Forwarded from دغلکاری نخبگان، کانال اصغر حکمتیار
«سلام رفیق!
چطوری؟ امیدوارم اوضاع روبهراه باشه.
یه چیزی میخواستم بگم، دیدم داری گندهگوییهای روشنفکرا رو نقد میکنی، دمت گرم! کار خوبیه. ولی یه چیزی تو ذهنم بود گفتم باهات در میون بذارم.
به نظر من، تو مثل جواد طباطبایی داری پیش میری. اونم اول تو کتاب ابن خلدون و علوم اجتماعی روشن فکر ها رو نقد میکرد، بعدش افتاد به جون شریعتی و آل احمد. به نظرم راه درستی رفت. ولی خب، اونجایی که خواست از نقد کردن برسه به یه چیزی رو پیشنهاد دادن، یه کم جاده خاکی رفت.
مثلاً مثل هرمان هوپ که دموکراسی رو نقد کرد، آخرش رفت سراغ اشرافیت قرون وسطایی! طباطبایی هم آخرش گیر داد به باستانگرایی و کوروش و اینا، بعدم شروع کرد فردوسی رو الکی گنده کردن. تو هم که رفتی سراغ قاجار!
به نظرم به جای اینکه از یه توهم بپریم تو یه توهم دیگه، میتونیم یه نگاهی به غرب بندازیم، البته از نوع لیبرال و نئولیبرالش. کره جنوبی و تایوان که اینجوری کردن، کلی هم استفاده کردن.
دستگاه فکری و عملی بوش و ریگان و هایک و روتبارد و چرچیل و تاچر اینقدر پر و پیمونه که آدم با افتخار میگه باید اینجوری غربی شد، از نوک پا تا فرق سر!»
————-
پاسخ: ممنون از ابراز لطف شما. برای شما سوتفاهم ایجاد شده است. بنده دانشگاهی نیستم و روشنفکر هم نیستم. در اندیشه برپاکردن یک نظریه جدید آکادمیک نیستم. جاه طلبی های ایده فروش ها را ندارم. به اندازه کافی نظریه پرداز داریم. بنده نمی خواهم بادکنکی دیگر باشم. هدف اصلی من استفاده از تجربه ام برای راهنمایی جوانان و جلوگیری از اتلاف عمر آنهاست. الان تقریبا همه جوانانی که بخواهند از شر دین حاکم فرار کنند سراغ شعبه ای از راسیونالیسم مثلا لیبرالیسم غربی و یا مسیرهای جفنگ دانشگاهی و یا معابد دیگر می روند. من الان ناچارا نقش آخوند عصبانی را پیدا کرده ام. اگر در انگلستان بودیم و یک سنت قوی محافظه کاری وجود داشت بنده خاموش مشغول کارگری در مرغداری و زمزمه اشعار قدیمی می بودم. اگر فردا یک نفر پیدا شود و بهتر از ما این حرف ها (عقل سیاسی محافظه کارانه عملگرایانه خاضعانه سنتی ایرانی ) را بزند، با جشن و خوشحالی این کانال وقت گیر را می بندم.
بنابر نفرتی که از خودارضایی ذهنی دانشگاهی وحوزوی دارم سعی می کنم عملگرا یا واقعیت گرا باشم. البته معنای عملگرایی ضعف نظری نیست. برای همین به مباحث نظری مفید هم می پردازم. این کانال بعضی اوقات سعی می کند جای یک کلوب اجتماعی را برای همفکران پر کند و لذا برای دلخوشی همفکران به بعضی مسایل نظری تر هم می پردازیم. اگر مکان داشتیم یک عکس ناصرالدین شاه هم نصب می کردیم، بارها گفته شد نه به خاطر شاه پرستی. ولی برای ضدیت با تاریخ دروغین (قاجار، مصدق، روحانیت مبارز) و ضدیت با طرز تفکر روشنفکری و روحیه متصلب راسیونالیستی. ۱۵۰ سال است داریم سرب سمی تنفس می کنیم. کمی رومانس بخشی از درمان روحی است.
هرچند نقل قول کردن از امثال هایک و غیره به جاست ولی نهایتا حتی در مرکز دنیای غرب هم نیروی آزادی خواهی تکیه به سنت دارد. سنت هم وارداتی نیست. امری حقیقی است. نهایتا چاره ای جز نگاه به درون نخواهید داشت و اگر بخواهید غربی کامل بشوید نهایتا مانند پهلوی ها از آزادی و عقل فاصله می گیرید. ضمنا چطور الگو قرار دادن تاچر و ریگان و بوش!!! واقع گرایانه تر و عاقلانه تر از ستایش نقاط قوت قاجار است؟!
این پست ها را مطالعه کنید. تقریبا فضا دستتان می آید. موفق باشید.
https://t.me/anti_hypocrisy/244
https://t.me/anti_hypocrisy/181
https://t.me/anti_hypocrisy/209
https://t.me/anti_hypocrisy/450
https://t.me/anti_hypocrisy/572
https://t.me/anti_hypocrisy/336
https://t.me/anti_hypocrisy/219
چطوری؟ امیدوارم اوضاع روبهراه باشه.
یه چیزی میخواستم بگم، دیدم داری گندهگوییهای روشنفکرا رو نقد میکنی، دمت گرم! کار خوبیه. ولی یه چیزی تو ذهنم بود گفتم باهات در میون بذارم.
به نظر من، تو مثل جواد طباطبایی داری پیش میری. اونم اول تو کتاب ابن خلدون و علوم اجتماعی روشن فکر ها رو نقد میکرد، بعدش افتاد به جون شریعتی و آل احمد. به نظرم راه درستی رفت. ولی خب، اونجایی که خواست از نقد کردن برسه به یه چیزی رو پیشنهاد دادن، یه کم جاده خاکی رفت.
مثلاً مثل هرمان هوپ که دموکراسی رو نقد کرد، آخرش رفت سراغ اشرافیت قرون وسطایی! طباطبایی هم آخرش گیر داد به باستانگرایی و کوروش و اینا، بعدم شروع کرد فردوسی رو الکی گنده کردن. تو هم که رفتی سراغ قاجار!
به نظرم به جای اینکه از یه توهم بپریم تو یه توهم دیگه، میتونیم یه نگاهی به غرب بندازیم، البته از نوع لیبرال و نئولیبرالش. کره جنوبی و تایوان که اینجوری کردن، کلی هم استفاده کردن.
دستگاه فکری و عملی بوش و ریگان و هایک و روتبارد و چرچیل و تاچر اینقدر پر و پیمونه که آدم با افتخار میگه باید اینجوری غربی شد، از نوک پا تا فرق سر!»
————-
پاسخ: ممنون از ابراز لطف شما. برای شما سوتفاهم ایجاد شده است. بنده دانشگاهی نیستم و روشنفکر هم نیستم. در اندیشه برپاکردن یک نظریه جدید آکادمیک نیستم. جاه طلبی های ایده فروش ها را ندارم. به اندازه کافی نظریه پرداز داریم. بنده نمی خواهم بادکنکی دیگر باشم. هدف اصلی من استفاده از تجربه ام برای راهنمایی جوانان و جلوگیری از اتلاف عمر آنهاست. الان تقریبا همه جوانانی که بخواهند از شر دین حاکم فرار کنند سراغ شعبه ای از راسیونالیسم مثلا لیبرالیسم غربی و یا مسیرهای جفنگ دانشگاهی و یا معابد دیگر می روند. من الان ناچارا نقش آخوند عصبانی را پیدا کرده ام. اگر در انگلستان بودیم و یک سنت قوی محافظه کاری وجود داشت بنده خاموش مشغول کارگری در مرغداری و زمزمه اشعار قدیمی می بودم. اگر فردا یک نفر پیدا شود و بهتر از ما این حرف ها (عقل سیاسی محافظه کارانه عملگرایانه خاضعانه سنتی ایرانی ) را بزند، با جشن و خوشحالی این کانال وقت گیر را می بندم.
بنابر نفرتی که از خودارضایی ذهنی دانشگاهی وحوزوی دارم سعی می کنم عملگرا یا واقعیت گرا باشم. البته معنای عملگرایی ضعف نظری نیست. برای همین به مباحث نظری مفید هم می پردازم. این کانال بعضی اوقات سعی می کند جای یک کلوب اجتماعی را برای همفکران پر کند و لذا برای دلخوشی همفکران به بعضی مسایل نظری تر هم می پردازیم. اگر مکان داشتیم یک عکس ناصرالدین شاه هم نصب می کردیم، بارها گفته شد نه به خاطر شاه پرستی. ولی برای ضدیت با تاریخ دروغین (قاجار، مصدق، روحانیت مبارز) و ضدیت با طرز تفکر روشنفکری و روحیه متصلب راسیونالیستی. ۱۵۰ سال است داریم سرب سمی تنفس می کنیم. کمی رومانس بخشی از درمان روحی است.
