Forwarded from کانال روزِ خوش
مواظب باشيد كه بنده ی ايده آل ها نشويد؛
وگرنه به زودی نوكر موعظه گران خواهيد شد...!
برتولت_برشت
وگرنه به زودی نوكر موعظه گران خواهيد شد...!
برتولت_برشت
👍146👎5
Forwarded from زُروان (Alireza Yazdiani)
♦️ تقریبا آب طالقان با دبی ۲۵۰۰ لیتر بر ثانیه به تهران رسید.
🔹 نتیجه نهایی این پروژه هم از الان مشخصه؛
خشکی طالقان و کمبود مجدد آب در تهران!
🔸 با وجود اینکه آب طالقان برای ۱.۱ الی ۱.۴ میلیون نفر کفایت میکنه؛
🔹 اما تا مادامی که ۳۰ درصد نشتی آب تهران حل نشه؛ فایدهای ندارد!
#انرژی
🕊 @Zourvann
🔹 نتیجه نهایی این پروژه هم از الان مشخصه؛
خشکی طالقان و کمبود مجدد آب در تهران!
🔸 با وجود اینکه آب طالقان برای ۱.۱ الی ۱.۴ میلیون نفر کفایت میکنه؛
🔹 اما تا مادامی که ۳۰ درصد نشتی آب تهران حل نشه؛ فایدهای ندارد!
#انرژی
🕊 @Zourvann
👍116👎7
زُروان
♦️ تقریبا آب طالقان با دبی ۲۵۰۰ لیتر بر ثانیه به تهران رسید. 🔹 نتیجه نهایی این پروژه هم از الان مشخصه؛ خشکی طالقان و کمبود مجدد آب در تهران! 🔸 با وجود اینکه آب طالقان برای ۱.۱ الی ۱.۴ میلیون نفر کفایت میکنه؛ 🔹 اما تا مادامی که ۳۰ درصد نشتی آب تهران حل…
همه ایران فدای یک موی سر مرکزنشینان! چه معنی دارد تهرانی آب نداشته باشد و بقیه جاها آب داشته باشند. چه غلطا!!
👍194👎24
جناب گاو
داییجان ناپلئونهای ایرانی در مورد دوچیز مطمئناند: ۱-غرب (به خصوص انگلیس و آمریکا) شاه را بردند و آخوند را آوردند! ۲-همان غرب نمیخواهد آخوند برود! حالا اینکه در زمان شاه، همین غرب کلی تسلیحات به ایران فروخت، کلی ارتش شاه را تعلیم داد، با شاه همه گونه…
پرسش همیشگی: آیا گفتهها و مصاحبههای شاه در چند سال آخر حکومتش که غرب را تلویحاً تهدید میکرد، آنها را تحقیر میکرد، موجب نشد که قدرتهای غربی علیه او توطئه کنند و یا لااقل پشت او را خالی کنند؟
پاسخ: خیر! اگر غربیها میخواستند در سیاست خارجی خود واکنشهای احساسی این چنینی نشان دهند، حالا وضعیتشان چیزی بود شبیه وضعیت ما! عقل سرد است که باید بر سیاستهای خارجی یک کشور مسلط باشد، و عقل سرد گزافهگوییهای هیجانزده یک شاه (در یک کشور جهانسومی که مدتی پول یامفت نفت بادش کرده) را جدی نمیگیرد.
پاسخ: خیر! اگر غربیها میخواستند در سیاست خارجی خود واکنشهای احساسی این چنینی نشان دهند، حالا وضعیتشان چیزی بود شبیه وضعیت ما! عقل سرد است که باید بر سیاستهای خارجی یک کشور مسلط باشد، و عقل سرد گزافهگوییهای هیجانزده یک شاه (در یک کشور جهانسومی که مدتی پول یامفت نفت بادش کرده) را جدی نمیگیرد.
👍188👎54
Forwarded from مهرپویا علا
خاطرات و خطرات
مسئلهی اساسی که اصلاً دوستان غربی ما با تأسیس کارخانه مخالف بودند. وای به آن که به دست روسها انجام شود
«به ما ذوبآهن نمیدادند تا پیشرفت نکنیم»
(بخش ۱/۲)
اینکه غربیها نمیخواستند ما صنایع سنگین مثل ذوبآهن داشته باشیم یکی دیگر از آن افسانههای قدیمی رایج در ایران و ناشی از ندانستن عملکرد اقتصاد در یک کشور نسبتاً آزاد غربی است. بسیار مشاهده میشود که حتی حکومتیها به همین حرف استناد میکنند و میگویند «نگاه کنید! شاه و جمهوری اسلامی نداره اینها با پیشرفت ایران مخالفند!» و با همین دست دعاوی اینبار بیست سال یک برنامه فاجعهبار هستهای را به بخشی از افکار عمومی در کشور بهعنوان برنامهای برای پیشرفت و استقلال کشور فروختند.
