جناب گاو
14.7K subscribers
647 photos
375 videos
17 files
1.05K links
محافظه کاری در باب اقتصاد و فرهنگ
Download Telegram
خرتر از ترک و کرد و پارس و بقیه اقوام ایرانی داریم؟ مثلاً، دریاچه ارومیه نابود شد و خیلی صدایی از کسی درنیامد، ولی سر اینکه ارومیه «ترک» است یا «کرد»، کلی رگ‌های گردن‌ها بود که باد کرد و صداها بود که بلند شد! زاینده‌رود نابود شد، ولی جماعت اصفهانی از اینکه کاشان استان مجزا شود بیشتر دردش می‌آید تا از نابودی رودی که حیات اصفهان است...

«تفرقه بینداز و حکومت کن» را غالباً سیاست انگلیس در دوره مستعمرات می‌دانند، ولی ج.ا. خیلی خوشگل‌تر از این سیاست استفاده کرده است.
👍424👎85
زیبایی به ما یادآوری می‌کند که ما چیزی بیش از ماده‌ی محض هستیم و در آرزوی معنا در خارج از خود هستیم،به همین دلیل است که مدرنیته از آن متنفر است.
دین ابوت
👍138👎42
در باب سیاست خارجی محمدرضاشاه:
اما سیاست خارجی عصر او در خور توجه و قابل ستایش است. اگر قرار است که از او یاد کنیم بی‌تردید این بُعد حکومت او شایسته تمجید است

از نوشته‌ای خوب در سه قسمت در مورد مقایسه سیاست خارجی از زمان قاجار تا ج.ا. :
https://t.me/whynationsfail2019/5795
👍62👎7
البته پرسش «چه کسی این بلا را بر سر ما آورد؟» واکنش مشترک انسانها در زمانی است که اوضاع روبه‌راه نباشد. قطعاً خیلی‌ها در خاورمیانه، در گذشته و حال بوده اند که چنین پرسشی را مطرح کرده اند. آنان چندین پاسخ متفاوت یافتند. برای توجیه ناکامی‌ها نکوهش دیگران معمولاً آسانتر و همیشه رضایت‌بخش‌تر است...
   برآمدن ملی گرایی ـ که خود از کالاهای وارداتی اروپا به شمار می‌آمد ـ برداشتهای جدیدی را به صحنه آورد. عربها اکنون می‌توانستند تُرکها را که چندین قرن بر آنها حکم رانده بودند مقصر گرفتاریهایشان جلوه دهند. ترکها نیز می‌توانستند رکود تمدن خود را متوجه بار سنگین و بی‌جلای اعرابِ بدسابقه بدانند که انرژی خلاقه‌ی ترکها(!) را خشکانده و از حرکت انداختند. ایرانی‌ها هم می‌توانستند از دست رفتن شکوه باستانی خود را به یکسان بر سر اعراب، تُرکها و مغولها آوار کنند.


برنارد لوئیس،
مشکل از کجا آغاز شد؟ تأثیر غرب و واکنش خاورمیانه،
ترجمه شهریار خواجیان،
تهران: انتشارات اختران.


@AdnanFallahi
👍71👎4
«سلام رفیق!

چطوری؟ امیدوارم اوضاع روبه‌راه باشه.

یه چیزی می‌خواستم بگم، دیدم داری گنده‌گویی‌های روشنفکرا رو نقد می‌کنی، دمت گرم! کار خوبیه. ولی یه چیزی تو ذهنم بود گفتم باهات در میون بذارم.

به نظر من، تو مثل جواد طباطبایی داری پیش میری. اونم اول تو کتاب  ابن خلدون و علوم اجتماعی روشن فکر ها رو نقد می‌کرد، بعدش افتاد به جون شریعتی و آل احمد. به نظرم راه درستی رفت. ولی خب، اونجایی که خواست از نقد کردن برسه به یه چیزی رو پیشنهاد دادن، یه کم جاده خاکی رفت.

