نیکلاس نیلسون تفاوت بین افراد راست‌گرا و چپ‌گرا را در متنی واضح در فیس‌بوک توضیح می‌دهد:

"اگر یک فرد سیاسی راست‌گرا هم‌جنسگرا باشد، هست و اهمیتی نمی‌دهد که دیگران چه فکر می‌کنند.
اگر یک فرد چپ‌گرا هم‌جنسگرا باشد، خواستار تغییر قانون می‌شود، به همه‌چیز و همه‌کس اعتراض می‌کند و آن را به یک مبارزه سیاسی تبدیل می‌کند.

اگر یک فرد راست‌گرا وگان باشد، به سادگی گوشت نمی‌خورد.
اگر یک فرد چپ‌گرا وگان باشد، می‌خواهد گوشت را ممنوع کند، تولید مواد غذایی را متوقف کند و در اطراف مزارع و مرغ‌داری‌ها اعتراض راه می‌اندازند.

اگر یک فرد راست‌گرا اسلحه را دوست نداشته باشد، هیچ اسلحه‌ای نمی‌خرد.
اگر یک فرد چپ‌گرا اسلحه را دوست نداشته باشد، سعی می‌کند حمل اسلحه را ممنوع کند، از داشتن اسلحه توسط دیگران جلوگیری کند و از کسانی که اسلحه دارند متنفر است.

اگر یک فرد راست‌گرا نگران آب و هوا باشد، کمتر پرواز می‌کند، اگر برایش مناسب باشد ماشین برقی می‌راند و زباله‌هایش را دسته‌بندی می‌کند.
اگر یک چپ‌گرا نگران آب و هوا باشد، می‌خواهد ماشین‌های سوخت فسیلی، سفرهای هوایی و مصرف گوشت را برای همه ممنوع کنند، در خارج از کارخانه‌ها اعتراض راه می‌اندازند و از دولت می‌خواهد که این تغییر را اعمال کند.

اگر یک راست‌گرا بخواهد به فرزندانش آموزش خوبی بدهد، به منطقه‌ای با مدارس خوب نقل مکان می‌کند، یا یک مدرسه خصوصی را انتخاب می‌کند یا خودش دست‌به‌کار می‌شود.
اگر یک چپ‌گرا بخواهد به فرزندانش آموزش خوبی بدهد، از همه مالیات بیشتری برای آموزش می‌خواهد، نتایج برابر برای همه، ممنوعیت مدارس مستقل و اعتراض به هر تفاوتی.

اگر یک راست‌گرا از شغل یا محل کارش شکایت کند ... که این کار را نمی‌کند. شغلش را عوض می‌کند یا شرکت خودش را راه‌اندازی می‌کند.
اگر یک چپ‌گرا از شغلش شکایت کند - این رئیس، شرکت یا هم‌کارانش هستند که مقصرند. او خواستار توافق‌های جمعی، اعتصابات، تغییرات برای کل شهر و اعتراض به شرکت می‌شود تا به نفع خودش باشد.

اگر یک راست‌گرا از خانه یا اجاره خود ناراضی باشد، نقل مکان می‌کند، خانه‌اش را بازسازی می‌کند یا خانه دیگری می‌خرد.
اگر یک چپ‌گرا از خانه یا اجاره خود ناراضی باشد، خواستار توقف سیستم اجاره، یارانه بیشتر، اعمال این مقررات برای همه و اعتراض به صاحب‌خانه‌ها، سیاست‌مداران و ... می‌شود.

اگر یک راست‌گرا در یک کسب‌وکار یا سرمایه‌گذاری شکست بخورد، بلند می‌شود، گرد‌و‌غبار را از خود می‌تکاند و فردا دوباره تلاش می‌کند.
اگر یک چپ‌گرا در روز بیست و چهارم پولش تمام شود، ثروتمندان را به خاطر داشتن پول زیاد و مجبور بودن به مشارکت بیشتر سرزنش می‌کند، برندگان قرعه‌کشی هفته گذشته را مقصر می‌داند که به خانه نیامده‌اند و غر می‌زند که خودش خیلی بدشانس است.

