💠 مکتب‌خانه‌های لعل فام!

♦️ حقیقت امر اینه که کارنامه جنبش‌های دانشجویی ایران، سبقه قابل دفاعی نداره!

🔹 نتیجه شعارهای دانشجویی رو میتونید در "تسخیر" سفارت آمریکا ببینید.

🔸 که بازیگرانی مهم مثل حبیب الله بی‌طرف و معصومه ابتکار داشته است.

🔹 دانشجویان پر سابقه‌‌ای که علی الظاهر، گرفتن گردهِ نامحرم، حلال بوده :)

#جنبش‌سرخ

🕊 @Zourvann

🔴 چرا در همه حوزه‌ها بازار توهم، فریب، فساد و شارلاتانیزم در ایران رونق و رواج بسیاری دارد، (حتی در بالاترین سطوح)!؟
https://t.me/jolgeh_jonoobi


✍ مسعود قدک‌پور؛

سید‌جعفر ناظم السادات استاد تمام دانشگاه شیراز و بنیانگذار و رئیس تنها  "مرکز پژوهش‌های اقلیمی و اقیانوسی" کشور، در کانال خود به دو موضوع:

➖ادعاهای تولید و انتقال ابر بر آسمان ایران...
➖ و بارور سازی ابرها...

پرداخته است، ناظم السادات به بهترین وجه و بطور مبسوط به این دو موضوع پرداخته و نشان می‌هد چگونه مهمترین بحران‌های کشور به فرصت و عرصه‌ای برای ظهور فریبکاری و رشد پدیده شارلانتانیزم میگردد.

در دو لینک زیر میتوانید توضیحات مبسوط و روشنگرانه دکتر ناظم السادات را بخوانید:

   https://t.me/smjnazemosadat/1015

https://t.me/smjnazemosadat/1016

«کارد به استخوان کسب‌وکار»

🖋نگارنده: مهدی تدینی


به حد فهم خودم توضیح بدم مشکل بازاری چیه که دیگه حاضر شده دست از کار بکشه. کاسب یه چیزی امروز می‌خره، برای اینکه به اصل پول و سودش برسه، باید جنسی رو که خریده بفروشه. توان خرید مردم شدیداً تنزل پیدا کرده. نتیجه این شده که فروش کاسب افت کرده ــ به قول خودشون: «بازار خرابه». نتیجه ساده و روشنه! جنسی که خریده گذاشته توی مغازه ــ چه عمده‌فروش باشه و چه خرده‌فروش ــ فروش نمی‌ره؛ یا خیلی دیر فروش می‌ره یا مجبوره برای اینکه جنس رو بفروشه با ناچیزترین حاشیۀ سود جنس رو بفروشه؛ به قول خودشون با مایه‌کاری؛ یعنی همون قیمتی که خریدند بفروشند. چون توان خرید مردم اومده پایین، مجبورند برای ایجاد جذابیت و رغبت در خریدار، جنس رو با کمترین سود بفروشند.

خب... قضیه حل شد؟ نه! نشد! اصل مشکل اینجاست. حالا جدا از اینکه پرداخت‌ها در بسیاری از شاخه‌ها بلندمدته و عمده‌فروش معمولاً چک چند هفته یا ماه بعد رو می‌گیره، مشکل اینه که وقتی جنس بالاخره با سختی فروش رفت، ارزش ریالی اون پول کاهش پیدا کرده و جنسی که کاسب الان می‌تونه با اون پول جایگزین جنس فروش‌رفته کنه، کمتر از جنسیه که در چرخش مالی قبلی داشت!

فاجعۀ کسب‌وکار اینجاست! در واقع، طرف کار می‌کنه، زحمت می‌کشه، هر روزش رو می‌ذاره، در ظاهر امر هم چند درصد سود کرده، اما ارزش سرمایه‌ش کاهش پیدا کرده: کار کرده و ضعیف‌تر شده. کار کرده، اما سرمایه‌ش رشد که نکرده، کاهش هم پیدا کرده. به دلیل تورم گردش مالی‌ش بالا رفته حتی، اما ارزش تفاوت خرید و فروش کاهش پیدا کرده.

