جناب گاو
مقایسه بودجههای ۱۴۰۰ و ۱۴۰۴ حسین میرزایی (از چُراز): پول هست، ولی کلیش واسه ماس! طبق این مقایسه، طی ۵سال، بودجه نهادهای دمنده ایدئولوژی ۱۴برابر، ولی حقوق کارکنان دولت فقط ۲.۵برابر شده است. قسمت قابل توجهی از کسری بودجه مستقیما مربوط به #کسری_بودجه_ایدئولوژیک…
دوست عزیز آقای میرزایی اشتباهی کوچک میکند! الان دیگر بر خودِ حضرات هم روشن شده که این نهادهای تبلیغاتی و فرهنگی نمیتوانند حتی در همان تبلیغ و پروپاگاندا هم موفق و مؤثر عمل کنند. نمونه بارزش تلویزیون! آیا کسی، حتی در خود نظام، گمان میکند که با چاق کردن بودجه تلویزیون مخاطبانش افزون خواهند شد؟!
واقعیت این است که این چاق شدنها به دو علت دیگر است: اولاً این گروهها در طی سالها در نظام دارای لابیهای گسترده و قوی شدهاند.
و دوم، و شاید به همان اندازه مهم آنکه، اینها به نحوی نظام را گروگان خود دارند! نظام بیش از آنکه امید به خیر اینها داشته باشد از شرشان میترسد. این نظامِ تنها و بیکس مجبور است این آخرین حامیان را به هر ترتیبی هست نگه دارد. خیلی از سایبریها که در عقاید خود چنین متعصب به نظر میرسند، اگر بودجهشان متناسب با دلار رشد نکند، بلافاصله تبدیل به منتقدان خواهند شد. کافی است که، فیالمثل، حقالعمل علیزاده به پوندِ انگلیس برایش ارسال نشود تا ایشان برگردند به قالب یک کمونیست منتقد کل نظام! به همین راحتی!
@jenabegav
واقعیت این است که این چاق شدنها به دو علت دیگر است: اولاً این گروهها در طی سالها در نظام دارای لابیهای گسترده و قوی شدهاند.
و دوم، و شاید به همان اندازه مهم آنکه، اینها به نحوی نظام را گروگان خود دارند! نظام بیش از آنکه امید به خیر اینها داشته باشد از شرشان میترسد. این نظامِ تنها و بیکس مجبور است این آخرین حامیان را به هر ترتیبی هست نگه دارد. خیلی از سایبریها که در عقاید خود چنین متعصب به نظر میرسند، اگر بودجهشان متناسب با دلار رشد نکند، بلافاصله تبدیل به منتقدان خواهند شد. کافی است که، فیالمثل، حقالعمل علیزاده به پوندِ انگلیس برایش ارسال نشود تا ایشان برگردند به قالب یک کمونیست منتقد کل نظام! به همین راحتی!
@jenabegav
Telegram
جناب گاو
👍254👎4
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تلاش برای ساختن روباتهای کاملاً آدمنما ادامه دارد.
در استفاده از روباتها منافع زیادی ممکن است باشد: در اقتصاد و پزشکی و .... ولی چه فایدهای در روبات انساننما هست؟
"شیطان بوزینه تقلیدگر خداوند است!" تلاش برای ساختن روبات انساننما همان ادامه تمنای انسان برای خداگونه شدن، همان خوردن میوه ممنوعه، است. انسان مدرن میخواهد خود را جای خدا بگذارد، و بنابراین باید بتواند اشرف مخلوقات خداوند، یعنی خود انسان را، خلق کند.
این راهی است که با تبعید از بهشت شروع شد و به جهنم ختم خواهد شد.
@jenabegav
در استفاده از روباتها منافع زیادی ممکن است باشد: در اقتصاد و پزشکی و .... ولی چه فایدهای در روبات انساننما هست؟
"شیطان بوزینه تقلیدگر خداوند است!" تلاش برای ساختن روبات انساننما همان ادامه تمنای انسان برای خداگونه شدن، همان خوردن میوه ممنوعه، است. انسان مدرن میخواهد خود را جای خدا بگذارد، و بنابراین باید بتواند اشرف مخلوقات خداوند، یعنی خود انسان را، خلق کند.
این راهی است که با تبعید از بهشت شروع شد و به جهنم ختم خواهد شد.
@jenabegav
👍161👎107🤷♂1
جناب گاو
زنده باد فارسی! بیشترین اعتراض به نوشتهام در مورد یک سیستم آموزشی کاملاً آزاد در مورد آزادی انتخاب زبان آموزشی بود. اعتراضها همانهایی بود که معمولاً ایراد میشود. چند نکته را به طور گذرا بگویم و رد شوم: ۱- از بچگی ادبیات و زبان فارسی را دوست داشتم و…
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
👍74👎13
جناب گاو
ناصر شاهینپر (مورخ) در مورد زبان ملی نیز ببینید: https://t.me/jenabegav/1078 @jenabegav
زبان
از واژه فاشیسم آنقدر استفاده و سوءاستفاده شده که باید در به کار بردن آن خیلی مواظب بود. ولی اخیرا چند چیز اتفاق افتاد که واقعاً برازنده نام «فاشیسم زبانی» است!
اول: در یک پرواز هواپیمایی از تبریز به تهران از یک شرکت خصوصی، مهماندار به زبان ترکی به مهمانان خیر مقدم گفت! فاشیستهای زبانی چنان واکنشهای تندی نشان دادند که شرکت مزبور اعلامیه داد و معذرتخواهی کرد.
دوم، زنی که مدیر یک شرکت تولیدی بزرگ بود در مصاحبهای کلمات انگلیسی زیادی به کار برد. این چیزی است که البته من هم اصلا دوست ندارم! ولی واکنشها فقط در این حد نبود! چنان خیل توئیتها و واکنشها آن زن را و شخصیتش را و شرکتش را به دلیل این مصاحبه مورد هجمه قرار داد که کسی اگر نمیدانست فکر میکرد آن زن مرتکب جنایتی شده است.
سوم، رئیس جمهور ترکزبان ما در جمعی از هموطنان ترکزبان چند جمله ترکی صحبت کرد! محافظان «زبان ملی» چنان به غیرتشان برخورد که انگار ناموسشان مورد تجاوز قرار گرفته!
من خود فارسم، ولی اگر یک هموطن ترکزبان بودم، احتمالاً عمیقاً احساس رنجش از چنین رفتارهایی میکردم. آیا این «ملیگرایان» متعصب میفهمند که چه با این رفتارها چه ضربهای به آنچه خود «همبستگی ملی» مینامند میزنند؟
➖➖➖➖➖
تحقیقی کنید در مورد آنکه در کدام کشورها بنابر حکم قانون یک زبان، و فقط یک زبان، زبان ملی است (زبان ملی با زبان رسمی اداری متفاوت است). تاکید میکنم که بنابر اجبار قانون و نه فقط در عمل، چون در عمل خیلی وقتها اتفاق میافتد که یک زبان به طور خودجوش زبان غالب شود (کماآنکه در ایران در مورد فارسی چنین بود، حتی قبل از آن که به واسطه اجبار قانونی «زبان ملی» اعلام شود). ببینید کدام کشورها طبق قانون زبان ملی دارند، و نتیجهاش (یعنی تعداد کم آنها، به خصوص در میان کشورهای اروپایی) شما را شگفتزده خواهد کرد!
مقوله «زبان ملی» در قرن ۱۹ همراه با مقوله ملتسازی و ایده «حکومت مبنی بر مفهوم ملت» بسیار مطرح بود. برای به وجود آوردن «ملت»، لازم بود چسبی باشد تا اقوام مختلف را به هم بچسباند. ولی در طی قرن بیستم در اکثر جاهای دنیا این ایده و ایده تکزبانی کمکم کنار گذاشته شد.
ولی در ایران، هنوز که هنوز است بسیاری از جماعت روشنفکرِ همیشه لیبرال و آزادیخواه و اهل تسامح و مدارا هر گونه زیر سؤال بردن آن را کم از کفرگویی نمیشمارند. به زبان ملی که میرسد، تسامح و مدارا و آزادی همه دود میشود میرود هوا! (تجربهای بامزه خود من از این داستان داشتم: در گروهی تلگرامی از علاقمندان به تاریخ قاجار که در آن افراد مختلف با گرایشات مختلف حضور داشتند، من را فقط به خاطر طرح خیلی مودبانه مسأله از گروه اخراج کردند، البته بعد از آنکه بحث را شخصی کرده، به من توهین کردند!)
➖➖➖➖➖
میدانید قسمت تراژیک این «ملی» کردن زبان فارسی چه بود؟ این بود که اصلاً لازم نبود! فارسی ارج و احترام والایی در میان ایرانیان و حتی بسیاری از مردم خارج از ایران داشت. مثلاً، استاد بزرگ آواز سنتی در مکتب اصفهان، آقای تاج اصفهانی، در خاطراتش نقل میکند که چگونه در سفرش به جنوب کشور، یکی از بزرگان عرب در جنوب ایران او را برای مدت طولانی مهمان خود میکند، زیرا که آن شخص بسیار به ادبیات فارسی و به خصوص شعر سعدی علاقه داشت و تاج هم استاد خواندن شعرهای سعدی در دستگاههای موسیقی سنتی بود. میدانید او که بود؟ شیخ خزعل!
چنین بود وضعیت زبان فارسی، که بسیاری از اقوام غیر فارسی زبان هم او را به چشم ملکهای زیبا در میان زبانها میستودند و همیشه در فلات ایران نقش رابط بین اقوام مختلف را داشت. با «ملی» کردن فارسی بر ارج آن افزوده نشد، بلکه برای خیلی از اقوام سمبلی شد از زیادهخواهی و زورگویی مرکز!
➖➖➖➖➖
همان استدلالهایی که حضرات برای «زبان ملی» به کار میبرند را برای مذهب به کار برید! میگویند که یک زبان ملی واحد از امکان تجزیه میکاهد. خوب، یک مذهب ملی واحد هم همین کار را میکند. چطور است از فردا در استانهای سنینشین، مذهب تشیع را به عنوان مذهب ملی اجبار کنیم؟!
➖➖➖➖➖
آنچه با صدای بلند و با هیاهو گفته میشود را کاری نداشته باشید. تیز بنگرید که پشت نقابها چیست و چه میگذرد. این نیست که من کمتر از مدعیان پرسروصدا به فارسی علاقمند باشم، بلکه شاید برعکس! این نیست که من کمتر از مدعیان پرسروصدای دین حس دینی داشته باشم، بلکه شاید برعکس! این نیست که من کمتر از ملیگرایان (که کلمه «ملت» از زبانشان نمیافتد) خواهان رفاه و حال خوش مردم باشم!
مشکل اساسی ما ایرانیان امروز عدم اعتماد است: فارس به ترک و لر بیاعتماد است، ترک به فارس و کرد،.... دیندار به بیدین بیاعتماد است و بیدین به دیندار، مرد به زن بیاعتماد است و زن به مرد.... بنابراین هر گروه میکوشد که خود را بر صدر نشاند! اما خود این بر دیوار بیاعتمادی خواهد افزود.
@jenabegav
از واژه فاشیسم آنقدر استفاده و سوءاستفاده شده که باید در به کار بردن آن خیلی مواظب بود. ولی اخیرا چند چیز اتفاق افتاد که واقعاً برازنده نام «فاشیسم زبانی» است!
اول: در یک پرواز هواپیمایی از تبریز به تهران از یک شرکت خصوصی، مهماندار به زبان ترکی به مهمانان خیر مقدم گفت! فاشیستهای زبانی چنان واکنشهای تندی نشان دادند که شرکت مزبور اعلامیه داد و معذرتخواهی کرد.
دوم، زنی که مدیر یک شرکت تولیدی بزرگ بود در مصاحبهای کلمات انگلیسی زیادی به کار برد. این چیزی است که البته من هم اصلا دوست ندارم! ولی واکنشها فقط در این حد نبود! چنان خیل توئیتها و واکنشها آن زن را و شخصیتش را و شرکتش را به دلیل این مصاحبه مورد هجمه قرار داد که کسی اگر نمیدانست فکر میکرد آن زن مرتکب جنایتی شده است.
