‏📌 نکاتی درباره‌ی انفجار در یک خوشه‌ی زیرساختی راهبردی در قلب سرزمین‌های اشغالی

پریسا نصرآبادی


🔻 انفجار عظیم امشب در محدوده‌ی «بیت شمش»، موضوعی نیست که به سادگی و بر پایه‌ی ادعای ارتش رژیم اسرائیل مبنی بر اینکه صرفاً یک «انفجار کنترل‌شده» بوده، قابل نادیده گرفتن باشد.
اگرچه داده‌ها هنوز بسیار محدود است، اما چند نکته در این مرحله قابل بحث است.

🔻 این انفجار در یک خوشه‌ی زیرساختی راهبردی مرتبط با قابلیت‌های هسته‌ای نظامی رژیم اسرائیل رخ داده است؛ یعنی در محدوده‌ای که چندین گره عملیاتی به یکدیگر متصل می‌شوند. پایگاه‌ها و تأسیساتی که نباید به طور مستقل از یکدیگر مبنای تحلیل قرار بگیرند.

🔻 پایگاه موشکی راهبردی «سدوت میخا»، تأسیسات هسته‌ای «تیروش»، و «صنایع نظامی تومر»، هر سه اجزای یک شبکه لجستیکی-راهبردی هستند؛ زنجیره‌ای که تمام ابعاد لجستیک (تولید، تعمیر، انتقال، و...)، ذخیره‌سازی، و عملیات را شامل می‌شود.

▪️ سدوت میخا
سدوت میخا عمدتاً به‌عنوان یک پایگاه موشکی بسیار محرمانه توصیف می‌شود که باند پروازی کلاسیک ندارد و بیشتر محل استقرار یا پرتاب موشک‌های بالستیک «جریکو» است.
بعضی روایت‌ها آن را «شهر موشکی» اسرائیل می‌نامند و بر نقش آن در نگهداری و آماده‌سازی سامانه‌های موشکی راهبردی تأکید می‌کنند. بنابراین، کارکرد اصلی‌ که به آن نسبت داده می‌شود، پرتاب، آماده‌سازی و کنترل موشک‌های راهبردی است.

▪️تیروش
تیروش یک گره ذخیره‌سازی زیرزمینی است که در کنار سدوت میخا، تل‌نوف و دیگر تأسیسات مرکزی اسرائیل، در شبکه‌ای از ذخایر و انبارهای راهبردی قرار می‌گیرد و به نگهداری و حفاظت از کلاهک‌های هسته‌ای یا مهمات حساس اختصاص دارد.
پس نقش تیروش، انباشت، حفاظت و توزیع محدود است، نه عملیات پرتاب مستقیم.

▪️ تومر
تومر یک بازیگر صنعتی-فنی در این خوشه است که بر توسعه، تعمیر، پشتیبانی یا آماده‌سازی سامانه‌های مرتبط با موشک و زیرساخت‌های راهبردی امروز دارد.
لذا کارکرد اصلی آن پشتیبانی فنی و لجستیکی است، نه نگهداری مستقیم کلاهک‌ها.

🔻موقعیت این سه گره در مرکز اسرائیل از نظر استراتژیک نیز مهم است، چون آن‌ها را در عمق نسبی سرزمینی، نزدیک به مراکز صنعتی و شبکه حمل‌ونقل مرکزی، و در فاصله‌ای کوتاه از هم قرار می‌دهد. این چینش، هم حفاظت، هم جابه‌جایی محدود و هم یکپارچگی عملیاتیِ یک خوشه‌ی حساس را تسهیل می‌کند.

🔻پراکنده‌سازی نسبی در یک خوشه مرکزی و زیرزمینی، معمولاً کار شناسایی و انهدام را دشوارتر می‌کند، به‌ویژه که شامل تونل‌ها، پناهگاه‌ها و لایه‌های امنیتی دیگری هم باشد.

از این جهت، اگر فرض «کنترل‌شده» بودن این انفجار را ضعیف بدانیم، خودِ نحوه‌ی ایجاد این انفجار مسأله‌ای به غایت مهم، پیچیده و حساس است.


🔻 این گره‌ها مدت‌هاست که در لیست بانک اهداف مقاومت قرار دارند.//

📌 حمله‌ی پهپادی به تأسیسات هسته‌ای اماراتی: جنگ قریب‌الوقوع است!