اگر یک راست‌گرا این را ببیند - آن را برای خنده برای برخی از دوستانش می‌فرستد.
اگر یک چپ‌گرا این را ببیند - سعی می‌کند علیه آن استدلال کند، آن را حذف کند و من را نیز از فیس‌بوک حذف کند.

@antileft01

چون ماجرای حملهٔ عاری از هرگونه استدلال و منطق آقای دباغ (عبدالکریم سروش) به آقای غنی‌نژاد مطرح شده است، خواستم به موضوعی اشاره کنم که نه مربوط به انقلاب فرهنگی و نقش مخرب او، بلکه مربوط به بعد از آن و دهه‌های هفتاد و هشتاد خورشیدی است. قبلاً این را هم بگویم که من تابه‌حال نه آقای سروش و نه آقای غنی‌نژاد را از نزدیک ندیده‌ام، ولی نوشته‌های هر دو را کم‌وبیش خوانده‌ام و با افکارشان آشنایم.

حداقل تا پیش از فراگیری اینترنت، این یک الگوی تکراری در تاریخ چند دههٔ اخیر ایران بود که کسی چند سالی به‌واسطهٔ حضور در صداوسیمای ملی که سازمانی انحصارگر است یا دیگر سازمان‌های انحصارگر مثل هیئت علمی دانشگاه‌ها، شهرتی به هم بزند، پس از چند سال به کارفرمایان همان سازمان‌ها پشت کند، از شهرت به‌دست آمده برای حمله به کارفرمایان پیشین استفاده کند و با بیان درصد اندکی از حرف‌های مخالفان، چهره‌ای قهرمان از خود بسازد. درحالی‌که مخالفانی که در سال‌های قبل و هنگام حضور این افراد در سازمان‌های انحصارگر، بابت همان حرف‌ها و باورها در سینهٔ قبرستان خوابیده بودند یا به انزوا رفته بودند، اینان با تکرار گزینشی حرف‌های همان مخالفان، این‌بار جایگاه «دگراندیش» را تصاحب می‌کردند.

از این دست «قهرمان‌ها» و «مبارزها» زیاد می‌توان مثال زد. شاید تازه‌ترین نمونه‌اش یکی از مجریان ورزشی مشهور است که همین روزها جملهٔ «چرا نمی‌گذارید کار کنیم؟» او توجه زیادی را جلب کرد. منظورم این نیست که این افراد لزوماً استعدادی در زمینهٔ کاری خودشان ندارند؛ بعضی از آنان احتمالاً بدون برخورداری از رانتِ حضور در سازمان‌های انحصارگر چه‌بسا می‌توانستند پیشرفت کنند؛ در مقابل بعضی دیگرشان بدون برخورداری از رانت هیچ نمی‌شدند.

بااین‌حال، دست‌کم این را با قاطعیت می‌توان در مورد تمام‌شان گفت که هیچ‌کدام، اعم از بااستعداد یا بی‌استعداد، قهرمانان اخلاق و پایداری و مبارزه نیستند. شاید درصدی از آن‌ها در زمینه‌ای خاص استعداد ذاتی داشتند، ولی نمی‌توان آن‌ها را الگوی اخلاق و پایداری و مبارزه بر سر اصول قرار داد. یکی از پایه‌ای‌ترین اصول اخلاقی این است که شما با شر اگر مبارزه نمی‌کنید، دست‌کم همکاری هم نکنید؛ و اگر کسی به همین اصل ساده هم پایبند نبوده است، دیگر معنا ندارد که از او قهرمان بسازند و ستایش نثارش کنند.