هرچند نقل قول کردن از امثال هایک و غیره به جاست ولی نهایتا حتی در مرکز دنیای غرب هم نیروی آزادی خواهی تکیه به سنت دارد. سنت هم وارداتی نیست. امری حقیقی است. نهایتا چاره ای جز نگاه به درون نخواهید داشت و اگر بخواهید غربی کامل بشوید نهایتا مانند پهلوی ها از آزادی و عقل فاصله می گیرید. ضمنا چطور الگو قرار دادن تاچر و ریگان و بوش!!! واقع گرایانه تر و عاقلانه تر از ستایش نقاط قوت قاجار است؟!
این پست ها را مطالعه کنید. تقریبا فضا دستتان می آید. موفق باشید.
https://t.me/anti_hypocrisy/244
https://t.me/anti_hypocrisy/181
https://t.me/anti_hypocrisy/209
https://t.me/anti_hypocrisy/450
https://t.me/anti_hypocrisy/572
https://t.me/anti_hypocrisy/336
https://t.me/anti_hypocrisy/219
Telegram
دغلکاری نخبگان، کانال اصغر حکمتیار
انتهای عقل سیاسی
گونههای مختلفی از عقل داریم. یا شاید بهتر باشد بگوییم گونههای مختلفی از هوش داریم. عقل معنوی، هوش فلسفی، هوش محاسباتی و چرتکهای، هوش مهندسی، هوش زبانی، هوش ارتباطی، هوش تصویری، حتی هوش موسیقیایی (مانند آفریقاییها و کولیها)، هوش آراستن،…
گونههای مختلفی از عقل داریم. یا شاید بهتر باشد بگوییم گونههای مختلفی از هوش داریم. عقل معنوی، هوش فلسفی، هوش محاسباتی و چرتکهای، هوش مهندسی، هوش زبانی، هوش ارتباطی، هوش تصویری، حتی هوش موسیقیایی (مانند آفریقاییها و کولیها)، هوش آراستن،…
👍72👎15
Forwarded from کانال روزِ خوش
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ریگان، استاد استدلالهای ساده
برو کار میکن...
برو کار میکن...
👍271👎2😁1
خبر رسید که دکتر شهرام دبیری معاون پارلمانی رئیسجمهور در ایام نوروز به قطب جنوب سفر کرده است. متعاقباً رئیسجمهور او را به این خاطر عزل کرد.
داشتم فکر میکردم چه مملکت خوبی میداشتیم اگر میشد کلیه مسؤولین کشور و مدیران سازمانهای حکومتی و خیل زیادی از روشنفکران را به قطب جنوب میفرستادیم و در عوض پنگوئن وارد میکردیم. البته خطر فرستادن همه اینها به قطب جنوب این خواهد بود که اینها خواهند خواست که یخهای آنجا را مدیریت کنند و در عرض چند سال کل قطب جنوب با «ناترازی» یخ و برف مواجه خواهد شد!
داشتم فکر میکردم چه مملکت خوبی میداشتیم اگر میشد کلیه مسؤولین کشور و مدیران سازمانهای حکومتی و خیل زیادی از روشنفکران را به قطب جنوب میفرستادیم و در عوض پنگوئن وارد میکردیم. البته خطر فرستادن همه اینها به قطب جنوب این خواهد بود که اینها خواهند خواست که یخهای آنجا را مدیریت کنند و در عرض چند سال کل قطب جنوب با «ناترازی» یخ و برف مواجه خواهد شد!
👍389👎5
Forwarded from دغلکاری نخبگان، کانال اصغر حکمتیار
ماجرای سفر به قطب تاریکی: ضلالت عمیق و تمام نشدنی این قوم
پنجاه سال است زندگی مان و روحمان را به کمونیست ها این مسموم ترین نژاد جامعه فروخته ایم ولی هنوز در گمراهی عمیق به سر می بریم. هنوز نفهمیده ایم که تاکید بیجا بر «ساده زیستی» مسوولین منجر می شود به بالا آمدن منحوس ترین و پفیوزترین و ریاکارترین ومتکبرترین خلق دنیا. هنوز تنگ نظری خودمان را می پرستیم و هنوز نفهمیده ایم این ویژگی ما جلوی هرگونه اصلاحی را می بندد.
می دانم می گویی این مسوولین ریاکار حق خوشگذرانی ندارند. حق داری. اما افتادن در بازی کمونیستی حتی اگر از روی لجبازی باشد چند پی آمد دارد:
اولا، حواس پرتی ابلهانه است و موجب غفلت از مسایل بنیادی. نگذار مساله ات با حکومت لوث شود. ثانیا ، تشویق به ریاکاری (کفر) می کنی آن هم از سمی ترین نوعش. تکبری بزرگتر از تظاهر به فقر نیست. و البته واضح است که این دیدگاه ها به شفافیت و رفع فساد نمی انجامد. به عبارت دیگر: بگذار قالیباف و مکارم و جنتی و سایر دزدها ثروت نامشروع خود را نشان بدهند و حتی از آن آشکارا لذت ببرند. باور کن این به نفعت است. بعد می توانی بخواهی که پس ما هم نفسی بکشیم. اگر کاخ هایشان را علنا در ایران نسازند، ده ها برابر آن را مخفیانه در سوئیس خواهند انباشت. باور کن که وسعت نظر تو از ظلم آنها خواهد کاست و تنگ نظری تو آتش بیرحمی و حرص آنها را بیشتر خواهد کرد.
ثالثا، با ترویج این دیدگاه های تنگ نظرانه، آدم های موفق کاری بدرد بخور نجات دهنده را از سیاست و جامعه می ترسانی. ببین: اگر روزی قرار به اصلاحات و آزادی شد افرادی که تو را بتوانند از این کثافت نجات دهند روشنفکران پر مدعا و کارمند های ساده زیست با تواضع دروغین نخواهند بود. در دنیای سیاست مدرن دنبال انسان کامل نباش. دنبال حاکم پرکار و دلواپس نباش. احمدی نژاد ها نه بلدند و نه می توانند تو را نجات دهند. هنر مردم فریبی ربطی به هنر حکومت ندارد. چارلز سوم و ترامپ و شیخ دوبی و ناصرالدین شاه و امثال این ها در مقابل خواسته حقیرانه تو برای همرنگی و خودی شدن مقاومت خواهند کرد که اگر مقاومت نمی کردند مثل تو بدبخت و حقیر بودند. حالا اینجا گیر اصلی است: متاسفانه خیلی از هم وطنان سوسیالیست خواهند گفت «اگر قرار است فرد دیگری متنعم تر از من باشد نمی خواهم از گنداب نجات پیدا کنم. بگذار همه با هم بدبخت باشیم. دیگی که برای من نمی جوشد بگذار سر سگ در آن بجوشد. » نتیجتا سراغ همان نوع مردم فریب تنگ نظر ریاکار ابله فاسد با همان لبخند گند ریاکارانه خواهند رفت. خطاب به این گروه گمراه می گویم: حالا برو نزد مداحان و عر بزن. یا یک کتاب «عرفانی» بردار و به خودارضایی سیاه خود بپرداز. زیر بار تصنع ، خودت را دفن کن که چشمت به خودت نیفتد. اما بدان که در گمراهی عمیقی هستی.
ساده زیستی واقعی یک فضیلت داوطلباته فردی است، نه ملاک سیاسی. حضرت علی ع امام نبود، چون ساده زیست بود. ساده زیستی حضرت یک زینتی برای آن جناب و لازمه حکمت و معصومیت او در آن برهه بعد عثمان بود. اصولا ما غلط می کنیم خودمان و حاکمان خود را با آن جناب مقایسه می کنیم. شصت سال پیش کسی جرات این کفرگویی ها را نداشت. خدا لعنت کند آنهایی که نصایح اخلاقی نهج البلاغه را به سوسیالیسم حقیرانه تعبیر کردند.
——-
این هم داستانی از همان ساده زیست های پاچه ورمالیده دجالی نابودکننده دنیا و آخرت:
سحابی:
«..دکتر عباس شیبانی مسئولیت وزارت کشاورزی را بر عهده گرفت. او رضا اصفهانی را معاون خود در امور اصلاحات ارضی قرار داد. ایشان هم در یکی از طبقات بالای وزارت کشاورزی که ساختمان مجلل و شیکی داشت، در اتاقی که صندلی و مبل های آن را جمع کرده بودند بر روی موکت بر روی زمین مینشست و به امور ارضی رسیدگی می کرد و جماعت هم دور تا دور او در حالی که کفشهای خود را دم در اتاق بیرون آورده بودند، می نشستند.