پریسا نصرآبادی



🔻 رسانه‌های رسمی ابوظبی گزارش کرده‌اند که در پی حمله‌ی پهپادی به نیروگاه هسته‌ای «براکه» در منطقه‌ی الظفره، یک حادثه‌ی آتش‌سوزی در یک ژنراتور برق خارج از محدوده‌ی داخلیِ نیروگاه رخ داده است. ظاهراً هیچ‌گونه صدمه‌ی انسانی گزارش نشده و سطح ایمنی تشعشعات نیز تحت تأثیر قرار نگرفته است.

🔻 این حادثه که در کمتر از ۲۴ ساعت از انفجاری عظیم در محدوده‌ی زیرساخت‌های راهبردی محرمانه‌ی رژیم اسرائیل در قلب سرزمین‌های اشغالی به وقوع پیوسته (یادداشت قبلی را ببینید)، یک اعلام هشدار آشکار به دولت امارات است؛ اگرچه مبدأ این پرنده هنوز روشن نیست.

🔻با توجه به افزایش سطح هشدارها و بالارفتن احتمال باز‌ـ‌ـ‌آغاز تبادل آتش میان ایران و ائتلاف ضدّایرانی به فرماندهی ایالات متحده، به نظر می‌رسد امارات متحده عربی نیز در تدارک مشارکت جدّی‌تر در دور جدید جنگ است.

🔻 روز گذشته، روزنامه‌ی تلگراف در گزارشی اختصاصی از تلاش واشنگتن برای تشویق ابوظبی نسبت به مداخله‌ی فعال‌تر در جنگ علیه ایران و اشغال جزایر ایرانی در خلیج فارس خبر داده است. به ادعای این روزنامه، برخی مقامات در حلقه‌ی نزدیک دونالد ترامپ پیشنهاد کرده‌اند که امارات متحده عربی جزیره‌ی لاوان را به اشغال خود درآورد؛ جزیره‌ای که در حملات محرمانه‌ اماراتی‌ــ‌اسرائیلی در اوایل آوریل بمباران شده بود.

هدف واشنگتن از این توصیه به ابوظبی این است که در حملات قریب‌الوقوع ایالات متحده و اسرائیل به ایران و در محدوده‌ی عملیاتی هرمز، به‌جای نیروهای آمریکایی نیروهای اماراتی روی زمین باشند و بخشی از عملیات خواهد مورد نظر آمریکا را پیش ببرند.

🔻 در حالی که برخی کشورهای خلیج فارس (مانند عربستان سعودی و قطر)، بابت تحمیل جنگی پرهزینه که خواهان آن نبودند از ایالات متحده خشمگین‌‌اند، امارات متحده عربی در تمام طول جنگِ جاری روابط خود را با آمریکا و اسرائیل تعمیق و تقویت کرده است.

🔻 انور قرقاش، مشاور رئیس‌ دولت امارات و از منتقدان سرسخت ایران، در ماه آوریل گفته بود که حملات تهران احتمالاً نقش ایالات متحده را در خلیج فارس «تقویت و تثبیت» خواهد کرد، «نه این‌که آن را کاهش دهد».
قرقاش همچنین گفته بود که نفوذ اسرائیل نیز در خلیج فارس نه فقط کاهش نخواهد یافت، بلکه بیشتر «برجسته» و پررنگ خواهد شد. چنین اظهاراتی در کنار رویه‌ی عملی ابوظبی، شکاف میان این دولت با دیگر دولت‌های منطقه به ویژه در شورای همکاری خلیج‌فارس را تشدید کرده است.

🔻با ادامه یافتن روند افزایش تضاد و تنش میان امارات و همسایگان و به موازات آن، تقویت حمایت‌های نظامی و امنیتی اسرائیل و واشنگتن از ابوظبی، معماری نظم امنیتی منطقه نیز با تحولات تازه‌ای روبرو خواهد بود که بلوک‌بندی‌های ژئوپلیتیکی متفاوتی را حتی میان محورهای رقیب در منطقه، رقم خواهد زد.//

📌 حمله‌ی پهپادی به امارات: از کدام سو و با چه هدفی؟

پریسا نصرآبادی



🔻 مقابله با سه پهپادِ درحال عبور از رینگ پدافندی قدرتمند نیروگاه «براکه»، با الگوی یک حمله‌ی پهپادی مهارشده هم‌خوانی دارد؛ هرچند یکی از سه پهپاد به تأسیسات رسیده اما به قلب راکتور یا سامانه‌های ایمنی نفوذ نکرده است.

