به قول مرحوم پدرم، بعضی ها اندازه یک طویله از اصفهان تا شیراز خرند! داستان دوتا کردن وزارت صنایع و معادن و تجارت هم خریتی است به اندازه طویله ای از تهران تا بندرعباس!
📌کابوس در بیداری
در باب احياي مجدد وزارت بازرگانى
✍️حسين سلاح ورزى
در مورد خوب یا بد بودن برخی تصمیمات در حوزه سیاستگذاری اقتصادی تردید و اختلاف نظر وجود دارد،اما بعضی تصمیمات آنقدر بد هستند که وقتی می شنوی سیاستگذاران قصد اجرای آن را دارند احساس می کنی وسط یک کابوس پریشان و بی منطق گرفتار شده ای و فقط برای حفظ روحیه و قوت قلب دادن به خودت،زیرلب تکرار می کنی:نترس!این فقط یک خوابه!
نمونه می خواهید؟همداستان شدن مجلس با دولت جهت تفکیک وزارت صمت به دو وزارتخانه صنایع و بازرگانی:
-قطعا بدترین جنبه عملکرد دولت در یک سال گذشته مداخله بیش از حد در بازار بوده و حالا دولت در حال تشکیل یک سازمان مستقل است تا این کار بد و خسارت بار را با تمرکز و قدرت بیشتری انجام دهد
-در شرایط حاضر یکی از مهم ترین اولویتهای اقتصاد ایران افزایش بهره وری و کاهش هزینه دولت است و حالا سیاستگذاران با تفکیک امور تولید و تجارت که اموری ذاتا به هم پیوسته اند،در حال تولید حجم انبوهی از تکالیف بروکراتیک جدید هستند که هزینه عملیات دولتی را به شدت افزایش خواهد داد
- در سالی که تهدیدات محیطی اقتصاد ایران در اوج است،دولت به جای تمرکز بر تحولات محیطی و پاسخگویی سریع و هوشمندانه به تهدیدات،از سر صبر و حوصله رو به اصلاح ساختار آورده است.انگار که بیمار سکته کرده در سی سی یو افتاده اما رییس بیمارستان به کادر پزشکی دستور داده،بیماران را به حال خود بگذارید و به سالن اجتماعات بیمارستان بیایید تا راجع به رنگ تابلوی سردر بیمارستان همفکری کنیم
این روزها مدیران بنگاه ها و کارآفرینان به صورت خود آب می پاشند و خود را سیلی می زنند،بلکه از این کابوس شوم بیدار شوند،اما بی فایده است.
شما برای رهایی از این خواب پریشان راهی می شناسید؟
📌کابوس در بیداری
در باب احياي مجدد وزارت بازرگانى
✍️حسين سلاح ورزى
در مورد خوب یا بد بودن برخی تصمیمات در حوزه سیاستگذاری اقتصادی تردید و اختلاف نظر وجود دارد،اما بعضی تصمیمات آنقدر بد هستند که وقتی می شنوی سیاستگذاران قصد اجرای آن را دارند احساس می کنی وسط یک کابوس پریشان و بی منطق گرفتار شده ای و فقط برای حفظ روحیه و قوت قلب دادن به خودت،زیرلب تکرار می کنی:نترس!این فقط یک خوابه!
نمونه می خواهید؟همداستان شدن مجلس با دولت جهت تفکیک وزارت صمت به دو وزارتخانه صنایع و بازرگانی:
-قطعا بدترین جنبه عملکرد دولت در یک سال گذشته مداخله بیش از حد در بازار بوده و حالا دولت در حال تشکیل یک سازمان مستقل است تا این کار بد و خسارت بار را با تمرکز و قدرت بیشتری انجام دهد
-در شرایط حاضر یکی از مهم ترین اولویتهای اقتصاد ایران افزایش بهره وری و کاهش هزینه دولت است و حالا سیاستگذاران با تفکیک امور تولید و تجارت که اموری ذاتا به هم پیوسته اند،در حال تولید حجم انبوهی از تکالیف بروکراتیک جدید هستند که هزینه عملیات دولتی را به شدت افزایش خواهد داد
- در سالی که تهدیدات محیطی اقتصاد ایران در اوج است،دولت به جای تمرکز بر تحولات محیطی و پاسخگویی سریع و هوشمندانه به تهدیدات،از سر صبر و حوصله رو به اصلاح ساختار آورده است.انگار که بیمار سکته کرده در سی سی یو افتاده اما رییس بیمارستان به کادر پزشکی دستور داده،بیماران را به حال خود بگذارید و به سالن اجتماعات بیمارستان بیایید تا راجع به رنگ تابلوی سردر بیمارستان همفکری کنیم
این روزها مدیران بنگاه ها و کارآفرینان به صورت خود آب می پاشند و خود را سیلی می زنند،بلکه از این کابوس شوم بیدار شوند،اما بی فایده است.
شما برای رهایی از این خواب پریشان راهی می شناسید؟
👍5
در باب مارادونا و غضنفر فساد
وقتی صحبت از فساد می شود، ذهن ها معمولاً به مفسدین و انگیزه های سودجویانه معطوف می شود. ولی شروع فساد، یعنی نقطه ای که از آن فساد ممکن می شود، معمولاً در سیاستهایی است که خیلی اوقات ممکن است نیتش خیرخواهانه و یا در جواب به شرایطی اضطراری باشد! به قول ضرب المثل انگلیسی: "راه جهنم با نیت های خیر سنگفرش شده است". وقتی امکان فساد هست، نفس انسانی و اقتضای آن این فساد را حتمی و محتوم می کند. نمی توان لیوان را در هوا رها کرد و بعد با تهدید کردن نیروی جاذبه و یا اندرزگویی به لیوان و یا کمک خواستن از هوا و زمین از افتادنش جلوگیری کرد. البته می توان بعد از آن که افتاد و صد تکه شد، دشمنان را یا سودجویان را یا کاسبکاران را سرزنش کرد! حتی می شود یکی دو نفر را هم یک عنوان سلطان لیوان یا سلطان جاذبه داد و اعدامشان کرد.
دلار ۴۲۰۰ تومانی از همین سیاستها بود. فساد بعدش چیزی بود (به مانند نیروی جاذبه ای که بر لیوان فرضی ما عمل می کند) کاملاً قابل پیش بینی و حتمی. این که مسئولین فکر می کردند می توانند از عوارض چنین سیاستهایی جلوگیری کنند، نشان دهنده ذهنیت معیوب و بوروکراتیک مسئولین است و نشان می دهد که سالها عمر را در دانشگاه و دوایر دولتی و حکومتی گذراندن چه بلایی سر مغز انسان می آورد.
همچنین انواع و اقسام قوانین خلق الساعه برای کنترل واردات و کنترل خروج ارز از کشور، حتماً و بی بروبرگرد به فسادهای عظیم و نابسامانی های اقتصادی منجر خواهد شد (در حقیقت، هم اکنون شده است). حال هر چه قدر نیت پشت این قوانین خیرخواهانه و یا به مقتضای وضعیت سیاسی باشد، این در فساد بیکران ناشی از آن تفاوتی نخواهد داشت.
اگر نه در نیتشان، ولی در نتایج و تبعات سیاستهایشان، مسئولین ما خود در حد ترامپ برای اقتصاد این مملکت خرابکارند. مارادونا را ول کن و غضنفر را بچسب!
وقتی صحبت از فساد می شود، ذهن ها معمولاً به مفسدین و انگیزه های سودجویانه معطوف می شود. ولی شروع فساد، یعنی نقطه ای که از آن فساد ممکن می شود، معمولاً در سیاستهایی است که خیلی اوقات ممکن است نیتش خیرخواهانه و یا در جواب به شرایطی اضطراری باشد! به قول ضرب المثل انگلیسی: "راه جهنم با نیت های خیر سنگفرش شده است". وقتی امکان فساد هست، نفس انسانی و اقتضای آن این فساد را حتمی و محتوم می کند. نمی توان لیوان را در هوا رها کرد و بعد با تهدید کردن نیروی جاذبه و یا اندرزگویی به لیوان و یا کمک خواستن از هوا و زمین از افتادنش جلوگیری کرد. البته می توان بعد از آن که افتاد و صد تکه شد، دشمنان را یا سودجویان را یا کاسبکاران را سرزنش کرد! حتی می شود یکی دو نفر را هم یک عنوان سلطان لیوان یا سلطان جاذبه داد و اعدامشان کرد.
دلار ۴۲۰۰ تومانی از همین سیاستها بود. فساد بعدش چیزی بود (به مانند نیروی جاذبه ای که بر لیوان فرضی ما عمل می کند) کاملاً قابل پیش بینی و حتمی. این که مسئولین فکر می کردند می توانند از عوارض چنین سیاستهایی جلوگیری کنند، نشان دهنده ذهنیت معیوب و بوروکراتیک مسئولین است و نشان می دهد که سالها عمر را در دانشگاه و دوایر دولتی و حکومتی گذراندن چه بلایی سر مغز انسان می آورد.
همچنین انواع و اقسام قوانین خلق الساعه برای کنترل واردات و کنترل خروج ارز از کشور، حتماً و بی بروبرگرد به فسادهای عظیم و نابسامانی های اقتصادی منجر خواهد شد (در حقیقت، هم اکنون شده است). حال هر چه قدر نیت پشت این قوانین خیرخواهانه و یا به مقتضای وضعیت سیاسی باشد، این در فساد بیکران ناشی از آن تفاوتی نخواهد داشت.
اگر نه در نیتشان، ولی در نتایج و تبعات سیاستهایشان، مسئولین ما خود در حد ترامپ برای اقتصاد این مملکت خرابکارند. مارادونا را ول کن و غضنفر را بچسب!
