جماعت روشنفکر متوهمی که صد سال است پندار و رویا میفروشد و پنج دهه در ویرانی یک مملکت سهیم و شریک بوده، نامه نصیحت به ترامپ مینویسد:
https://t.me/EsfandiarKhodaee/8705
آی ایرانی روشنفکر! چقدر باد داری تو!
https://t.me/EsfandiarKhodaee/8705
آی ایرانی روشنفکر! چقدر باد داری تو!
Telegram
چکیده ماندگار
🌎 جناب ترامپ! بنسلمان قابل ستایش است، ولی بدون دموکراسی، سرابی بیش نیست
✍ صادق زیباکلام
🔹جناب ترامپ، ستایش شما از پیشرفتهای بن سلمان، درست و برحق بود. او بهسرعت دارد چهره عربستان را تغییر میدهد و بدون تردید نام او مترادف با نقطه عطفی در تاریخ معاصر…
✍ صادق زیباکلام
🔹جناب ترامپ، ستایش شما از پیشرفتهای بن سلمان، درست و برحق بود. او بهسرعت دارد چهره عربستان را تغییر میدهد و بدون تردید نام او مترادف با نقطه عطفی در تاریخ معاصر…
👍126👎4
Forwarded from دغلکاری نخبگان، کانال اصغر حکمتیار
امیر قطر بک هواپیمای چهارصد میلیون دلاری به رییس جمهور آمریکا هدیه می دهد و علاوه بر آن میلیاردها دلار از بویینگخریداری می کند.
تصورش را بکن شاه ایران چنین کاری می کرد. دسته جات سینه زنی روشنفکران و ملیون و طلاب آگاه تا صد سال دست از سرش بر نمی داشتند! بعضی ها هنوز به خاطر بک قالی که مثلا مظفرالدبن شاه هدیه داده بود حاضرند چند روز دشتام دهند.
تنگ نظری قوم. حقارت دولت. باد و بود. هارت و پورت.
تصورش را بکن شاه ایران چنین کاری می کرد. دسته جات سینه زنی روشنفکران و ملیون و طلاب آگاه تا صد سال دست از سرش بر نمی داشتند! بعضی ها هنوز به خاطر بک قالی که مثلا مظفرالدبن شاه هدیه داده بود حاضرند چند روز دشتام دهند.
تنگ نظری قوم. حقارت دولت. باد و بود. هارت و پورت.
👍204👎11
سالروز بزرگداشت حکیم فردوسی بزرگ است. کسی که در نگاهداشت زبان شیرین فارسی نقشی سترگ داشت (البته نه در برابر عربها!). تا روزگاری نه چندان پیش، شاهنامه و پهلوانانش همه جا در فلات ایران (حتی تا استانبول) محبوب دربارها و مردمان جنگجو و مردم عادی بود.
خداوند میراث او را و عقل ما را حفظ کناد از شر ملیگرایانی که میخواهند از او و شاهنامه ملیگرایی و «زبان ملی» و «شاعر آریایی» استخراج کنند!
خداوند میراث او را و عقل ما را حفظ کناد از شر ملیگرایانی که میخواهند از او و شاهنامه ملیگرایی و «زبان ملی» و «شاعر آریایی» استخراج کنند!
Telegram
جناب گاو
زبان فارسی
پرسش: زبان فارسی در چه دورهی تاریخی بیشترین تغییر را به خود دید؟ دوره فتوحات مسلمانان؟ چند دهه اخیر؟ دوره صفویه؟.....
برای اینکه به پرسش فوق بپردازیم، این کلیپ را که بازسازی زبان فارسی پهلوی در دوره ساسانیان است ببینید. نکته واقعاً قابل توجه…
پرسش: زبان فارسی در چه دورهی تاریخی بیشترین تغییر را به خود دید؟ دوره فتوحات مسلمانان؟ چند دهه اخیر؟ دوره صفویه؟.....
برای اینکه به پرسش فوق بپردازیم، این کلیپ را که بازسازی زبان فارسی پهلوی در دوره ساسانیان است ببینید. نکته واقعاً قابل توجه…
👍132👎30
جناب گاو
سالروز بزرگداشت حکیم فردوسی بزرگ است. کسی که در نگاهداشت زبان شیرین فارسی نقشی سترگ داشت (البته نه در برابر عربها!). تا روزگاری نه چندان پیش، شاهنامه و پهلوانانش همه جا در فلات ایران (حتی تا استانبول) محبوب دربارها و مردمان جنگجو و مردم عادی بود. خداوند…
در ضمن، حالا که حرف فردوسی و شاهنامه شد، امیر خادم چند سال پیش یکپادکست خوب شاهنامهخوانی داشت که میتوانید تمام قسمتهای آن را در کانال زیر بیابید:
https://t.me/ferdosikhani
https://t.me/ferdosikhani
👍50👎5
جناب گاو
سالروز بزرگداشت حکیم فردوسی بزرگ است. کسی که در نگاهداشت زبان شیرین فارسی نقشی سترگ داشت (البته نه در برابر عربها!). تا روزگاری نه چندان پیش، شاهنامه و پهلوانانش همه جا در فلات ایران (حتی تا استانبول) محبوب دربارها و مردمان جنگجو و مردم عادی بود. خداوند…
بچه که بودم، در میان بستگانم، پدربزرگم به سعدی و نظامی ارادت داشت. در میان دیگر بستگان، ندیده بودم کسی که به طور خاص به شاعری دلبستگی داشته باشد، مگر یکی از اقوام سببی (شوهر یکی از بستگان خیلی نزدیک)، که آخوند نسبتاً پیری بود (یک سید معمم)، و از آخرینهای ملاهای سنتی. او در میان شاعران ارادت تام و تمام به فردوسی داشت تا آنجا که میگفت «شاعر فقط فردوسی!».
همچنین، پیرمرد دیگری را هم در بازار میشناختم که دکه کوچک سبزیفروشی داشت و خیلی از اشعار فردوسی را از بر بود. شخصی بسیار مذهبی و سنتی.
هر دو اینها با ج.ا. و اذنابش زاویه و مشکل داشتند و هر دو اصلاً نمیدانستند نژاد آریایی یعنی چه!
همچنین، پیرمرد دیگری را هم در بازار میشناختم که دکه کوچک سبزیفروشی داشت و خیلی از اشعار فردوسی را از بر بود. شخصی بسیار مذهبی و سنتی.
هر دو اینها با ج.ا. و اذنابش زاویه و مشکل داشتند و هر دو اصلاً نمیدانستند نژاد آریایی یعنی چه!
👍136👎14
Forwarded from سنت، مالکیت و بازار
نفرین دموکراسی: وقتی حاکمیت قانون با حاکمیت توده سالاری دفن می شود.
صادق زیباکلام و همفکرانش سالهاست از دموکراسی چنان سخن میگویند که گویی ماشین جادویی حاکمیت قانون، پاسخگویی و عقلانیت سیاسی است. به زعم ایشان، اگر کشوری دموکراتیک باشد، خود به خود مسئولانش صادق، قانونگذارانش پاسخگو، ساختارهایش شفاف و کارامد می شوند ، قانون به حاکمیت می رسد و ازادی محقق می گردد .
اما تاریخ و نظریه خلاف این را نشان میدهد. آنچه زیباکلام نمیبیند یا نمیخواهد ببیند، این است که دموکراسیهای مدرن به جای حاکمیت قانون، فرمولی برای قانونیکردن فساد و پنهانکردن ناکارآمدی در دل ساختارهای رسمی شده است.
