جناب گاو
14.7K subscribers
647 photos
375 videos
17 files
1.05K links
محافظه کاری در باب اقتصاد و فرهنگ
Download Telegram
Forwarded from جناب گاو
مقیاس #محلی و کوچک، یا بزرگ و فراگیر؟
#لوکالیسم


1- #سوئیس را در نظر بگیرید. شاید هیچ کشوری در اروپا همچون سوئیس موفق نبوده، چه از لحاظ پایداری، چه از لحاظ وارد نشدن در جنگهای بزرگ قرون اخیر، چه در زمینه اقتصادی. سوئیس کشوری است که در مقایسه با بقیه کشورهای اروپایی در پانصدسال گذشته کمترین تغییرات سیاسی را داشته است.
البته سوئیس کشور کوچکی است کمتر از نصف مساحت استان اصفهان، با جمعیتی کمی بیشتر از این استان. منتهای مطلب، همین کشور کوچک حکومت مرکزی بسیار ضعیف و کوچکی دارد. یک سوئیسی خیلی مواقع ممکن است حتی نام رئیس جمهور روز کشور خود را نداند! سوئیس #زبان_ملی رسمی ندارد و چهار زبان مختلف در آن صحبت می شود که همه رسمیت دارند. نسبت به دیگر کشورهای اروپایی، درصد کمتری از جماعت تحصیل کرده بالای لیسانس دارد. حتی در سیستم بانکداریشان که در قرن بیستم از همه اروپا پیشی گرفت، عملکرد بانکها هنوز بیشتر بر تجربه قدیمی و کارآموزی مبتنی است تا بر دانش دانشگاهی فایننس. سوئیس از 26 ناحیه کوچک که کانتون نامیده می شوند تشکیل شده است که، در امور خود، تقریبا خود مختاری کامل دارند. مردم این نواحی خیلی از همدیگر خوششان هم نمی آید و گاه به گاه با هم برخوردهای سخت و خشنی هم داشته اند!
پرسش: با این وجود، چرا سوئیس این قدر موفق بوده؟

2- #هنگ_کنگ، شهری در کنار دریا، تا دو دهه پیش در دست انگلیسی ها بود. جان کوپرتوایت ( Sir John Cowperthwaite ) یک بریتانیایی بود که مسئول امور مالی و اقتصادی هنگ‌کنگ از 1961 تا 1971 بود. او را معمولا معمار اقتصاد بسیار موفق هنگ‌کنگ می‌دانند. فلسفه او در اداره هنگ‌کنگ این بود که بنشیند چایی‌اش را بنوشد و بگذارد مردم کار خودشان را بکنند. او حتی از جمع آوری #آمار اقتصادی هم بیزار بود. وقتی از او سئوال شد که کشورهای فقیر دیگر چه چیزی از سیاستهای موفق او را باید دنبال کنند. جواب داد: "به عنوان اولین قدم، باید دفتر ملی آمار را تعطیل کنند!" معتقد بود که آمار موجب می شود که دولتمردان فکر کنند چیزی را می فهمند و موجب دخالت بیجای دولت در اموری می شود که در آنها نباید دخالت کند!
پرسش: چرا هنگ‌کنگ در قرن بیستم چنان موفق بود؟ چرا بعضی کشورها که در حقیقت بیشتر یک شهر بزرگ اند چنان موفق بوده اند (چون سنگاپور و سن مارینو و ... ...)

3- برویم سراغ مقیاسهای خیلی خیلی بزرگ، یعنی امپراتوری‌ها. #اشکانیان یک امپراتوری خیلی موفق ایرانی بودند که قریب 500 سال پاییدند(چنین پایایی در میان امپراتوریها بی مانند است). بعد از آن هم #ساسانیان بودند، که آنها هم بیش از 400 سال دوام داشتند. مورخین اکنون بر این باورند که ساسانیان امتداد امپراتوری اشکانیان بودند و بسیاری از سیستم حکومتی آنها را حفظ کردند. این نزدیک هزار سال امتداد فرهنگی و امتداد شکل حکومتی را تشکیل می دهد که در جهان کم سابقه است.
ولی می دانیم که حکومت اشکانیان #ملوک_الطوائفی بود (همان چیزی که در کتابهای تاریخ یادمان می دادند که چیز بدی است!). یعنی امپراتوری از قسمتهایی تشکیل شده بود که کم و بیش خودمختار بودند. شاه در این سیستم، در حقیقت شاهنشاه، یعنی شاه شاهان، بود و حکومت مرکزی کار چندانی به اداره این مناطق "خود مختار" نداشت. همین سیستم با رنگ کمتری در دوره ساسانیان نیز ادامه داشت. در حقیقت بعضی خانواده های اشکانی حکومت قسمتهای زیادی را نه تنها تا انتهای امپراتوری ساسانی، بلکه تا حدود یک یا دو قرن بعد از استیلای اسلام، در دست داشتند. (در مورد نحوه حکومت مسلمانان صحبت بسیار است، ولی آن بماند تا بعد!)
پرسش: آیا آن طور که به ما در کتابهای تاریخ گفته می شد، سیستم ملوک الطوایفی موجب زوال و از بین رفتن نهایی اشکانیان شد؟ یا آیا در حقیقت این نظام ملوک الطوائفی بود که چنان ثبات بی مانندی را موجب شد؟