👍5
"معروف است که میلتون فریدمن در سفرش به چین (در دوره ای که به کمونیسم اقتصادی وفادار بودند) از پروژهای بازدید میکرد. از مسوول پروژه پرسید که چرا از ماشینآلات مدرن مثل بولدوزر استفاده نمیکنند و کارگران با بیل و کلنگ مشغول گودبرداری هستند. مسوول پروژه پاسخ داد که از جمله اهداف این پروژه اشتغالزایی است و با بهکارگیری ماشینآلات کارگران زیادی بیکار خواهند شد. پاسخ فریدمن تفاوت میان اشتغال مولد و اشتغال کاذب را به روشنی تصویر میکند. او پاسخ داد که پس چرا از بیل استفاده میکنید؟ بیلها را بگیرید و عوضش قاشق به دست کارگران بدهید. به این ترتیب ۱۰ برابر بیشتر اشتغال ایجاد خواهید کرد. اشتغال محصول جانبی کارآفرینی و خلق ارزش است و به ذات هیچ فایدهای ندارد. بحرانهای کارگری در کشورهایی مثل ایران محصول وعدههای سوسیالیستی است که برای کارآفرین و صنعتگر ارزشی قائل نیست، خلق ثروت و ارزش را ضروری نمیداند، به آزمون بازار و رقابت و تولد و مرگ بنگاههای اقتصادی اعتقادی ندارد. با این اوصاف اگر بحرانی ایجاد نمیشد عجیب بود."
از مقاله ای از محمد ماشین چیان.
کل مقاله را در لینک زیر (یا با فشردن دگمه "مشاهده فوری instant view") ببینید
https://t.me/iv?url=https://bourgeois.ir/42719/&rhash=e210c4be13c5d5
از مقاله ای از محمد ماشین چیان.
کل مقاله را در لینک زیر (یا با فشردن دگمه "مشاهده فوری instant view") ببینید
https://t.me/iv?url=https://bourgeois.ir/42719/&rhash=e210c4be13c5d5
بورژوا |
بحران، میوه سوسیالیسم | بورژوا
در حقیقت منابع انسانی مشغول در این بنگاهها شغل مولدی ندارند. صرفاً حقوق بخور و نمیری میگیرند و راجع به آرمانهای کارگری رویاپردازی میکنند. عاقبت این رویاها همیشه این بوده که نه ارزش و ثروتی خلق میشود و نه دستمزدها افزایش مییابد. این دور باطل آنقدر ادامه…
👍7
خریت و حماقت (آن هم آغشته به خباثتش) نه به وجود می آید و نه از بین می رود، بلکه از نسلی به نسل بعدی انتقال می یابد و تشدید می شود.
حکایت خریتی (آغشته به خباثت) تحت عنوان مبارزه با گرانفروشی از راستای این نوع حماقتهاست که هر چند سالی با قوت و شدت باز می گردد. از زمان پهلوی به این طرف همواره داستان همین بوده: حکومت خود تورم را ایجاد می کند (با خلق نقدینگی و تزریق بی امان آن به اقتصاد)، و سپس برای آرام کردن افکار عمومی یا صرفاً چون حکمرانان خودشان خرند و نمی فهمند، نهادهای همان حکومت می افتند به جان کاسبکار و سرمایه گذار و کارخانه دار. خدا شفا دهد هر چه مریض را و نابود کند هر چه خبیث را!
حال دیشب اخبار ساعت ۲۰:۳۰ (که دعای دوم از دو دعای فوق نصیب دست اندرکارانش شود) چنان با غرور از جریمه های میلیاردی چند کارخانه بزرگ توسط تعزیرات می گفت، انگار که فتح الفتوح کرده اند!
حکایت خریتی (آغشته به خباثت) تحت عنوان مبارزه با گرانفروشی از راستای این نوع حماقتهاست که هر چند سالی با قوت و شدت باز می گردد. از زمان پهلوی به این طرف همواره داستان همین بوده: حکومت خود تورم را ایجاد می کند (با خلق نقدینگی و تزریق بی امان آن به اقتصاد)، و سپس برای آرام کردن افکار عمومی یا صرفاً چون حکمرانان خودشان خرند و نمی فهمند، نهادهای همان حکومت می افتند به جان کاسبکار و سرمایه گذار و کارخانه دار. خدا شفا دهد هر چه مریض را و نابود کند هر چه خبیث را!
حال دیشب اخبار ساعت ۲۰:۳۰ (که دعای دوم از دو دعای فوق نصیب دست اندرکارانش شود) چنان با غرور از جریمه های میلیاردی چند کارخانه بزرگ توسط تعزیرات می گفت، انگار که فتح الفتوح کرده اند!
👍5
درسی که آمریکا گرفت و ما نگرفتیم!
سال 1971 در پی بریدن آمریکا از نظام پشتوانه طلا برای پول و بالا رفتن نقدینگی که موجب تورم در این کشور شد، نیکسون طی فرمانی که خود در تلویزیون آن را اعلام کرد دستور به کنترل قیمت ها و دستمزدها داد. ابتدا این دستور بنا بود موقتی باشد، ولی به مدت چند سال تمدید شد، گرچه در سال 1973 به روشنی برای همه مشخص شد که این فرمان (که ابتدا با اقبال زیادی از طرف مردم مواجه شد) بی اثر و زیانبار است. آمریکا بار دیگر درسی که بسیاری از تمدنها بارها در تاریخشان گرفته اند را گرفت: کنترل قیمت ها کار نمی کند! کنترل قیمت ها یک سیاست عوامفریبانه است که هیچ گاه کار نمی کند و همواره نیز برای اقتصاد مضر است.
حول و حوش همان سالها در ایران نیز تورم شدیدی اتفاق افتاد. دلیلش باز هم همان بود که همیشه دلیل تورم بوده: افزایش نقدینگی توسط دولت. حکومت پهلوی نیز در واکنش به آن شروع کرد به کنترل قیمت ها و بگیر و ببند و سختگیری و بازداشت و ...! و صد البته بیهوده!
منتهای مطلب، ما ایرانیان درس نگرفتیم. روزنامه فوق از سال 1354 را ببنید! انگار که چاپ همین امروز است. یا می تواند چاپ هر سالی در 40 سال گذشته باشد!
سال 1971 در پی بریدن آمریکا از نظام پشتوانه طلا برای پول و بالا رفتن نقدینگی که موجب تورم در این کشور شد، نیکسون طی فرمانی که خود در تلویزیون آن را اعلام کرد دستور به کنترل قیمت ها و دستمزدها داد. ابتدا این دستور بنا بود موقتی باشد، ولی به مدت چند سال تمدید شد، گرچه در سال 1973 به روشنی برای همه مشخص شد که این فرمان (که ابتدا با اقبال زیادی از طرف مردم مواجه شد) بی اثر و زیانبار است. آمریکا بار دیگر درسی که بسیاری از تمدنها بارها در تاریخشان گرفته اند را گرفت: کنترل قیمت ها کار نمی کند! کنترل قیمت ها یک سیاست عوامفریبانه است که هیچ گاه کار نمی کند و همواره نیز برای اقتصاد مضر است.
حول و حوش همان سالها در ایران نیز تورم شدیدی اتفاق افتاد. دلیلش باز هم همان بود که همیشه دلیل تورم بوده: افزایش نقدینگی توسط دولت. حکومت پهلوی نیز در واکنش به آن شروع کرد به کنترل قیمت ها و بگیر و ببند و سختگیری و بازداشت و ...! و صد البته بیهوده!
منتهای مطلب، ما ایرانیان درس نگرفتیم. روزنامه فوق از سال 1354 را ببنید! انگار که چاپ همین امروز است. یا می تواند چاپ هر سالی در 40 سال گذشته باشد!
👍9
مقاله زیر از آقای میرزاخانی به یک نکته مهم و اساسی، و در عین حال بدیهی و روشن، می پردازد:
فساد گسترده اگر دیدید، دنبال مفسدش نگردید، بلکه دنبال قوانین و سیستم های بگردید که این فساد را حتمی و لابدمنها می کنند! با وجود چنین قوانین و چنین سیستم هایی، مفسدان حتما و ضرورتا به وجود خواهند آمد. متن ایشان را در زیر بخوانید
مادر همه فسادها
✍🏻علی میرزاخانی
🔴حتی اگر سياستگذار فاسد نباشد و ریل سياستگذاری هم بسترساز فساد نباشد باز هم امکان فساد وجود دارد. چون ممکن است يک نفر در سطح اخلاقی فاسد باشد و مدير فاسد، بالاخره راه فساد را پيدا ميکند. اما اگر سياستگذاری فاسد باشد، فساد خود را تحمیل میکند. دقيقاً به همين دليل است که فساد سياستگذاری را مادر همه فسادها ميدانيم.
🔴مثالي بزنم: وقتي يک رانت تقسيم ميشود، مدير تقسيمکننده رانت چه بخواهد و چه نخواهد، در معرض دريافت رشوه قرار ميگيرد. از مديرعامل يک بانک بزرگ که وامهاي کلان ارزانقيمت را تقسيم ميکند (محمود خاوري را در نظر بياوريد)، تا رئيس يک شعبه که در پايينترين سطح توزيع رانت قرار دارد، در معرض فساد قرار دارند. اتفاقاً وقتي مديريت به شکل تيولداري باشد و اموال بلاصاحب جلوه کند، قبح این کار هم از بین میرود.
