فصلنامۀ_مالکیّت_و_بازار_شمارۀ_نخست.pdf
25.2 MB
من فکر نمیکنم اغراق باشد که بگوییم تاریخ پر از تورمهایی است که اغلب توسط دولتها و دولتمردان برای تأمین منافع خودشان مهندسی شدهاند.
⚜️فردریش فون هایک⚜️
🗝رمز فایل: www.iifom.com
🔰حمایت مالی از پژوهشگاه مالکیّت و بازار(ایفام):
🟡 https://hamibash.com/iifom
🔶 @IIFOM_CO
🌐 iifom.com
⚫️ instagram.com/iifom.co
⚜️فردریش فون هایک⚜️
🗝رمز فایل: www.iifom.com
🔰حمایت مالی از پژوهشگاه مالکیّت و بازار(ایفام):
🟡 https://hamibash.com/iifom
🔶 @IIFOM_CO
🌐 iifom.com
⚫️ instagram.com/iifom.co
👍23👎1
دجال
در قرآن و در انجیل، حضرت عیسی که "کلمهی خدا" و "روح خدا" است، قدرتهای خدایی دارد: از جمله آن که به مردمان از غیب روزی و طعام میرساند، و دیگر آنکه از آنچه مردمان میخورند یا در خانههایشان انبار میکنند (یعنی از جزییات پنهان زندگیشان) آگاه است.
#دجال را در مسیحیت "ضدمسیح" خوانند. او نه تنها با مسیح دشمن است، بلکه نیز تصویر معکوس مسیح، و تقلید شیطانی از اوست.
حکومتی که قصد دارد از جزییات زندگی مردمان باخبر باشد، و به آنها قول روزیرسانی میدهد، نمودی از دجال است.
و آنانکه آن حکومت را در این کار یاری میکنند، یا پایههای ایدئولوژیک برای آن میتراشند، یا آن را میستایند، یاوران دجالند.
https://twitter.com/AmirDjawadi/status/1532092259088359426
@jenabegav
در قرآن و در انجیل، حضرت عیسی که "کلمهی خدا" و "روح خدا" است، قدرتهای خدایی دارد: از جمله آن که به مردمان از غیب روزی و طعام میرساند، و دیگر آنکه از آنچه مردمان میخورند یا در خانههایشان انبار میکنند (یعنی از جزییات پنهان زندگیشان) آگاه است.
#دجال را در مسیحیت "ضدمسیح" خوانند. او نه تنها با مسیح دشمن است، بلکه نیز تصویر معکوس مسیح، و تقلید شیطانی از اوست.
حکومتی که قصد دارد از جزییات زندگی مردمان باخبر باشد، و به آنها قول روزیرسانی میدهد، نمودی از دجال است.
و آنانکه آن حکومت را در این کار یاری میکنند، یا پایههای ایدئولوژیک برای آن میتراشند، یا آن را میستایند، یاوران دجالند.
https://twitter.com/AmirDjawadi/status/1532092259088359426
@jenabegav
👍57👎2
جناب گاو
دعوا با گندهی محل! در محلهای در شهری، یک قلی نامی بود که زمانی وضعش از برکت گنجی که در زمین پدریش پیدا کرده بود بد نبود، ولی از بد روزگار و نیز به خاطر حماقتها و تنبلیهای خودش تدریجاً وضعش بد شده بود. در همان محله یک فریبرزخان هم بود که گندهی محل بود.…
یک شایعاتی هست مبنی بر اینکه فریبرزخان حوصلهاش از جنگولکبازیهای قلی سر رفته، به نوچههایش سپرده این تابستان یک گوشمالی به قلی بدهند! قلی فعلاً در حال رجزخوانی "من رستم دستانم" است (گرچه شواهد نشان میدهد کمی ترسیده)، ولی اگر این شایعات درست باشد به زودی شاهد آه و نالهی "انا مظلوم" ایشان هم باید باشیم.
👍71👎4
سلطنت و جمهوری
جایگاه و کارکرد سنتی یک #شاه بیشتر ایجاد اتحاد در میان اقوام و افراد مختلف کشورش بود، نه یکسانسازی و همسانسازی افراد کشور، یا مدیریت متمرکزی که خاصیت اساسی دولتهای مدرن است. به عبارت دیگر، به طور سنتی، یک شاه به غیر از خراجستانی و درخواست تبعیت از مردمانش که به کشور نظم و یکپارچکی میداد خیلی کاری به مردم دور و نزدیک نداشت. در ابراز و اعمال قدرت نیز یک شاه بسیار محدود بود و باید به نحوی با قدرتهای محلی دیگر تعامل میکرد: با اشراف (خانوادههای قدیمی و اصیل هر ناحیه)، با عشایر، با بازرگانان، با ملاها، ..... اگر شاهی در خراجگیری زیادهروی نمیکرد و اگر والیانی که به شهرهای بزرگ و مهم میفرستاد حد خود را میشناختند، آن شاه شاهی خوب و عادل محسوب میشد.
در نبود جایگاه شاهی، کشور نیاز به چیز دیگری برای اتحاد دارد، به خصوص اگر آنکشور بزرگ و دارای اقوام گوناگون باشد. در دنیای مدرن، ایدئولوژیهای مختلف به خصوص سوسیالیسم و ناسیونالیسم این کارکرد را داشتند. بدین ترتیب فرانسه وقتی جمهوری شد چارهای جز پذیرش ناسیونالیسم و نیز یکشکلی هدایتشده از مرکز (از پاریس) برای تمام مردمش نداشت.
در ایران، انقلاب سال ۱۳۵۷ نبود که سلطنت سنتی را نابود کرد. اینکار را رضا"شاه" انجام داد. او در ابتدا میخواست که جمهوری برقرار کند، ولی وقتی با مخالفت قاطع روحانیون و اکثریت مردم مواجه شد، خود را شاه نامید، ولی در عمل یک رئیسجمهور مادامالعمر بود، چیزی که خواستهی دل روشنفکران آن زمان بود. پسرش نیز همان روال را ادامه داد. بسیاری از افراد تاثیرگذار در حکومت رضاشاه تحصیلکرده شوروی یا فرانسه بودند، و به نظام برنامهریزی شوروی به چشم تحسین نگاه میکردند. دولتی شدن اقتصاد ایران چیزی بود که در زمان دو پهلوی اتفاق افتاد.
بخت با رضاشاه یار بود: آشوبهای حاصل از عصر مشروطه و ناامنی حاصل از آن، مردم را تشنهی یک منجی کرده بود. نیز ایران یکباره با یک منبع درآمدی هنگفت و مفت مواجه شد: نفت! برنامهریزی متمرکز اقتصادی هم ابتدا معمولاً موفقیتهای بزرگی نشان میدهد (به خصوص اگر پول نفت پشتش باشد)، و رضاشاه این شانس را داشت که قبل از آنکه زمان جنبهی مخرب این گونه تمرکزگرایی را به نمایشِ کامل بگذارد از "سلطنت" خلع شد و تبعید شد.
@jenabegav
جایگاه و کارکرد سنتی یک #شاه بیشتر ایجاد اتحاد در میان اقوام و افراد مختلف کشورش بود، نه یکسانسازی و همسانسازی افراد کشور، یا مدیریت متمرکزی که خاصیت اساسی دولتهای مدرن است. به عبارت دیگر، به طور سنتی، یک شاه به غیر از خراجستانی و درخواست تبعیت از مردمانش که به کشور نظم و یکپارچکی میداد خیلی کاری به مردم دور و نزدیک نداشت. در ابراز و اعمال قدرت نیز یک شاه بسیار محدود بود و باید به نحوی با قدرتهای محلی دیگر تعامل میکرد: با اشراف (خانوادههای قدیمی و اصیل هر ناحیه)، با عشایر، با بازرگانان، با ملاها، ..... اگر شاهی در خراجگیری زیادهروی نمیکرد و اگر والیانی که به شهرهای بزرگ و مهم میفرستاد حد خود را میشناختند، آن شاه شاهی خوب و عادل محسوب میشد.
در نبود جایگاه شاهی، کشور نیاز به چیز دیگری برای اتحاد دارد، به خصوص اگر آنکشور بزرگ و دارای اقوام گوناگون باشد. در دنیای مدرن، ایدئولوژیهای مختلف به خصوص سوسیالیسم و ناسیونالیسم این کارکرد را داشتند. بدین ترتیب فرانسه وقتی جمهوری شد چارهای جز پذیرش ناسیونالیسم و نیز یکشکلی هدایتشده از مرکز (از پاریس) برای تمام مردمش نداشت.
در ایران، انقلاب سال ۱۳۵۷ نبود که سلطنت سنتی را نابود کرد. اینکار را رضا"شاه" انجام داد. او در ابتدا میخواست که جمهوری برقرار کند، ولی وقتی با مخالفت قاطع روحانیون و اکثریت مردم مواجه شد، خود را شاه نامید، ولی در عمل یک رئیسجمهور مادامالعمر بود، چیزی که خواستهی دل روشنفکران آن زمان بود. پسرش نیز همان روال را ادامه داد. بسیاری از افراد تاثیرگذار در حکومت رضاشاه تحصیلکرده شوروی یا فرانسه بودند، و به نظام برنامهریزی شوروی به چشم تحسین نگاه میکردند. دولتی شدن اقتصاد ایران چیزی بود که در زمان دو پهلوی اتفاق افتاد.
بخت با رضاشاه یار بود: آشوبهای حاصل از عصر مشروطه و ناامنی حاصل از آن، مردم را تشنهی یک منجی کرده بود. نیز ایران یکباره با یک منبع درآمدی هنگفت و مفت مواجه شد: نفت! برنامهریزی متمرکز اقتصادی هم ابتدا معمولاً موفقیتهای بزرگی نشان میدهد (به خصوص اگر پول نفت پشتش باشد)، و رضاشاه این شانس را داشت که قبل از آنکه زمان جنبهی مخرب این گونه تمرکزگرایی را به نمایشِ کامل بگذارد از "سلطنت" خلع شد و تبعید شد.
@jenabegav
👍99👎26
جناب گاو
سلطنت و جمهوری جایگاه و کارکرد سنتی یک #شاه بیشتر ایجاد اتحاد در میان اقوام و افراد مختلف کشورش بود، نه یکسانسازی و همسانسازی افراد کشور، یا مدیریت متمرکزی که خاصیت اساسی دولتهای مدرن است. به عبارت دیگر، به طور سنتی، یک شاه به غیر از خراجستانی و درخواست…
سلطنت و جمهوری
مصائب جمهوری!
گاه گفته میشود که اگر رضاشاه نبود تا ریشهی سلطنت به معنی سنتی آن و بقیهی نهادهای سنتی را در ایران بزند و نظامی متمرکز و "مدرن" (در حقیقت، همانطور که گفتیم، نوعی جمهوری، با ریاستجمهوری مادامالعمر) ایجاد کند، اوضاع امروز ما مثل افغانستان بود.
بیایید سری بزنیم به تاریخ و سرنوشت کشورهای اطراف!
#یمن و #عمان دو کشور همسایهاند. اگر در تاریخ دو کشور به عقب برویم خواهیم دید که یمنیها دارای عقبهی تمدنی غنیتری هستند، شاید به این دلیل که یمن همیشه موقعیت جغرافیایی بهتر و بسیار مهمتری به خصوص برای تجارت داشت. در سال ۱۹۶۲ میلادی در یمن شمالی در پی یک موج ملیگرایی عربی ملهم از جمال عبدالناصر سلطنت را برانداختند و جمهوری ایجاد کردند. چند سال بعد نیز یمن جنوبی با یک دولت سوسیالیستی اعلام وجود کرد. این دو کشور بعدها متحد شدند، تا یمن امروز را بسازند.
در عمان هم سوسیالیستها میخواستند سلطنت را ساقط کنند، ولی با سیاست خوب و عاقلانهی سلطان قابوس و نیز کمک شاه ایران ناکام شدند.
حال فقط وضعیت یمن را (حتی قبل از جنگ کنونیاش) با عمان مقایسه کنید! در حقیقت، در میان کشورهای حاشیه خلیج فارس، همهی امیرنشینان (امارات، بحرین، کویت، قطر، عمان) وضعیت بسیار بهتری دارند تا کشور فقیر و مفلوک یمن.
یا میتوانید #اردن را نگاه کنید، کشوری که تقریباً تمامش بیابانی است و فقط یک معبر کوچک به دریاهای آزاد دارد. اردن را مقایسه کنید با همسایگانش سوریه و عراق که سلطنت را برانداختند و جمهوری شدند. چه از لحاظ اقتصادی (با توجه به این نکته که اردن نه نفت دارد و نه کشوری ساحلی است....)، چه از لحاظ فرهنگی، و چه از لحاظ آزادی! سوریه که زمانی شهرهایش از شورِ زندگی و تجارت پر بود و بهترین شهرها را داشت، شهرهایش حتی پیش از جنگ داخلی سوریه آن زندگی و نشاط را از دست داده بودند.
بلایی که سر شهرهای پررونق و پرزندگی سوریهی اسد آمد، سر شهرهای زیبای مصر چون اسکندریه هم آمد. جمال عبدالناصر با جمهوری عربی خود و با ملیگرایی جعلی عربی، حیات و سرزندگی و تنوع و غنای فرهنگی (غنایی که خصلت مشترک تمام شهرهای ساحلی مدیترانهای بود) را در این شهرها کُشت و نابود کرد.