در اینگونه دعاوی حتی سادهترین ملاحظات منطقی نادیده گرفته میشوند. یک لحظه فکر کنید اگر ایالات متحد بهراستی نمیخواست ایران ذوبآهن و فولاد داشته باشد آن هم در دهۀ چهل خورشیدی که ایران بسیار ناتوانتر از دهه پنجاه و وابستهتر به ایالات متحد بود هیچ ابزاری برای جلوگیری از خرید آن از شوروی نداشت؟ نمیگویم میتوانست تأسیسات ذوبآهن را بمباران کند. اصلاً نیازی به چنین اقدامی نبود. آیا با چند تا تحریم یا حتی با چند تا لغو قرارداد نمیتوانست شاه را تحت فشار بگذارد و ناچارش کند قرارداد با شوروی را لغو کند؟ بعد مگر کل حجم اقتصاد ایران در دهۀ چهل خورشیدی چقدر بود که ایالات متحد از تولید حداکثر چند میلیون تن فولاد در آن نگران شود؟ توهم و خودبزرگبینی و خودمرکزعالمپنداری تا کی؟!
در واقعیت هیچ دولت غربی مانع فروش مجتمع ذوبآهن و فولاد به ایران نمیشد. صرفاً ملاحظات اقتصادی و محاسبۀ سود و زیان اقتصادی باعث میشد شرکتهای غربی حاضر به سرمایهگذاری مشترک در این زمینه نباشد. شرکتهای آلمان غربی حاضر بودند مجتمع ذوبآهن و فولاد را به ایران بفروشند. یعنی پولش را بگیرند، کارخانه را تحویل دهند و تمام. مشکل اینجا بود که ایران در دهۀ چهل هنوز پول کافی برای ایجاد یک مجتمع عظیم نداشت. در نتیجه تنها دو راه پیشروی ما بود:
یا باید از بانک جهانی وام میگرفتیم، با پول آن کارخانه را میخریدیم و بعد با سود حاصل از عملکرد کارخانه اقساط وام را پرداخت میکردیم؛ یا باید یک شرکت غربی مانند صنایع کروپ را راضی میکردیم با ما وارد سرمایهگذاری مشترک شوند. یعنی بخشی از تأمین مالی ساخت مجتمع را بر عهده بگیرند و در سود حاصل از عملکرد آن شریک شوند. بعداً اگر ایران خواست سهام آن شرکت را بخرد یا مثلاً شرایطی در قرارداد بگنجانند که پس از مدتی کل سهام کارخانه به ایران تعلق خواهد گرفت.
شرکت آلمانی، علیرغم فشار دولت آلمان غربی به آن برای همکاری با ایران، نهایتاً زیر بار نرفت و از این قضیه شانه خالی کرد. آیا آن شرکت چشم دیدن پیشرفت ایران و حداکثر چند میلیون تن (در آن زمان چند صد هزار تن) فولاد و آهن ساختن ما را نداشت؟ بههیچوجه. دلیلش پیشینۀ اجرای پروژۀ ذوبآهن و فولاد در دیگر کشورهای جهان سوم بود. ایران درواقع اولین کشوری نبود که حاکمان آن دچار چنین توهماتی شده بودند که کلید پیشرفت ما نه آزادی اقتصادی و سیاسی بلکه مجتمعهای بزرگ صنعتی است. تمام پروژههای مشابه در کشورهای جهان سوم مثل آمریکای لاتین زیان داده بودند. مثلاً غربیها برای بولیوی که آن زمان حکومت راستگرا داشت ذوبآهن ساخته بودند. هیچکدام از اینها به سودآوری نرسیده بودند چون برای داشتن ذوبآهن و فولاد سودآور فقط کافی نیست که شما سنگ آهن، ذغالسنگ و آب کافی داشته باشید. آهن و فولاد مثل هر محصول دیگری باید بازار داشته باشد. برای آنکه فولاد و آهن بازار داشته باشد شما باید صنعت داشته باشید که در آن زمان ما به اندازۀ کافی نداشتیم. عمدۀ تولید ما عبارت از نفت بود و کشاورزی که آن زمان کفاف جمعیت ۳۰ میلیونی ایران را بهسادگی میداد. الان را نگاه نکنید که جمعیت ایران ۹۰ میلیون شده است و وارد دورۀ کمآبی هم شدهایم. در این شرایط آن همه آهن و فولاد را برای چه میخواستیم تولید کنیم؟
ادامه در پست بعدی...