4- امپراتوری #روم که از شهر رم شروع شد بسیاری سرزمینهای مختلف (با فرهنگها و دین های بسیار گوناگون) را فتح کرد و تا سالها، بلکه قرنها بر آنها استیلا داشت. ولی معمولا (استثنائات همیشه وجود دارند) در هر سرزمینی اداره کارها را به اشراف و بزرگان همان قوم می سپردند (pax Romana). تنها چیزی که همیشه از اقوام زیردست می‌طلبیدند #مالیات های به موقع بود، که همین مسئله گاه گاه شورش هایی را نیز موجب می شد. #امپراتوری_عثمانی نیز تا حد زیادی همین گونه بود، امپراتوریی که قرنها دوام داشت و در اوج خود قدرت بلامنازع اروپا بود.


مطالب مرتبط:
https://t.me/jenabegav/40
https://t.me/jenabegav/41

@jenabegav
👍86👎11
جناب گاو
✅ محلی یا جهانی؟ قسمت۱ #لوکالیسم #جهانی و بزرگ فکر کردن، دایره عمل را از #محلی و #موضعی بیرون بردن، فرامحلی و کشوری و حتی جهانشمول برنامه و دستور کار داشتن و عمل به آن! این آرمانی است زیبا و دوست‌داشتنی! البته فقط در تئوری، اما در عمل معمولاً فاجعه بار!…
لوکالیسم
بخش۱

گاه اتفاق می‌افتد که واژگان برای مفاهیمی خاص فقط وقتی به کار می‌آیند که آن مفهوم بیش یا کم از دست رفته یا در حال از دست رفتن است: یک ماهی فقط وقتی به مفهوم آب می‌اندیشد که از آب بیرون افتاده باشد! #لوکالیسم از همین واژگان است. تا ۱۰۰ سال پیش، حتی تا چند دهه پیش، در اکثر دنیا لوکالیسم یک واقعیت روزمره بود. این بود که کسی هم به آن فکر نمی‌کرد تا آنکه بخواهد برایش کلمه‌ای به کار ببرد. حکومت‌ها می‌آمدند و می‌رفتند و سعی بر گسترش سلطه خود تا  دوردست‌ترین نقاط داشتند، ولی این سلطه اکثراً محدود به مالیات‌گیری می‌شد. ذهنیت برنامه‌ریزی متمرکز معمولاً وجود نداشت و یا حتی اگر وجود داشت ( مثلاً شاید در مصر باستان یا در امپراتوری چین) امکانش نبود.

با شروع از رنسانس، ابتدا بسیار آرام و بعداً با سرعت هرچه بیشتر، دنیای مدرن هم ذهنیت را پدید آورد و هم قدرت و امکانش را!

انسان عادت دارد دنیا را از منظری ببیند که به آن عادت کرده است. این است که وقتی به دنیای قدیم و مناسبات اجتماعی و حکومتی آن فکر می‌کنیم، غالباً آن را از دریچه‌ای مدرن می‌بینیم و تخیل می‌کنیم. این است که مثلاً وقتی در مورد فرانسه چند قرن پیش هم که صحبت می‌کنیم، آن را تا حد زیادی چون فرانسه امروز (فقط بدون امکانات و تکنولوژی جدید) فرض می‌کنیم. بیایید برای آنکه تصوری درست‌تری داشته باشیم، فرانسه را در کمتر از دو قرن پیش آنطور که نسیم طالب در کتاب «پادشکننده» خود ترسیم می‌کند در تجسم آوریم:

فرانسه ۱۸۶۳ فرانسوی صحبت نمی‌کرد (فقط ۲۰ درصد جمعیت می‌توانستند فرانسوی صحبت کنند)، بلکه چندین زبان و گویش متفاوت رایج بود. (شگفت‌آور آنکه، جایزه نوبل در ادبیات در سال ۱۹۰۴ به یک فرانسوی به نام فردریک میسترال تعلق گرفت که اثرش به زبان ایالت پرووانس در جنوب فرانسه بود، زبانی که الان منقرض شده است). هیچ فاکتور زبانی یا نژادی نبود که به این کشور اتحاد ببخشد، بلکه فقط این نکته که کل کشور مایملک شاه و یک اشرافیت ضعیف محسوب می‌شد. جاده‌ها وحشتناک بودند و بیشتر کشور برای مسافرین دست‌نیافتنی بود. شغل جمع آوری مالیات شغل خطرناکی بود و هم ذکاوت و هم سرسختی نیاز داشت. در حقیقت کشور به تدریج توسط پاریس «کشف شد». خیلی جاهایش بعد از مستعمره‌هایش در آفریقا یا جاهای دیگر دنیا.... حتی خود پاریس هم به زحمت توسط حکومت فرانسه قابل کنترل بود. پاریس فقط بعد از دهه ۱۸۶۰ بود که، با خراب کردن ساختمان‌ها و تبدیل کوچه‌های تنگ به بلوارهای عریض توسط هاوسمان، قابل کنترل شد، زیرا از آن پس پلیس می‌توانست اجتماعات مردم را کنترل کند.
در حقیقت فرانسه فقط بعد از یک قرن تلاش بی‌وقفه دولت مرکزی و با استفاده از جاده‌های جدید و راه آهن سرتاسری و با استفاده از سیستم مدارس دولتی سرتاسری و به مدد تلویزیون بود که تا حد زیادی «مرکزیت» پیدا کرد (به خصوص در مسئله زبان).