در تمام شمال آفریقا، فقط #مراکش بود که نظام سنتی سلطنت را حفظ کرد. در تمام آن خطه، مراکش نه چون الجزایر و لیبی نفت دارد، و نه چون مصر موقعیت مهم جغرافیایی و زمینهای حاصلخیز کشاورزی و کانال سوئز؛ با این حال وضعیت مراکش از لحاظ اقتصادی (و با توجه به عوامل فوق) نسبتاً خوب است، و از لحاظ فرهنگی و ثبات سیاسی، اجتماعی و آزادی از تمام کشورهای شمال آفریقا بهتر است!
نکتهی درخور که باید به آن توجه شود این است که، در مقام مقایسه، نه تنها شرایط اقتصادی (با توجه به پتانسیل اقتصادی هر کشور)، شرایط ثبات سیاسی و وجههی خوب بینالمللی در کشورهای پادشاهی بهتر است، و نیز در مجموع شرایط فرهنگی و آزادیهای فردی و اجتماعی (و حتی تا حدودی آزادیهای سیاسی) در این کشورها وضعیت بهتری دارد، بلکه در این کشورها مردم بیشتر و بهتر دینداری سنتی و محافظهکارانهی خود را نگاه داشتهاند (در حالیکه تمایل به سلفیگری و اسلام سیاسی و رادیکالیسم در کشورهای جمهوری شده بیشتر بوده است).
این نکته را هم خیلی گذرا بگوییم: در اروپا هم، هر کشوری که نظام شاهی در آن برافتاد (فرانسه، آلمان، اتریش، اسپانیا ....)، لااقل در برههای از زمان دچار آشوب و بیثباتی شدید اقتصادی، سیاسی و اجتماعی شد، در حالیکه کشورهایی که حتی به صورت کاملاً صوری سلطنت را نگاه داشتند (انگلیس، سوئد، نروژ، هلند،....)، دچار اینگونه آشوبها نشدند. مقایسه #تایلند و #بوتان پادشاهی هم با همسایگانشان خالی از لطف نیست!
در قسمت بعد به سراغ همسایگان خود افغانستان و ترکیه خواهیم رفت.
@jenabegav
(پینوشت: در مثالهای فوق به این نکته واقفیم که حتی کشورهایی که مقام سنتی سلطنت را حفظ کردند، در واقع کاملاً و صددرصد به جایگاه سنتی شاه اکتفا نکردند! به هر حال دولت مدرن خواهناخواه دخالتهای بیشتری در جامعه میکند تا یک حکومت سنتی سلطنتی. همه چیز در مقام مقایسه است. از هزار و یک اما و اگر تاریخی و سیاسی نیز آگاهیم، ولی چنین نوشتهی کوتاهی نمیتواند همهی جوانب را لحاظ کند.)
مصائب جمهوری!
گاه گفته میشود که اگر رضاشاه نبود تا ریشهی سلطنت به معنی سنتی آن و بقیهی نهادهای سنتی را در ایران بزند و نظامی متمرکز و "مدرن" (در حقیقت، همانطور که گفتیم، نوعی جمهوری، با ریاستجمهوری مادامالعمر) ایجاد کند، اوضاع امروز ما مثل افغانستان بود.
بیایید سری بزنیم به تاریخ و سرنوشت کشورهای اطراف!
#یمن و #عمان دو کشور همسایهاند. اگر در تاریخ دو کشور به عقب برویم خواهیم دید که یمنیها دارای عقبهی تمدنی غنیتری هستند، شاید به این دلیل که یمن همیشه موقعیت جغرافیایی بهتر و بسیار مهمتری به خصوص برای تجارت داشت. در سال ۱۹۶۲ میلادی در یمن شمالی در پی یک موج ملیگرایی عربی ملهم از جمال عبدالناصر سلطنت را برانداختند و جمهوری ایجاد کردند. چند سال بعد نیز یمن جنوبی با یک دولت سوسیالیستی اعلام وجود کرد. این دو کشور بعدها متحد شدند، تا یمن امروز را بسازند.
در عمان هم سوسیالیستها میخواستند سلطنت را ساقط کنند، ولی با سیاست خوب و عاقلانهی سلطان قابوس و نیز کمک شاه ایران ناکام شدند.
حال فقط وضعیت یمن را (حتی قبل از جنگ کنونیاش) با عمان مقایسه کنید! در حقیقت، در میان کشورهای حاشیه خلیج فارس، همهی امیرنشینان (امارات، بحرین، کویت، قطر، عمان) وضعیت بسیار بهتری دارند تا کشور فقیر و مفلوک یمن.
یا میتوانید #اردن را نگاه کنید، کشوری که تقریباً تمامش بیابانی است و فقط یک معبر کوچک به دریاهای آزاد دارد. اردن را مقایسه کنید با همسایگانش سوریه و عراق که سلطنت را برانداختند و جمهوری شدند. چه از لحاظ اقتصادی (با توجه به این نکته که اردن نه نفت دارد و نه کشوری ساحلی است....)، چه از لحاظ فرهنگی، و چه از لحاظ آزادی! سوریه که زمانی شهرهایش از شورِ زندگی و تجارت پر بود و بهترین شهرها را داشت، شهرهایش حتی پیش از جنگ داخلی سوریه آن زندگی و نشاط را از دست داده بودند.
بلایی که سر شهرهای پررونق و پرزندگی سوریهی اسد آمد، سر شهرهای زیبای مصر چون اسکندریه هم آمد. جمال عبدالناصر با جمهوری عربی خود و با ملیگرایی جعلی عربی، حیات و سرزندگی و تنوع و غنای فرهنگی (غنایی که خصلت مشترک تمام شهرهای ساحلی مدیترانهای بود) را در این شهرها کُشت و نابود کرد.
در تمام شمال آفریقا، فقط #مراکش بود که نظام سنتی سلطنت را حفظ کرد. در تمام آن خطه، مراکش نه چون الجزایر و لیبی نفت دارد، و نه چون مصر موقعیت مهم جغرافیایی و زمینهای حاصلخیز کشاورزی و کانال سوئز؛ با این حال وضعیت مراکش از لحاظ اقتصادی (و با توجه به عوامل فوق) نسبتاً خوب است، و از لحاظ فرهنگی و ثبات سیاسی، اجتماعی و آزادی از تمام کشورهای شمال آفریقا بهتر است!
نکتهی درخور که باید به آن توجه شود این است که، در مقام مقایسه، نه تنها شرایط اقتصادی (با توجه به پتانسیل اقتصادی هر کشور)، شرایط ثبات سیاسی و وجههی خوب بینالمللی در کشورهای پادشاهی بهتر است، و نیز در مجموع شرایط فرهنگی و آزادیهای فردی و اجتماعی (و حتی تا حدودی آزادیهای سیاسی) در این کشورها وضعیت بهتری دارد، بلکه در این کشورها مردم بیشتر و بهتر دینداری سنتی و محافظهکارانهی خود را نگاه داشتهاند (در حالیکه تمایل به سلفیگری و اسلام سیاسی و رادیکالیسم در کشورهای جمهوری شده بیشتر بوده است).
این نکته را هم خیلی گذرا بگوییم: در اروپا هم، هر کشوری که نظام شاهی در آن برافتاد (فرانسه، آلمان، اتریش، اسپانیا ....)، لااقل در برههای از زمان دچار آشوب و بیثباتی شدید اقتصادی، سیاسی و اجتماعی شد، در حالیکه کشورهایی که حتی به صورت کاملاً صوری سلطنت را نگاه داشتند (انگلیس، سوئد، نروژ، هلند،....)، دچار اینگونه آشوبها نشدند. مقایسه #تایلند و #بوتان پادشاهی هم با همسایگانشان خالی از لطف نیست!
در قسمت بعد به سراغ همسایگان خود افغانستان و ترکیه خواهیم رفت.
@jenabegav
(پینوشت: در مثالهای فوق به این نکته واقفیم که حتی کشورهایی که مقام سنتی سلطنت را حفظ کردند، در واقع کاملاً و صددرصد به جایگاه سنتی شاه اکتفا نکردند! به هر حال دولت مدرن خواهناخواه دخالتهای بیشتری در جامعه میکند تا یک حکومت سنتی سلطنتی. همه چیز در مقام مقایسه است. از هزار و یک اما و اگر تاریخی و سیاسی نیز آگاهیم، ولی چنین نوشتهی کوتاهی نمیتواند همهی جوانب را لحاظ کند.)
Telegram
جناب گاو
سلطنت و جمهوری
جایگاه و کارکرد سنتی یک #شاه بیشتر ایجاد اتحاد در میان اقوام و افراد مختلف کشورش بود، نه یکسانسازی و همسانسازی افراد کشور، یا مدیریت متمرکزی که خاصیت اساسی دولتهای مدرن است. به عبارت دیگر، به طور سنتی، یک شاه به غیر از خراجستانی و درخواست…
جایگاه و کارکرد سنتی یک #شاه بیشتر ایجاد اتحاد در میان اقوام و افراد مختلف کشورش بود، نه یکسانسازی و همسانسازی افراد کشور، یا مدیریت متمرکزی که خاصیت اساسی دولتهای مدرن است. به عبارت دیگر، به طور سنتی، یک شاه به غیر از خراجستانی و درخواست…
👍98👎11
سلطنت و جمهوری
از شاهی تا تباهی
برگردیم سراغ #افغانستان! این نبود که افغانستان شاهد چهرهای چون رضاشاه نبوده باشد.
تا سال ۱۳۵۲ش. #ظاهرشاه بر این کشور که از اقوام کاملاً متفاوت و متنوع تشکیل شده سلطنت میکرد. خارجیانی که در طول آن سالها به هر جایی و نزد هر قومی از آن کشور سفر کرده بودند (گاه تا دل کوهستانهای صعبالعبور)، آن کشور را کشوری بسیار امن با مردمانی بسیار آرام، شریف و سخاوتمند، و با اقوام و فرهنگهایی متنوع و رنگارنگ، یافتند. قندهار (متشکل شده از پشتونها)، با بافت سنتی و بازارهای رنگارنگش، آن زمانها یکی از مراکز مورد علاقهی هیپیهای غربی (از مرد و زن) بود که به آنجا میرفتند تا، در سر راهشان به هند، آنجا را ببینند و حشیشی بکشند. مردمان افغانستان (به خصوص در جاهای دورافتاده) فقیر بودند، ولی نه از نوع فقری که اخلاقیات و چارچوب جامعه را به تباهی میکشد. طبیعت سخت و کوهستانی مردمی ساخته بود زحمتکش و از بیرون فقیر و زمخت. دامنهی نفوذ دولت مرکزی اما بسیار کوچک و محدود بود. در شهرهای بزرگ حرکتی بسیار آرام به سوی برخی مظاهر مدرنیته در جریان بود.
در سال ۱۳۵۲ محمدداوودخان، که زمانی خود نخستوزیر ظاهرشاه بود، با کمک ارتش کودتا کرد و اعلام جمهوری کرد. او که تمایلات ملیگرایانه و سوسیالیستی داشت، قدرت و سیطرهی دولت مرکزی را گسترش داد و شروع کرد به "اصلاحات" اجتماعی و تلاش برای صنعتی کردن و مدرن کردن افغانستان. او نظام چندحزبی و نسبتاً دموکراتیکِ دورهی ظاهرشاه را برانداخت و سیستمی تکحزبی ایجاد کرد.
برعکسِ نظام شاهی، سیستم جدید به همه چیز و همه کس کار داشت. رانندهی داوودخان داستانی نقل کرده که چگونه داوودخان یکبار از ماشین پیاده شد تا لباس پوشیدن شخصی را در وسط خیابان اصلاح کند (داستانی که در مورد رضاشاه هم اتفاق افتاده بود، با جملهی بعدی رضاشاه که با تاسف گفته بود: "حتی لباس پوشیدن این مردم را هم من باید درست کنم!" تصورش را بکنید اگر فردا کلیپی پخش شود که نشان دهد رییسجمهور از ماشینش پیاده شده تا به دختری در وسط خیابان بابت پوشیدن شلوار سوراخدار جین تذکر دهد!).
همچون هر تمرکزگرایی دولتی و افزایش مداخلات دولت، اقدامات این چنینی داوودخان "موفقیتها"ی اولیهای داشتند. عواقب شوم این گونه تمرکزگرایی و این گونه مداخلات معمولاً خود را دیرتر نشان میدهند. اما دولت داوودخان، دولت مستعجل بود و پنج سال بعد از کودتایش، قسمتی از دولتش و ارتش که در عقاید چپی تندروتر از خودش بودند و به شوروی نزدیکتر بودند، کودتایی کردند و او را کشتند. بعد هم که داستان ورود نظامی شوروی برای حمایت از دولت جدید بود و داستان مجاهدین و سپس طالبان! افغانستان بعد از ظاهرشاه به سرعت در مسیر تباهی افتاد.
در کشوری چون افغانستان، وقتی کسی میتواند با زور اسلحه حکومت را به دست گیرد، و بعد با قدرتِ حکومت آنچه خود دوست دارد (از زبان و نحوهی پوشش و نوع زندگی...) بر دیگران تحمیل کند، قاعدتاً هر کسی از خود خواهد پرسید "چرا من نه؟!" آیا عجیب است که در آن صورت، اکثریت پشتون کشور، که با پول عربستان به سلفیگری هم متمایل شدهاند، نخواهند قدرت بگیرند و آنچه خود دوست دارند را بر دیگران تحمیل کنند؟ همان پشتونهایی که در شهر و روستاهای خود زندگی خودشان را میکردند و کاری به کسی نداشتند!