🔻 با توجه به این‌که نه هیچ طرفی مسئولیت این حادثه را پذیرفته و نه مقامات اماراتی به‌صورت علنی طرفی را مقصر اعلام کرده‌اند، لذا نسبت‌دادن این حمله به ایران تنها یک فرضیه است، نه یک واقعیت تأییدشده.


🔻 انگیزه‌های احتمالی ایران

اگر ایران پشت این حمله بوده باشد، محتمل‌ترین انگیزه، ارسال یک سیگنال بازدارنده بوده است: یعنی نشان دادن این‌که زیرساخت‌های حیاتی امارات در صورت کمک ابوظبی به آمریکا‌ــ‌اسرائیل و مشارکت فعال در فشار علیه ایران، آسیب‌پذیر است.


🔻 منطق راهبردی

از منظر راهبردی، یک «حمله محدود» به «براکه» می‌تواند راهی برای بالا بردن هزینه‌های هم‌دستی با آمریکا و اسرائیل برای امارات باشد، بدون آن‌که تلفات گسترده یا فاجعه‌ی ایجاد تشعشعات هسته‌ای ایجاد کند. همین امر، این حمله را را بیش از هر چیز با «منطق بازدارندگی» سازگار می‌کند تا با «تشدید آشکار به سوی جنگ تمام‌عیار».
این منطق فقط در معنای محدودِ «ارسال پیام در میدان نبرد» با هدف جلوگیری از جنگی گسترده‌تر معقول است و نه در معنای تشدید پیش‌دستانه.

🔻 اگر ایران به این جمع‌بندی رسیده باشد که جنگی گسترده در حال بارگیری مجدًد است، یک «حمله پیش‌دستانه» می‌تواند با هدف تحمیل آسیب‌پذیری دفعتی و افزایش هزینه‌های هم‌سویی با ائتلاف ضد ایرانی، برای بازداشتن امارات از همکاری بیشتر طراحی شده باشد. اما مشکل این منطق آن است که حمله به زیرساخت هسته‌ای ممکن است عزم طرف مقابل را جزم‌تر کند، ضربات تلافی‌جویانه را برانگیزد، و عقب‌نشینی سیاسی را نیز دشوارتر سازد.

🔻بنابراین با فرض دخیل بودن ایران در رویداد گزارش‌شده در براکه، محتمل‌تر آن است که ایران با انگیزه‌ی راهبردیِ ایجاد «بازدارندگی قهری» و نه «تشدید پیش‌دستانه»، اقدام به این حمله کرده باشد.

🔻 طبق بیانیه‌ای که وزارت دفاع امارات منتشر کرده، پهپادهایی که تأسیسات هسته‌ای براکه را هدف قرار داده‌اند، از سمت غرب امارات آمده‌اند.

این ما را در برابر چهار سناریو قرار می‌دهد:

۱. پهپادهای مقاومت عراق یا مقاومت یمن با عبور از حریم هوایی عربستان سعودی (از سمت غرب امارات) این عملیات را انجام داده‌اند و عربستان سعودی نیز بر عبور این پهپادها از آسمان خود چشم بسته است.

۲. پهپادهای ایران به جای استفاده از یک مسیر مستقیم‌تر از سمت شرق یا شمال، این حمله را از مسیری انحرافی انجام داده و عربستان سعودی نیز به پهپادهای ایران اجازه داده تا از حریم هوایی‌ آن عبور کنند و به امارات ضربه بزنند.

۳. خودِ عربستان این حمله را علیه امارات انجام داده است. این گزینه نیز با توجه به افزایش تنش‌ها در روابط دو دولت و حتی احتمال وقوع درگیری میان آن دو، دور از ذهن نیست.

۴. این یک عملیات پرچم دروغین بوده که از سوی آمریکا یا اسرائیل هدایت شده و هدف از آن، تقویت اراده‌ی امارات برای همکاری موثرتر در دور تازه‌ی نبرد علیه ایران و ایجاد شکاف در مناسبات رو به تحوّل منطقه بوده است.


🔻 موقعیت هدف

نیروگاه هسته‌ای براکه تقریباً در غربی‌ترین نقطه‌ی امارات و در حدود ۵۰ کیلومتری با مرز عربستان قرار دارد.
اگر ایران می‌خواست مستقیماً از سمت شرق یا از شمال این نیروگاه را هدف بگیرد، پهپادها ناچار بودند مسافت طولانی‌ای را بر فراز خلیج‌فارس طی کنند و همین امر احتمال کشف و رهگیری آن را به‌شدت افزایش می‌داد.