اروپا در کل تا قبل از قرن ۱۹ بسیار غیرمتمرکز بود. کشورهای آلمان و ایتالیا اصلا وجود نداشتند، بلکه از شهرها و ایالت‌ها یا دوک‌نشین‌های کوچک و مستقل تشکیل شده بودند. درخشان‌ترین قسمت‌های تاریخ ایتالیا در دوران حکومت‌های شهری مستقل (ونیز و فلورانس و سیینا و....) اتفاق افتاد. در ایالات و دوک‌نشین‌های آلمانی‌زبان، شاهد تبلور و شکوفایی هنر و علم و معماری در قرن ۱۹ بودیم، و این در ایالت‌های کوچکتر غربی بسیار بیشتر بود تا حکومت پروس در شرق، که بسیار متمرکزتر اداره می‌شد. پروس دیرتر از بقیه صنعتی شد، و به غیر از وجه نظامی در بقیه جهات از بقیه عقب‌تر بود.

در قرون ۱۸ و ۱۹ میلادی حرکت به سوی تمرکزگرایی بیشتر شد. تمرکزگرایی همیشه در ابتدای کار، به خاطر هماهنگ‌تر شدن قسمت‌های مختلف و نیز به خاطر برنامه‌ریزی مرکزی، می‌تواند جهش‌های بزرگی در اقتصاد ایجاد کند. ولی اولاً، برنامه‌ریزی و تمرکز خیلی بیشتر از مسائلی که حل می‌کند، مشکلات ایجاد می‌کند و در خود بذر نابودی خود را می‌پرورد. ثانیاً، انتقال از لوکالیسم طبیعی به تمرکز تصنعی همیشه نیاز به ایدئولوژی‌هایی (چون ملی‌گرایی) دارد که در نهایت به فاجعه‌هایی چون انقلاب فرانسه، نازیسم و فاشیسم ختم می‌شوند!

علی رغم این، تقریباً تمام اروپای غربی تا حد زیادی اصول لوکالیسم را حفظ کردند. در حقیقت، راز خیلی از موفقیت‌های این کشورها در همین لوکالیسم بود. الان شهرداری شهری چسبیده به پاریس (که اصلاً از پاریس قابل انفکاک نیست) نه تنها از شهرداری پاریس، بلکه از کل حکومت مرکزی استقلال بسیار زیادی دارد. آلمان زمانی یک تمرکز شدید را در سال‌های قبل و بعد از جنگ جهانی اول و به خصوص در رایش سوم به خود دید. ولی بعد از جنگ جهانی دوم، فرانسویان در شرایط تحمیلی خود بر آلمان، فدرال بودن را گنجاندند، به این امید که ساختار فدرال از تشکیل یک آلمان قوی جلوگیری کند. اما حاصل این فدرالیسم معجزه صنعتی و اقتصادی آلمان در قرن بیستم بود.
@jenabegav
👍117👎12
جناب گاو
لوکالیسم بخش۱ گاه اتفاق می‌افتد که واژگان برای مفاهیمی خاص فقط وقتی به کار می‌آیند که آن مفهوم بیش یا کم از دست رفته یا در حال از دست رفتن است: یک ماهی فقط وقتی به مفهوم آب می‌اندیشد که از آب بیرون افتاده باشد! #لوکالیسم از همین واژگان است. تا ۱۰۰ سال پیش،…
لوکالیسم
بخش ۲
(بخش۱، اینجا)
#لوکالیسم در ایران
➖قبل از اسلام
 آیا تا کنون می‌دانستید پایتخت اشکانیان کجا بوده است؟ پایتخت ساسانیان چه طور؟ شنیده‌اید که تیسفون (در عراق امروزی) پایتخت ساسانیان بوده، ولی چگونه می‌شود که رومی‌ها چند بار تیسفون را فتح کردند، ولی حکومت ساسانی مثل کوه برجا بود؟