کسی که بخش اعظم آثار منتشرشده‌اش، متن پیاده شدهٔ سخنرانی‌هایش است، جزو آن دستهٔ بااستعدادهای برخوردار از رانت قرار نمی‌گیرد. کار علمی کارِ ارجاعات دقیق، موشکافی و درگیری در جزئیات دشوار و گاه ملال‌آور و بیان منطقی و دقیق گزاره‌هاست. ادبی‌نویسی در این حیطه جایی ندارد و یک وجه مشترک مهم شریعتی و فرد مورد نظر همین است. شریعتی خوب و پرشور سخنرانی می‌کرد و آن دیگری نثر خوبی دارد؛ بگذریم که آن نثر را هم با اصرار بیش از حد بر استفاده از آرایه‌های ادبی و ذکر فراوان ابیات در لابه‌لای متن‌هایش خراب کرد.

بااین‌حال، هم شریعتی در دهه‌های چهل و پنجاه و هم او در دهه‌های شصت تا هشتاد، ذهن خیل مخاطبان خود را تخریب کردند و به سمت‌وسوی بیهوده بردند. ذهن کنجکاو جوان ایرانی به جای آنکه درگیر یافته‌های علم اقتصاد از عوامل رشد یا انحطاط جوامع انسانی بشود، درگیر این شد که «کیفیت وحی» چگونه است یا آیا مثنوی همان قرآن به زبان فارسی هست یا نیست.

شما اگر آدم غیرمذهبی باشید که این حرف‌ها کلاً موضوعیتی برای‌تان ندارد. بعضی‌ها می‌گویند این مباحث بر روی مذهبی‌ها اثر گذاشت و آن‌ها را به طرف اعتدال بیشتر سوق داد. این حرف هم غلط است. امروز «جولانی» را جلوی چشم‌مان داریم که زمانی حتی رفیق ابوبکر بغدادی بود. او بدون هیچ‌کدام از این مسخره‌بازی‌های «روشنفکری دینی» و وسط کشیدن پای پوپر و گادامر و هابرماس، به فاصلهٔ کمتر از یک سال پس از تصرف دمشق ریشش را کوتاه کرد و با کراوات کنار تمام رهبران مهم دنیا عکس یادگاری انداخت. من طرفدار جولانی نیستم، چون نه با دمکراسی سرکار آمده و نه برای حقوق اقلیت‌های قومی سوریه احترامی قائل است و می‌توان گفت حکومتش یک حکومت بعثی تعدیل‌شده است. اما حرف اینجاست که تمام آن راهی را که مذهبی‌های ما قرار بود با کمک «روشنفکران دینی» و بافندگی‌هایشان ظرف چند دهه بروند، او ظرف چند ماه تا آخرش را رفت.

امروز دیگر بازار این جماعت رونقی ندارد؛ اما از لحاظ تاریخ فکری و سیاسی شناختن ضربه‌ای که این جریان به ذهن نسلی از ایرانیان زدند، ضروری است.