در اینجا فقط کاسبان محدودی این توان رو دارند که جنسشون رو نفروشند تا به قیمت خوب بفروشند. در واقع، اون جنسی که نگه می‌دارند، دیگه «کاسبی» نیست، بلکه نوعی «سرمایه‌گذاری» یا «حفظ سرمایه‌»ست؛ یعنی یکی زمین و طلا و دلار می‌خره، یکی هم جنس می‌خره (مس، روی، برنج، سرب، پارچه، تجهیزات یا هر چیز دیگه) و نگه می‌داره تا سرمایه‌ش رو حفظ کنه. نه! این جزو فرایند کاسبی نیست! کاسب باید کار کنه. باید از این دست بگیره، از اون دست بده. الان بین این دو دست گسستی ایجاد شده.

حالا شما فرض کنید این اتفاق برای یک دورۀ چندساله رخ بده. چه اتفاقی برای کاسب می‌افته؟ می‌بینه سه سال، چهار سال، پنج ساله که هر روز کار کرده، اما الان نهایتاً نصف جنسی رو می‌تونه در مغازه یا انبار بچینه که چند سال پیش می‌تونست. این یعنی چی؟ یعنی کار کرده و فقیر شده.

اون چیزی که الان مشکله، فقط نوسان ارز نیست. مشکل اصلی «کاهش توان خریده». کاهش توان خرید پدر کاسب رو درمیاره. وگرنه به هر حال کاسب می‌تونه باز هم جنس رو چند درصد بالاتر میزانِ افت ریال بفروشه تا افت سرمایه رو جبران کنه. اما نه وقتی توان خرید دائم داره افت می‌کنه!

این مشکل هم یک مشکل کلان و مزمن اقتصادیه که درمان خُرد نداره؛ حتی درمانش در اصل اقتصادی نیست، بلکه سیاسیه ــ پایۀ اقتصاد باید درست بشه. این درد کاسبه و اگر کاسب به این وضع واکنش نشون می‌ده یعنی کارد به استخوان کسب‌وکارش رسیده.

زندگی ما خیلی بیشتر از اون چیزی که فکرش رو بکنیم، وابسته به بازاره. برخلاف اینکه قشر دولتی، کارمند و دانشگاهی و روشنفکر همیشه نگاه تحقیرآمیز به کاسب داره، نود درصد مایحتاج ما نتیجۀ وجود بازاره. درک کاسب از اقتصاد از بوروکرات و آکادمیسین بیشتره؛ شک ندارم.



-Garajetadayoni-

@uttweet

✍ از کتاب "ارتودکسی"، نوشته‌ی گیلبرت چسترتون:

دنیای مدرن بد نیست؛ از برخی جهات، دنیای مدرن بیش از حد خوب است. پر از فضایل وحشی و هدر رفته است. وقتی یک ساختار مذهبی در هم می‌شکند (همانطور که مسیحیت در دوران اصلاحات پروتستانی در هم شکست)، فقط رذایل نیستند که رها می‌شوند. در واقع، رذایل رها می‌شوند و سرگردان می‌شوند و آسیب می‌رسانند. اما فضایل نیز رها می‌شوند؛ و فضایل حتی وحشی‌تر سرگردان می‌شوند و فضایل آسیب‌های حتی وحشتناک‌تری وارد می‌کنند. دنیای مدرن پر از فضایل قدیمی مسیحی است که وحشی شده‌اند.

ای وطن! تو چه هستی که پشت نامت همه اهمال‌ها، همه فشل بودن‌ها، همه حماقت‌ها پنهان می‌شوند!

ای وطن! تو چه هستی که هر که بخواهد بر مردمان مسلط شود و آنها را کنترل کند، به نام نامی تو می‌کند!

ای وطن! آیا می‌دانی به نام تو و به بهانه پاسداری از تو، هر سال کلی جوان را برای بردگی دوساله می‌برند؟

چند پُست اقتصادی!

با این کلیپ شروع کنیم. هزار نکته باریک‌تر ز مو و صدها درس اقتصادی در همین سه دقیقه کلیپ هست!