در فلات ایران و در طی تاریخ، لوکالیسمی بسیار قوی ساری و جاری بوده است. دوره اشکانیان و ساسانیان به درست دوران ملوک‌الطوایفی نامیده می‌شود: پادشاه شاه شاهان بود و نواحی مختلف برای خود شاهان محلی داشت که تا اندازه زیادی مستقل بودند. درجه استقلال تا حدی بود که بعضی تاریخدانان صفت کنفدراسی را برای حکومت ساسانی به کار برده‌اند. بسیاری از خاندان بزرگ اشکانی سلطه خود را بر ناحیه‌های مختلف، نه فقط در دوران ساسانی، بلکه تا چند قرن بعد از ورود اسلام حفظ کردند. از خاندان‌های قدیمی که قرن‌ها (تا ۴۰۰ سال پیش) حکومت محلی خود را حفظ کردند می‌توان از اسپهبدان مازندران نام برد. برخلاف آنچه در تخیل عامه جا افتاده است، سیستم حکومت ساسانیان حکومتی بسیار نامتمرکز بوده است. این تصور که ایرانشهر ساسانی کشوری با یک زبان (پهلوی) و یک مذهب (زرتشتی) و با حکومتی متمرکز بوده است تصویری از بیخ و بن غلط است. زبان‌های بسیار مختلفی در سرتاسر کشور استفاده می‌شد، و حتی زبان استفاده شده درمکاتبات رسمی دربار خیلی اوقات زبان‌های مختلفی چون پهلوی، پارتی، یونانی و آرامی بوده است. در مناطق زیادی یهودیان و مسیحیان و بوداییان و دیگر مذاهب می‌زیستند. اشکانیان و ساسانیان با هم حدود 800 سال در فلات ایران حکم راندند. آیا نباید نتیجه گرفت که سیستم غیرمتمرکزشان بود که به آنها چنین ثبات بی‌مانندی داد؟
 
➖بعد از اسلام
در کل، جغرافیای فلات ایران و وسعت آن اجازه سیستم تصمیم‌گیری مرکزی را نمی‌داد. در دوران مختلف لوکالیسم با درجات مختلف هنجار معمول این سرزمین‌ها بود، به این معنا که تصمیمات محلی عمدتاً در محل گرفته می‌شد، و حکومت مرکزی حتی اگر قوی هم بود، کارش فقط ایجاد ثبات و جلوگیری از جنگ‌های داخلی و گرفتن مالیات بود.
حائز اهمیت است که دو دوره از درخشان‌ترین دوره‌های فلات ایران از لحاظ علم و هنر و فرهنگ، در زمانی بود که حکومت مرکزی قدرتمندی وجود نداشت! یکی دوره سامانیان و آل بویه و غزنویان، و دیگری زمان اتابکان فارس و اواخر ایلخانیان و آل مظفر و تیموریان. در قرن‌های ۴ و ۵ شاهد اوج گرفتن انواع علوم و هنر و شاعری هستیم. ابوریحان بیرونی، ابوعلی سینا، زکریای رازی، فردوسی، رودکی در این دوران ظاهر شدند. در دوره ضعف سلجوقیان و برآمدن ایلخانیان و تیموریان نیز شاهد اوج گرفتن شعر فارسی و هنر معماری و هنرها و علوم دیگر بودیم. دو شاهزاده هنرمند و دانشمند تیموری، بایسنقر میرزا و الغ بیک، باید مورد افتخار هر کسی باشد که به فرهنگ ایرانی افتخار می‌کند. علیرغم این، بسیاری از روشنفکران ما در مورد این دو دوره ساکتند! چرا؟ چون چیزی که ملی‌گرای ایرانی همواره به دنبالش بوده تمرکز قدرت بوده، و بنابراین این دو دوره برای او اهمیت زیادی ندارد!
 
در جایی دیگر از فلات ایران دوره بسیار درخشانی حاکم شد: در مناطق آناطولی (از ترکیه کنونی)، بعد از حمله مغول و قبل از شکل گرفتن حکومت عثمانی، دورانی بود که به حکومت بیک‌ها (یا بی‌ها در تلفظ ترکی ترکیه) مشهور شد. در این دوره که نواحی و شهرهای مختلف حاکمان محلی خود (همان بیک‌ها) را داشت که تقریبا مستقل بودند. این دوره نیز از لحاظ شکوفایی فرهنگی کم‌نظیر بود. این دوران است که در خود مولانا را پرورید.

البته شاهان خیلی اوقات در صدد بسط قدرت خود بودند. اما اولاً جغرافیای سخت و نبود امکانات مدرن خیلی امکان این تمرکز را نمی‌داد. ثانیاً، این معمولاً از روی قدرت‌طلبی شاه و یا حرص بود و نه از روی ایدئولوژی. وقتی شاه عباس اول به قدرت حاکمان شمال کشور که نسل اندر نسل برای قرن ها برآنجا حاکم بودند پایان داد، از روی حرص بود که سرزمین های حاصلخیز گیلان را جزو خالصجات شاهی کرد! اما همین موجب شد که تا آخر دوران صفوی گیلان همیشه در طغیان باشد و هیچگاه هم رونق قبل از این داستان را نیابد. یک قرن بعد، وقتی شاه سلطان حسین صفوی نخواست که به خواسته‌ها و تظلم‌خواهی‌های دوردست‌ترین رعایای خود وقعی نهد، آنها با زرتشتیان کرمان که در اواخر صفویه تحت ظلم قرار گرفته بودند متحد شدند و صفویه را برانداختند!