سادگی فقیهانه
رضا بابائی

استقبال مردمی از راهپیمایی اربعین، بسیاری از بزرگان حوزه‌های علمیه را خرسند و راضی کرده است؛ زیرا به‌درستی آن را نشانۀ دینداری مردم می‌بینند. اما در این گونه استقبال‌ها حقیقتی دیگر نیز نهفته است که علی‌القاعده باید فقیهان و اهل حوزه را نگران کند. به گمان من، یکی از دلایل استقبال گسترده و ناگهانی مردم ایران از این گونه آیین‌ها رویگردانی نرم و اعراض خاموش از اسلام فقیهانه و پناه بردن به انواعی دیگر از دینداری است. بسیاری از مردم ایران - درست یا غلط - به این نتیجه رسیده‌اند که دینداری فقهی برای آنان ممکن یا آسان یا گره‌گشا نیست. از سوی دیگر چون نمی‌توانند خلأ دین و شریعت را در زندگی‌ خود تاب بیاورند، به شکل‌ها یا بخش‌هایی دیگر از دینداری روی می‌آورند تا آن خلأ نامأنوس و وحشت‌‌آور را در وجودشان پر کند؛ به‌ویژه آنکه عزاداری سالانه توأم با رنگ و بانگ و غذا و هم‌نشینی با دوستان و آشنایان و تسخیر کوچه‌ها و خیابان‌ها است، و بسی آسان‌تر از عمل به احکام ریز و درشت و گاه عجیب و غریب رساله‌های عملیه و اصول اخلاق دینی و انسانی. گرایش شتابنده و گسترده به حلقه‌های عرفانی در ایران از همین‌جا آب می‌خورد. آن نیز کوشش بخشی از دینداران و خداباوران برای حفظ اعتقادات دینی خویش در قالبی دیگر است. من حتی پدیده نوکیشی را که بسیار گسترده و متنوع شده است، بیشتر از همین باب واکنش به فقه بویژه فقه سیاسی می‌دانم.
بله، راهپیمانان اربعین، به صورت خودآگاه چنین انگیزه و نقشه‌ای ندارند و حتی بسیاری از آنان اسلام فقهی را می‌پسندند و کم‌وبیش به آن عمل می‌کنند؛ اما واقعیت آن است که بخشی مهم از مردم ایران دین‌ورزی فقهی را رها کرده‌اند و روی به جایگزین‌های دیگر آورنده‌اند؛ جایگزین‌هایی که عطش آنان را به امر قدسی و دینی فرونشاند و هم‌زمان با روزگاران جدید سر سازگاری داشته باشد.
حمایت طرفداران اسلام سیاسی از گسترش راهپیمایی اربعین، البته دلیلی دیگر دارد و آن مانور قدرت در برابر چشم جهانیان است؛ حتی اگر این‌گونه مراسم و مناسک جایگزین دین‌ورزی فقهی شود؛ زیرا آنان نیز چندان پروای فقه و قانون ندارند، مگر آن مقدار که در قانون سیاسی و اساسی کشور آمده است و یکی دو قانون اجتماعی فقهی، مانند حجاب و ازدواج زودهنگام دختران.
سکوت و عدم تشویق فقهای سنتی نجف ، مانند آیت الله سیستانی در برابر مناسکی مانند راهپیمایی اربعین، از فراست و آینده‌نگری آنان خبر می‌دهد. آنان از اکنون می‌بینند که این راه به کجا می‌انجامد و چه باقی خواهد گذاشت و چه گنج رایگانی برای مداحان از زیر خاک قرون بیرون می‌آورد. دلیل دیگر سکوت ایشان، آگاهی از بلایی است که دو ماه ‌تعطیلی نانوشته بر سر اقتصاد متزلزل و ناتوان عراق می‌آورد.

#شعائر
@Imamiya_identity

حقوق جلال آل احمد، یک معلم در آموزش و‌ پرورش، در سال ۱۳۳۸ چیزی حدود ۱۲۵۰ تومان، که به پول امروز چیزی بالاتر از ۳۰۰ میلیون تومان می‌شود.

همان جلال آل احمدی که از پایین بودن حقوق معلمان آموزش و‌ پرورش شکایت داشت. همان جلال آل احمدی که دروغگویی برای پیشبرد امر سیاسی را مباح می‌دانست، همان جلال آل احمدی که احتمالاً به خاطر زیاده‌روی در عرقخوری فوت کرد و همان جلال آل احمدی که هیچ وجه دینداری نداشت، اما در مدرسه به عنوان یک دلبسته اسلام به خوردمان دادند.

همان جلال آل احمد رفیق شریعتی. همان جلال آل احمدی که اگر بگوییم شیاد بود، یحتمل روشنفکران دینی به ما فحش خواهند داد. همان!

توصیه های ایمنی

اگر می‌خواهید ناامید و مایوس نشوید، خواننده و بازیگر و‌ مجری و مداح و بازیکن فوتبال و‌ کشتی‌گیر (و‌نیز هر کسی که در تلویزیون ظاهر می‌شود) را بیش از آنچه هستند در نظر نگیرید! آنها را خارج از شغل تخصصی‌شان اصلاً جدی نگیرید! در این شغل‌ها، اینها مطرب اند یا دلقک یا گولاخ‌های گنده! ممکن است آدم های خوب یا بدی باشند، ولی شغل‌شان یا شهرت‌شان نباید بر اهمیت‌شان در ذهن شما بیفزاید. در حقیقت، این شغل ها معمولا (و نه همیشه، البته) موجب نوعی بی‌عقلی می‌شود.