ترکیه بماند برای نوشتار بعدی!
@jenabegav
از شاهی تا تباهی
برگردیم سراغ #افغانستان! این نبود که افغانستان شاهد چهرهای چون رضاشاه نبوده باشد.
تا سال ۱۳۵۲ش. #ظاهرشاه بر این کشور که از اقوام کاملاً متفاوت و متنوع تشکیل شده سلطنت میکرد. خارجیانی که در طول آن سالها به هر جایی و نزد هر قومی از آن کشور سفر کرده بودند (گاه تا دل کوهستانهای صعبالعبور)، آن کشور را کشوری بسیار امن با مردمانی بسیار آرام، شریف و سخاوتمند، و با اقوام و فرهنگهایی متنوع و رنگارنگ، یافتند. قندهار (متشکل شده از پشتونها)، با بافت سنتی و بازارهای رنگارنگش، آن زمانها یکی از مراکز مورد علاقهی هیپیهای غربی (از مرد و زن) بود که به آنجا میرفتند تا، در سر راهشان به هند، آنجا را ببینند و حشیشی بکشند. مردمان افغانستان (به خصوص در جاهای دورافتاده) فقیر بودند، ولی نه از نوع فقری که اخلاقیات و چارچوب جامعه را به تباهی میکشد. طبیعت سخت و کوهستانی مردمی ساخته بود زحمتکش و از بیرون فقیر و زمخت. دامنهی نفوذ دولت مرکزی اما بسیار کوچک و محدود بود. در شهرهای بزرگ حرکتی بسیار آرام به سوی برخی مظاهر مدرنیته در جریان بود.
در سال ۱۳۵۲ محمدداوودخان، که زمانی خود نخستوزیر ظاهرشاه بود، با کمک ارتش کودتا کرد و اعلام جمهوری کرد. او که تمایلات ملیگرایانه و سوسیالیستی داشت، قدرت و سیطرهی دولت مرکزی را گسترش داد و شروع کرد به "اصلاحات" اجتماعی و تلاش برای صنعتی کردن و مدرن کردن افغانستان. او نظام چندحزبی و نسبتاً دموکراتیکِ دورهی ظاهرشاه را برانداخت و سیستمی تکحزبی ایجاد کرد.
برعکسِ نظام شاهی، سیستم جدید به همه چیز و همه کس کار داشت. رانندهی داوودخان داستانی نقل کرده که چگونه داوودخان یکبار از ماشین پیاده شد تا لباس پوشیدن شخصی را در وسط خیابان اصلاح کند (داستانی که در مورد رضاشاه هم اتفاق افتاده بود، با جملهی بعدی رضاشاه که با تاسف گفته بود: "حتی لباس پوشیدن این مردم را هم من باید درست کنم!" تصورش را بکنید اگر فردا کلیپی پخش شود که نشان دهد رییسجمهور از ماشینش پیاده شده تا به دختری در وسط خیابان بابت پوشیدن شلوار سوراخدار جین تذکر دهد!).
همچون هر تمرکزگرایی دولتی و افزایش مداخلات دولت، اقدامات این چنینی داوودخان "موفقیتها"ی اولیهای داشتند. عواقب شوم این گونه تمرکزگرایی و این گونه مداخلات معمولاً خود را دیرتر نشان میدهند. اما دولت داوودخان، دولت مستعجل بود و پنج سال بعد از کودتایش، قسمتی از دولتش و ارتش که در عقاید چپی تندروتر از خودش بودند و به شوروی نزدیکتر بودند، کودتایی کردند و او را کشتند. بعد هم که داستان ورود نظامی شوروی برای حمایت از دولت جدید بود و داستان مجاهدین و سپس طالبان! افغانستان بعد از ظاهرشاه به سرعت در مسیر تباهی افتاد.
در کشوری چون افغانستان، وقتی کسی میتواند با زور اسلحه حکومت را به دست گیرد، و بعد با قدرتِ حکومت آنچه خود دوست دارد (از زبان و نحوهی پوشش و نوع زندگی...) بر دیگران تحمیل کند، قاعدتاً هر کسی از خود خواهد پرسید "چرا من نه؟!" آیا عجیب است که در آن صورت، اکثریت پشتون کشور، که با پول عربستان به سلفیگری هم متمایل شدهاند، نخواهند قدرت بگیرند و آنچه خود دوست دارند را بر دیگران تحمیل کنند؟ همان پشتونهایی که در شهر و روستاهای خود زندگی خودشان را میکردند و کاری به کسی نداشتند!
ترکیه بماند برای نوشتار بعدی!
@jenabegav
👍111👎4
جناب گاو
سلطنت و جمهوری از شاهی تا تباهی برگردیم سراغ #افغانستان! این نبود که افغانستان شاهد چهرهای چون رضاشاه نبوده باشد. تا سال ۱۳۵۲ش. #ظاهرشاه بر این کشور که از اقوام کاملاً متفاوت و متنوع تشکیل شده سلطنت میکرد. خارجیانی که در طول آن سالها به هر جایی و نزد…
جمهوریت
بخش ۱ (از ۳): خدایی که قربانی انسانی میطلبید!
ترکان جوان
در سال ۱۹۰۸ سلطان عثمانی، عبدالحمید دوم، توسط جنبش "ترکان جوان" از سلطنت عزل شد. او آخرین سلطان در امپراتوری ۴۰۰ سالهی عثمانی بود که دارای قدرت واقعی بود، و از آن سال به بعد سلطان دیگر هیچ قدرتی نداشت و تمام قدرت در دست "اصلاحگران" ترکان جوان بود، تا سال ۱۹۲۳ که مصطفی کمال آتاتورک به طور رسمی اعلام جمهوری کرد. در طول این سالهای انتقالی، حکومت عثمانی، آن "پیرمرد مریض اروپا" دچار شکستهای پیدرپی شد، تمام سرزمینهای امپراتوریش را خارج از ترکیهی کنونی از دست داد، و حتی نزدیک بود استانبول را هم ببازد.
حکومت عثمانی از جهاتی حکومتی "لیبرال" بود، به این معنا که در سرتاسر امپراتوری وسیع خود، سرزمینها و اقوام مختلف (حتی آنانکه نزدیک به پایتخت امپراتوری بودند) به حال خود گذاشته شده بودند و توسط اشراف خود آن اقوام اداره میشدند. سلطان فقط از آنها طلب خراج میکرد، و در عوض مسئولیت حفظ امنیت آنها را به عهده داشت. تحمیل و اجبارِ دینی، عقیدتی، پوششی و زبانی از طرف سلطنت عثمانی معمولاً وجود نداشت. در همین منطقهای که امروز ترکیه را تشکیل میدهد، تخمین زده میشود که یک پنجم جمعیت مسیحیان ارمنی، آشوری و یونانیزبان بودند. در زمانی که در اسپانیای دورهی انکیزاسیون یهودیها تحت تعقیب و شکنجه بودند، سلطانِ عثمانی نامهای نوشت و همهی آنها را به قلمرو خود دعوت کرد.
مهندسی اجتماعی
ترکان جوان و آتاتورک در سالهای بین ۱۹۰۳ تا ۱۹۳۸ (سال مرگ آتاترک) شاید بزرگترین #مهندسی_اجتماعی که دنیا به خودش دیده را اجرا کردند: کشوری جدید، حاکمیتی جدید، مردمی جدید، فرهنگی کاملاً نو. هیچ چیزی در زندگی و زبان و عادات و پوشش و فرهنگ مردم نبود که خارج از دایرهی این مهندسیِ عظیمِ اجتماعی افتد.
و نظام جدید، این جمهوریت به مثابهی خدا، بسیار قربانی طلب کرد. از مرد و زن و کودک....
تشکیل یککشور، اختراع یک ملت
در ابتدا باید ملتِ ترک تعریف میشد: کشوری که امروز به اسم ترکیه میشناسیم، جمعیت بسیار بزرگی از ارمنیان، کردها، مسیحیان آشوری و یونانیزبان، عربها، قزلباشان (شیعه)، یزیدیها و اقوام دیگر میزیستند (حتی قومی به نام "شمسیها" که "خورشیدپرست" بودند و گویا قومی ایرانی و بازمانده آیینی بسیار باستانی بودند). این اقوام نه تنها در روستاهای معمولاً تک-قومی، بلکه در شهرها در کنار هم و در کنار ترکها زندگی میکردند.
در نظام جدید اما، همه باید ترک بودند یا ترک میشدند. با اقلیتهای بزرگ مسیحی شروع کردند. ترکان جوان کاملاً سکولار و حتی خیلیشان ضددین بودند، ولی چون ترکها تقریباً تماماً مسلمان بودند، پس اقلیتها نمیتوانستند ترک شوند (مگر آن که تغییر دین و تغییر زبان دهند). بنابراین یک پاکسازی وسیع قومی شروع شد. ارمنیان را به زور اسلحه به صحراهای خشک سوریه جابجا کردند، و اکثر قریب به اتفاق این ارمنیان، که معمولاً از دهات بودند، در راه یا در مقصد، یا توسط گروهکهایی از اشرار که توسط دولت سازماندهی شده بودند ترور میشدند، یا از بیماری و گرسنگی تلف شدند. در مجموع حدود یک میلیون ارمنی اولین قربانی این "ملت" ساختگی جدید بود.
جمهوری!
با آمدن جمهوری آتاتورکی، رژیم جدید در ظاهر اعمال گذشته را تقبیح کرد (گرچه نه چندان به شدت!). اما در عمل همان رویه را در مورد بقیهی اقلیتها به شدت ادامه داد. این بار هدف اصلی به خصوص کردها بودند که باید به زبان خوش ترک میشدند؛ و اگر نه با زبان خوش، با تعقیب و آزار و زندان. بلکه بدتر، با تدابیری که هر داعشی و هر طرفدار داعشی را امروز روسفید میکند! خانوادههای بیشماری را با تحقیر فراوان از شهرها و دهات خود به زور به جاهای دیگر و وسط ترکها کوچاندند. برنامهریزی کامل میکردند که خانوادههای نزدیک، کاملاً از هم دور افتند. هر بهانهای کافی بود برای دستگیری افراد یا تبعید خانوادهها: کافی بود یکنفر از خانواده در یک راهپیمایی اعتراضآمیز شرکت کرده باشد، یا سفری به خارج کرده باشد، یا "کارهایش مشکوک به نظر رسد"، ......
به خانوادهها حتی اجازه برداشتن وسایلشان را هم نمیدادند. اهل خانواده را در قطار یا پشت کامیونهای باری سوار میکردند و به نقاطی بسیار دور از محل زندگیشان میبردند. در این میان کافی بود تا بچهای از اهل خانه در همان لحظه در خانه حاضر نباشد تا از خانوادهاش جدا افتد. در روزگاری که تلفنی در کار نبود و ارتباطات بسیار کند بود، میشود تصور کرد که چه دردها و رنجهای بیشماری که این "ترکسازی"، این پاکسازی قومی، موجب شد.
جزییات وقایع فوق بسیار دردناکتر از آن است که در این خلاصه بگنجد. خوانندهی علاقهمند و آشنا به زبان انگلیسی را به این کتابِ مستند تاریخی برای بعضی جزییات تاریخی ارجاع میدهیم.
@jenabegav
بخش ۱ (از ۳): خدایی که قربانی انسانی میطلبید!
ترکان جوان
در سال ۱۹۰۸ سلطان عثمانی، عبدالحمید دوم، توسط جنبش "ترکان جوان" از سلطنت عزل شد. او آخرین سلطان در امپراتوری ۴۰۰ سالهی عثمانی بود که دارای قدرت واقعی بود، و از آن سال به بعد سلطان دیگر هیچ قدرتی نداشت و تمام قدرت در دست "اصلاحگران" ترکان جوان بود، تا سال ۱۹۲۳ که مصطفی کمال آتاتورک به طور رسمی اعلام جمهوری کرد. در طول این سالهای انتقالی، حکومت عثمانی، آن "پیرمرد مریض اروپا" دچار شکستهای پیدرپی شد، تمام سرزمینهای امپراتوریش را خارج از ترکیهی کنونی از دست داد، و حتی نزدیک بود استانبول را هم ببازد.
حکومت عثمانی از جهاتی حکومتی "لیبرال" بود، به این معنا که در سرتاسر امپراتوری وسیع خود، سرزمینها و اقوام مختلف (حتی آنانکه نزدیک به پایتخت امپراتوری بودند) به حال خود گذاشته شده بودند و توسط اشراف خود آن اقوام اداره میشدند. سلطان فقط از آنها طلب خراج میکرد، و در عوض مسئولیت حفظ امنیت آنها را به عهده داشت. تحمیل و اجبارِ دینی، عقیدتی، پوششی و زبانی از طرف سلطنت عثمانی معمولاً وجود نداشت. در همین منطقهای که امروز ترکیه را تشکیل میدهد، تخمین زده میشود که یک پنجم جمعیت مسیحیان ارمنی، آشوری و یونانیزبان بودند. در زمانی که در اسپانیای دورهی انکیزاسیون یهودیها تحت تعقیب و شکنجه بودند، سلطانِ عثمانی نامهای نوشت و همهی آنها را به قلمرو خود دعوت کرد.
