جناب گاو
14.7K subscribers
647 photos
375 videos
17 files
1.05K links
محافظه کاری در باب اقتصاد و فرهنگ
Download Telegram
محسن ریحانی شاید یکی از بهترین‌ها در عرصه نظامی‌نویسی در ایران باشد. در خود ایران زندگی می‌کند، ملی‌گراست، و در امور نظامی مورد احترام خیلی‌هاست (حتی بعضی نیروهای وفادار به نظام که هنوز یک ذره عقل برایشان مانده).

حرفش را در این دو توییت فوق بخواهم خلاصه کنم این است: جدای از داستان امکانات نظامی، هیچکس به اندازه اسرائیلی‌ها جنگیدن بلد نیست!

این پست از جنگاوران هم جالب است!

خلاصه که اول دشمنت را بشناس، بعد قمپز گنده در کن!
👍258👎14
قیمت‌ها جواب دادند: «چشم جناب دکتر! بر می‌گردیم. شرمنده که سر خود بالا رفتیم و موجب آزردگی خاطر شما شدیم.»

ما هم البته باید بنشینیم خدا را شکر کنیم که (لااقل هنوز) «کمیته برگشت قیمت‌ها» و یا «سازمان قیمت‌های بعد از بحران‌ها» تشکیل نشده.
👍178👎3😁2
زخم‌های کهنه، جنگ‌های نو!

آیا اسرائیل خواستار حکمرانی بر جهان است؟ این پرسشی بود که دوستی پرسید، و در جوابش گفتم: اسرائیل به زحمت و با چنگ و دندان موجودیت و امنیت خود را نگاه دارد خیلی هنر کرده. همه همّ و غم‌شان هم واقعاً همین است. حاکمیت جهان کجا بود!

الان طبق معمول خاورمیانهٔ پساعثمانی، همه کس با همه کس در جنگ است. دروزی‌هایی که از طرفی قبلا با اسد رابطه خیلی خوبی نداشتند، ولی از طرفی متحد او علیه اسلامگراهای سنی بودند، حالا متحد اسرائیل شده‌اند. حتی علویون سوریه (همان طائفه اسد!) نیز الان مترصدند تا ببینند آیا دروزی‌ها چقدر موفق خواهند بود تا بلکه با ایشان (و بنابراین با اسرائیل) متحد و هم‌پیمان شوند.

من معتقدم که اسرائیل دوست نداشت اسد برود! اسد ضعیف برای اسرائیل بهتر از جولانی بود. ولی سیاستمداران اسرائیلی، مثل همه سیاستمداران، نمی‌توانند همه‌چیز را محاسبه کنند: زدن حزب‌الله فاتحه اسد را هم خواند! الان اسراییل با چیزی طرف است که در درازمدت از اسد برایش هزار بار بدتر است: حکومتی مثل ترکیه که در ضمن مورد حمایت ترکیه و همه کشورهای عربی است. سیاستمدار طرح می‌ریزد و نقشه می‌کشد، ولی حتی اگر با کارآمدی و هوش سیاستمداران اسرائیلی هم باشد، باز محاسبه عواقب درازمدت (و حتی کوتاه‌مدت) محال و ممتنع است.

برای اسرائیلی‌ها آنچه از سوریه مهم و‌ حیاتی است نگه داشتن بلندی‌های جولان است که آن را برای امنیت خود مطلقاً ضروری می‌بینند. برای سوریه‌ای‌ها بلندی‌های جولان مساله‌ای حیثیتی شده است. حتی اگر بر فرض امروز سوری‌ها حاضر شوند از جولان چشم‌پوشی کنند، اسرائیل هیچ گارانتی نمی‌بیند که فردای روزگار، سوریه‌ای قوی‌تر خواهان بازگشت جولان نشود. این زخمی کهنه است که هر آن ممکن است سر باز کند.
➖➖➖➖
ساختار دولت-ملت مدرن بنا بود که جای امپراتوری (یا سلطنت سنتی) گذشته را بگیرد. بنا بود همه اقوام داخل یک کشور، که تا قبل از آن هویت‌های مختلف داشتند، اکنون تحت هویتی واحد (سوری، لبنانی....) و فارغ از اختلافات قومی و مذهبی بزیند. اما کاملاً برعکس شد. درگیری‌های گاه‌گاه و محدود تبدیل به تخاصم‌های همیشگی شد. در سرزمین‌های شام (سوریه و لبنان و فلسطین و اردن...)، همیشه تنش‌هایی وجود داشت که بعضی وقت‌ها بسیار جدی هم می‌شد. زمانی در قرن ۱۹، در هنگامه ضعف عثمانی‌ها، دروزی‌ها به جان مسیحیان (اغلب مارونی‌ها) افتادند، و تعداد زیادی را کشتند. گرچه آنقدر احترام برای امیرعبدالقادر جزایری، آن جنگجوی سنی صوفی تبعیدشده به شام، داشتند که چند هزار مسیحی پناهنده شده به او را امان دهند. اما این موارد نادر بود. اکثر تنش‌ها بسیار محدود و محلی بود، و عجیب آنکه، مثلاً اقوام مسیحی مختلف در لبنان بیشتر با همدیگر مشکل پیدا می‌کردند تا با اقوام مسلمان شیعه یا سنی.