اما اگر پهپادها از حریم هوایی عربستان وارد شده باشند، از جهتی غیرمنتظره به هدف نزدیک شده و توانسته‌اند پیش از ورود به آسمان امارات، بخش عمده‌ای از مسیر را کوتاه کنند. این انتخاب، طبعاً فرایند رصد و شناسایی را پیچیده‌تر می‌سازد.

🔻 بعید به نظر می‌رسد که عربستان این حمله را انجام داده باشد (سناریوی شماره ۳)؛ چرا که اگر امارات نشانه‌های مستقیمی از این موضوع در دست داشت، با توجه به سطح تنش‌ میان دو دولت، آن را علناً اعلام می‌کرد.

🔻 نکته‌ی مهم دیگر این است که وزارت دفاع عربستان سعودی نیز طی بیانیه‌ای اعلام کرد که تقریباً هم‌زمان با حمله‌ی پهپادی به نیروگاه هسته‌ای امارات، سه پهپاد که از عراق وارد حریم هوایی عربستان شده بودند را رهگیری کر‌ده‌است. این موضوع، احتمال سناریوی چهارم یعنی عملیات پرچم دروغین را افزایش می‌دهد. عملیاتی برای تشدید شکاف میان عربستان و ایران از یک سو و عربستان سعودی با امارات از سوی دیگر.

اما اگر همکاری پنهانی ایران و عربستان در جریان بوده باشد، این موضوع امارات را با بحرانی بزرگ‌تر و پیچیده‌تر روبه‌رو خواهد کرد.//

📌 کابوس نیروی دریایی آمریکا: زیردریایی‌های ایران می‌توانند ناوگروه‌های ضربت آمریکایی را غرق کنند!


🔻 ایران به‌تازگی تنگه‌ی هرمز را با زیردریایی‌های تهاجمی کلاس «غدیر» اشباع کرده است؛ درحالی که شبیه‌سازی‌های جدید نیروی دریایی آمریکا در تقابل با زیردریایی‌های دیزل‌ــ‌الکتریک مشابه زیردریایی‌های ایران، آسیب‌پذیری‌های جدی در سیستم پدافندی ناوهای هواپیمابر آمریکایی را آشکار کرده است:

▪️ زیردریایی‌های کلاس «کالینز» استرالیا در رزمایش ریم‌پَک (RIMPAC) ناو هواپیمابر فوق‌سنگین یو.اس.اس آبراهام لینکلن و دو زیردریایی هسته‌ای آمریکا را «غرق» کردند؛ آن هم در حالی که آمریکایی‌ها از موقعیت زیردریایی مطلع بودند.

▪️ همین زیردریایی‌های کالینز، تنها در عمق ۷۰ تا ۸۰ متری کمین کردند و ناوهای آبی‌ــ‌خاکی آمریکا را به دام انداختند و نشان دادند تاکتیک‌های معطوف به آب‌های کم‌عمق (زیر ۳۰۰ متر) می‌توانند بسیار سریع‌تر بر شناورهای هسته‌ای غلبه کنند.

▪️ زیردریایی دیزل‌ــ‌الکتریک «هالاند» سوئد در رزمایشی، زیردریایی پیشرفته‌ی یو.اس.اس آناپولیس را منهدم کرد؛ زیردریایی‌های ژاپنی و شیلیایی نیز بارها از سونار آمریکا (تجهیزات ناوبری و فاصله‌یابی صوتی برای ردیابی شناورهای زیرسطحی) گریختند و ناوهای جنگی آمریکایی را «منهدم» کردند.

▪️ ایران بین ۱۴ تا ۲۰ فروند زیردریایی کلاس «غدیر» در اختیار دارد که به اژدر و موشک‌های کروز مجهز هستند، و برای آب‌های کم‌عمق و پرسر‌وصدای تنگه‌ی هرمز بهینه‌‌سازی شده‌اند.

▪️ زیردریایی غدیر، با حدود ۲۹ متر طول و عرض بدنه‌‌ی حدود ۲.۷ متر، قابلیت شلیک «اژدر» از ۲ مقر جلویی، رهاسازی انواع مین دریایی، حمل نیروهای تکاور و موشک‌های دوش پرتاب را داشته و امکانات لازم برای خروج نیروهای غواص در زیر آب برای اجرای عملیات نیز برای آن پیش‌بینی شده است.

🔻 با این تفاسیر، آمریکا می‌تواند با زیردریایی‌های کلاس غدیرِ ایران در محیط بومی تنگه‌ی هرمز مقابله کند؟