🔴یعنی وقتي اين مدير ميخواهد از بين 100 پرونده با يک پرونده موافقت کند و به او وام بدهد، طبيعي است که وامگيرنده خود را مديون ميداند و اصطلاحاً بايد «جبران کند». حال آنکه اگر نرخ بهره غیردستوری باشد نهتنها آن صف 100 پروندهای تشکيل نميشود، بلکه فقط کساني به اين چرخه وارد ميشوند که بتوانند وام دريافتي را به ارزشافزوده تبديل کنند یعنی این بانک است که باید دنبال کساني بگردد که بتواند به آنها وام بدهد و از آنها سود واقعی بگيرد و نه برعکس. در مورد ارز ارزان و مجوزهای خاص و امضاهای طلایی هم تله فساد سر راه همه مدیران صاحب اختیار قرار دارد. بنابراين فساد سياستگذاري مادر همه فسادهاست، چون همه را در معرض فساد قرار میدهد.
🔴«فساد سياستگذاري» البته ميتواند ناشي از «فساد سياستگذار» باشد يا نباشد؛ چون در حالت خوشبينانه ممکن است ناشي از جهالت سياستگذار باشد. اما اگر ناشی از فساد سياستگذار باشد، ميتوان آن را «فساد سيستماتيک» ناميد. یعنی اگر سياستگذاري، مثلا درباره نرخ بهره يا نرخ ارز، ناشي از اين باشد که عدهاي از سياستهاي فاسد بهرهمند شوند و سياستگذار را به سمت آن تشويق کنند، اين يعني فساد سيستماتيک. با اين حال، از آنجا که نميدانيم فساد سياستگذاري ناشي از فساد سياستگذار است يا جهالت او، فساد را سيستماتيک معرفي نميکنيم.
فساد گسترده اگر دیدید، دنبال مفسدش نگردید، بلکه دنبال قوانین و سیستم های بگردید که این فساد را حتمی و لابدمنها می کنند! با وجود چنین قوانین و چنین سیستم هایی، مفسدان حتما و ضرورتا به وجود خواهند آمد. متن ایشان را در زیر بخوانید
مادر همه فسادها
✍🏻علی میرزاخانی
🔴حتی اگر سياستگذار فاسد نباشد و ریل سياستگذاری هم بسترساز فساد نباشد باز هم امکان فساد وجود دارد. چون ممکن است يک نفر در سطح اخلاقی فاسد باشد و مدير فاسد، بالاخره راه فساد را پيدا ميکند. اما اگر سياستگذاری فاسد باشد، فساد خود را تحمیل میکند. دقيقاً به همين دليل است که فساد سياستگذاری را مادر همه فسادها ميدانيم.
🔴مثالي بزنم: وقتي يک رانت تقسيم ميشود، مدير تقسيمکننده رانت چه بخواهد و چه نخواهد، در معرض دريافت رشوه قرار ميگيرد. از مديرعامل يک بانک بزرگ که وامهاي کلان ارزانقيمت را تقسيم ميکند (محمود خاوري را در نظر بياوريد)، تا رئيس يک شعبه که در پايينترين سطح توزيع رانت قرار دارد، در معرض فساد قرار دارند. اتفاقاً وقتي مديريت به شکل تيولداري باشد و اموال بلاصاحب جلوه کند، قبح این کار هم از بین میرود.
🔴یعنی وقتي اين مدير ميخواهد از بين 100 پرونده با يک پرونده موافقت کند و به او وام بدهد، طبيعي است که وامگيرنده خود را مديون ميداند و اصطلاحاً بايد «جبران کند». حال آنکه اگر نرخ بهره غیردستوری باشد نهتنها آن صف 100 پروندهای تشکيل نميشود، بلکه فقط کساني به اين چرخه وارد ميشوند که بتوانند وام دريافتي را به ارزشافزوده تبديل کنند یعنی این بانک است که باید دنبال کساني بگردد که بتواند به آنها وام بدهد و از آنها سود واقعی بگيرد و نه برعکس. در مورد ارز ارزان و مجوزهای خاص و امضاهای طلایی هم تله فساد سر راه همه مدیران صاحب اختیار قرار دارد. بنابراين فساد سياستگذاري مادر همه فسادهاست، چون همه را در معرض فساد قرار میدهد.
🔴«فساد سياستگذاري» البته ميتواند ناشي از «فساد سياستگذار» باشد يا نباشد؛ چون در حالت خوشبينانه ممکن است ناشي از جهالت سياستگذار باشد. اما اگر ناشی از فساد سياستگذار باشد، ميتوان آن را «فساد سيستماتيک» ناميد. یعنی اگر سياستگذاري، مثلا درباره نرخ بهره يا نرخ ارز، ناشي از اين باشد که عدهاي از سياستهاي فاسد بهرهمند شوند و سياستگذار را به سمت آن تشويق کنند، اين يعني فساد سيستماتيک. با اين حال، از آنجا که نميدانيم فساد سياستگذاري ناشي از فساد سياستگذار است يا جهالت او، فساد را سيستماتيک معرفي نميکنيم.
👍7
البته و صد البته و هزار البته که در کشور ما مهم تر از کارکنان دولت برای آبادانی و سرافرازی مملکت وجود ندارد. اصلاً اگر کارکنان دولت نباشند تمام عذابهای الهی، اعم از سیل و زلزله و قحطی و مرگ، به یکباره سراغ این مملکت خواهد آمد، و بنابراین اوجب واجبات و اهم مهمات است رسیدگی هرچه بیشتر به این قشری که بی حساب زحمت می کشد و کسی قدرشان را به درستی نمی داند. اصلا توصیه می کنیم برابرِ وزنِ هرکدامشان طلای ذوب شده بهشان بدهیم، یک وقت خاطرشان مکدر نشود. مطلب زیر از کانال سیگنال نشان می دهد که دولت روحانی در این باب چه قدر خوب و مامانی است!👇
از کانال سیگنال:
📌 روحانی: طرح خانه دار شدن کارمندان تا 10 سال پس از استخدام، در حال آماده سازی است.
🌀 سوال: چه کسی هزینه این طرح را پرداخت خواهد کرد؟
🌀 مارگارت تاچر: اجازه بدهید این حقیقت اساسی را هرگز فراموش نکنیم حکومت، خود هیچ منبعی از پول ندارد به جز پولی که متعلق به مردم است.
از کانال سیگنال:
📌 روحانی: طرح خانه دار شدن کارمندان تا 10 سال پس از استخدام، در حال آماده سازی است.
🌀 سوال: چه کسی هزینه این طرح را پرداخت خواهد کرد؟
🌀 مارگارت تاچر: اجازه بدهید این حقیقت اساسی را هرگز فراموش نکنیم حکومت، خود هیچ منبعی از پول ندارد به جز پولی که متعلق به مردم است.
👍8
📌معلم انقلاب، دکتر علی شریعتی
✅ شاید هیچ شهر بزرگ یا کوچکی در ایران نباشد که خیابانی به اسم دکتر شریعتی نداشته باشد. چهل پنجاه سال پیش، شریعتی شاید محبوبترین چهره روشنفکر در نزد جوان ایرانی بود. هنوز بسیاری از نسل جوان آنروزها نوستالژی شریعتی را رها نکرده است.
✅ آن چه شریعتی در باره اش اظهار نظر کرده، دایره وسیعی از موضوعات مختلف اجتماعی، دینی، سیاسی، تاریخی و فرهنگی را در بر می گیرد. ولی نکته جالب توجه این است که تقریباً در تمامی موارد، معلومات شریعتی سطحی و در خیلی موارد غلط بوده است.
اگرچه موضوع تخصصی دکترای او اساطیر بوده، دانشش از جهان اساطیری باستان در سطحی نازل بود. از اقتصاد چیزی نمی دانست، و حتی قرائتش از اندیشه چپ به غایت کلیشه ای بود. جایی از تاریخ صحبت نکرده مگر آن که اشتباهات تاریخی را تکرار کرده باشد، یا تصویری صفر یا یک از یک برهه تاریخی برای شنوندگانش ایجاد نکرده باشد. درس تاریخ ادیان داشت که بعداً کتابی شد، ولی حتی از مکتب تشیعی که خود را پرورده آن می دانست زیاد نمی دانست. واقعیت تاریخی نیز برای او اهمیتی نداشت، بلکه روایت ایدئولوژیک از تاریخ بود که مهم بود. زمانی سوسیالیست عربی سخنی را به دروغ به ابوذر نسبت داد ("در عجبم از کسی که فقیر و گرسنه است و شمشیر بر نمی دارد و بر ثروتمندان نمی شورد")، ولی شریعتی چنان این سخن دروغ را بسط داد و مشهور کرد که امروز همه آن را واقعاً از ابوذر می دانند. همه چیز برای او در دایره ایدئولوژی معنا می یافت. معروف است که سید حسین نصر و مرتضی مطهری رابطه خود را با حسینیه ارشاد وقتی قطع کردند که شریعتی امام حسین را با شخصیت ماجراجو و جنایتکاری چون چه گوارا مقایسه کرد.
✅ ولی چه شد که #علی_شریعتی این گونه محبوب شد؟ سخن گفتنِ احساسی او که احساسات را بر می انگیخت یک دلیلش بود، ولی نه دلیل عمده اش. یک دلیل دیگر نارسیسیسم مفرط او بود (کتاب کویر و کتاب هبوطش را ببینید). عامه مردم معمولاً از کسی که نوعی خودبزرگ بینی دارد خوششان می آید. ولی دلیل اصلی موفقیت او را باید در غلبه جریان چپ در میان روشنفکران و جوانان در آن زمانه پرفتنه و پرحیرت جست، و بنابراین در نوعی عقده حقارت در میان نسل متدین یا متمایل به دین در برابر جریان چپ. این بود که خزعبلات شریعتی، با تمام سستی شان، مورد توجه قرار گرفتند، چون بر جامه ایدئولوژیِ چپ لباسِ به ظاهر اسلامی پوشاند.
