👍185👎18
Forwarded from خاطرات و خطرات
هنوز آن فقرهٔ جهادیه علمای کربلا و نجف که آمدند طهران و فتحعلیشاه بیچاره را واداشته با دولت روسیه به جنگ و جدال انداخته از نظرها دور نشده است. و هر چه دولت ایران تابحال میکشد از نتیجهٔ همان نصایح علمای آنوقت کربلا و نجف است و حالا یقیناً تجدید آن لازم نیست.
فرازی از دستخط شاه شهید به صدراعظم وقت در پاسخ به تلگراف میرزای شیرازی
#ناصرالدین_شاه
👍141👎13
میگویند که پیشبینی کار ابلهان است، و بنابر این، این جناب (گاو) اگر چه پیشبینیهای زیادی میکنم، معمولاً آن را جایی درج نمیکنم تا بلاهتم آشکار نشود!
ولی امشب میخواهم یک پیشبینی خود را اینجا بنویسم: خیلی طول نخواهد کشید که عملیات "وعده صادق ۲" به عنوان هدیهی تندروهای کشور به نتانیاهو قلمداد خواهد شد، خیلیها که دیشب خوشحالی کردند دنبال عوامل نفوذی اسرائیل که این عملیات را بر حکومت تحمیل کردند خواهند گشت، و بازی "کی بود کی بود؟ من نبودم!" راه خواهد افتاد.
و البته الله اعلم!
@jenabegav
نوشته شده در ۱۱مهرماه ۱۴۰۳، یک روز بعد از وعده صادق دو!
ولی امشب میخواهم یک پیشبینی خود را اینجا بنویسم: خیلی طول نخواهد کشید که عملیات "وعده صادق ۲" به عنوان هدیهی تندروهای کشور به نتانیاهو قلمداد خواهد شد، خیلیها که دیشب خوشحالی کردند دنبال عوامل نفوذی اسرائیل که این عملیات را بر حکومت تحمیل کردند خواهند گشت، و بازی "کی بود کی بود؟ من نبودم!" راه خواهد افتاد.
و البته الله اعلم!
@jenabegav
نوشته شده در ۱۱مهرماه ۱۴۰۳، یک روز بعد از وعده صادق دو!
👍423👎66
وطنفروش وطنش و مردمش را فقط به پول نمیفروشد، بلکه خیلی وقتها به ایدئولوژی پوچ میفروشد! حتی اگر آن ایدئولوژی "ملیگرایی" نامیده شود. فلاکت مردمش و خرابی مملکتش را برای ارتقای ایدئولوژیش هزینه زیادی نمیداند.
وطنفروش ملیگرا کم نداریم!
@jenabegav
وطنفروش ملیگرا کم نداریم!
@jenabegav
👍334👎68
در صد و بیست سال گذشته، ایرانیان از خیلی چیزها بت ساختند: پیشرفت (ترقی)، توسعه، دموکراسی، انقلاب، ولایت فقیه، عدالت اجتماعی، ....
اما بزرگترین بتی که ساختند خود "ایران" بود! خیلیها حاضرند قربانی انسانی فدای این بت کنند. از مردم ایران!
@jenabegav
اما بزرگترین بتی که ساختند خود "ایران" بود! خیلیها حاضرند قربانی انسانی فدای این بت کنند. از مردم ایران!
@jenabegav
👍330👎156
احمقیام پس مبارک احمقی است،
که دلم با برگ، و جانم متقیست.
گر تو خواهی کِت شقاوت کم شود،
جهد کن تا از تو حکمت کم شود!
حکمتی کز طبع زاید وز خیال،
حکمتی بی فیض نور ذوالجلال!
#مولانا
@jenabegav
که دلم با برگ، و جانم متقیست.
گر تو خواهی کِت شقاوت کم شود،
جهد کن تا از تو حکمت کم شود!
حکمتی کز طبع زاید وز خیال،
حکمتی بی فیض نور ذوالجلال!
#مولانا
@jenabegav
👍92👎13
"هیچی، فقط منتظرم ببینم چی اختراع میکنی، ده بیست تایی بخشنامه و مقررات برایش صادر کنم."
و احتمالا یک سامانه جدید!
@jenabegav
و احتمالا یک سامانه جدید!
@jenabegav
👍214
روز به روز، ساعت به ساعت، ثانیه به ثانیه، به لحظه دود شدن سرابها و توهمات نزدیک میشویم.... سیلی سخت واقعیتهای تلخ بدجور به صورت متوهمین خواهد خورد!
و حتی به صورت بقیه!