توماس سوول در آثار خود، از جمله در تحلیلش درباره هند، بهخوبی نشان داده که دموکراسی در هند نهتنها به حاکمیت قانون نینجامیده، بلکه باعث تقویت ستیزهای قومی، ظهور سیاست هویتی و نهادمند شدن بیثباتی سیاسی شده است. در هند، صندوق رأی به جای حاکمیت قانون و ازادی و وحدت، رقابت قبیلهای و مذهبی مرگبار را تشویق کرده است.
سوول لبّ کلامش این است که دموکراسی به جای پاسخگویی و حاکمیت قانون، سازوکاری برای فرار از پاسخگویی و شفافیت و حاکمیت قانون است.زیرا، تصمیمگیرندگان، همیشه دارند با پول دیگران بازی میکنند، و هیچگاه هزینه انتخابهای اشتباه خود را نمیپردازند.
هایِک نیز، برخلاف تصور عوامپسند از لیبرالیسم، هیچگاه دلخوشی از دموکراسی های امروزی غربی نداشت. او در آثار متأخر خود (بهویژه قانون، قانونگذاری و آزادی) تلاش کرد تا سازوکاری برای مهار دموکراسی های امروزین غربی طراحی کند تا حقوق افراد به واسطه مقررات گذاری در فرایند دموکراسی کمتر اسیب ببیند و به واقع هایک می خواست تا دموکراسی را مهار کند تا قانون نه مقررات حاکم باشد. فرقی که هنوز امثال زیباکلام ها متوجه ان نشده اند.
جیمز بوکانان، در نظریه «انتخاب عمومی»، دموکراسی را از رخت رمانتیکاش بیرون کشید و نشان داد که سیاستمداران در یک نظام رایمحور، بیش از آنکه دغدغه خیر عمومی و حاکمیت قانون را داشته باشند، نگران بازانتخاب خود هستند. وعده یارانه، چاپ پول، بدهی عمومی و سیاستهای ضدبازار را می دهند ، وعده هایی که همه در خدمت رأی گرفتن برای تضعیف حاکمیت قانون می باشند، نه پیشرفت جامعه.
پرسش اصلی این است: آیا دموکراسی تضمین حاکمیت قانون است یا صرفاً پوششی برای پنهانکردن فساد در لباس قانون مداری؟
هانس-هرمان هاپه در کتاب دموکراسی: خدایی که شکست خورد، صریحتر از همه استدلال می کند که در دموکراسی، اموال عمومی می شود و سیاستمداران موقت؛ پس چرا انان باید به فکر آینده باشند. برای هاپه، دموکراسی دقیقاً برعکس آن چیزی است که زیباکلام میپندارد: میدانی برای غارت قانونی، نه پاسخگویی واقعی و حاکمیت قانون.
امروز وقت آن است که با صراحت بپرسیم: آیا هنوز هم میتوان با چشمان بسته، دموکراسی را معادل حاکمیت قانون و آزادی دانست؟ یا وقت آن رسیده که از رؤیا بیدار شویم و بفهمیم که نه در رأی صندوق، بلکه در نهادهای بازارمحور، نظم حقوقی مالکیت محور و محدودیت بر قدرت به ویژه قدرت دموکراسی است که میتوان از آیندهای با حاکمیت قانون و ازاد سخن گفت.
ک.د
صادق زیباکلام و همفکرانش سالهاست از دموکراسی چنان سخن میگویند که گویی ماشین جادویی حاکمیت قانون، پاسخگویی و عقلانیت سیاسی است. به زعم ایشان، اگر کشوری دموکراتیک باشد، خود به خود مسئولانش صادق، قانونگذارانش پاسخگو، ساختارهایش شفاف و کارامد می شوند ، قانون به حاکمیت می رسد و ازادی محقق می گردد .
اما تاریخ و نظریه خلاف این را نشان میدهد. آنچه زیباکلام نمیبیند یا نمیخواهد ببیند، این است که دموکراسیهای مدرن به جای حاکمیت قانون، فرمولی برای قانونیکردن فساد و پنهانکردن ناکارآمدی در دل ساختارهای رسمی شده است.
توماس سوول در آثار خود، از جمله در تحلیلش درباره هند، بهخوبی نشان داده که دموکراسی در هند نهتنها به حاکمیت قانون نینجامیده، بلکه باعث تقویت ستیزهای قومی، ظهور سیاست هویتی و نهادمند شدن بیثباتی سیاسی شده است. در هند، صندوق رأی به جای حاکمیت قانون و ازادی و وحدت، رقابت قبیلهای و مذهبی مرگبار را تشویق کرده است.
سوول لبّ کلامش این است که دموکراسی به جای پاسخگویی و حاکمیت قانون، سازوکاری برای فرار از پاسخگویی و شفافیت و حاکمیت قانون است.زیرا، تصمیمگیرندگان، همیشه دارند با پول دیگران بازی میکنند، و هیچگاه هزینه انتخابهای اشتباه خود را نمیپردازند.
هایِک نیز، برخلاف تصور عوامپسند از لیبرالیسم، هیچگاه دلخوشی از دموکراسی های امروزی غربی نداشت. او در آثار متأخر خود (بهویژه قانون، قانونگذاری و آزادی) تلاش کرد تا سازوکاری برای مهار دموکراسی های امروزین غربی طراحی کند تا حقوق افراد به واسطه مقررات گذاری در فرایند دموکراسی کمتر اسیب ببیند و به واقع هایک می خواست تا دموکراسی را مهار کند تا قانون نه مقررات حاکم باشد. فرقی که هنوز امثال زیباکلام ها متوجه ان نشده اند.
جیمز بوکانان، در نظریه «انتخاب عمومی»، دموکراسی را از رخت رمانتیکاش بیرون کشید و نشان داد که سیاستمداران در یک نظام رایمحور، بیش از آنکه دغدغه خیر عمومی و حاکمیت قانون را داشته باشند، نگران بازانتخاب خود هستند. وعده یارانه، چاپ پول، بدهی عمومی و سیاستهای ضدبازار را می دهند ، وعده هایی که همه در خدمت رأی گرفتن برای تضعیف حاکمیت قانون می باشند، نه پیشرفت جامعه.
پرسش اصلی این است: آیا دموکراسی تضمین حاکمیت قانون است یا صرفاً پوششی برای پنهانکردن فساد در لباس قانون مداری؟
هانس-هرمان هاپه در کتاب دموکراسی: خدایی که شکست خورد، صریحتر از همه استدلال می کند که در دموکراسی، اموال عمومی می شود و سیاستمداران موقت؛ پس چرا انان باید به فکر آینده باشند. برای هاپه، دموکراسی دقیقاً برعکس آن چیزی است که زیباکلام میپندارد: میدانی برای غارت قانونی، نه پاسخگویی واقعی و حاکمیت قانون.
امروز وقت آن است که با صراحت بپرسیم: آیا هنوز هم میتوان با چشمان بسته، دموکراسی را معادل حاکمیت قانون و آزادی دانست؟ یا وقت آن رسیده که از رؤیا بیدار شویم و بفهمیم که نه در رأی صندوق، بلکه در نهادهای بازارمحور، نظم حقوقی مالکیت محور و محدودیت بر قدرت به ویژه قدرت دموکراسی است که میتوان از آیندهای با حاکمیت قانون و ازاد سخن گفت.