در نظم جدید ملت-دولت، یا دولت مرکزی مثل لبنان آنقدر محدود و ضعیف بود که صلح و آرامش بین اقوام مختلف (که چند دهه در صلحی مثال‌زدنی زیسته بودند) با کمترین اغتشاش (حاصل از داخل یا خارج) به هم می‌ریخت و جنگ داخلی رخ می‌داد. یا آنکه چون سوریه آنقدر قوی و فراگیر بود که هر قومی می‌خواست با در دست گرفتن آن بر بقیه مسلط شود و امنیت یا دست بالا بودن خود را حفظ کند.
➖➖➖➖
اینها زخم‌هایی در آن منطقه است که شاید دهه‌ها ادامه پیدا کند. جنگ‌های صدساله اروپا را در نظر بگیرید! اقوام و کشورهای مختلف در آن قسمت دنیا، همانند همه دنیا، درگیر گذشته‌ای هستند که بی انتخاب خود آنان به زندگی امروزشان شکل داده.

ایران در این میان هیچ نقش تاریخی و یا وظیفه‌ای و مسئولیتی نداشت! لازم نبود در هیچکدام از اینها دخالتی کند. به ما ربطی نداشت! از لحاظ تاریخی ما هیچگاه درگیر این مناسبات نبودیم. اگر گذشته آنان برای آنان اجتناب‌ناپذیر بود، گذشته آنان برای ما چنین نبود. ولی ج.ا. تصمیم گرفت و انتخاب کرد که خود را وارد این بازی کند، تصمیم گرفت گذشته و حال آنها را وارد زندگی امروز ما کند، و نتیجه‌اش برای ما آن شد که شد و امروز می‌بینیم.
👍291👎6
جناب گاو
ایرانی عزیز، لطفاً از خود...پنداری ایرانی دست بردار! (در کل این متن، به جای ... هر کلمه‌ای می‌خواهید بگذارید! مثلا «شاخ»، یا اگر مایلید کلمه‌ای کمتر مودبانه) به عنوان ایرانی، ما چیز خاص و استثنایی در دنیا و‌ در کائنات نیستیم. نه ما، هیچ ملت دیگری هم نیست.…
زودباوری

اینکه تمایل داریم چه نوع اخباری را باور کنیم، تعصبات و پیشداوری‌های ما را برملا می‌سازد.

در کشورمان، مردم به منابع متصل به حکومت آنقدر ظنین‌اند که، اگر وسط روز این منابع بگویند که الان روز است، مردم شک می‌کنند. البته با توجه به سوابق  آنها حق دارند که چنین ظنین باشند. دروغگویی جزو لاینفک اینهاست. ولی همین مردم داستان‌های خاصی را به راحتی قبول می‌کنند. 

دو نمونه اخیرش:

۱- داستان‌ها در مورد همکاری نظامی و اطلاعاتی جمهوری آذربایجان با اسرائیل در حمله به ایران. ابتدا مطرح شد که هواپیماها یا پهپادهای اسرائیل از آنجا باند شده‌اند. سر همین خبر جعلی آریایی‌های ضدقومگرای عزیز کلی سروصدا کردند. حتی وقتی معلوم شد که چنین نبوده، نقشه از مسیر هوایی هواپیماهای اسرائیلی دادند که از طریق جمهوری آذربایجان وارد ایران شده اند و سر آن هم کلی هیاهو کردند! البته در آن نقشه‌ها (حتی اگر درست می‌بود!) هواپیماها از عراق و ترکیه و‌خود ایران و ارمنستان عبور می‌کردند، قبل از اینکه وارد آسمان کشور آذربایجان شوند! ولی فقط آذربایجان بود که متهم بود! در شاهکار کمدی دیگر، در زمانی که در شهرهای بسیاری از ایران صدای پهپاد شنیده می‌شد، مصاحبه یک مرزنشین در استان اردبیل درباره شنیدن صدای پهپاد، به عنوان سند متقن و محکمی بر خیانت کشور آذربایجان به ایران مطرح شد.

۲- هیستریای ضدافغان که در جریان جنگ با اسرائیل اتفاق افتاد. کاری نداریم که سیاست‌های مهاجرپذیری چگونه باید باشد یا نباشد. تمام آن داستان‌ها درباره کشف جاسوسان افغان و دستگیری افغان‌هایی که داشتند ریزپرنده یا پهپاد تولید می‌کردند، داستانهایی که مثل مور و ملخ تولید شدند و انتشار پیدا کردند، حتی اپسیلنی حقیقت نداشتند. در بهترین حالت ظن‌هایی به چند افغان بدبخت برده می‌شد و بعد به عنوان اخبار پخش می‌شد. اتفاقاً در این مورد، این «قومگرایان ترک» بودند که به راحتی اینها را می‌پذیرفتند، چون تعداد زیادی مهاجران افغان فارسی‌زبان را توطئه‌ای از طرف «آریایی‌ها» علیه زبان ترکی می‌دانستند!

شاید لازم نباشد که یادآوری کنیم که در این موارد و خیلی موارد دیگر، این زودباوری حاصل همان خود...پنداری ایرانی است!
👍169👎46
خود....پندار عاریایی در یک نگاه!