سوم، رئیس جمهور ترکزبان ما در جمعی از هموطنان ترکزبان چند جمله ترکی صحبت کرد! محافظان «زبان ملی» چنان به غیرتشان برخورد که انگار ناموسشان مورد تجاوز قرار گرفته!
من خود فارسم، ولی اگر یک هموطن ترکزبان بودم، احتمالاً عمیقاً احساس رنجش از چنین رفتارهایی میکردم. آیا این «ملیگرایان» متعصب میفهمند که چه با این رفتارها چه ضربهای به آنچه خود «همبستگی ملی» مینامند میزنند؟
➖➖➖➖➖
تحقیقی کنید در مورد آنکه در کدام کشورها بنابر حکم قانون یک زبان، و فقط یک زبان، زبان ملی است (زبان ملی با زبان رسمی اداری متفاوت است). تاکید میکنم که بنابر اجبار قانون و نه فقط در عمل، چون در عمل خیلی وقتها اتفاق میافتد که یک زبان به طور خودجوش زبان غالب شود (کماآنکه در ایران در مورد فارسی چنین بود، حتی قبل از آن که به واسطه اجبار قانونی «زبان ملی» اعلام شود). ببینید کدام کشورها طبق قانون زبان ملی دارند، و نتیجهاش (یعنی تعداد کم آنها، به خصوص در میان کشورهای اروپایی) شما را شگفتزده خواهد کرد!
مقوله «زبان ملی» در قرن ۱۹ همراه با مقوله ملتسازی و ایده «حکومت مبنی بر مفهوم ملت» بسیار مطرح بود. برای به وجود آوردن «ملت»، لازم بود چسبی باشد تا اقوام مختلف را به هم بچسباند. ولی در طی قرن بیستم در اکثر جاهای دنیا این ایده و ایده تکزبانی کمکم کنار گذاشته شد.
ولی در ایران، هنوز که هنوز است بسیاری از جماعت روشنفکرِ همیشه لیبرال و آزادیخواه و اهل تسامح و مدارا هر گونه زیر سؤال بردن آن را کم از کفرگویی نمیشمارند. به زبان ملی که میرسد، تسامح و مدارا و آزادی همه دود میشود میرود هوا! (تجربهای بامزه خود من از این داستان داشتم: در گروهی تلگرامی از علاقمندان به تاریخ قاجار که در آن افراد مختلف با گرایشات مختلف حضور داشتند، من را فقط به خاطر طرح خیلی مودبانه مسأله از گروه اخراج کردند، البته بعد از آنکه بحث را شخصی کرده، به من توهین کردند!)
➖➖➖➖➖
میدانید قسمت تراژیک این «ملی» کردن زبان فارسی چه بود؟ این بود که اصلاً لازم نبود! فارسی ارج و احترام والایی در میان ایرانیان و حتی بسیاری از مردم خارج از ایران داشت. مثلاً، استاد بزرگ آواز سنتی در مکتب اصفهان، آقای تاج اصفهانی، در خاطراتش نقل میکند که چگونه در سفرش به جنوب کشور، یکی از بزرگان عرب در جنوب ایران او را برای مدت طولانی مهمان خود میکند، زیرا که آن شخص بسیار به ادبیات فارسی و به خصوص شعر سعدی علاقه داشت و تاج هم استاد خواندن شعرهای سعدی در دستگاههای موسیقی سنتی بود. میدانید او که بود؟ شیخ خزعل!
چنین بود وضعیت زبان فارسی، که بسیاری از اقوام غیر فارسی زبان هم او را به چشم ملکهای زیبا در میان زبانها میستودند و همیشه در فلات ایران نقش رابط بین اقوام مختلف را داشت. با «ملی» کردن فارسی بر ارج آن افزوده نشد، بلکه برای خیلی از اقوام سمبلی شد از زیادهخواهی و زورگویی مرکز!
➖➖➖➖➖
همان استدلالهایی که حضرات برای «زبان ملی» به کار میبرند را برای مذهب به کار برید! میگویند که یک زبان ملی واحد از امکان تجزیه میکاهد. خوب، یک مذهب ملی واحد هم همین کار را میکند. چطور است از فردا در استانهای سنینشین، مذهب تشیع را به عنوان مذهب ملی اجبار کنیم؟!
➖➖➖➖➖
آنچه با صدای بلند و با هیاهو گفته میشود را کاری نداشته باشید. تیز بنگرید که پشت نقابها چیست و چه میگذرد. این نیست که من کمتر از مدعیان پرسروصدا به فارسی علاقمند باشم، بلکه شاید برعکس! این نیست که من کمتر از مدعیان پرسروصدای دین حس دینی داشته باشم، بلکه شاید برعکس! این نیست که من کمتر از ملیگرایان (که کلمه «ملت» از زبانشان نمیافتد) خواهان رفاه و حال خوش مردم باشم!
مشکل اساسی ما ایرانیان امروز عدم اعتماد است: فارس به ترک و لر بیاعتماد است، ترک به فارس و کرد،.... دیندار به بیدین بیاعتماد است و بیدین به دیندار، مرد به زن بیاعتماد است و زن به مرد.... بنابراین هر گروه میکوشد که خود را بر صدر نشاند! اما خود این بر دیوار بیاعتمادی خواهد افزود.
@jenabegav
Telegram
جناب گاو
ناصر شاهینپر (مورخ) در مورد زبان ملی
نیز ببینید:
https://t.me/jenabegav/1078
@jenabegav
نیز ببینید:
https://t.me/jenabegav/1078
@jenabegav
👍204👎57
جناب گاو
زبان از واژه فاشیسم آنقدر استفاده و سوءاستفاده شده که باید در به کار بردن آن خیلی مواظب بود. ولی اخیرا چند چیز اتفاق افتاد که واقعاً برازنده نام «فاشیسم زبانی» است! اول: در یک پرواز هواپیمایی از تبریز به تهران از یک شرکت خصوصی، مهماندار به زبان ترکی به مهمانان…
رضاشاه ستوده
آنچه در مورد رضاشاه میخواهم بنویسم، لزوماً در مورد خود رضاشاه نیست. بسیاری از برنامههای او حاصل فکر دولتمردان روشنفکر پیرامون او چون تیمورتاش و علیاکبر داور و محمدعلی فروغی و سردار بهادر بود، مردانی که همگی در نهایت مغضوب او شدند و از آن میان فقط فروغی بخت آن داشت که از خشمش جان به در برد و تنها خانهنشین شود.
آنچه که عمده روشنفکران ایرانی از رضاشاه انتظار داشتند یا بعدها به خاطرش او را ستودند، تجدد نبود. تجدد سالها بود که داشت آرامآرام وارد زندگی و فضای ایران میشد. مدارس نو هم نبود که حتی پیش از مشروطه داشت به سرعت همهگیر میشد. حتی احداث مدارس دخترانه هم نبود که آن هم بعد از مشروطه رشدی غافلگیرکننده داشت. مخالفت با مدارس نو در میان قشر کوچکی از آخوندها هم مدتها قبل از رضاشاه شروع شده بود و خیلی زود هم تمام شده بود و دیگر مخالفت جدی وجود نداشت. حتی موسسات عالیتر آموزشی (در سطح دانشگاه یا کالج) هم کمکم سروکلهشان پیدا شده بود. آنچه میطلبیدند حتی امنیت هم نبود، چرا که در دولتهای بعد از جنگ جهانی اول ( قوام ، وثوق ...) امنیت از دست رفته دوره جنگ داشت کمکم احیا میشد.
راهآهن میخواستند و آن را دوای همه دردها میدانستند، و نداشتن آن را دلیل همه «عقبماندگیها» (بعدها بعضی این را برای صنعت فولاد گفتند!). ولی آنگاه که رضاشاه با نابودی بخش خصوصی در تجارت خارجی و انحصارات دولتی بیسابقه در اقتصاد، و با مالیاتهایی که کشور را تا سرحد ورشکستگی رساند، بالاخره راهآهن را ساخت، آن راهآهن نه کشور را صنعتی کرد و نه معجزاتی که تصور میکردند را فراهم کرد. بیشتر تبختری بود در جواب عقده عقبماندگی! راهآهن ومسیرهایش هر چه بود، از لحاظ اقتصادی سرمایهگذاری غلطی بود.
آنجه از رضاشاه میپسندیدند و هنوز میپسندند، مرکزگرایی و دولتگرایی وحشی و بیلگام بود. وقتی از آموزش مدرن در حکومت او سخن میگویند، به این خاطر بود که منشور هزار رنگ آموزش نوین در ایران را را یکرنگ و متمرکز و برنامهریزیشده از سوی مرکز کرد. اگر ارتش نوین او را هنوز میستایند، به این دلیل بود که این ارتش بالاخره توانست به طور کامل همه را زیر یوغ نظام مرکزی درآورد، نه به این دلیل که میتوانست جلوی هجوم خارجی را بگیرد (که نتوانست). از ظلم خانها میگویند، ولی به شما نمیگویند که رضاشاه نه تنها خود بزرگترین زمینخوار تاریخ ایران بود، بلکه سران ارتش نوین او هر کدام در یک گوشه مملکت همچون خود او مشغول چپاولهایی بودند که روی هر خان و شاهزادهای را سفید میکرد.
رضاشاه بسیار باهوش و زیرک بود، ولی از آن مهمتر بسیار خوششانس بود. درست پس از بههمریختگیهای دوران مشروطه و تمام بحرانها و بیماریها و قحطیهای جنگ جهانی اول به قدرت رسید، درست زمانی که اثرات طب نوین و انقلاب صنعتی اروپا در کل دنیا خود را آشکار کرد. او برای چیزهایی اعتبار گرفت که ربطی به او نداشت! روشنفکران زمانش و بعد از او، هرچه توانستند از قاجار تصویری سیاه ارائه کردند. بعضی مقایسهها که بین دوره او و دوره قاجار میشود به همان بلاهتی است که بعضی طرفداران ج.ا. مثلاً در مقایسه تعداد تلفنهای همراه در دوره پهلوی و دوره ج.ا. میکنند، با این تفاوت که رسم شده به این دومی میخندیم و آن اولی را مثل نقل و نبات بازتاب میدهیم. یا میگویند که اگر او نبود یا آن شش سالی در آخر حکومش که لچک از سر زنان میکشیدند نبود، حالا ایران مثل افغانستان بود (سخنی بیمعنا که به آن قبلاً در اینجا و اینجا و اینجا پرداختیم).
او سرمشقی شد برای حکومت قلدرانه و تمرکزگرایانه، و به این ترتیب سلف واقعی ج.ا. بود. ولی در طنزی سیاه، همین ج.ا. الان موجب شده که مردم شعار «رضاشاه روحت شاد» دهند! حکومت ج.ا. حتی در بدبینی فوبیاوار نسبت به قدرتهای خارجی دنبالهرو راه او، اگرچه به نحوی بسیار احمقانهتر و اغراقآمیزتر، است (محمدرضاشاه در این مورد بسی بهتر و عاقلتر بود).
دوران پهلوی دورانی است که روح و روان ایرانی با تزریق انواع ایدئولوژیهای فاشیستی و سوسیالیستی و باستانگرایی به سردرگمی و نخوت و باد دچار شد که هنوز درگیر آن است. با مشروطه و دوران دو پهلوی تمام نهادهای سنتی ایران یکی یکی نابود گشتند تا امروز یک ایرانی بماند و یک دولت فراگیر متمرکز قلدر! میراث رضاشاه ستوده!
@jenabegav
آنچه در مورد رضاشاه میخواهم بنویسم، لزوماً در مورد خود رضاشاه نیست. بسیاری از برنامههای او حاصل فکر دولتمردان روشنفکر پیرامون او چون تیمورتاش و علیاکبر داور و محمدعلی فروغی و سردار بهادر بود، مردانی که همگی در نهایت مغضوب او شدند و از آن میان فقط فروغی بخت آن داشت که از خشمش جان به در برد و تنها خانهنشین شود.
