مارکو روبیو در توییت زیر نوشته: «در سال دو هزار و چهارده، دولت اوباما برای پسر معصومه ابتکار و خانواده‌اش ویزا صادر کرد تا وارد ایالات متحده شوند. در ژوئن ۲۰۱۶، دولت اوباما از طریق برنامه ویزای مهاجرتی تنوع نژادی به آن‌ها اقامت دائم قانونی اعطا کرد. این هفته، من وضعیت اقامت دائم قانونی آن‌ها را لغو کردم و امروز، سید عیسی هاشمی، مریم طهماسبی و پسرشان در بازداشت اداره مهاجرت و گمرک ایالات متحده قرار دارند تا مقدمات اخراجشان از کشور فراهم شود.خانواده او هرگز نباید اجازه می‌یافتند از امتیاز ویژه زندگی در کشور ما بهره‌مند شوند.»

سخت است بعد از توییت روبیو به یاد نیاورد که این همان دولت آمریکاست که چهل و دو روز پیش این توهم را داشت که با ترور آیت‌الله خامنه‌ای و بمباران چند هزار ایران بلافاصله تسلیم می‌شود و حالا که مقابل چشم همه جهانیان شکست فاحشی خورده، اوج موفقیتش این شده که چند آقازاده غربگرا را از آمریکا اخراج کند. امری که بیشتر از آمریکا خواسته خود مردم انقلابی داخل ایران است.

اما همین طور هم سخت است به یاد نیاورد معصومه ابتکار تنها چند ساعت پس از شهادت سید ابراهیم رئیسی، آنهم به احتمال زیاد به دست اسرائیل، چگونه در فضای عمومی شادمانی می‌کرد و آن را باعث «رفع انسداد» می‌دانست. رفتاری که با اصول بدیهی فرهنگ ایرانی هم خوانا نبود، چه رسد انصاف سیاسی نسبت به رقیب.
منظور معصومه ابتکار و رفقایش هم از «رفع انسداد» واضح بود: بازگرداندن ایران به پای میز مذاکراتی که شهید خامنه‌ای آن را غیرشرافتمندانه و غیرعاقلانه خواند و مقدمه حمله آمریکا و اسرائیل به ایران شد.
توییت روبیو و اخراج فرزندان معصومه ابتکار درس بزرگی است برای همه آن سیاستمداران استحاله‌ شده‌ای که توسعه و پیشرفت را این سالها در گروی تسلیم مقابل آمریکا دیده‌اند: آمریکا ارباب بی‌رحمی است و به دلباختگان خودش هم رحم ندارد.