(بخش ۱/۲)
اینکه غربیها نمیخواستند ما صنایع سنگین مثل ذوبآهن داشته باشیم یکی دیگر از آن افسانههای قدیمی رایج در ایران و ناشی از ندانستن عملکرد اقتصاد در یک کشور نسبتاً آزاد غربی است. بسیار مشاهده میشود که حتی حکومتیها به همین حرف استناد میکنند و میگویند «نگاه کنید! شاه و جمهوری اسلامی نداره اینها با پیشرفت ایران مخالفند!» و با همین دست دعاوی اینبار بیست سال یک برنامه فاجعهبار هستهای را به بخشی از افکار عمومی در کشور بهعنوان برنامهای برای پیشرفت و استقلال کشور فروختند.
در اینگونه دعاوی حتی سادهترین ملاحظات منطقی نادیده گرفته میشوند. یک لحظه فکر کنید اگر ایالات متحد بهراستی نمیخواست ایران ذوبآهن و فولاد داشته باشد آن هم در دهۀ چهل خورشیدی که ایران بسیار ناتوانتر از دهه پنجاه و وابستهتر به ایالات متحد بود هیچ ابزاری برای جلوگیری از خرید آن از شوروی نداشت؟ نمیگویم میتوانست تأسیسات ذوبآهن را بمباران کند. اصلاً نیازی به چنین اقدامی نبود. آیا با چند تا تحریم یا حتی با چند تا لغو قرارداد نمیتوانست شاه را تحت فشار بگذارد و ناچارش کند قرارداد با شوروی را لغو کند؟ بعد مگر کل حجم اقتصاد ایران در دهۀ چهل خورشیدی چقدر بود که ایالات متحد از تولید حداکثر چند میلیون تن فولاد در آن نگران شود؟ توهم و خودبزرگبینی و خودمرکزعالمپنداری تا کی؟!
در واقعیت هیچ دولت غربی مانع فروش مجتمع ذوبآهن و فولاد به ایران نمیشد. صرفاً ملاحظات اقتصادی و محاسبۀ سود و زیان اقتصادی باعث میشد شرکتهای غربی حاضر به سرمایهگذاری مشترک در این زمینه نباشد. شرکتهای آلمان غربی حاضر بودند مجتمع ذوبآهن و فولاد را به ایران بفروشند. یعنی پولش را بگیرند، کارخانه را تحویل دهند و تمام. مشکل اینجا بود که ایران در دهۀ چهل هنوز پول کافی برای ایجاد یک مجتمع عظیم نداشت. در نتیجه تنها دو راه پیشروی ما بود:
یا باید از بانک جهانی وام میگرفتیم، با پول آن کارخانه را میخریدیم و بعد با سود حاصل از عملکرد کارخانه اقساط وام را پرداخت میکردیم؛ یا باید یک شرکت غربی مانند صنایع کروپ را راضی میکردیم با ما وارد سرمایهگذاری مشترک شوند. یعنی بخشی از تأمین مالی ساخت مجتمع را بر عهده بگیرند و در سود حاصل از عملکرد آن شریک شوند. بعداً اگر ایران خواست سهام آن شرکت را بخرد یا مثلاً شرایطی در قرارداد بگنجانند که پس از مدتی کل سهام کارخانه به ایران تعلق خواهد گرفت.
شرکت آلمانی، علیرغم فشار دولت آلمان غربی به آن برای همکاری با ایران، نهایتاً زیر بار نرفت و از این قضیه شانه خالی کرد. آیا آن شرکت چشم دیدن پیشرفت ایران و حداکثر چند میلیون تن (در آن زمان چند صد هزار تن) فولاد و آهن ساختن ما را نداشت؟ بههیچوجه. دلیلش پیشینۀ اجرای پروژۀ ذوبآهن و فولاد در دیگر کشورهای جهان سوم بود. ایران درواقع اولین کشوری نبود که حاکمان آن دچار چنین توهماتی شده بودند که کلید پیشرفت ما نه آزادی اقتصادی و سیاسی بلکه مجتمعهای بزرگ صنعتی است. تمام پروژههای مشابه در کشورهای جهان سوم مثل آمریکای لاتین زیان داده بودند. مثلاً غربیها برای بولیوی که آن زمان حکومت راستگرا داشت ذوبآهن ساخته بودند. هیچکدام از اینها به سودآوری نرسیده بودند چون برای داشتن ذوبآهن و فولاد سودآور فقط کافی نیست که شما سنگ آهن، ذغالسنگ و آب کافی داشته باشید. آهن و فولاد مثل هر محصول دیگری باید بازار داشته باشد. برای آنکه فولاد و آهن بازار داشته باشد شما باید صنعت داشته باشید که در آن زمان ما به اندازۀ کافی نداشتیم. عمدۀ تولید ما عبارت از نفت بود و کشاورزی که آن زمان کفاف جمعیت ۳۰ میلیونی ایران را بهسادگی میداد. الان را نگاه نکنید که جمعیت ایران ۹۰ میلیون شده است و وارد دورۀ کمآبی هم شدهایم. در این شرایط آن همه آهن و فولاد را برای چه میخواستیم تولید کنیم؟
ادامه در پست بعدی...