✅ این که شریعتی آن قدر محبوب و موثر شد را نه در محتوا و نه در فرمِ گفتار او باید جست. محبوبیتِ او نشان از بیماری و فقر عمیق فرهنگی و نبود شناخت و دانش در آن زمانه دارد. شریعتی، آینه تمام نمای فرهنگی بریده از سنت، دور از دانش و سردرگم و حیران بود.
✅ شاید هیچ شهر بزرگ یا کوچکی در ایران نباشد که خیابانی به اسم دکتر شریعتی نداشته باشد. چهل پنجاه سال پیش، شریعتی شاید محبوبترین چهره روشنفکر در نزد جوان ایرانی بود. هنوز بسیاری از نسل جوان آنروزها نوستالژی شریعتی را رها نکرده است.
✅ آن چه شریعتی در باره اش اظهار نظر کرده، دایره وسیعی از موضوعات مختلف اجتماعی، دینی، سیاسی، تاریخی و فرهنگی را در بر می گیرد. ولی نکته جالب توجه این است که تقریباً در تمامی موارد، معلومات شریعتی سطحی و در خیلی موارد غلط بوده است.
اگرچه موضوع تخصصی دکترای او اساطیر بوده، دانشش از جهان اساطیری باستان در سطحی نازل بود. از اقتصاد چیزی نمی دانست، و حتی قرائتش از اندیشه چپ به غایت کلیشه ای بود. جایی از تاریخ صحبت نکرده مگر آن که اشتباهات تاریخی را تکرار کرده باشد، یا تصویری صفر یا یک از یک برهه تاریخی برای شنوندگانش ایجاد نکرده باشد. درس تاریخ ادیان داشت که بعداً کتابی شد، ولی حتی از مکتب تشیعی که خود را پرورده آن می دانست زیاد نمی دانست. واقعیت تاریخی نیز برای او اهمیتی نداشت، بلکه روایت ایدئولوژیک از تاریخ بود که مهم بود. زمانی سوسیالیست عربی سخنی را به دروغ به ابوذر نسبت داد ("در عجبم از کسی که فقیر و گرسنه است و شمشیر بر نمی دارد و بر ثروتمندان نمی شورد")، ولی شریعتی چنان این سخن دروغ را بسط داد و مشهور کرد که امروز همه آن را واقعاً از ابوذر می دانند. همه چیز برای او در دایره ایدئولوژی معنا می یافت. معروف است که سید حسین نصر و مرتضی مطهری رابطه خود را با حسینیه ارشاد وقتی قطع کردند که شریعتی امام حسین را با شخصیت ماجراجو و جنایتکاری چون چه گوارا مقایسه کرد.
✅ ولی چه شد که #علی_شریعتی این گونه محبوب شد؟ سخن گفتنِ احساسی او که احساسات را بر می انگیخت یک دلیلش بود، ولی نه دلیل عمده اش. یک دلیل دیگر نارسیسیسم مفرط او بود (کتاب کویر و کتاب هبوطش را ببینید). عامه مردم معمولاً از کسی که نوعی خودبزرگ بینی دارد خوششان می آید. ولی دلیل اصلی موفقیت او را باید در غلبه جریان چپ در میان روشنفکران و جوانان در آن زمانه پرفتنه و پرحیرت جست، و بنابراین در نوعی عقده حقارت در میان نسل متدین یا متمایل به دین در برابر جریان چپ. این بود که خزعبلات شریعتی، با تمام سستی شان، مورد توجه قرار گرفتند، چون بر جامه ایدئولوژیِ چپ لباسِ به ظاهر اسلامی پوشاند.
✅ این که شریعتی آن قدر محبوب و موثر شد را نه در محتوا و نه در فرمِ گفتار او باید جست. محبوبیتِ او نشان از بیماری و فقر عمیق فرهنگی و نبود شناخت و دانش در آن زمانه دارد. شریعتی، آینه تمام نمای فرهنگی بریده از سنت، دور از دانش و سردرگم و حیران بود.
👍24
مشکل #علی_شریعتی این نبود که یک لاف زن دروغگو بود! مشکلش این بود که لاف های دروغش در مورد خودش از خودبزرگبینیاش ناشی میشد. او در عین حال، خودش را وارث علی و زینب، ابوذر جدید، همرزم مبارزان سوسیالیست زمانه و یک مصلح دینی میدید.
👍18
دو پستی که برای شریعتی گذاشتم بیش از آنکه فکر می کردم سئوالاتی پیش آورد و واکنش هایی داشت. خدا وکیلی، فقط بابت نمونه، خزعبلات آمده در لینکهای زیر از این معلم انقلاب را بخوانید تا ببینید آن چه شریعتی می گفت از دروغ هم بدتر بود! دروغ را می شود افشا کرد، ولی با این خزعبلاتِ به شدت مهمل (که کمی از آن راست است، کمی دروغ و بیشترش را هیچ کس نمی داند آیا دروغ است یا راست)، با این خزعبلات چه کار باید کرد؟! فقط می شود مسخره اش کرد. حالا در نظر بگیرید که مردی که این مهملات را سرهم کرده، هنوز که هنوز است مایه بحث و جدل در ایران است و مایه فلسفه بافی متفلسفان و نگاه پدیدارشناسانه جامعه شناسان و مابقی پشگل فروشان. تازه! قبلاً که ابوذر زمانه بود، حالا بعضی ها با سعدی و حافظ مقایسه اش می کنند!
چای آن است که خون موج زند در دل لعل
زین تغابن که خزف می شکند بازارش!
می خواهم یک سخن سوئیسی ها در مورد مارکسیسم را تغییر داده، اینجا در مورد شریعتی بیاورم: اگر کسی 15 سالش بود و طرفدار شریعتی نبود، قلب و احساسات ندارد. اگر کسی 30 سالش بود و طرفدارافکار شریعتی بود، به کلی عقل ندارد!
http://www.shariati.com/farsi/areebaradar/areebaradar1.html
http://www.shariati.com/farsi/areebaradar/areebaradar2.html
http://www.shariati.com/farsi/areebaradar/areebaradar3.html
چای آن است که خون موج زند در دل لعل
زین تغابن که خزف می شکند بازارش!
می خواهم یک سخن سوئیسی ها در مورد مارکسیسم را تغییر داده، اینجا در مورد شریعتی بیاورم: اگر کسی 15 سالش بود و طرفدار شریعتی نبود، قلب و احساسات ندارد. اگر کسی 30 سالش بود و طرفدارافکار شریعتی بود، به کلی عقل ندارد!
http://www.shariati.com/farsi/areebaradar/areebaradar1.html
http://www.shariati.com/farsi/areebaradar/areebaradar2.html
http://www.shariati.com/farsi/areebaradar/areebaradar3.html
👍11
یادم می آید زمان جنگ با عراق، چند کالا بود که دولت رویش سوبسید می داد، از جمله شکر، روغنهای نباتی هیدروژنه، بنزین سرب دار و سیگار! و صد البته به منظور حمایت از قشر مستضعف. نیازی به توضیح نیست که تمام اقلام فوق برای سلامتی عامه مردم سم بودند، و خدا می داند چه قدر از شیوع بیماریها در سالهای بعد از جنگ حاصل سوبسید دادن روی این سمها بود.
اکنون نیز دولت (معمولا با استفاده از دلار ۴۲۰۰ تومانی) دارد روی یک سری "اقلام اساسی" سوبسید می دهد، من جمله آرد، شکر، روغنهای دانه ای (مثل روغن سویا، آفتابگردان...) و برنج خارجی. نیازی به توضیح ندارد که سوبسید دادن روی یک کالا در حقیقت تشویق به مصرف آن است، و به خصوص در مورد اقشار ضعیف از جامعه، در حقیقت جایگزین کردن اقلام دیگر با آن.
ولی نکته در اینجاست که اکنون مشخص شده که در بسیاری از بیماریهای شایع در دنیای مدرن، نظیر چاقی مفرط، دیابت، چربی خون، فشار خون، کبد چرب، بسیاری از سرطانها، خیلی از التهابات، بیماریهای قلبی، حتی الزایمر، در تمام اینها یک عامل هست که عامل اصلی یا لااقل یکی از عوامل اصلی است: مقاوم شدن بدن نسبت به انسولین!
مسئله مقاومت به انسولین در حقیقت حلقه ای است که بسیاری از این بیماریها (و احتمالا خیلی های دیگر را) به هم ربط می دهد. اکنون دیگر مشخص شده که مقصر دانستن چربی های اشباع (نظیر چربی های حیوانی) یا کلسترول در مورد بیماریهای قلبی از بیخ و بن غلط بوده و از همان اول هم بدون پایه علمی درست اظهار شده و رواج یافته اند. علت اصلی را باید در مقاومت نسبت به انسولین جست.
و مقاومت به انسولین (یا در حقیقت، اعتیاد بدن به آن) حاصل مصرف محصولات دارای شکر از یک طرف، و کربوهیدرات ها از طرف دیگر است. پروسه ای، که شاید ده بیست سال یا حتی بیشتر طول می کشد تا این اعتیاد به انسولین را ایجاد کند، این گونه است: کربوهیدرات ها (شامل قندها) به راحتی تبدیل به گلوکز خون می شوند و گلوکز خون را به سرعت بالا می برند. در واکنش به این مسئله، لوزالمعده هورمون مهم و اساسی انسولین را ترشح می کند، که یک وظیفه اش ساماندهی گلوکز اضافی خون است. ولی انسولین نقشهای دیگری نیز دارد، مثلاً در تنظیم بقیه هورمونها. از طرف دیگر، بالا رفتن یکباره انسولین در خون نوعی حس شادی موقت به انسان می دهد، و از این روست که کم کم شخص به بالا رفتن انسولین نوعی اعتیاد پیدا می کند، و بنابراین، به نوعی معتاد کربوهیدراتها (به خصوص قندها) می شود، و این خود ترشح هورمون انسولین را زیاد می کند.... این به تدریج موجب مقاوم شدن بدن به انسولین می شود.