ایشان از پیش طرحی داشت و میگفت که مسأله کشاورزی ایران را باید از طریق تقسیم زمین حل کرد.… آقایان بهشتی، منتظری و مشکینی نیز این طرح را تأیید نمودند دلیل آنان این بود که اگر این اقدامات نشود، کمونیستها با شعارهای خود این روستاییان یا کشاورزان را به شورش وامیدارند. پس ما باید با طرحی رادیکال تر و تندتر از آنان، کشاورزان محروم را جلب نماییم تا صحنه دست کمونیستها نیفتد. این دلیل را به آقای خمینی نیز قبولاندند و اصل بند ج بدین طریق پذیرفته و تصویب شد. ….برای اجرای این طرح هیئتهای هفت نفره ای انتخاب شدند تا بروند و در شهرستانهای گوناگون بررسی کنند و زمینها را تقسیم کنند. یعنی از مالکین بزرگ زمینهای بزرگ را بگیرند و به کسانی که زمین ندارند بدهند و وضعیت را به اصطلاح تعدیل نمایند. اکثر اعضای این هیئتها را که من میشناختم، از بچه های چپ و تندرو زندان بودند. حتی برخی از آنان از مجاهدین بودند. »
پنجاه سال است زندگی مان و روحمان را به کمونیست ها این مسموم ترین نژاد جامعه فروخته ایم ولی هنوز در گمراهی عمیق به سر می بریم. هنوز نفهمیده ایم که تاکید بیجا بر «ساده زیستی» مسوولین منجر می شود به بالا آمدن منحوس ترین و پفیوزترین و ریاکارترین ومتکبرترین خلق دنیا. هنوز تنگ نظری خودمان را می پرستیم و هنوز نفهمیده ایم این ویژگی ما جلوی هرگونه اصلاحی را می بندد.
می دانم می گویی این مسوولین ریاکار حق خوشگذرانی ندارند. حق داری. اما افتادن در بازی کمونیستی حتی اگر از روی لجبازی باشد چند پی آمد دارد:
اولا، حواس پرتی ابلهانه است و موجب غفلت از مسایل بنیادی. نگذار مساله ات با حکومت لوث شود. ثانیا ، تشویق به ریاکاری (کفر) می کنی آن هم از سمی ترین نوعش. تکبری بزرگتر از تظاهر به فقر نیست. و البته واضح است که این دیدگاه ها به شفافیت و رفع فساد نمی انجامد. به عبارت دیگر: بگذار قالیباف و مکارم و جنتی و سایر دزدها ثروت نامشروع خود را نشان بدهند و حتی از آن آشکارا لذت ببرند. باور کن این به نفعت است. بعد می توانی بخواهی که پس ما هم نفسی بکشیم. اگر کاخ هایشان را علنا در ایران نسازند، ده ها برابر آن را مخفیانه در سوئیس خواهند انباشت. باور کن که وسعت نظر تو از ظلم آنها خواهد کاست و تنگ نظری تو آتش بیرحمی و حرص آنها را بیشتر خواهد کرد.
ثالثا، با ترویج این دیدگاه های تنگ نظرانه، آدم های موفق کاری بدرد بخور نجات دهنده را از سیاست و جامعه می ترسانی. ببین: اگر روزی قرار به اصلاحات و آزادی شد افرادی که تو را بتوانند از این کثافت نجات دهند روشنفکران پر مدعا و کارمند های ساده زیست با تواضع دروغین نخواهند بود. در دنیای سیاست مدرن دنبال انسان کامل نباش. دنبال حاکم پرکار و دلواپس نباش. احمدی نژاد ها نه بلدند و نه می توانند تو را نجات دهند. هنر مردم فریبی ربطی به هنر حکومت ندارد. چارلز سوم و ترامپ و شیخ دوبی و ناصرالدین شاه و امثال این ها در مقابل خواسته حقیرانه تو برای همرنگی و خودی شدن مقاومت خواهند کرد که اگر مقاومت نمی کردند مثل تو بدبخت و حقیر بودند. حالا اینجا گیر اصلی است: متاسفانه خیلی از هم وطنان سوسیالیست خواهند گفت «اگر قرار است فرد دیگری متنعم تر از من باشد نمی خواهم از گنداب نجات پیدا کنم. بگذار همه با هم بدبخت باشیم. دیگی که برای من نمی جوشد بگذار سر سگ در آن بجوشد. » نتیجتا سراغ همان نوع مردم فریب تنگ نظر ریاکار ابله فاسد با همان لبخند گند ریاکارانه خواهند رفت. خطاب به این گروه گمراه می گویم: حالا برو نزد مداحان و عر بزن. یا یک کتاب «عرفانی» بردار و به خودارضایی سیاه خود بپرداز. زیر بار تصنع ، خودت را دفن کن که چشمت به خودت نیفتد. اما بدان که در گمراهی عمیقی هستی.
ساده زیستی واقعی یک فضیلت داوطلباته فردی است، نه ملاک سیاسی. حضرت علی ع امام نبود، چون ساده زیست بود. ساده زیستی حضرت یک زینتی برای آن جناب و لازمه حکمت و معصومیت او در آن برهه بعد عثمان بود. اصولا ما غلط می کنیم خودمان و حاکمان خود را با آن جناب مقایسه می کنیم. شصت سال پیش کسی جرات این کفرگویی ها را نداشت. خدا لعنت کند آنهایی که نصایح اخلاقی نهج البلاغه را به سوسیالیسم حقیرانه تعبیر کردند.
——-
این هم داستانی از همان ساده زیست های پاچه ورمالیده دجالی نابودکننده دنیا و آخرت:
سحابی:
«..دکتر عباس شیبانی مسئولیت وزارت کشاورزی را بر عهده گرفت. او رضا اصفهانی را معاون خود در امور اصلاحات ارضی قرار داد. ایشان هم در یکی از طبقات بالای وزارت کشاورزی که ساختمان مجلل و شیکی داشت، در اتاقی که صندلی و مبل های آن را جمع کرده بودند بر روی موکت بر روی زمین مینشست و به امور ارضی رسیدگی می کرد و جماعت هم دور تا دور او در حالی که کفشهای خود را دم در اتاق بیرون آورده بودند، می نشستند.
ایشان از پیش طرحی داشت و میگفت که مسأله کشاورزی ایران را باید از طریق تقسیم زمین حل کرد.… آقایان بهشتی، منتظری و مشکینی نیز این طرح را تأیید نمودند دلیل آنان این بود که اگر این اقدامات نشود، کمونیستها با شعارهای خود این روستاییان یا کشاورزان را به شورش وامیدارند. پس ما باید با طرحی رادیکال تر و تندتر از آنان، کشاورزان محروم را جلب نماییم تا صحنه دست کمونیستها نیفتد. این دلیل را به آقای خمینی نیز قبولاندند و اصل بند ج بدین طریق پذیرفته و تصویب شد. ….برای اجرای این طرح هیئتهای هفت نفره ای انتخاب شدند تا بروند و در شهرستانهای گوناگون بررسی کنند و زمینها را تقسیم کنند. یعنی از مالکین بزرگ زمینهای بزرگ را بگیرند و به کسانی که زمین ندارند بدهند و وضعیت را به اصطلاح تعدیل نمایند. اکثر اعضای این هیئتها را که من میشناختم، از بچه های چپ و تندرو زندان بودند. حتی برخی از آنان از مجاهدین بودند. »
Telegram
دغلکاری نخبگان، کانال اصغر حکمتیار
غفلت حاکمان پرکار، برکت حاکمان رهاساز
دو جور حاکم داریم با شخصیت های کاملا متفاوت. نوع اول حاکم پرکار است. صبح بسیار زود کارش را شروع می کند. زیاد با خانواده خود نیست. در خانه هم مشغول سیاست است. سر کار هم مدام مشغول جلسه و دستور و رهنمود است. کارش…
دو جور حاکم داریم با شخصیت های کاملا متفاوت. نوع اول حاکم پرکار است. صبح بسیار زود کارش را شروع می کند. زیاد با خانواده خود نیست. در خانه هم مشغول سیاست است. سر کار هم مدام مشغول جلسه و دستور و رهنمود است. کارش…
👍130👎13
Forwarded from کانال روزِ خوش
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
#یاداوری
محمد الطرایره و پاسخ به این سؤال که چرا حماس حاضر است کمکهای ایرانیان به غزه را بپذیرد در حالیکه ایرانیان کافر هستند!
محمد الطرایره و پاسخ به این سؤال که چرا حماس حاضر است کمکهای ایرانیان به غزه را بپذیرد در حالیکه ایرانیان کافر هستند!
👍96👎6
Forwarded from یدالله کریمی پور
کاش تریلیونر بودی
سردار سرلشگر محسن رضایی در باره سبک زندگی شخصی خود گفته است: "...ماهی ۱۱ میلیون تومان(1400) از هیات علمی دانشگاه امام حسین(سپاه پاسداران) حقوق می گیرم، ماشین پژو دبیرخانه(مجمع تشخیص) را سوار می شوم. هنوز هم توفیق پیدا نکردیم خانه شخصی بخریم. خانه من سازمانی سپاه است."
جناب آقا محسن، کاش و صد کاش حقوقت ماهی 100 میلیارد بود. خودرو رولزرویس سوار می شدی و هواپیما و قایق لاکچری داشتی. خانه ات راحتتر و با شکوه تر از خانه بن سلمان و شیخ زاید و تمیم بن حمد بود. 1000 کلفت و نوکر داشتی و صد کارخانه؛ ولی، ولی، ولی، ای کاش هرگز در کار حکومتداری و تبیین و تدوین استراتژی، برای ایران و ایرانیان دخالت نمی کردی.