می‌گوید: الان دیگر نیروی کار ارزان نیست که صنعت چین را جلو می‌راند (و آن را برای سرمایه‌گذاران جذاب می‌کند)، بلکه سرعت بالا، نزدیک بودن به صنایع دیگر، آسان بودن تبادلات، خطوط اتصالی قوی و حمل و نقل بسیار کارآمد است که موجب کارایی شگرف صنعت در چین شده است.

با همین مزایا است که صنعت خودروی چین دارد صنایع خودرو دنیا را زمین می‌زند، و نه با نیروی کار ارزان!

این نکته را من، که در صنعت مشغولم، خیلی خوب می‌فهمم. فرض کنید بخواهیم مثلاً بسته‌های بسته‌بندی یک محصول را چاپ کنیم! در چین، ساختن سیلندرهای چاپ برای آن محصول یک هفته زمان می‌برد، و در ایران لااقل یک ماه. به علاوه، گرافیست چینی اغلب ماهرتر و تعدادشان خیلی بیشتر از گرافیست ایرانی است. به علاوه، در چین یک هفته طول می‌کشد تا کارخانه چاپ مواد اولیه مورد نیاز برای بسته‌بندی (مواد کاغذی یا پلیمری) را دریافت کند، در ایران لااقل سه هفته (در بهترین حالت، و آن هم زمانی که با انواع مقررات واردات را اینقدر سخت نکرده بودند)....

ادامه در پست بعد!
@jenabegav

ادامه از پست قبل

حالا فرض کنید دستگاهی خراب شود و قطعه‌ای نیاز باشد. در چین، معمولاً در ظرف کمتر از یک ساعت می‌توان آن قطعه را یافت، حتی اگر مبدأ آن قطعه خارج از چین و مثلاً ساخت اروپا باشد. در ایران، پیدا کردن آن قطعه معمولاً ناممکن است! اگر بنا باشد آن را مثلاً از چین سفارش دهید، رسیدنش یک هفته تا دو هفته طول می‌کشد! اما الان که مقررات واردات، حتی برای قطعه‌های صنعتی، بسیار پیچیده و سخت شده است، ممکن است خط تولید تولیدکننده به خاطر آن قطعه یک ماه یا بیشتر بخوابد!

به علاوه، در چین پیدا کردن تکنیسین خوب راحت است. در ایران، تا بخواهی «مهندس» داریم که کوچکترین دید فنی ندارند. می‌گویید نه، سعی کنید یک‌لوله‌کش پیدا کنید که به لوله‌کشی خانه‌تان گند نزند! تکنیسین خوب در فضای صنعتی است که تربیت می‌شود. قبلاً گفته بودم که یکی از مصیبت‌هایی که دو دهه انزوای گذشته موجب شد این بود که تکنیسین خوب در ایران تربیت نشد. توجه کنید که بر خلاف تصورات معمول، از دانشگاه «صنعت» بیرون نمی‌آید.

پیش‌نیاز صنعت تجارت و آزادی عمل است. اگر همین فردا تمام تحریم‌ها هم لغو شوند، با وجود مقررات داخلی، نه سرمایه‌گذار داخلی و نه به خصوص سرمایه‌گذار خارجی علاقه‌ای به سرمایه‌گذاری در ایران نخواهند داشت.

در دنیای امروز (و‌ حتی دیروز!)  یک فانتزی ابلهانه است این که تصور کنی همان هنگامی که در حال ایزوله کردن و محدود کردن و مقررات گذاشتن و افزودن هرروزهٔ مالیات‌ها هستی، می‌توانی در صنعت پیشرفت داشته باشی. چنین فانتزی‌هایی فقط از حوزه‌رفته‌ها یا دانشگاه‌رفته‌ها برمی‌آید.
@jenabegav

مسعود روغنی زنجانی، رئیس سابق سازمان برنامه و بودجه، اسفند ۱۴۰۳:
از هاشمی شنیدم که رهبری رفاه را قبول ندارد. یعنی اعتقاد دارد که رفاه باعث دین‌گریزی مردم و گسترش بی‌دینی می‌شود
@hafezeye_tarikhi