آنچه که عمده روشنفکران ایرانی از رضاشاه انتظار داشتند یا بعدها به خاطرش او را ستودند، تجدد نبود. تجدد سالها بود که داشت آرامآرام وارد زندگی و فضای ایران میشد. مدارس نو هم نبود که حتی پیش از مشروطه داشت به سرعت همهگیر میشد. حتی احداث مدارس دخترانه هم نبود که آن هم بعد از مشروطه رشدی غافلگیرکننده داشت. مخالفت با مدارس نو در میان قشر کوچکی از آخوندها هم مدتها قبل از رضاشاه شروع شده بود و خیلی زود هم تمام شده بود و دیگر مخالفت جدی وجود نداشت. حتی موسسات عالیتر آموزشی (در سطح دانشگاه یا کالج) هم کمکم سروکلهشان پیدا شده بود. آنچه میطلبیدند حتی امنیت هم نبود، چرا که در دولتهای بعد از جنگ جهانی اول ( قوام ، وثوق ...) امنیت از دست رفته دوره جنگ داشت کمکم احیا میشد.
راهآهن میخواستند و آن را دوای همه دردها میدانستند، و نداشتن آن را دلیل همه «عقبماندگیها» (بعدها بعضی این را برای صنعت فولاد گفتند!). ولی آنگاه که رضاشاه با نابودی بخش خصوصی در تجارت خارجی و انحصارات دولتی بیسابقه در اقتصاد، و با مالیاتهایی که کشور را تا سرحد ورشکستگی رساند، بالاخره راهآهن را ساخت، آن راهآهن نه کشور را صنعتی کرد و نه معجزاتی که تصور میکردند را فراهم کرد. بیشتر تبختری بود در جواب عقده عقبماندگی! راهآهن ومسیرهایش هر چه بود، از لحاظ اقتصادی سرمایهگذاری غلطی بود.
آنجه از رضاشاه میپسندیدند و هنوز میپسندند، مرکزگرایی و دولتگرایی وحشی و بیلگام بود. وقتی از آموزش مدرن در حکومت او سخن میگویند، به این خاطر بود که منشور هزار رنگ آموزش نوین در ایران را را یکرنگ و متمرکز و برنامهریزیشده از سوی مرکز کرد. اگر ارتش نوین او را هنوز میستایند، به این دلیل بود که این ارتش بالاخره توانست به طور کامل همه را زیر یوغ نظام مرکزی درآورد، نه به این دلیل که میتوانست جلوی هجوم خارجی را بگیرد (که نتوانست). از ظلم خانها میگویند، ولی به شما نمیگویند که رضاشاه نه تنها خود بزرگترین زمینخوار تاریخ ایران بود، بلکه سران ارتش نوین او هر کدام در یک گوشه مملکت همچون خود او مشغول چپاولهایی بودند که روی هر خان و شاهزادهای را سفید میکرد.
رضاشاه بسیار باهوش و زیرک بود، ولی از آن مهمتر بسیار خوششانس بود. درست پس از بههمریختگیهای دوران مشروطه و تمام بحرانها و بیماریها و قحطیهای جنگ جهانی اول به قدرت رسید، درست زمانی که اثرات طب نوین و انقلاب صنعتی اروپا در کل دنیا خود را آشکار کرد. او برای چیزهایی اعتبار گرفت که ربطی به او نداشت! روشنفکران زمانش و بعد از او، هرچه توانستند از قاجار تصویری سیاه ارائه کردند. بعضی مقایسهها که بین دوره او و دوره قاجار میشود به همان بلاهتی است که بعضی طرفداران ج.ا. مثلاً در مقایسه تعداد تلفنهای همراه در دوره پهلوی و دوره ج.ا. میکنند، با این تفاوت که رسم شده به این دومی میخندیم و آن اولی را مثل نقل و نبات بازتاب میدهیم. یا میگویند که اگر او نبود یا آن شش سالی در آخر حکومش که لچک از سر زنان میکشیدند نبود، حالا ایران مثل افغانستان بود (سخنی بیمعنا که به آن قبلاً در اینجا و اینجا و اینجا پرداختیم).
او سرمشقی شد برای حکومت قلدرانه و تمرکزگرایانه، و به این ترتیب سلف واقعی ج.ا. بود. ولی در طنزی سیاه، همین ج.ا. الان موجب شده که مردم شعار «رضاشاه روحت شاد» دهند! حکومت ج.ا. حتی در بدبینی فوبیاوار نسبت به قدرتهای خارجی دنبالهرو راه او، اگرچه به نحوی بسیار احمقانهتر و اغراقآمیزتر، است (محمدرضاشاه در این مورد بسی بهتر و عاقلتر بود).
دوران پهلوی دورانی است که روح و روان ایرانی با تزریق انواع ایدئولوژیهای فاشیستی و سوسیالیستی و باستانگرایی به سردرگمی و نخوت و باد دچار شد که هنوز درگیر آن است. با مشروطه و دوران دو پهلوی تمام نهادهای سنتی ایران یکی یکی نابود گشتند تا امروز یک ایرانی بماند و یک دولت فراگیر متمرکز قلدر! میراث رضاشاه ستوده!
@jenabegav
Telegram
جناب گاو
ویدئوی فوق و نیز توییتهای فوق از پژوهشگر تاریخ، جناب آقای شادکام، را ببینید.
در گزارشی دیگر:
در سال ۱۳۳۱ هجری قمری(۱۲۹۲ هجری شمسی)، نشریهی شکوفه که متعلق به زنان بود، فهرستی از اسامی ۶۳ مدرسهی دخترانه را در تهران منتشر کرد که حدود ۲ هزار و ۵۰۰ دانشآموز…
در گزارشی دیگر:
در سال ۱۳۳۱ هجری قمری(۱۲۹۲ هجری شمسی)، نشریهی شکوفه که متعلق به زنان بود، فهرستی از اسامی ۶۳ مدرسهی دخترانه را در تهران منتشر کرد که حدود ۲ هزار و ۵۰۰ دانشآموز…
👍150👎95
امروز این پیامک دوبار آمد:
و از طرف دیگر، تعداد بیشماری از سایتهای فروش طلای دیجیتال (غیرفیزیکی) با تبلیغات فراوان و مجوز دولتی!
بوی بدی میآید! بوی فریبکاری و دغلبازی!
@jenabegav
شهروند محترم: دقت کنید! عیارسنجی طلای آب شده کاری تخصصی است، لذا احتمال تقلب و کمفروشی در معامله طلای آب شده وجود دارد.
--معاونت اجتماعی و پیشگیری از وقوع جرم دادگستری استان تهران
و از طرف دیگر، تعداد بیشماری از سایتهای فروش طلای دیجیتال (غیرفیزیکی) با تبلیغات فراوان و مجوز دولتی!
بوی بدی میآید! بوی فریبکاری و دغلبازی!
@jenabegav
👍208
جناب گاو
امروز این پیامک دوبار آمد: شهروند محترم: دقت کنید! عیارسنجی طلای آب شده کاری تخصصی است، لذا احتمال تقلب و کمفروشی در معامله طلای آب شده وجود دارد. --معاونت اجتماعی و پیشگیری از وقوع جرم دادگستری استان تهران و از طرف دیگر، تعداد بیشماری از سایتهای فروش طلای…
واقعاً، چرا باید حکومت، درست وقتی که این همه فروش طلای دیجیتال راه افتاده، مردم را از طلای فیزیکی بترساند؟ تازه یادشان آمده که در طلای آبشده احتمال تقلب هست؟
👍180👎3
https://www.instagram.com/reel/DCSNEeXOKME/?igsh=ajM0bHducDY5NGR2
فکر میکنید فقط ج.ا. هیولاست؟ نه جانم! خلایق هر چه لایق! ایران ما الان پر از هیولاست! پر از بیشعور و پر از هیولا! میگویید نه، بروید کامنتهای زیر پست فوق را ببینید.
ما همان مردمیم که ۴۷ سال پیش این صحنههای حماسی مشابه را خلق کردیم! ما همانیم که هنوز از (داستان غیرواقعی) به تنور انداختن نانوا توسط رضاشاه دچار شعف میشویم. همان مردمیم که یک روز مذهبی فاشیستیم و یک روز آتئیست فاشیست.
ما لایق بدترینهاییم و بدترینها برای ما پیش خواهد آمد! ما «مردم شریف» نیستیم! به خود دروغ نگوییم.
@jenabegav
فکر میکنید فقط ج.ا. هیولاست؟ نه جانم! خلایق هر چه لایق! ایران ما الان پر از هیولاست! پر از بیشعور و پر از هیولا! میگویید نه، بروید کامنتهای زیر پست فوق را ببینید.
ما همان مردمیم که ۴۷ سال پیش این صحنههای حماسی مشابه را خلق کردیم! ما همانیم که هنوز از (داستان غیرواقعی) به تنور انداختن نانوا توسط رضاشاه دچار شعف میشویم. همان مردمیم که یک روز مذهبی فاشیستیم و یک روز آتئیست فاشیست.
ما لایق بدترینهاییم و بدترینها برای ما پیش خواهد آمد! ما «مردم شریف» نیستیم! به خود دروغ نگوییم.
@jenabegav
Telegram
خاطرات و خطرات
دولت و ملت قشنگ بهم میان
#متفرقه
#متفرقه
👍172👎27
جناب گاو
رضاشاه ستوده آنچه در مورد رضاشاه میخواهم بنویسم، لزوماً در مورد خود رضاشاه نیست. بسیاری از برنامههای او حاصل فکر دولتمردان روشنفکر پیرامون او چون تیمورتاش و علیاکبر داور و محمدعلی فروغی و سردار بهادر بود، مردانی که همگی در نهایت مغضوب او شدند و از آن…
دشمنی با رضاشاه
➖آیا معتقدید رضاشاه عامل انگلیس بود؟
جواب: خیر، ابداً!
➖آیا محکم، شجاع و باهوش نبود؟
جواب: مسلماً بود!
➖ انتقادات شما از رضاشاه چیست؟ آیا مثلاً این است که رضاشاه نسبت به سه زنش بسیار بداخلاق بود و هیچ حرمتی برایشان قائل نبود؟ یا مثلاً این که همیشه مقدار کمی تریاک مصرف میکرد؟ یا بیسوادیش؟
جواب: شواهد تاریخی به چنین چیزهایی اشاره دارد! ولی خوب، که چه؟! رفتار او با زنهایش یا عرق خوردنش یا تریاک کشیدنش چه کار به ما دارد؟ بیسوادیش هم که آخرین چیزی است که من بخواهم به آن گیر دهم! مگر دولتمردان دور و برش آدمهای بسیار باسوادی نبودند؟
➖آیا وطندوست نبود؟ آیا این را امر مثبتی نمیدانید؟
جواب: وطندوستی در نیت افراد است و آن را خدا میداند. ولی من فکر میکنم که بله، وطندوست بود و بله، این چیز مثبتی است. ولی این لااقل چیزی است که از کسی که میخواهد تحولات بزرگ در وطنش ایجاد کند انتظار داریم! این که الان آنقدر وطندوستی برایمان مهم شده، علتش در آن است که در چند دهه اخیر تعدادی بیپدر بیوطن بر ما حاکم بودهاند که هیچ ابایی از نابودی وطن به خاطر ایدئولوژی خودشان ندارند!
➖پس چرا اینقدر با رضاشاه دشمنی دارید؟
جواب: دشمنی؟ خیر! من هم مثل خیلیهای دیگر از خدایم است که همین فردا نوهاش بیاید و تاجگذاری کند تا بلکه مسوولان فعلی مملکت برگردند سر کار اصلیشان!
ولی اینجا صحبت از اصول است. صحبت از تاریخ و واقعیتهای تاریخی است که هر روز جعل میشوند. صحبت از لجنزاری است که ایران و ایرانی صد سال است هر روز بیشتر و بیشتر در آن فرو میرود! حرف سر آن است که با بت کردن کسی که خود (و دولتمردان روشنفکرش) از بزرگترین دلائل سقوط اجتماعی و سیاسی کشور ما بودند، با این بتسازی محکوم به فرو رفتن هر چه بیشتر در منجلاب خواهیم بود!
➖یعنی شما با نقدهایی که این روزها طرفداران نظام فعلی از رضاشاه میکنند موافقید؟
جواب: نمیدانم این اراذل چه نقدهایی میکنند و دوست ندارم هم بدانم! به اینها فقط باید گفت: «تو دیگه برو بمیر!»! نه تنها به طرفداران نظام، بلکه به چپیها و هر طرفدار توسعه و مهندسی اقتصاد و فرهنگ که از رضاشاه انتقاد کند، هم باید گفت: «تو دیگه برو بمیر!»! حتی به نظرم طرفداران مصدق هم حق انتقاد از رضاشاه را ندارند....