#یدالله_کریمی_پور
@karimipour_k
سردار سرلشگر محسن رضایی در باره سبک زندگی شخصی خود گفته است: "...ماهی ۱۱ میلیون تومان(1400) از هیات علمی دانشگاه امام حسین(سپاه پاسداران) حقوق می گیرم، ماشین پژو دبیرخانه(مجمع تشخیص) را سوار می شوم. هنوز هم توفیق پیدا نکردیم خانه شخصی بخریم. خانه من سازمانی سپاه است."
جناب آقا محسن، کاش و صد کاش حقوقت ماهی 100 میلیارد بود. خودرو رولزرویس سوار می شدی و هواپیما و قایق لاکچری داشتی. خانه ات راحتتر و با شکوه تر از خانه بن سلمان و شیخ زاید و تمیم بن حمد بود. 1000 کلفت و نوکر داشتی و صد کارخانه؛ ولی، ولی، ولی، ای کاش هرگز در کار حکومتداری و تبیین و تدوین استراتژی، برای ایران و ایرانیان دخالت نمی کردی.
#یدالله_کریمی_پور
@karimipour_k
👍269👎2
Forwarded from دغلکاری نخبگان، کانال اصغر حکمتیار
قرارداد با نژادهای پست برای کاستن از هزینه های غل و زنجیر
تصور کنید می توانستیم آزادی را از مافیا بخریم: با مافیا قراردادی ببندیم که آنها مالکیت کلیه منابع نفتی و گازی و نیز امتیاز انحصاری خانه های عفاف و پخش هرویین در کشور را داشته باشند منتهی گورشان را گم کنند و حکومت را کاملا رها کنند. چنین قراردادی مسلما بنابر حکم علم و تجربه به شکوفایی ایران می انجامید. یعنی هزینه ای که نژاد منحوس عنقلاب برای به دست داشتن قدرت به جامعه تحمیل کرده است، ده ها بار بیشتر از ارزش منابع نفت و گاز کشور است. یک بانوی آمریکایی فرمول این قضیه را هم پنجاه سال پیش درآورد: هزینه بدست آوردن رانت اقتصادی بیش از ارزش رانت است. یعنی هزینه چپاول نفت بیش از ارزش نفت است. همین باعث می شود نفت و یا معادن طبیعی به بدبختی بینجامد چون نژادهای عنقلابی و وطن پرست و بیگانه ستیز و دلواپس برای تصاحب آن منابع جامعه را نابود می کنند. ایران معاصر اگر نفت نداشت الان از همه نظر جلوتر بود، چرا که دلواپسان و عنقلابیون و عرزشی ها و عاریایی ها و خلقی ها و فضلا و عرفا و شعرا و فلاسفه و آبادگران از دخمه های خود و از مراکز عفاف سازی بیرون نمی آمدند.
وقتی بحث فساد و اختلاس و ارتشا (و یا هر بحث دیگری از قبیل وطن و اسلام) پیش می آید فقط یک واژه را محکم به صورت مدعیان بکوبید:
آزادی آزادی آزادی (آزادی از شر دولت)
مساله را لوث نکنید. خودتان را در حد خفاش ها و موش ها پایین نیاورید. سفر به قطب جنوب و خرید سیسمونی که هیچ! حتی اختلاس هم در برابر آزادی مهم نیست!
تصور کنید می توانستیم آزادی را از مافیا بخریم: با مافیا قراردادی ببندیم که آنها مالکیت کلیه منابع نفتی و گازی و نیز امتیاز انحصاری خانه های عفاف و پخش هرویین در کشور را داشته باشند منتهی گورشان را گم کنند و حکومت را کاملا رها کنند. چنین قراردادی مسلما بنابر حکم علم و تجربه به شکوفایی ایران می انجامید. یعنی هزینه ای که نژاد منحوس عنقلاب برای به دست داشتن قدرت به جامعه تحمیل کرده است، ده ها بار بیشتر از ارزش منابع نفت و گاز کشور است. یک بانوی آمریکایی فرمول این قضیه را هم پنجاه سال پیش درآورد: هزینه بدست آوردن رانت اقتصادی بیش از ارزش رانت است. یعنی هزینه چپاول نفت بیش از ارزش نفت است. همین باعث می شود نفت و یا معادن طبیعی به بدبختی بینجامد چون نژادهای عنقلابی و وطن پرست و بیگانه ستیز و دلواپس برای تصاحب آن منابع جامعه را نابود می کنند. ایران معاصر اگر نفت نداشت الان از همه نظر جلوتر بود، چرا که دلواپسان و عنقلابیون و عرزشی ها و عاریایی ها و خلقی ها و فضلا و عرفا و شعرا و فلاسفه و آبادگران از دخمه های خود و از مراکز عفاف سازی بیرون نمی آمدند.
وقتی بحث فساد و اختلاس و ارتشا (و یا هر بحث دیگری از قبیل وطن و اسلام) پیش می آید فقط یک واژه را محکم به صورت مدعیان بکوبید:
آزادی آزادی آزادی (آزادی از شر دولت)
مساله را لوث نکنید. خودتان را در حد خفاش ها و موش ها پایین نیاورید. سفر به قطب جنوب و خرید سیسمونی که هیچ! حتی اختلاس هم در برابر آزادی مهم نیست!
Telegram
دغلکاری نخبگان، کانال اصغر حکمتیار
اختلاس مهم نیست!
این قضیه افشای اختلاسها و فسادها عالی است. اما همیشه از آن برای مشتری جمعکردن و حواس پرتکردن استفاده شده است.
بحث اصلی سیاست هیچگاه نباید اختلاس باشد. هزینههای فراهم کردن اختلاس از خود اختلاس خیلی بیشتر است. (بحثی است که یک خانم اقتصاددان…
این قضیه افشای اختلاسها و فسادها عالی است. اما همیشه از آن برای مشتری جمعکردن و حواس پرتکردن استفاده شده است.
بحث اصلی سیاست هیچگاه نباید اختلاس باشد. هزینههای فراهم کردن اختلاس از خود اختلاس خیلی بیشتر است. (بحثی است که یک خانم اقتصاددان…
👍107👎3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
گمان کنم که جناب گاو (که الطاف الهی شامل حالش باد!) اولین کسی بود که لقب «داروغه ناتینگهام» را به این گراز داد. حیف نبود آن شخصیت بانمک کارتن محبوب کودکیمان را با این نامگذاری خراب کرد؟!
قسمتی از مناظره بسیار دیدنی نیلی و خاندوزی
قسمتی از مناظره بسیار دیدنی نیلی و خاندوزی
👍190
دغلکاری نخبگان، کانال اصغر حکمتیار
قرارداد با نژادهای پست برای کاستن از هزینه های غل و زنجیر تصور کنید می توانستیم آزادی را از مافیا بخریم: با مافیا قراردادی ببندیم که آنها مالکیت کلیه منابع نفتی و گازی و نیز امتیاز انحصاری خانه های عفاف و پخش هرویین در کشور را داشته باشند منتهی گورشان را…
سه نفرینی که، به لطف ایدهفروشان دغلکار، بیش از صد سال است گرفتارمان کرده و انگار، به لطف روشنفکران و ازمابهتران، بنا نیست دست از سرمان بردارد:
نفرین اول: خواست عدالت اجتماعی
نفرین دوم: خواست توسعه آمرانه و دولتی
نفرین سوم: ملیگرایی و خواست «دولت قدرتمند ملی» (که معمولاً هم به نحوی با دو خواست قبلی ترکیب میشود).
از اینها جز استبداد نزاید!
نفرین اول: خواست عدالت اجتماعی
نفرین دوم: خواست توسعه آمرانه و دولتی
نفرین سوم: ملیگرایی و خواست «دولت قدرتمند ملی» (که معمولاً هم به نحوی با دو خواست قبلی ترکیب میشود).
از اینها جز استبداد نزاید!
👍150👎16
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
➖بریم یمن!
➖بفرمایید بروید! زٓت زیاد!
➖بفرمایید بروید! زٓت زیاد!
👍206👎6
Forwarded from حسین قتیب
در زبان #فارسی، مصدر و بُنِ فعل نهتنها بنیاد صرف فعلاند، بلکه سرچشمهی اصلی در ساخت واژه و پدید آوردن اسمهای معنادار و زایا هستند. این ویژگی، همچون دیگر زبانهای خانوادهی هندواروپایی، ریشه در تاریخ ژرف و نظاممند این زبانها دارد. از بُنِ «رفت»، واژههایی چون رفتار، رفتوآمد، یا روند ساخته میشود؛ از گفت، واژههایی چون گفتوگو، گفتار، و گوینده. این سازوکارِ درونی و طبیعی، نه نیازی به دستور رسمی دارد و نه به نهاد واژهساز وابسته است؛ زبان خود راه خود را میگشاید، اگر بگذارند.
با اینهمه، آنچه در دهههای اخیر بر زبان فارسی رفته، بیشتر دخالت در روند زایش طبیعی واژهها بوده تا یاری رساندن به آن. واژهسازیهای رسمی، که عمدتاً در فرهنگستان زبان و ادب فارسی سامان میگیرند، گاه از ریشههای بیپیوند با ساخت زبانی بهره میگیرند، یا ترکیبهایی مصنوع و ناهماهنگ میسازند مانند تصدانه که نه در دل مردم مینشیند و نه در گفتار روزمره جایی باز میکند.