مثلاً مثل هرمان هوپ که دموکراسی رو نقد کرد، آخرش رفت سراغ اشرافیت قرون وسطایی! طباطبایی هم آخرش گیر داد به باستان‌گرایی و کوروش و اینا، بعدم شروع کرد فردوسی رو الکی گنده کردن. تو هم که رفتی سراغ قاجار!

به نظرم به جای اینکه از یه توهم بپریم تو یه توهم دیگه، می‌تونیم یه نگاهی به غرب بندازیم، البته از نوع لیبرال و نئولیبرالش. کره جنوبی و تایوان که اینجوری کردن، کلی هم استفاده کردن.

دستگاه فکری و عملی بوش و ریگان و هایک و روتبارد و چرچیل و تاچر اینقدر پر و پیمونه که آدم با افتخار میگه باید اینجوری غربی شد، از نوک پا تا فرق سر!»

————-
پاسخ: ممنون از ابراز لطف شما. برای شما سوتفاهم ایجاد شده است. بنده دانشگاهی نیستم و روشنفکر هم نیستم. در اندیشه برپاکردن یک نظریه جدید آکادمیک نیستم. جاه طلبی های ایده فروش ها را ندارم. به اندازه کافی نظریه پرداز داریم. بنده نمی خواهم بادکنکی دیگر باشم. هدف اصلی من استفاده از تجربه ام برای راهنمایی جوانان و جلوگیری از اتلاف عمر آنهاست. الان تقریبا همه جوانانی که بخواهند از شر دین حاکم فرار کنند سراغ شعبه ای از راسیونالیسم مثلا لیبرالیسم غربی و یا مسیرهای جفنگ دانشگاهی و یا معابد دیگر می روند. من الان ناچارا نقش آخوند عصبانی را پیدا کرده ام. اگر در انگلستان بودیم و یک سنت قوی محافظه کاری وجود داشت بنده خاموش مشغول کارگری در مرغداری و‌ زمزمه اشعار قدیمی می بودم. اگر فردا یک نفر پیدا شود و بهتر از ما این حرف ها (عقل سیاسی محافظه کارانه عملگرایانه خاضعانه سنتی ایرانی ) را بزند، با جشن و خوشحالی این کانال وقت گیر را می بندم.

بنابر نفرتی که از خودارضایی ذهنی دانشگاهی و‌حوزوی دارم سعی می کنم عملگرا یا واقعیت گرا باشم. البته معنای عملگرایی ضعف نظری نیست. برای همین به مباحث نظری مفید هم می پردازم. این کانال بعضی اوقات سعی می کند جای یک کلوب اجتماعی را برای همفکران پر کند و لذا برای دلخوشی همفکران به بعضی مسایل نظری تر هم می پردازیم. اگر مکان داشتیم یک عکس ناصرالدین شاه هم نصب می کردیم، بارها گفته شد نه به خاطر شاه پرستی. ولی برای ضدیت با تاریخ دروغین (قاجار، مصدق، روحانیت مبارز) و ضدیت با طرز تفکر روشنفکری و روحیه متصلب راسیونالیستی. ۱۵۰ سال است داریم سرب سمی تنفس می کنیم. کمی رومانس بخشی از درمان روحی است.

هرچند نقل قول کردن از امثال هایک و غیره به جاست ولی نهایتا حتی در مرکز دنیای غرب هم نیروی آزادی خواهی تکیه به سنت دارد. سنت هم وارداتی نیست. امری حقیقی است. نهایتا چاره ای جز نگاه به درون نخواهید داشت و‌ اگر بخواهید غربی کامل بشوید نهایتا مانند پهلوی ها از آزادی‌ و عقل فاصله می گیرید. ضمنا چطور الگو قرار دادن تاچر و ریگان و بوش!!! واقع گرایانه تر و عاقلانه تر از ستایش نقاط قوت قاجار است؟!