@jenabegav
➖➖➖➖➖➖
پینوشت: این👆 قبل از حمله اسرائیل به ایران (و از بین بردن پدافندهای مهم کشور و نابود کردن سایت ساخت موشک شاهرود و ...) و یک ماه قبل از انتخابات آمریکا و دو ماه قبل از سقوط اسد نوشته شد.
و حتی به صورت بقیه!
@jenabegav
➖➖➖➖➖➖
پینوشت: این👆 قبل از حمله اسرائیل به ایران (و از بین بردن پدافندهای مهم کشور و نابود کردن سایت ساخت موشک شاهرود و ...) و یک ماه قبل از انتخابات آمریکا و دو ماه قبل از سقوط اسد نوشته شد.
👍522👎39
جناب گاو
کودکان میگوید: تو چه طور مسلمانی هستی، نه اصلاً، چه طور انسانی هستی که فجایع و درد فلسطینیان را میبینی و ساکتی! از همهی جنایات اسرائیل گذشته، آیا بچههایی که در این وسط کشته و معلول و یتیم میشوند را نمیبینی؟! میگویم: من نه تنها در مورد کودکان فلسطینیها…
در دروغگویی بعضی از جماعتی که آنقدر برای کودکان غزه گریه و سوگواری کردند همین بس که واقعهای که شروع آن تراژدی خوفناک بود (یعنی ۷ اکتبر) را جشن میگیرند. اینها برایشان کودکان غزه مهم نیستند، بلکه ضربه به اسرائیل است که مهم است.
@jenabegav
@jenabegav
👍397👎32
جهت تاریخ
در بسیاری از ایدئولوژیهای دو قرن اخیر، برای تاریخ جهتی پیشرونده و پیشرفتکننده متصور میشوند. در این نوع نگاه، تاریخ و جریانات تاریخی جهتی رو به جلو و به سوی ترقی دارند: اگر هم عقبگردهایی اینجا و آنجا اتفاق افتد در کل جریان به سوی پیشرفت است و خلل زیادی در آن وارد نمیشود. نوعی داروینیسم تاریخی در خیلی از این نگاههای ایدئولوژیک مشهود است.
در میان بعضی دینداران این تلقی از تاریخ با آموزههای آخر زمانی ترکیب شد و ایدههایی از این نوع موجب شد که: "با تلاش و جهاد جهادگران، عدالت به تدریج و با پیروزی عدالتطلبان در جهان گسترده خواهد شد، مستکبران شکست خواهند خورد، و این روند با آمدن منجی نهایی تکمیل خواهد شد."
اما در حقیقت دیدگاه دینی متضاد با این دیدگاه است! در دیدگاه دین جهتی برای تاریخ در نظر گرفته نمیشود. مگر البته جهتی که حاصل از تاثیر زمان بر همه چیز است که چیزی جز افزایش آنتروپی (یعنی همان انحطاط و فرسودگی) نیست. طبق دیدگاه دینی جوامع انسانی با دور شدن از زمان وحی، به تدریج منحط میشوند و تاریکی بیشتر و بیشتر بر جهان حاکم میشود. آمدن منجی موعود در راستای روندی تاریخی نیست، بلکه دست الهی است که در زمان انحطاط کامل میآید تا چیزها را به روال اولیه خود (همان فطرت الهی) برگرداند. تلقی جهتدارانه از تاریخ که آن را در جهتی مثبت میداند که این جهت را فعالان (مجاهدان، مذهبیها، .....) تقویت میکنند و به جلو میبرند تا در نهایت به مدینه فاضله موعود برسد، نگاهی دینی نیست، بلکه برگرفته از ایدئولوژیهای مدرن (به خصوص مارکسیسم) است.
@jenabegav
در بسیاری از ایدئولوژیهای دو قرن اخیر، برای تاریخ جهتی پیشرونده و پیشرفتکننده متصور میشوند. در این نوع نگاه، تاریخ و جریانات تاریخی جهتی رو به جلو و به سوی ترقی دارند: اگر هم عقبگردهایی اینجا و آنجا اتفاق افتد در کل جریان به سوی پیشرفت است و خلل زیادی در آن وارد نمیشود. نوعی داروینیسم تاریخی در خیلی از این نگاههای ایدئولوژیک مشهود است.
در میان بعضی دینداران این تلقی از تاریخ با آموزههای آخر زمانی ترکیب شد و ایدههایی از این نوع موجب شد که: "با تلاش و جهاد جهادگران، عدالت به تدریج و با پیروزی عدالتطلبان در جهان گسترده خواهد شد، مستکبران شکست خواهند خورد، و این روند با آمدن منجی نهایی تکمیل خواهد شد."
