دیشب برای سخنرانی از راه دور در میدان خانی‌آباد جنوب تهران دعوت شدم.

فکر کردم چه بگویم که این مردمی که ۱۴۰ روز مبارزه را زندگی کرده‌اند، بهتر از من ندانند.

از معجزه احیای روابط اجتماعی شبیه به انقلاب گفتم. از اینکه تمام نیروهای استعماری بیرونی و الیگارشی داخلی بسیج شده‌اند تا به قول خودشان بساط این مردم را برچینند و خیابان را جمع کنند.

چرا که این مردم شدن دوباره مردمی که این سال‌ها نادیده گرفته شده‌اند، می‌تواند نه فقط معادلات منطقه‌ای، بلکه معادلات اقتصادی و طبقاتی و اجتماعی داخل را هم تغییر دهد.

از این گفتم که این مردم استحقاق خود برای اداره ایران آینده را در عمل ثابت کرد و حالا باید راه‌های سازماندهی خودشان را به‌صورت ارگانیک پیدا کند.

بحث فقط جنگ نیست. بحث عدالت است. بحث حق حاکمیت مردم است. بحث مقابله با فساد است. بحث عقب زدن الیگارشی گلوبالیست غیرمولد غربگراست. و این مردم خیابان تنها نیروی اجتماعی واقعاً موجود در این لحظه است که می‌تواند از کلیت ایران مقابل هجمه‌های استعماری دفاع کند. همه نیروهای خواهان دفاع از ایران باید تفاوت‌های غیراصلی را در این لحظه کنار بگذارند و با مردم در خیابان ائتلاف کنند.