لوکالیسم تا اواخر قاجار هم امر ساری و جاری در ایران بود. به همین دلیل بود که نام رسمی ایران در آن زمان «ممالک محروسه ایران» بود. فقط از زمان پهلوی بود که تمرکز شدید قدرت و برنامه‌ریزی و تصمیم‌گیری مرکزی شروع شد، و به اینجا رسیدیم که الان یکی از متمرکزترین حکومت‌های دنیا را داریم، تا جایی کمتر روستایی در ایران پیدا می‌شود که در نبود دولت مرکزی قادر به رتق و فتق امور خود باشد.

ادامه دارد..!
@jenabegav
👍112👎15
قانون به مثابهٔ امری آزاردهنده


ورود لفظ «قانون» در ایران به آغاز نیمهٔ دوم قرن نوزدهم برمی‌گردد. قانون در معنای مدرن خود توسط میرزاملکم مطرح شد و اصولاً «دولت منتظم» را تداعی می‌کرد. ‌پس روشن است که نوعی همسانی میان قانون و مقررات دولتی از ابتدا مد نظر بوده است. یعنی بشود امور دولتی را منتظم کرد و کارها در چارچوب مقرراتی مکتوب-که توسط خود دولت طرح و تصویب می‌شود- انجام گیرد. بنابراین قانون از ابتدای ورود خود به ایران با مقررات یا مصوبات دولتی یکسان انگاشته شده است. در مشروطه نیز تیغ تیز قانون، جامهٔ سلطنت را خراش داده و چندی بعد آن جامه را از تن پادشاه درآورده و به قامت ناساز مجلسی جوان می‌پوشاند. فرمان بدل به قانون شده و از هر دورهٔ مجلس، -و حتی در فقدان آن- تراوشاتی صادر می‌شود که نام قانون بر جبین خود دارد. وقتی این ابزار بزک شده به عهد دیکتاتوری منوّر می‌رسد خود را در هیبتی اهریمنی جلوه‌گر نموده و همچون صاعقه بر سر هر پیر و جوانی فرو می‌آید. یکشبه می‌توان کلاهی را به لفظ «قانون الف» تحمیل کرد یا حجابی را به زور آژان از سر جماعت نسوان برداشت به مدد «قانون ب». این مسیر دهه‌ها بعد نیز در همهٔ جنبه‌های مملکتی ادامه دارد تا به امروز که خود را در «قانون حجاب» عریان کرده است. طوری که قانون به مثابهٔ امری آزاردهنده درآمده است.

#تلنگر
👍81👎6
مرخصی جناب گاو

دیگر نه انرژی نوشتن دارم و نه انگیزه‌اش را! دو سه تا مبحث بود که ناتمام گذاشتم (توهم توطئه، پهلوی‌ها، لوکالیسم...)، ولی فعلاً توان نوشتن ندارم. به علاوه، جو فعلی به گونه‌ای است که انگار هر کسی بوقی در دست گرفته، برای خودش بوق می‌زند. در میان این هیاهو، حتی اگر کسی حرف حساب هم بزند صدایش فقط به هیاهو خواهد افزود.

تا لااقل یک سال، یعنی لااقل تا پایان ۱۴۰۴، از حضورتان مرخص می‌شوم و در اینجا خودم چیزی نخواهم نوشت. از این پس تا وقتی برگردم، این کانال تحویل یکی از دوستان همفکر خواهد بود و من حتی نظارتی هم بر پست‌های آتی نخواهم داشت. مشخص است که هر چقدر هم دو نفر همفکر باشند، باز در مواضعی با هم اختلاف خواهند داشت! این نکته را در خواندن آنچه در اینجا بعد از این نوشته خواهد شد در نظر داشته باشید!

کشورمان هر روز به جنگ، به تحریم‌های خردکننده و به فلاکت نزدیک می‌شود. دعا کنیم که از این دوران به سلامت بگذریم!

از همراهی همه شما دوستان سپاسگزارم.
➖جناب گاو
👍444👎111
پس از وقوع اشغال سفارت آمریکا، رمزی کلارک وزیر پیشین دادگستری آمریکا که از رهبران حزب دمکرات محسوب میشد، با آقای بهشتی تماس گرفت و قرار شد که به منظور مذاکره پیرامون این مسأله[اشغال سفارت آمریکا] به ایران بیاید. وی از آمریکا به ترکیه آمد تا از آنجا راهی ایران شود. پس از اعلام این خبر، آقای خمینی اعلام داشت که اگر کسی بخواهد در این رابطه به ایران بیاید، هواپیمای وی را مورد حمله قرار خواهیم داد. به همین دلیل سفر رمزی کلارک لغو شد.