یکی دیگر از مواد غذایی که این ام-الامراض، یعنی مقاومت به انسولین، را تشدید می کند روغنهای دانه هایند. بر خلاف چیزی که قبلاً، و حتی اکنون، تبلیغ می کردند این روغنها، که قسمت اصلی شان از چربی های "چند اشباع نشده" (polyunsaturated)، تشکیل شده مضرات فراوانی را شامل می شوند که تشدیدِ مقاومت به انسولین یکی از آنهاست.
و بنابراین، یک بار دیگر، کمک دولت به مردم و به خصوص به مستمندان، به صورت سوبسید روی کالاها، اگرچه ممکن است مرهمی ناچیز بر درد امروز باشد، ولی در فردایی نه چندان دور، مصیبتها ایجاد خواهد کرد برای مردم و به خصوص فقرا، و برای کل کشور!
خواهید گفت: تکلیف گرسنگی امروز فقرا چه می شود، اگر که این سوبسیدها قطع شود؟ جواب: در کوتاه مدت، سوبسید روی هر نوع کالا (مثلاً با دلار ۴۲۰۰ تومانی) باید حذف شود (سوبسیدهایی که انواع فسادشان، ناکارآمدیشان و ضررشان بارها و بارها ثابت شده) و جای آن را سوبسید نقدی مستقیم بگیرد (با ملاحظات لازم، که یکیش عدم افزایش نقدینگی است). در دراز مدت امّا، راه کمک به فقرا، اقتصادی بر پایه های درست اخلاقی (یعنی اقتصادی باز، آزاد، رقابتی، بدون رانت و بدون تورم مزمن) است. مابقی چیزی جز #عوامفریبی نخواهد بود.
@jenabegav
اکنون نیز دولت (معمولا با استفاده از دلار ۴۲۰۰ تومانی) دارد روی یک سری "اقلام اساسی" سوبسید می دهد، من جمله آرد، شکر، روغنهای دانه ای (مثل روغن سویا، آفتابگردان...) و برنج خارجی. نیازی به توضیح ندارد که سوبسید دادن روی یک کالا در حقیقت تشویق به مصرف آن است، و به خصوص در مورد اقشار ضعیف از جامعه، در حقیقت جایگزین کردن اقلام دیگر با آن.
ولی نکته در اینجاست که اکنون مشخص شده که در بسیاری از بیماریهای شایع در دنیای مدرن، نظیر چاقی مفرط، دیابت، چربی خون، فشار خون، کبد چرب، بسیاری از سرطانها، خیلی از التهابات، بیماریهای قلبی، حتی الزایمر، در تمام اینها یک عامل هست که عامل اصلی یا لااقل یکی از عوامل اصلی است: مقاوم شدن بدن نسبت به انسولین!
مسئله مقاومت به انسولین در حقیقت حلقه ای است که بسیاری از این بیماریها (و احتمالا خیلی های دیگر را) به هم ربط می دهد. اکنون دیگر مشخص شده که مقصر دانستن چربی های اشباع (نظیر چربی های حیوانی) یا کلسترول در مورد بیماریهای قلبی از بیخ و بن غلط بوده و از همان اول هم بدون پایه علمی درست اظهار شده و رواج یافته اند. علت اصلی را باید در مقاومت نسبت به انسولین جست.
و مقاومت به انسولین (یا در حقیقت، اعتیاد بدن به آن) حاصل مصرف محصولات دارای شکر از یک طرف، و کربوهیدرات ها از طرف دیگر است. پروسه ای، که شاید ده بیست سال یا حتی بیشتر طول می کشد تا این اعتیاد به انسولین را ایجاد کند، این گونه است: کربوهیدرات ها (شامل قندها) به راحتی تبدیل به گلوکز خون می شوند و گلوکز خون را به سرعت بالا می برند. در واکنش به این مسئله، لوزالمعده هورمون مهم و اساسی انسولین را ترشح می کند، که یک وظیفه اش ساماندهی گلوکز اضافی خون است. ولی انسولین نقشهای دیگری نیز دارد، مثلاً در تنظیم بقیه هورمونها. از طرف دیگر، بالا رفتن یکباره انسولین در خون نوعی حس شادی موقت به انسان می دهد، و از این روست که کم کم شخص به بالا رفتن انسولین نوعی اعتیاد پیدا می کند، و بنابراین، به نوعی معتاد کربوهیدراتها (به خصوص قندها) می شود، و این خود ترشح هورمون انسولین را زیاد می کند.... این به تدریج موجب مقاوم شدن بدن به انسولین می شود.
یکی دیگر از مواد غذایی که این ام-الامراض، یعنی مقاومت به انسولین، را تشدید می کند روغنهای دانه هایند. بر خلاف چیزی که قبلاً، و حتی اکنون، تبلیغ می کردند این روغنها، که قسمت اصلی شان از چربی های "چند اشباع نشده" (polyunsaturated)، تشکیل شده مضرات فراوانی را شامل می شوند که تشدیدِ مقاومت به انسولین یکی از آنهاست.
و بنابراین، یک بار دیگر، کمک دولت به مردم و به خصوص به مستمندان، به صورت سوبسید روی کالاها، اگرچه ممکن است مرهمی ناچیز بر درد امروز باشد، ولی در فردایی نه چندان دور، مصیبتها ایجاد خواهد کرد برای مردم و به خصوص فقرا، و برای کل کشور!
خواهید گفت: تکلیف گرسنگی امروز فقرا چه می شود، اگر که این سوبسیدها قطع شود؟ جواب: در کوتاه مدت، سوبسید روی هر نوع کالا (مثلاً با دلار ۴۲۰۰ تومانی) باید حذف شود (سوبسیدهایی که انواع فسادشان، ناکارآمدیشان و ضررشان بارها و بارها ثابت شده) و جای آن را سوبسید نقدی مستقیم بگیرد (با ملاحظات لازم، که یکیش عدم افزایش نقدینگی است). در دراز مدت امّا، راه کمک به فقرا، اقتصادی بر پایه های درست اخلاقی (یعنی اقتصادی باز، آزاد، رقابتی، بدون رانت و بدون تورم مزمن) است. مابقی چیزی جز #عوامفریبی نخواهد بود.
@jenabegav
👍45👎1
📌جاسوسپرور!
✍م. رئوفی
✅ روز اولِ کلاسِ پنجم دبستان برای اولین بار دیدمش. معلمی چارشونه و با قد بلند و با سبیل، و همان اول صبحی چنان تشری زد به یک کلاس اولی که چون روز اول مدرسهاش بود از گریه دست بر نمیداشت. توی دلم گفتم: وای به حال دانشآموزانی که این بداخلاق معلمشان باشد!
✅ سر کلاس رفتیم و بعد از چند دقیقه در کلاس باز شد و معلم قدبلند سبیلوی بداخلاق وارد شد. خودش را معرفی کرد: "آقای زمانی!" آقای زمانی بنابود آن سال معلم ما باشد.
✅ آقای زمانی معلمی بود، بر عکس آنچه روز اول دربارهاش فکر کردم، بسیار مهربان. کمتر معلمی دیدهام که به اندازهی او به فکر دانشآموزانش باشد. بدون هیچ چشمداشتی و دریافت هیچ گونه پولی، در خارج از ساعات مدرسه برای دانشآموزانش کلاس اضافی و کمکی میگذاشت تا همه بتوانند امتحانات نهایی سال پنجم را قبول شوند. مردی بود (و هنوز هست! خدا حفظش کند) مومن و اهل نماز، بدون اینکه در ایمانش ریاکاری کند. بچه ها را دوست داشت و بچه ها دوستش داشتند.
✅ اما بزرگترین درسی که از او گرفتم، درسی که اثری ژرف و فراموشنشدنی رویم گذاشت در ماجرایی گذشت که اینجا بازگو میکنم: دو سه نفر دانشآموز در کلاسمان بودند که رفوزههای سالهای پیش بودند و قلدرهای کلاس حساب میشدند. نمیدانم سرِ چه بود که گاهگاه مرا اذیت میکردند و کتکم میزدند و من همیشه مترصد انتقامگیری از آنها بودم. یک بار سر جلسه امتحانی متوجه شدم که دارند تقلب میکنند. خوشحال از آن که بالاخره میتوانم انتقام خود را از آنها بگیرم، بعد از جلسه به سراغ آقای زمانی رفتم و گزارش دادم. با تندی پاسخم داد که: "رئوفی! خبرچینی نکن! بد است." گفتم: "آقا، میدانم! ولی چون همیشه مرا اذیت میکنند..." حرفم را قطع کرد که: "باشد، در هر صورت خبرچینی بد است." اصرار کردم که "آقا، میدانم بد است، ولی آنها همیشه بیخود و بیجهت اذیتم میکنند." آقای زمانی در اینجا به طرف ناظم مدرسه که شاهد گفتگویمان بود برگشت و با حالتی مستاصل گفت: "آقای احمدی! من چه طور به این رئوفی حالی کنم که خبرچینی بد است؟!"
✅ دیگر به عمرم خبرچینی نکردم! تشر آقای زمانی به صورتی درونی یادم داد که ضعیفالنفس نباشم! سالهای بعد در دوران تحصیلم، معلم پرورشی داشتیم که دانش آموزان ضعیفالنفس را به جاسوسی دیگران میگماشت (تا مثلاً ببیند کدام دانشآموز پاسوربازی میکند!). هر بار که کاشف به عمل میآوردیم که دانشآموزی به کادر جاسوسی او پیوسته، من یاد داستان آقای زمانی و تشر پدرانه او می افتادم.