بخشی دیگر از این سترونی، به گسترش ترکیبهایی بازمیگردد که از اسمهای عربی با افعال کمکیِ فارسی چون کردن و شدن ساخته شدهاند: مانند توسعه دادن، تحقق یافتن، ابلاغ کردن، تصویب شدن. این ترکیبها گرچه معنا را منتقل میکنند، اما فاقد ریشهی صرفی در زبان فارسیاند و از اینرو، در واژهسازی ناتواناند. از «ابلاغ کردن» یا «تحقق یافتن» نمیتوان مشتقاتی پدید آورد که زبان بهراحتی بپذیرد یا خود، در دل مردم، آنها را پرورش دهد.
در برابر، فعلهای فارسی و بهویژه بُنهای فعلی—چه از فارسی میانه و کهن، و چه از گویشهای زندهی امروزین—گنجینههاییاند که زبان میتواند بر آنها تکیه کند. بسیاری از این مصدرها در طول زمان به حاشیه رانده شدهاند، اما هنوز در لایههای زبانی مناطق مختلف ایران و حتی در متون کهن زندهاند. بازشناسی و زندهسازی این بُنها، میتواند زبان را نهفقط از وابستگی به ساختهای بیگانه برهاند، بلکه آن را به راه طبیعی واژهسازی بازگرداند.
راه آینده، شاید در همین بازگشت به ریشهها باشد—نه بازگشت به گذشته بهمثابه نوستالژی، بلکه بازشناسیِ بُنهای فراموششده برای زایش واژگان امروز. واژهها را بگذاریم مردم بسازند، نه با دستور، بلکه با ذوق، نیاز، و تجربهی زیسته. آنگاه نه «واژهگزینی»، بلکه واژهرویی رخ خواهد داد: رویش واژهها از ریشههایی که هنوز زندهاند، اگرچه خاک گرفتهاند. زبان را به خویش واگذاریم؛ خود، خواهد رویید.
در این میان، تلاشهایی پراکنده اما امیدوارکننده در جریان است که میکوشند از دل زبان، و نه از بیرون آن، واژگان را بازیابند.
بدیلِ آنچه فرهنگستان در پی آن است، شاید نه در ابداع، که در یادآوری باشد؛ نه در «ساختن»، که در کَند و کاو در حافظهی زبان. گنجینهی واژگان فارسی، آنجا که مصدر و بُن فعل در مرکز باشند، بهمراتب ژرفتر و بارورتر از آن است که نیازمند افزودن بر آن باشیم. کافی است این چشمه دوباره جاری شود.
https://t.me/HosseinGhatib
با اینهمه، آنچه در دهههای اخیر بر زبان فارسی رفته، بیشتر دخالت در روند زایش طبیعی واژهها بوده تا یاری رساندن به آن. واژهسازیهای رسمی، که عمدتاً در فرهنگستان زبان و ادب فارسی سامان میگیرند، گاه از ریشههای بیپیوند با ساخت زبانی بهره میگیرند، یا ترکیبهایی مصنوع و ناهماهنگ میسازند مانند تصدانه که نه در دل مردم مینشیند و نه در گفتار روزمره جایی باز میکند.
بخشی دیگر از این سترونی، به گسترش ترکیبهایی بازمیگردد که از اسمهای عربی با افعال کمکیِ فارسی چون کردن و شدن ساخته شدهاند: مانند توسعه دادن، تحقق یافتن، ابلاغ کردن، تصویب شدن. این ترکیبها گرچه معنا را منتقل میکنند، اما فاقد ریشهی صرفی در زبان فارسیاند و از اینرو، در واژهسازی ناتواناند. از «ابلاغ کردن» یا «تحقق یافتن» نمیتوان مشتقاتی پدید آورد که زبان بهراحتی بپذیرد یا خود، در دل مردم، آنها را پرورش دهد.
در برابر، فعلهای فارسی و بهویژه بُنهای فعلی—چه از فارسی میانه و کهن، و چه از گویشهای زندهی امروزین—گنجینههاییاند که زبان میتواند بر آنها تکیه کند. بسیاری از این مصدرها در طول زمان به حاشیه رانده شدهاند، اما هنوز در لایههای زبانی مناطق مختلف ایران و حتی در متون کهن زندهاند. بازشناسی و زندهسازی این بُنها، میتواند زبان را نهفقط از وابستگی به ساختهای بیگانه برهاند، بلکه آن را به راه طبیعی واژهسازی بازگرداند.
راه آینده، شاید در همین بازگشت به ریشهها باشد—نه بازگشت به گذشته بهمثابه نوستالژی، بلکه بازشناسیِ بُنهای فراموششده برای زایش واژگان امروز. واژهها را بگذاریم مردم بسازند، نه با دستور، بلکه با ذوق، نیاز، و تجربهی زیسته. آنگاه نه «واژهگزینی»، بلکه واژهرویی رخ خواهد داد: رویش واژهها از ریشههایی که هنوز زندهاند، اگرچه خاک گرفتهاند. زبان را به خویش واگذاریم؛ خود، خواهد رویید.
در این میان، تلاشهایی پراکنده اما امیدوارکننده در جریان است که میکوشند از دل زبان، و نه از بیرون آن، واژگان را بازیابند.
بدیلِ آنچه فرهنگستان در پی آن است، شاید نه در ابداع، که در یادآوری باشد؛ نه در «ساختن»، که در کَند و کاو در حافظهی زبان. گنجینهی واژگان فارسی، آنجا که مصدر و بُن فعل در مرکز باشند، بهمراتب ژرفتر و بارورتر از آن است که نیازمند افزودن بر آن باشیم. کافی است این چشمه دوباره جاری شود.
https://t.me/HosseinGhatib
Telegram
حسین قتیب
نوشتههایم دربارهی تاریخ، سیاست، ادبیات و جامعه
همه کارها را سر اندرنشیب / مگر دست گیرد حسین قتیب!
#فردوسی
لینک اکانت در ایکس
https://x.com/hosseinghatib
ای دی کانال در بله
@HosseinGhatib
همه کارها را سر اندرنشیب / مگر دست گیرد حسین قتیب!
#فردوسی
لینک اکانت در ایکس
https://x.com/hosseinghatib
ای دی کانال در بله
@HosseinGhatib
👍72👎12
Forwarded from Iranian Neo-conservative (𝗔𝘆𝗱𝗶𝗻)
«در توزیع [دارائیهای کلان]، سهم هرکس کمتر از انچیزی است که او در ارزوهای دور و دراز خود، و در کجخیالی میپندارد با بازتوزیعِ دارائیهای کلانِ دیگران بهدست خواهد اورد. چپاولِ ان معدود افراد، چیزی جز یک سهمِ بهغایت اندک نصیبِ چپاولگران نخواهد کرد؛ چراکه ان دارائیِ قابلتوجه، در بازتوزیعِ خود، سرشکن خواهد شد. لیکن بسیاری از ادمیان قادر به انجام این محاسبهی ساده نیستند و انهائی که ایشان را به اینکار تشویق میکنند نیز اصولا نیت بازتوزیع ندارند»
«ادموند برک»
@Iranian_Neocon
«ادموند برک»
@Iranian_Neocon
👍46
Forwarded from کانال روزِ خوش
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
لطفاً این کلیپ را حتما ببینید
*اسکندر فیروز...*
شاید، این مصاحبه ی کوتاه، زیباترین، دیدنی ترین و شنیدنی ترین مصاحبه ای هست
که از سال ۵۷ تا امروز، از سیمای حکومت اسلامی پخش شده، شما هم بشنوید و لذت ببرید.
@Thegooddayy
*اسکندر فیروز...*
شاید، این مصاحبه ی کوتاه، زیباترین، دیدنی ترین و شنیدنی ترین مصاحبه ای هست
که از سال ۵۷ تا امروز، از سیمای حکومت اسلامی پخش شده، شما هم بشنوید و لذت ببرید.
@Thegooddayy
👍163👎3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
فیلم تبلیغاتی برای رهبر محبوب، حضرت استالین، ساخته شده در بهشت کارگران، شوروی
👍69👎2
دوست عزیزی که به خودکشی فکر میکنی!
من نه تراپیستم، نه روانشناس، نه مشاور! خودم هیچگاه حتی یک لحظه به خودکشی فکر نکردهام، و بنابراین خود را شایسته نصیحت کردن و مشاوره دادن در این باره نمیدانم! آنچه مینویسم فقط یک مشاهده شخصی است.
به هیچ وجه منکر دردها و رنجهایی که ممکن است افراد را به سوی خودکشی بکشاند نیستم. اما در بسیاری از موارد دیدهام که شخص در باطن ضمیر خود میخواهد با خودکشی پیامی برساند: شاید به خانواده، شاید به شخصی خاص (مثلاً معشوقش)، شاید به جامعه.... یعنی هدفش فقط رهایی از رنج نیست، بلکه میخواهد به کس یا کسانی دیگر برساند و بگوید که چه زجری کشیده است و چه دردی داشته است.