و اما اصل پنجم [برای اصلاح امور دنیا]، فراوانی [رفاه‌خیزی] سرزمین... است. این وضعیت، حسادت را در مردم کم و تنفر از همدیگر به سبب فقر را زایل و گشاده‌دستی خلق‌الله را افزایش و غمخواری و همبستگی‌شان را زیاد می‌کند. و رفاه از مؤثرترین عوامل صلاح دنیا و سروسامان دادن به احوال آن است، چراکه این رفاه‌خیزی به ثروت می‌انجامد و ثروت موجب امانت و بخشش است. و عمر بن الخطّاب ـ رضی الله عنه ـ به ابوموسی اشعری نوشت:

جز افراد با اصل و نَسَب و متمول را بر مسند قضاوت نگمار، چراکه همانا فرد با اصل و نسب از عواقب کار خود هراس دارد و فرد متمول هم دنبال مال دیگران نیست.

و برخی از پیشینیان (سَلَف) گفته‌اند:

همانا خیر دنیا و آخرت را در پرهیزگاری و ثروت، و شر دنیا و آخرت را در فسق و فقر دیده‌ایم.

و برخی از شعرا سروده‌اند:

وَلَمْ أَرَ بَعْدَ الدِّينِ خَيْرًا مِنْ الْغِنَى/وَلَمْ أَرَ بَعْدَ الْكُفْرِ شَرًّا مِنْ الْفَقْرِ
(ندیدم بَعدِ دین چیزی از ثروتْ بهتر/و بعد از کفر چیزی از فقرْ بدتر)

ابو الحسن الماوَردی،
أدب الدین والدنیا،
ص143،
دار مكتبة الحياة، 1986.


@AdnanFallahi

گروه صنعتی پاکشو که مالک برند گلرنگ و یک دوجین برند مطرح دیگر است، از نفع‌برندگان ارز ترجیحی بوده است. در اینجا این بقال می‌گوید که چگونه این هلدینگ از امتیاز خاص واردات روغن سوءاستفاده می‌کند، امتیازی که به واسطه سیستم تخصیص واردات و ارز ترجیحی نصیب این هلدینگ شده است.

بیهوده نیست که الان که بالاخره تشت رسوایی این سیستم فاسد با دلار ۱۴۰هزار تومانی از بام افتاده است و بالاخره بنا شده که این سیستم را کنار بگذراند، طرفداران آن چون جبرائیلی و صمصامی یک ریز مشغول زوزه کشیدن اند. چنان رانت‌ها و نفع‌های بزرگی پشت این سیستم هستند که اگر بحران اقتصادی و به تبع آن ناآرامی‌های اخیر نبود، هرگز اجازه نمی‌دادند کسی به این سیستم دست بزند.

نکته‌ای به نظرم رسیده که شاید درست باشد یا نباشد:

در جریان سه خیزش اجتماعی اخیر، یعنی در آبان ۹۸، در اعتراضات پس از کشته شدن مهسا پر ۱۴۰۱, و در اعتراضات امسال، تهرانی‌ها، به خصوص قشر متوسط آن، در ۱۴۰۱ بیشترین نقش را داشتند، ولی در ۹۸ حضور گسترده‌ای در تهران ندیدیم و امسال نیز تا حالا اینگونه بوده است. یعنی در دو باری که مساله «معیشتی» بوده، تهرانی‌ها اغلب غائب بوده‌اند! البته چنین چیزی از مرکزنشینانی که همواره رانت مرکزنشینی داشته‌اند و اکثرشان به شدت خوی و خصلت کارمندی پیدا کرده‌اند چیز عجیبی نیست.

آقای عطا بهرامی «کارشناس اقتصاد سیاسی» هستند که اینجا می‌فرمایند که الان دلار خریدن سرمایه‌گذاری خوبی نیست، و در عوض خرید طلا را توصیه می‌کند.