ک.د
👍68👎22
«این را یک گروه دشمن در داخل ما به وجود آوردهاند..... به گور پدر دولت لعنت، که من خود آنها را اعضای سیا و غیره میدانم که خود به خود در صف دشمن است.... اینها نفوذ دشمن در داخل صفوف ماست!»نقلقول فوق از کیست؟ از خمینی؟ خامنهای؟ رفسنجانی؟ خاتمی؟ احمدینژاد؟ یک اصولگرا؟ یک ارزشی در توییتر؟ یک دانشجوی چپی (و بعداً اصلاحطلب)؟ یکی از فرماندهان سپاه؟ رئیس بسیجی منصوب در یک دانشگاه؟ یکی از هزاران سپاه سایبری؟ فلان اقتصاددان؟ ....
تراژدی-کمدی ما این است که این سخنان از زبان هر کدام از اینها میتوانست بیرون آمده باشد. ولی تراژدی-کمدی بدتر را وقتی متوجه میشویم که بدانیم چه کسی واقعا این حرفها را زده!
نویسندهٔ جملات فوق کسی نیست جز وزیر دربار و یار شفیق محمدرضاشاه، آقای اسدالله علم. علم از آخرین کسانی بود که به واقع یک سیاستمدار بود. مردی باهوش و بافراست! ولی معلوم نیست این چه مرضی در این کشور است که باهوش و خنگ نمیشناسد.
در چند سال آخر حکومت شاه، او اشتباهات اقتصادی بدی مرتکب شد. از جمله: با تزریق دلارهای بیحد نفتی (حاصل از گران شدن یکباره نفت)، تورم شدید آفرید. بعد با خیل کارمندان که اکثراً دانشجویان چپی تازه فارغالتحصیل شده، به بهانه مبارزه با گرانفروشی به جان بازار و بازاریان افتادند. بوروکراسی زیاد وزیادتر و بنابراین ناکارآمدی و فساد آن بیشتر و بیشتر شد.
حال در آن اوضاع، معلوم نیست چرا حتی اسدالله عَلمِ باکفایت و باهوش هم، در عوض آنکه بدیهیات را ببیند و همان را به شاه عرضه کند، وارد مزخرفات «توطئهٔ دشمنان» میشود، و سیا را عامل نفوذ دادن کارمندان دشمن در صفوف میهندوستان میداند! نه حتی ک.گ.ب را (که آن هم البته مزخرف بود)، بلکه سیا را!! و توجه داشته باشید که این حتی زمان کارتر و دموکراتها نیست، بلکه دوره جمهوریخواهان آمریکایی است که همیشه تمامقد پشت شاه بودند.
خود شاه نیز همین توهمات توطئه را همیشه به شدت داشت، و شاید اینجا اسدالله علم داشته سعی میکرده که به زبانی سخن گوید که شاه با آن سمپاتی داشته است. در هر حال، این داستان نشان میدهد که توهمات توطئه و حس بیگانههراسی و بیگانهستیزی چقدر در میان ایرانیان قوی است.
Telegram
خاطرات و خطرات
به عرض شاهنشاه رساندم که «نبودن برق و ساعات ممتد خاموشی در پایتخت و ولایات، خوابیدن و ضرر هنگفت صنایع به علت نبودن برق، خرابی تلفن، نبودن خواربار (جز نان)، بیاعتنایی به درخواستهای مردم، مقررات خلقالساعه، گرانی نرخها و غیره و غیره. این را یک گروه دشمن…
👍57👎9
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
قبلا در این کانال گفته شده، ولی اجازه دهید باز بگوییم: اگر دلیلی خواستید بر اینکه مسؤولان مملکت و بوروکراتهای عزیز و «خادمین مردم» برای مردم به اندازهٔ پشگل ارزش قائل نیستند، این یک دلیل! در تمام شهرها هم این را داریم: مردم یک اسم برای مکانها دارند و «خادمین مردم» اسم دیگر.
حتی در حد اسم مکانهای عمومی به مردم اعتماد ندارند. تا وقتی اوضاع چنین است هیچ گُهی که ادعای خدمت به مردم و احقاق «حقوق شهروندی» دارد را جدی نگیرید. اینها فقط دنبال کنترل مردمند.
حتی در حد اسم مکانهای عمومی به مردم اعتماد ندارند. تا وقتی اوضاع چنین است هیچ گُهی که ادعای خدمت به مردم و احقاق «حقوق شهروندی» دارد را جدی نگیرید. اینها فقط دنبال کنترل مردمند.
👍161👎3
Forwarded from دغلکاری نخبگان، کانال اصغر حکمتیار
دبیرستان علوی و مالیخولیای دغلکارانه و اسپارتای عنقلابی
اگر بپرسید دلیل تاسیس مدرسه علوی چه بود، همه یک پاسخ به شما می دهند: واکنش به فرهنگ غربی و تربیت دانش آموزان مذهبی و تلاش برای جمع علم و دین در دوران آرام بعد مصدق. شما هم لابد به مذهب فعلی و به وضع مردم و به شکاف فعلی جامعه نگاه می کنی و فکر می کنی آن دوران هم لابد اینجور بوده. اما نه!
اولا، در دهه سی اکثر خانم های شهر چادری بودند. تعداد معدودی زن های کارمند بدون حجاب و با دامن بلند در مناطق شمال شهر بود، ولی به هیچ عنوان لختی بازی ها و بدن نمایی های امروزه مطرح نبود. مهم تر آنکه جامعه دو قطبی نبود و اکثر مردم مسلمان بودند و به هرحال با هم خوب کنار می آمدند. اکثر افسران ارتش من جمله فرماندهان گارد جاویدان نمازخوان سر وقت بودند (وضعیتی که تا ۵۷ ادامه دیدا کرد). کاباره و خانه های بدنام از نظر اکثر مردم غائب بود و سینمای مستهجن هم هنوز وجود نداشت. ابدا و اصلا و مطلقا مثل وضع حالا نبود. به لحاظ معنوی و روحی و مردانگی دنیای بسیار برتری بود.
پس این تلاش برای طلاق جامعه و جدایی افکندن و تاکید بر «مذهبی تر» بودن نشان از نارواداری داشت واز روحی رادیکال یا مضطرب نشات می گرفت. مطابق معمول دیدن چهار تا دامن طوفانی در بین برخی متشرعین برپا کرده بود. اگر نبود این عقده های جنسی و اخلاقیات اسراییلی، خیلی راحت تر با مردم کنار می آمدند. اصولا دینداری واکنشی و هویت محورانه چیز جالبی نیست و بنابر تعریف ظاهرساز و ریاکارانه است.
در همان ایام آدم هایی بودند هزار بار مومن تر و عالم تر که در بطن جامعه بودند و با آن خانم های بی حجاب هم تعامل می کردند. اکثر آن بی حجاب ها هم شناخت و ایمانشان از مراجع تقلید فعلی والاتر بود.
در این پس زمینه روانی، دبیرستان علوی نخبه محوری و تصلب ماشینی آموزش مدرن را با وسواس آخوندی قاطی کرد و مقدار زیادی تعصب و ریاکاری غلیظ و مشکلات روانی به روان نامتعادل جوان ها افزود. دست آخر سر هم با دعوت از طلاب نخاله و سیاسی باد اخوانیسم هم به مجموعه متکبر اضافه کرد. الهام گیری از مودودی و اخوانی ها احتمالی جدی بود.
بایستی گفته شود که جداکردن نره خرهای جوان از خانواده و تربیت گروهی آنها در یک محیط ماشینی پادگانی به اسپارت یونانی بیشتر شباهت دارد و کوچکترین شباهتی به سنن شرقی ندارد که خانواده و کار و قبیله و ادبیات و هنر را در هم می آمیختند. مهربانی و خانواده محوری و خضوع که در دنیای مسلمان سنتی حضور دارد در این مکان های آموزشی بی معنا بود. دانش آموزان علوی و موسسات مشابه از خانواده و جامعه بریده می شدند. گنجشک ماده هم اجازه حضور در زندگی آنان نداشت. هرگونه فردگرایی سرکوب می شد و تنوع تحمل نمی شد. تاکید برتحصیلات فنی و مهندسی و پزشکی بود که باعث تصلب و گولی و جمود بیشتر می شود. خلاصه فضای بیماری بود. خوارج -مانند بدون کم ترین خودآگاهی.