مهندسی اجتماعی
ترکان جوان و آتاتورک در سالهای بین ۱۹۰۳ تا ۱۹۳۸ (سال مرگ آتاترک) شاید بزرگترین #مهندسی_اجتماعی که دنیا به خودش دیده را اجرا کردند: کشوری جدید، حاکمیتی جدید، مردمی جدید، فرهنگی کاملاً نو. هیچ چیزی در زندگی و زبان و عادات و پوشش و فرهنگ مردم نبود که خارج از دایرهی این مهندسیِ عظیمِ اجتماعی افتد.
و نظام جدید، این جمهوریت به مثابهی خدا، بسیار قربانی طلب کرد. از مرد و زن و کودک....
تشکیل یککشور، اختراع یک ملت
در ابتدا باید ملتِ ترک تعریف میشد: کشوری که امروز به اسم ترکیه میشناسیم، جمعیت بسیار بزرگی از ارمنیان، کردها، مسیحیان آشوری و یونانیزبان، عربها، قزلباشان (شیعه)، یزیدیها و اقوام دیگر میزیستند (حتی قومی به نام "شمسیها" که "خورشیدپرست" بودند و گویا قومی ایرانی و بازمانده آیینی بسیار باستانی بودند). این اقوام نه تنها در روستاهای معمولاً تک-قومی، بلکه در شهرها در کنار هم و در کنار ترکها زندگی میکردند.
در نظام جدید اما، همه باید ترک بودند یا ترک میشدند. با اقلیتهای بزرگ مسیحی شروع کردند. ترکان جوان کاملاً سکولار و حتی خیلیشان ضددین بودند، ولی چون ترکها تقریباً تماماً مسلمان بودند، پس اقلیتها نمیتوانستند ترک شوند (مگر آن که تغییر دین و تغییر زبان دهند). بنابراین یک پاکسازی وسیع قومی شروع شد. ارمنیان را به زور اسلحه به صحراهای خشک سوریه جابجا کردند، و اکثر قریب به اتفاق این ارمنیان، که معمولاً از دهات بودند، در راه یا در مقصد، یا توسط گروهکهایی از اشرار که توسط دولت سازماندهی شده بودند ترور میشدند، یا از بیماری و گرسنگی تلف شدند. در مجموع حدود یک میلیون ارمنی اولین قربانی این "ملت" ساختگی جدید بود.
جمهوری!
با آمدن جمهوری آتاتورکی، رژیم جدید در ظاهر اعمال گذشته را تقبیح کرد (گرچه نه چندان به شدت!). اما در عمل همان رویه را در مورد بقیهی اقلیتها به شدت ادامه داد. این بار هدف اصلی به خصوص کردها بودند که باید به زبان خوش ترک میشدند؛ و اگر نه با زبان خوش، با تعقیب و آزار و زندان. بلکه بدتر، با تدابیری که هر داعشی و هر طرفدار داعشی را امروز روسفید میکند! خانوادههای بیشماری را با تحقیر فراوان از شهرها و دهات خود به زور به جاهای دیگر و وسط ترکها کوچاندند. برنامهریزی کامل میکردند که خانوادههای نزدیک، کاملاً از هم دور افتند. هر بهانهای کافی بود برای دستگیری افراد یا تبعید خانوادهها: کافی بود یکنفر از خانواده در یک راهپیمایی اعتراضآمیز شرکت کرده باشد، یا سفری به خارج کرده باشد، یا "کارهایش مشکوک به نظر رسد"، ......
به خانوادهها حتی اجازه برداشتن وسایلشان را هم نمیدادند. اهل خانواده را در قطار یا پشت کامیونهای باری سوار میکردند و به نقاطی بسیار دور از محل زندگیشان میبردند. در این میان کافی بود تا بچهای از اهل خانه در همان لحظه در خانه حاضر نباشد تا از خانوادهاش جدا افتد. در روزگاری که تلفنی در کار نبود و ارتباطات بسیار کند بود، میشود تصور کرد که چه دردها و رنجهای بیشماری که این "ترکسازی"، این پاکسازی قومی، موجب شد.
جزییات وقایع فوق بسیار دردناکتر از آن است که در این خلاصه بگنجد. خوانندهی علاقهمند و آشنا به زبان انگلیسی را به این کتابِ مستند تاریخی برای بعضی جزییات تاریخی ارجاع میدهیم.
@jenabegav
Telegram
جناب گاو آرشیو
The Making of Modern Turkey
مربوط به مطلب
https://t.me/jenabegav/768
مربوط به مطلب
https://t.me/jenabegav/768
👍54👎7
جناب گاو
جمهوریت بخش ۱ (از ۳): خدایی که قربانی انسانی میطلبید! ترکان جوان در سال ۱۹۰۸ سلطان عثمانی، عبدالحمید دوم، توسط جنبش "ترکان جوان" از سلطنت عزل شد. او آخرین سلطان در امپراتوری ۴۰۰ سالهی عثمانی بود که دارای قدرت واقعی بود، و از آن سال به بعد سلطان دیگر…
جمهوریت
بخش۲ (از ۳): خدایی که اطاعت و بندگی محض میطلبید
اقدامات #آتاتورک فقط شامل "ترکسازی" همهی اقوام نبود. در رژیم جدید، همهی ابعاد زندگی همهی مردم باید جدید میشد: مردمی جدید، فرهنگی جدید، هویتی جدید....
۱- نه تنها آموزش به زبانهای غیرترکی، بلکه هر گونه استفاده از هر زبانی در هر جای عمومی ممنوع شد. حتی ادای یک جملهی کردی میتوانست به اخراج یک معلم یا کارمند بینجامد.
۲- الفبا از الفبای عربی به لاتین تغییر کرد و نسل جدید بکباره از تمام میراث نوشتاری نیاکان خود محروم شد. به کارگیری الفبای قدیمی همه جا، حتی در تابلوی مغازهها، ممنوع شد و خاطیان به شدت تنبیه میشدند.
۳- زبان ترکی از کلمات فارسی و عربی پاکسازی شد. کلمات جدید ترکی یا اختراع شدند یا از ترکهای کشورهای دیگر اقتباس شدند (تصورش را بکنید که کاری شبیه این بخواهند با انگلیسی انجام دهند و کلمههای با ریشههای لاتین را از آن بزدایند و با کلمات اختراعی آنگلوساکسون جایگزین کنند!). به این ترتیب یک زبان نو اختراع و تحمیل شد. یک ترک امروز زبان ترکی صد سال پیش کشورش را خیلی به زحمت میفهمد.
۴- پوششهای سنتی ممنوع شد، حتی کلاههای متداول! مردان فقط میتوانستند کلاههای اروپایی سر کنند و لباس های اروپایی بپوشند (تصورش را بکنید اگر مثلاً در انگلیس همه را مجبور میکردند به جای کلاه لبهدار شاپو از کلاه قدیمی عثمانی استفاده کنند!).
۵- هویت بدون تاریخ ممکن نیست، پس برای هویت نو یک تاریخ نو هم تراشیدند. ادعا شد که ترکی چند هزار سال زبان آناطولی و اطراف آن بوده است. یا چنین وانمود کردند که انگار زبان ترکی زبان همه اقوام آن خطه برای چند قرن بوده است. حتی به جای استفاده از کلمهی "کردها" باید میگفتند: "ترکهای کوهستان". (این تاریخسازی و جعل یک هویت دروغین، که حتی همین امروز همدر ترکیه به اشکال نرمتر و لطیفتر ادامه دارد، همان کاری بود که توسط هیتلر و موسولینی هم انجام شد.)
۶- تصوف محبوبیت زیادی در دوران عثمانی داشت (و هنوز دارد). خانقاه جایی بود که گاه وزیر عالیرتبهی عثمانی در کنار کارگر معمولی بازار شانهبهشانهی هم برای ذکر مینشستند. تمام خانقاهها و تکیههای دراویش را بستند و هرگونه مجلس ذکر و هر گونه القاب صوفیانه ممنوع شد. زیارتگاه مولانا را به موزه تبدیل کردند، و تا همین پانزده سال پیش حتی نماز خواندن در آنجا ممنوع بود.
۷- آموزش دینی در مدارس دولتی ممنوع شد، و چون هر گونه آموزشی به غیر از آموزش دولتی تا مدتها عملاً ممنوع بود، هرگونه آموزش دینی در عمل ممنوع بود.
اینها و موارد بسیار دیگر! در واقع، همه گونه تدبیری اتخاذ شد برای آنکه ارتباط با هویت گذشتهی واقعی به طور کل منقطع گردد، و هویت و تاریخ مجعول و جدید جای آن را بگیرد. این قوانین جدید با خشونت هر چه تمامتر اعمال شد، و هر گونه مخالفت و مقاومتی به شدت (گاه با اعدام) سرکوب میشد. دیکتاتوری آتاترکی هیچ مشابهی در زمان هیچیک از سلاطین مقتدر عثمانی نداشت! حتی بعد از مرگ آتاترک قانونی تصویب کردند که بر اساس آن عملاً هر گونه انتقادی از سیاستهای آتاترک توهین به ترکیه و ملت ترک محسوب میشد و تنبیهش زندان بود. این بود آزادی و حریتی که جمهوریت بنابود برای "ملت" ترک بیاورد!
برنامهریزی اقتصادی
وقتی برنامهریزی متمرکز فرهنگی و اجتماعی (هویتسازی) در دستور کار قرار گرفت، خواهناخواه درجاتی از سوسیالیسم و تمرکز اقتصادی هم اجتناب ناپذیر میشود. جمهوری ترکیه هم از این مسئله مستثنا نبود، و چه در زمان آتاتورک و چه بعد از او اقتصاد ترکیه بسیار دولتی بود. این مقالهی کوتاه گنجایش برشمردن دقیق و با جزییات سیاستهای اقتصادی آن دوران را ندارد، ولی به طور خلاصه، تمام صنایع بزرگ ملی شد، و دولت صنایع بزرگی دیگری چون فولاد و نساجی را هم ایجاد کرد و مالکیتش را هم به عهده گرفت. بانکهای دولتی ایجاد شدند، برای این که چه صنعتی باید ایجاد شود یا نه، برنامهریزی دولتی کردند، یک سیستم سرمایهداری رفاقتی ایجاد شد که یک سری ثروتمندان نزدیک به قدرت و فاسد به وجود آورد، فساد اقتصادی و اداری همهی ارکان کشور را گرفت.... در کل، سیاستهای اقتباسشده از طرف آتاترک و جانشینانش بسیار به مدل آلمان هیتلری و ایتالیای فاشیست موسولینی نزدیک بود (حتی در سالهای بین ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۹ که به خطا دوران "لیبرال" اقتصادی نامیده میشود). نه تنها در دورهی آتاترک، بلکه حتی تا اواسط دهه ۱۹۹۰ میلادی، اقتصاد ترکیه به شدت دولتمرکز بود. حاصلش تورم مزمن و بالای همیشگی، بحرانهای متناوب در ارزش پول، و یک اقتصاد آشوبناک بود. بیهوده نبود که در سالهای بعد از جنگ جهانی دوم بسیاری از ترکها برای کار در آلمان جلای وطن کردند.
در قسمت بعد خواهیم گفت که چگونه ترکها موفق شدند تا حدی از نفرین آتاترک برَهند!
@jenabegav
بخش۲ (از ۳): خدایی که اطاعت و بندگی محض میطلبید
اقدامات #آتاتورک فقط شامل "ترکسازی" همهی اقوام نبود. در رژیم جدید، همهی ابعاد زندگی همهی مردم باید جدید میشد: مردمی جدید، فرهنگی جدید، هویتی جدید....
۱- نه تنها آموزش به زبانهای غیرترکی، بلکه هر گونه استفاده از هر زبانی در هر جای عمومی ممنوع شد. حتی ادای یک جملهی کردی میتوانست به اخراج یک معلم یا کارمند بینجامد.
۲- الفبا از الفبای عربی به لاتین تغییر کرد و نسل جدید بکباره از تمام میراث نوشتاری نیاکان خود محروم شد. به کارگیری الفبای قدیمی همه جا، حتی در تابلوی مغازهها، ممنوع شد و خاطیان به شدت تنبیه میشدند.
۳- زبان ترکی از کلمات فارسی و عربی پاکسازی شد. کلمات جدید ترکی یا اختراع شدند یا از ترکهای کشورهای دیگر اقتباس شدند (تصورش را بکنید که کاری شبیه این بخواهند با انگلیسی انجام دهند و کلمههای با ریشههای لاتین را از آن بزدایند و با کلمات اختراعی آنگلوساکسون جایگزین کنند!). به این ترتیب یک زبان نو اختراع و تحمیل شد. یک ترک امروز زبان ترکی صد سال پیش کشورش را خیلی به زحمت میفهمد.
۴- پوششهای سنتی ممنوع شد، حتی کلاههای متداول! مردان فقط میتوانستند کلاههای اروپایی سر کنند و لباس های اروپایی بپوشند (تصورش را بکنید اگر مثلاً در انگلیس همه را مجبور میکردند به جای کلاه لبهدار شاپو از کلاه قدیمی عثمانی استفاده کنند!).
