بدبخت عقب‌افتاده ناصرالدین‌شاه! برای هر چیز خوبی که در زمانش اتفاق افتاده، نامی از شاه برده نمی‌شود و یا نام صدراعظم یا وزیر مربوطه ذکر می‌شود (دارالفنون را امیرکبیر ساخت، تجارت رونق گرفت....)، ولی هر چیز بدی که اتفاق افتاده، انگار که تقصیر ناصرالدین‌شاه بوده (هرات را از دست داد، در زمان سلطنتش یک بار قحطی شد، در زمان او وبا و حصبه بیداد می‌کرد....)!

فرمول طلایی خیلی خوب کار می‌کند: یک قوه مجریه داری که اختیار هیچ تصمیم مهم و حتی غیرمهمی را دارا نیست، ولی مسئولیت تمام مشکلات و بحران‌ها را باید بپذیرد!

البته این نظر، نظر بالای ۹۰درصد ملی‌گرایان ماست، اگرچه خجالت می‌کشند به این صراحت بیان کنند.

همانطور که مذهبی‌های حکومتی گمان می‌کنند وجودشان خیلی ارزشمند است، ولی متاسفانه خدا و پیامبر و ائمه به اندازه کافی ارج نمی‌نهند.
➖➖➖➖➖➖
پی‌نوشت. گمان کردید اغراق کردم؟ پس این را ببینید:

https://www.aparat.com/v/g394u5s

واقعیتی است که کیفیت سیاستمداران در هر جای دنیا بسیار نزول کرده است. در آمریکا، مثلاً، این نزول را می‌توان به روشنی در کیفیت مناظرات انتخاباتی دید. در میانه قرن ۱۹، مناظره‌ی آبراهام لینکن و رقیبش داگلاس در محلی در خیابان برگزار می‌شد و خبرنگاران صحبت ها را می‌نوشتند. اگر گزارشات این مناظرات را بخوانید (به خصوص به زبان انگلیسی)، می‌بینید که چقدر سطح زبان انگلیسی به کار رفته بالاست، چقدر مباحث دقیق و‌ منطقی مطرح می‌شوند.... یا مثلا مناظرات یا سخنرانی‌ها و‌ مصاحبه‌های نیکسون یا ریگان را جستجو کنید و ببینید. از آنها رسیدیم به الان که مناظرات ریاست حمهوری تبدیل به سیرکی از میمون‌ها و دلقک‌ها شده است.

الان در ایران خودمان من یک نفر را سراغ ندارم که بتوانم خاطرجمع بگویم که حتی پتانسیل این را دارد که دولتمردی در حد متوسط باشد. نه در حاکمیت، نه در خیل روشنفکران وراج، نه در اپوزیسیون. قحط رجالی است که مپرس!

یکی از دلایلی که من از ملی‌گرایی رویگردانم این است که ملی‌گرایان از دروغ و تحریف واقعیت‌ها «به نفع وطن» ابایی ندارند!

جماعت موسوم به ارزشی خیلی راحت می‌گوید که با اسرائیل دشمن است و ابایی ندارد که بپذیرد ایران است که دشمنی با اسراییل را شروع کرده و خواهان ادامه آن است. در این مورد خاص، ارزشی‌‌ها صادق‌ترند.

اما ملی‌گرا از جنگ تحمیلی اسرائیل علیه ایران صحبت می‌کند، انگار که آغازکننده این جنگ اسرائیل بوده است! در حالی که، اگر شروع جنگ را حمله مستقیم به خاک کشور دیگر بدانیم، این ج.ا. بود که در جریان وعده صادق ۱ با ده‌ها موشک و پهپاد به اسرائیل حمله کرد. اگر هم شروع جنگ را هر عمل خصمانه دیگر بدانیم (کمک و تجهیز نیروهای نیابتی، حمله تروریستی به مراکز دیپلوماتیک یا نقشه‌کشی برای آن، ....)، در تمام اینها این ج.ا. بوده که پیشدستی کرده است. حالا از این بگذریم که ۵ دهه است که شعارمان حذف کامل اسرائیل بوده است!