این پست ها را مطالعه کنید. تقریبا فضا دستتان می آید. موفق باشید.

https://t.me/anti_hypocrisy/244

https://t.me/anti_hypocrisy/181

https://t.me/anti_hypocrisy/209

https://t.me/anti_hypocrisy/450

https://t.me/anti_hypocrisy/572

https://t.me/anti_hypocrisy/336

https://t.me/anti_hypocrisy/219
👍72👎15
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ریگان، استاد استدلال‌های ساده
برو کار می‌کن...
👍271👎2😁1
خبر رسید که دکتر شهرام دبیری معاون پارلمانی رئیس‌جمهور در ایام نوروز به قطب جنوب سفر کرده است. متعاقباً رئیس‌جمهور او را به این خاطر عزل کرد.

داشتم فکر می‌کردم چه مملکت خوبی می‌داشتیم اگر می‌شد کلیه مسؤولین کشور و مدیران سازمان‌های حکومتی و خیل زیادی از روشنفکران را به قطب جنوب می‌فرستادیم و در عوض پنگوئن وارد می‌کردیم. البته خطر فرستادن همه اینها به قطب جنوب این خواهد بود که اینها خواهند خواست که یخ‌های آنجا را مدیریت کنند و در عرض چند سال کل قطب جنوب با «ناترازی» یخ و برف مواجه خواهد شد!
👍389👎5
ماجرای سفر به قطب تاریکی: ضلالت عمیق و تمام نشدنی این قوم

پنجاه سال است زندگی مان و روحمان را به کمونیست ها این مسموم ترین نژاد جامعه فروخته ایم ولی هنوز در گمراهی عمیق به سر می بریم. هنوز نفهمیده ایم که تاکید بیجا بر «ساده زیستی» مسوولین منجر می شود به بالا آمدن منحوس ترین و پفیوزترین و ریاکارترین ومتکبرترین خلق دنیا. هنوز تنگ نظری خودمان را می پرستیم و هنوز نفهمیده ایم این ویژگی ما جلوی هرگونه اصلاحی را می بندد.

می دانم می گویی این مسوولین ریاکار حق خوشگذرانی ندارند. حق داری. اما افتادن در بازی کمونیستی حتی اگر از روی لجبازی باشد چند پی آمد دارد:
اولا، حواس پرتی ابلهانه است و موجب غفلت از مسایل بنیادی. نگذار مساله ات با حکومت لوث شود. ثانیا ، تشویق به ریاکاری (کفر) می کنی آن هم از سمی ترین نوعش. تکبری بزرگ‌تر از تظاهر به فقر نیست. و البته واضح است که این دیدگاه ها به شفافیت و رفع فساد نمی انجامد. به عبارت دیگر: بگذار قالیباف و مکارم و جنتی و سایر دزدها ثروت نامشروع خود را نشان بدهند و حتی از آن آشکارا لذت ببرند. باور کن این به نفعت است. بعد می توانی بخواهی که پس ما هم نفسی بکشیم. اگر کاخ هایشان را علنا در ایران نسازند، ده ها برابر آن را مخفیانه در سوئیس خواهند انباشت. باور کن که وسعت نظر تو از ظلم آنها خواهد کاست و تنگ نظری تو آتش بیرحمی و حرص آنها را بیشتر خواهد کرد.

ثالثا، با ترویج این دیدگاه های تنگ نظرانه، آدم های موفق کاری بدرد بخور نجات دهنده را از سیاست و جامعه می ترسانی. ببین: اگر روزی قرار به اصلاحات و آزادی شد افرادی که تو را بتوانند از این کثافت نجات دهند روشنفکران پر مدعا و کارمند های ساده زیست با تواضع دروغین نخواهند بود. در دنیای سیاست مدرن دنبال انسان کامل نباش. دنبال حاکم پرکار و دلواپس نباش. احمدی نژاد ها نه بلدند و نه می توانند تو را نجات دهند. هنر مردم فریبی ربطی به هنر حکومت ندارد. چارلز سوم و ترامپ و شیخ دوبی و ناصرالدین شاه و امثال این ها در مقابل خواسته حقیرانه تو برای همرنگی و خودی شدن مقاومت خواهند کرد که اگر مقاومت نمی کردند مثل تو بدبخت و حقیر بودند. حالا اینجا گیر اصلی است: متاسفانه خیلی از هم وطنان سوسیالیست خواهند گفت «اگر قرار است فرد دیگری متنعم تر از من باشد نمی خواهم از گنداب نجات پیدا کنم. بگذار همه با هم بدبخت باشیم. دیگی که برای من نمی جوشد بگذار سر سگ در آن بجوشد. » نتیجتا سراغ همان نوع مردم فریب تنگ نظر ریاکار ابله فاسد با همان لبخند گند ریاکارانه خواهند رفت. خطاب به این گروه گمراه می گویم: حالا برو نزد مداحان و عر بزن. یا یک کتاب «عرفانی» بردار و به خودارضایی سیاه خود بپرداز. زیر بار تصنع ، خودت را دفن کن که چشمت به خودت نیفتد. اما بدان که در گمراهی عمیقی هستی.