➖پس چرا مصادف با ۳ اسفند که حکومت آخوندی و اذنابش کلی سمپاشی علیه رضاشاه کردند شما هم از او نقد نوشتید؟
جواب: چون اصلا رادیو تلویزیون ندارم و کانالها و گروههای عرزشی را به خاطر سالم ماندن روح و روانم بلاک کردهام. پس اصلاً نمیدانستم که سالگرد کودتای ۳اسفند است و برادران عرزشی در حال تخریب رضاشاه هستند. البته میدانستم هم توفیری نمیکرد! مگر من فعال سیاسیام که بنشینم حسابگری کنم؟! من جناب گاوم و کارم شاخزنی و شخمزنی!
@jenabegav
➖آیا معتقدید رضاشاه عامل انگلیس بود؟
جواب: خیر، ابداً!
➖آیا محکم، شجاع و باهوش نبود؟
جواب: مسلماً بود!
➖ انتقادات شما از رضاشاه چیست؟ آیا مثلاً این است که رضاشاه نسبت به سه زنش بسیار بداخلاق بود و هیچ حرمتی برایشان قائل نبود؟ یا مثلاً این که همیشه مقدار کمی تریاک مصرف میکرد؟ یا بیسوادیش؟
جواب: شواهد تاریخی به چنین چیزهایی اشاره دارد! ولی خوب، که چه؟! رفتار او با زنهایش یا عرق خوردنش یا تریاک کشیدنش چه کار به ما دارد؟ بیسوادیش هم که آخرین چیزی است که من بخواهم به آن گیر دهم! مگر دولتمردان دور و برش آدمهای بسیار باسوادی نبودند؟
➖آیا وطندوست نبود؟ آیا این را امر مثبتی نمیدانید؟
جواب: وطندوستی در نیت افراد است و آن را خدا میداند. ولی من فکر میکنم که بله، وطندوست بود و بله، این چیز مثبتی است. ولی این لااقل چیزی است که از کسی که میخواهد تحولات بزرگ در وطنش ایجاد کند انتظار داریم! این که الان آنقدر وطندوستی برایمان مهم شده، علتش در آن است که در چند دهه اخیر تعدادی بیپدر بیوطن بر ما حاکم بودهاند که هیچ ابایی از نابودی وطن به خاطر ایدئولوژی خودشان ندارند!
➖پس چرا اینقدر با رضاشاه دشمنی دارید؟
جواب: دشمنی؟ خیر! من هم مثل خیلیهای دیگر از خدایم است که همین فردا نوهاش بیاید و تاجگذاری کند تا بلکه مسوولان فعلی مملکت برگردند سر کار اصلیشان!
ولی اینجا صحبت از اصول است. صحبت از تاریخ و واقعیتهای تاریخی است که هر روز جعل میشوند. صحبت از لجنزاری است که ایران و ایرانی صد سال است هر روز بیشتر و بیشتر در آن فرو میرود! حرف سر آن است که با بت کردن کسی که خود (و دولتمردان روشنفکرش) از بزرگترین دلائل سقوط اجتماعی و سیاسی کشور ما بودند، با این بتسازی محکوم به فرو رفتن هر چه بیشتر در منجلاب خواهیم بود!
➖یعنی شما با نقدهایی که این روزها طرفداران نظام فعلی از رضاشاه میکنند موافقید؟
جواب: نمیدانم این اراذل چه نقدهایی میکنند و دوست ندارم هم بدانم! به اینها فقط باید گفت: «تو دیگه برو بمیر!»! نه تنها به طرفداران نظام، بلکه به چپیها و هر طرفدار توسعه و مهندسی اقتصاد و فرهنگ که از رضاشاه انتقاد کند، هم باید گفت: «تو دیگه برو بمیر!»! حتی به نظرم طرفداران مصدق هم حق انتقاد از رضاشاه را ندارند....
➖پس چرا مصادف با ۳ اسفند که حکومت آخوندی و اذنابش کلی سمپاشی علیه رضاشاه کردند شما هم از او نقد نوشتید؟
جواب: چون اصلا رادیو تلویزیون ندارم و کانالها و گروههای عرزشی را به خاطر سالم ماندن روح و روانم بلاک کردهام. پس اصلاً نمیدانستم که سالگرد کودتای ۳اسفند است و برادران عرزشی در حال تخریب رضاشاه هستند. البته میدانستم هم توفیری نمیکرد! مگر من فعال سیاسیام که بنشینم حسابگری کنم؟! من جناب گاوم و کارم شاخزنی و شخمزنی!
@jenabegav
👍253👎24
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ترجمه به فارسی: وزیر اقتصاد باید به این مردم نفهم و ناشکر کشورمان به زور چماق بفهماند که آنها مالک هیچ چیزی نیستند، بلکه هر چه دارند، مال حکومت است، و ما حکومتیان حق داریم که هر جور بخواهیم از آنها بگیریم. هرگونه تمهیدی از طرف آنها برای حفاظت از سرمایهشان از دست ما حکومتیان باید به مثابه خیانت در نظر گرفته شود.
@jenabegav
@jenabegav
👍219👎6
سخنی با دینورزان و روزهداران
برای برادران و خواهران خودم:
۱-من سالهای زیادی از عمرم را در خارج از کشور گذراندم، و چه در سختی و چه در آسانی هر رمضان روزههایم را گرفتم. در تمام این سالها، حتی یکبار اتفاق نیفتاد که غذا خوردن افراد موقعی که من روزه بودم مرا اذیت کند.
این که در دنیای قدیم روزهخواری در ملأ عام زشت شمرده میشد و حتی ممکن بود مجازات شود، ربطی به این نداشت که این کار موجب ناراحتی روزهداران میشد. مگر روزهداران بچه بودند؟! دنیای سنتی مانند هر دنیای دیگری تعدادی از نُرمها و هنجارها داشت و افراد به نحوی موظف بودند که آن هنجارها را رعایت کنند. همین!
حالا که اکثر افراد جامعه دینگریز یا دینستیز شدهاند (چیزی که در آن ما دینداران بیش از همه مسوولیم!)، انتظار بسیار خودخواهانهای است که از جامعه انتظار داشته باشیم مطابق هنجارهای ما عمل کند تا مبادا ما در هنگام روزه ناراحت شویم! جامعه هیچ چیزی، هیچ چیزی، به ما به خاطر دینداریمان بدهکار نیست! اگر روزه خوردن دیگران اینقدر اذیتتان میکند، روزه نگیرید بهتر است! چه فایده از عبادتی که عوض شیرینی بخشیدن به جان و روانتان، آن را تلخ و آزرده کند؟ عبادت خداوند با تلخی نمیخواند، و آن شور دینی که از تلخی برآید یا به تلخی منجر شود از شیطان است. به علاوه، انصاف دهید که چه کسی حق بیشتری دارد که آزرده باشد: دینداران از دست بیدینان، یا آنانکه دین و ایمانشان را به خاطر اعمال دینداران از دست دادند؟
من چون خودم دینورزم این گونه تند و تیز خطاب به هممسلکیهای خود مینویسم. ما به جای آن که مرتب به فکر درست کردن جامعه و دیگران باشیم، به فکر درست کردن خودمان و رابطهی خودمان با خدای خودمان باشیم. قبل از هر چیز، باید از بتهای قدیمی و مدرن که دینمان را خراب کردهاند فاصله بگیریم.
۲-توصیه همیشگی من: از مداحان و عرعر آنها آنگونه فرار کنید که از سمیترین مارها! از هیئتها و مجالس دعایی که تمام همّ و غمّشان شور و هیجان آفرینی و گریه گرفتن است بپرهیزید. دین برای «حال دادن» به ما نیست. دینداری بیشتر در اجرای مناسک تکراری و یکنواخت مانند نماز و تعقیبات و خواندن قرآن و مانند آن نمود پیدا میکند. نیز، بلندگویی که حتی یک شب حتی یک همسایه را آزار دهد، شایسته امر دینی نیست. عبادت با مردمآزاری سازگار نیست.
«و خداوند را با تضرع و در پنهان بخوانید!» چنین فرمود قرآن.
@jenabegav
برای برادران و خواهران خودم:
۱-من سالهای زیادی از عمرم را در خارج از کشور گذراندم، و چه در سختی و چه در آسانی هر رمضان روزههایم را گرفتم. در تمام این سالها، حتی یکبار اتفاق نیفتاد که غذا خوردن افراد موقعی که من روزه بودم مرا اذیت کند.
این که در دنیای قدیم روزهخواری در ملأ عام زشت شمرده میشد و حتی ممکن بود مجازات شود، ربطی به این نداشت که این کار موجب ناراحتی روزهداران میشد. مگر روزهداران بچه بودند؟! دنیای سنتی مانند هر دنیای دیگری تعدادی از نُرمها و هنجارها داشت و افراد به نحوی موظف بودند که آن هنجارها را رعایت کنند. همین!
حالا که اکثر افراد جامعه دینگریز یا دینستیز شدهاند (چیزی که در آن ما دینداران بیش از همه مسوولیم!)، انتظار بسیار خودخواهانهای است که از جامعه انتظار داشته باشیم مطابق هنجارهای ما عمل کند تا مبادا ما در هنگام روزه ناراحت شویم! جامعه هیچ چیزی، هیچ چیزی، به ما به خاطر دینداریمان بدهکار نیست! اگر روزه خوردن دیگران اینقدر اذیتتان میکند، روزه نگیرید بهتر است! چه فایده از عبادتی که عوض شیرینی بخشیدن به جان و روانتان، آن را تلخ و آزرده کند؟ عبادت خداوند با تلخی نمیخواند، و آن شور دینی که از تلخی برآید یا به تلخی منجر شود از شیطان است. به علاوه، انصاف دهید که چه کسی حق بیشتری دارد که آزرده باشد: دینداران از دست بیدینان، یا آنانکه دین و ایمانشان را به خاطر اعمال دینداران از دست دادند؟
من چون خودم دینورزم این گونه تند و تیز خطاب به هممسلکیهای خود مینویسم. ما به جای آن که مرتب به فکر درست کردن جامعه و دیگران باشیم، به فکر درست کردن خودمان و رابطهی خودمان با خدای خودمان باشیم. قبل از هر چیز، باید از بتهای قدیمی و مدرن که دینمان را خراب کردهاند فاصله بگیریم.
۲-توصیه همیشگی من: از مداحان و عرعر آنها آنگونه فرار کنید که از سمیترین مارها! از هیئتها و مجالس دعایی که تمام همّ و غمّشان شور و هیجان آفرینی و گریه گرفتن است بپرهیزید. دین برای «حال دادن» به ما نیست. دینداری بیشتر در اجرای مناسک تکراری و یکنواخت مانند نماز و تعقیبات و خواندن قرآن و مانند آن نمود پیدا میکند. نیز، بلندگویی که حتی یک شب حتی یک همسایه را آزار دهد، شایسته امر دینی نیست. عبادت با مردمآزاری سازگار نیست.
«و خداوند را با تضرع و در پنهان بخوانید!» چنین فرمود قرآن.
@jenabegav
👍383👎25
جناب گاو
ترجمه به فارسی: وزیر اقتصاد باید به این مردم نفهم و ناشکر کشورمان به زور چماق بفهماند که آنها مالک هیچ چیزی نیستند، بلکه هر چه دارند، مال حکومت است، و ما حکومتیان حق داریم که هر جور بخواهیم از آنها بگیریم. هرگونه تمهیدی از طرف آنها برای حفاظت از سرمایهشان…
ظرف چند سال گذشته، هر کاری کردهاند که مردم را از بردن پولهایشان در ارزهای خارجی و طلا (که معادل ارز خارجی است) و نیز مسکن و زمین برحذر دارند. ولی در یکی دو سال گذشته، کلاً سایتهای فروش طلای دیجیتال (غیرفیزیکی) را آزاد گذاشته و حتی به مردم درباره آنها اطمینان دادهاند. چرا؟ اگر داستان خالیفروشی در کار نباشد، چه فرقی بین سرمایهگذاری در طلای فیزیکی و دیجیتال هست؟ کل داستان بوی بدی میدهد!