۵- هویت بدون تاریخ ممکن نیست، پس برای هویت نو یک تاریخ نو هم تراشیدند. ادعا شد که ترکی چند هزار سال زبان آناطولی و اطراف آن بوده است. یا چنین وانمود کردند که انگار زبان ترکی زبان همه اقوام آن خطه برای چند قرن بوده است. حتی به جای استفاده از کلمهی "کردها" باید میگفتند: "ترکهای کوهستان". (این تاریخسازی و جعل یک هویت دروغین، که حتی همین امروز همدر ترکیه به اشکال نرمتر و لطیفتر ادامه دارد، همان کاری بود که توسط هیتلر و موسولینی هم انجام شد.)
۶- تصوف محبوبیت زیادی در دوران عثمانی داشت (و هنوز دارد). خانقاه جایی بود که گاه وزیر عالیرتبهی عثمانی در کنار کارگر معمولی بازار شانهبهشانهی هم برای ذکر مینشستند. تمام خانقاهها و تکیههای دراویش را بستند و هرگونه مجلس ذکر و هر گونه القاب صوفیانه ممنوع شد. زیارتگاه مولانا را به موزه تبدیل کردند، و تا همین پانزده سال پیش حتی نماز خواندن در آنجا ممنوع بود.
۷- آموزش دینی در مدارس دولتی ممنوع شد، و چون هر گونه آموزشی به غیر از آموزش دولتی تا مدتها عملاً ممنوع بود، هرگونه آموزش دینی در عمل ممنوع بود.
اینها و موارد بسیار دیگر! در واقع، همه گونه تدبیری اتخاذ شد برای آنکه ارتباط با هویت گذشتهی واقعی به طور کل منقطع گردد، و هویت و تاریخ مجعول و جدید جای آن را بگیرد. این قوانین جدید با خشونت هر چه تمامتر اعمال شد، و هر گونه مخالفت و مقاومتی به شدت (گاه با اعدام) سرکوب میشد. دیکتاتوری آتاترکی هیچ مشابهی در زمان هیچیک از سلاطین مقتدر عثمانی نداشت! حتی بعد از مرگ آتاترک قانونی تصویب کردند که بر اساس آن عملاً هر گونه انتقادی از سیاستهای آتاترک توهین به ترکیه و ملت ترک محسوب میشد و تنبیهش زندان بود. این بود آزادی و حریتی که جمهوریت بنابود برای "ملت" ترک بیاورد!
برنامهریزی اقتصادی
وقتی برنامهریزی متمرکز فرهنگی و اجتماعی (هویتسازی) در دستور کار قرار گرفت، خواهناخواه درجاتی از سوسیالیسم و تمرکز اقتصادی هم اجتناب ناپذیر میشود. جمهوری ترکیه هم از این مسئله مستثنا نبود، و چه در زمان آتاتورک و چه بعد از او اقتصاد ترکیه بسیار دولتی بود. این مقالهی کوتاه گنجایش برشمردن دقیق و با جزییات سیاستهای اقتصادی آن دوران را ندارد، ولی به طور خلاصه، تمام صنایع بزرگ ملی شد، و دولت صنایع بزرگی دیگری چون فولاد و نساجی را هم ایجاد کرد و مالکیتش را هم به عهده گرفت. بانکهای دولتی ایجاد شدند، برای این که چه صنعتی باید ایجاد شود یا نه، برنامهریزی دولتی کردند، یک سیستم سرمایهداری رفاقتی ایجاد شد که یک سری ثروتمندان نزدیک به قدرت و فاسد به وجود آورد، فساد اقتصادی و اداری همهی ارکان کشور را گرفت.... در کل، سیاستهای اقتباسشده از طرف آتاترک و جانشینانش بسیار به مدل آلمان هیتلری و ایتالیای فاشیست موسولینی نزدیک بود (حتی در سالهای بین ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۹ که به خطا دوران "لیبرال" اقتصادی نامیده میشود). نه تنها در دورهی آتاترک، بلکه حتی تا اواسط دهه ۱۹۹۰ میلادی، اقتصاد ترکیه به شدت دولتمرکز بود. حاصلش تورم مزمن و بالای همیشگی، بحرانهای متناوب در ارزش پول، و یک اقتصاد آشوبناک بود. بیهوده نبود که در سالهای بعد از جنگ جهانی دوم بسیاری از ترکها برای کار در آلمان جلای وطن کردند.
در قسمت بعد خواهیم گفت که چگونه ترکها موفق شدند تا حدی از نفرین آتاترک برَهند!
@jenabegav
👍67👎4
حُکماً خداوند باید بر اساس مرزهای ساخت بشر و در چارچوب آنها عمل کند!
مشکل خیلی دینداران ما (و نیز خیلی از مسیحیهای معتقد آمریکایی یا روسی یا....) عدم فهم یک نکتهی اساسی و در عین حال بدیهی است: خداوند "علاقهای" به مفاهیم تصنعی کشور و ملت ندارد. آنچه خداوند از افراد میخواهد "قلب سلیم" و تسلیم در برابر حقیقت است.
@jenabegav
مشکل خیلی دینداران ما (و نیز خیلی از مسیحیهای معتقد آمریکایی یا روسی یا....) عدم فهم یک نکتهی اساسی و در عین حال بدیهی است: خداوند "علاقهای" به مفاهیم تصنعی کشور و ملت ندارد. آنچه خداوند از افراد میخواهد "قلب سلیم" و تسلیم در برابر حقیقت است.
@jenabegav
👍104👎4
جناب گاو
تکنولوژی پروفسور بالتازاری کارتون شیرین و در عین حال احمقانه پروفسور بالتازار را که یادتان میآید؟ مشکلی که پیش میآمد، "مسئولین" یا "مردم" شهر به سراغ دانشمند ریزه و ریشو و محبوب شهر، پروفسور بالتازار، میرفتند (ایدهای کاملاً نخبهگرایانه و چپگرایانه!…
همگی به افتخار وزیر بهداشت:
بالتازار، بال!
بالتازار، بال!
بالتازار، بال!
بالتازاار، بالتازاااااار!
(با آهنگ کارتن پروفسور بالتازار)
https://t.me/jenabegav/341
@jenabegav
بالتازار، بال!
بالتازار، بال!
بالتازار، بال!
بالتازاار، بالتازاااااار!
(با آهنگ کارتن پروفسور بالتازار)
https://t.me/jenabegav/341
@jenabegav
👍60👎4
امیر جوادی در توییتر خود با چند رشته توییت مواردی را در بارهی مالیات و مالیاتستانی گفتهاند. یکی از این رشته توییتها را اینجا میآورم. البته ایشان اینها را به عنوان اموری کاملاً بدیهی گفتهاند، و واقعاً هم، برای عقل سلیمی که سالها با انواع و اقسام کجفهمیهای محیطی و ایدئولوژیک بمباران نشده باشد، باید بدیهی باشد! ولی متاسفانه در این زمانهی گیجی که در آن زندگی میکنیم، هر کدام از این موارد را باید به افراد توضیحِ فراوان داد. به هر حال، این رشته توییت ایشان:
"ایران با کمبود درآمد مالیاتی مواجه نیست؛ بلکه باید هزینههای غیرضروری را حذف کند. چند مثال: #وزارت_ارشاد بکلی زاید است؛ موسیقی، هنر، کتاب، کنسرت و الخ نیاز به مجوز و نظارت ندارد. #وزارت_ورزش هم زاید است؛ توضیح لازم ندارد و همگی داریم میبینیم.
"اگر الزام به اخذ مدرک رسمی رفع شود، احتمالا بیش از نیمی از دانشآموزان در مدارس دولتی ثبتنام نمیکنند. تحصیل در دانشگاه نیاز به بودجهی عمومی ندارد و لازم نیست نگران تربیت متخصص باشیم. این از روز روشنترست.
"بخش زیادی از موسسات ایدئولوژیک نباید از بودجهی عمومی ارتزاق کنند.
"سرمایهگذاری زیرساختها را بخش خصوصی انجام خواهد داد؛ چیزی که شواهد تاریخی موید آن است.
"جبران خسارت سوءمدیریت صندوقهای بازنشستگی کوچکترین ربطی به مالیاتدهندگان ندارد. نیز یارانهها حاصل مداخلات دولت در تنظیم قیمتهای نسبی هستند، که به نوبهی خود محصول گرایش به حفظ قدرت بودهاند.
"نتیجه: بخش زیادی از بودجهی عمومی صرف امور غیرضروری میشود. این میراث دولتگرایان سوسیالیست و کینزین است. توجیه این مداخلات از دل تئوریهای نادرست اقتصاد کلان و توسعهی اقتصادی بیرون آمده است. این تئوریها باب میل سیاستمداران و گروههای ذینفع است، زیرا از انها سود میبرند.
"افرادی که مرتبا خون آحاد جامعه را در شیشه میکنند که ناکارآمدیهای هزینههای دولت را بپوشانند یا دلسوزان ابلهاند و یا مزدوران ابله.
"افزایش پیچیدگی پایههای مالیاتی و علیالخصوص نرخ مالیات هیچ ربطی به عدالت یا "علم اقتصاد" ندارد. این حرفها بهانهایست برای غارت و چپاول مردم."
@jenabegav
"ایران با کمبود درآمد مالیاتی مواجه نیست؛ بلکه باید هزینههای غیرضروری را حذف کند. چند مثال: #وزارت_ارشاد بکلی زاید است؛ موسیقی، هنر، کتاب، کنسرت و الخ نیاز به مجوز و نظارت ندارد. #وزارت_ورزش هم زاید است؛ توضیح لازم ندارد و همگی داریم میبینیم.
"اگر الزام به اخذ مدرک رسمی رفع شود، احتمالا بیش از نیمی از دانشآموزان در مدارس دولتی ثبتنام نمیکنند. تحصیل در دانشگاه نیاز به بودجهی عمومی ندارد و لازم نیست نگران تربیت متخصص باشیم. این از روز روشنترست.
"بخش زیادی از موسسات ایدئولوژیک نباید از بودجهی عمومی ارتزاق کنند.
"سرمایهگذاری زیرساختها را بخش خصوصی انجام خواهد داد؛ چیزی که شواهد تاریخی موید آن است.
"جبران خسارت سوءمدیریت صندوقهای بازنشستگی کوچکترین ربطی به مالیاتدهندگان ندارد. نیز یارانهها حاصل مداخلات دولت در تنظیم قیمتهای نسبی هستند، که به نوبهی خود محصول گرایش به حفظ قدرت بودهاند.
"نتیجه: بخش زیادی از بودجهی عمومی صرف امور غیرضروری میشود. این میراث دولتگرایان سوسیالیست و کینزین است. توجیه این مداخلات از دل تئوریهای نادرست اقتصاد کلان و توسعهی اقتصادی بیرون آمده است. این تئوریها باب میل سیاستمداران و گروههای ذینفع است، زیرا از انها سود میبرند.
"افرادی که مرتبا خون آحاد جامعه را در شیشه میکنند که ناکارآمدیهای هزینههای دولت را بپوشانند یا دلسوزان ابلهاند و یا مزدوران ابله.
"افزایش پیچیدگی پایههای مالیاتی و علیالخصوص نرخ مالیات هیچ ربطی به عدالت یا "علم اقتصاد" ندارد. این حرفها بهانهایست برای غارت و چپاول مردم."
@jenabegav
Twitter
AmirDjawadi
ایران با کمبود درآمد مالیاتی مواجه نیست؛ بلکه باید هزینههای غیرضروری را حذف کند. چند مثال: وزارت ارشاد بکلی زائد است؛ موسیقی، هنر، کتاب، کنسرت و الخ نیاز به مجوز و نظارت ندارد. وزارت ورزش هم زائد است؛ توضیح لازم ندارد و همگی داریم میبینیم. ۱/۵ twitter.…
👍95👎5
جناب گاو
امیر جوادی در توییتر خود با چند رشته توییت مواردی را در بارهی مالیات و مالیاتستانی گفتهاند. یکی از این رشته توییتها را اینجا میآورم. البته ایشان اینها را به عنوان اموری کاملاً بدیهی گفتهاند، و واقعاً هم، برای عقل سلیمی که سالها با انواع و اقسام کجفهمیهای…
حکمتی قدیمی
#ابنخلدون در کتاب معروفش "المقدمه" میگوید: در آغازِ کارِ یک حکومت (یک سلسله) مالیاتها پاییناند، ولی درآمد حاصله از مالیات برای حکومت زیاد است. در طی زمان و به خصوص در واپسین روزهای همان حکومت، (نرخ) مالیاتها بالا میروند، در حالیکه درآمد حاصله (به عوضِ افزایش) کاهش مییابد!
@jenabegav
#ابنخلدون در کتاب معروفش "المقدمه" میگوید: در آغازِ کارِ یک حکومت (یک سلسله) مالیاتها پاییناند، ولی درآمد حاصله از مالیات برای حکومت زیاد است. در طی زمان و به خصوص در واپسین روزهای همان حکومت، (نرخ) مالیاتها بالا میروند، در حالیکه درآمد حاصله (به عوضِ افزایش) کاهش مییابد!
@jenabegav
👍82
جناب گاو
شاخصها خرند! در روزگار قدیم، علیقلیخان برای خودش دو پارچه آبادی داشت و کلی باغ و دام و اصطبل. بنابر همان سبک قدیم، اکثر مایحتاج علیقلیخان و رعیتهای زیر دستش از خود همان محصولات ده تامین میشد، مگر چیزهایی که باید از جای دیگر تامین میکردند، مثل چینیجات…
خبر رسیده گاوهای حجتمیرزا بسکه جو خوردهاند ترکیده، مردهاند!