آن وقت همین خرفت‌ها گیر می‌دهند به قاجار! یک میلیونیم عقل ناصرالدین‌شاه در مجموع مخ‌های تابدار همه‌شان (با هم!) نیست.
👍211👎37
ظهور و انتظار
بخش۱: اخبار آخرالزمان

«شاهدان یهوه» نام فرقه‌ای است که در اواخر قرن ۱۹ در آمریکا به وجود آمد و اکنون، به دلیل روش‌های تبلیغی مصرانه‌شان،  تعداد زیادی از پیروان در سرتاسر دنیا دارد. این فرقه در ابتدا با تاکید بر اینکه آمدن مسیح و پیشگویی‌های آخرزمانی بسیار نزدیک‌اند، شروع شد. با تفاسیری خاص از کتاب مقدس، تاریخ‌های متعددی را برای وقوع حوادث آخر زمانی پیش‌بینی کردند، و طبیعتاً هیچکدام هم درست در نیامد. به خصوص تاکید زیادی بر سال ۱۹۱۴ کردند. ولی ۱۹۱۴ آمد و رفت و آن چیزهایی که اینها در انتظارش بودند محقق نشد. این بود که رهبران این گروه بعداً گفتند که در حقیقت سلطنت مسیح در ۱۹۱۴ آغاز شده، ولی به نحوی مخفی!

فرقه مسیحی دیگری هست که «کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم» نام دارد. در اواسط قرن ۱۹، شخصی به نام میلر محاسباتی بر اساس بعضی آیات کتاب مقدس کرد و اعلام کرد که مسیح در سال ۱۸۴۴ بازخواهد گشت. وقتی پیش‌بینی‌اش محقق نشد، خودش و طرفدارانش به این نتیجه رسیدند که ۱۸۴۴ در واقع سالی است که مسیح وارد «محراب آسمانی» شده، و از آن سال داوری نهایی شکل گرفته است. یعنی آمدن مسیح، از یک پدیده‌ای که بناست یکباره اتفاق افتد، به یک «روند» تبدیل شد!

نمونه مشابهی در تشیع نیز داریم. در زمان قاجار، شیخ احمد احسایی (که بعداً پیروانش شیخیه نامیده شدند) تاکید زیادی بر ارتباط مستقیم با امام غائب داشت. شیخیه هر چه بودند، هنوز در درون حدود تشیع بودند؛ ولی از دل این گروه، محمدعلی باب درآمد که ابتدا ادعای «بابیت» کرد (یعنی باب امام زمان)، و بعد ادعای «قائمیت» (یعنی خود امام زمان). محمدعلی باب توسط امیرکبیر اعدام شد، ولی بابیه تبدیل به نیرویی عظیم و بسیار تأثیرگذار در تاریخ ایران شد. از آنجا که روایات مربوط به عصر بهشت‌گونه بعد از ظهور تحقق نیافت، بابی‌ها هم ظهور را یک «روند» دانستند که بناست به تدریج به مقاصد و اهداف پیش‌بینی‌شدهٔ خود برسد.
➖➖➖➖

به طور سنتی، نه در مسیحیت و‌ نه در تشیع، ظهور امری تدریجی یا یک «روند» دانسته نشده است. چیزهایی مثل «ظهور صغری» و یا «آمدن مخفی مسیح» در روایات یا در الهیات سنتی شیعه (یا مسیحیت) هیچ جایی ندارد. اینها بدعت‌هایی نو هستند.

نیز، چه در مسیحیت و چه در تشیع، زمان ظهور چیزی است که فقط و فقط خدا می‌داند. در انجیل، مسیح گفته که حتی خود مسیح هم آن را نمی‌داند!

همچنین، چیزی به عنوان «زمینه‌سازی برای ظهور» حرفی نو است. در انجیل صراحتاً آمده که حتی اگر گفته شد که مسیح بازگشته، در خانه خود بنشینید و حتی پرده‌های پنجره خود را (برای دیدن آنچه اتفاق می‌افتد) باز نکنید.‌ در تشیع تعداد بسیار زیادی روایات هست که تقیه را توصیه می‌کنند و نیز مصرانه نهی می‌کنند از مشارکت در زیر هر پرچمی که قبل از ظهور بلند شود. از طرف دیگر، هیچ حدیثی مبنی بر «زمینه‌سازی ظهور» یا امثال آن نداریم. همه آنها که می‌خواهند مقدمه‌ساز ظهور امام زمان شوند، این را با فلسفه‌بافی و نه با تکیه بر روایات توجیه می‌کنند.
➖➖➖➖

در تشیع سنتی، «انتظار ظهور» معادل دعای متداول مسیحیت است که «سلطنت تو بیاید؛ ارادۀ تو، چنانکه در آسمان انجام می‌شود، بر زمین نیز به انجام رسد!». انتظار در واقع این بینش ژرف است که روال تاریخ در کل روالی مضمحل‌شونده و رو به فساد هر چه بیشتر است، و در آخر فقط دست مستقیم خداوند است که تباهی را پایان می‌بخشد و جهانی نو می‌آغازد. این آگاهی یک وجه مشترک تمام ادیان الهی است. همراه با «واقع‌گرایی» که اوضاع را آنگونه که هست می‌بیند، انتظار جلوی تلخی و بدبینی را می‌گیرد.