هرگاه یکی از اینها حرف خوب و‌ درستی (مثلاً در عرصه سیاست) زد یا کار خوبی کرد، از خودتان بپرسید: «اگر این شخص این شغل را نداشت و از طریق این شغل مشهور نشده بود، آیا این حرفش یا این عملش اهمیتی برای من یا دیگران داشت؟ آیا در آن صورت، اصلاً کسی توجه می‌کرد؟ آیا کسی به چپ یا راستش بود که این شخص این حرف را گفته؟»! اگر جواب این سوالات «نه» بود، باید آن حرف یا آن عمل آن شخص مشهور برایتان کلا بی‌اهمیت باشد! چه فرقی دارد فلان مجری مشهور فلان چیز را گفته، یا فلان پادوی بازار؟ در حقیقت، به احتمال زیاد، آن پادوی بازار فهمی بسیار سالم‌تر دارد.

به خصوص در مورد چهار نوع سلبریتی، که از بقیه شان بی‌عقل ترند: اول، مداح‌ها. دوم، خوانندگان رپ. سوم، آخوندهای که بر منبر و در سخنرانی خیلی جک می‌گویند. چهارم، روانشناسان زرد و سخنرانان سخنرانی‌های انگیزشی و‌ مانند آن.

مثلاً، از فوتبال لذت ببرید، حتی بر سر پرسپولیس و استقلال هم را پاره کنید، وقتی تیم ایران گل می‌زند دو‌ متر و نیم در هوا بپرید.... اینها، اگرچه احمقانه، ولی طبیعی بشر است! بشر به طور طبیعی خیلی کارهایش روی حساب و‌ کتاب و عقل نیست، و این بد هم نیست! ولی هیچ بازیکن فوتبالی را نماد ملی و هیچ تیمی را تیم «ملی» ندانید. غیرت وطنی روی اینها داشتن یک نوع بی‌عقلی غیرطبیعی است.

هرمان کوهن [فیلسوف یهودی نئوکانتی] که علیه صهیونیستهای زمانه‌اش می‌نوشت ادعا کرد که "انزوا در یک دولت [یهودی] با رسالت موعودباورانه‌ی یهودیان در تضاد است و در نتیجه ملت یهودی با ایدئال موعودباورانه تضاد دارد". و اگر بی‌دولت بودن به این معناست که یهودیان باید رنج تحقیر و انزوا را تحمل کنند، آنان باید این رنج را چونان افتخاری در راه تحقق امر ایدئال پذیرا شوند. مردم موعودباور به نیابت از بشریت رنج می‌کشند.

مارک لیلا،
خدای مُرده‌زاد؛ دین، سیاست و غرب مدرن،
ص۲۱۰،
ترجمه زانیار ابراهیمی،
تهران: هرمس، چ۳، ۱۴۰۲.


@AdnanFallahi

پسر دهه هشتادی رئیس بانک سپه، معاون بانک دی شد

@ikhabr

می‌دانید تراژیک‌ترین قسمت آنچه امروز بر سرمان می‌رود چیست؟ این است که یک سال دیگر، یا دو سال دیگر، یا پنج سال دیگر، هیچکس مسوولیت تصمیم‌ها و اعمال امروز نظام را نخواهد پذیرفت. هیچکدام از آنهایی که امروز برای ما ادای شجاعت درمی‌آورند، مسوولیت تصمیماتی که به بلایی منجر می‌شود که بناست سرمان بیاید را به گردن نخواهند گرفت. عوضی‌هایی چون جلیلی و ثابتی و رسایی و بقیه زباله‌ها خواهند گفت که چون عراقچی یا قالیباف در فلان جلسه فلان لبخند را زدند اینگونه شد! سران سپاه خواهند گفت که شعام همه تصمیم‌ها را گرفته، رئیس‌جمهور و شعام خواهند گفت که کل نظام و آقامجتبی پشت تصمیمات بوده، آقا مجتبی (اگر زنده باشد که به نظرم نیست) خواهد گفت که فرماندهان اطلاعات اشتباه به او‌ داده‌اند، همه هم از نیروهای خودسری که فلان موشک را وسط مذاکرات زدند خواهند نالید.....