اما در حقیقت دیدگاه دینی متضاد با این دیدگاه است! در دیدگاه دین جهتی برای تاریخ در نظر گرفته نمیشود. مگر البته جهتی که حاصل از تاثیر زمان بر همه چیز است که چیزی جز افزایش آنتروپی (یعنی همان انحطاط و فرسودگی) نیست. طبق دیدگاه دینی جوامع انسانی با دور شدن از زمان وحی، به تدریج منحط میشوند و تاریکی بیشتر و بیشتر بر جهان حاکم میشود. آمدن منجی موعود در راستای روندی تاریخی نیست، بلکه دست الهی است که در زمان انحطاط کامل میآید تا چیزها را به روال اولیه خود (همان فطرت الهی) برگرداند. تلقی جهتدارانه از تاریخ که آن را در جهتی مثبت میداند که این جهت را فعالان (مجاهدان، مذهبیها، .....) تقویت میکنند و به جلو میبرند تا در نهایت به مدینه فاضله موعود برسد، نگاهی دینی نیست، بلکه برگرفته از ایدئولوژیهای مدرن (به خصوص مارکسیسم) است.
@jenabegav
👍127👎4
شیعه و مبارزه با ظلم
واقعیتی بدیهی، که در میان جریانات ایدئولوژیک دنیای مدرن برای بسیاری از مردم به نحوی وارونه ارائه شده است، این واقعیت است که: امامان شیعه اثناعشری فعالین اجتماعی و مبارزهکنندگان با ظلم (به حالتی فعال و مبارزانه) نبودند. حتی امام حسین نیز، هرچند که مظلوم بود، ولی هدفش در بدو امر مبارزه با ظلم نبود، بلکه خودداری از بیعت با یزید بود و یا پاسخ مثبت به مردمانی (در کوفه) که او را شایسته زمامداری خود میدیدند. او هر چه در توان داشت کرد تا از جنگ بپرهیزد بدون آنکه با یزید بیعت کند.
شیعیان زیدی در این مورد با جریان شیعه اثناعشری متفاوت بودند که آنها کسی را فقط وقتی امام میدانستند که، علاوه بر اینکه از نسل پیامبر باشد، در جامعه نقشی فعال و راهبرانه داشته باشد. در نظر زیدیه هر کسی که این دو را داشت امام بود و الّا فَلا! از این روست که بعد از امام سجاد، تنها امامی از میان امامان بعدی در شیعه اثناعشری که آنها به عنوان یکی از امامان خود قبول داشتند امام رضا بود، از این جهت که امام رضا با قبول ولیعهدی مامون (هرچند با اکراه) نقشی در جامعه برای خود پذیرفته بود.
بعد از داستان کربلا امامان شیعه نه تنها خود در مبارزه فعالانه با ظلم شرکت نمیکردند، بلکه بارها و بارها و بارها و به تواتر از قیام و انقلاب منع میکردند، چنانچه از انتقادهای گاه شدید امام باقر و امام صادق نسبت به قیام زید (برادر امام باقر) و قیامهای پسرانش، و یا قیام محمد نفس زکیه از نوادگان امام حسن و دیگر قیامهای علویان میتوان دید، و نیز از احادیث زیادی در منع شراکت در زیر هرگونه علم و پرچمی قبل از ظهور قائم.
➖➖➖➖➖➖
دلسوزاندن برای هر مظلومی در هر کجای عالم که باشد یک چیز است و وظیفه برای تلاش برای رفع ظلم چیز دیگر! مسلماً آنجایی که هر فردی میتواند، باید در حیطه قدرت خود، از ظلمی که قابل پیشگیری است پیشگیری کند، البته آن هم با در نظر گرفتن جهل همیشگی انسان که لزوماً عدل را از ظلم به درستی تشخیص نمیدهد و یا ظلمی را با ظلمی دیگر جایگزین میکند.
ولی هیچ جا در قرآن یا سنت یا احادیث به عهده هیچ مسلمانی گذاشته نشده که در سرزمینهای دور به دنبال ظلم گشته، با آن مبارزه کند. از آن بدتر احساس منجی عالم بودن و رسالت جهانی داشتن است که، بیش از آنکه از احساس دینی بیاید، حاصل وسوسه شیطان و نوعی تفرعن پنهان یا آشکار است.
والله اعلم
@jenabegav
واقعیتی بدیهی، که در میان جریانات ایدئولوژیک دنیای مدرن برای بسیاری از مردم به نحوی وارونه ارائه شده است، این واقعیت است که: امامان شیعه اثناعشری فعالین اجتماعی و مبارزهکنندگان با ظلم (به حالتی فعال و مبارزانه) نبودند. حتی امام حسین نیز، هرچند که مظلوم بود، ولی هدفش در بدو امر مبارزه با ظلم نبود، بلکه خودداری از بیعت با یزید بود و یا پاسخ مثبت به مردمانی (در کوفه) که او را شایسته زمامداری خود میدیدند. او هر چه در توان داشت کرد تا از جنگ بپرهیزد بدون آنکه با یزید بیعت کند.