خیلی از فارغ التحصیلان دارای نحوست و سنگدلی و هزار عیب دیگر بودند که غالب «گناه کاران » جامعه از آن بری بودند. بالاخص دو ویژگی در بین این ها رشد کرد: حجم عظیمی از ریاکاری و برتری طلبی ذهنی و حرص: این خیال که هم علم و هم دین مال ماست بعدا به حوزه های دیگر هم سرایت کرد. تصور کردند که هر ساحت (علم، اقتصاد، دین، فلسفه، دیپلماسی، سیاست، فقه، عرفان، شعر،…) را با عملیات ذهنی ارزان می توان تصرف کرد. همه چیز به آدم های «باهوش» یعنی تحصیلکرده و نخبه تعلق دارد. چیزی ورای ذهنیات و واژه ها وجود ندارد. دین هم امری ذهنی و نظری است که می توان فرمول آن را در ماشین آموزشی مدرن گنجانید. این کاملا بر خلاف دین سنتی بلال حبشی و ابوذر غفاری بود که در میان مردم عادی می زیست و به عمل دلخوش بود. وقتی دین به معادله دیفرانسیل نخبگان دغلکار تبدیل شد دیگر امری موهوم و دروغین و از جنس لاف و ایده ورزی خودارضایانه است. ضمنا، هرکه سر هرسفره بدون تعهد نشیند، بیماری های آن سفره ها را در خود جمع می کند.
حاصل این پروژه آموزشی قابل پیش بینی بود: یک مشت جوان هول وحشر و بی رحم و برتری طلب و مغرور و متکبر و ضد زندگی و ضد زن و عقده ای و بی هنر با بدبینی و تبختر و بی اعتمادی نسبت به جامعه و شاه. طبعا بعدها خیلی راحت جواز قصابی و چپاول عنقلابی را از همان جوجه طلبه های نخاله جاه طلب دریافت کردند و با حرص هرآنچه در عالم وجود بود تصرف کرده و به گند کشیدند. یکی از پایه گذاران افسانه مدیریت عنقلابی شدند که وراجی و واژه پراکنی و مدرک راجع به یک موضوع را برابر تخصص یا تعهد یا دانایی یا دانش می انگارد، واژه پراکن هایی مانند حداد عادل که نان خود را در هر آبگوشتی می زنند. طبعا چون وجود خود را وامدار مدرسه اند در گسترش موسسات مشابه تلاش کردند.
اگر بپرسید دلیل تاسیس مدرسه علوی چه بود، همه یک پاسخ به شما می دهند: واکنش به فرهنگ غربی و تربیت دانش آموزان مذهبی و تلاش برای جمع علم و دین در دوران آرام بعد مصدق. شما هم لابد به مذهب فعلی و به وضع مردم و به شکاف فعلی جامعه نگاه می کنی و فکر می کنی آن دوران هم لابد اینجور بوده. اما نه!
اولا، در دهه سی اکثر خانم های شهر چادری بودند. تعداد معدودی زن های کارمند بدون حجاب و با دامن بلند در مناطق شمال شهر بود، ولی به هیچ عنوان لختی بازی ها و بدن نمایی های امروزه مطرح نبود. مهم تر آنکه جامعه دو قطبی نبود و اکثر مردم مسلمان بودند و به هرحال با هم خوب کنار می آمدند. اکثر افسران ارتش من جمله فرماندهان گارد جاویدان نمازخوان سر وقت بودند (وضعیتی که تا ۵۷ ادامه دیدا کرد). کاباره و خانه های بدنام از نظر اکثر مردم غائب بود و سینمای مستهجن هم هنوز وجود نداشت. ابدا و اصلا و مطلقا مثل وضع حالا نبود. به لحاظ معنوی و روحی و مردانگی دنیای بسیار برتری بود.
پس این تلاش برای طلاق جامعه و جدایی افکندن و تاکید بر «مذهبی تر» بودن نشان از نارواداری داشت واز روحی رادیکال یا مضطرب نشات می گرفت. مطابق معمول دیدن چهار تا دامن طوفانی در بین برخی متشرعین برپا کرده بود. اگر نبود این عقده های جنسی و اخلاقیات اسراییلی، خیلی راحت تر با مردم کنار می آمدند. اصولا دینداری واکنشی و هویت محورانه چیز جالبی نیست و بنابر تعریف ظاهرساز و ریاکارانه است.
در همان ایام آدم هایی بودند هزار بار مومن تر و عالم تر که در بطن جامعه بودند و با آن خانم های بی حجاب هم تعامل می کردند. اکثر آن بی حجاب ها هم شناخت و ایمانشان از مراجع تقلید فعلی والاتر بود.
در این پس زمینه روانی، دبیرستان علوی نخبه محوری و تصلب ماشینی آموزش مدرن را با وسواس آخوندی قاطی کرد و مقدار زیادی تعصب و ریاکاری غلیظ و مشکلات روانی به روان نامتعادل جوان ها افزود. دست آخر سر هم با دعوت از طلاب نخاله و سیاسی باد اخوانیسم هم به مجموعه متکبر اضافه کرد. الهام گیری از مودودی و اخوانی ها احتمالی جدی بود.
بایستی گفته شود که جداکردن نره خرهای جوان از خانواده و تربیت گروهی آنها در یک محیط ماشینی پادگانی به اسپارت یونانی بیشتر شباهت دارد و کوچکترین شباهتی به سنن شرقی ندارد که خانواده و کار و قبیله و ادبیات و هنر را در هم می آمیختند. مهربانی و خانواده محوری و خضوع که در دنیای مسلمان سنتی حضور دارد در این مکان های آموزشی بی معنا بود. دانش آموزان علوی و موسسات مشابه از خانواده و جامعه بریده می شدند. گنجشک ماده هم اجازه حضور در زندگی آنان نداشت. هرگونه فردگرایی سرکوب می شد و تنوع تحمل نمی شد. تاکید برتحصیلات فنی و مهندسی و پزشکی بود که باعث تصلب و گولی و جمود بیشتر می شود. خلاصه فضای بیماری بود. خوارج -مانند بدون کم ترین خودآگاهی.
خیلی از فارغ التحصیلان دارای نحوست و سنگدلی و هزار عیب دیگر بودند که غالب «گناه کاران » جامعه از آن بری بودند. بالاخص دو ویژگی در بین این ها رشد کرد: حجم عظیمی از ریاکاری و برتری طلبی ذهنی و حرص: این خیال که هم علم و هم دین مال ماست بعدا به حوزه های دیگر هم سرایت کرد. تصور کردند که هر ساحت (علم، اقتصاد، دین، فلسفه، دیپلماسی، سیاست، فقه، عرفان، شعر،…) را با عملیات ذهنی ارزان می توان تصرف کرد. همه چیز به آدم های «باهوش» یعنی تحصیلکرده و نخبه تعلق دارد. چیزی ورای ذهنیات و واژه ها وجود ندارد. دین هم امری ذهنی و نظری است که می توان فرمول آن را در ماشین آموزشی مدرن گنجانید. این کاملا بر خلاف دین سنتی بلال حبشی و ابوذر غفاری بود که در میان مردم عادی می زیست و به عمل دلخوش بود. وقتی دین به معادله دیفرانسیل نخبگان دغلکار تبدیل شد دیگر امری موهوم و دروغین و از جنس لاف و ایده ورزی خودارضایانه است. ضمنا، هرکه سر هرسفره بدون تعهد نشیند، بیماری های آن سفره ها را در خود جمع می کند.