ولی اگر داستان خالیفروشی باشد، آن وقت عنقریب با یک بحران دیگر روبرو خواهیم بود! آیا در آن صورت، مالباختگان باز هم خواهند خواست که حکومت از جیب همه ملت ضرر آنها را جبران کند؟ یک روز موسسات مالی، یک روز بورس، یک روز طلای دیجیتال.... همه هم به این خاطر که مردم میخواهند به هر ترتیبی هست سرمایه خود را از دست چپاولگران حکومتی حفظ کنند (چپاول از طریق تورم).
@jenabegav
ولی اگر داستان خالیفروشی باشد، آن وقت عنقریب با یک بحران دیگر روبرو خواهیم بود! آیا در آن صورت، مالباختگان باز هم خواهند خواست که حکومت از جیب همه ملت ضرر آنها را جبران کند؟ یک روز موسسات مالی، یک روز بورس، یک روز طلای دیجیتال.... همه هم به این خاطر که مردم میخواهند به هر ترتیبی هست سرمایه خود را از دست چپاولگران حکومتی حفظ کنند (چپاول از طریق تورم).
@jenabegav
👍206👎2
جناب گاو
حقوق معمولاً از دل تاریخ و سنتها و تعاملات مردم بیرون میآید
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مشکل آن نبود که روشنفکران و دولتمردان ما «غربزده» بودند، یعنی آنکه نگاه به غرب داشتند. بلکه این بود که نگاهشان به غرب ناقص، سطحی و ابتر بود و در بسیاری از اوقات پذیرنده بسیاری از جریانات مخرب و فاسد غرب بودند.
یک مثال بارزش نگاه پوزیتیویستی به قانون بود، یعنی این نگاه که «قانون آن است که قانونگذار وضع میکند»! این نگاهی است که از روز اول نگاه مشروطهطلبان بود (مشروطهای که از همان ابتدا یکی از دلائل اصلیش تقاضای «حاکمیت قانون» بود). تا به امروز همین نگاه مبنای قانونگذاری واقع شده است. در این نگاه (عمدتاً تأثیرپذیرفته از جریانات فرانسه و در تقابل مثلاً با سنن حقوقی و قانونی انگلیس)، قوانین «کشف» نمیشوند (بر اساس عرف و سنت، با بالیدن و تغییرات آهسته، و با در نظر گرفتن محدودیتهای محلی و موضعی)، بلکه قانونگذار میتواند با صلاحدید خود هر گونه خواست قانون وضع کند یا قانون را تغییر دهد. حالا فقط اینکه قانونگذار چه کسی باشد مورد اختلاف بود: پارلمان «دموکراتیک»، یا مستبد منوّر و دلسوز(شاه دیکتاتور یا ولی فقیه).
@jenabegav
یک مثال بارزش نگاه پوزیتیویستی به قانون بود، یعنی این نگاه که «قانون آن است که قانونگذار وضع میکند»! این نگاهی است که از روز اول نگاه مشروطهطلبان بود (مشروطهای که از همان ابتدا یکی از دلائل اصلیش تقاضای «حاکمیت قانون» بود). تا به امروز همین نگاه مبنای قانونگذاری واقع شده است. در این نگاه (عمدتاً تأثیرپذیرفته از جریانات فرانسه و در تقابل مثلاً با سنن حقوقی و قانونی انگلیس)، قوانین «کشف» نمیشوند (بر اساس عرف و سنت، با بالیدن و تغییرات آهسته، و با در نظر گرفتن محدودیتهای محلی و موضعی)، بلکه قانونگذار میتواند با صلاحدید خود هر گونه خواست قانون وضع کند یا قانون را تغییر دهد. حالا فقط اینکه قانونگذار چه کسی باشد مورد اختلاف بود: پارلمان «دموکراتیک»، یا مستبد منوّر و دلسوز(شاه دیکتاتور یا ولی فقیه).
@jenabegav
👍136👎7
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
جالب است: لباس سنتی کشورهای اسلامی لباس «آنها» است، و کت و شلوار اروپایی لباس «ما» است.
این هرچه باشد، دیدگاه سنتی نیست!
@jenabegav
این هرچه باشد، دیدگاه سنتی نیست!
@jenabegav
👍116👎26
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
یکی دیگر از مواردی که روسها ما را فروختند!
کم نیستند کسانی که از اینکه ایرانخانم فاحشگی روسها را بکند خیلی دردشان نمیآید، ولی اگر ایرانخانم حتی یک لبخند به آمریکاییها بزند به شدت غیرتی میشوند!
فقط هم مسوولان عالی رتبه نظام یا برادران عرزشی نیستند!
یکی از مشکلاتی که من با ملیگرایی ایرانی دارم آن است که ناف این ملیگرایی با ضدیت و ستیز با غرب بسته شده است. ملیگرای ایرانی حتی آن وقت که «غربزده» است، دید دایی جان ناپلئونی به غرب، به خصوص به آمریکا و انگلیس، دارد. خیلیهاشان ممکن است در ظاهر با روسها همانقدر مشکل داشته باشند که با «غرب»، ولی در مقام عمل همیشه به سمت بدبینی بیشتر نسبت به آمریکا غش میکنند. اینها از عملیات موشکپرانی به سوی اسرائیل هم کلی قند در دلشان آب شد.
➖➖➖➖➖
رفتار عاقلانه همان است که اماراتی ها داشتهاند: روابط تجاری و دوستی سیاسی با همه ( آمریکا و چین و روسیه و اروپا و هند و ....) و ستیز با تقریباً هیچکس. البته این برای ایرانی خودبزرگبینی که یک قرن است مزخرفات روشنفکران چپی یا ناسیونالیست مغزش را پر از پشگل و باد و نخوت کرده غیرممکن است.
@jenabegav
کم نیستند کسانی که از اینکه ایرانخانم فاحشگی روسها را بکند خیلی دردشان نمیآید، ولی اگر ایرانخانم حتی یک لبخند به آمریکاییها بزند به شدت غیرتی میشوند!
فقط هم مسوولان عالی رتبه نظام یا برادران عرزشی نیستند!
یکی از مشکلاتی که من با ملیگرایی ایرانی دارم آن است که ناف این ملیگرایی با ضدیت و ستیز با غرب بسته شده است. ملیگرای ایرانی حتی آن وقت که «غربزده» است، دید دایی جان ناپلئونی به غرب، به خصوص به آمریکا و انگلیس، دارد. خیلیهاشان ممکن است در ظاهر با روسها همانقدر مشکل داشته باشند که با «غرب»، ولی در مقام عمل همیشه به سمت بدبینی بیشتر نسبت به آمریکا غش میکنند. اینها از عملیات موشکپرانی به سوی اسرائیل هم کلی قند در دلشان آب شد.
➖➖➖➖➖
رفتار عاقلانه همان است که اماراتی ها داشتهاند: روابط تجاری و دوستی سیاسی با همه ( آمریکا و چین و روسیه و اروپا و هند و ....) و ستیز با تقریباً هیچکس. البته این برای ایرانی خودبزرگبینی که یک قرن است مزخرفات روشنفکران چپی یا ناسیونالیست مغزش را پر از پشگل و باد و نخوت کرده غیرممکن است.
@jenabegav
👍241👎9
Forwarded from جناب گاو
✅ محلی یا جهانی؟ قسمت۱
#لوکالیسم
#جهانی و بزرگ فکر کردن، دایره عمل را از #محلی و #موضعی بیرون بردن، فرامحلی و کشوری و حتی جهانشمول برنامه و دستور کار داشتن و عمل به آن! این آرمانی است زیبا و دوستداشتنی! البته فقط در تئوری، اما در عمل معمولاً فاجعه بار!
چرا؟ به چندین دلیل، و این دلایل به همدیگر مربوطند:
۱- مشکل اول، مشکل #دانش و #شناخت است. دانش ما نسبت به امور دنیوی بسیار ناقص است، و قدرت عقلانی ما در این زمینه بسیار محدودتر از آن است که راسیونالیستها میپندارند. ما انسانها در تصمیمگیریها و اعمالمان بیشتر متکی به تجربه (شخصی یا گروهی)، و متکی به شهودیم، و اینها در مقیاس کوچک میتوانند خوب عمل کنند، ولی معمولاً نه در مقیاس بزرگ. نقشه های بزرگ برای مقیاس های بزرگ وسوسهی شیطان است!
در سطح بزرگ و کلان تظاهر به دانش و ادعای توهمی با دروغین شناخت آسانتر است. شخصی اگر ادعا کند که شهردار خوبی برای یک شهر است و میداند چگونه یک شهر را اداره کند، اگر چنان نباشد و اگر نتواند، دستش خیلی زود رو میشود. خیلی هم نمیتواند خودش و ناتوانیش را پشت یک ایدئولوژی یا پشت آمار پنهان کند، یا مثلاً در حالیکه زباله از سر و کول شهر بالا میرود با سخن گفتن از غرور ملی یا سخنرانی در مورد توطئههای انگلیس مردم را راضی کند. در سطح کوچک، ادعای مزخرف زود رو میافتد. اما در سطح کلان شخص میتواند تا سالها بیوقفه به تولید مزخرفات مشغول باشد، و کسی پایینتر از استاد فرهیخته به او نگوید! سناتور آمریکایی اگر در مورد مسائل ایالت خودش نداند، زود دستش رو میشود، ولی همان سناتور میتواند نطقهای آنچنانی کند در مورد این که چه خوب است که آمریکا با استفاده از نیروی نظامیاش دموکراسی را در خاورمیانه گسترش دهد. برای آن که نطقش خیلی دانشمندانه هم به نظر برسد، میتواند اینجا و آنجای نطقش از «متخصصین» هم نقل قول کند! این که نگذاریم در شهرمان با حتی در محلمان دو سه تا جوان از دین روی برگردانند، کار بسیار سختی است، ولی نطق درباره حسینیه کردن کاخ سفید یا در مورد مسلمان کردن همه آمریکا راحت است و حتی پولساز!
۲- نکته دیگر که مربوط به همان مشکل ذکر شده در فوق میشود آن است که در سطح محلی و موضعی دانشهایی وجود دارد که به صورت تجربه گروهی و سنتها در میان مردمان میزید. این دانشها حتی ممکن است به صورت غیرآگاهانه در ضمیر گروهی قومی مستتر باشد. برنامهها و آرمانهای بزرگ و در سطح کلان اینها را نمیبیند، یا آنها را به چشم مزاحم برای آرمان بالاتر مینگرد، و میتواند آنها را نابود کند.
کشاورز آفریقایی در قلب آفریقا چندین نوع محصول کشاورزی را درهم میکاشت، و در این درهم کاشتنش هم قواعدی را رعایت می کرد که به نظر خرافاتی میآمد. جوامع جهانی که میخواستند فقر را در آفریقا ریشهکن کنند به کمک او آمدند، و به او آموختند که عوض این نوع کشاورزی قدیمی و غیربهینه و خرافاتی، بهتر است مزرعهاش را با مزارع همسایگانش ادغام کند، و همه یک محصول بکارند (#مونوکالچر)، تا عملیات کاشت و برداشت بهینه شود. نتیجه: فاجعه! مشخص شد که نوع کاشت کشاورز آفریقایی دانشی در خود داشت که از آفات شدید جلوگیری میکرد و خاک را هم بهتر حفظ میکرد. (راستی، هنوز آیا در ادارات کشاورزی تابلوی «آینده کشاورزی در کاشت تک محصولی مزارع بزرگ» آویزان است؟ سئوال بعدی: چرا هنوز ما وزارت کشاورزی داریم؟!)
@jenabegav
ادامه اینجا!
#لوکالیسم
#جهانی و بزرگ فکر کردن، دایره عمل را از #محلی و #موضعی بیرون بردن، فرامحلی و کشوری و حتی جهانشمول برنامه و دستور کار داشتن و عمل به آن! این آرمانی است زیبا و دوستداشتنی! البته فقط در تئوری، اما در عمل معمولاً فاجعه بار!
چرا؟ به چندین دلیل، و این دلایل به همدیگر مربوطند:
۱- مشکل اول، مشکل #دانش و #شناخت است. دانش ما نسبت به امور دنیوی بسیار ناقص است، و قدرت عقلانی ما در این زمینه بسیار محدودتر از آن است که راسیونالیستها میپندارند. ما انسانها در تصمیمگیریها و اعمالمان بیشتر متکی به تجربه (شخصی یا گروهی)، و متکی به شهودیم، و اینها در مقیاس کوچک میتوانند خوب عمل کنند، ولی معمولاً نه در مقیاس بزرگ. نقشه های بزرگ برای مقیاس های بزرگ وسوسهی شیطان است!