شیعیان زیدی در این مورد با جریان شیعه اثناعشری متفاوت بودند که آنها کسی را فقط وقتی امام میدانستند که، علاوه بر اینکه از نسل پیامبر باشد، در جامعه نقشی فعال و راهبرانه داشته باشد. در نظر زیدیه هر کسی که این دو را داشت امام بود و الّا فَلا! از این روست که بعد از امام سجاد، تنها امامی از میان امامان بعدی در شیعه اثناعشری که آنها به عنوان یکی از امامان خود قبول داشتند امام رضا بود، از این جهت که امام رضا با قبول ولیعهدی مامون (هرچند با اکراه) نقشی در جامعه برای خود پذیرفته بود.
بعد از داستان کربلا امامان شیعه نه تنها خود در مبارزه فعالانه با ظلم شرکت نمیکردند، بلکه بارها و بارها و بارها و به تواتر از قیام و انقلاب منع میکردند، چنانچه از انتقادهای گاه شدید امام باقر و امام صادق نسبت به قیام زید (برادر امام باقر) و قیامهای پسرانش، و یا قیام محمد نفس زکیه از نوادگان امام حسن و دیگر قیامهای علویان میتوان دید، و نیز از احادیث زیادی در منع شراکت در زیر هرگونه علم و پرچمی قبل از ظهور قائم.
➖➖➖➖➖➖
دلسوزاندن برای هر مظلومی در هر کجای عالم که باشد یک چیز است و وظیفه برای تلاش برای رفع ظلم چیز دیگر! مسلماً آنجایی که هر فردی میتواند، باید در حیطه قدرت خود، از ظلمی که قابل پیشگیری است پیشگیری کند، البته آن هم با در نظر گرفتن جهل همیشگی انسان که لزوماً عدل را از ظلم به درستی تشخیص نمیدهد و یا ظلمی را با ظلمی دیگر جایگزین میکند.
ولی هیچ جا در قرآن یا سنت یا احادیث به عهده هیچ مسلمانی گذاشته نشده که در سرزمینهای دور به دنبال ظلم گشته، با آن مبارزه کند. از آن بدتر احساس منجی عالم بودن و رسالت جهانی داشتن است که، بیش از آنکه از احساس دینی بیاید، حاصل وسوسه شیطان و نوعی تفرعن پنهان یا آشکار است.
والله اعلم
@jenabegav
👍262👎12
جنگ، خائنین و خادمین
سال ۱۳۶۶ بود. بحث جنگ بود، و پیرمرد دهاتی با لبخندی تلخ گفت: "هی میگن خونوادههای شهدا خواستار ادامهی جنگند! من پدر شهیدم و میگم تمومش کنید!" بچه بودم، و شنیدن این حرف ساده شوکهام کرد! پروپاگاندای "جنگ جنگ تا پیروزی" آن روزها آن قدر قوی بود که در ذهن من بچه نمیگنجید که یک "پدر شهید" خواهان اتمام جنگ باشد. حتی تا یک هفته قبل از پذیرش قطعنامه در سال ۱۳۶۷، در خیابانها و میدانها بنر میزدند که "هر که در ادامهی جنگ شک کند خائن به رسولالله است"!
الان میدانیم که در آن سالها بسیاری در قسمتهای مختلف نظام به این نتیجه رسیده بودند که باید جنگ را هر چه زودتر خاتمه داد. فهمیده بودند که نمیتوان عراق را شکست داد و نمیشود بغداد را گرفت. ولی جرات نمیکردند که با صدای بلند آن را بگویند. جنگ را طول دادند و طول دادند تا سال ۱۳۶۷ که شکست از همه طرف سراغمان آمد: عراقیها به سرعت پیشرفت کردند واسرا و کشتههای بسیار زیادی از ما گرفتند. وضعیت اقتصادی هم به واسطه جنگ رو به فروپاشی کامل بود. آنجا بود که جام زهر نوشیده شد، و ایران مجبور شد در ضعیفترین حالت وارد مذاکرات بعد از جنگ شود، در حالیکه هنوز بیش از ۲۰۰۰ کیلومتر مربع از خاک کشورمان در دست عراق بود. شانس آوردیم که صدام آن بلاهت آشکار را نشان داد و به کویت حمله کرد و بعد داستان حمله گسترده آمریکا پیش آمد که ماشین جنگی عراق را نابود کرد! و الّا معلوم نبود که چه شرایط خفتباری بر ما تحمیل میشد.