ساده زیستی واقعی یک فضیلت داوطلباته فردی است، نه ملاک سیاسی. حضرت علی ع امام نبود، چون ساده زیست بود. ساده زیستی حضرت یک زینتی برای آن جناب و لازمه حکمت و معصومیت او در آن برهه بعد عثمان بود. اصولا ما غلط می کنیم خودمان و‌ حاکمان خود را با آن جناب مقایسه می کنیم. شصت سال پیش کسی جرات این کفرگویی ها را نداشت. خدا لعنت کند آنهایی که نصایح اخلاقی نهج البلاغه را به سوسیالیسم حقیرانه تعبیر کردند.

——-
این هم داستانی از همان ساده زیست های پاچه ورمالیده دجالی نابودکننده دنیا و آخرت:

سحابی:
«..دکتر عباس شیبانی مسئولیت وزارت کشاورزی را بر عهده گرفت. او رضا اصفهانی را معاون خود در امور اصلاحات ارضی قرار داد. ایشان هم در یکی از طبقات بالای وزارت کشاورزی که ساختمان مجلل و شیکی داشت، در اتاقی که صندلی و مبل های آن را جمع کرده بودند بر روی موکت بر روی زمین مینشست و به امور ارضی رسیدگی می کرد و جماعت هم دور تا دور او در حالی که کفشهای خود را دم در اتاق بیرون آورده بودند، می نشستند.
ایشان از پیش طرحی داشت و میگفت که مسأله کشاورزی ایران را باید از طریق تقسیم زمین حل کرد.… آقایان بهشتی، منتظری و مشکینی نیز این طرح را تأیید نمودند دلیل آنان این بود که اگر این اقدامات نشود، کمونیستها با شعارهای خود این روستاییان یا کشاورزان را به شورش وامیدارند. پس ما باید با طرحی رادیکال تر و تندتر از آنان، کشاورزان محروم را جلب نماییم تا صحنه دست کمونیستها نیفتد. این دلیل را به آقای خمینی نیز قبولاندند و اصل بند ج بدین طریق پذیرفته و تصویب شد. ….برای اجرای این طرح هیئتهای هفت نفره ای انتخاب شدند تا بروند و در شهرستانهای گوناگون بررسی کنند و زمینها را تقسیم کنند. یعنی از مالکین بزرگ زمینهای بزرگ را بگیرند و به کسانی که زمین ندارند بدهند و وضعیت را به اصطلاح تعدیل نمایند. اکثر اعضای این هیئتها را که من میشناختم، از بچه های چپ و تندرو زندان بودند. حتی برخی از آنان از مجاهدین بودند. »
👍130👎13
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
#یاداوری
محمد الطرایره و پاسخ به این سؤال که چرا حماس حاضر است کمک‌های ایرانیان به غزه را بپذیرد در حالیکه ایرانیان کافر هستند!
👍96👎6
کاش تریلیونر بودی

سردار سرلشگر محسن رضایی در باره سبک زندگی شخصی خود گفته است: "...ماهی ۱۱ میلیون تومان(1400) از هیات علمی دانشگاه امام حسین(سپاه پاسداران) حقوق می گیرم، ماشین پژو دبیرخانه(مجمع تشخیص) را سوار می شوم. هنوز هم توفیق پیدا نکردیم خانه شخصی بخریم. خانه من سازمانی سپاه است."