یک عده جبون ترسوی مسوولیت‌ناپذیر! فضله موش از اینها بهتر و بالاتر و پرارزش‌تر است!

▪️جلال آل‌احمد و امام علی (ع)

کم‌وبیش توان گفت که جلال آل‌احمد، در یادداشت‌های روزانه‌اش از هیچ‌کس به نیکی یاد نکرده است. این را دیگر همه می‌دانند که او با هیچ‌یک از سرآمدان و سازندگان فرهنگ ایران سر سازگاری نداشته و بارها به بزرگانی چون پرویز ناتل خانلری، ایرج افشار، احسان یارشاطر و دیگران، ناسزا و بد‌وبیراه گفته است.

این موردی که در تصویر آمده، امّا از همه عجیب‌وغریب‌تر است. خودتان بخوانید  که این «سید» در «اباطیلش» دربارهٔ مقدس‌ترین و محبوب‌ترین شخصیت در اسلام شیعی و اسلام ایرانی، چگونه سخن رانده و داوری کرده است!

باید توجه داشت که آنچه در این یادداشت‌ها آمده، گفتگوهای تنهایی و پنهانی نویسنده با خودش بوده و تازه اکنون پس از حدود هفتاد سال منتشر شده است.


📘 پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره
🆔 t.me/HistoryandMemory

جلال آل احمد، گرچه فرزند یک آیت‌الله بود، اما اساسا فرد مذهبی نبود و در دوره جوانی هم به حزب توده پیوست.
اتفاقا اهل مشروب و کارهای دیگه‌ای هم‌بود که خودش توضیح داده در سفر به اروپا انجام میداد،
حتی به زنش - سیمین دانشور - گفته بود بره با یکی بخوابه، تا بتونن بچه‌ دار بشن. این رو خود آل احمد نوشته،

او اما آنچنان ضد غرب بود، که میگفت باید از اسلام، از منبر، از مسجد، سلاح و سنگری ساخت برای مبارزه با غرب! تمام هم و غم او‌ مبارزه با غرب بود. می‌گفت روحانیون تنها رهبران طبیعی مردم هستند.

اساسا دنبال این نبود که اسلام تقویت بشه تا مردم برن به بهشت! میگفت تقویت بشه تا با غرب مبارزه کنیم!



-Rada-

@uttweet

🖥 تبدیل فساد به طهارت به روش روشنفکر 57ی: دوختن دکمه به گردن دختران

ایشان نادر ابراهیمی است، روشنفکر چپ مسلمان و به اصطلاح ادیب که توضیح می‌دهد چطور دکمه لباس را به تن یک دختر دوخت که برای او درس عبرت شود.

این‌ها به اصطلاح «#روشن‌فکر»های زمانه خود بودند که در انقلاب 57 موثر بودند.

نادر ابراهیمی که بود؟
#نادر_ابراهیمی "روشنفکر مبارز" نویسنده مشهور و عضو #کانون_نویسندگان و سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران پس از سقوط نظام پادشاهی مامور تصفیه و تجدید سازمان #کانون_پرورش_فکری می‌شود.
او رسما آنجا را تبدیل به یک اردوگاه بازپروری و شکنجه‌گاه می‌کند، از همان نوعی که رفقای کامبوجی و ویتنامی‌اش در همان سال‌ها برپا می‌کردند‌. در نمونه‌ای که او خود شرح می‌دهد، دستور داده پیراهن یک دختر جوان را به عنوان تنبیه پوشش ناکافی با سوزن به گوشت و پوستش بدوزند... فکرش را بکنید: کانون پرورش فکری...

◽️@utfinance◽️