انتظار در شیعه یعنی آنکه مومن می‌داند که در دنیایی زندگی می‌کند که با معیارهای الهی فاصله دارد و هر روز فاصله‌اش بیشتر می‌شود، ولی می‌داند که در آخر خود خداوند است که حکم نهایی را می‌دهد. انتظار یک فعالیت اجتماعی-سیاسی نیست، چه برسد که بخواهد بیش‌فعالی اجتماعی-سیاسی باشد. انتظار امید و اطمینان است به داوری نهایی و پیروزی خیر، در دنیایی که می‌دانیم مقدر شده در کل بد و بدتر شود.

همین آگاهی از واقعیت دنیا بود که موجب شد شیعه اثناعشری و تقریباً همه علمای آن برای ده قرن متوالی تن به حکومت‌های عرفی (خلفا یا پادشاهان) بدهند و به دنبال بالا بردن پرچمی و عَلَمی نباشند.
➖➖➖➖

افراد و‌ گروه‌هایی که مرتب و مداوم در کار آخر زمان اند، می‌خواهند ظهور را با فعالیت‌های اجتماعی تسریع بخشند، آنقدر مغرورند که می‌خواهند زمینه‌ساز ظهور شوند، و اخیراً نیز عباراتی بدیع و نو چون «ظهور تدریجی»، «ظهور مخفی» یا «ظهور صُغری» به کار می‌برند، اینها در امتداد تشیع سنتی نیستند، بلکه در کار آفرینش فرقه‌ای نو هستند.
➖➖➖➖
خوشتر آن باشد که سر دلبران
گفته آید در حدیث دیگران!
بر این اساس، مثال‌های خود را با فرقه‌های مسیحی آغازیدیم. در بخش بعد به جنبه‌های منحصر به فرد فرقهٔ آخرالزمانی ایرانی می‌پردازیم.
👍113👎4
جناب گاو
کل داستان بوی بدی می‌دهد!
کل داستان بوی بدی می‌دهد!

این چند ماه پیش در مورد سایت‌های طلای دیجیتال در اینجا گفته شد. گویا داستان دارد جدی می‌شود. پرسشی که آنجا مطرح شد را دوباره تکرار کنیم:
اگر داستان خالی‌فروشی باشد، آن وقت عنقریب با یک بحران دیگر روبرو خواهیم بود! آیا در آن صورت، مال‌باختگان باز هم خواهند خواست که حکومت از جیب همه ملت ضرر آنها را جبران کند؟
👍71
برای خیلی از مرکزنشینان بحران آب در کشور تازه یک هفته است شروع شده!
👍250👎2
کلماتی که از بمب‌های اسرائیل خطرناک‌ترند:

عدالت اجتماعی
توسعه
گفتمان توسعه
امر ملی
گفتمان ملی
فقه حداکثری
زمینه‌سازی ظهور
حقوق بشر.....

شما هم کمی فکر کنید احتمالا واژگان دیگری نیز خواهید یافت.
👍348👎19
کمرها را محکم ببندید!

۱ـ آب
ده بیست سالی می‌شود که خیلی‌ها در مورد بحران آب حرف می‌زنند. مردم هم از آن آگاه بودند. با این وجود، قطع آب برای خیلی‌ها، به خصوص در شهرهای بزرگ و بالاخص در تهران، چیزی شوکه‌کننده بود!

پرسش: در تمام این سال‌ها دولت‌های مختلف برای بحران آب چه کردند؟ پاسخ: همان کارهایی را کردند که بحران آب را موجب شده بود. به سدسازی‌های گسترده ادامه دادند، کشاورزی را بسط دادند، در خوزستان کاشت نیشکر را گسترده‌تر کردند...

ما مردم گمان می‌کردیم که وقتی همه از بحران آب سخن می‌گویند، لابد دولت فکری دارد، برنامه‌ای دارد، برنامه‌ریزان چیزی در ذهن دارند! ولی...

۲- نماز جمعه
بعد از جنگ ۱۲روزه با اسرائیل، و در زمانی که حکومت به «وطن وطن» گفتن افتاده بود و به نظر می‌رسید سعی می‌شود مردم بیشتری را با خود همراه کنند، باز صدیقی امام جمعه شد!

خیلی‌ها گفتند که این کار لجباری حکومت با مردم بود. ولی ای کاش اینگونه بود! یعنی ای کاش پشت این کار فکری بود و مقصودی داشت، حتی اگر آن مقصود لجباری بود!

اما نه! حکومت اکنون در تمام تصمیم‌گیری‌هایش به نوعی بیماری دچار شده. هر گوشه از امور را گروهی قبضه کرده‌اند و در آن منافع مادی یا ایدئولوژیک برای خودشان تعریف کرده‌اند و‌ حاضر نیستند قدمی عقب بنشینند. فکری منسجم برای کل حکومت در کار نیست! ما «نظام» نداریم! این از فلان اداره چلغوز در فلان شهرستان صادق است تا رادیوتلویزیون تا شورای ائمه جمعه.... ما تعداد زیادی گروه‌ داریم، رسمی یا مافیایی، که خودشان هم در گرهٔ کور گذشته خود گیر کرده‌اند، چیزی خارج از آن نمی‌شناسند و همه هم گرفتار نوعی نزدیک‌بینی حاد در مورد منافع خودند.