ولی واقعاً حیف وقت و عمر، که در این مملکت باید بابت پرداختن به ترهات اشخاصی بیعقل، بیدانش و متوهم چون حجتمیرزا تلف شود. چه کار میشود کرد! فعلاً که تریبون دارند و سوارِ کارند!
https://t.me/jenabegav/593
@jenabegav
ولی واقعاً حیف وقت و عمر، که در این مملکت باید بابت پرداختن به ترهات اشخاصی بیعقل، بیدانش و متوهم چون حجتمیرزا تلف شود. چه کار میشود کرد! فعلاً که تریبون دارند و سوارِ کارند!
https://t.me/jenabegav/593
@jenabegav
Telegram
جناب گاو
شاخصها خرند!
در روزگار قدیم، علیقلیخان برای خودش دو پارچه آبادی داشت و کلی باغ و دام و اصطبل. بنابر همان سبک قدیم، اکثر مایحتاج علیقلیخان و رعیتهای زیر دستش از خود همان محصولات ده تامین میشد، مگر چیزهایی که باید از جای دیگر تامین میکردند، مثل چینیجات…
در روزگار قدیم، علیقلیخان برای خودش دو پارچه آبادی داشت و کلی باغ و دام و اصطبل. بنابر همان سبک قدیم، اکثر مایحتاج علیقلیخان و رعیتهای زیر دستش از خود همان محصولات ده تامین میشد، مگر چیزهایی که باید از جای دیگر تامین میکردند، مثل چینیجات…
👍39👎2
جناب گاو
جمهوریت بخش۲ (از ۳): خدایی که اطاعت و بندگی محض میطلبید اقدامات #آتاتورک فقط شامل "ترکسازی" همهی اقوام نبود. در رژیم جدید، همهی ابعاد زندگی همهی مردم باید جدید میشد: مردمی جدید، فرهنگی جدید، هویتی جدید.... ۱- نه تنها آموزش به زبانهای غیرترکی، بلکه…
جمهوریت
بخش ۳ (از ۳): تعویذ از شرور یک جمهوری!
قرن نوزده و دهههای اول قرن بیستم زمانی بود که انواع و اقسام انحرافات دنیای مدرن در زمینههای گوناگون بروز کردند، و بعد از آن آنچه آمد معمولاً نشخوارها و بازیافتهای آنها یا پروبال دادن به آنها بود.
ما داستان خود در ترکیه را از ۱۹۰۸ و قدرت گرفتن ترکان جوان شروع کردیم، ولی در واقع در دربار و دولت سلطان عبدالحمید دوم تمایلات ناسیونالیستی قویاً آشکار شده بود. حتی خود سلطان عبدالحمید دوم، که در کل انسانی شریف و عاقل، و تا حد زیادی از خطرات زمانه آگاه بود، نتوانست خود را کاملاً از موج زمانه دور نگهدارد و تحت القائات مرد فتنهانگیزی چون سیدجمالالدین افغانی (اسدآبادی) اندکی به ورطه پاناسلامیسم افتاد. همچنین در دوران او بود که، در تقابل و واکنش به قدرت روزافزون دولتهای غربی از یک طرف و انحطاط و ضعف امپراتوری از طرف دیگر، نوعی تمرکزگرایی در عرصههای مختلف آغاز شد. در بُعد سیاسی یک پلیس مخفی برای کنترل سیاسی امپراتوری و دفع دسیسهها ایجاد شد. خیلی از مشکلات با ارمنیها و کردها در همین زمان شروع شد، امری که از یک طرف نیز ریشه در ملیگراییهای نوظهور اقوام مختلف داشت. دوران، دوران گیجی و سردرگمی بود و بسیاری از انحرافات و ایدئولوژیهای منحرف هنوز چهرهی واقعی و عواقب شوم خود را نشان نداده بودند.
سیاستهای عبدالحمید را خیلیها مستبدانه دانستهاند که کاملاً دور از حقیقت نیست. ولی آن گونه که در بخشهای قبلی دیدیم، استبداد او اصلاً به گَرد پای استبداد آتاتورک و کمالیستها (هوادارن آتاترک) نمیرسید!
در حقیقت، از آنجا که برنامهریزی متمرکز فرهنگی-اجتماعی (و نیز اقتصادی) معمولاً نتایجی بر عکسِ نیت برنامهریزان به بار میآورد، شاید اقدامات آتاترک و جانشینانش، هرچند مخرب، ولی در عمل موجب حفظ بعضی نهادهای اجتماعی از شر انحرافات مدرن شد.
در آخر کار، شاید آنچه ترکیه را از غلتیدن به فلاکت کامل و بیهویتی کامل فرهنگی نجات داد، موارد زیر بود:
۱- بازار! تجارت و کاسبی در خون ترکهاست، ترکهایی که در حقیقت ریشهشان به تاجران فینیقی و یونانی برمیگردد. تجارت همیشه جزوی از فرهنگ اقوام و شهرهای حاشیهی مدیترانه بوده است. جمهوری ترکیه، اگر چه دولتی بسیار مداخلهگر در اقتصاد بود و با خود فساد بسیاری آورد، ولی همیشه و در حاشیهی این اقتصاد دولتی بخش بازار مشغول کار خود بود. نیز، از دههی ۱۹۹۰ به بعد سیاستمداران ترکیه تصمیم به آزادسازیهای گستردهی اقتصادی و خصوصیسازی تقریباً همهی بنگاههای اقتصادی گرفتند. اوضاع نسبتاً رضایتبخش امروز اقتصاد در ترکیه مرهون اینآزادسازی سه دههی گذشته است (از کسانی که سه دههی پیش به ترکیه سفر کرده بودند بخواهید تا خاطرات خودشان را از آنجا، از وضعیت اقتصادی گرفته تا فساد پلیس و رشوهگیری هر ساعتهشان، برایتان بگویند!)
۲- خانواده. علیرغم تمام تغییراتی که آتاترک بر ساختار اجتماعی ترکیه اعمال کرد، ساختار خانواده تغییر چندانی نکرد، ساختاری که تا امروز بر پایهی احترام و اطاعت از پدر و مادر و همبستگی شدید خانوادگی است.
۳- مذهب و تصوف. علیرغم تمام تلاش کمالیستها، و علیرغم ممنوعیت خیلی از شعائر مذهبی در فضای جامعه (که میتوانست خیلی راحت به اخراج کارکنان دولت و پلیس بینجامد)، مردم ترکیه به خصوص در شرق و در دهات و شهرهای کوچک، عمیقاً مذهبی ماندند. نیز، فرقههای صوفیه در تار و پود جامعهی عثمانی نفوذ داشتند و این نفوذ تا به امروز نیز ادامه پیدا کرده است. با غیرقانونی شدن فرقه های صوفیانه، فعالیت این فرقهها مخفیانه شد، و همین فشار شاید دلیلی شد بر اینکه این فرقهها کمتر دچار انحرافات و انحطاط شوند. در آخر، نفوذ همین فرقهها بود که موجب شد اسلامگرایی اخوانی و سیاسی بسیار نرمتر و معتدلتر از آنی بروز کند در کشورهای اسلامی دیگر بروز کرد.
۴- و یک نکتهی بسیار مهم آنکه، علیرغم الهام گرفتن آتاترک و نزدیکانش از سیستم متمرکز اقتصادی شوروی (که آن را علناً میستودند)، بعد از جنگ جهانی دوم، و به خصوص بعد از ۱۹۵۰ و شکست کمالیستها در انتخابات، ترکیه در جنگ سرد به بلوک غرب پیوست و در سال ۱۹۵۲ عضو ناتو شد. این عاقلانهترین تصمیمی بود که در سیاست خارجی در جمهوری ترکیه گرفته شد، و در بُعد داخلی نیز به کنترل نیروهای چپ انجامید.
در آخر کار، آنچه ترکیه را نجات داد، تمرکزگرایی اقتصادی و فرهنگی، یا دموکراسی فینفسه، یا ملیگرایی یا توسعهگرایی نبود، بلکه برعکس! اینها بیماریهایی بودند که نهادهای سنتیِ جامعه (مثل خانواده، بازار، مذهب...)، و نیز مقداری عقل سلیم در مناسبات خارجی، توانستند تا حدی از مضرات آنها بکاهند.
@jenabegav
پینوشت: به خوبی آگاهم که در یک روایت تاریخی بسیار جزییات مهم و پیچیدگیها و "اگر و اما"های فراوان وجود دارد که در این مختصر اصلاً و ابداً نمیگنجد.
بخش ۳ (از ۳): تعویذ از شرور یک جمهوری!
قرن نوزده و دهههای اول قرن بیستم زمانی بود که انواع و اقسام انحرافات دنیای مدرن در زمینههای گوناگون بروز کردند، و بعد از آن آنچه آمد معمولاً نشخوارها و بازیافتهای آنها یا پروبال دادن به آنها بود.
ما داستان خود در ترکیه را از ۱۹۰۸ و قدرت گرفتن ترکان جوان شروع کردیم، ولی در واقع در دربار و دولت سلطان عبدالحمید دوم تمایلات ناسیونالیستی قویاً آشکار شده بود. حتی خود سلطان عبدالحمید دوم، که در کل انسانی شریف و عاقل، و تا حد زیادی از خطرات زمانه آگاه بود، نتوانست خود را کاملاً از موج زمانه دور نگهدارد و تحت القائات مرد فتنهانگیزی چون سیدجمالالدین افغانی (اسدآبادی) اندکی به ورطه پاناسلامیسم افتاد. همچنین در دوران او بود که، در تقابل و واکنش به قدرت روزافزون دولتهای غربی از یک طرف و انحطاط و ضعف امپراتوری از طرف دیگر، نوعی تمرکزگرایی در عرصههای مختلف آغاز شد. در بُعد سیاسی یک پلیس مخفی برای کنترل سیاسی امپراتوری و دفع دسیسهها ایجاد شد. خیلی از مشکلات با ارمنیها و کردها در همین زمان شروع شد، امری که از یک طرف نیز ریشه در ملیگراییهای نوظهور اقوام مختلف داشت. دوران، دوران گیجی و سردرگمی بود و بسیاری از انحرافات و ایدئولوژیهای منحرف هنوز چهرهی واقعی و عواقب شوم خود را نشان نداده بودند.
سیاستهای عبدالحمید را خیلیها مستبدانه دانستهاند که کاملاً دور از حقیقت نیست. ولی آن گونه که در بخشهای قبلی دیدیم، استبداد او اصلاً به گَرد پای استبداد آتاتورک و کمالیستها (هوادارن آتاترک) نمیرسید!
در حقیقت، از آنجا که برنامهریزی متمرکز فرهنگی-اجتماعی (و نیز اقتصادی) معمولاً نتایجی بر عکسِ نیت برنامهریزان به بار میآورد، شاید اقدامات آتاترک و جانشینانش، هرچند مخرب، ولی در عمل موجب حفظ بعضی نهادهای اجتماعی از شر انحرافات مدرن شد.
در آخر کار، شاید آنچه ترکیه را از غلتیدن به فلاکت کامل و بیهویتی کامل فرهنگی نجات داد، موارد زیر بود:
۱- بازار! تجارت و کاسبی در خون ترکهاست، ترکهایی که در حقیقت ریشهشان به تاجران فینیقی و یونانی برمیگردد. تجارت همیشه جزوی از فرهنگ اقوام و شهرهای حاشیهی مدیترانه بوده است. جمهوری ترکیه، اگر چه دولتی بسیار مداخلهگر در اقتصاد بود و با خود فساد بسیاری آورد، ولی همیشه و در حاشیهی این اقتصاد دولتی بخش بازار مشغول کار خود بود. نیز، از دههی ۱۹۹۰ به بعد سیاستمداران ترکیه تصمیم به آزادسازیهای گستردهی اقتصادی و خصوصیسازی تقریباً همهی بنگاههای اقتصادی گرفتند. اوضاع نسبتاً رضایتبخش امروز اقتصاد در ترکیه مرهون اینآزادسازی سه دههی گذشته است (از کسانی که سه دههی پیش به ترکیه سفر کرده بودند بخواهید تا خاطرات خودشان را از آنجا، از وضعیت اقتصادی گرفته تا فساد پلیس و رشوهگیری هر ساعتهشان، برایتان بگویند!)
۲- خانواده. علیرغم تمام تغییراتی که آتاترک بر ساختار اجتماعی ترکیه اعمال کرد، ساختار خانواده تغییر چندانی نکرد، ساختاری که تا امروز بر پایهی احترام و اطاعت از پدر و مادر و همبستگی شدید خانوادگی است.
۳- مذهب و تصوف. علیرغم تمام تلاش کمالیستها، و علیرغم ممنوعیت خیلی از شعائر مذهبی در فضای جامعه (که میتوانست خیلی راحت به اخراج کارکنان دولت و پلیس بینجامد)، مردم ترکیه به خصوص در شرق و در دهات و شهرهای کوچک، عمیقاً مذهبی ماندند. نیز، فرقههای صوفیه در تار و پود جامعهی عثمانی نفوذ داشتند و این نفوذ تا به امروز نیز ادامه پیدا کرده است. با غیرقانونی شدن فرقه های صوفیانه، فعالیت این فرقهها مخفیانه شد، و همین فشار شاید دلیلی شد بر اینکه این فرقهها کمتر دچار انحرافات و انحطاط شوند. در آخر، نفوذ همین فرقهها بود که موجب شد اسلامگرایی اخوانی و سیاسی بسیار نرمتر و معتدلتر از آنی بروز کند در کشورهای اسلامی دیگر بروز کرد.