آن افراد معدودی که در سالهای بین ۱۳۶۲ و ۱۳۶۷ با صدای بلند خواستار پایان جنگ بودند، آن زمان با انواع و اقسام تهمتها و بدگوییها مواجه شدند. از "لیبرالهای طرفدار آمریکا" گرفته تا "خائن به رسولالله" و ..... ولی امروز چون روز روشن است که اینها، لااقل در این فقره، خادمین واقعی به مردم ایران بودند. اینها در آن روز واقعیتی را میگفتند که برایشان بیاحترامی میآورد و بعد از جنگ هم کسی برای آنها بابت آن اعتباری و افتخاری قائل نشد.
صدای لات و لوتها و گندهگوها و افراطیها همیشه بلندتر است! آنها آن هنگام که جنگ میافروزند افتخار کسب میکنند، و در شکست هم باز مخالفین را متهم میکنند.
فاعتبروا یا اولیالابصار!
@jenabegav
سال ۱۳۶۶ بود. بحث جنگ بود، و پیرمرد دهاتی با لبخندی تلخ گفت: "هی میگن خونوادههای شهدا خواستار ادامهی جنگند! من پدر شهیدم و میگم تمومش کنید!" بچه بودم، و شنیدن این حرف ساده شوکهام کرد! پروپاگاندای "جنگ جنگ تا پیروزی" آن روزها آن قدر قوی بود که در ذهن من بچه نمیگنجید که یک "پدر شهید" خواهان اتمام جنگ باشد. حتی تا یک هفته قبل از پذیرش قطعنامه در سال ۱۳۶۷، در خیابانها و میدانها بنر میزدند که "هر که در ادامهی جنگ شک کند خائن به رسولالله است"!
الان میدانیم که در آن سالها بسیاری در قسمتهای مختلف نظام به این نتیجه رسیده بودند که باید جنگ را هر چه زودتر خاتمه داد. فهمیده بودند که نمیتوان عراق را شکست داد و نمیشود بغداد را گرفت. ولی جرات نمیکردند که با صدای بلند آن را بگویند. جنگ را طول دادند و طول دادند تا سال ۱۳۶۷ که شکست از همه طرف سراغمان آمد: عراقیها به سرعت پیشرفت کردند واسرا و کشتههای بسیار زیادی از ما گرفتند. وضعیت اقتصادی هم به واسطه جنگ رو به فروپاشی کامل بود. آنجا بود که جام زهر نوشیده شد، و ایران مجبور شد در ضعیفترین حالت وارد مذاکرات بعد از جنگ شود، در حالیکه هنوز بیش از ۲۰۰۰ کیلومتر مربع از خاک کشورمان در دست عراق بود. شانس آوردیم که صدام آن بلاهت آشکار را نشان داد و به کویت حمله کرد و بعد داستان حمله گسترده آمریکا پیش آمد که ماشین جنگی عراق را نابود کرد! و الّا معلوم نبود که چه شرایط خفتباری بر ما تحمیل میشد.
آن افراد معدودی که در سالهای بین ۱۳۶۲ و ۱۳۶۷ با صدای بلند خواستار پایان جنگ بودند، آن زمان با انواع و اقسام تهمتها و بدگوییها مواجه شدند. از "لیبرالهای طرفدار آمریکا" گرفته تا "خائن به رسولالله" و ..... ولی امروز چون روز روشن است که اینها، لااقل در این فقره، خادمین واقعی به مردم ایران بودند. اینها در آن روز واقعیتی را میگفتند که برایشان بیاحترامی میآورد و بعد از جنگ هم کسی برای آنها بابت آن اعتباری و افتخاری قائل نشد.
صدای لات و لوتها و گندهگوها و افراطیها همیشه بلندتر است! آنها آن هنگام که جنگ میافروزند افتخار کسب میکنند، و در شکست هم باز مخالفین را متهم میکنند.
فاعتبروا یا اولیالابصار!
@jenabegav
Telegram
جناب گاو
شایعهی بازداشت محسن رضایی در آشفتهبازار پایان جنگ
(این یادداشت ۵ سال قبل نوشته شده است)
7خرداد67 و کمتر از دو ماه مانده به پذیرش قطعنامه، آیتالله خمینی در پیامی نوشت: «سرنوشت جنگ در جبههها رقم میخورد نه در میدان مذاکرهها.» (صحیفه، ج21، ص53)
و دوهفته…
(این یادداشت ۵ سال قبل نوشته شده است)
7خرداد67 و کمتر از دو ماه مانده به پذیرش قطعنامه، آیتالله خمینی در پیامی نوشت: «سرنوشت جنگ در جبههها رقم میخورد نه در میدان مذاکرهها.» (صحیفه، ج21، ص53)
و دوهفته…
👍276👎5
جنگ!