✅ و چند وقت پیش هم که مسئولی از شهروندان خواست تا خبرچینی بدحجابها را نزد پلیس کنند، باز یاد آقای زمانی افتادم. گفتم ای کاش آقای زمانیی بود که در کودکیِ این مسئول به او تشر زده بود!
#اخلاق
@jenabegav
✍م. رئوفی
✅ روز اولِ کلاسِ پنجم دبستان برای اولین بار دیدمش. معلمی چارشونه و با قد بلند و با سبیل، و همان اول صبحی چنان تشری زد به یک کلاس اولی که چون روز اول مدرسهاش بود از گریه دست بر نمیداشت. توی دلم گفتم: وای به حال دانشآموزانی که این بداخلاق معلمشان باشد!
✅ سر کلاس رفتیم و بعد از چند دقیقه در کلاس باز شد و معلم قدبلند سبیلوی بداخلاق وارد شد. خودش را معرفی کرد: "آقای زمانی!" آقای زمانی بنابود آن سال معلم ما باشد.
✅ آقای زمانی معلمی بود، بر عکس آنچه روز اول دربارهاش فکر کردم، بسیار مهربان. کمتر معلمی دیدهام که به اندازهی او به فکر دانشآموزانش باشد. بدون هیچ چشمداشتی و دریافت هیچ گونه پولی، در خارج از ساعات مدرسه برای دانشآموزانش کلاس اضافی و کمکی میگذاشت تا همه بتوانند امتحانات نهایی سال پنجم را قبول شوند. مردی بود (و هنوز هست! خدا حفظش کند) مومن و اهل نماز، بدون اینکه در ایمانش ریاکاری کند. بچه ها را دوست داشت و بچه ها دوستش داشتند.
✅ اما بزرگترین درسی که از او گرفتم، درسی که اثری ژرف و فراموشنشدنی رویم گذاشت در ماجرایی گذشت که اینجا بازگو میکنم: دو سه نفر دانشآموز در کلاسمان بودند که رفوزههای سالهای پیش بودند و قلدرهای کلاس حساب میشدند. نمیدانم سرِ چه بود که گاهگاه مرا اذیت میکردند و کتکم میزدند و من همیشه مترصد انتقامگیری از آنها بودم. یک بار سر جلسه امتحانی متوجه شدم که دارند تقلب میکنند. خوشحال از آن که بالاخره میتوانم انتقام خود را از آنها بگیرم، بعد از جلسه به سراغ آقای زمانی رفتم و گزارش دادم. با تندی پاسخم داد که: "رئوفی! خبرچینی نکن! بد است." گفتم: "آقا، میدانم! ولی چون همیشه مرا اذیت میکنند..." حرفم را قطع کرد که: "باشد، در هر صورت خبرچینی بد است." اصرار کردم که "آقا، میدانم بد است، ولی آنها همیشه بیخود و بیجهت اذیتم میکنند." آقای زمانی در اینجا به طرف ناظم مدرسه که شاهد گفتگویمان بود برگشت و با حالتی مستاصل گفت: "آقای احمدی! من چه طور به این رئوفی حالی کنم که خبرچینی بد است؟!"
✅ دیگر به عمرم خبرچینی نکردم! تشر آقای زمانی به صورتی درونی یادم داد که ضعیفالنفس نباشم! سالهای بعد در دوران تحصیلم، معلم پرورشی داشتیم که دانش آموزان ضعیفالنفس را به جاسوسی دیگران میگماشت (تا مثلاً ببیند کدام دانشآموز پاسوربازی میکند!). هر بار که کاشف به عمل میآوردیم که دانشآموزی به کادر جاسوسی او پیوسته، من یاد داستان آقای زمانی و تشر پدرانه او می افتادم.
✅ و چند وقت پیش هم که مسئولی از شهروندان خواست تا خبرچینی بدحجابها را نزد پلیس کنند، باز یاد آقای زمانی افتادم. گفتم ای کاش آقای زمانیی بود که در کودکیِ این مسئول به او تشر زده بود!
#اخلاق
@jenabegav
👍57
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
سخنرانی مجید حسینینژاد، انترپرانور موفق و از موسسان سایت گردشگری بسیار موفق علی بابا.
این ده دقیقه سخنرانی در خودش کلی درس اقتصاد و سیاستگذاری عمومی دارد. و مسلماً از سخنرانی های بعضی به اصطلاح "اقتصاددانان" بیسواد وطنی بسی آموزنده تر است.
دیدنش را توصیه می کنیم و فوروارد کردنش را نیز !
این ده دقیقه سخنرانی در خودش کلی درس اقتصاد و سیاستگذاری عمومی دارد. و مسلماً از سخنرانی های بعضی به اصطلاح "اقتصاددانان" بیسواد وطنی بسی آموزنده تر است.
دیدنش را توصیه می کنیم و فوروارد کردنش را نیز !
👍12
لرد کانینگ، نخست وزیر انگلیس ۲۰۰ سال پیش: "شما می توانید هر چیزی را با آمار ثابت کنید مگر واقعیت را!"
Lord Canning, prime minster of Great Britain 200 years ago: "You can prove anything with statistics, except the truth"
Lord Canning, prime minster of Great Britain 200 years ago: "You can prove anything with statistics, except the truth"
👍8
اگر می خواهید تمام روزتان خراب شود و دچار افسردگی ناشی از دانستن بعضی واقعیتها شوید، متن زیر از محسن جلال پور را در باره بخش #خصوصی و بخش #خصولتی (خصوصی جعلی!) بخوانید!
✅ مخاطب سیاستمدار، بخش خصوصی جعلی است
🎤توسعهنیافتگی بخش خصوصی و شعارزدگی مسوولان در گفتوگو با «محسن جلالپور»
🔺این یک واقعیت غیرقابل انکار است که برخلاف آنچه غالب سیاستمداران ما بر زبان میرانند، اعتقادی به بخش خصوصی ندارند؛ که اگر اندکی اعتقاد داشتند، وضع کشور و اقتصاد کشور این نبود. این البته همه ماجرا نیست چراکه نهفقط سیاستمدار که شاعر، فیلمساز و روزنامهنگار هم در دل موافق بخش خصوصی نیستند.
🔺حتی مردمیترین سیاستمداران ما در ایران فکر میکنند بخش خصوصی به قدری ضعیف و نحیف است که قادر به ایفای نقش در اقتصاد کشور نیست. بیتعارف بگویم حتی تکنوکراتهای ما هم درک درستی از بخش خصوصی نداشته و ندارند اگرنه به بهانه ضعف بخش خصوصی، پای غریبهها را به اقتصاد باز نمیکردند. در واقع اعتقادی به اقتصاد آزاد رقابتی و بخش خصوصی وجود ندارد و هرقدر به زبان گفته شود، در عمل اتفاقی رخ نمیدهد.
🔺به پنج دلیل تاریخی بخش خصوصی در ایران شکل نگرفته است. دلیل اول نفت است که باعث شده دولت از نقشآفرینی بخش خصوصی بینیاز باشد. دلیل دوم به نحوه حکمرانی در کشور برمیگردد. دلیل سوم سیاسی و امنیتی است. دلیل چهارم ریشه در اقتصاد سیاسی و تقسیم منابع دارد و دلیل پنجم هم فرهنگی است.
🔺نفت باعث بینیازی دولتها به بخش خصوصی شده و بهدلیل سازوکارهای نامناسب حکمرانی، بخش خصوصی عملاً مجال رشد پیدا نکرده است. حکومتها نیز در ایران همواره از قدرت گرفتن بخش خصوصی هراس داشتهاند و ترجیحشان این بوده که بخش خصوصی وابستهای را شکل و سازمان بدهند و در نهایت اینکه مردم نیز در سالهای متمادی، به دلایل مختلف، چشم امید به دولت داشته و دارند.
🔺هر سیاستگذاری برای اینکه بخش خصوصی بزرگتر شود، عملاً به محدودتر شدن این بخش ختم شده است. مثلاً اصل 44 در ایران بازنگری شد تا بخش خصوصی آزادانهتر فعالیت کند؛ اما دیدیم که عملاً به سود این بخش تمام نشد یا خصوصیسازی که عملاً به زیان بخش خصوصی تمام شد و بخش شبهدولتی را فربهتر کرد.
🔺ما در چنبره بنگاههای انحصاری گرفتار شدیم. بنگاه انحصاری علاقه دارد که ما با دنیا همیشه مشکل داشته باشیم. چون اگر مشکل ما با دنیا حل شود، هم جغرافیای تجارت تغییر میکند و هم بنگاههایی وارد اقتصاد ما میشوند که بنگاه انحصاری نمیتواند با آنها رقابت کند. بنگاه انحصاری از رقابت میترسد چون غرق در ناکارآمدی است. چون بویی از بهرهوری نبرده و تداوم حیاتش بسته به انحصار است.
🔺اصولاً سیاستمداران ما پشت پارادایم ندانستن و جهل پنهان میشوند. یعنی ترجیح میدهند ما فکر کنیم آنها نمیدانند. این در حالی است که آنها میدانند و خوب هم میدانند اما مناسبات تیولداری مانع هرگونه اصلاح در مسیر اقتصاد کشور است. در حال حاضر دو گروه تابلو بخش خصوصی را در دست دارند. گروه اول کارآفرینان، تجار و کاسبان واقعی هستند که رانتجویی نمیکنند و گروه دوم شریک سیاستمداران در رانتجویی شدهاند. متاسفانه ساختار سیاسی ما سرکوبکننده گروه اول و تشویقکننده گروه دوم است.
🔺معتقدم در کشور بخش خصوصی مصنوعی در حال شکلگیری است که رفتهرفته جایگزین بخش خصوصی واقعی خواهد شد. بخش خصوصی مصنوعی از آنجا که شریک سیاستمداران در رانتجویی است، مورد حمایت او هم قرار میگیرد.