در سطح بزرگ و کلان تظاهر به دانش و ادعای توهمی با دروغین شناخت آسانتر است. شخصی اگر ادعا کند که شهردار خوبی برای یک شهر است و میداند چگونه یک شهر را اداره کند، اگر چنان نباشد و اگر نتواند، دستش خیلی زود رو میشود. خیلی هم نمیتواند خودش و ناتوانیش را پشت یک ایدئولوژی یا پشت آمار پنهان کند، یا مثلاً در حالیکه زباله از سر و کول شهر بالا میرود با سخن گفتن از غرور ملی یا سخنرانی در مورد توطئههای انگلیس مردم را راضی کند. در سطح کوچک، ادعای مزخرف زود رو میافتد. اما در سطح کلان شخص میتواند تا سالها بیوقفه به تولید مزخرفات مشغول باشد، و کسی پایینتر از استاد فرهیخته به او نگوید! سناتور آمریکایی اگر در مورد مسائل ایالت خودش نداند، زود دستش رو میشود، ولی همان سناتور میتواند نطقهای آنچنانی کند در مورد این که چه خوب است که آمریکا با استفاده از نیروی نظامیاش دموکراسی را در خاورمیانه گسترش دهد. برای آن که نطقش خیلی دانشمندانه هم به نظر برسد، میتواند اینجا و آنجای نطقش از «متخصصین» هم نقل قول کند! این که نگذاریم در شهرمان با حتی در محلمان دو سه تا جوان از دین روی برگردانند، کار بسیار سختی است، ولی نطق درباره حسینیه کردن کاخ سفید یا در مورد مسلمان کردن همه آمریکا راحت است و حتی پولساز!
۲- نکته دیگر که مربوط به همان مشکل ذکر شده در فوق میشود آن است که در سطح محلی و موضعی دانشهایی وجود دارد که به صورت تجربه گروهی و سنتها در میان مردمان میزید. این دانشها حتی ممکن است به صورت غیرآگاهانه در ضمیر گروهی قومی مستتر باشد. برنامهها و آرمانهای بزرگ و در سطح کلان اینها را نمیبیند، یا آنها را به چشم مزاحم برای آرمان بالاتر مینگرد، و میتواند آنها را نابود کند.
کشاورز آفریقایی در قلب آفریقا چندین نوع محصول کشاورزی را درهم میکاشت، و در این درهم کاشتنش هم قواعدی را رعایت می کرد که به نظر خرافاتی میآمد. جوامع جهانی که میخواستند فقر را در آفریقا ریشهکن کنند به کمک او آمدند، و به او آموختند که عوض این نوع کشاورزی قدیمی و غیربهینه و خرافاتی، بهتر است مزرعهاش را با مزارع همسایگانش ادغام کند، و همه یک محصول بکارند (#مونوکالچر)، تا عملیات کاشت و برداشت بهینه شود. نتیجه: فاجعه! مشخص شد که نوع کاشت کشاورز آفریقایی دانشی در خود داشت که از آفات شدید جلوگیری میکرد و خاک را هم بهتر حفظ میکرد. (راستی، هنوز آیا در ادارات کشاورزی تابلوی «آینده کشاورزی در کاشت تک محصولی مزارع بزرگ» آویزان است؟ سئوال بعدی: چرا هنوز ما وزارت کشاورزی داریم؟!)
@jenabegav
ادامه اینجا!
Telegram
جناب گاو
✅ محلی یا جهانی؟ قسمت ۲
#لوکالیسم
(ادامه از قسمت اول)
۳- مشکل دیگر در #مقیاس_ناپذیری امور مابین سطح محلی و کوچکتر، و سطح بزرگتر است. بعضی چیزها مقیاسپذیر است: اگر شما جماعت یک شهر را ده برابر کنید و جمعیت جدید همه جور مانند جماعت اولیه باشند، مصرف آبش…
#لوکالیسم
(ادامه از قسمت اول)
۳- مشکل دیگر در #مقیاس_ناپذیری امور مابین سطح محلی و کوچکتر، و سطح بزرگتر است. بعضی چیزها مقیاسپذیر است: اگر شما جماعت یک شهر را ده برابر کنید و جمعیت جدید همه جور مانند جماعت اولیه باشند، مصرف آبش…
👍62👎5
Forwarded from جناب گاو
✅ محلی یا جهانی؟ قسمت ۲
#لوکالیسم
(ادامه از قسمت اول)
۳- مشکل دیگر در #مقیاس_ناپذیری امور مابین سطح محلی و کوچکتر، و سطح بزرگتر است. بعضی چیزها مقیاسپذیر است: اگر شما جماعت یک شهر را ده برابر کنید و جمعیت جدید همه جور مانند جماعت اولیه باشند، مصرف آبش نیز حدوداً ده برابر میشود. تولید زبالهشان هم حدوداً ده برابر میشود. ولی میزان جرم در شهری با ده برابر جمعیت ممکن است صد برابر شود یا ممکن است فقط دو برابر شود. شهر بزرگ یک دهکده کوچک ضربدر هزار یا صدهزار نیست!
به عنوان مثال دیگر از مقیاسناپذیری، سدسازی را در نظر بگیرید. سدهای کوچک در راه رودخانهها میتوانند خیلی مفید باشند، و معمولا ضرری هم به اکوسیستم نمیزنند یا حتی برای آن مفیدند. ولی سدهای بزرگ برای اکوسیستم میتوانند فاجعه باشند. یک سد بزرگ یک سد کوچک ضربدر صد یا هزار نیست!
آنچه برای خانواده و محل و شهر کار میکند و نتیجه میدهد معمولاً برای مقیاسهای بزرگتر کار نمیکند، و بینتیجه و حتی اغلب مضر و بحرانزا است.
۴- نکته دیگر آن که برای ما انسانها، آن چه که دور است، و آنچه که مستقیماً در تجربه فوری ما نیست، حالتی مجرد و انتزاعی دارد. چندی پیش که خبر سقوط هواپیمایی خبرساز شد، من خبر را خواندم و گذشتم. فقط وقتی چند ساعت بعد شنیدم دوستم در آن هواپیما بوده، مسئله از حالت مجرد و انتزاعی برایم تغییر کرد و حالت شخصی و ملموس گرفت. بوروکراتی که در تهران نشسته و تصمیم میگیرد که برای هدف «مقدس» مبارزه با قاچاق مواد مخدر، باید مرزهای شرقی را به کلی بست، احتمالاً نیت خیر دارد. ولی برای او، مردم #سیستان و فقرشان (اگر از آن باخبر باشد!) مفهومی انتزاعی است. حتی اگر بداند که با این کار، رزق و روزی کمی هم که سیستانیان از داد و ستد با کشورهای همسایه (و نه قاچاق مواد مخدر) به دست میآورند سد میشود، این چیزی نیست که خیلی روی احساساتش تاثیر بگذارد. پس حکم را صادر می کند و #فقر سیستانیان را تبدیل به #فلاکت می کند (لطف کنید در این باره فیلم «ماهی ها در سکوت میمیرند» را حتماً حتماً ببینید). مشکل در این نیست که #بوروکرات ما احساس ندارد! او ممکن است خیلی هم احساساتی باشد، و ممکن است نطقهای غرا در مورد محرومان هم بکند، ولی او انسان است، و این مسئله که چیزهای دور برای او حالت انتزاعی دارند یک مسئله انسانی است!
در مورد سیستان کمی عقب تر برویم: وقتی شاه سابق، در مذاکرات حکومتش در مورد تقسیم آب #هیرمند، مقدار بسیار کمتری از آن چه را به صورت معمول از آب هیرمند به ایران می آمد پذیرفت، قصدش این نبود که #دریاچه_سیستان خشک شود و کشاورز سیستانی بیچاره! قصدش مبارزه با کمونیسم در کشور همسایه بود. یعنی مبارزه با ایدئولوژیی که بیش از هر ایدئولوژی مدرنی خواهان کنارگذاری موضعی و محلی به نفع جهانی و کلی بود!
قسمت اول، اینجا
@jenabegav
#لوکالیسم
(ادامه از قسمت اول)
۳- مشکل دیگر در #مقیاس_ناپذیری امور مابین سطح محلی و کوچکتر، و سطح بزرگتر است. بعضی چیزها مقیاسپذیر است: اگر شما جماعت یک شهر را ده برابر کنید و جمعیت جدید همه جور مانند جماعت اولیه باشند، مصرف آبش نیز حدوداً ده برابر میشود. تولید زبالهشان هم حدوداً ده برابر میشود. ولی میزان جرم در شهری با ده برابر جمعیت ممکن است صد برابر شود یا ممکن است فقط دو برابر شود. شهر بزرگ یک دهکده کوچک ضربدر هزار یا صدهزار نیست!
به عنوان مثال دیگر از مقیاسناپذیری، سدسازی را در نظر بگیرید. سدهای کوچک در راه رودخانهها میتوانند خیلی مفید باشند، و معمولا ضرری هم به اکوسیستم نمیزنند یا حتی برای آن مفیدند. ولی سدهای بزرگ برای اکوسیستم میتوانند فاجعه باشند. یک سد بزرگ یک سد کوچک ضربدر صد یا هزار نیست!
آنچه برای خانواده و محل و شهر کار میکند و نتیجه میدهد معمولاً برای مقیاسهای بزرگتر کار نمیکند، و بینتیجه و حتی اغلب مضر و بحرانزا است.
۴- نکته دیگر آن که برای ما انسانها، آن چه که دور است، و آنچه که مستقیماً در تجربه فوری ما نیست، حالتی مجرد و انتزاعی دارد. چندی پیش که خبر سقوط هواپیمایی خبرساز شد، من خبر را خواندم و گذشتم. فقط وقتی چند ساعت بعد شنیدم دوستم در آن هواپیما بوده، مسئله از حالت مجرد و انتزاعی برایم تغییر کرد و حالت شخصی و ملموس گرفت. بوروکراتی که در تهران نشسته و تصمیم میگیرد که برای هدف «مقدس» مبارزه با قاچاق مواد مخدر، باید مرزهای شرقی را به کلی بست، احتمالاً نیت خیر دارد. ولی برای او، مردم #سیستان و فقرشان (اگر از آن باخبر باشد!) مفهومی انتزاعی است. حتی اگر بداند که با این کار، رزق و روزی کمی هم که سیستانیان از داد و ستد با کشورهای همسایه (و نه قاچاق مواد مخدر) به دست میآورند سد میشود، این چیزی نیست که خیلی روی احساساتش تاثیر بگذارد. پس حکم را صادر می کند و #فقر سیستانیان را تبدیل به #فلاکت می کند (لطف کنید در این باره فیلم «ماهی ها در سکوت میمیرند» را حتماً حتماً ببینید). مشکل در این نیست که #بوروکرات ما احساس ندارد! او ممکن است خیلی هم احساساتی باشد، و ممکن است نطقهای غرا در مورد محرومان هم بکند، ولی او انسان است، و این مسئله که چیزهای دور برای او حالت انتزاعی دارند یک مسئله انسانی است!
در مورد سیستان کمی عقب تر برویم: وقتی شاه سابق، در مذاکرات حکومتش در مورد تقسیم آب #هیرمند، مقدار بسیار کمتری از آن چه را به صورت معمول از آب هیرمند به ایران می آمد پذیرفت، قصدش این نبود که #دریاچه_سیستان خشک شود و کشاورز سیستانی بیچاره! قصدش مبارزه با کمونیسم در کشور همسایه بود. یعنی مبارزه با ایدئولوژیی که بیش از هر ایدئولوژی مدرنی خواهان کنارگذاری موضعی و محلی به نفع جهانی و کلی بود!