حاصل این پروژه آموزشی قابل پیش بینی بود: یک مشت جوان هول وحشر و بی رحم و برتری طلب و مغرور و متکبر و ضد زندگی و ضد زن و عقده ای و بی هنر با بدبینی و تبختر و بی اعتمادی نسبت به جامعه و شاه. طبعا بعدها خیلی راحت جواز قصابی و چپاول عنقلابی را از همان جوجه طلبه های نخاله جاه طلب دریافت کردند و با حرص هرآنچه در عالم وجود بود تصرف کرده و به گند کشیدند. یکی از پایه گذاران افسانه مدیریت عنقلابی شدند که وراجی و واژه پراکنی و مدرک راجع به یک موضوع را برابر تخصص یا تعهد یا دانایی یا دانش می انگارد، واژه پراکن هایی مانند حداد عادل که نان خود را در هر آبگوشتی می زنند. طبعا چون وجود خود را وامدار مدرسه اند در گسترش موسسات مشابه تلاش کردند.
Telegram
دغلکاری نخبگان، کانال اصغر حکمتیار
اسلام انقلابی و دلهای ناپاک
قبل از روی کار آمدن اسلامیستها در ترکیه اقشار مذهبی و غیر مذهبی خیلی راحت با هم زندگی میکردند. مثلا با هم به میهمانی میرفتند در حالیکه یکسری در استخر مختلط بودند وآبجو میخوردند، یکسری محجبه هم در جمع بودند. حداقل در…
قبل از روی کار آمدن اسلامیستها در ترکیه اقشار مذهبی و غیر مذهبی خیلی راحت با هم زندگی میکردند. مثلا با هم به میهمانی میرفتند در حالیکه یکسری در استخر مختلط بودند وآبجو میخوردند، یکسری محجبه هم در جمع بودند. حداقل در…
👍77👎24
Forwarded from شین ☔️🖤
.
💵 سه میلیارد دلار برای سپاه جهت تنظیم بازار
«شب جلسه سران قوا در مجلس بود. درباره [...] فروش سه میلیارد دلاری ارز از طریق سپاه برای کنترل بازار ارز و تامین ریال صحبت شد [...] آقای هاشمی شاهرودی (رئیس قوه قضاییه) از واگذاری میلیاردها دلار به سپاه برای دخالت در بازار که عملا منجر به ورود کالاهای قاچاق غیرضروری میشود، انتقاد کرد. آقای خاتمی (رئیس جمهور) ابتدا منکر واگذاری چنین مبلغ عظیمی شد ولی با آقای نوربخش (بانک مرکزی) تماس گرفتیم و او تایید کرد. قرار شد پیگیری شود که این ارزها چگونه مصرف شده است.»
✍🏻 یادداشتهای رفسنجانی
۳ شهریور ۸۱
X
📚 @mmoeeni1
💵 سه میلیارد دلار برای سپاه جهت تنظیم بازار
«شب جلسه سران قوا در مجلس بود. درباره [...] فروش سه میلیارد دلاری ارز از طریق سپاه برای کنترل بازار ارز و تامین ریال صحبت شد [...] آقای هاشمی شاهرودی (رئیس قوه قضاییه) از واگذاری میلیاردها دلار به سپاه برای دخالت در بازار که عملا منجر به ورود کالاهای قاچاق غیرضروری میشود، انتقاد کرد. آقای خاتمی (رئیس جمهور) ابتدا منکر واگذاری چنین مبلغ عظیمی شد ولی با آقای نوربخش (بانک مرکزی) تماس گرفتیم و او تایید کرد. قرار شد پیگیری شود که این ارزها چگونه مصرف شده است.»
✍🏻 یادداشتهای رفسنجانی
۳ شهریور ۸۱
X
📚 @mmoeeni1
👍83👎5
گر خود بُتی ببینی، مشغول کارِ او شو
هر قبلهای که بینی، بهتر زِ خودپرستی
➖حافظ
نردبان خلق این ما و منی است➖مولانا
عاقبت زین نردبان افتادنی است
لاجرم هر کو که بالاتر نشست
استخوانش سختتر خواهد شکست!
👍92👎1
Forwarded from سنت، مالکیت و بازار
تاریکی از چراغ نیست، از چراغداران است
جناب دکتر عبده تبریزی، استاد خوشسابقه اقتصاد، با قلمی شیوا و زبانی اندوهناک، درد مشترکی را فریاد زدند: خاموشی در قلب پایتخت، سرافکندگی در سایهی ثروت، و کابوس فروپاشی در سرزمینی لبریز از منابع طبیعی. دردنامهی ایشان، صادقانه است و آشنا؛ گریه دارد و حقیقتاً، جانسوز است.
ما هم خاموش شدهایم، ما هم از معنا تهی شدهایم، و ما هم شرم میکشیم از دیدن نور شمع در قرن فناوری. اما درست در نقطهای که قلم ایشان میخواهد به درمان برسد، به خطا میرود؛ خطایی بنیانافکنتر از هر خاموشی.
دکتر تبریزی مینویسد که مشکل این کشور «تاریکی در برنامهریزی در مدیریت ... » است. و همینجا، خاموشی از رگ و ریشهی متن بیرون میزند. جناب تبریزی، با احترام، مشکل ما نه تاریکی در برنامهریزی، بلکه وجود ایدهی برنامهریزی برای چیزیست که اساساً غیرقابل برنامهریزی است: جامعه.
شما میخواهید جامعهای را که هزاران ذهن و میلیونها تصمیم را در دل دارد، مثل یک کارخانه مدیریت کنید؛ مثل یک پروژه، از بالا به پایین، با مهندسی و طرح و تدبیر. اما دریغ! جامعه، شرکتی نیست. ملت، پروژهای برای مهندسان تکنوکرات نیست. شما میخواهید کشور را به دست همان «مدیران کارآمد» بسپارید؛ و همین، امالفساد است. همین نگاه، ما را به این تاریکی رسانده.
آیا هرگز از خود پرسیدهاید که همین «برنامهریزی کلان»، همین «چشمانداز ۱۴۰۴»، همین «اسناد بالا دستی» که شما بر خاموشیشان میگریید، مگر محصول کدام ذهن تکنوکرات است؟ مگر جز با همین منطق تنظیم نشدند؟ مگر همین نسخهها را نسلهایی از مدیران و اقتصاددانان هممشرب با شما نپیچیدند؟ پس چرا حاصلش تاریکی است؟
شاید پاسختان این باشد که این اسناد «خوب اجرا نشدند». اما جناب تبریزی، مشکل نه در اجرا، که در فلسفهی وجودی این اسناد است. ما گرفتار نسخهای هستیم که اساساً نباید پیچیده میشد. اینجا، نیاز به بازگشت داریم؛ نه به مدیر خوب، بلکه به درکی نو از جامعه: به آزادی، به نظم خودجوش، به بازار، به مسئولیت فردی، به مالکیت، و به عقلانیت پراکندهای که هیچ مدیر و هیچ دولت و هیچ سندی نمیتواند آن را مهندسی کند.