بد نیست نگاهی بکنیم به وضع زیرساختهای انرژی کشور، در حالی که تصمیم به ورود به جنگ گرفته شد:
برق را کموبیش همه اطلاع دارند که چه کمبودی داریم و چگونه زمستان و تابستان با سوزاندن مازوت و به بهای آلوده کردن هوا برق کشور تامین میشود. البته مردم عادی کمتر میدانند و واقعیت بدتر است: تقریباً تمام صنایع در تابستان دو الی سه روز در هفته تقریبا کل روز را برق نداشتند. تخمین زده میشود که اگر همین امروز با قدرت و بودجه هر چه تمامتر کار شود و سرمایهگذاری شود (که با وضعیت فعلی اقتصاد خیلی امیدی به آننیست)، به زحمت پنج سال دیگر تولید برق تراز مصرف شود.
مردم در مورد مساله گاز حتی کمتر میدانند! پارسال به تمام صنایع هشدار داده شد که در زمستان قطعیهای گسترده گاز خواهند داشت. این که این اتفاق نیفتاد، مرهون گرمی بیسابقه هوا در زمستان پیش بود. وضعیت امسال حتی بدتر است و اگر هوا به اندازه معمول خود سرد شود در صنایع حتماً قطعی گاز خواهیم داشت.
با این حالِ بیمار، تندروها که تمامی تریبونهای رادیو تلویزیون و خیلی تریبونهای دیگر را در دست دارند، با جار و جنجال و فشار کشور را وارد جنگی کردند که آیندهاش نامعلوم است. اگر ضربهای حتی کوچک به زیرساختهای انرژی زده شود، خدا میداند چه عواقب کوتاهمدت یا دراز مدتی خواهد داشت.
این جنگ تحمیلی از سوی تندروها است؛ ولی البته عاقلترها و خود رئیسجمهور که با انفعال با آن روبرو شدند نیز مقصرند!
حال اگر در آینده معلوم شد که این جنگ به نفع کشور بوده که بنده عذرخواهی خواهم کرد. و اگر معلوم شد که به ضرر، آن هم ضرر زیاد، بوده، باید حق دهید که به همه آن تندروها و همهی مسوولان بگوییم: تف بر ذات بیشرفتان که همیشه مردم ایران را فدای حماقتها و ایدئولوژیهای ابلهانه خود میکنید! تف بر شما!
@jenabegav
بد نیست نگاهی بکنیم به وضع زیرساختهای انرژی کشور، در حالی که تصمیم به ورود به جنگ گرفته شد:
برق را کموبیش همه اطلاع دارند که چه کمبودی داریم و چگونه زمستان و تابستان با سوزاندن مازوت و به بهای آلوده کردن هوا برق کشور تامین میشود. البته مردم عادی کمتر میدانند و واقعیت بدتر است: تقریباً تمام صنایع در تابستان دو الی سه روز در هفته تقریبا کل روز را برق نداشتند. تخمین زده میشود که اگر همین امروز با قدرت و بودجه هر چه تمامتر کار شود و سرمایهگذاری شود (که با وضعیت فعلی اقتصاد خیلی امیدی به آننیست)، به زحمت پنج سال دیگر تولید برق تراز مصرف شود.
مردم در مورد مساله گاز حتی کمتر میدانند! پارسال به تمام صنایع هشدار داده شد که در زمستان قطعیهای گسترده گاز خواهند داشت. این که این اتفاق نیفتاد، مرهون گرمی بیسابقه هوا در زمستان پیش بود. وضعیت امسال حتی بدتر است و اگر هوا به اندازه معمول خود سرد شود در صنایع حتماً قطعی گاز خواهیم داشت.
با این حالِ بیمار، تندروها که تمامی تریبونهای رادیو تلویزیون و خیلی تریبونهای دیگر را در دست دارند، با جار و جنجال و فشار کشور را وارد جنگی کردند که آیندهاش نامعلوم است. اگر ضربهای حتی کوچک به زیرساختهای انرژی زده شود، خدا میداند چه عواقب کوتاهمدت یا دراز مدتی خواهد داشت.
این جنگ تحمیلی از سوی تندروها است؛ ولی البته عاقلترها و خود رئیسجمهور که با انفعال با آن روبرو شدند نیز مقصرند!
حال اگر در آینده معلوم شد که این جنگ به نفع کشور بوده که بنده عذرخواهی خواهم کرد. و اگر معلوم شد که به ضرر، آن هم ضرر زیاد، بوده، باید حق دهید که به همه آن تندروها و همهی مسوولان بگوییم: تف بر ذات بیشرفتان که همیشه مردم ایران را فدای حماقتها و ایدئولوژیهای ابلهانه خود میکنید! تف بر شما!