👍63👎8
Forwarded from مهرپویا علا
مهرپویا علا
«به ما ذوبآهن نمیدادند تا پیشرفت نکنیم» (بخش ۱/۲) اینکه غربیها نمیخواستند ما صنایع سنگین مثل ذوبآهن داشته باشیم یکی دیگر از آن افسانههای قدیمی رایج در ایران و ناشی از ندانستن عملکرد اقتصاد در یک کشور نسبتاً آزاد غربی است. بسیار مشاهده میشود که حتی…
«به ما ذوبآهن نمیدادند تا پیشرفت نکنیم»
(بخش ۲/۲)
شاید بگویید میخواستیم صنعتی بشویم؟ بسیار خوب، اگر صنعت یک کشور بتواند فولاد مورد نیاز خود را با قیمت کمتر از خارج وارد کند دیگر چه اصراری هست که آن را با قیمت گرانتر و به شیوۀ ناکارآمدتر در داخل بسازد؟ به جز ایدئولوژی خودکفایی چه دلیل دیگری برای این کار وجود دارد؟
از جنبۀ اقتصادی خیلی فاکتورها باید در کنار هم برقرار باشند تا تولید یک کالا در مقایسه با واردات آن توجیه اقتصادی داشته باشد. برای مثال الان ایران به طور آزمایشگاهی توان این را دارد که گوشی هوشمند بسازد. مانع علمی و نظری برای این کار وجود ندارد. نه فقط ایران که روسیه، ترکیه، هند، فرانسه، انگلیس، ایتالیا، برزیل، مصر و... احتمالاً همگی توان انجام این کار را دارند. نهایت این است که ناچار باشند چند قطعۀ آن را وارد کنند. پس چرا هیچکدام چنین کاری را انجام نمیدهد؟ پاسخ این است که این کار توجیه اقتصادی ندارد و به هدررفت منابع منجر میشود. آن زمان هم در ایران تولید آهن و فولاد با حجم بالا توجیه اقتصادی نداشت. واقعیت آن است که جمهوری اسلامی این طرز فکر فاجعهبار خودکفایی را از قال باقر و قال صادق در نیاورد. منشاء این طرز فکر جای دیگری بود و مدتها پیش از آنکه به انقلابیون ۵۷ برسد میان چند گروه و دستۀ سیاسی که اتفاقاً دشمن یکدیگر هم بودند دست به دست شده بود.
خلاصه دولت ایران در آن زمان کوشید از بانک جهانی وام مورد نیاز را دریافت کند. اما دریافت وام شرایطی دارد. همه جا مانند اینجا نیست که بروند مگامال درست کنند و وقتی معلوم شد بازگشت سرمایه ندارد بانک مرکزی با تورم از جیب نود میلیون نفر تاوان سرمایهگذاری غلط چند نفر را بپردازد. بانکی که میخواهد وام بدهد میآید بررسی میکند که وامگیرنده چه پروژهای مدنظر دارد و آیا این پروژه به اندازۀ کافی سودآور خواهد بود که بعد بتواند اقساط من را بازپرداخت کند؟ بانک جهانی در آن زمان همین کار را انجام داد. کارشناسی برای بررسی موضوع به ایران فرستاد و آن کارشناس تشخیص داد که چنین پروژهای با این عظمت نه در آن زمان مورد نیاز ایران بود و نه میتوانست بازگشت سرمایه داشته باشد. پیشنهاد بانک جهانی این بود که فعلاً مجتمع کوچکتری برای ذوب ضایعات آهن موجود در کشور ساخته شود تا نیاز داخل را تأمین کند. اما ذوب ضایعات آهن چیزی نبود که بتواند شهوت «صنعتی کردن کشور» در این عصر شکوهمند را ارضاء سازد. کودک حاکم بر کشور مجتمع «گنده» از همانها که شوروی دارد میخواست.
نظر کارشناس بانک جهانی را آن زمان به دشمنی با ایران و اعمال نفوذ قدرتهای بزرگ در نهادهای بینالمللی تعبیر کردند. حتی مخالفت بعضی کارشناسان داخلی سازمان برنامه با این پروژه را «خیانت» خواندند. کارشناسانی که نه چریک بودند نه خرابکار نه روشنفکر نه میخواستند انقلاب پرولتری راه بیاندازند نه مجاهد و تودهای و مصدقی و آخوند بودند. درواقع آدمهای خود سیستم بودند که اتفاقاً گرایش دولتگرایی داشتند، با این تفاوت که قدری اقتصاد سرشان میشد و در چهارچوب همان طرز فکر دولتگرایی خود به حداقلهایی برای سرمایهگذاری درست منابع پایبند بودند.