۴- و یک نکتهی بسیار مهم آنکه، علیرغم الهام گرفتن آتاترک و نزدیکانش از سیستم متمرکز اقتصادی شوروی (که آن را علناً میستودند)، بعد از جنگ جهانی دوم، و به خصوص بعد از ۱۹۵۰ و شکست کمالیستها در انتخابات، ترکیه در جنگ سرد به بلوک غرب پیوست و در سال ۱۹۵۲ عضو ناتو شد. این عاقلانهترین تصمیمی بود که در سیاست خارجی در جمهوری ترکیه گرفته شد، و در بُعد داخلی نیز به کنترل نیروهای چپ انجامید.
در آخر کار، آنچه ترکیه را نجات داد، تمرکزگرایی اقتصادی و فرهنگی، یا دموکراسی فینفسه، یا ملیگرایی یا توسعهگرایی نبود، بلکه برعکس! اینها بیماریهایی بودند که نهادهای سنتیِ جامعه (مثل خانواده، بازار، مذهب...)، و نیز مقداری عقل سلیم در مناسبات خارجی، توانستند تا حدی از مضرات آنها بکاهند.
@jenabegav
پینوشت: به خوبی آگاهم که در یک روایت تاریخی بسیار جزییات مهم و پیچیدگیها و "اگر و اما"های فراوان وجود دارد که در این مختصر اصلاً و ابداً نمیگنجد.
👍51👎3
ابراهیم رئیسی، رئیسجمهور ایران، از هواپیماسازی اصفهان خواست که هواپیمایی با ۷۲ سرنشین بسازند.
بحمدالله مهمترین قسمت کار که تعیین دقیق تعداد مسافر بود را ایشان انجام دادند. بقیهاش فقط یک کمی همت مهندسان و مسئولان رده پایینتر را نیاز دارد، به اضافه کمی پول و مساعدت دولتی که صد البته در جای درستش خرج خواهد شد.
مانده جناب رئیسجمهور دستور دهند آب زایندهرود دقیقاً ۳۲۲ روز در سال جاری باشد، تورم دقیقاً ۷ درصد شود، هر زوج دقیقاً سه پسر و دو دختر بزایند (یک پسر اضافه برای جنگ نیاز است)، رشد اقتصادی دقیقاً ۲۳درصد شود، و تایر پراید دقیقاً ۵۷۳ روز عمر کند .....
@jenabegav
بحمدالله مهمترین قسمت کار که تعیین دقیق تعداد مسافر بود را ایشان انجام دادند. بقیهاش فقط یک کمی همت مهندسان و مسئولان رده پایینتر را نیاز دارد، به اضافه کمی پول و مساعدت دولتی که صد البته در جای درستش خرج خواهد شد.
مانده جناب رئیسجمهور دستور دهند آب زایندهرود دقیقاً ۳۲۲ روز در سال جاری باشد، تورم دقیقاً ۷ درصد شود، هر زوج دقیقاً سه پسر و دو دختر بزایند (یک پسر اضافه برای جنگ نیاز است)، رشد اقتصادی دقیقاً ۲۳درصد شود، و تایر پراید دقیقاً ۵۷۳ روز عمر کند .....
@jenabegav
👍103👎5
جناب گاو
ابراهیم رئیسی، رئیسجمهور ایران، از هواپیماسازی اصفهان خواست که هواپیمایی با ۷۲ سرنشین بسازند. بحمدالله مهمترین قسمت کار که تعیین دقیق تعداد مسافر بود را ایشان انجام دادند. بقیهاش فقط یک کمی همت مهندسان و مسئولان رده پایینتر را نیاز دارد، به اضافه کمی…
دوستی در واکنش به خبر فوق مطلب زیر را نوشت که واقعاً درست است:
فرق (دولت رئیسی) با دولت روحانی اینه که خودش و کابینهاش پتانسیل جُکسازی بیشتری دارند و مایه مسرت خاطرند! وگرنه آن کثافتکاریهای روحانی در ایجاد سامانههای کنترل مردم صدبار و هزار بار بدتر از کارهای دلقکهای فعلی بود که عقلشان به همان هم نمیرسد. به نظرم نقش روحانی در ایجاد چتر کنترل بر روی همه چیز، از تراکنشهای مالی و چک و دارایی مردم و تلکه کردن تا سیستمهای ردیابی و رهگیریِ نفسکشیدنِ ملت، در تاریخ بیسابقه بود. یک زمانی بود که در همین سیستم سرکشیدن در حسابها و تراکنشهای مالی مردم دارای قبح بود، قبحی که در زمان دولت روحانی از بین رفت.
@jenabegav
فرق (دولت رئیسی) با دولت روحانی اینه که خودش و کابینهاش پتانسیل جُکسازی بیشتری دارند و مایه مسرت خاطرند! وگرنه آن کثافتکاریهای روحانی در ایجاد سامانههای کنترل مردم صدبار و هزار بار بدتر از کارهای دلقکهای فعلی بود که عقلشان به همان هم نمیرسد. به نظرم نقش روحانی در ایجاد چتر کنترل بر روی همه چیز، از تراکنشهای مالی و چک و دارایی مردم و تلکه کردن تا سیستمهای ردیابی و رهگیریِ نفسکشیدنِ ملت، در تاریخ بیسابقه بود. یک زمانی بود که در همین سیستم سرکشیدن در حسابها و تراکنشهای مالی مردم دارای قبح بود، قبحی که در زمان دولت روحانی از بین رفت.
@jenabegav
👍96👎10
حضرت آقای رئیسی، رئیسجمهور محترم،
با سلام و احترام و عرض ارادت،
از آنجا که فرموده بودید: "باید روند مهاجرت در کشور را معکوس کنیم و برای انجام اقداماتی جهت تحقق این امر مصممیم!" و از آنجا که مسئلهی مهاجرتِ نخبگان همیشه دغدغهی اینجانب بوده است، از حضورِ آن سرور گرامی اجازه میطلبم تا برنامهها و راهکارهای خود را، که حاصل عمری مطالعه و تدقیق و دلسوزی اینجانب است، به شرح زیر به شما عرضه کنم. جزییات برنامههای زیر به صورت ضمیمه ارسال میگردد.
۱- ایجادِ سازمان ملی مهاجرت معکوس (سممم)، تحتِ نظر مستقیم نهادِ ریاستجمهوری، با دفتری در نیاوران یا لواسان. از آنجا که اینجانب عمری دغدغهی مهاجرت نخبگان و فرار مغزها را داشتهام، و علیرغم بار سنگین چنین مسئولیتی، با صلاحدید شما و برای خدمت به وطن و ملتم و استعلای شعائر دینی و ملی، حاضرم ریاست این سازمان را بپذیرم. (اگر با سازمان موافق نیستید میتواند بنیاد باشد، یا کمیته، یا شورا یا هرچه شما صلاح بدانید.) بجاست که در مورد بودجهی مناسب از هم اکنون با سازمان برنامه و بودجه و مجلس شورای اسلامی رایزنیهای مناسب انجام شود.
۲- تشکیل و احداث سامانهی جامع پایش و ردگیری نخبگان مهاجرتکرده و نخبگان از مهاجرتبرگشته و مهاجران غیرنخبه و نخبگان غیرمهاجر(سامانهی سجپرنمنامغنغ).
۳- تبلیغات گسترده فیزیکی و حضوری توسط ریاست سازمان و منشیهایش، با مسافرت به اقصی نقاط عالم برای گفتگو و هماندیشی و تشویق مهاجران نخبه و غیرنخبه به بازگشت به وطن. از آنجایی که باید این سفرها به صورت بهینه طراحی شود، پیشنهاد میشود که در تابستانها که خیلی از نخبگان مهاجر به جزایر هاوایی میروند، ریاست سازمان به همراه منشیهایش برای تبلیغ و تبادل نظر به این جزایر دورافتاده برود.
۴- تشکیل کارگروههای ویژه برای همکاری با سایر سازمانهای دولتی و اصناف و تشکلهای مردمی برای بازگرداندن نخبگان به کشور. به عنوان مثال، کارگروه ویژهای باید تشکیل شود تا با صنف گونیفروشان در تعامل ویژه قرار بگیرد تا نخبگانی که نمیخواهند به آغوش کشور برگردند را داخل گونی کرده آنها را برگردانند (این بند اصلاً ربطی ندارد به اینکه پسردایی من رئیس صنف گونیفروشان است؛ هر گونه ارتباط برقرار کردن بین این دو کار دشمنان و معاندان نظام است).
۵- تشکیل کنفرانسها و سمینارهای مختلف در داخل و خارج از کشور و ایجاد رشتهی دانشگاهیِ "مهاجرتِ معکوس" در مقاطع کارشناسی ارشد و دکترا، و چاپ و انتشار نشریه علمی آیاِسآی The Inverse Immigration. همچنین در جهت تشویق دانشگاهیان به وارد شدن در این امر مهم پیشنهاد میشود که چاپ هر مقاله در این نشریهی وزین و علمی دارای ۱۰ امتیاز هیئت علمی باشد.
البته اینجانب اعلام میکنم که آمادگی آن را دارم که حتی در پُستهای پایینتر (مثلاً در دفاتر سازمان مهاجرت معکوس که در شهرهای لندن و پاریس و آمستردام تشکیل خواهد شد) نیز به ادای وظیفه بپردازم. خدمت به میهن از وظایف تکتک ماست و نباید کسی آن را منوط و مشروط به پست و مقام خاصی بکند.
در پایان توفیق شما و همه خادمان دلسوز میهن و ملت ایران را خواستارم.
غلام خانهپرورد و دستبوس شما،
با احترام،
ج.گ.
@jenabegav
پینوشت: اگر فکر میکنید که این مطلب جُک یا اغراقآمیز است و با واقعیت فاصله دارد، بهتر است نگاهی واقعبینانه به عالم واقع بیندازید!
منبع خبر
با سلام و احترام و عرض ارادت،
از آنجا که فرموده بودید: "باید روند مهاجرت در کشور را معکوس کنیم و برای انجام اقداماتی جهت تحقق این امر مصممیم!" و از آنجا که مسئلهی مهاجرتِ نخبگان همیشه دغدغهی اینجانب بوده است، از حضورِ آن سرور گرامی اجازه میطلبم تا برنامهها و راهکارهای خود را، که حاصل عمری مطالعه و تدقیق و دلسوزی اینجانب است، به شرح زیر به شما عرضه کنم. جزییات برنامههای زیر به صورت ضمیمه ارسال میگردد.
۱- ایجادِ سازمان ملی مهاجرت معکوس (سممم)، تحتِ نظر مستقیم نهادِ ریاستجمهوری، با دفتری در نیاوران یا لواسان. از آنجا که اینجانب عمری دغدغهی مهاجرت نخبگان و فرار مغزها را داشتهام، و علیرغم بار سنگین چنین مسئولیتی، با صلاحدید شما و برای خدمت به وطن و ملتم و استعلای شعائر دینی و ملی، حاضرم ریاست این سازمان را بپذیرم. (اگر با سازمان موافق نیستید میتواند بنیاد باشد، یا کمیته، یا شورا یا هرچه شما صلاح بدانید.) بجاست که در مورد بودجهی مناسب از هم اکنون با سازمان برنامه و بودجه و مجلس شورای اسلامی رایزنیهای مناسب انجام شود.
۲- تشکیل و احداث سامانهی جامع پایش و ردگیری نخبگان مهاجرتکرده و نخبگان از مهاجرتبرگشته و مهاجران غیرنخبه و نخبگان غیرمهاجر(سامانهی سجپرنمنامغنغ).
۳- تبلیغات گسترده فیزیکی و حضوری توسط ریاست سازمان و منشیهایش، با مسافرت به اقصی نقاط عالم برای گفتگو و هماندیشی و تشویق مهاجران نخبه و غیرنخبه به بازگشت به وطن. از آنجایی که باید این سفرها به صورت بهینه طراحی شود، پیشنهاد میشود که در تابستانها که خیلی از نخبگان مهاجر به جزایر هاوایی میروند، ریاست سازمان به همراه منشیهایش برای تبلیغ و تبادل نظر به این جزایر دورافتاده برود.
۴- تشکیل کارگروههای ویژه برای همکاری با سایر سازمانهای دولتی و اصناف و تشکلهای مردمی برای بازگرداندن نخبگان به کشور. به عنوان مثال، کارگروه ویژهای باید تشکیل شود تا با صنف گونیفروشان در تعامل ویژه قرار بگیرد تا نخبگانی که نمیخواهند به آغوش کشور برگردند را داخل گونی کرده آنها را برگردانند (این بند اصلاً ربطی ندارد به اینکه پسردایی من رئیس صنف گونیفروشان است؛ هر گونه ارتباط برقرار کردن بین این دو کار دشمنان و معاندان نظام است).
۵- تشکیل کنفرانسها و سمینارهای مختلف در داخل و خارج از کشور و ایجاد رشتهی دانشگاهیِ "مهاجرتِ معکوس" در مقاطع کارشناسی ارشد و دکترا، و چاپ و انتشار نشریه علمی آیاِسآی The Inverse Immigration. همچنین در جهت تشویق دانشگاهیان به وارد شدن در این امر مهم پیشنهاد میشود که چاپ هر مقاله در این نشریهی وزین و علمی دارای ۱۰ امتیاز هیئت علمی باشد.