جناب تبریزی، اگر فقر برنامهریزی، ما را به تاریکی کشانده، پس چرا همزمان، جامعهای چون افغانستان که بیبرنامهترین حکومت منطقه را دارد، گاهی در پارهای امور بهتر از ما عمل میکند؟ و اگر برنامهریزی نجاتبخش است، پس چرا دههها برنامهریزی دقیق شوروی، به قحطی و فروپاشی ختم شد؟
و اما روی سخن آخرم با آن دوستانی است که خود را «لیبرال» میدانند و متن جناب تبریزی را ـ بی هیچ درنگ، بی هیچ نقد، بی هیچ خراش بر معنا ـ بازنشر میکنند و ستایش. ای دوستان لیبرالنما! لیبرالیسم مگر جز این است که به عقل ناقص بشر در ساماندهی کلان جامعه شک کند؟ مگر هایک و میزس به ما نیاموختند که برنامهریزی برای جامعه، مقدمهی استبداد است؟ پس این شور و شعف در بازنشر اندیشهای که ستونفقرات آن باور به مهندسی جامعه است، چگونه با ادعای لیبرالیسم سازگار میشود؟
شما، که باید نخستین منتقد این متن باشید، تبدیل به بلندگوی آن شدهاید. و این، شرم بزرگتر است.
نه جناب تبریزی! آنچه ما را به این روز انداخته، نبود تدبیر تکنوکراتها نیست، فراوانی آنهاست. نه خلأ برنامهریزی، که وفور آن. نه فقدان مدیریت کلان، بلکه زیادهخواهی آن.
راه نجات، در بازگشت به اصل آزادیست. راه نجات، در خاموش کردن شمع اتاق مدیران و روشن کردن چراغ بازارهای آزاد و خودجوش است. جامعه، فرمان نمیبرد؛ شکوفا میشود، اگر رهایش کنید.
جناب دکتر عبده تبریزی، استاد خوشسابقه اقتصاد، با قلمی شیوا و زبانی اندوهناک، درد مشترکی را فریاد زدند: خاموشی در قلب پایتخت، سرافکندگی در سایهی ثروت، و کابوس فروپاشی در سرزمینی لبریز از منابع طبیعی. دردنامهی ایشان، صادقانه است و آشنا؛ گریه دارد و حقیقتاً، جانسوز است.
ما هم خاموش شدهایم، ما هم از معنا تهی شدهایم، و ما هم شرم میکشیم از دیدن نور شمع در قرن فناوری. اما درست در نقطهای که قلم ایشان میخواهد به درمان برسد، به خطا میرود؛ خطایی بنیانافکنتر از هر خاموشی.
دکتر تبریزی مینویسد که مشکل این کشور «تاریکی در برنامهریزی در مدیریت ... » است. و همینجا، خاموشی از رگ و ریشهی متن بیرون میزند. جناب تبریزی، با احترام، مشکل ما نه تاریکی در برنامهریزی، بلکه وجود ایدهی برنامهریزی برای چیزیست که اساساً غیرقابل برنامهریزی است: جامعه.
شما میخواهید جامعهای را که هزاران ذهن و میلیونها تصمیم را در دل دارد، مثل یک کارخانه مدیریت کنید؛ مثل یک پروژه، از بالا به پایین، با مهندسی و طرح و تدبیر. اما دریغ! جامعه، شرکتی نیست. ملت، پروژهای برای مهندسان تکنوکرات نیست. شما میخواهید کشور را به دست همان «مدیران کارآمد» بسپارید؛ و همین، امالفساد است. همین نگاه، ما را به این تاریکی رسانده.
آیا هرگز از خود پرسیدهاید که همین «برنامهریزی کلان»، همین «چشمانداز ۱۴۰۴»، همین «اسناد بالا دستی» که شما بر خاموشیشان میگریید، مگر محصول کدام ذهن تکنوکرات است؟ مگر جز با همین منطق تنظیم نشدند؟ مگر همین نسخهها را نسلهایی از مدیران و اقتصاددانان هممشرب با شما نپیچیدند؟ پس چرا حاصلش تاریکی است؟
شاید پاسختان این باشد که این اسناد «خوب اجرا نشدند». اما جناب تبریزی، مشکل نه در اجرا، که در فلسفهی وجودی این اسناد است. ما گرفتار نسخهای هستیم که اساساً نباید پیچیده میشد. اینجا، نیاز به بازگشت داریم؛ نه به مدیر خوب، بلکه به درکی نو از جامعه: به آزادی، به نظم خودجوش، به بازار، به مسئولیت فردی، به مالکیت، و به عقلانیت پراکندهای که هیچ مدیر و هیچ دولت و هیچ سندی نمیتواند آن را مهندسی کند.
جناب تبریزی، اگر فقر برنامهریزی، ما را به تاریکی کشانده، پس چرا همزمان، جامعهای چون افغانستان که بیبرنامهترین حکومت منطقه را دارد، گاهی در پارهای امور بهتر از ما عمل میکند؟ و اگر برنامهریزی نجاتبخش است، پس چرا دههها برنامهریزی دقیق شوروی، به قحطی و فروپاشی ختم شد؟
و اما روی سخن آخرم با آن دوستانی است که خود را «لیبرال» میدانند و متن جناب تبریزی را ـ بی هیچ درنگ، بی هیچ نقد، بی هیچ خراش بر معنا ـ بازنشر میکنند و ستایش. ای دوستان لیبرالنما! لیبرالیسم مگر جز این است که به عقل ناقص بشر در ساماندهی کلان جامعه شک کند؟ مگر هایک و میزس به ما نیاموختند که برنامهریزی برای جامعه، مقدمهی استبداد است؟ پس این شور و شعف در بازنشر اندیشهای که ستونفقرات آن باور به مهندسی جامعه است، چگونه با ادعای لیبرالیسم سازگار میشود؟
شما، که باید نخستین منتقد این متن باشید، تبدیل به بلندگوی آن شدهاید. و این، شرم بزرگتر است.
نه جناب تبریزی! آنچه ما را به این روز انداخته، نبود تدبیر تکنوکراتها نیست، فراوانی آنهاست. نه خلأ برنامهریزی، که وفور آن. نه فقدان مدیریت کلان، بلکه زیادهخواهی آن.
راه نجات، در بازگشت به اصل آزادیست. راه نجات، در خاموش کردن شمع اتاق مدیران و روشن کردن چراغ بازارهای آزاد و خودجوش است. جامعه، فرمان نمیبرد؛ شکوفا میشود، اگر رهایش کنید.
👍137👎4
Forwarded from سنت، مالکیت و بازار
Mohammad-Tabibian
بزرگوار گرانقدری اطلاع داده اند که فرد دلسوزی مطلبی در نقد نوشته آقای دکتر عبده نوشته اند که بنده هم بازنشر کرده ام، از جمله این فراز از مطلب آن نقد کنند گرامی است: “نقدی بر یادداشت استاد عبدهتبریزی 🔖تاریکی از چراغ نیست، از چراغداران است جناب دکتر عبده…
توهم برنامه ریزی علمی: نقدی بر منجی گری اقتصاددان علم زده:
آقای طبیبیان تلاش میکند میان برنامهریزی مرکزی شکستخورده و برنامهریزی درست و علمی تمایز بگذارد تا بلکه از زیر آوار فاجعهای که دخالت دولتها در اقتصاد آفریده، فرار کند. اما واقعیت سادهتر از این بازیهای زبانیست: یا بازار است، یا دولت. یا نظم خودجوش است، یا نظم مصنوعی. یا آزادی افراد است، یا نسخهپیچی تکنوکراتها. ایشان با چسباندن برچسب «علمی» به اقتصاد دولتی، میخواهد همان کنترلگری سابق را اینبار بهدست خودشان و همفکرانشان اجرا کند، گویی مسأله این است که چه کسی بازار را مهندسی کند، نه اینکه اصولاً بازار نباید مهندسی شود.