بروید خاطرات ابوالحسن ابتهاج را بخوانید و ببینید همین بانک جهانی بر سر پروژۀ سد دز چقدر با ایران راه آمد و کاری را برای ما انجام داد که برای هیچ کشور دیگری انجام نداده بود. اگر همکاری ویژۀ بانک جهانی نبود آن پروژه اصلاً اجرا نمیشد - که با این وضع کنونی خوزستان شاید اگر اجرا نمیشد بهتر بود. لابد اگر برای سد دز هم وام نمیدادند الان میگفتند غرب نمیخواست ما سد داشته باشیم و پیشرفت کنیم!
پس نه وام میدادند و نه حاضر به سرمایهگذاری مشترک میشدند. ایران اگر اصرار داشت که ذوبآهن عظیم داشته باشد باید پول آن را میپرداخت که آن زمان هنوز نفت آنقدر گران نشده بود و چنین پولی در دسترس نبود. اینجا بود که پای شوروی به قضیه باز شد. در شوروی برخلاف غرب صنایع خصوصی نبودند و در نتیجه ملاحظات سیاسی بر اقتصادی میچربیدند؛ یا بهتر است بگوییم اصلاً ملاحظات اقتصادی در نظام سوسیالیستی وجود ندارد. شوروی که از ساقط کردن شاه ناامید شده بود سیاستش بر این قرار گرفت که با واقعیت موجود کنار بیاید و همان حکومت را به طرف خودش بکشاند. پروژههای «گنده» و دهانپرکن ولی بدون توجیه اقتصادی مثل ذوبآهن و فولاد و ماشینسازی - که این یکی را چکسلواکی اجرا کرد - در راستای همین سیاست بود. این همکاری نهایتاً منجر شد به قرارداد تهاتر گاز در ازای تحویل مجتمع فولاد و ذوبآهن میان ایران و شوروی. خود این قرارداد نیاز به بحث جداگانه دارد که اینجا به آن نمیپردازم. فقط تا این حد بگویم که کل بودجۀ برنامه عمرانی سوم کشور ۲.۷ میلیارد دلار بود و تنها هزینۀ اجرای خط لولۀ انتقال گاز جنوب ایران به شوروی حداقل ۷۰۰ میلیون دلار هزینه روی دست کشور گذاشت.
(بخش ۲/۲)
شاید بگویید میخواستیم صنعتی بشویم؟ بسیار خوب، اگر صنعت یک کشور بتواند فولاد مورد نیاز خود را با قیمت کمتر از خارج وارد کند دیگر چه اصراری هست که آن را با قیمت گرانتر و به شیوۀ ناکارآمدتر در داخل بسازد؟ به جز ایدئولوژی خودکفایی چه دلیل دیگری برای این کار وجود دارد؟
از جنبۀ اقتصادی خیلی فاکتورها باید در کنار هم برقرار باشند تا تولید یک کالا در مقایسه با واردات آن توجیه اقتصادی داشته باشد. برای مثال الان ایران به طور آزمایشگاهی توان این را دارد که گوشی هوشمند بسازد. مانع علمی و نظری برای این کار وجود ندارد. نه فقط ایران که روسیه، ترکیه، هند، فرانسه، انگلیس، ایتالیا، برزیل، مصر و... احتمالاً همگی توان انجام این کار را دارند. نهایت این است که ناچار باشند چند قطعۀ آن را وارد کنند. پس چرا هیچکدام چنین کاری را انجام نمیدهد؟ پاسخ این است که این کار توجیه اقتصادی ندارد و به هدررفت منابع منجر میشود. آن زمان هم در ایران تولید آهن و فولاد با حجم بالا توجیه اقتصادی نداشت. واقعیت آن است که جمهوری اسلامی این طرز فکر فاجعهبار خودکفایی را از قال باقر و قال صادق در نیاورد. منشاء این طرز فکر جای دیگری بود و مدتها پیش از آنکه به انقلابیون ۵۷ برسد میان چند گروه و دستۀ سیاسی که اتفاقاً دشمن یکدیگر هم بودند دست به دست شده بود.
خلاصه دولت ایران در آن زمان کوشید از بانک جهانی وام مورد نیاز را دریافت کند. اما دریافت وام شرایطی دارد. همه جا مانند اینجا نیست که بروند مگامال درست کنند و وقتی معلوم شد بازگشت سرمایه ندارد بانک مرکزی با تورم از جیب نود میلیون نفر تاوان سرمایهگذاری غلط چند نفر را بپردازد. بانکی که میخواهد وام بدهد میآید بررسی میکند که وامگیرنده چه پروژهای مدنظر دارد و آیا این پروژه به اندازۀ کافی سودآور خواهد بود که بعد بتواند اقساط من را بازپرداخت کند؟ بانک جهانی در آن زمان همین کار را انجام داد. کارشناسی برای بررسی موضوع به ایران فرستاد و آن کارشناس تشخیص داد که چنین پروژهای با این عظمت نه در آن زمان مورد نیاز ایران بود و نه میتوانست بازگشت سرمایه داشته باشد. پیشنهاد بانک جهانی این بود که فعلاً مجتمع کوچکتری برای ذوب ضایعات آهن موجود در کشور ساخته شود تا نیاز داخل را تأمین کند. اما ذوب ضایعات آهن چیزی نبود که بتواند شهوت «صنعتی کردن کشور» در این عصر شکوهمند را ارضاء سازد. کودک حاکم بر کشور مجتمع «گنده» از همانها که شوروی دارد میخواست.