@jenabegav
👍385👎27
جناب گاو
زنده باد ترکی! بسیاری از مردم از فیلمها و سریالهای ترکی فقط آنهایی را میشناسند که در شبکههای ماهوارهای دیدهاند. ولی ژانرِ دیگری از فیلمهای ترکی هست که عمدتاً با حمایت حزب حاکم ترکیه یا با اندیشهای نزدیک به آن ساخته میشود و معمولاً به تاریخ دورهی…
زبان ملی مایه وفاق ملی نیست!
بلکه کاملاً برعکس!
شکی نیست که زبان فارسی نقشی اساسی و محوری در تاریخ سرزمینهایی فلات ایران داشته است. ولی اعلام زبان فارسی به عنوان "زبان ملی" در دوره رضاشاه پهلوی خبطی بزرگ بود.
فارسی قبل از آن هم زبان رسمی اداری بود و میتوانست همانگونه هم ادامه پیدا کند، اگرچه مثالهای کشورهایی چون سوئیس، کانادا، اسپانیا و هند نشان میدهد که چنین انحصاری حتی لازم هم نبود. در هر صورت، مسلماً انتخاب زبان "ملی" و اجبار آن توسط دولت لازم نبود.
وقایعی چون واکنشهای ابلهانه به خوشامدگویی به زبان ترکی در هواپیمایی در مسیر تبریز-تهران، و نیز آن حرف بس ابلهانه "کارشناس" دعوت شده در تلویزیون در مورد "ترکی"، اینها خاطر بسیاری از ترکزبانهای کشورمان را میآزارد، و حق دارند که آزردهخاطر شوند. حتی اگر با من در مورد زبان "ملی" مخالف باشید، نمیتوانید این نکته را نادیده بگیرید که چنین رفتارهایی وفاق بین افراد جامعه را تضعیف و تخریب میکند.
فراموش هم نباید بکنیم که زبان ترکی و اقوام ترکزبان جزو لاینفک و بسیار بزرگ تاریخ و فرهنگ ایران در هزار سال گذشته بودهاند. نیاکان هر یک از ما ممکن است که، قرنها یا حتی دههها قبل، یک "ترک" بوده باشد، و خود از آن بیخبر باشیم.
➖➖➖➖➖➖➖
گاهی بعضی "ملیگرایان" اشعار فردوسی در مورد "ترکان" را نوعی تحقیر ترکی میدانند، و بعضی قومگرایان ترک نیز همان را دلیلی برای اثبات نژادپرست بودن فردوسی میگیرند!
اگر نگاههای کاملاً مدرن را به اشخاص در گذشتههای دور تعمیم دهیم، هیچیک از آنها از انگ نژادپرستی یا مانند آن مصون نخواهد ماند. چنین نگاهی را به درست "زمانپریشی" مینامند. اجازه دهید در مورد فردوسی آنچه قبلا گفتهام را تکرار کنم: فردوسی تورانیان (که در اساطیر اصلی ایران نشانی از ترک بودنشان نیست و اسامیشان نشانی از ترک بودن ندارد) را با ترکان یکی میگیرد، چون در زمان فردوسی اقوامی که (همچون تورانیان در داستانهای کهن) از شمال شرقی به خراسان آن زمان کوچ یا تاختوتاز میکردند اقوام ترک بودند. برای فردوسی "ترک" فقط همین معنا را داشت، و نه مفهومی زبانی و یا نژادی (به معنایی که امروز از "نژاد" درک میکنیم). مضافاً آنکه، فردوسی برای تورانیان (یا "ترکان") یا هیچ قوم دیگری حقارت نژادی قائل نبود، کما آنکه در شاهنامه مادرِ مقدسترین و بزرگترین شاه ایران، یعنی کیخسرو، یک تورانی (یا مطابق کلام فردوسی، یک "ترک") است. اینکه شاهنامه، به پیروی از اساطیر کهن، "ایران" و "ایرانیان" را مرکز عالم میگیرد، چیزی است که مشترک بین اساطیر کهن هر قوم است که قوم خود را به نوعی مرکز عالم میگیرند.
➖➖➖➖➖➖➖
"ترکان پارسیگو، بخشندگان عمرند!" ولی حتی آن هموطن ترک (یا کرد یا لر یا عرب یا بلوچی) که فارسی را به زحمت، گاه زحمت بسیار زیاد، تکلم میکند، همانقدر باید برایمان عزیز و محترم باشد که هر هموطن دیگری. زبان مادری عطیهی الهی به هر شخص است و مهمترین زبان برای آن شخص همان زبان مادری اوست. اهمیت زبانهای دیگر را نباید با زور و اجبار دولتی برای اشخاص افزود یا کم کرد.