جناب آقا محسن، کاش و صد کاش حقوقت ماهی 100 میلیارد بود. خودرو رولزرویس سوار می شدی و هواپیما و قایق لاکچری داشتی. خانه ات راحت‌تر و با شکوه تر از خانه بن سلمان و شیخ زاید و تمیم بن حمد بود. 1000 کلفت و نوکر داشتی و صد کارخانه؛ ولی، ولی، ولی، ای کاش هرگز در کار حکومتداری و تبیین و تدوین استراتژی، برای ایران و ایرانیان دخالت نمی کردی.
#یدالله_کریمی_پور
@karimipour_k
👍269👎2
قرارداد با نژادهای پست برای کاستن از هزینه های غل و زنجیر

تصور کنید می توانستیم آزادی را از مافیا بخریم: با مافیا قراردادی ببندیم که آنها مالکیت کلیه منابع نفتی و گازی و نیز امتیاز انحصاری خانه های عفاف و پخش هرویین در کشور را داشته باشند منتهی گورشان را گم کنند و حکومت را کاملا رها کنند. چنین قراردادی مسلما بنابر حکم علم و تجربه به شکوفایی ایران می انجامید. یعنی هزینه ای که نژاد منحوس عنقلاب برای به دست داشتن قدرت به جامعه تحمیل کرده است، ده ها بار بیشتر از ارزش منابع نفت و گاز کشور است. یک بانوی آمریکایی فرمول این قضیه را هم پنجاه سال پیش درآورد: هزینه بدست آوردن رانت اقتصادی بیش از ارزش رانت است. یعنی هزینه چپاول نفت بیش از ارزش نفت است. همین باعث می شود نفت و یا معادن طبیعی به بدبختی بینجامد چون نژادهای عنقلابی و وطن پرست و بیگانه ستیز و دلواپس برای تصاحب آن منابع جامعه را نابود می کنند. ایران معاصر اگر نفت نداشت الان از همه نظر جلوتر بود، چرا که دلواپسان و عنقلابیون و عرزشی ها و عاریایی ها و خلقی ها و فضلا و عرفا و شعرا و فلاسفه و آبادگران از دخمه های خود و از مراکز عفاف سازی بیرون نمی آمدند.

وقتی بحث فساد و اختلاس و ارتشا (و یا هر بحث دیگری از قبیل وطن و اسلام) پیش می آید فقط یک واژه را محکم به صورت مدعیان بکوبید:

آزادی آزادی آزادی (آزادی از شر دولت)

مساله را لوث نکنید. خودتان را در حد خفاش ها و موش ها پایین نیاورید. سفر به قطب جنوب و خرید سیسمونی که هیچ! حتی اختلاس هم در برابر آزادی مهم نیست!
👍107👎3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
گمان کنم که جناب گاو (که الطاف الهی شامل حالش باد!) اولین کسی بود که لقب «داروغه ناتینگهام» را به این گراز داد. حیف نبود آن شخصیت بانمک کارتن محبوب کودکی‌مان را با این نام‌گذاری خراب کرد؟!

قسمتی از مناظره بسیار دیدنی نیلی و خاندوزی
👍190
دغلکاری نخبگان، کانال اصغر حکمتیار
قرارداد با نژادهای پست برای کاستن از هزینه های غل و زنجیر تصور کنید می توانستیم آزادی را از مافیا بخریم: با مافیا قراردادی ببندیم که آنها مالکیت کلیه منابع نفتی و گازی و نیز امتیاز انحصاری خانه های عفاف و پخش هرویین در کشور را داشته باشند منتهی گورشان را…
سه نفرینی که، به لطف ایده‌فروشان دغل‌کار، بیش از صد سال است گرفتارمان کرده و انگار، به لطف روشنفکران و ازمابهتران، بنا نیست دست از سرمان بردارد:

نفرین اول: خواست عدالت اجتماعی
نفرین دوم: خواست توسعه آمرانه و دولتی
نفرین سوم: ملی‌گرایی و خواست «دولت قدرتمند ملی» (که معمولاً هم به نحوی با دو خواست قبلی ترکیب می‌شود).