نظر کارشناس بانک جهانی را آن زمان به دشمنی با ایران و اعمال نفوذ قدرتهای بزرگ در نهادهای بینالمللی تعبیر کردند. حتی مخالفت بعضی کارشناسان داخلی سازمان برنامه با این پروژه را «خیانت» خواندند. کارشناسانی که نه چریک بودند نه خرابکار نه روشنفکر نه میخواستند انقلاب پرولتری راه بیاندازند نه مجاهد و تودهای و مصدقی و آخوند بودند. درواقع آدمهای خود سیستم بودند که اتفاقاً گرایش دولتگرایی داشتند، با این تفاوت که قدری اقتصاد سرشان میشد و در چهارچوب همان طرز فکر دولتگرایی خود به حداقلهایی برای سرمایهگذاری درست منابع پایبند بودند.
بروید خاطرات ابوالحسن ابتهاج را بخوانید و ببینید همین بانک جهانی بر سر پروژۀ سد دز چقدر با ایران راه آمد و کاری را برای ما انجام داد که برای هیچ کشور دیگری انجام نداده بود. اگر همکاری ویژۀ بانک جهانی نبود آن پروژه اصلاً اجرا نمیشد - که با این وضع کنونی خوزستان شاید اگر اجرا نمیشد بهتر بود. لابد اگر برای سد دز هم وام نمیدادند الان میگفتند غرب نمیخواست ما سد داشته باشیم و پیشرفت کنیم!
پس نه وام میدادند و نه حاضر به سرمایهگذاری مشترک میشدند. ایران اگر اصرار داشت که ذوبآهن عظیم داشته باشد باید پول آن را میپرداخت که آن زمان هنوز نفت آنقدر گران نشده بود و چنین پولی در دسترس نبود. اینجا بود که پای شوروی به قضیه باز شد. در شوروی برخلاف غرب صنایع خصوصی نبودند و در نتیجه ملاحظات سیاسی بر اقتصادی میچربیدند؛ یا بهتر است بگوییم اصلاً ملاحظات اقتصادی در نظام سوسیالیستی وجود ندارد. شوروی که از ساقط کردن شاه ناامید شده بود سیاستش بر این قرار گرفت که با واقعیت موجود کنار بیاید و همان حکومت را به طرف خودش بکشاند. پروژههای «گنده» و دهانپرکن ولی بدون توجیه اقتصادی مثل ذوبآهن و فولاد و ماشینسازی - که این یکی را چکسلواکی اجرا کرد - در راستای همین سیاست بود. این همکاری نهایتاً منجر شد به قرارداد تهاتر گاز در ازای تحویل مجتمع فولاد و ذوبآهن میان ایران و شوروی. خود این قرارداد نیاز به بحث جداگانه دارد که اینجا به آن نمیپردازم. فقط تا این حد بگویم که کل بودجۀ برنامه عمرانی سوم کشور ۲.۷ میلیارد دلار بود و تنها هزینۀ اجرای خط لولۀ انتقال گاز جنوب ایران به شوروی حداقل ۷۰۰ میلیون دلار هزینه روی دست کشور گذاشت.
👍83👎11
لطفاً وقت بگذارید و متن فوق (در دو قسمت) را بخوانید. نکتههای خوبی برای یادگیری در آن هست.
صد سال است که زمامداران کشور ما به هوای «توسعه» یا «صنعتی شدن» و یا برای «خودکفایی» پروژههای دولتی انجام میدهند که از لحاظ اقتصادی بیمعناست، معمولاً مخرب محیط زیست است، و فقط اسباب خودارضایی ذهنی را فراهم میکند: راهآهن بندرشاپور به بندر ترکمن، صنایع فولاد، سدسازیها، کشت و صنعت نیشکر.....
اگر به جای اینها آزادی اقتصاد و تجارت را میپذیرفتند، الان در وضعیتی بودیم هزار درجه بهتر!
پینوشت: این قسمت هم خواندنی است!