قسمت اول، اینجا
@jenabegav
Telegram
جناب گاو
✅ محلی یا جهانی؟ قسمت۱
#لوکالیسم
#جهانی و بزرگ فکر کردن، دایره عمل را از #محلی و #موضعی بیرون بردن، فرامحلی و کشوری و حتی جهانشمول برنامه و دستور کار داشتن و عمل به آن! این آرمانی است زیبا و دوستداشتنی! البته فقط در تئوری، اما در عمل معمولاً فاجعه بار!…
#لوکالیسم
#جهانی و بزرگ فکر کردن، دایره عمل را از #محلی و #موضعی بیرون بردن، فرامحلی و کشوری و حتی جهانشمول برنامه و دستور کار داشتن و عمل به آن! این آرمانی است زیبا و دوستداشتنی! البته فقط در تئوری، اما در عمل معمولاً فاجعه بار!…
👍59👎4
Forwarded from جناب گاو
مقیاس #محلی و کوچک، یا بزرگ و فراگیر؟
#لوکالیسم
1- #سوئیس را در نظر بگیرید. شاید هیچ کشوری در اروپا همچون سوئیس موفق نبوده، چه از لحاظ پایداری، چه از لحاظ وارد نشدن در جنگهای بزرگ قرون اخیر، چه در زمینه اقتصادی. سوئیس کشوری است که در مقایسه با بقیه کشورهای اروپایی در پانصدسال گذشته کمترین تغییرات سیاسی را داشته است.
البته سوئیس کشور کوچکی است کمتر از نصف مساحت استان اصفهان، با جمعیتی کمی بیشتر از این استان. منتهای مطلب، همین کشور کوچک حکومت مرکزی بسیار ضعیف و کوچکی دارد. یک سوئیسی خیلی مواقع ممکن است حتی نام رئیس جمهور روز کشور خود را نداند! سوئیس #زبان_ملی رسمی ندارد و چهار زبان مختلف در آن صحبت می شود که همه رسمیت دارند. نسبت به دیگر کشورهای اروپایی، درصد کمتری از جماعت تحصیل کرده بالای لیسانس دارد. حتی در سیستم بانکداریشان که در قرن بیستم از همه اروپا پیشی گرفت، عملکرد بانکها هنوز بیشتر بر تجربه قدیمی و کارآموزی مبتنی است تا بر دانش دانشگاهی فایننس. سوئیس از 26 ناحیه کوچک که کانتون نامیده می شوند تشکیل شده است که، در امور خود، تقریبا خود مختاری کامل دارند. مردم این نواحی خیلی از همدیگر خوششان هم نمی آید و گاه به گاه با هم برخوردهای سخت و خشنی هم داشته اند!
پرسش: با این وجود، چرا سوئیس این قدر موفق بوده؟
2- #هنگ_کنگ، شهری در کنار دریا، تا دو دهه پیش در دست انگلیسی ها بود. جان کوپرتوایت ( Sir John Cowperthwaite ) یک بریتانیایی بود که مسئول امور مالی و اقتصادی هنگکنگ از 1961 تا 1971 بود. او را معمولا معمار اقتصاد بسیار موفق هنگکنگ میدانند. فلسفه او در اداره هنگکنگ این بود که بنشیند چاییاش را بنوشد و بگذارد مردم کار خودشان را بکنند. او حتی از جمع آوری #آمار اقتصادی هم بیزار بود. وقتی از او سئوال شد که کشورهای فقیر دیگر چه چیزی از سیاستهای موفق او را باید دنبال کنند. جواب داد: "به عنوان اولین قدم، باید دفتر ملی آمار را تعطیل کنند!" معتقد بود که آمار موجب می شود که دولتمردان فکر کنند چیزی را می فهمند و موجب دخالت بیجای دولت در اموری می شود که در آنها نباید دخالت کند!
پرسش: چرا هنگکنگ در قرن بیستم چنان موفق بود؟ چرا بعضی کشورها که در حقیقت بیشتر یک شهر بزرگ اند چنان موفق بوده اند (چون سنگاپور و سن مارینو و ... ...)
3- برویم سراغ مقیاسهای خیلی خیلی بزرگ، یعنی امپراتوریها. #اشکانیان یک امپراتوری خیلی موفق ایرانی بودند که قریب 500 سال پاییدند(چنین پایایی در میان امپراتوریها بی مانند است). بعد از آن هم #ساسانیان بودند، که آنها هم بیش از 400 سال دوام داشتند. مورخین اکنون بر این باورند که ساسانیان امتداد امپراتوری اشکانیان بودند و بسیاری از سیستم حکومتی آنها را حفظ کردند. این نزدیک هزار سال امتداد فرهنگی و امتداد شکل حکومتی را تشکیل می دهد که در جهان کم سابقه است.
ولی می دانیم که حکومت اشکانیان #ملوک_الطوائفی بود (همان چیزی که در کتابهای تاریخ یادمان می دادند که چیز بدی است!). یعنی امپراتوری از قسمتهایی تشکیل شده بود که کم و بیش خودمختار بودند. شاه در این سیستم، در حقیقت شاهنشاه، یعنی شاه شاهان، بود و حکومت مرکزی کار چندانی به اداره این مناطق "خود مختار" نداشت. همین سیستم با رنگ کمتری در دوره ساسانیان نیز ادامه داشت. در حقیقت بعضی خانواده های اشکانی حکومت قسمتهای زیادی را نه تنها تا انتهای امپراتوری ساسانی، بلکه تا حدود یک یا دو قرن بعد از استیلای اسلام، در دست داشتند. (در مورد نحوه حکومت مسلمانان صحبت بسیار است، ولی آن بماند تا بعد!)
پرسش: آیا آن طور که به ما در کتابهای تاریخ گفته می شد، سیستم ملوک الطوایفی موجب زوال و از بین رفتن نهایی اشکانیان شد؟ یا آیا در حقیقت این نظام ملوک الطوائفی بود که چنان ثبات بی مانندی را موجب شد؟
4- امپراتوری #روم که از شهر رم شروع شد بسیاری سرزمینهای مختلف (با فرهنگها و دین های بسیار گوناگون) را فتح کرد و تا سالها، بلکه قرنها بر آنها استیلا داشت. ولی معمولا (استثنائات همیشه وجود دارند) در هر سرزمینی اداره کارها را به اشراف و بزرگان همان قوم می سپردند (pax Romana). تنها چیزی که همیشه از اقوام زیردست میطلبیدند #مالیات های به موقع بود، که همین مسئله گاه گاه شورش هایی را نیز موجب می شد. #امپراتوری_عثمانی نیز تا حد زیادی همین گونه بود، امپراتوریی که قرنها دوام داشت و در اوج خود قدرت بلامنازع اروپا بود.
مطالب مرتبط:
https://t.me/jenabegav/40
https://t.me/jenabegav/41
@jenabegav
#لوکالیسم
1- #سوئیس را در نظر بگیرید. شاید هیچ کشوری در اروپا همچون سوئیس موفق نبوده، چه از لحاظ پایداری، چه از لحاظ وارد نشدن در جنگهای بزرگ قرون اخیر، چه در زمینه اقتصادی. سوئیس کشوری است که در مقایسه با بقیه کشورهای اروپایی در پانصدسال گذشته کمترین تغییرات سیاسی را داشته است.
البته سوئیس کشور کوچکی است کمتر از نصف مساحت استان اصفهان، با جمعیتی کمی بیشتر از این استان. منتهای مطلب، همین کشور کوچک حکومت مرکزی بسیار ضعیف و کوچکی دارد. یک سوئیسی خیلی مواقع ممکن است حتی نام رئیس جمهور روز کشور خود را نداند! سوئیس #زبان_ملی رسمی ندارد و چهار زبان مختلف در آن صحبت می شود که همه رسمیت دارند. نسبت به دیگر کشورهای اروپایی، درصد کمتری از جماعت تحصیل کرده بالای لیسانس دارد. حتی در سیستم بانکداریشان که در قرن بیستم از همه اروپا پیشی گرفت، عملکرد بانکها هنوز بیشتر بر تجربه قدیمی و کارآموزی مبتنی است تا بر دانش دانشگاهی فایننس. سوئیس از 26 ناحیه کوچک که کانتون نامیده می شوند تشکیل شده است که، در امور خود، تقریبا خود مختاری کامل دارند. مردم این نواحی خیلی از همدیگر خوششان هم نمی آید و گاه به گاه با هم برخوردهای سخت و خشنی هم داشته اند!
پرسش: با این وجود، چرا سوئیس این قدر موفق بوده؟
2- #هنگ_کنگ، شهری در کنار دریا، تا دو دهه پیش در دست انگلیسی ها بود. جان کوپرتوایت ( Sir John Cowperthwaite ) یک بریتانیایی بود که مسئول امور مالی و اقتصادی هنگکنگ از 1961 تا 1971 بود. او را معمولا معمار اقتصاد بسیار موفق هنگکنگ میدانند. فلسفه او در اداره هنگکنگ این بود که بنشیند چاییاش را بنوشد و بگذارد مردم کار خودشان را بکنند. او حتی از جمع آوری #آمار اقتصادی هم بیزار بود. وقتی از او سئوال شد که کشورهای فقیر دیگر چه چیزی از سیاستهای موفق او را باید دنبال کنند. جواب داد: "به عنوان اولین قدم، باید دفتر ملی آمار را تعطیل کنند!" معتقد بود که آمار موجب می شود که دولتمردان فکر کنند چیزی را می فهمند و موجب دخالت بیجای دولت در اموری می شود که در آنها نباید دخالت کند!
پرسش: چرا هنگکنگ در قرن بیستم چنان موفق بود؟ چرا بعضی کشورها که در حقیقت بیشتر یک شهر بزرگ اند چنان موفق بوده اند (چون سنگاپور و سن مارینو و ... ...)
3- برویم سراغ مقیاسهای خیلی خیلی بزرگ، یعنی امپراتوریها. #اشکانیان یک امپراتوری خیلی موفق ایرانی بودند که قریب 500 سال پاییدند(چنین پایایی در میان امپراتوریها بی مانند است). بعد از آن هم #ساسانیان بودند، که آنها هم بیش از 400 سال دوام داشتند. مورخین اکنون بر این باورند که ساسانیان امتداد امپراتوری اشکانیان بودند و بسیاری از سیستم حکومتی آنها را حفظ کردند. این نزدیک هزار سال امتداد فرهنگی و امتداد شکل حکومتی را تشکیل می دهد که در جهان کم سابقه است.
ولی می دانیم که حکومت اشکانیان #ملوک_الطوائفی بود (همان چیزی که در کتابهای تاریخ یادمان می دادند که چیز بدی است!). یعنی امپراتوری از قسمتهایی تشکیل شده بود که کم و بیش خودمختار بودند. شاه در این سیستم، در حقیقت شاهنشاه، یعنی شاه شاهان، بود و حکومت مرکزی کار چندانی به اداره این مناطق "خود مختار" نداشت. همین سیستم با رنگ کمتری در دوره ساسانیان نیز ادامه داشت. در حقیقت بعضی خانواده های اشکانی حکومت قسمتهای زیادی را نه تنها تا انتهای امپراتوری ساسانی، بلکه تا حدود یک یا دو قرن بعد از استیلای اسلام، در دست داشتند. (در مورد نحوه حکومت مسلمانان صحبت بسیار است، ولی آن بماند تا بعد!)
پرسش: آیا آن طور که به ما در کتابهای تاریخ گفته می شد، سیستم ملوک الطوایفی موجب زوال و از بین رفتن نهایی اشکانیان شد؟ یا آیا در حقیقت این نظام ملوک الطوائفی بود که چنان ثبات بی مانندی را موجب شد؟
4- امپراتوری #روم که از شهر رم شروع شد بسیاری سرزمینهای مختلف (با فرهنگها و دین های بسیار گوناگون) را فتح کرد و تا سالها، بلکه قرنها بر آنها استیلا داشت. ولی معمولا (استثنائات همیشه وجود دارند) در هر سرزمینی اداره کارها را به اشراف و بزرگان همان قوم می سپردند (pax Romana). تنها چیزی که همیشه از اقوام زیردست میطلبیدند #مالیات های به موقع بود، که همین مسئله گاه گاه شورش هایی را نیز موجب می شد. #امپراتوری_عثمانی نیز تا حد زیادی همین گونه بود، امپراتوریی که قرنها دوام داشت و در اوج خود قدرت بلامنازع اروپا بود.