میگویند در آمریکا هم برنامهریزی هست؛ نمونهاش اینترنت. اما این فریب است. پروژه اینترنت نه شاهکار اقتصاد دولتی، که پروژهای نظامی و انحصاری بود که هیچ شرکتی اجازه ورود به آن را نداشت. کشف بزرگی نبود؛ فقط انحصار بزرگی بود. اگر بازار آزاد بود، اینترنت زودتر و بهتر رشد میکرد. پس به جای اینکه دخالت دولت را افتخار بدانیم، باید آن را مانع رشد بدانیم.
ایشان همچنان در دام کلیشهی «کالاهای عمومی» مثل راه، پلیس، امنیت، آموزش گیر کرده است. انگار نه انگار که در طول تاریخ، جادهها، کوچهها و حتی امنیت توسط مالکان خصوصی، اربابان، و نهادهای محلی تأمین میشد. کوچههای خصوصی یزد و کاشان نمونهای کوچک از هزاران تجربهی موفقی است که اقتصاددانان کتوشلواری ما حاضر نیستند ببینند. آنچه ایشان «عمومی» مینامد، در واقع خصوصی بوده و اتفاقاً کاراتر هم عمل کرده. بهتر است ایشان بهجای موعظه علمی، مروری بر تاریخ واقعی داشته باشد.
و بعد میگویند حتی در نظام غیرمتمرکز هم برنامه لازم است! کدام برنامه؟ دولت باید برنامهریزی کند که من مالک باشم؟ باید تعیین کند که چه کسی آزادی دارد و چه کسی ندارد؟ این دیگر چه مغلطهایست؟ اگر قانون بر پایه حقوق طبیعی باشد، دیگر نیازی به طراحی و مهندسی ندارد؛ بلکه فقط باید آن را بهرسمیت شناخت، نه اینکه به سبک اقتصاددانان آکادمیک، برایش «برنامه» بنویسیم.
در نهایت، حرف ایشان این است: «ما چون اقتصاد خواندهایم، چون استاد دانشگاهیم، ما باید برنامهریزی کنیم». یعنی مشکل در ذات برنامهریزی نیست، در مجریاش است! اگر بهجای دولتمردان بیسواد، اقتصاددانهای اتوکشیده مثل ما بیایند، همهچیز گل و بلبل میشود! این همان «تظاهر به دانش» است که هایک آن را درخشان نقد کرد. نه علم است، نه عقل، فقط عطش کنترلگریست با زبانی علمی.
آقای طبیبیان! اقتصاد، برنامهریزی نمیخواهد. اقتصاد، رهایی میخواهد. علم، دگم نمیسازد، آن را میشکند. اگر واقعاً دغدغهتان اقتصاد است، بهجای دفاع از اقتصاد آمیخته به سلطه، سری به آثار میزس،هایک، راثبارد یا هوپ بزنید. شاید فهمیدید که بازار، خود داناست؛ نیازی به قیم ندارد. و شاید آنوقت بفهمید که مشکل نه در «لحاف ملا» بلکه در خود «ملا» است.
آقای طبیبیان تلاش میکند میان برنامهریزی مرکزی شکستخورده و برنامهریزی درست و علمی تمایز بگذارد تا بلکه از زیر آوار فاجعهای که دخالت دولتها در اقتصاد آفریده، فرار کند. اما واقعیت سادهتر از این بازیهای زبانیست: یا بازار است، یا دولت. یا نظم خودجوش است، یا نظم مصنوعی. یا آزادی افراد است، یا نسخهپیچی تکنوکراتها. ایشان با چسباندن برچسب «علمی» به اقتصاد دولتی، میخواهد همان کنترلگری سابق را اینبار بهدست خودشان و همفکرانشان اجرا کند، گویی مسأله این است که چه کسی بازار را مهندسی کند، نه اینکه اصولاً بازار نباید مهندسی شود.
میگویند در آمریکا هم برنامهریزی هست؛ نمونهاش اینترنت. اما این فریب است. پروژه اینترنت نه شاهکار اقتصاد دولتی، که پروژهای نظامی و انحصاری بود که هیچ شرکتی اجازه ورود به آن را نداشت. کشف بزرگی نبود؛ فقط انحصار بزرگی بود. اگر بازار آزاد بود، اینترنت زودتر و بهتر رشد میکرد. پس به جای اینکه دخالت دولت را افتخار بدانیم، باید آن را مانع رشد بدانیم.
ایشان همچنان در دام کلیشهی «کالاهای عمومی» مثل راه، پلیس، امنیت، آموزش گیر کرده است. انگار نه انگار که در طول تاریخ، جادهها، کوچهها و حتی امنیت توسط مالکان خصوصی، اربابان، و نهادهای محلی تأمین میشد. کوچههای خصوصی یزد و کاشان نمونهای کوچک از هزاران تجربهی موفقی است که اقتصاددانان کتوشلواری ما حاضر نیستند ببینند. آنچه ایشان «عمومی» مینامد، در واقع خصوصی بوده و اتفاقاً کاراتر هم عمل کرده. بهتر است ایشان بهجای موعظه علمی، مروری بر تاریخ واقعی داشته باشد.
و بعد میگویند حتی در نظام غیرمتمرکز هم برنامه لازم است! کدام برنامه؟ دولت باید برنامهریزی کند که من مالک باشم؟ باید تعیین کند که چه کسی آزادی دارد و چه کسی ندارد؟ این دیگر چه مغلطهایست؟ اگر قانون بر پایه حقوق طبیعی باشد، دیگر نیازی به طراحی و مهندسی ندارد؛ بلکه فقط باید آن را بهرسمیت شناخت، نه اینکه به سبک اقتصاددانان آکادمیک، برایش «برنامه» بنویسیم.
در نهایت، حرف ایشان این است: «ما چون اقتصاد خواندهایم، چون استاد دانشگاهیم، ما باید برنامهریزی کنیم». یعنی مشکل در ذات برنامهریزی نیست، در مجریاش است! اگر بهجای دولتمردان بیسواد، اقتصاددانهای اتوکشیده مثل ما بیایند، همهچیز گل و بلبل میشود! این همان «تظاهر به دانش» است که هایک آن را درخشان نقد کرد. نه علم است، نه عقل، فقط عطش کنترلگریست با زبانی علمی.
آقای طبیبیان! اقتصاد، برنامهریزی نمیخواهد. اقتصاد، رهایی میخواهد. علم، دگم نمیسازد، آن را میشکند. اگر واقعاً دغدغهتان اقتصاد است، بهجای دفاع از اقتصاد آمیخته به سلطه، سری به آثار میزس،هایک، راثبارد یا هوپ بزنید. شاید فهمیدید که بازار، خود داناست؛ نیازی به قیم ندارد. و شاید آنوقت بفهمید که مشکل نه در «لحاف ملا» بلکه در خود «ملا» است.
👍90👎5
Forwarded from دغلکاری نخبگان، کانال اصغر حکمتیار
محسن رضایی میرقائد:
اگر شم اقتصادی نداشتم و اقتصاددان خوبی نمیشدم؛ قطعاً رشته عرفان اسلامی رو انتخاب میکردم!
——
این بشر تمام اندیشه های من راجع به نخبه گرایی را در یک جمله خلاصه کرد.
# اعجاز کلام
#دانشکده مدیریت و اقتصاد و عرفان
# حرص
اگر شم اقتصادی نداشتم و اقتصاددان خوبی نمیشدم؛ قطعاً رشته عرفان اسلامی رو انتخاب میکردم!