به شما میگویم: کسی پیام شما را نخواهد گرفت، یا اگر بگیرد خیلی زود فراموش خواهد کرد. حداکثر یک هفته آن پیام را در ذهن خود خواهند داشت و بعد از آن فراموشش خواهند کرد. همانطور که شما درگیر خودتان هستید و بقیه را در ارتباط با خودتان تعریف میکنید، هر کس دیگری هم درگیر خودش است و خودش را مرکز عالم تعریف میکند. کسی دوست ندارد الیالابد با بار ذهنی شما زندگی کند. ممکن است مثلاً مادر شما یا خواهر شما خود شما را فراموش نکند و سالها بر شما مویه کند، ولی حتی او هم پیام خودکشی شما را، حتی اگر بگیرد، خیلی زود فراموش خواهد کرد. مطمئن باشید!
من نه تراپیستم، نه روانشناس، نه مشاور! خودم هیچگاه حتی یک لحظه به خودکشی فکر نکردهام، و بنابراین خود را شایسته نصیحت کردن و مشاوره دادن در این باره نمیدانم! آنچه مینویسم فقط یک مشاهده شخصی است.
به هیچ وجه منکر دردها و رنجهایی که ممکن است افراد را به سوی خودکشی بکشاند نیستم. اما در بسیاری از موارد دیدهام که شخص در باطن ضمیر خود میخواهد با خودکشی پیامی برساند: شاید به خانواده، شاید به شخصی خاص (مثلاً معشوقش)، شاید به جامعه.... یعنی هدفش فقط رهایی از رنج نیست، بلکه میخواهد به کس یا کسانی دیگر برساند و بگوید که چه زجری کشیده است و چه دردی داشته است.
به شما میگویم: کسی پیام شما را نخواهد گرفت، یا اگر بگیرد خیلی زود فراموش خواهد کرد. حداکثر یک هفته آن پیام را در ذهن خود خواهند داشت و بعد از آن فراموشش خواهند کرد. همانطور که شما درگیر خودتان هستید و بقیه را در ارتباط با خودتان تعریف میکنید، هر کس دیگری هم درگیر خودش است و خودش را مرکز عالم تعریف میکند. کسی دوست ندارد الیالابد با بار ذهنی شما زندگی کند. ممکن است مثلاً مادر شما یا خواهر شما خود شما را فراموش نکند و سالها بر شما مویه کند، ولی حتی او هم پیام خودکشی شما را، حتی اگر بگیرد، خیلی زود فراموش خواهد کرد. مطمئن باشید!
👍360👎24
Forwarded from کانال گروه آذربایجان سیاسی (وحید لایق)
🔥 استوری قابل تامل و دردناک #خانم_دکتر_شعله_امامی همسر آقای دکتر شهرام دبیری، معاون امور پارلمانی عزل شده دکتر مسعود پزشکیان
« تاسف بار از عزل ایشان،
ستایش فقر و ترویج ساده زیستی در مملکتی است که آن قدر منابع و امکانات دارد که با مدیریت صحیح فاصله طبقاتی اش کم شده و همه از امکانات خوبی برخوردار شوند.
یک عمر منابع را حرام کردید و این کشور ثروتمند را با شعب ابی طالب مقایسه و مردم را تشویق به ریاضت اقتصادی کردید و به ثروتمندان درستکار فحش دادید یا این ائدولوژی را جا انداختید که پول فقرا در جیب ثروتمندان است نه در سو مدیریت. و خودتان در خفا ثروت اندوزی کردید.
در حالی که اتفاقا کسی باید در مناصب دولتی باشد که از قبل جیب اش پر و شکم اش سیر و از پس چنین سفرهایی برمیاد.»
🔺گروه آذربایجان سیاسی:
@AZsiyasiTV
« تاسف بار از عزل ایشان،
ستایش فقر و ترویج ساده زیستی در مملکتی است که آن قدر منابع و امکانات دارد که با مدیریت صحیح فاصله طبقاتی اش کم شده و همه از امکانات خوبی برخوردار شوند.
یک عمر منابع را حرام کردید و این کشور ثروتمند را با شعب ابی طالب مقایسه و مردم را تشویق به ریاضت اقتصادی کردید و به ثروتمندان درستکار فحش دادید یا این ائدولوژی را جا انداختید که پول فقرا در جیب ثروتمندان است نه در سو مدیریت. و خودتان در خفا ثروت اندوزی کردید.
در حالی که اتفاقا کسی باید در مناصب دولتی باشد که از قبل جیب اش پر و شکم اش سیر و از پس چنین سفرهایی برمیاد.»
🔺گروه آذربایجان سیاسی:
@AZsiyasiTV
👍149👎53
Forwarded from پروژه تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد
روایت محسن مبصّر، رئیس وقت شهربانی کل کشور، از مسئلهٔ موی جوانان
راجع به انفصالم: در تهران یک عده جوان پیدا شده بودند [که] صورت هیپی داشتند، یعنی ریش دراز میگذاشتند، زلفهایشان را دراز میکردند، لباسهای مخصوصی پوشیدند و اغلب اینها نه همه، به طرف هروئین هم کشانده شده بودند...
اعلیحضرت چند دفعه اظهار تنفر کردند از آنهایی که هیپی شده بودند [و میگفتند]: «از این ریش و پشمیها من بدم میآید.» ما هم هیچ نگفتیم چون هیچ [کاری] نمیشد کرد. یک روزی گفتند: «مگر من نگفتم که بدم میآید از اینهایی که اینقدر ریش و پشم دارند، کثافتند، هیپی.» گفتم قربان فکری میکنم ببینم چه میشود کرد. گفت «فکر ندارد شما همهاش امروز و فردا میکنید.» من قول نداده بودم، گفتم اطاعت میکنم.
[مراسمی بود] که دانشگاه شاگرد اولها را معرفی میکند. شاگرد اول دانشکده معماری که آمد مدال بگیرد، این ریش بلند داشت و یک هیپی کامل. من دیدم اعلیحضرت ضمن این که نشان را میزند به سینۀ او، صورتش را برگردانده که [او را] نبیند.
[بعد از این مراسم] باز هم اعلیحضرت فرمودند: «دیدید آن شاگرد را؟ چیه آخر آن کثافت؟» من دیدم که هیچ چارهای ندارم به غیر از این که باید یک فکری بکنم. خودم هم مبارزه با این چیز [را] لازم میدیدم. البته بعضیها میگویند که هرکسی ریش دارد که هیپی نیست. ولی هیپیها را ما میگرفتیم برای اینکه آن کسی که ظاهر هیپی دارد بالاخره کشانده میشود به طرف اعتیاد، اولش آدم به شکل هیپی میشود.
[مثلاً] یک وقتی در تهران مد بود تودهایها لباس مخصوص میپوشیدند. دخترهای تودهای دامن سرمهای و بلوز سفید میپوشیدند و آستینهایشان را هم برمیگرداندند بالا. پسرهایشان هم لباسی مخصوص میپوشیدند، باز هم آستینهایشان را میگرداندند. این مد شده بود در تهران. دختر غیر تودهای هم میدیدیم اینطور لباس میپوشد. زود مد میشود. ما تجربه داشتیم که لباس پوشیدن همان و به تدریج کشانده شدن به طرف کمونیسم، همان.
هیپی هم همینطور است. اول لباس هیپی میشود، بعد ایدئولوژی هیپی را میگیرد. من دستور دادم که بعضی از این هیپیها را بگیرید و وادارشان کنید که بروند بتراشند سرشان را...
اینها را کلانتریها میگیرند و یک سلمانی میخواهند که سرشان را بزنند. سرشان را ناقص میزدند که خودشان بروند بزنند. در این کار، یک نفر به اسم فرهاد مشکات هم بدون اینکه شناخته بشود گیر یک پاسبانی میافتد، میگیرند و میبرند و سرش را میزنند. او آن شب کنسرت داشته در… تالار رودکی... میرود پیش علیاحضرت که قربان من با این ریخت چطوری بیایم [رهبری ارکستر] کنم. ما را پلیس گرفته...
فردای آن روز علیاحضرت میرود پیش اعلیحضرت که، «این چه وضعی است؟ شما به یکی مدال میدهید، آنوقت رئیس شهربانی را میفرستید میرود سرش را میزند. فرهاد مشکات را سرش زدند و فلان.» گریه میکند و تقاضا میکند که مرا عوض کنند. ظاهراً اعلیحضرت اول مقاومت میکند، بعد تصویب میشود و میگوید: «خیلی خوب باید تحقیق کنیم ببینیم مسئول این کار کیست». به آقای علم، وزیر دربار، دستور میدهند که برو تحقیق کن ببین مسئول این کار کیست. منظورش مسئول تراشیدن مثلاً [سر] فرهاد مشکات.