۳- اقتصاد
اگر حتی مکانیسم ماشه فعال نشود و اگر حتی دوباره جنگی درنگیرد، سیاست‌های اقتصادی کنونی (که میراث تمام دولت‌های قبلی است و در واقع امری حکومتی و مربوط به کل حکومت است) به خودی خود اقتصاد کشور را به فنا خواهد داد. تمام این کنترل‌گری‌ها، محدودیت‌ها، فشارها و فسادها حتی بهترین اقتصاد را نابود خواهد کرد. به آن اضافه کنید قطعی برق و آب و در زمستان گاز را! به آن اضافه کنید تصمیمات خلق‌الساعه را! به آن اضافه کنید احساس عدم ثبات را! این را که دولت مستقیم و غیرمستقیم مشغول تحمیل انواع هزینه‌ها به فعالان اقتصادی است! اینکه مالیات‌ها را بالا و بالاتر می‌برند، ولی خدمات را پایین و‌پایین‌تر! گمان می‌کنید کسی در این شرایط حاضر به سرمایه‌گذاری خواهد بود؟

۴-خوش‌خیالی
با این حال، هنوز اکثر افراد، خیلی از تولیدکنندگان یا بقیه فعالان اقتصادی، هنوز ته دل‌شان باور نکرده‌اند که چه خبر است. باور نمی‌کنند که دولت و حکومت واقعاً برنامه‌ای ندارند. هنوز ته دل‌شان امیدوارند که ما نزدیک به انتهای تونل وحشت هستیم.

چه در مورد قطعی آب یا جنگ با اسرائیل، گرچه خیلی در موردش صحبت می‌شد، وقتی اتفاق افتاد خیلی‌ها را شوکه کرد. در یک سال گذشته حوادث زیادی دیدیم که قاعدتاً باید در طول چند سال می‌دیدیم. کسی یادش هست که کمتر از سه ماه پیش در گمرک بندرعباس آن انفجار فاجعه‌بار اتفاق افتاد؟

من رمال نیستم و نمی‌توانم پیشگویی کنم! بنابر این نمی‌توانم بگویم فردا چه اتفاقی رخ خواهد داد. نمی‌دانم آیا یک فروپاشی ناگهانی اقتصادی خواهیم داشت، یا اضمحلالی با شیب هر چه تندتر و تندتر. ولی بدانید که برنامه‌ای در کار نیست. بدانید که صدر تا ذیل حکومتیان خودشان هم نمی‌دانند چه کار می‌کنند. آنها هم فقط تلاش می‌کنند امروز را به فردا برسانند.

کمرها را محکم ببندید و از آنچه در پیش رو داریم شوکه نشوید!
👍348👎4🤷‍♂1
Forwarded from مرتضی کاظمی
توسعه‌ی دستوری!

مرتضی کاظمی

بارها به اسم توسعه ما را فریب داده‌اند. مثلاً همینجا در ایران، زیر پرچم «توسعه» کارهایی انجام شده که به جای پیشرفت و بهبود، در عمل فریب و عقب‌گرد بوده و بیشتر برای نمایش و فریبکاری استفاده شده است. تا زمانی که آزادی، حقوق مالکیت و رقابت سالم تضمین نشود «توسعه‌ی دستوری» فقط ویترین فریبنده‌ای از پیشرفت خواهد بود.

توسعه یک کلمه مقدس نیست!

واژه توسعه را آنچنان مقدس جلوه داده‌اند که توانسته‌اند خرابکاری‌هایشان را به نام توسعه توجیه کنند. مثلاً:

🔹 سدسازی‌‌های گسترده که به اسم توسعه انجام شد در عمل رودخانه‌ها و تالاب‌ها را خشکاند و محیط‌زیست کشور را منفجر کرد.

🔹 افزایش مالیات‌ها که با شعار زمینه‌سازی برای توسعه‌ی سیاسی انجام شد در عمل نه تنها دولتی پاسخگو ایجاد نکرد بلکه فقط بی‌عدالتی و اتلاف منابع را بیشتر کرد.

🔹 ساخت بی‌رویه و نادرست اتوبان‌ها که به اسم توسعه‌ی شهری انجام شد عملاً باعث گسترش رانت، دستکاری در بافت اجتماعی و همچنین باعث افزایش آلودگی هوا شد.

به نام توسعه؛ به کام فساد

🔹 رانت‌های کلان در چاپ و انتشار کتاب‌های ایدئولوژیک که به اسم توسعه‌ی فرهنگی انجام شد در واقع نه تنها منابع عمومی را هدر داد بلکه به جامعه از لحاظ فرهنگی و سیاسی آسیب‌های سنگین وارد کرد.

🔹 شهرک‌سازی‌های بی‌حساب که به اسم توسعه و ساخت مسکن انجام شد در عمل زمین‌های کشاورزی و منابع آبی را نابود کرد و در نتیجه سکونتگاه‌های بی‌کیفیت به‌جا گذاشت.

🔹 توسعه‌ی صنعتی به شکل رانتی که به اسم توسعه‌ی اقتصادی انجام شد در عمل به جای رقابت و نوآوری، انحصار و امتیازهای ویژه برای بنگاه‌های دولتی و شبه‌دولتی ایجاد کرد.

🔹 پروژه‌های عظیم دولتی در نفت و گاز که به اسم توسعه ملی انجام شد عملاً به جای بهره‌وری و رفاه عمومی، منبع فساد و سوءمدیریت شدند.