——
این بشر تمام اندیشه های من راجع به نخبه گرایی را در یک جمله خلاصه کرد.
# اعجاز کلام
#دانشکده مدیریت و اقتصاد و عرفان
# حرص
👍128
دغلکاری نخبگان، کانال اصغر حکمتیار
محسن رضایی میرقائد: اگر شم اقتصادی نداشتم و اقتصاددان خوبی نمیشدم؛ قطعاً رشته عرفان اسلامی رو انتخاب میکردم! —— این بشر تمام اندیشه های من راجع به نخبه گرایی را در یک جمله خلاصه کرد. # اعجاز کلام #دانشکده مدیریت و اقتصاد و عرفان # حرص
وقتی کوتوله ها سایه های بزرگ درست می کنند یعنی خورشید داره غروب می کنه.
👍160
Forwarded from حسین باستانی Hossein Bastani
🔻پاداش چهره کلیدی فتح خرمشهر
در پیروزی خرمشهر، جمع متنوعی از فرماندهان و چهره های نیروهای مختلف مشارکت داشتند. اما فردی که تعیین کنندهترین نقش را داشت، محمود اسکندری خلبان نخبه نیروی هوایی بود، که در روایت نهادهای رسمی متولی تاریخ جنگ به ندرت مورد اشاره قرار گرفته. او در ۱۷ اردیبهشت ۶۱، پل استراتژیک ارتش عراق بر روی اروند را، که به شدت با پدافند هوایی محافظت می شد، در عملیاتی دشوار منهدم کرد. با انهدام این پل، نیروهای عراقی مستقر در شهر از دریافت تدارکات اضطراری محروم ماندند، که دو هفته بعد، زمینه ساز تسلیم دستجمعی آنها شد.
محمود اسکندری، که در عملیات اچ ۳ و همچنین در مهمترین حمله نیروی هوایی به بغداد در ۳۰ تیر ۱۳۶۱ هم نقش کلیدی داشت، در سال ۱۳۶۶ -در حالی که چیزی به پایان جنگ نمانده بود- با سرنوشتی تلخ مواجه شد: او را به اتهام ارتباط با خلبانان سلطنت طلب زندانی و از نیروی هوایی اخراج کردند. او در سال ۱۳۸۰، در یک سانحه رانندگی جان داد و با تدابیر شدید امنیتی، در مقبرهای کم نام و نشان در نزدیکی کرج به خاک سپرده شد.
🔹در موضوع روایتهای ناگفته نیروی هوایی ایران در عملیات آزادسازی خرمشهر، این بین سطور قدیمی را ملاحظه بفرمایید:
https://www.youtube.com/watch?v=t68bE8X5bPM&t=1s
@HosseinBastaniChannel
در پیروزی خرمشهر، جمع متنوعی از فرماندهان و چهره های نیروهای مختلف مشارکت داشتند. اما فردی که تعیین کنندهترین نقش را داشت، محمود اسکندری خلبان نخبه نیروی هوایی بود، که در روایت نهادهای رسمی متولی تاریخ جنگ به ندرت مورد اشاره قرار گرفته. او در ۱۷ اردیبهشت ۶۱، پل استراتژیک ارتش عراق بر روی اروند را، که به شدت با پدافند هوایی محافظت می شد، در عملیاتی دشوار منهدم کرد. با انهدام این پل، نیروهای عراقی مستقر در شهر از دریافت تدارکات اضطراری محروم ماندند، که دو هفته بعد، زمینه ساز تسلیم دستجمعی آنها شد.
محمود اسکندری، که در عملیات اچ ۳ و همچنین در مهمترین حمله نیروی هوایی به بغداد در ۳۰ تیر ۱۳۶۱ هم نقش کلیدی داشت، در سال ۱۳۶۶ -در حالی که چیزی به پایان جنگ نمانده بود- با سرنوشتی تلخ مواجه شد: او را به اتهام ارتباط با خلبانان سلطنت طلب زندانی و از نیروی هوایی اخراج کردند. او در سال ۱۳۸۰، در یک سانحه رانندگی جان داد و با تدابیر شدید امنیتی، در مقبرهای کم نام و نشان در نزدیکی کرج به خاک سپرده شد.
🔹در موضوع روایتهای ناگفته نیروی هوایی ایران در عملیات آزادسازی خرمشهر، این بین سطور قدیمی را ملاحظه بفرمایید:
https://www.youtube.com/watch?v=t68bE8X5bPM&t=1s
@HosseinBastaniChannel
👍111
Iranian Neo-conservative
خدایانی که انها میپرستند، شایستهی کوچکترین احترامی نیستند
از کانال خوب Iranian_neocon گهگاه اینجا چیزهایی گذاشتهایم، ولی در مورد این پست آنها بر خود لازم دیدیم که بگوییم: نیل فرگوسن گه خورد!
👍63👎30
Forwarded from ممالک محروسه ایران
💵جهت حمایت مالی از رسانه پارسی در لینک زیر کلیک کنید.
https://hamibash.com/parsilive
📺لینک تماشا در یوتیوب:
https://youtu.be/GpiDMjF0eug
📌چرا سلسله قاجار جزو سلسله های منفور تاریخ است. آیا تمام آنچه درباره این سلسله میگویند صحیح است؟
📌سلسله قاجار سرشار از قدرت های سایه بوده است. و این سلسله به هیچ وجه درست شناحته نشده است. ایران و تاریخ ایران به هیج وجه درست شناخته نشده است. و حقایقی که لا بلای کتب خطی و عکس ها پنهان شده میتواند تمام شناخت مارا نسبت به خیلی از اطلاعاتی که داریم تغییر دهد.
🎙️با اجرای عباس سوری و حضور ارزشمند هومن زال پور و علیرضا خزایی
🌷سپاس از اینکه ما را در نشر این برنامه همراهی میکنید.
@parsi_live
@qajariranhistory
https://hamibash.com/parsilive
📺لینک تماشا در یوتیوب:
https://youtu.be/GpiDMjF0eug
📌چرا سلسله قاجار جزو سلسله های منفور تاریخ است. آیا تمام آنچه درباره این سلسله میگویند صحیح است؟
📌سلسله قاجار سرشار از قدرت های سایه بوده است. و این سلسله به هیچ وجه درست شناحته نشده است. ایران و تاریخ ایران به هیج وجه درست شناخته نشده است. و حقایقی که لا بلای کتب خطی و عکس ها پنهان شده میتواند تمام شناخت مارا نسبت به خیلی از اطلاعاتی که داریم تغییر دهد.
🎙️با اجرای عباس سوری و حضور ارزشمند هومن زال پور و علیرضا خزایی
🌷سپاس از اینکه ما را در نشر این برنامه همراهی میکنید.
@parsi_live
@qajariranhistory
👍38👎23
جناب گاو
تذکره مؤمنینی که داستان موسی و فرعون را می شنوند متحیر میشوند که چگونه بعد از آن همه نشانه و چندین عذاب (خشکسالی و آفت و خون شدن آب نیل و ....)، چگونه فرعون و فرعونیان درس نگرفتند و خود را دچار نابودی و هلاکت کردند! ولی مگر نظام فعلی و طرفداران سفت و سخت…
ج.ا. و اذنابش سالها فرصت داشتند که راههای پرفساد خود را اصلاح کنند، اما نکردند. دیگر فرصت تمام شده، و اکنون وقت حسابرسی است.
إِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ، لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ، خَافِضَةٌ رَّافِعَةٌ
إِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ، لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ، خَافِضَةٌ رَّافِعَةٌ
👍170👎4