شاید حق داشتیم که خواهان نابودی اسرائیل باشیم، یا حق داشتیم که با اسرائیل خصومت‌های متعدد و سپس جنگ مستقیم را شروع کردیم! ولی به هیچ وجه حق نداریم که واقعیت‌ها را تحریف کنیم و اسرائیل را شروع‌کننده جنگ بدانیم.

از توهم این دنیا به حقیقت آن عالم

و آنگاه که حسین بن‌علی -درود خدا بر او- در سرزمین کربلا مستقر شد و اوضاع چنان بود که شهادت را نزدیک می‌دید، نامه‌ای بسیار کوتاه خطاب به برادر ناتنی‌اش محمدحنفیه در مدینه با این مضمون نوشت:

بسم الله الرحمن الرحیم. این نامه‌ایست از حسین‌ بن‌علی به محمد بن‌علی.
اما بعد، گویا دنیا هیچ‌گاه نبوده است و گویا آخرت همیشه بوده است. والسلام

بسم الله الرحمن الرحیم.. مِن الحُسینِ بنِ عَلیِّ الی مُحَمّدِ بنِ عَلیِّ. اَمّا بَعد، فَکانَّ الدُّنیا لَمْ تَکُنْ وَ کانَّ الْآخِرَةَ لَمْ تَزَلْ. وَ السَّلام.

طلسم سیاه پرقدرت

اهریمن و دیو همیشه وارونه‌کار اند. این را در فرهنگ‌های مختلف می‌بینیم. در مسیحیت گفته شده که «شیطان بوزینه‌وار تقلید خدا را می‌کند»؛ یعنی که در ظاهر همان کار خداوند را می‌کند، ولی آن را وارونه می‌کند. در فرهنگ و‌ ادبیات ایران (مثلاً در شاهنامه)، از صفت وارونه و وارونه‌کار برای اهریمن، برای دیوان و جادوان، و برای ضحاک فراوان استفاده شده است. دیو ظاهراً همان کار ایزدی را می‌کند، ولی به گونه‌ای وارونه.

این است که در فرهنگ‌ها و سنت‌های مختلف، جادوگران برای ساختن طلسم‌های سیاه پرقدرت، از اشیاء مقدس استفاده می‌کردند، منتها به گونه‌ای وارونه. مثلا قرآن را حرف به حرف از آخر به اول می‌نوشتند یا می‌خواندند. یا صفحات قرآن را در نجاست می‌پیچیدند..... پدربزرگم از دوره جوانی خود تعریف می‌کرد که مردی کاملاً غریبه با ظاهر درویشان در محل‌شان آمده بود و همه را به اسم و رسم و نسب و نسبت کاملاً می‌شناخت. کشف کردند که طلسمی همین‌گونه ساخته بوده (با گذاشتن صفحاتی از قرآن در بین نجاست). او را کتک سختی زدند و از شهر بیرون کردند.

الان کسانی پیدا شده‌اند که از سر دشمنی با ج.ا. قرآن می‌سوزانند، که کاری است ناپسند و گناهی است بزرگ. ولی کار شیطانی، کار اهریمنی و دیووار، کار آن کسانی است که قرآن را در نجاسات ایدئولوژیک می‌پیچند و آن را وارونه می‌خوانند! با این کار طلسم سیاه پرقدرتی درست کرده‌اند که همه را به تحیر انداخته است. باید ابتدا این جادوگران وارونه‌کار را کتک زد و از شهر بیرون کرد.

لا یمسه الا المطهرون
و لا یفلح الساحر حیث اتی

مشکل کوچکتر «بنیادگرایی اسلامی» آن است که می‌خواهد دولت مدرن را (که در حقیقت چیزی جز گناه سازمان‌یافته نیست) در خدمت دین به کار گیرد. این خودش به اندازه کافی مساله‌دار است، اما....