🔹 افزایش بی‌رویه قیمت‌گذاری و یارانه‌های ناکارآمد که به اسم توسعه و عدالت اجتماعی انجام شد عملاً منابع را هدر داد و انگیزه تولید را از بین برد.

وقتی پاسخگویی، شفافیت و عدالت وجود نداشته باشد، هر چیزی حتی با عنوان زیبا و فریبنده «توسعه»—می‌تواند علیه پیشرفت و انسانیت باشد.

اقتصاددانانی مانند پیتر بائر و فریدریش هایک بارها در مورد توسعه دستوری هشدار داده‌ و گفته‌اند توسعه با فرمان و دستور یا اجرای پروژه‌های عظیم و انجام هزینه‌کرد‌های دولتی به‌وجود نمی‌آید.

هایک می‌گفت: «تمدن، نتیجه طراحی آگاهانه نیست؛ بلکه حاصل آزادی و همکاری خودجوش انسان‌هاست.»

پیتر بائر می‌گفت:

«توسعه یعنی گسترش انتخاب‌های مردم؛ نه گسترش قدرت دولت برای مهندسی جامعه.»
پیشرفت واقعی آن‌جاست که:

▫️ حقوق مالکیت و حاکمیت حقوق تضمین شود.

▫️ بازارهای آزاد و رقابت سالم به مردم امکان رشد بدهد.

▫️ دولت به‌جای پروژه‌سازی و انجام پروژه‌های عظیم از زیرساخت‌های نهادی (دادگاه مستقل، نظام مالی شفاف و آزادی رسانه) حمایت بکند.

▫️ مردم بتوانند آزادانه فکر کنند، تولید کنند و با هم همکاری کنند.

▫️ تا زمانی که این اصول پایه‌ای شکل نگیرند، مواردی که گفته شد فقط «نمایشی از پیشرفت» خواهد بود، نه خودِ پیشرفت.

آدام اسمیت بیش از دویست سال پیش گفته بود: «بهبود وضعیت ملت‌ها، حاصل آزادی کار و تجارت مردم عادی است؛ نه نتیجه طرح‌های بزرگ دولت‌ها.»

۸ مرداد ۱۴۰۴
https://t.me/mortezakazemii
👍117👎2
در بحبوحه انتخابات، در همین کانال گفتیم:

کی این غضنفر را هل داد؟ اگر پزشکیان بدشانسی بیاورد و رئیس‌جمهور شود، چه کار می‌خواهد بکند؟ حتی بر فرض اینکه بخواهد بر خلاف ساختار فاسد فعلی حرکتی کند (کاری که با تبعیت از بالاسری‌ها نمی‌خواند)، چه کار می‌تواند بکند؟ با مجلس و حکومتی که اکثر ارکانش دست بی‌عقلانی از نوع جلیلی است! با بحران‌هایی که تلمبار شده‌اند و میدان‌های مین برای هر رئیس‌جمهور حساب می‌شوند، با نفرت‌پراکنی که هر روز علیه او خواهد شد (به خصوص از طرف جماعت موسوم به ملی‌گرا، که حتی حرف زدن فارسی با لهجه غیرتهرانی را خیانت به کشور می‌دانند)، با تلویزیونی که شبانه‌روزی علیه او خواهد بود، و با قدرت صفر یا نزدیک صفری که در اختیار خواهد داشت؟


اینجا نیز میدان های مین در انتظار او را برشمردیم.
👍140👎10
جناب گاو
کمرها را محکم ببندید! ۱ـ آب ده بیست سالی می‌شود که خیلی‌ها در مورد بحران آب حرف می‌زنند. مردم هم از آن آگاه بودند. با این وجود، قطع آب برای خیلی‌ها، به خصوص در شهرهای بزرگ و بالاخص در تهران، چیزی شوکه‌کننده بود! پرسش: در تمام این سال‌ها دولت‌های مختلف برای…
گفتیم که
بدانید که صدر تا ذیل حکومتیان خودشان هم نمی‌دانند چه کار می‌کنند. آنها هم فقط تلاش می‌کنند امروز را به فردا برسانند.


نه تنها در اقتصاد (چنانچه گفتیم)، بلکه در هر چیز دیگر. به خصوص در باب مذاکرات و سیاست خارجی. و الّا مگر ممکن بود که عراقچی چنین سخن ابلهانه‌ای بگوید که:
«پیش‌شرط از سرگیری مذاکرات، موافقت واشنگتن با پرداخت غرامت به تهران است.»


با این دست و فرمان، با جنگ بعدی فاصلهٔ زیادی نداریم.
👍124👎3
Forwarded from مهرپویا علا
کدام میهن‌دوستی؟

یک میهن‌دوستی داریم که اخلاقی، دمکراتیک، آزادی‌خواهانه، عقلانی، صلح‌جویانه، سازنده و فرهنگ‌مدار است. این نوع میهن‌دوستی مستقل از دولت است. مبتنی بر علاقه به دیار و زادگاه و خاطرات مشترک تعدادی از انسان‌ها با انسان‌های دیگر است. به بیان دیگر ایدئولوژیِ ساخته پرداخته و توجیه‌گر دولت مطلقه نیست و دولت نه تنها آن را رواج نمی‌دهد، بلکه در بسیاری از مواقع تمایل به سرکوب آن دارد. چون مستقل از دولت است با هر ساز دولت هم نمی‌رقصد. خود دولت و حاکمان قرار است با محک آن سنجیده شوند و در نتیجه قیدی بر رفتار حاکمان است.