البته اینجانب اعلام میکنم که آمادگی آن را دارم که حتی در پُستهای پایینتر (مثلاً در دفاتر سازمان مهاجرت معکوس که در شهرهای لندن و پاریس و آمستردام تشکیل خواهد شد) نیز به ادای وظیفه بپردازم. خدمت به میهن از وظایف تکتک ماست و نباید کسی آن را منوط و مشروط به پست و مقام خاصی بکند.
در پایان توفیق شما و همه خادمان دلسوز میهن و ملت ایران را خواستارم.
با احترام،
ج.گ.
@jenabegav
پینوشت: اگر فکر میکنید که این مطلب جُک یا اغراقآمیز است و با واقعیت فاصله دارد، بهتر است نگاهی واقعبینانه به عالم واقع بیندازید!
منبع خبر
Telegram
جناب گاو
توسعه، آیندهنگری و بهرهوری!
عنوان نوشتار را با این سه کلمه گُندهی محبوبِ بوروکراتها و نخبگان و دانشگاهیان آغاز کردم تا بگویم من هم خیلی حالیم است!
ولی آیا میدانستید چیزی وجود دارد به اسم "مرکز پژوهشهای توسعه و آیندهنگری"؟! در مورد "سازمان ملی بهرهوری"…
عنوان نوشتار را با این سه کلمه گُندهی محبوبِ بوروکراتها و نخبگان و دانشگاهیان آغاز کردم تا بگویم من هم خیلی حالیم است!
ولی آیا میدانستید چیزی وجود دارد به اسم "مرکز پژوهشهای توسعه و آیندهنگری"؟! در مورد "سازمان ملی بهرهوری"…
👍97👎6
خیابان شهید دکتر مجید حسینی
#مجید_حسینی را در نظر بگیرید: مردی بیسواد و بیمایه از لحاظ علمی، کسی که هوچیگری را خوب بلد است، عوامفریب، متظاهر به دین، کسی همه چیزش را از رانت و مزایای حکومتی دارد، ولی ادعای مبارزه با فساد دارد، کسی که عاشق چهگوارا و کاسترو است و دوست دارد ایران هم مثل کوبا شود، ولی خودش دوست دارد سفرهایش به اروپا (یا کانادا) باشد......
حالا فرض کنید همین آقامجید فردای روزگار در سفری به اروپا سکته کند و بمیرد، ولی شایع کنند که مافیای فلان و بهمان او را شهید کرده است! و فرض کنید شما به خواب اصحاب کهف رفته، بعد از ۶۰سال از خواب بیدار شوید و ببینید اسم ایشان در هر شهر کوچک و بزرگی روی خیابان و بیمارستان و .... به عنوان شهید فلانی گذاشته شده! چه حالی پیدا میکنید؟!
خوب، #علی_شریعتی همان مجید حسینی ۶۰ سال پیش بود: بیسواد و بیمایه، هوچیگر، تمام مزایایش رانت دولتی بود (حتی استخدامش در دانشگاه با آن مدرک نیمبند بهدردنخورش)...... به
خاطر مصرف زیاد سیگار سکته کرد، ولی گفتند ساواک او را کشته......
حالا هم اسمش در هر شهری روی خیابانها و بیمارستانها و..... است.
البته برای رعایت انصاف این را باید بگوییم که علی شریعتی اصلاً و ابداً به تعفن و فساد مجید حسینی نبود. در این شصت سال همه چیزمان، از جمله شخصیتهای عوامفریب و پوشالیمان، به شدت متعفنتر و فاسدتر شدهاند. اما چیزی که جلوی قهرمان شدن مجید حسینی را میگیرد سهولت دسترسی به اطلاعات در این عصر و زمانه است، و نه فساد و تعفنش.
@jenabegav
در مورد معلم انقلاب:
https://t.me/jenabegav/75
https://t.me/jenabegav/103
https://t.me/jenabegav/207
https://t.me/jenabegav/208
https://t.me/jenabegav/209
https://t.me/jenabegav/361
#مجید_حسینی را در نظر بگیرید: مردی بیسواد و بیمایه از لحاظ علمی، کسی که هوچیگری را خوب بلد است، عوامفریب، متظاهر به دین، کسی همه چیزش را از رانت و مزایای حکومتی دارد، ولی ادعای مبارزه با فساد دارد، کسی که عاشق چهگوارا و کاسترو است و دوست دارد ایران هم مثل کوبا شود، ولی خودش دوست دارد سفرهایش به اروپا (یا کانادا) باشد......
حالا فرض کنید همین آقامجید فردای روزگار در سفری به اروپا سکته کند و بمیرد، ولی شایع کنند که مافیای فلان و بهمان او را شهید کرده است! و فرض کنید شما به خواب اصحاب کهف رفته، بعد از ۶۰سال از خواب بیدار شوید و ببینید اسم ایشان در هر شهر کوچک و بزرگی روی خیابان و بیمارستان و .... به عنوان شهید فلانی گذاشته شده! چه حالی پیدا میکنید؟!
خوب، #علی_شریعتی همان مجید حسینی ۶۰ سال پیش بود: بیسواد و بیمایه، هوچیگر، تمام مزایایش رانت دولتی بود (حتی استخدامش در دانشگاه با آن مدرک نیمبند بهدردنخورش)...... به
خاطر مصرف زیاد سیگار سکته کرد، ولی گفتند ساواک او را کشته......
حالا هم اسمش در هر شهری روی خیابانها و بیمارستانها و..... است.
البته برای رعایت انصاف این را باید بگوییم که علی شریعتی اصلاً و ابداً به تعفن و فساد مجید حسینی نبود. در این شصت سال همه چیزمان، از جمله شخصیتهای عوامفریب و پوشالیمان، به شدت متعفنتر و فاسدتر شدهاند. اما چیزی که جلوی قهرمان شدن مجید حسینی را میگیرد سهولت دسترسی به اطلاعات در این عصر و زمانه است، و نه فساد و تعفنش.
@jenabegav
در مورد معلم انقلاب:
https://t.me/jenabegav/75
https://t.me/jenabegav/103
https://t.me/jenabegav/207
https://t.me/jenabegav/208
https://t.me/jenabegav/209
https://t.me/jenabegav/361
Telegram
جناب گاو
فرزندان شریعتی
نسل من، با کتابهای شریعتی وارد جهان اندیشهها شد. این راه، بینهایت جذاب و کوتاه است. مثلا شما از این راه میتوانی با خواندن یک کتاب یا شنیدن یک سخنرانی، تکلیف خود را با بخشی مهم و معظم از اندیشههای فلسفی غرب روشن کنی و با آرامشی شگفتانگیز…
نسل من، با کتابهای شریعتی وارد جهان اندیشهها شد. این راه، بینهایت جذاب و کوتاه است. مثلا شما از این راه میتوانی با خواندن یک کتاب یا شنیدن یک سخنرانی، تکلیف خود را با بخشی مهم و معظم از اندیشههای فلسفی غرب روشن کنی و با آرامشی شگفتانگیز…
👍97👎21
بیماری بانکیپور
امیرحسین بانکیپور، نمایندهی محترم اصفهان در مجلس، پیشنهاد داده که دختران مجرد به ازدواج با مردان شیعه از کشورهای دیگر هم فکر کنند.
عدهای به غیرت ملیشان برخورده، و عدهای دیگر ناراحت از اینکه، نمایندهی مجلس به جای آنکه به فکر حل مشکلات اقتصادی و معیشتی باشد تا مردان مجرد جراتِ ازدواج پیدا کنند، در عوض میآید چنین پیشنهادی میدهد.
برای من اما جالب این است: چه قدر این حضرات برای هر چیزی، راحت راه حل در آستین دارند، آن هم راه حلی در مقیاس کشوری! تصورش را بکنید که همین پیشنهاد را اگر کسی بخواهد در میان فامیل و اقوام خودش برای دختران فامیل بدهد، چه قدر باید حرفش را مزمزه کند، آن را بسنجد.... در مسجد محل اگر بلند شوید و برای دختران محل چنین پیشنهادی بدهید، ممکن است تا چند سال مورد ریشخند همولایتیها قرار بگیرید. اما در مورد کشور؟! اصلاً و ابداً نگران نباشید! اینها برای هر مشکلی جوابش را و راهحلش را بلافاصله در آستین دارند!
این توهم دانایی و این حالت ذهنی فقط مال آقای دکتر بانکیپور نیست. این بیماری تقریباً همهی سیاستمداران ماست. دنیای سیاست در کشورمان متاسفانه مستعد جذب افرادی با چنین بیماری است. بانکیپور بدشانسیش این بود که دست گذاشت روی چیزی که حساسیتبرانگیز است. بقیهشان در مورد هزار و یکچیز دیگر زندگی و فرهنگ و کسبوکار مردم همین توهم دانایی را دارند، و بدتر آنکه خیلی مواقع هم به این توهمات شکل اجرایی و قانونی میدهند. عبدالملکی را یادتان هست با طرح "بیزینس تولیدی با یکمیلیون تومان"؟ مثل دکتر بانکیپور که مطمئناً راه حل خودش را در فامیل خودش امتحان نکرده است، دکتر عبدالملکی هم نکرده بود راه حل خودش را در مورد یک جوان بیکار در کوچهشان پیاده کند! اما هر دو برای کشور طرح داشتند و دارند! یا همین وزیر صمت با طرح احمقانهی درج قیمت تولیدکننده......
فقط هم سیاستمداران ما نیستند. بسیاری از اقتصاددانانمان از سیاستمدارانمان بدترند....
و این که میگویم بیماری، فقط به عنوان یک استعاره نمیگویم. عمیقاً معتقدم که کسی که از لحاظ ذهنی و روانی سالم است نمیتواند چنین مالیخولیایی باشد. کدام آدم سالمی به ذهنش خطور میکند که در تهران نشسته، فیالمثل برای فرهنگ مردم بندرعباس برنامه بریزد؟ یا در آمریکا نشسته، فارغ از تمام مسائل و مصائبی که در ایران در آن زمان مردم و کاسبکاران خُرد درگیرش بودند، پیشنهاد قرنطینهی یکماهه در تمام ایران را بدهد؟
#توهم_دانش
#شهوت_کنترل
@jenabegav
امیرحسین بانکیپور، نمایندهی محترم اصفهان در مجلس، پیشنهاد داده که دختران مجرد به ازدواج با مردان شیعه از کشورهای دیگر هم فکر کنند.
عدهای به غیرت ملیشان برخورده، و عدهای دیگر ناراحت از اینکه، نمایندهی مجلس به جای آنکه به فکر حل مشکلات اقتصادی و معیشتی باشد تا مردان مجرد جراتِ ازدواج پیدا کنند، در عوض میآید چنین پیشنهادی میدهد.
برای من اما جالب این است: چه قدر این حضرات برای هر چیزی، راحت راه حل در آستین دارند، آن هم راه حلی در مقیاس کشوری! تصورش را بکنید که همین پیشنهاد را اگر کسی بخواهد در میان فامیل و اقوام خودش برای دختران فامیل بدهد، چه قدر باید حرفش را مزمزه کند، آن را بسنجد.... در مسجد محل اگر بلند شوید و برای دختران محل چنین پیشنهادی بدهید، ممکن است تا چند سال مورد ریشخند همولایتیها قرار بگیرید. اما در مورد کشور؟! اصلاً و ابداً نگران نباشید! اینها برای هر مشکلی جوابش را و راهحلش را بلافاصله در آستین دارند!
این توهم دانایی و این حالت ذهنی فقط مال آقای دکتر بانکیپور نیست. این بیماری تقریباً همهی سیاستمداران ماست. دنیای سیاست در کشورمان متاسفانه مستعد جذب افرادی با چنین بیماری است. بانکیپور بدشانسیش این بود که دست گذاشت روی چیزی که حساسیتبرانگیز است. بقیهشان در مورد هزار و یکچیز دیگر زندگی و فرهنگ و کسبوکار مردم همین توهم دانایی را دارند، و بدتر آنکه خیلی مواقع هم به این توهمات شکل اجرایی و قانونی میدهند. عبدالملکی را یادتان هست با طرح "بیزینس تولیدی با یکمیلیون تومان"؟ مثل دکتر بانکیپور که مطمئناً راه حل خودش را در فامیل خودش امتحان نکرده است، دکتر عبدالملکی هم نکرده بود راه حل خودش را در مورد یک جوان بیکار در کوچهشان پیاده کند! اما هر دو برای کشور طرح داشتند و دارند! یا همین وزیر صمت با طرح احمقانهی درج قیمت تولیدکننده......
فقط هم سیاستمداران ما نیستند. بسیاری از اقتصاددانانمان از سیاستمدارانمان بدترند....
و این که میگویم بیماری، فقط به عنوان یک استعاره نمیگویم. عمیقاً معتقدم که کسی که از لحاظ ذهنی و روانی سالم است نمیتواند چنین مالیخولیایی باشد. کدام آدم سالمی به ذهنش خطور میکند که در تهران نشسته، فیالمثل برای فرهنگ مردم بندرعباس برنامه بریزد؟ یا در آمریکا نشسته، فارغ از تمام مسائل و مصائبی که در ایران در آن زمان مردم و کاسبکاران خُرد درگیرش بودند، پیشنهاد قرنطینهی یکماهه در تمام ایران را بدهد؟
#توهم_دانش
#شهوت_کنترل
@jenabegav
👍120