مطالب مرتبط:
https://t.me/jenabegav/40
https://t.me/jenabegav/41
@jenabegav
Telegram
جناب گاو
✅ محلی یا جهانی؟ قسمت۱
#لوکالیسم
#جهانی و بزرگ فکر کردن، دایره عمل را از #محلی و #موضعی بیرون بردن، فرامحلی و کشوری و حتی جهانشمول برنامه و دستور کار داشتن و عمل به آن! این آرمانی است زیبا و دوستداشتنی! البته فقط در تئوری، اما در عمل معمولاً فاجعه بار!…
#لوکالیسم
#جهانی و بزرگ فکر کردن، دایره عمل را از #محلی و #موضعی بیرون بردن، فرامحلی و کشوری و حتی جهانشمول برنامه و دستور کار داشتن و عمل به آن! این آرمانی است زیبا و دوستداشتنی! البته فقط در تئوری، اما در عمل معمولاً فاجعه بار!…
👍86👎11
جناب گاو
✅ محلی یا جهانی؟ قسمت۱ #لوکالیسم #جهانی و بزرگ فکر کردن، دایره عمل را از #محلی و #موضعی بیرون بردن، فرامحلی و کشوری و حتی جهانشمول برنامه و دستور کار داشتن و عمل به آن! این آرمانی است زیبا و دوستداشتنی! البته فقط در تئوری، اما در عمل معمولاً فاجعه بار!…
لوکالیسم
بخش۱
گاه اتفاق میافتد که واژگان برای مفاهیمی خاص فقط وقتی به کار میآیند که آن مفهوم بیش یا کم از دست رفته یا در حال از دست رفتن است: یک ماهی فقط وقتی به مفهوم آب میاندیشد که از آب بیرون افتاده باشد! #لوکالیسم از همین واژگان است. تا ۱۰۰ سال پیش، حتی تا چند دهه پیش، در اکثر دنیا لوکالیسم یک واقعیت روزمره بود. این بود که کسی هم به آن فکر نمیکرد تا آنکه بخواهد برایش کلمهای به کار ببرد. حکومتها میآمدند و میرفتند و سعی بر گسترش سلطه خود تا دوردستترین نقاط داشتند، ولی این سلطه اکثراً محدود به مالیاتگیری میشد. ذهنیت برنامهریزی متمرکز معمولاً وجود نداشت و یا حتی اگر وجود داشت ( مثلاً شاید در مصر باستان یا در امپراتوری چین) امکانش نبود.
با شروع از رنسانس، ابتدا بسیار آرام و بعداً با سرعت هرچه بیشتر، دنیای مدرن هم ذهنیت را پدید آورد و هم قدرت و امکانش را!
انسان عادت دارد دنیا را از منظری ببیند که به آن عادت کرده است. این است که وقتی به دنیای قدیم و مناسبات اجتماعی و حکومتی آن فکر میکنیم، غالباً آن را از دریچهای مدرن میبینیم و تخیل میکنیم. این است که مثلاً وقتی در مورد فرانسه چند قرن پیش هم که صحبت میکنیم، آن را تا حد زیادی چون فرانسه امروز (فقط بدون امکانات و تکنولوژی جدید) فرض میکنیم. بیایید برای آنکه تصوری درستتری داشته باشیم، فرانسه را در کمتر از دو قرن پیش آنطور که نسیم طالب در کتاب «پادشکننده» خود ترسیم میکند در تجسم آوریم:
اروپا در کل تا قبل از قرن ۱۹ بسیار غیرمتمرکز بود. کشورهای آلمان و ایتالیا اصلا وجود نداشتند، بلکه از شهرها و ایالتها یا دوکنشینهای کوچک و مستقل تشکیل شده بودند. درخشانترین قسمتهای تاریخ ایتالیا در دوران حکومتهای شهری مستقل (ونیز و فلورانس و سیینا و....) اتفاق افتاد. در ایالات و دوکنشینهای آلمانیزبان، شاهد تبلور و شکوفایی هنر و علم و معماری در قرن ۱۹ بودیم، و این در ایالتهای کوچکتر غربی بسیار بیشتر بود تا حکومت پروس در شرق، که بسیار متمرکزتر اداره میشد. پروس دیرتر از بقیه صنعتی شد، و به غیر از وجه نظامی در بقیه جهات از بقیه عقبتر بود.
در قرون ۱۸ و ۱۹ میلادی حرکت به سوی تمرکزگرایی بیشتر شد. تمرکزگرایی همیشه در ابتدای کار، به خاطر هماهنگتر شدن قسمتهای مختلف و نیز به خاطر برنامهریزی مرکزی، میتواند جهشهای بزرگی در اقتصاد ایجاد کند. ولی اولاً، برنامهریزی و تمرکز خیلی بیشتر از مسائلی که حل میکند، مشکلات ایجاد میکند و در خود بذر نابودی خود را میپرورد. ثانیاً، انتقال از لوکالیسم طبیعی به تمرکز تصنعی همیشه نیاز به ایدئولوژیهایی (چون ملیگرایی) دارد که در نهایت به فاجعههایی چون انقلاب فرانسه، نازیسم و فاشیسم ختم میشوند!
علی رغم این، تقریباً تمام اروپای غربی تا حد زیادی اصول لوکالیسم را حفظ کردند. در حقیقت، راز خیلی از موفقیتهای این کشورها در همین لوکالیسم بود. الان شهرداری شهری چسبیده به پاریس (که اصلاً از پاریس قابل انفکاک نیست) نه تنها از شهرداری پاریس، بلکه از کل حکومت مرکزی استقلال بسیار زیادی دارد. آلمان زمانی یک تمرکز شدید را در سالهای قبل و بعد از جنگ جهانی اول و به خصوص در رایش سوم به خود دید. ولی بعد از جنگ جهانی دوم، فرانسویان در شرایط تحمیلی خود بر آلمان، فدرال بودن را گنجاندند، به این امید که ساختار فدرال از تشکیل یک آلمان قوی جلوگیری کند. اما حاصل این فدرالیسم معجزه صنعتی و اقتصادی آلمان در قرن بیستم بود.
@jenabegav
بخش۱
گاه اتفاق میافتد که واژگان برای مفاهیمی خاص فقط وقتی به کار میآیند که آن مفهوم بیش یا کم از دست رفته یا در حال از دست رفتن است: یک ماهی فقط وقتی به مفهوم آب میاندیشد که از آب بیرون افتاده باشد! #لوکالیسم از همین واژگان است. تا ۱۰۰ سال پیش، حتی تا چند دهه پیش، در اکثر دنیا لوکالیسم یک واقعیت روزمره بود. این بود که کسی هم به آن فکر نمیکرد تا آنکه بخواهد برایش کلمهای به کار ببرد. حکومتها میآمدند و میرفتند و سعی بر گسترش سلطه خود تا دوردستترین نقاط داشتند، ولی این سلطه اکثراً محدود به مالیاتگیری میشد. ذهنیت برنامهریزی متمرکز معمولاً وجود نداشت و یا حتی اگر وجود داشت ( مثلاً شاید در مصر باستان یا در امپراتوری چین) امکانش نبود.
با شروع از رنسانس، ابتدا بسیار آرام و بعداً با سرعت هرچه بیشتر، دنیای مدرن هم ذهنیت را پدید آورد و هم قدرت و امکانش را!
انسان عادت دارد دنیا را از منظری ببیند که به آن عادت کرده است. این است که وقتی به دنیای قدیم و مناسبات اجتماعی و حکومتی آن فکر میکنیم، غالباً آن را از دریچهای مدرن میبینیم و تخیل میکنیم. این است که مثلاً وقتی در مورد فرانسه چند قرن پیش هم که صحبت میکنیم، آن را تا حد زیادی چون فرانسه امروز (فقط بدون امکانات و تکنولوژی جدید) فرض میکنیم. بیایید برای آنکه تصوری درستتری داشته باشیم، فرانسه را در کمتر از دو قرن پیش آنطور که نسیم طالب در کتاب «پادشکننده» خود ترسیم میکند در تجسم آوریم:
فرانسه ۱۸۶۳ فرانسوی صحبت نمیکرد (فقط ۲۰ درصد جمعیت میتوانستند فرانسوی صحبت کنند)، بلکه چندین زبان و گویش متفاوت رایج بود. (شگفتآور آنکه، جایزه نوبل در ادبیات در سال ۱۹۰۴ به یک فرانسوی به نام فردریک میسترال تعلق گرفت که اثرش به زبان ایالت پرووانس در جنوب فرانسه بود، زبانی که الان منقرض شده است). هیچ فاکتور زبانی یا نژادی نبود که به این کشور اتحاد ببخشد، بلکه فقط این نکته که کل کشور مایملک شاه و یک اشرافیت ضعیف محسوب میشد. جادهها وحشتناک بودند و بیشتر کشور برای مسافرین دستنیافتنی بود. شغل جمع آوری مالیات شغل خطرناکی بود و هم ذکاوت و هم سرسختی نیاز داشت. در حقیقت کشور به تدریج توسط پاریس «کشف شد». خیلی جاهایش بعد از مستعمرههایش در آفریقا یا جاهای دیگر دنیا.... حتی خود پاریس هم به زحمت توسط حکومت فرانسه قابل کنترل بود. پاریس فقط بعد از دهه ۱۸۶۰ بود که، با خراب کردن ساختمانها و تبدیل کوچههای تنگ به بلوارهای عریض توسط هاوسمان، قابل کنترل شد، زیرا از آن پس پلیس میتوانست اجتماعات مردم را کنترل کند.در حقیقت فرانسه فقط بعد از یک قرن تلاش بیوقفه دولت مرکزی و با استفاده از جادههای جدید و راه آهن سرتاسری و با استفاده از سیستم مدارس دولتی سرتاسری و به مدد تلویزیون بود که تا حد زیادی «مرکزیت» پیدا کرد (به خصوص در مسئله زبان).
اروپا در کل تا قبل از قرن ۱۹ بسیار غیرمتمرکز بود. کشورهای آلمان و ایتالیا اصلا وجود نداشتند، بلکه از شهرها و ایالتها یا دوکنشینهای کوچک و مستقل تشکیل شده بودند. درخشانترین قسمتهای تاریخ ایتالیا در دوران حکومتهای شهری مستقل (ونیز و فلورانس و سیینا و....) اتفاق افتاد. در ایالات و دوکنشینهای آلمانیزبان، شاهد تبلور و شکوفایی هنر و علم و معماری در قرن ۱۹ بودیم، و این در ایالتهای کوچکتر غربی بسیار بیشتر بود تا حکومت پروس در شرق، که بسیار متمرکزتر اداره میشد. پروس دیرتر از بقیه صنعتی شد، و به غیر از وجه نظامی در بقیه جهات از بقیه عقبتر بود.
در قرون ۱۸ و ۱۹ میلادی حرکت به سوی تمرکزگرایی بیشتر شد. تمرکزگرایی همیشه در ابتدای کار، به خاطر هماهنگتر شدن قسمتهای مختلف و نیز به خاطر برنامهریزی مرکزی، میتواند جهشهای بزرگی در اقتصاد ایجاد کند. ولی اولاً، برنامهریزی و تمرکز خیلی بیشتر از مسائلی که حل میکند، مشکلات ایجاد میکند و در خود بذر نابودی خود را میپرورد. ثانیاً، انتقال از لوکالیسم طبیعی به تمرکز تصنعی همیشه نیاز به ایدئولوژیهایی (چون ملیگرایی) دارد که در نهایت به فاجعههایی چون انقلاب فرانسه، نازیسم و فاشیسم ختم میشوند!
علی رغم این، تقریباً تمام اروپای غربی تا حد زیادی اصول لوکالیسم را حفظ کردند. در حقیقت، راز خیلی از موفقیتهای این کشورها در همین لوکالیسم بود. الان شهرداری شهری چسبیده به پاریس (که اصلاً از پاریس قابل انفکاک نیست) نه تنها از شهرداری پاریس، بلکه از کل حکومت مرکزی استقلال بسیار زیادی دارد. آلمان زمانی یک تمرکز شدید را در سالهای قبل و بعد از جنگ جهانی اول و به خصوص در رایش سوم به خود دید. ولی بعد از جنگ جهانی دوم، فرانسویان در شرایط تحمیلی خود بر آلمان، فدرال بودن را گنجاندند، به این امید که ساختار فدرال از تشکیل یک آلمان قوی جلوگیری کند. اما حاصل این فدرالیسم معجزه صنعتی و اقتصادی آلمان در قرن بیستم بود.
@jenabegav
👍117👎12