اخلاقی است، چون نمی‌گوید «من همیشه و تحت هر شرایطی سمت کشورم هستم» و معنای این سخن جز این نمی‌تواند باشد که دولت حاکم بر کشورم «هر کاری» انجام دهد من حمایت می‌کنم و در نتیجه در آن «هر کاری» شریک خواهم شد.

دمکراتیک است، چون مفهوم شهروندی و گسترش حس مشارکت داشتن در امر کشورداری را باعث گسترش حس میهن‌دوستی می‌داند.

آزادی‌خواهانه است، چون می‌داند هر قدم مثبتی برای کشور جز از راه آزادی شدنی نیست و بنابراین کشور را دژ آزادی قرار می‌دهد که درون دیوارهای آن مردم صدایشان بلند است و کسی احساس خفقان و ناامنی نمی‌کند.

عقلانی است، چون محدودیت قدرت انسان را پذیرفته و می‌داند که هیچ‌کس ولو با ارادۀ خوب باز توان تغییر تمام جهان را ندارد؛ بنابراین دامنۀ توجه خود را محدود به مرزهایی می‌کند که با آن آشنایی بیشتری دارد و شمار کمتری از انسان‌ها را در بر می‌گیرد. اگر بتواند کار مثبتی برای کشور خود انجام دهد دیگران از آن تقلید خواهند کرد و نیازی به تحمیل چیزی نیست.

صلح‌جویانه و حتی جهان‌گراست، چون همان حس میهن‌دوستی خود را برای تمام انسان‌ها نیز به رسمیت می‌شناسد و به دنبال تحقیر دیگران نیست.

سازنده است، چون پیشرفت دیگران را به زیان خود نمی‌داند. مانند خانواده‌ای که حضور خانه‌شان در محله‌ای بهتر را به زیان خود نمی‌دانند.

فرهنگ‌مدار است، چون علاقه‌اش به فرهنگ کشور با انگیزۀ فخرفروشی نیست. به فرهنگ کشور و اعتلای آن علاقه دارد، چون به طور طبیعی برای او امکان بیشتری برای آشنایی و انس یافتن با آن فرهنگ در مقایسه با فرهنگ‌های دورتر فراهم است.

در مقابل نوع دیگری از میهن‌دوستی داریم که میهن را از هر دشمنی بی‌نیاز می‌گرداند. دولت‌گرا، اقتدارگرا، ضدآزادی، سادیستی و مازوخیستی، غیرعقلانی و میلیتاریستی (نظامی‌گرا) و غیرانسانی است. کینه‌جو نسبت به همسایگان در بیرون مرزها و کینه‌جو نسبت اقشار اجتماعی ناهمگون در درون مرزهاست. میهن برایش ربط چندانی به انسان‌هایی که در آن زندگی می‌کنند ندارد. آنان چیزی نیستند مگر مصالح یا مهمات مورد استفاده برای «میهنی» که درون ذهنش ساخته شده است.

دولت‌گراست، چون نه تنها ربطی به تجربیات روزمرۀ انسان‌ها و خاطرات مشترک آنان ندارد، بلکه در صدد محو و سرکوب آن‌ها و جایگزینی‌شان با آموزه‌های رسمی دولت است.

اقتدارگراست، چون از انسان‌ها تنها اطاعت محض می‌خواهد و جامعه را پادگانی چند میلیونی می‌داند.

ضدآزادی است، چون اگر هم به آبادانی کشور گوشۀ چشمی داشته باشد، باز انجام آن را حیطۀ کاری دولت می‌پندارد و در پیشرفت جوامع نقش تعیین‌کنندۀ آزادی را نمی‌فهمد.

سادیستی است، چون از آزار مردمان دیگر کشورها به دست «میهنش» لذت می‌برد و به آن افتخار می‌کند؛ و مازوخیستی است، چون از آزار مردمان کشور خود و گاهی حتی از آزار خودش به دست «میهنش» لذت می‌برد.

غیرعقلانی و مالیخولیایی است، چون از ابتدا فرض را بر دشمنی گرفته است و در نتیجه به هر نشانۀ بی‌ربطی برای اثبات آن دشمنی چنگ می‌زند.

نظامی‌گراست، چون میهن را در جنگ دائمی با دشمنان و توطئه‌گران داخلی و خارجی تصور می‌کند. نگاه شهوانی به انواع سلاح‌ها دارد. سلاح برایش چیزی فراتر از ابزار دفاع در برابر تهاجم احتمالی دیگران است. تهاجمی که شواهد اثبات‌پذیر و عقلانی در مورد آن موجود باشد. به برتری تسلیحاتی نسبت به دیگران افتخار می‌کند، ولو اینکه هیچ خطری از جانب آنان متوجه کشور نباشد. درست مانند کودکی است که با اسباب‌بازی مدل بالاترش پز می‌دهد.

غیرانسانی است، چون منطق روابط میان انسان‌ها را با روابط میان حیوانات یکسان می‌انگارد که مطابق آن یا باید بخوری یا خورده می‌شوی. نقش همکاری میان انسان را در تمایز یافتن جوامع انسان از گله‌های حیوانی نمی‌شناسد.