از اینها جز استبداد نزاید!
👍150👎16
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
➖بریم یمن!
➖بفرمایید بروید! زٓت زیاد!
👍206👎6
Forwarded from حسین قتیب
در زبان #فارسی، مصدر و بُنِ فعل نه‌تنها بنیاد صرف فعل‌اند، بلکه سرچشمه‌ی اصلی در ساخت واژه و پدید آوردن اسم‌های معنادار و زایا هستند. این ویژگی، همچون دیگر زبان‌های خانواده‌ی هندواروپایی، ریشه در تاریخ ژرف و نظام‌مند این زبان‌ها دارد. از بُنِ «رفت»، واژه‌هایی چون رفتار، رفت‌وآمد، یا روند ساخته می‌شود؛ از گفت، واژه‌هایی چون گفت‌وگو، گفتار، و گوینده. این سازوکارِ درونی و طبیعی، نه نیازی به دستور رسمی دارد و نه به نهاد واژه‌ساز وابسته است؛ زبان خود راه خود را می‌گشاید، اگر بگذارند.

با این‌همه، آن‌چه در دهه‌های اخیر بر زبان فارسی رفته، بیشتر دخالت در روند زایش طبیعی واژه‌ها بوده تا یاری رساندن به آن. واژه‌سازی‌های رسمی، که عمدتاً در فرهنگستان زبان و ادب فارسی سامان می‌گیرند، گاه از ریشه‌های بی‌پیوند با ساخت زبانی بهره می‌گیرند، یا ترکیب‌هایی مصنوع و ناهماهنگ می‌سازند مانند تصدانه که نه در دل مردم می‌نشیند و نه در گفتار روزمره جایی باز می‌کند.

بخشی دیگر از این سترونی، به گسترش ترکیب‌هایی بازمی‌گردد که از اسم‌های عربی با افعال کمکیِ فارسی چون کردن و شدن ساخته شده‌اند: مانند توسعه دادن، تحقق یافتن، ابلاغ کردن، تصویب شدن. این ترکیب‌ها گرچه معنا را منتقل می‌کنند، اما فاقد ریشه‌ی صرفی در زبان فارسی‌اند و از این‌رو، در واژه‌سازی ناتوان‌اند. از «ابلاغ کردن» یا «تحقق یافتن» نمی‌توان مشتقاتی پدید آورد که زبان به‌راحتی بپذیرد یا خود، در دل مردم، آن‌ها را پرورش دهد.

در برابر، فعل‌های فارسی و به‌ویژه بُن‌های فعلی—چه از فارسی میانه و کهن، و چه از گویش‌های زنده‌ی امروزین—گنجینه‌هایی‌اند که زبان می‌تواند بر آن‌ها تکیه کند. بسیاری از این مصدرها در طول زمان به حاشیه رانده شده‌اند، اما هنوز در لایه‌های زبانی مناطق مختلف ایران و حتی در متون کهن زنده‌اند. بازشناسی و زنده‌سازی این بُن‌ها، می‌تواند زبان را نه‌فقط از وابستگی به ساخت‌های بیگانه برهاند، بلکه آن را به راه طبیعی واژه‌سازی بازگرداند.

راه آینده، شاید در همین بازگشت به ریشه‌ها باشد—نه بازگشت به گذشته به‌مثابه نوستالژی، بلکه بازشناسیِ بُن‌های فراموش‌شده برای زایش واژگان امروز. واژه‌ها را بگذاریم مردم بسازند، نه با دستور، بلکه با ذوق، نیاز، و تجربه‌ی زیسته. آن‌گاه نه «واژه‌گزینی»، بلکه واژه‌رویی رخ خواهد داد: رویش واژه‌ها از ریشه‌هایی که هنوز زنده‌اند، اگرچه خاک گرفته‌اند. زبان را به خویش واگذاریم؛ خود، خواهد رویید.