...آقای علم به من تلفن کرد... گفتند، «مبصر، مسئول این تراشیدن سرهای اینها که بوده؟» گفتم سلمانی. گفت: «آقا شوخی نکن به من مأموریت دادند که مسئولش را تعیین کنید». گفتم که در تمام ایران در شهرها، چنین اتفاقاتی مسئولش رئیس شهربانی کل کشور است که اسمش سپهبد مبصر است.» گفت، «آقا، این چه حرفی است؟ یک نفر را معرفی کن من به اعلیحضرت بگویم.» گفتم من از آنها نیستم، من سرتیپ رحیمی [را] معرفی کنم، شما بروید یقه سرتیپ رحیمی را بگیرید به او هم بگویید یک نفر دیگر را معین کند. آخرش به یک ستوان یکی بیفتد، آنوقت ستوان یک را تنبیه بکنید...
اعلیحضرت میخواسته ببیند که من خواهم گفت که اعلیحضرت دستور داده یا نه؟ بعد دیده که نه من نگفتم و میخندد و میگوید، «میدانستم که اینطور جواب خواهد داد. خیلی خوب، عوضش کنید ولی چراغ برمیدارید دنبالش میگردید.»
تمام رلهایی که بازی کرد اعلیحضرت به من گفت، «شما جرات ندارید، میترسید.» و شاخ گذاشت تو جیب من که بکنم این کار را و یک بهانهی مسلمی [برای تغییرم پیدا کند].
آنوقت وزارت دربار [در] روزنامه کیهان و اطلاعات اعلامیه صادر کرد. من آن شب از ترسم نخوابیدم چون عوض کردن رئیس شهربانی کاری نبود که اعلامیه صادر کنند. خوب اعلیحضرت میگفت این برود و آن بیاید. اعلامیه رسمی صادر گردید به علت «بیشتر از اندازه استفاده کردن از اختیارات.»
بخشی از مصاحبهٔ محسن مبصّر (۱۲۹۶-۱۳۷۵) با پروژه تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد، نوار هشتم.
تاریخ مصاحبه: ۱۶ مرداد ۱۳۶۴.
مصاحبهکننده: حبیب لاجوردی
#تکه_مصاحبه
https://t.me/tarikh_shafahi_iran_project
راجع به انفصالم: در تهران یک عده جوان پیدا شده بودند [که] صورت هیپی داشتند، یعنی ریش دراز میگذاشتند، زلفهایشان را دراز میکردند، لباسهای مخصوصی پوشیدند و اغلب اینها نه همه، به طرف هروئین هم کشانده شده بودند...
اعلیحضرت چند دفعه اظهار تنفر کردند از آنهایی که هیپی شده بودند [و میگفتند]: «از این ریش و پشمیها من بدم میآید.» ما هم هیچ نگفتیم چون هیچ [کاری] نمیشد کرد. یک روزی گفتند: «مگر من نگفتم که بدم میآید از اینهایی که اینقدر ریش و پشم دارند، کثافتند، هیپی.» گفتم قربان فکری میکنم ببینم چه میشود کرد. گفت «فکر ندارد شما همهاش امروز و فردا میکنید.» من قول نداده بودم، گفتم اطاعت میکنم.
[مراسمی بود] که دانشگاه شاگرد اولها را معرفی میکند. شاگرد اول دانشکده معماری که آمد مدال بگیرد، این ریش بلند داشت و یک هیپی کامل. من دیدم اعلیحضرت ضمن این که نشان را میزند به سینۀ او، صورتش را برگردانده که [او را] نبیند.
[بعد از این مراسم] باز هم اعلیحضرت فرمودند: «دیدید آن شاگرد را؟ چیه آخر آن کثافت؟» من دیدم که هیچ چارهای ندارم به غیر از این که باید یک فکری بکنم. خودم هم مبارزه با این چیز [را] لازم میدیدم. البته بعضیها میگویند که هرکسی ریش دارد که هیپی نیست. ولی هیپیها را ما میگرفتیم برای اینکه آن کسی که ظاهر هیپی دارد بالاخره کشانده میشود به طرف اعتیاد، اولش آدم به شکل هیپی میشود.
[مثلاً] یک وقتی در تهران مد بود تودهایها لباس مخصوص میپوشیدند. دخترهای تودهای دامن سرمهای و بلوز سفید میپوشیدند و آستینهایشان را هم برمیگرداندند بالا. پسرهایشان هم لباسی مخصوص میپوشیدند، باز هم آستینهایشان را میگرداندند. این مد شده بود در تهران. دختر غیر تودهای هم میدیدیم اینطور لباس میپوشد. زود مد میشود. ما تجربه داشتیم که لباس پوشیدن همان و به تدریج کشانده شدن به طرف کمونیسم، همان.
هیپی هم همینطور است. اول لباس هیپی میشود، بعد ایدئولوژی هیپی را میگیرد. من دستور دادم که بعضی از این هیپیها را بگیرید و وادارشان کنید که بروند بتراشند سرشان را...
اینها را کلانتریها میگیرند و یک سلمانی میخواهند که سرشان را بزنند. سرشان را ناقص میزدند که خودشان بروند بزنند. در این کار، یک نفر به اسم فرهاد مشکات هم بدون اینکه شناخته بشود گیر یک پاسبانی میافتد، میگیرند و میبرند و سرش را میزنند. او آن شب کنسرت داشته در… تالار رودکی... میرود پیش علیاحضرت که قربان من با این ریخت چطوری بیایم [رهبری ارکستر] کنم. ما را پلیس گرفته...
فردای آن روز علیاحضرت میرود پیش اعلیحضرت که، «این چه وضعی است؟ شما به یکی مدال میدهید، آنوقت رئیس شهربانی را میفرستید میرود سرش را میزند. فرهاد مشکات را سرش زدند و فلان.» گریه میکند و تقاضا میکند که مرا عوض کنند. ظاهراً اعلیحضرت اول مقاومت میکند، بعد تصویب میشود و میگوید: «خیلی خوب باید تحقیق کنیم ببینیم مسئول این کار کیست». به آقای علم، وزیر دربار، دستور میدهند که برو تحقیق کن ببین مسئول این کار کیست. منظورش مسئول تراشیدن مثلاً [سر] فرهاد مشکات.
...آقای علم به من تلفن کرد... گفتند، «مبصر، مسئول این تراشیدن سرهای اینها که بوده؟» گفتم سلمانی. گفت: «آقا شوخی نکن به من مأموریت دادند که مسئولش را تعیین کنید». گفتم که در تمام ایران در شهرها، چنین اتفاقاتی مسئولش رئیس شهربانی کل کشور است که اسمش سپهبد مبصر است.» گفت، «آقا، این چه حرفی است؟ یک نفر را معرفی کن من به اعلیحضرت بگویم.» گفتم من از آنها نیستم، من سرتیپ رحیمی [را] معرفی کنم، شما بروید یقه سرتیپ رحیمی را بگیرید به او هم بگویید یک نفر دیگر را معین کند. آخرش به یک ستوان یکی بیفتد، آنوقت ستوان یک را تنبیه بکنید...
اعلیحضرت میخواسته ببیند که من خواهم گفت که اعلیحضرت دستور داده یا نه؟ بعد دیده که نه من نگفتم و میخندد و میگوید، «میدانستم که اینطور جواب خواهد داد. خیلی خوب، عوضش کنید ولی چراغ برمیدارید دنبالش میگردید.»
تمام رلهایی که بازی کرد اعلیحضرت به من گفت، «شما جرات ندارید، میترسید.» و شاخ گذاشت تو جیب من که بکنم این کار را و یک بهانهی مسلمی [برای تغییرم پیدا کند].
آنوقت وزارت دربار [در] روزنامه کیهان و اطلاعات اعلامیه صادر کرد. من آن شب از ترسم نخوابیدم چون عوض کردن رئیس شهربانی کاری نبود که اعلامیه صادر کنند. خوب اعلیحضرت میگفت این برود و آن بیاید. اعلامیه رسمی صادر گردید به علت «بیشتر از اندازه استفاده کردن از اختیارات.»
بخشی از مصاحبهٔ محسن مبصّر (۱۲۹۶-۱۳۷۵) با پروژه تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد، نوار هشتم.
تاریخ مصاحبه: ۱۶ مرداد ۱۳۶۴.
مصاحبهکننده: حبیب لاجوردی
#تکه_مصاحبه
https://t.me/tarikh_shafahi_iran_project
Telegram
پروژه تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد
مصاحبههای پروژه تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد به کوشش حبیب لاجوردی
این کانال زیرنظر مدیران پروژه اصلی نیست.
@AmirHAzad
آدرس سایت:
https://iranhistory.net/
حمایت مالی:
https://hamibash.com/iranhistory
این کانال زیرنظر مدیران پروژه اصلی نیست.