صد سال است که زمامداران کشور ما به هوای «توسعه» یا «صنعتی شدن» و یا برای «خودکفایی» پروژههای دولتی انجام میدهند که از لحاظ اقتصادی بیمعناست، معمولاً مخرب محیط زیست است، و فقط اسباب خودارضایی ذهنی را فراهم میکند: راهآهن بندرشاپور به بندر ترکمن، صنایع فولاد، سدسازیها، کشت و صنعت نیشکر.....
اگر به جای اینها آزادی اقتصاد و تجارت را میپذیرفتند، الان در وضعیتی بودیم هزار درجه بهتر!
پینوشت: این قسمت هم خواندنی است!
Telegram
مهرپویا علا
«به ما ذوبآهن نمیدادند تا پیشرفت نکنیم»
(بخش ۱/۲)
اینکه غربیها نمیخواستند ما صنایع سنگین مثل ذوبآهن داشته باشیم یکی دیگر از آن افسانههای قدیمی رایج در ایران و ناشی از ندانستن عملکرد اقتصاد در یک کشور نسبتاً آزاد غربی است. بسیار مشاهده میشود که حتی…
(بخش ۱/۲)
اینکه غربیها نمیخواستند ما صنایع سنگین مثل ذوبآهن داشته باشیم یکی دیگر از آن افسانههای قدیمی رایج در ایران و ناشی از ندانستن عملکرد اقتصاد در یک کشور نسبتاً آزاد غربی است. بسیار مشاهده میشود که حتی…
👍113👎4
جناب گاو
این سخن را امروز دیدم از بیل گیتس نقل شده: "اتوماسیون اعمالشده برای یک عملیاتِ کارآمد، کارایی را افزایش میدهد. اتوماسیون اعمالشده برای یک عملیاتِ ناکارآمد، ناکارآمدی را بزرگتر میکند." این سخنِ بسیار درست را بزنید توی سر همهی احمقانی و ابلهانی که مرتب…
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
وضعیت جوابگویی و رسیدگی به مشکلات سامانهها در اکثریت قریب به اتفاق سامانههای دولتی!
👍108
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
مشاوره مدیریت غالبا شامل فروش کلمات کلیشهای (محصول دکانهای MBA) است. البته در دولتها و شرکتهای بزرگ برای انتقال پول به رفقا و هواداران نیز استفاده دارد.
👍43
Forwarded from تـُراث📚کانال عدنان فلّاحی
و گرامی شمردن بازرگانان [از سوی پادشاهان،] سبب تشویق ایشان میگردد و در نتیجه سود سرمایه آنان تعمیم می یابد... و هرگاه ببینیم این خصلت (یعنی بزرگ داشتن اصنافی که بر شمردیم) از میان ملتی رخت بربسته است باید یقین کنیم که آنان فضایل خویش را از دست داده اند و آنوقت باید منتظر زوال کشورداری و واژگون شدن پادشاهی ایشان شد.
ابن خلدون،
مقدمه،
1/276،
ترجمه محمد پروین گنابادی،
انتشارات علمی و فرهنگی، چـ4، 1362.
@AdnanFallahi
ابن خلدون،
مقدمه،
1/276،
ترجمه محمد پروین گنابادی،
انتشارات علمی و فرهنگی، چـ4، 1362.
@AdnanFallahi
👍101👎3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
وقتی دو تحصیلکرده، یکی روشنفکر ژیگول و دیگری روشنفکر لاتمآب، جلوی هم مینشینند و هر دو خزعبلات میبافند!
هیچکدام هم نمیتوانند به اندازه دو جمله استدلال منطقی درست صحبت کنند.
هیچکدام هم نمیتوانند به اندازه دو جمله استدلال منطقی درست صحبت کنند.
👍190👎27😁1
Forwarded from کانال روزِ خوش
پیشنهادهای کمونیست پسند دیگر:
۱-سامانه پایش عواطف خانواده با تحلیل داده های وبگردی اینترنتی زن و شوهر
۲-تاسیس بازار متشکل دوست یابی به منظور افزایش ازدواج
۳-کمیته تخصیص نوبت دادگاه طلاق
۴-ستاد ساماندهی ارتباطات خارج از ازدواج متاهلین
۵-برنامه ۵ ساله توسعه و تحکیم بنیان خانواده
Hossein Mirzaei
۱-سامانه پایش عواطف خانواده با تحلیل داده های وبگردی اینترنتی زن و شوهر
۲-تاسیس بازار متشکل دوست یابی به منظور افزایش ازدواج
۳-کمیته تخصیص نوبت دادگاه طلاق
۴-ستاد ساماندهی ارتباطات خارج از ازدواج متاهلین
۵-برنامه ۵ ساله توسعه و تحکیم بنیان خانواده
Hossein Mirzaei
👍99👎2
Forwarded from On Liberty | دربارهی آزادی
«عصر جوانمردی به پایان رسیده؛ عصر سفسطهگران، اقتصاددانان و حسابگران برآمده است؛ و شکوه اروپا برای همیشه خاموش شده است. دیگر هرگز، هرگز آن وفاداری سخاوتمندانه به مقام و جنسیت را نخواهیم دید.» (ادموند برک)
❈ شانزدهم اکتبر سالروز اعدام دهشتناک ملکه ماری آنتوانت، بهدست وحوش جمهوریطلب فرانسه است.