شاید درست بگوید، شاید هم نه! من نمی‌دانم، و خودش هم در واقع نمی‌داند! توصیه‌اش ممکن است درست باشد یا نه، ولی منطقش مسلماً مشکل دارد، به دلیلی که خواهم گفت.

لُب حرفش این است: میزان نقدینگی ریالی را تقسیم بر قیمت دلار کرده و به عدد ۱۰۰ میلیارد رسیده، و می‌گوید این عدد از لحاظ تاریخی کف است! به زبان ساده، یعنی آنکه رشد نقدینگی کندتر از رشد قیمت دلار بوده است. تا اینجا درست!

ولی مساله این است که چرا همین منطق ساده و سرراست را در مورد مقدار نقدینگی دلاری آمریکا و قیمت دلاری طلا (اوتس جهانی طلا) به کار نمی‌برد؟! اگر میزان نقدینگی دلاری آمریکا را تقسیم بر قیمت اونس طلا (به دلار) کنیم، در سال ۲۰۰۰ این نسبت ۱۷ میلیارد، در سال ۲۰۲۰ برابر ۱۰ میلیارد و الان تقریبا ۸ میلیارد است. در ۴۰ سال گذشته هم این عدد از ۷ میلیارد کمتر نبوده است. یعنی با همین معیار، نقدینگی دلاری آمریکا پا به پای افزایش قیمت طلا پیش نرفته است!

پس چرا طلا را بر دلار ترجیح می‌نهد؟ در پست بعد خواهم گفت!

آقای عطا بهرامی بارها از کنترل‌های دولتی شکایت کرده است و طرفدار «اقتصاد آزاد» است.

حالا چرا در اینجا عطا بهرامی همان منطقی که در مورد قیمت ریالی دلار به کار می‌برد را درباره قیمت دلاری اونس طلا به کار نمی‌برد؟

چون علیرغم موضع ظاهراً منطقی اقتصادی، ایشان کژبینی ایدئولوژیک دارد. ایشان که از طرفداران نظام است، در دل باور دارد که دلار محتوم به شکست، و ریال محتوم به پیروزی است. موضع ایشان بزک‌شده همان ترهاتی است که پیش‌بینی می‌کنند که آمریکا به زودی متلاشی می‌شود و ایران اسلامی پیروز، و آقای تمام عالم خواهد شد!

امثال جلیلی و جبرائیلی و صمصامی دیوانگانی خطرناک‌اند. ولی خطر اینها واضح است. کسانی مثل این عطا بهرامی خطرناک‌ترند، چون همان ایدئولوژی نظام را، به خصوص در سیاست خارجی، می‌پسندند، ولی می‌خواهند در عین حال بازار آزاد و نیز روابط محکم‌تر با چین داشته باشیم. اینها همان ایدئولوژی باطل را بزک می‌کنند، و عاقبت هم ما را به همان لجنزاری می‌رسانند که همین الان در آن هستیم.

اکر کسی حرف‌های بسیار قشنگ و خوب زد، ولی حتی به اندازه ذره‌ای دل در ارزش‌های انقلاب ۵۷ داشت، به هبچ وجه به او اعتماد نکنید. به هیچ‌ وجه!

معجزه‌ای اتفاق افتاده، و آن این است که یکی از مسئولان ج.ا. چهل ثانیه پشت سر هم جملاتی گفته که همه‌اش کاملاً درست است! دانشمندان تخمین می‌زنند که در کل حیات کهکشان‌ها چنین چیزی فقط یک بار می‌تواند اتفاق افتد!

ولی همه این حرف‌های درست و زیبا به هیچ کاری نمی‌آید، به دلائل زیاد: مهم‌ترین دلیلش آن است که کل اقتصاد ما گروگان یک سیاست خارجی به شدت ایدئولوژیک و به شدت ابلهانه و‌ مخرب است. دلائل دیگر هم هست، ولی تا این یکی درمان نشود، به آنها پرداختن سود چندانی ندارد.

کشوری آباد و سرسبز و خوش‌شانس مثل کانادا را بدهید دست چپ، تا ظرف یک دهه آن را از هر جهت تبدیل به مستراح کند.