🔺پیشتر این ذهنیت وجود داشت که به خاطر حفظ حاکمیت و اقتدار آن بهتر است دولت دارا باشد و وضع مالی خوبی داشته باشد. آن اضافهدرآمدها و رانتهایی که در اثر این سیاستگذاری زاییده و خلق شده، به عدهای تزریق شد و خودشان در سیاستگذاریها و تصمیمگیریها تفوق دارند و حالا چرخه باطلی شکل گرفته که خروج از آن بسیار سخت است.
🔺برای فردی که میتواند با چرخاندن قلمش 30 مدیرعامل یا 100 عضو هیاتمدیره در بنگاهها و شرکتهای مختلف را تغییر دهد و جابهجا کند، و پرواضح است که در این تغییرات بدهبستانهای متعدد هم اتفاق میافتد، بسیار سخت و تقریباً ناممکن است که رضایت به تغییر ذهنیت و گذر از این وضعیت بدهد.
👈 متن کامل این گفتوگو را در هفتهنامه تجارت فردا شماره 323 بخوانید.
@tejaratefarda
✅ مخاطب سیاستمدار، بخش خصوصی جعلی است
🎤توسعهنیافتگی بخش خصوصی و شعارزدگی مسوولان در گفتوگو با «محسن جلالپور»
🔺این یک واقعیت غیرقابل انکار است که برخلاف آنچه غالب سیاستمداران ما بر زبان میرانند، اعتقادی به بخش خصوصی ندارند؛ که اگر اندکی اعتقاد داشتند، وضع کشور و اقتصاد کشور این نبود. این البته همه ماجرا نیست چراکه نهفقط سیاستمدار که شاعر، فیلمساز و روزنامهنگار هم در دل موافق بخش خصوصی نیستند.
🔺حتی مردمیترین سیاستمداران ما در ایران فکر میکنند بخش خصوصی به قدری ضعیف و نحیف است که قادر به ایفای نقش در اقتصاد کشور نیست. بیتعارف بگویم حتی تکنوکراتهای ما هم درک درستی از بخش خصوصی نداشته و ندارند اگرنه به بهانه ضعف بخش خصوصی، پای غریبهها را به اقتصاد باز نمیکردند. در واقع اعتقادی به اقتصاد آزاد رقابتی و بخش خصوصی وجود ندارد و هرقدر به زبان گفته شود، در عمل اتفاقی رخ نمیدهد.
🔺به پنج دلیل تاریخی بخش خصوصی در ایران شکل نگرفته است. دلیل اول نفت است که باعث شده دولت از نقشآفرینی بخش خصوصی بینیاز باشد. دلیل دوم به نحوه حکمرانی در کشور برمیگردد. دلیل سوم سیاسی و امنیتی است. دلیل چهارم ریشه در اقتصاد سیاسی و تقسیم منابع دارد و دلیل پنجم هم فرهنگی است.
🔺نفت باعث بینیازی دولتها به بخش خصوصی شده و بهدلیل سازوکارهای نامناسب حکمرانی، بخش خصوصی عملاً مجال رشد پیدا نکرده است. حکومتها نیز در ایران همواره از قدرت گرفتن بخش خصوصی هراس داشتهاند و ترجیحشان این بوده که بخش خصوصی وابستهای را شکل و سازمان بدهند و در نهایت اینکه مردم نیز در سالهای متمادی، به دلایل مختلف، چشم امید به دولت داشته و دارند.
🔺هر سیاستگذاری برای اینکه بخش خصوصی بزرگتر شود، عملاً به محدودتر شدن این بخش ختم شده است. مثلاً اصل 44 در ایران بازنگری شد تا بخش خصوصی آزادانهتر فعالیت کند؛ اما دیدیم که عملاً به سود این بخش تمام نشد یا خصوصیسازی که عملاً به زیان بخش خصوصی تمام شد و بخش شبهدولتی را فربهتر کرد.
🔺ما در چنبره بنگاههای انحصاری گرفتار شدیم. بنگاه انحصاری علاقه دارد که ما با دنیا همیشه مشکل داشته باشیم. چون اگر مشکل ما با دنیا حل شود، هم جغرافیای تجارت تغییر میکند و هم بنگاههایی وارد اقتصاد ما میشوند که بنگاه انحصاری نمیتواند با آنها رقابت کند. بنگاه انحصاری از رقابت میترسد چون غرق در ناکارآمدی است. چون بویی از بهرهوری نبرده و تداوم حیاتش بسته به انحصار است.
🔺اصولاً سیاستمداران ما پشت پارادایم ندانستن و جهل پنهان میشوند. یعنی ترجیح میدهند ما فکر کنیم آنها نمیدانند. این در حالی است که آنها میدانند و خوب هم میدانند اما مناسبات تیولداری مانع هرگونه اصلاح در مسیر اقتصاد کشور است. در حال حاضر دو گروه تابلو بخش خصوصی را در دست دارند. گروه اول کارآفرینان، تجار و کاسبان واقعی هستند که رانتجویی نمیکنند و گروه دوم شریک سیاستمداران در رانتجویی شدهاند. متاسفانه ساختار سیاسی ما سرکوبکننده گروه اول و تشویقکننده گروه دوم است.
🔺معتقدم در کشور بخش خصوصی مصنوعی در حال شکلگیری است که رفتهرفته جایگزین بخش خصوصی واقعی خواهد شد. بخش خصوصی مصنوعی از آنجا که شریک سیاستمداران در رانتجویی است، مورد حمایت او هم قرار میگیرد.
🔺پیشتر این ذهنیت وجود داشت که به خاطر حفظ حاکمیت و اقتدار آن بهتر است دولت دارا باشد و وضع مالی خوبی داشته باشد. آن اضافهدرآمدها و رانتهایی که در اثر این سیاستگذاری زاییده و خلق شده، به عدهای تزریق شد و خودشان در سیاستگذاریها و تصمیمگیریها تفوق دارند و حالا چرخه باطلی شکل گرفته که خروج از آن بسیار سخت است.
🔺برای فردی که میتواند با چرخاندن قلمش 30 مدیرعامل یا 100 عضو هیاتمدیره در بنگاهها و شرکتهای مختلف را تغییر دهد و جابهجا کند، و پرواضح است که در این تغییرات بدهبستانهای متعدد هم اتفاق میافتد، بسیار سخت و تقریباً ناممکن است که رضایت به تغییر ذهنیت و گذر از این وضعیت بدهد.
👈 متن کامل این گفتوگو را در هفتهنامه تجارت فردا شماره 323 بخوانید.
@tejaratefarda
👍8
بیماری مهلک و علاج ناپذیر دکتر عارف
سال ۱۳۹۲، در طی مناظرات تلویزیونی کاندیداهای ریاست جمهوری، یادم می آید که گروهی از دوستان طرفدار دکتر عارف بودند. به آنان می گفتم: "فرض کنید دکتر عارف بهترین خلق روزگار از لحاظ اخلاقی باشد! ولی ذهنیت بیمارش را چه می کنید؟ نگاه کنید مناظرات تلویزیونی را! مشکلی مطرح نمی شود که آقای دکتر برایش یک راه حل بوروکراتیک یا یک بوروکراسی جدید پیشنهاد نمی کند."
وااسفاه که ذهن بوروکراتیک، ذهنی که راه حل هر چیز در سازوکارهای دولتی و کارمندی می بیند، فقط بیماری لاعلاج دکتر عارف نیست! تقریباً تمام مسئولین ریز و درشت ما به این بیماری، آن هم به صورت حاد آن، مبتلایند. چه انتظار دارید از کسانی که عمرشان را در دانشگاه و کارهای دولتی گذرانده اند؟
برای مثال، خبر زیر را ببینید!
ربیعی سخنگوی دولت:
🔹اپلیکیشنی که در آن صد قلم کالای ضروری مردم با قیمت مصوب آنان اعلام میشود در اختیار مردم قرار خواهد گرفت و هرکس هر جا تخلفی دید میتواند آن را گزارش کند و نیز اینکه برخورد با تخلفات شبیه اسنپ شده است و نزدیکترین مامور برای رسیدگی به آن اعزام میشود/ایسنا
دیوانه ها فکر می کنند مشکلات اساسی که برنامه ریزی اقتصادی متمرکز همیشه به وجود آورده با سامانه و اپلیکیشن حل می شود!
در رابطه با این خبر پویا ناظران هم در وقایع اقتصادیه متنی خواندنی نوشته، که خواندنش را توصیه می کنم.
سال ۱۳۹۲، در طی مناظرات تلویزیونی کاندیداهای ریاست جمهوری، یادم می آید که گروهی از دوستان طرفدار دکتر عارف بودند. به آنان می گفتم: "فرض کنید دکتر عارف بهترین خلق روزگار از لحاظ اخلاقی باشد! ولی ذهنیت بیمارش را چه می کنید؟ نگاه کنید مناظرات تلویزیونی را! مشکلی مطرح نمی شود که آقای دکتر برایش یک راه حل بوروکراتیک یا یک بوروکراسی جدید پیشنهاد نمی کند."
وااسفاه که ذهن بوروکراتیک، ذهنی که راه حل هر چیز در سازوکارهای دولتی و کارمندی می بیند، فقط بیماری لاعلاج دکتر عارف نیست! تقریباً تمام مسئولین ریز و درشت ما به این بیماری، آن هم به صورت حاد آن، مبتلایند. چه انتظار دارید از کسانی که عمرشان را در دانشگاه و کارهای دولتی گذرانده اند؟
برای مثال، خبر زیر را ببینید!