#عزت‌الله_سحابی
👍78👎8
🔻«نوک کوه یخ» پرونده ترورهای برون‌مرزی‏

اعترافات اخیر رفیقدوست در مورد ترورهای برون‌مرزی ج.ا، تنها چند سطر از پرونده‌ای «عظیم» و پنهان از افکار عمومی است. ابعاد این ترورها در حدی بود که مثلا تنها طی ده روز از شهریور ۶۵، و به دنبال تاخیر فرانسه در آزادی انیس نقاش لبنانی، فقط در پاریس ۵ بمب منفجر شد.

‏در آن زمان، فرانسوی‌ها وعده داده بودند انیس نقاش، عامل سوء قصد ناموفق به شاپور بختیار، با عفو ریاست‌جمهوری آزاد شود؛ ولی فرانسوا میتران در لحظه آخر در این کار تردید کرد (نقش نهایتا چهار سال بعد مشمول عفو شد).

‏عواقب این موضوع بسیار شدید بود: از سویی برای برای نخستین بار سه نفت‌کش فرانسوی در خلیج فارس مورد حمله قایق‌های تندروی سپاه قرار گرفتند. از سوی دیگر در ۱۷ شهریور ۶۵ انفجار بمب در دفتر پست واقع در شهرداری پاریس باعث مرگ یک نفر و زخمی شدن ۲۱ نفر شد.

‏۴ روز بعد انفجار بمبی جداگانه در پاریس ۵۴ نفر را مجروح کرد. ۲ روز دیگر، انفجار بمب در همین شهر ۲ نفر را کشت. فردای آن روز نوبت به انفجار بمب در ساختمان مرکزی پلیس پاریس رسید که یک نفر را کشت و ۵۶ نفر را زخمی کرد. نهایتا در ۲۶ شهریور ۶۵ یک انفجار جدید در پایتخت باعث مرگ ۷ نفر و زخمی شدن ۵۵ نفر شد.

‏بر اثر مجموعه این بمب‌گذاری‌ها، که مسئولیت همگی را تشکلی ساختگی تحت عنوان «کمیته همبستگی با زندانیان سیاسی عرب و خاور نزدیک» بر عهده گرفت، در مجموع ۱۳ کشته و حدود ۳۰۰ نفر زخمی شدند.

‏نقطه اوج بحران جدید، ۲۷ شهریور ۶۵ بود، که سرهنگ کریستیان گوتی‌یر وابسته نظامی فرانسه در لبنان، به ضرب گلوله کشته شد.

‏به فاصله چهار روز، در ۳۱ شهریور ۶۵، علی اکبر ولایتی با همتای فرانسوی خود ژان برنارد ریمون تماس گرفت و پیشنهاد ادامه مذاکرات را داد. فرانسوی ها هم از موضع پایین قبول کردند...

‏برای درک بهتر ابعاد عملیات برون‌مرزی نیروهای وابسته به حکومت ایران در خاک اروپا، ویدیوی زیر را ملاحظه بفرمایید:

https://youtu.be/zQMSK4PB5OA?si=XsSco395fmyj4fed ‏⁦

@HosseinBastaniChannel
👍92👎3
Forwarded from قلم‌یاران
▪️چهل‌وسومین شمارۀ قلم‌یاران منتشر شد.

▫️این شمارۀ قلم‌یاران مقاله‌ای بلند از راجر اسکروتن دارد که در آن به تحلیل انقلاب فرانسه و بقیۀ انقلاب‌ها می‌پردازد. سلسله مقالاتی در این شماره در نسبت بین آزادی و اقتدار آماده است. گفت‌وگویی طولانی با موسی غنی‌نژاد شده تا تاریخ اقتصاد ایران را بررسی کنیم. از مصائب دموکراسی و استالین گفته‌ایم. از نظام اقتصاد آزاد و روشنفکران دورۀ ناصری بحث کردیم و مقالات متعدد دیگر. و پرونده‌ای مفصل دربارۀ فرمانفرما و خانوادۀ او. خانواده‌ای که معمار برجسته داشته تا بنیانگذار بانک خصوصی در ایران تا انستیتو پاستور. دیالوگ سراغ چالش‌های فکری متفکر برجسته مایکل پولانی رفته است. و نقد کتاب به سیاق شماره‌های قبل.

چهل‌وسومین شمارهٔ قلم‌یاران را می‌توانید از کتابفروشی‌ها و دکه‌های روزنامه‌فروشی تهیه بفرمایید.

◾️دوستانی که تمایل دارند مجله را از طریق پست دریافت کنند، می‌توانند تنها با پرداخت هزینه مجله(220000 تومان) با هزینۀ پستی رایگان دریافت کنند.