اما مشکل بزرگ‌تر آن است که در واقع آنچه اتفاق می‌افتد آن است که بعد از به قدرت رسیدن، این دین است که آن را در خدمت دولت مدرن، در خدمت گناه و طغیان سازمان‌یافته، درمی‌آورند. چنان دین را استفاده می‌کنند که از آن چیزی جز شبحی هولناک باقی نمی‌ماند.

و البته مشکل دیگر هم آن است که دین را نمی‌فهمند. آنقدر از سنت واقعی رویگردان و منرجرند که آتئیست‌ها نیستند.

تشکل سیاسی یا فرقه؟

چند سال پیش بود داشتم با یک کارمند عالی‌رتبه وزارت اطلاعات گپ می‌زدم. حرف سر سازمان مجاهدین خلق شد. گفت به نظرش این سازمان بیشتر یک فرقه شبه مذهبی، یک کالت (cult)، است تا یک تشکل سیاسی. گفتم که موافقم، ولی می‌خواستم دلائل او را بدانم. گفت: «نگاه کن، الان چند وقت است که هیچ نشانی، نه صوتی و نه تصویری، از مسعود رجوی نیست. اما اینها باور می‌کنند که او زنده است!»
گفتم: «خوب، ولی ممکن است واقعاً زنده باشد.»
جواب داد: «مهم نیست که زنده است یا نه! مهم این است که علیرغم شواهد، کسی در تشکیلات‌شان اجازه شک در این موضوع را ندارد. این یعنی فرقه، یعنی کالت! این دیگر تشکل سیاسی نیست.»

مگر اراذل و‌ اوباش می‌گذارند؟!

سلیمی، نماینده مجلس:

اگر حزب الله در بیروت نجنگد، ما باید در تهران و کرمانشاه با اسرائیل بجنگیم

مثل سگ دروغ می‌گویند! الان تهدید می‌کنند که اگر اسرائیل و حزب‌الله در لبنان بجنگند، آنها هم اینجا دوباره آتش جنگ را شعله‌ور خواهند کرد. یعنی درست بر عکس این ادعایشان. ولی تا عمر تباه‌شان باقی است، خود و طرفداران تباه‌تر از خودشان عاشق دروغ‌اند.

فرض کنید که کشوری، مثلا عمان، از فردا به جناحی در کشور، مثلاً اصلاح‌طلبان، پول و اسلحه دهد. فرض کنید که اصلاح‌طلبان علناً خود را وابسته به عمان بدانند، عکس سلطان عمان را همه جا، در خیابان و اتوبان نصب کنند. فرض کنید اصلاح‌طلبان علناً اعلام کنند که قراردادهای ایران و عربستان را، اگر به تایید عمان نرسد، قبول نخواهند کرد. اگر سیاستمداری ایرانی ضدعمان باشد، سعی در ترورش کنند...

اگر هر چه عمان هم خوب باشد، آیا اصلاح‌طلبان خائن به ایران و عامل اجنبی محسوب نخواهند شد؟!

آنچه برای خودت نمی‌پسندی را برای دیگران مپسند! حتی اگر ملی‌گرای وطندوست ایران‌پرست باشی!

روایت سید مهدی حسینی یزدی ، از عدم پذیرش درخواست خرید اموال مصادره شده مینو و آقای خسروشاهی در ابتدای انقلاب ، و پیام خسروشاهی به آنان. از اینجا

قبلا داستان خسروشاهی و‌مینو را گفته بودم: اینکه مطلقا هیچ بهانه‌ای برای مصادره اموال او‌ نبود، ولی مصادره شد. اینکه کارگران آن روز خسروشاهی، امروزه چنان از او سخن می‌گویند که انگار از یک قدیس!....

حال، وقتی این روایت آقای حسینی یزدی شرافت خانوادگی آنها را نشان می‌دهد، پس به راحتی می‌توان دید که آنها که در جریان این مصادره بودند (شامل بنی‌صدر، حبیب‌الله پیمان.....) چه اراذل و اوباش بی‌شرفی بودند.