در این میان، تلاش‌هایی پراکنده اما امیدوارکننده در جریان است که می‌کوشند از دل زبان، و نه از بیرون آن، واژگان را بازیابند.
بدیلِ آن‌چه فرهنگستان در پی آن است، شاید نه در ابداع، که در یادآوری باشد؛ نه در «ساختن»، که در کَند و کاو در حافظه‌ی زبان. گنجینه‌ی واژگان فارسی، آن‌جا که مصدر و بُن فعل در مرکز باشند، به‌مراتب ژرف‌تر و بارورتر از آن است که نیازمند افزودن بر آن باشیم. کافی است این چشمه دوباره جاری شود.
https://t.me/HosseinGhatib
👍72👎12
Forwarded from Iranian Neo-conservative (𝗔𝘆𝗱𝗶𝗻)
«در توزیع [دارائی‌های کلان]، سهم هرکس کم‌تر از ان‌چیزی است که او در ارزوهای دور و دراز خود، و در کج‌خیالی می‌پندارد با بازتوزیعِ دارائی‌های کلانِ دیگران به‌دست خواهد اورد. چپاولِ ان معدود افراد، چیزی جز یک سهمِ به‌غایت اندک نصیبِ چپاول‌گران نخواهد کرد؛ چراکه ان دارائیِ قابل‌توجه، در بازتوزیعِ خود، سرشکن خواهد شد. لیکن بسیاری از ادمیان قادر به انجام این محاسبه‌ی ساده نیستند و ان‌هائی که ایشان را به این‌کار تشویق می‌کنند نیز اصولا نیت بازتوزیع ندارند»

«ادموند برک»

@Iranian_Neocon
👍46
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
لطفاً این کلیپ را حتما ببینید

*اسکندر فیروز..‌.*
شاید، این مصاحبه ی کوتاه، زیباترین، دیدنی ترین و شنیدنی ترین مصاحبه ای هست

که از سال ۵۷ تا امروز، از سیمای حکومت اسلامی پخش شده، شما هم بشنوید و لذت ببرید
.



@Thegooddayy
👍163👎3
مشکل اول و آخر ما مشکل عدم حرمت مالکیت است.
👍140
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
فیلم تبلیغاتی برای رهبر محبوب، حضرت استالین، ساخته شده در بهشت کارگران، شوروی
👍69👎2
دوست عزیزی که به خودکشی فکر می‌کنی!

من نه تراپیستم، نه روانشناس، نه مشاور! خودم هیچگاه حتی یک لحظه به خودکشی فکر نکرده‌ام، و بنابراین خود را شایسته نصیحت کردن و مشاوره دادن در این باره نمی‌دانم! آنچه می‌نویسم فقط یک مشاهده شخصی است.

به هیچ وجه منکر دردها و رنج‌هایی که ممکن است افراد را به سوی خودکشی بکشاند نیستم. اما در بسیاری از موارد دیده‌ام که شخص در باطن ضمیر خود می‌خواهد با خودکشی پیامی برساند: شاید به خانواده، شاید به شخصی خاص (مثلاً معشوقش)، شاید به جامعه.... یعنی هدفش فقط رهایی از رنج نیست، بلکه می‌خواهد به کس یا کسانی دیگر برساند و بگوید که چه زجری کشیده است و چه دردی داشته است.

به شما می‌گویم: کسی پیام شما را نخواهد گرفت، یا اگر بگیرد خیلی زود فراموش خواهد کرد. حداکثر یک هفته آن پیام را در ذهن خود خواهند داشت و بعد از آن فراموشش خواهند کرد. همانطور که شما درگیر خودتان هستید و بقیه را در ارتباط با خودتان تعریف می‌کنید، هر کس دیگری هم درگیر خودش است و خودش را مرکز عالم تعریف می‌کند. کسی دوست ندارد الی‌الابد با بار ذهنی شما زندگی کند. ممکن است مثلاً مادر شما یا خواهر شما خود شما را فراموش نکند و سال‌ها بر شما مویه کند، ولی حتی او هم پیام خودکشی شما را، حتی اگر بگیرد، خیلی زود فراموش خواهد کرد. مطمئن باشید!
👍360👎24