و تمام این موارد و موارد بسیار دیگر باعث می‌شوند که میهن‌دوستی نوع نخست را اخلاقی و میهن‌دوستی نوع دوم را غیراخلاقی بدانیم. باید بدانیم که هماهنگی کامل میان امر اخلاقی، امر سازنده و امر عقلانی وجود دارد. اگر گمان می‌کنید «میهن‌دوستی پوتینی» باعث اعتلای فرهنگ روسیه و رفاه بیشتر روس‌ها شد به دنبال نسخه‌ای مانند آن بروید. در غیر این صورت دنبال نسخه‌ای باشید که تعارضی با آزادی و عقلانیت ندارد.
👍152👎10
جناب گاو
کمرها را محکم ببندید! ۱ـ آب ده بیست سالی می‌شود که خیلی‌ها در مورد بحران آب حرف می‌زنند. مردم هم از آن آگاه بودند. با این وجود، قطع آب برای خیلی‌ها، به خصوص در شهرهای بزرگ و بالاخص در تهران، چیزی شوکه‌کننده بود! پرسش: در تمام این سال‌ها دولت‌های مختلف برای…
در نبود دولتمردان!

باز هم می‌گویم، گرچه خیلی‌ها کاملاً باور ندارند این حرفم را که: کل حکومت تبدیل شده به یک گیجی مفرط، تشکیل شده از نهادهای حکومتی و‌ گروه‌های مافیایی که فقط دور خودشان می‌چرخند و نمی‌توانند یک ذره از کلاف‌های پیچیده‌ای که دور خودشان تنیده‌اند کم کنند. در اقتصاد، در آب و حامل‌های انرژی، در سیاست خارجی.... و نیز در مسائل امنیتی و دفاعی.

نمونه‌های بارزش: حالا که مسئله انرژی و آب بسیار بحرانی شده، بالاخره تصمیم گرفتند کاری بکنند. چه کار کردند؟ ۱- تصمیم گرفتند یک بوروکراسی جدید راه بیندازند تحت عنوان «سازمان بهینه‌سازی و مدیریت راهبردی انرژی» و ریاست آن را هم سپردند به اسماعیل سقاب اصفهانی، شخصی که در عمرش یک روزش را در بخش انرژی یا صنعت یا هیچ چیزی مربوط به اینها نگذرانده و فقط بلد است «مدیر» آن هم از نوع دولتی باشد! ۲- چماق کلفت و گنده در یک دست، و هویج باریک و‌پژمرده در دست دیگر گرفته‌اند، و می‌خواهند تمام صنایع ریز و درشت را مجبور کنند به نصب پنل‌های خورشیدی! ۳- در حالیکه تمام شهرهای کوچک و بزرگ مشکل آب دارند، دارند به سرعت برق و باد طرح انتقال آب از طالقان به تهران را پیش می‌برند تا یک وقت خدای‌نکرده مرکزنشینان دچار سختی نشوند. حالا اینکه موارد قبلی انتقال آب چه ضربه‌هایی به محیط زیست زد و‌ چه دشمنی‌هایی موجب شد هم مهم نیست! حقوق مالکیت هم که هیچوقت مهم نبوده.

توجه کنید که در بحران شدید انرژی و‌ آب هستیم که می‌تواند اقتصاد مملکت را به باد فنا دهد، و اینها چیزهایی است که دولت انجام داده. شما در این اقدامات روزنه‌ای از امید می‌بینید؟

مثال دیگر: در وسط جنگ (توجه کنید که ما رسماً از جنگ خارج نشده‌ایم) و‌ وقتی انواع سوراخ‌های امنیتی و ضعف‌های دفاعی‌مان برملا شده‌، به فکر علاج افتاده‌اند. چه کار کنیم، چه کار نکنیم؟ ایده‌پردازان‌شان افتاده‌اند به همان خزعبل‌بافی‌های همیشگی‌شان در مورد اتحاد با شرق و معاهده با چین و «کریدور» و «ژئوپلیتیک» و مانند آن، که فقط مایه خودارضایی ذهنی است. در مقام عمل هم، در کنار شورای امنیت ملی و دوجین شوراها و نهادهای امنیتی-نظامی دیگر، دارند یک بوروکراسی دیگر با نام «شورای عالی دفاع» درست می‌کنند! یعنی یک ذره نمی‌توانند از دنیای بوروکراتیک خود فاصله بگیرند.

دوستان! ما در این کشور چیزی به نام سیاستمدار و دولتمرد نداریم. در حقیقت، نزدیک ۷۰ سال است که قحط دولتمرد حسابی آمده و هر روز هم از این لحاظ پس می‌رویم. ما فقط تعدادی ایدئولوگ و بوروکرات ابله داریم. همین!
👍268👎6
یادش بخیر روزگاران قدیم! شما جوان‌ترها یادتان نمی‌آید، ولی یک زمانی بود که معیار شیعه برای حق و باطل حضرت علی بود (اگر نه همیشه در عمل، لااقل در نظر).

قبل از آنکه چپ کل دین و‌ مذهب را مصادره کند.
👍210👎5
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
هر بوروکرات یک شاه نیست، بلکه یک خداست! احساس قدرت الهی دارد.
👍59