ربیعی سخنگوی دولت:
🔹اپلیکیشنی که در آن صد قلم کالای ضروری مردم با قیمت مصوب آنان اعلام میشود در اختیار مردم قرار خواهد گرفت و هرکس هر جا تخلفی دید میتواند آن را گزارش کند و نیز اینکه برخورد با تخلفات شبیه اسنپ شده است و نزدیکترین مامور برای رسیدگی به آن اعزام میشود/ایسنا
دیوانه ها فکر می کنند مشکلات اساسی که برنامه ریزی اقتصادی متمرکز همیشه به وجود آورده با سامانه و اپلیکیشن حل می شود!
در رابطه با این خبر پویا ناظران هم در وقایع اقتصادیه متنی خواندنی نوشته، که خواندنش را توصیه می کنم.
👍31
📌بدتر از تورم!
✅ تورم چیزی جز افزایش نقدینگی نیست، و بنا بر این در تورم فقط یک مقصر وجود دارد: سیاستهای مالی و پولی حکومت (که شامل سیاستهایشان در قبال بانکها هم می شود). در ایران در طی پنجاه سال گذشته، مستقل از دولتی که سرکار بوده، همواره افزایش نقدینگی چیزی بین ۲۰ تا ۳۰ درصد بوده است. یعنی حکومت هر سال در حال کم کردن ارزش ریال ایران به این نسبت بوده است. اگر در سالهایی تورم سالیانه کمتر از بیست درصد بوده، دلیلش مشخصاً سیاستهایی بوده که اثراتِ تورمیِ افزایش نقدینگی را (فقط) به تاخیر می اندازد، سیاستهایی مانند پایین نگاه داشتن نرخ ارز.
✅ تورم، آن هم تورم بالای بیست درصد در سال، عوارض اقتصادی مخرب، و از آن بدتر عوارض اجتماعی و اخلاقی نابهنجاری دارد. تورم در حقیقت مالیاتی است که عمده بار آن به دوش فقیرترین افراد جامعه است و سود آن نصیب رانت داران و نور چشمی ها می شود. ولی لااقل، در بخش فعالیت اقتصادی، فعالان اقتصادی اطمینان دارند که پول سال آینده لااقل بیست درصد از امسال بی ارزش تر خواهد بود، و بنابراین تا حد زیادی می توانند برنامه ریزی کنند و خود را وفق دهند. به عبارت دیگر، این افزایش نقدینگی که هر سال تکرار می شود، علیرغم ضررهای بیشمارش، لااقل قابل پیش بینی است. مثل سیلی است که در سرزمینی هر سال بهار می آید و اگر چه در مسیرش افراد شک دارند، ولی در آمدنش همه مطمئن اند.
✅ اما سیاست پایین نگاه داشتن نرخ ارز (برای تاخیر انداختن اثرات تورمی افزایش نقدینگی)، سیاستی است که کلاً و کاملاً عدم اطمینان و ناامنی به بازار و اقتصاد می دهد. وقتی ارزش ریال سالی بیست درصد کاهش می یابد، ولی همزمان قیمت دلار (به ریال) چند سال ثابت می ماند، همه (یا لااقل هر که دو کلمه اقتصاد را واقعاً می فهمد) می دانند که این بمبی است که هر لحظه ممکن است منفجر شود، ولی هیچ کس نمی داند آیا لحظه این انفجار امروز است یا سال دیگر یا پنج سال دیگر. اساتیدِ "اقتصاددان" معظمی چون راِغفر و سبحانی و شاکری (که بسیار در پشگل سازی و پشگل فروشی تبحر دارند) هرچه بخواهند بگویند و فضل و حکمت بیکران خود را آشکار کنند، فعالان واقعی دنیای اقتصاد می دانند (یا احساس می کنند) که حقیقتِ مطلب چیست و منتظر انفجار دوباره اند!
✅ ناامنی و عدم اطمینان حاصل از این سیاست، و انفجار هر چند سال یکبار این بمب ارزی، که ناگاه قیمت ارز و به تبع آن قیمت چیزهای دیگر را یکباره چند برابر می کند، چیزی است که از خود تورم به مراتب بدتر است. در حقیقت، این سیاستها افزودن یک دروغ بزرگ به مشکل تورم است.
✅ اگر حکومت اجازه می داد که قیمت ارز سالانه متناسب با افزایش نقدینگی افزایش یابد، هم این عدم اطمینان از بین می رفت، هم پرداخت ها و دستمزدها هر سال راحت تر با افزایش قیمت ها تطبیق پیدا می کرد، و هم همه می دانستند که از لحاظ ارزش پول، کجا ایستاده ایم.
ولی مگر عوامفریبیِ نزدیک بین و بی خرد می گذارد؟!
✅ تورم چیزی جز افزایش نقدینگی نیست، و بنا بر این در تورم فقط یک مقصر وجود دارد: سیاستهای مالی و پولی حکومت (که شامل سیاستهایشان در قبال بانکها هم می شود). در ایران در طی پنجاه سال گذشته، مستقل از دولتی که سرکار بوده، همواره افزایش نقدینگی چیزی بین ۲۰ تا ۳۰ درصد بوده است. یعنی حکومت هر سال در حال کم کردن ارزش ریال ایران به این نسبت بوده است. اگر در سالهایی تورم سالیانه کمتر از بیست درصد بوده، دلیلش مشخصاً سیاستهایی بوده که اثراتِ تورمیِ افزایش نقدینگی را (فقط) به تاخیر می اندازد، سیاستهایی مانند پایین نگاه داشتن نرخ ارز.
✅ تورم، آن هم تورم بالای بیست درصد در سال، عوارض اقتصادی مخرب، و از آن بدتر عوارض اجتماعی و اخلاقی نابهنجاری دارد. تورم در حقیقت مالیاتی است که عمده بار آن به دوش فقیرترین افراد جامعه است و سود آن نصیب رانت داران و نور چشمی ها می شود. ولی لااقل، در بخش فعالیت اقتصادی، فعالان اقتصادی اطمینان دارند که پول سال آینده لااقل بیست درصد از امسال بی ارزش تر خواهد بود، و بنابراین تا حد زیادی می توانند برنامه ریزی کنند و خود را وفق دهند. به عبارت دیگر، این افزایش نقدینگی که هر سال تکرار می شود، علیرغم ضررهای بیشمارش، لااقل قابل پیش بینی است. مثل سیلی است که در سرزمینی هر سال بهار می آید و اگر چه در مسیرش افراد شک دارند، ولی در آمدنش همه مطمئن اند.
✅ اما سیاست پایین نگاه داشتن نرخ ارز (برای تاخیر انداختن اثرات تورمی افزایش نقدینگی)، سیاستی است که کلاً و کاملاً عدم اطمینان و ناامنی به بازار و اقتصاد می دهد. وقتی ارزش ریال سالی بیست درصد کاهش می یابد، ولی همزمان قیمت دلار (به ریال) چند سال ثابت می ماند، همه (یا لااقل هر که دو کلمه اقتصاد را واقعاً می فهمد) می دانند که این بمبی است که هر لحظه ممکن است منفجر شود، ولی هیچ کس نمی داند آیا لحظه این انفجار امروز است یا سال دیگر یا پنج سال دیگر. اساتیدِ "اقتصاددان" معظمی چون راِغفر و سبحانی و شاکری (که بسیار در پشگل سازی و پشگل فروشی تبحر دارند) هرچه بخواهند بگویند و فضل و حکمت بیکران خود را آشکار کنند، فعالان واقعی دنیای اقتصاد می دانند (یا احساس می کنند) که حقیقتِ مطلب چیست و منتظر انفجار دوباره اند!
✅ ناامنی و عدم اطمینان حاصل از این سیاست، و انفجار هر چند سال یکبار این بمب ارزی، که ناگاه قیمت ارز و به تبع آن قیمت چیزهای دیگر را یکباره چند برابر می کند، چیزی است که از خود تورم به مراتب بدتر است. در حقیقت، این سیاستها افزودن یک دروغ بزرگ به مشکل تورم است.
✅ اگر حکومت اجازه می داد که قیمت ارز سالانه متناسب با افزایش نقدینگی افزایش یابد، هم این عدم اطمینان از بین می رفت، هم پرداخت ها و دستمزدها هر سال راحت تر با افزایش قیمت ها تطبیق پیدا می کرد، و هم همه می دانستند که از لحاظ ارزش پول، کجا ایستاده ایم.
ولی مگر عوامفریبیِ نزدیک بین و بی خرد می گذارد؟!
👍7
جناب گاو
بیماری مهلک و علاج ناپذیر دکتر عارف سال ۱۳۹۲، در طی مناظرات تلویزیونی کاندیداهای ریاست جمهوری، یادم می آید که گروهی از دوستان طرفدار دکتر عارف بودند. به آنان می گفتم: "فرض کنید دکتر عارف بهترین خلق روزگار از لحاظ اخلاقی باشد! ولی ذهنیت بیمارش را چه می کنید؟…
باز هم برای بیماری مهلک اشاره شده در نوشته فوق، شاهدی دیگر رسید:
خبرگزاری فارس/ مصوبه مجلس درباره تشکیل وزارت میراث فرهنگی و گردشگری از سوی شورای نگهبان تایید شد.
آگاهان با شنیدن این خبر از شوق و شادی از هوش رفتند! و منجمان پیش بینی کردند که با ایجاد این وزارتخانه در زمینه میراث فرهنگی و گردشگری در جهان اول خواهیم شد.
خبرگزاری فارس/ مصوبه مجلس درباره تشکیل وزارت میراث فرهنگی و گردشگری از سوی شورای نگهبان تایید شد.
آگاهان با شنیدن این خبر از شوق و شادی از هوش رفتند! و منجمان پیش بینی کردند که با ایجاد این وزارتخانه در زمینه میراث فرهنگی و گردشگری در جهان اول خواهیم شد.
👍6