@jenabegav
بلکه کاملاً برعکس!
شکی نیست که زبان فارسی نقشی اساسی و محوری در تاریخ سرزمینهایی فلات ایران داشته است. ولی اعلام زبان فارسی به عنوان "زبان ملی" در دوره رضاشاه پهلوی خبطی بزرگ بود.
فارسی قبل از آن هم زبان رسمی اداری بود و میتوانست همانگونه هم ادامه پیدا کند، اگرچه مثالهای کشورهایی چون سوئیس، کانادا، اسپانیا و هند نشان میدهد که چنین انحصاری حتی لازم هم نبود. در هر صورت، مسلماً انتخاب زبان "ملی" و اجبار آن توسط دولت لازم نبود.
وقایعی چون واکنشهای ابلهانه به خوشامدگویی به زبان ترکی در هواپیمایی در مسیر تبریز-تهران، و نیز آن حرف بس ابلهانه "کارشناس" دعوت شده در تلویزیون در مورد "ترکی"، اینها خاطر بسیاری از ترکزبانهای کشورمان را میآزارد، و حق دارند که آزردهخاطر شوند. حتی اگر با من در مورد زبان "ملی" مخالف باشید، نمیتوانید این نکته را نادیده بگیرید که چنین رفتارهایی وفاق بین افراد جامعه را تضعیف و تخریب میکند.
فراموش هم نباید بکنیم که زبان ترکی و اقوام ترکزبان جزو لاینفک و بسیار بزرگ تاریخ و فرهنگ ایران در هزار سال گذشته بودهاند. نیاکان هر یک از ما ممکن است که، قرنها یا حتی دههها قبل، یک "ترک" بوده باشد، و خود از آن بیخبر باشیم.
➖➖➖➖➖➖➖
گاهی بعضی "ملیگرایان" اشعار فردوسی در مورد "ترکان" را نوعی تحقیر ترکی میدانند، و بعضی قومگرایان ترک نیز همان را دلیلی برای اثبات نژادپرست بودن فردوسی میگیرند!
اگر نگاههای کاملاً مدرن را به اشخاص در گذشتههای دور تعمیم دهیم، هیچیک از آنها از انگ نژادپرستی یا مانند آن مصون نخواهد ماند. چنین نگاهی را به درست "زمانپریشی" مینامند. اجازه دهید در مورد فردوسی آنچه قبلا گفتهام را تکرار کنم: فردوسی تورانیان (که در اساطیر اصلی ایران نشانی از ترک بودنشان نیست و اسامیشان نشانی از ترک بودن ندارد) را با ترکان یکی میگیرد، چون در زمان فردوسی اقوامی که (همچون تورانیان در داستانهای کهن) از شمال شرقی به خراسان آن زمان کوچ یا تاختوتاز میکردند اقوام ترک بودند. برای فردوسی "ترک" فقط همین معنا را داشت، و نه مفهومی زبانی و یا نژادی (به معنایی که امروز از "نژاد" درک میکنیم). مضافاً آنکه، فردوسی برای تورانیان (یا "ترکان") یا هیچ قوم دیگری حقارت نژادی قائل نبود، کما آنکه در شاهنامه مادرِ مقدسترین و بزرگترین شاه ایران، یعنی کیخسرو، یک تورانی (یا مطابق کلام فردوسی، یک "ترک") است. اینکه شاهنامه، به پیروی از اساطیر کهن، "ایران" و "ایرانیان" را مرکز عالم میگیرد، چیزی است که مشترک بین اساطیر کهن هر قوم است که قوم خود را به نوعی مرکز عالم میگیرند.
➖➖➖➖➖➖➖
"ترکان پارسیگو، بخشندگان عمرند!" ولی حتی آن هموطن ترک (یا کرد یا لر یا عرب یا بلوچی) که فارسی را به زحمت، گاه زحمت بسیار زیاد، تکلم میکند، همانقدر باید برایمان عزیز و محترم باشد که هر هموطن دیگری. زبان مادری عطیهی الهی به هر شخص است و مهمترین زبان برای آن شخص همان زبان مادری اوست. اهمیت زبانهای دیگر را نباید با زور و اجبار دولتی برای اشخاص افزود یا کم کرد.
@jenabegav
Telegram
جناب گاو
مساله اصلی تعبیر تاریخ با لنز مفاهیم ایدئولوژیک مدرن است! این همان اشتباهی است که فردوسی را "نژادپرست" یا "ضدترک" میداند، چون در شاهنامه دشمنان ایرانیها "ترکها" هستند و فردوسی از آنها بدگویی میکند. میدانیم که تورانیان اشاره شده در داستانهای اساطیری…
👍224👎77