@AmirHAzad
آدرس سایت:
https://iranhistory.net/
حمایت مالی:
https://hamibash.com/iranhistory
👍54👎4
#سحابی
« استدلال ما این بود که شما بیش از یک سال است که مسئله نگهداری گروگانها را ادامه داده اید و راه های شرافتمندانه ای همچون طرح والدهایم را نپذیرفتید و سرانجام هم به این سادگی موضوع را به ضرر ملت ما تمام کردید! نمایندگان عضو نهضت آزادی و همچنین آقای معین فر و من انتقادات زیادی به آقایان می کردیم. تا سرانجام یک روز آقای بهزاد نبوی (به عنوان رییس هیأت نمایندگی ایران در مذاکرات الجزایر) در جلسه غیرعلنی مجلس حضور یافت و به انتقادات مطروحه پاسخ گفت. ایشان گزارشهایی را در این رابطه برای نمایندگان ارائه کرد و در پایان هم گفت اگر در این میان اتفاقی افتاده و یک مقداری هم به ضرر ماست، باید پذیرفت. چرا که در انقلاب، چرتکه نمی اندازند.
………
به هر صورت در دادگاه لاهه ایران همچون یک تکه گوشت قربانی شده بود که هر که از راه میرسید تا جایی که میتوانست از آن بر می داشت.
دادگاه لاهه و بیانیه الجزایر از جمله موارد بسیار غم انگیز انقلاب است. گروهی که تا یک زمان بسیار چپ روی میکردند و مانع هر گونه مذاکره منطقی و شرافتمندانه بودند، از سر ناچاری تن به راه حلی دادند که به زیان مردم و کشور تمام شد
»
« استدلال ما این بود که شما بیش از یک سال است که مسئله نگهداری گروگانها را ادامه داده اید و راه های شرافتمندانه ای همچون طرح والدهایم را نپذیرفتید و سرانجام هم به این سادگی موضوع را به ضرر ملت ما تمام کردید! نمایندگان عضو نهضت آزادی و همچنین آقای معین فر و من انتقادات زیادی به آقایان می کردیم. تا سرانجام یک روز آقای بهزاد نبوی (به عنوان رییس هیأت نمایندگی ایران در مذاکرات الجزایر) در جلسه غیرعلنی مجلس حضور یافت و به انتقادات مطروحه پاسخ گفت. ایشان گزارشهایی را در این رابطه برای نمایندگان ارائه کرد و در پایان هم گفت اگر در این میان اتفاقی افتاده و یک مقداری هم به ضرر ماست، باید پذیرفت. چرا که در انقلاب، چرتکه نمی اندازند.
………
به هر صورت در دادگاه لاهه ایران همچون یک تکه گوشت قربانی شده بود که هر که از راه میرسید تا جایی که میتوانست از آن بر می داشت.
دادگاه لاهه و بیانیه الجزایر از جمله موارد بسیار غم انگیز انقلاب است. گروهی که تا یک زمان بسیار چپ روی میکردند و مانع هر گونه مذاکره منطقی و شرافتمندانه بودند، از سر ناچاری تن به راه حلی دادند که به زیان مردم و کشور تمام شد
»
👍67
Forwarded from چرا ملتها شکست میخورند؟
اختراع چرخ و اخلاق از نو!
بلاهت انسان انقلابی-که غالباً فردی است مفتون شدهٔ ایدئولوژیها و حتی مدفون شده در زیر آنها- این است که میخواهد «اخلاق» یا «جامعه» را از نو اختراع کند. اینرا به عینه میتوان در اغلب ایدئولوژیهای مدرن یافت. شاید با تسامح، لیبرالیسم را بتوان از این غلظت معاف نمود. لیبرالیسم این خاصیت را دارد که با آهنگی آرام و طبیعی سربرآورد لاجرم تغییراتی در دنیای قدیم ایجاد کند، اما باقی میخواهند کنفیکون کنند و انسانی نو بسازند.
مثلی است در سرمایهداری که یک کنشگر اقتصادی چرا باید تمام ابزار تولید یا حتی قطعات ساخت یک کالا را خود از صفر بسازد. دستاوردهای پیشینیان پیشروی اوست. عاقلانه نیست که هر چه از گذشته باقی مانده را به دور انداخته و خود مدعی تولید همه چیز شود. تا حد زیادی احمقانه است که یک فعال بازاری حتی خیال کند باید خود همه چیز را تهیه یا ابداع نماید و الا یک جای کارش میلنگد. تجربه، یا آزمون و خطای دیگران کلاس درس رایگانی است که او در اختیار دارد.
باری وقتی انسان نمیتواند در اقتصاد مدعی اختراع چرخ از نو شود چرا باید چنین توهمی را در عرصهٔ بسیار حساس و پیچیدهتر اخلاق یا نظم اجتماعی در ذهن خود بپرواند. با اخلاقیات ادیان عناد ورزد و شرارت و فضائل بشری را تغییر دهد. چنین خبط دهشتناکی نخستین بار در انقلاب فرانسه-این دستاورد شیطان- رخ داد و به چنان مضحکهای بدل شد که زانو زدن در برابر صلیب هم کفارهٔ چنین گناه کبیرهای را نمیکرد. رهبران کلیسا تا اندازهای فاسد بودند اما اصول مسیحی فاسد نبود. اخلاقیات آن از پسِ قرنها تثبیت شده و هیچ عاقلی لاطائلات ولتر و هلوسیوس را به آن ترجیح نمیداد، یا به دنبال فیلوزوفهای نادان راه نمیافتد که چرخ اخلاق یا جامعه را از نو اختراع کند.
این موهومات مدرن وقتی در کمونیسم به اعلی درجه رسید، انسان را از سگ کمتر نمود. سگ در جامعهٔ انسانی حقوق و احترامی دارد که انسان در کمونیسم-این افیون روشنفکران- از آن برخوردار نبود. این پیامد اختراع اخلاق و جامعه از نو بود. انسانی بسازیم در طراز نوین انقلاب ما. جامعهای بسازیم با مالکیت عمومی و تنها مبتنی بر «نیاز»! همهاش موهومات بود و اباطیل. انسان قرار نیست در اخلاقیات کشف جدیدی کند و بیش از توان خود کاغذ سیاه نماید. باید به دستاورد قدما احترام بگذارد و آرام بگیرد و الا سیلاب گندش، همه را خفه خواهد کرد.
بلاهت انسان انقلابی-که غالباً فردی است مفتون شدهٔ ایدئولوژیها و حتی مدفون شده در زیر آنها- این است که میخواهد «اخلاق» یا «جامعه» را از نو اختراع کند. اینرا به عینه میتوان در اغلب ایدئولوژیهای مدرن یافت. شاید با تسامح، لیبرالیسم را بتوان از این غلظت معاف نمود. لیبرالیسم این خاصیت را دارد که با آهنگی آرام و طبیعی سربرآورد لاجرم تغییراتی در دنیای قدیم ایجاد کند، اما باقی میخواهند کنفیکون کنند و انسانی نو بسازند.
مثلی است در سرمایهداری که یک کنشگر اقتصادی چرا باید تمام ابزار تولید یا حتی قطعات ساخت یک کالا را خود از صفر بسازد. دستاوردهای پیشینیان پیشروی اوست. عاقلانه نیست که هر چه از گذشته باقی مانده را به دور انداخته و خود مدعی تولید همه چیز شود. تا حد زیادی احمقانه است که یک فعال بازاری حتی خیال کند باید خود همه چیز را تهیه یا ابداع نماید و الا یک جای کارش میلنگد. تجربه، یا آزمون و خطای دیگران کلاس درس رایگانی است که او در اختیار دارد.
باری وقتی انسان نمیتواند در اقتصاد مدعی اختراع چرخ از نو شود چرا باید چنین توهمی را در عرصهٔ بسیار حساس و پیچیدهتر اخلاق یا نظم اجتماعی در ذهن خود بپرواند. با اخلاقیات ادیان عناد ورزد و شرارت و فضائل بشری را تغییر دهد. چنین خبط دهشتناکی نخستین بار در انقلاب فرانسه-این دستاورد شیطان- رخ داد و به چنان مضحکهای بدل شد که زانو زدن در برابر صلیب هم کفارهٔ چنین گناه کبیرهای را نمیکرد. رهبران کلیسا تا اندازهای فاسد بودند اما اصول مسیحی فاسد نبود. اخلاقیات آن از پسِ قرنها تثبیت شده و هیچ عاقلی لاطائلات ولتر و هلوسیوس را به آن ترجیح نمیداد، یا به دنبال فیلوزوفهای نادان راه نمیافتد که چرخ اخلاق یا جامعه را از نو اختراع کند.
این موهومات مدرن وقتی در کمونیسم به اعلی درجه رسید، انسان را از سگ کمتر نمود. سگ در جامعهٔ انسانی حقوق و احترامی دارد که انسان در کمونیسم-این افیون روشنفکران- از آن برخوردار نبود. این پیامد اختراع اخلاق و جامعه از نو بود. انسانی بسازیم در طراز نوین انقلاب ما. جامعهای بسازیم با مالکیت عمومی و تنها مبتنی بر «نیاز»! همهاش موهومات بود و اباطیل. انسان قرار نیست در اخلاقیات کشف جدیدی کند و بیش از توان خود کاغذ سیاه نماید. باید به دستاورد قدما احترام بگذارد و آرام بگیرد و الا سیلاب گندش، همه را خفه خواهد کرد.
👍71👎5