➖شمارۀ کارت: 6037997321603855 به نام آذر ارکانی

✖️ارسال برگۀ واریز و آدرس به شمارۀ تلگرام ۰۹۳۵۶۶۱۷۹۰۹
👍41👎11
Forwarded from آینده
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
.
🔶 هر چه قدر پول می خواستیم بهشتی می داد تا در عراق نا امنی ایجاد کنیم و همین باعث حمله ی عراق به ایران شد



@A_pajhohi
👍85👎15
آنچه «ملی‌گرای ایرانی» می‌طلبد، رفاه و سعادت مردم ایران نیست، بلکه قدرت و تفوق «ایران» است، و البته منظورش از آن هم قدرت و تفوق حکومت است. اگر امروز به شدت منتقد حکومت شده، دلیل اصلیش آن است که حکومت را قدرتمند نمی‌بیند! اصرار بعضی‌شان بر بمب اتمی هم از این است ولاغیر.
👍220👎62
Forwarded from معرفی جعبه سیاه داروین
📚 جعبه سیاه داروین 📚

✒️ پیشرفت علم در دو قرن گذشته حیرت‌آور بوده است و علم زیست‌شناسی ـ شاید بعد از علوم رایانه ـ بهترین مصداق رشد نجومیِ دانش در علوم طبیعی است. دانش امروز با دوران چارلز داروین فاصله‌ای هنگفت دارد. اکنون زیست‌شناسان به مدد میکروسکوپ‌های نوری، خلافِ آنچه را که داروین و معاصرانش حدس می‌زدند یا خیال می‌کردند، با چشمان خود می‌بینند. این مشاهدات از پیچیدگی‌های عجیب در مقیاس مولکولی پرده برداشته‌اند و بر حدس‌و‌گمان‌های داروین دربارهٔ تکامل تدریجی خط بطلان کشیده‌اند.

🔸 مایکل بیهی زیست‌شناس آمریکایی است که بر اساس همین مشاهدات از ماشین‌های خارق‌العادهٔ مولکولی و عملکرد بی‌نهایت پیچیدهٔ برخی اندام‌ها و کارکردها در بدن جانداران، و با استناد به مفهوم هوشمندانه‌ای معروف به «پیچیدگی تقلیل‌ناپذیر»، به ساده‌ترین زبان ممکن توضیح داده است که چرا تکامل تدریجی محلی از اعراب ندارد. او در فصل‌های مختلف با شرح مکانیسم‌های مختلف و متنوع، نشان می‌دهد که تکامل تدریجیِ این دستگاه‌ها و سازوکارها غیرممکن بوده است. او در یک فصل ماشین حرکتیِ مُژک‌های سلولی و تاژک‌های باکتریایی را بررسی می‌کند، در فصلی دیگر سازوکار انعقاد خون را مثال می‌آورد، در فصل بعد اتاقک‌ها و محفظه‌های دقیق درون‌سلولی برای سوخت‌وساز و دفع مواد زائد را بررسی می‌کند، سپس سازوکار دفاعی بدن و ساخته‌شدن آنتی‌بادی‌ها و عملکرد آنها را بر اساس مفهوم «پیچیدگی تقلیل‌ناپذیر» توصیف می‌کند و اثبات می‌کند که هیچ‌کدام از این‌ها نمی‌توانند محصول تکامل تدریجی باشند.

🔸 بیهی بحث خود را به پیچیدگی تقلیل‌ناپذیر محدود نمی‌کند بلکه در یکی از دیگر فصل‌های کتاب بر اساس حساب احتمالات نشان می‌دهد که شکل‌گیری بسیاری از آنزیم‌ها و پروتئین‌های حیاتی، به شکل تصادفی و تدریجی ناممکن بوده و احتمال آن صفر است. او همین محاسبات را دربارهٔ آن افسانهٔ «سوپ آغازین» و خیال‌پردازی‌های رایج دربارهٔ شکل‌گیری نخستین سلول زنده بر اثر فعل‌وا‌نفعالات شیمیاییِ خود‌به‌خودی روی زمین ارائه می‌کند و از مبالغه‌ها و کاستی‌های ناشیانه و غیرعلمی در آن خیال‌پردازی‌ها پرده بر‌می‌دارد.

♦️ بیهی در چهار فصل پایانی و در مؤخره‌ای که ده سال بعد از نخستین چاپ کتابش نوشته است، شرح می‌دهد که چگونه جامعهٔ دانشگاهی به هیچ‌کدام از آن ایرادهای او و برخی همکارانش توجه نکرده و هیچ پاسخی به آنها نداده است. بیهی با شرح عمدهٔ واکنش‌های محیط دانشگاهی به آن نقدها، از ایدئولوژی حاکم سخن می‌گوید که همسو با پذیرش نظریهٔ داروین و سرکوب نظریه‌های بدیل است.

📚 جعبه سیاه داروین

✍️ مایکل بیهی؛ مترجم: اصلان قودجانی، نشر ایشکا، ۱۴۰۳، ۴۳۰ صفحه، ۴۴۰هزار تومان.
👎98👍84
Forwarded from معرفی جعبه سیاه داروین
📚 جعبه سیاه داروین: تردیدهای بیوشیمیایی در تکامل

✍️ مایکل بیهی؛ مترجم: اصلان قودجانی، نشر ایشکا، ۱۴۰۳، ۴۳۰ صفحه.
👎70👍46
پرچم ملی مقدس نداریم، ولی مقدس‌نمای دجالی زیاد داریم

اخیرا سخنانی از یک آخوند حکومتی تندرو که به عنوان «حامد چاخان» شناخته می‌شود درآمده که اظهار داشته خاک وطن یا پرچم وطن یا سرود ملی مقدس نیست. این بخش از حرف‌هایش کاملا درست است! یعنی به کارگیری لفظ «مقدس» راجع به خاک و پرچم و سرود و ملیت نه تنها کفر ضمنی است، بلکه همیشه حکایت از فریب و دروغ و عوام‌فریبی دارد. اگر یک آخوند سنتی با نیت صالح و پرونده روشن این حرف‌ها را می‌زد کاملا صحیح و به جا بود.