کاربری در توییتر نوشت:

اینایی که خوشحال بودن کلانتریا رو داره میزنه، الان خونشونو دزد بزنه، به اشکان خطیبی میگن؟

این توییت ساده موجی از واکنش برانگیخت که تامل‌انگیز و ناراحت‌کننده بود. بسیاری از کاربران انواع و اقسام تجربه‌های منفی خود با نیروی انتظامی را در سال‌های پیش مطرح کردند: اینکه پلیس عملاً در مواجهه با دزدان کاری نمی‌کند، از مردم باجگیری می‌کند، مجرمان را رها می‌کند و بی‌گناهان را آزار می‌دهد،....

این با تجربه و‌ شنیده‌های من در سطح جامعه هم می خواند. نیروی انتظامی امروز در نزد مردم بسیار بی‌آبروست.

این چیز خوبی نیست، ولی برای مملکتی که چند دهه است که اولویت‌هایش در سیاست خارجی «استکبارستیزی» و در بعد امنیتی داخلی «حجاب» بوده است، همین هم که هست معجزه است! باید خیلی بدتر از اینها می‌بود.

پریروز: اگر در سوریه نجنگیم، فردا باید در تهران بجنگیم.
دیروز: اگر هوای حزب‌الله را در لبنان نداشته باشیم تا بجنگد، فردا باید در تهران بجنگیم.
امروز: اگر میلیون‌ها دلار به سیاستمداران فاسد عراقی ندهیم، فردا باید در تهران بجنگیم.
فردا؟

🔸 حتی تنگه را هم نبسته بودیم

یکی از عجایب کشور ما در بحث تقابل «میدان» با «مذاکره» این است که وقتی در مذاکرات بین جمهوری اسلامی و آمریکا، ایران مجبور می‌شود امتیازی بدهد و چیزی را قبول بکند، جماعت افراطی شروع به حمله به تیم مذاکره کننده می‌کنند، گویی که عباس عراقچی اصلاح‌طلب یا محمد باقر قالیباف اصولگرا، قرار است از تکنیک های اغوای شخصی در میز مذاکره استفاده کنند و از آمریکا امتیاز بگیرند و اگر امتیازی از سوی ایران داده شده، بخاطر این بوده که عشوه های ویتکاف دل عباس را برده است.

اینکه در مذاکره چه امتیازی بدهی و چه امتیازی بگیری، تماما بستگی به دست بالا یا پایین داشتن شما در میدان دارد. اگر کسی از امتیاز هایی که ایران مجبور شده بدهد ناراضی است، اول از همه باید انتقاد های خود را متوجه نیرو های مسلح جمهوری اسلامی بکند که چرا با ضعف در ساختار و ناکارآمدی هایشان باعث شده اند، کشور در موضع ضعف قرار بگیرد.

یک نمونه بارز این قضیه را می‌توان در ماجرای تنگه هرمز دید. سیاست‌مداران ایرانی یک زمانی تصور می‌کردند نیرو های مسلح خواهند توانست آسمان امن برای ایران ایجاد کنند و دشمن توان تجاوز هوایی را نخواهد داشت. وقتی این تصور نابود شد. تصور می‌کردند که لااقل موشک های بالستیکی که صد ها میلیارد دلار هزینه شان شده، توانایی ایجاد خسارت پشیمان کننده را داشته باشند، اما این تصور هم اشتباه درآمد. آخر سر کف کف تمام انتظار ها این بود که نیرو های مسلح توانایی بستن یک تنگه 39 کیلومتری را داشته باشند تا در زمان جنگ قیمت نفت نجومی شود و از این طریق یک بازدارندگی به دست بیاید.

اما در جنگ اخیر حتی این پایین ترین سطح انتظار هم برآورده نشد. مشخص شد که نهایت توان ایران، نه در بستن تنگه هرمز، بلکه تا حدی نا امن کردن بوده است. همین ناامن کردن نتایج زیادی داشت که از هیچ بهتر بود، اما همانطور که ترامپ با افتخار بیان کرد، بخاطر اینکه روزانه ده ها تانکر از تنگه عبور می‌کردند، قیمت نفت هرگز به آن سطحی نرسید که دست بالا را به ایران در مذاکرات بدهد.