اما این فرد شیاد، مثل هزاران شیاد دیگر، سامری‌وار گوشه‌ای کوچک از حقیقت را می‌گوید تا واکنش‌های موردنظرش را در جامعه برانگیزد و صف‌بندی‌های مورد نظرش را تحکیم کند. همان شگرد پیراهن عثمان و همان بُل گرفتن‌های جلف خاص جمهوری. اولاً، این پفیوز شیاد ابله فراموش می‌کند که این جمهوری اسلامی بود که هرچه مورد نظرش بود (و بالاتر از همه حکومت) را مقدس شمرد. واژه «شهید» را و هر واژه و‌معنای دیگری را غصب کرد. زمان جنگ که جوانان شیعه را برای کشته شدن و کشتن سایر شیعیان احتیاج داشت، مثل نقل و نبات به نام وطن تقدس و شهادت قسمت می‌کرد. الان هم از شهدایش مجسمه و بت می‌سازد. کافرتر از این حکومت در تاریخ جهان نداشته‌ایم.

حقیقت آن است که الان که ملت ایران عاصی شده و هواداری از رژیم به اتباع خارج تقلیل یافته، عرزشی‌ها تصمیم گرفته‌اند علنی کنند که از نظرشان وطن و‌ ملیت بی‌معناست. اگر آمریکا حمله کند و دوباره نیرو کم بیاورند، سرود ملی نامقدس دوباره پخش خواهد شد. عجب نژادی‌اند این‌ها!

ثانیا، درست است که در اسلام ملی‌گرایی مقدس نداریم. اما قرارداد و وفا به عهد داریم. وقتی مردم ایران می‌نالند که «ای خوارج پفیوز! ایران از دست رفت!» در واقع دارند شکایت می‌کنند از نقض قول و قرار ضمنی که بین حکومت و اتباع آن برقرار است و خود حکومت هم بر آن صحه گذاشته و پرچم و پاسپورت صادر می‌کند و خون می‌طلبد و تا حد مرگ هزینه تحمیل می‌کند. برگردیم به هزار سال قبل: قرار نیست رئیس قوم مردم را بچاپد و به اسارت در بیاورد و درگیر جنگ کند و بعد هم در پاسخ به شکایات اهل قبیله بگوید اسلام بالاتر از قبیله است! قرار نیست پدر معتاد هروئینی تمام هستی و ناموس خانواده را به باد دهد و بعد بگوید اسلام بالاتر از خانواده است! این را همه می‌دانند، و لیک این شیخ ابله و استاد اخلاق تصمیم گرفته است خود را به نفهمیدن بزند.

فتوای بنده: هرکسی را که به اسم استاد اخلاق شهرت طلبید به شدت طرد کنید که کارنامه سیاهی دارند.
👍133👎9
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
اصلاحات ارضی در زیمبابوه توسط قهرمان مبارزه با استعمار و رهبر مستضعفین آفریقا، اعلیحضرت موگابه
👍109👎9
🔴 تقدیری ناآگاهانه از تخریبی عمدی، مستمر و ادامه دار بر علیه منابع کمیاب و بسیار محدود و بحران زده آب؛ محیط زیست و اقتصاد‌ کشور!
https://t.me/jolgeh_jonoobi

ادامه دارد....
👍76👎1
جناب گاو
اصلاحات ارضی در زیمبابوه توسط قهرمان مبارزه با استعمار و رهبر مستضعفین آفریقا، اعلیحضرت موگابه
تصورم این است که الان یکی از لیبرال‌های زیمبابوه نشسته مقاله می‌نویسد که تقسیم اراضی کشاورزی بین کشاورزان سیاه‌پوست نمی‌توانسته موجب پایین رفتن تولید شود. یکی دیگرشان هم دارد توییت می‌زند که این کار موگابه مارکسیستی نبوده!
👍72👎6
پرهیز از پرتگاه توسعه!
🔴 تقدیری ناآگاهانه از تخریبی عمدی، مستمر و ادامه دار بر علیه منابع کمیاب و بسیار محدود و بحران زده آب؛ محیط زیست و اقتصاد‌ کشور! https://t.me/jolgeh_jonoobi ادامه دارد....
یکی مدال اقتصادی می دهد، یکی مدال اقتصادی می گیرد، یکی سخنرانی می کند. اگر امروز حقوق دولتی این جمع را قطع کنیم فردا در میدان شهر گدایی خواهند کرد و هرگز از پس اداره یک بستنی فروشی سیار بر نخواهند آمد.
👍137