➣ @Notes_On_Liberty
❈ شانزدهم اکتبر سالروز اعدام دهشتناک ملکه ماری آنتوانت، بهدست وحوش جمهوریطلب فرانسه است.
➣ @Notes_On_Liberty
👍66👎23
Forwarded from دغلکاری نخبگان، کانال اصغر حکمتیار
روان ایرانی مدرن به رغم هجده متر مکعب تصنع و ریا و دروغ و ایدئولوژی و تعقل و تفلسف و تظاهر و عر و تیز و اشک و ناله و فریاد و قلق و عرفان در واقع برای کنترل بسیار ساده است. تمام اجنبی ها تقریبا به سرعت مهار او را در دست گرفته و می چرخانند. تمام دیپلمات های خارجی هم این را خوانده و میدانند. کلید ایرانی خودشیفتگی و تکبر است. کافی است بگذاری سه دقیقه صحبت کند و بعد بر اساس گفته هایش یکجور خودشیفتگی ایدئولوژیکی (ناسیونالیستی، کمونیستی، اخوانیستی، فلسطینیستی، اسراییلیستی راسیونالیستی و اخیرا فمینیستی) او را کشف و دوباره به خوردش دهی. این ها باید با رشوه عاطفی و شخصی و تیز تکبر قومی مذهبی نیز مخلوط شود. تمام.
دیگر سنت و روشی ندارد که نجاتش دهد. گرفتار روح سنگین خودش است.
دیگر سنت و روشی ندارد که نجاتش دهد. گرفتار روح سنگین خودش است.
👍100👎8
Forwarded from «دِرَنْگی برای ایران»
مدیریت جهادی خیبریون!
احتمالا اطلاع دارید که چندی پیش شبکه یک سیما درحال پخش سریالی به نام پسران هور بود که از ابعاد سینمایی و حتی روایی آیتی از بیمایگی و انحطاط همه جانبه بود.
سریال تلاش داشت با صرف بودجۀ میلیاردی چهرۀ علی هاشمی و همرزمانش را به بیننده منتقل کند.
من درصد نقد این سریال و یا محتوایش نیستم.
اما یک نکتۀ مهم در این سریال کاملاً جلب توجه میکرد.
عملیات خیبر در این سریال به تصویر کشیده شده بود و با همین تصویر هم که بسیار روتوش و گوگولی شده بود میتوان عمق فاجعهای که در آن اتفاق افتاده است را دید.
گیرم که در قبل از عملیات ، عملیات شناسایی بیسابقهای در عمق خاک عراق انجام شده باشد و حتی فرماندهان اصلی تا رودخانۀ دجله و جاده بصره العماره برده شده باشند.
بعدش چه اتفاقی افتاد؟!
گزارشهای رسمی و غیررسمی نشان میدهد که تلفات نیروهای خودی در این عملیات دستکم ۳۰ هزار نفر بودهاست. عراقیها دقیقا نصف این عدد تلفات دادهاند.
این یکی از پرتلفاتترین عملیاتهای طول تاریخ جنگ محسوب میشود که شامل رقم بسیار هولناک و عجیب است.
این عملیات به اهداف خود هم نرسید که هدف آن تسلط بر جاده العماره بصره و تهدید العماره و قطع ارتباط بصره با مرکز عراق بود.
در نهایت با تلفات هولناک، عملیات با نگه داشتن دو جزیرۀ جنوبی و شمالی و آزادسازی منطقۀ طلائیه ایران پایان یافت.
مناطقی که دسترسی عراقیها را به نیروهای خودی آسان میکرد و در نتیجه همیشه و تا پایان جنگ تحت ضربه و تلفات عراقیها قرار داشتیم، به صورتیکه به کابوسی برای نیروهای خودی تبدیل شده بود.
غواصان ماهر عراقی شبانه به پستهای نگهبانی ایرانیان حملات چریکی میکردند و اینگونه تقریباً هر شب از نیروهای خودی تلفات میگرفتند.
در واقع از همین عملیات و سریال ، نهایت فکر و مدیریت جهادی ، خود را نشان میدهد!
از عملیات نظامی تنها، پروپاگاندای آن مهم است!
اینکه در این عملیات یک شکست همه جانبه به طرف خودی وارد شد و اگر کشور صاحب درست و حسابی داشت متولیان عملیات میبایستی یک به یک محاکمه میشدند، مهم نیست!
مهم این است که پر پر شدن جوانان کشور را در یک ندانم کاری همه جانبه به عنوان شهادت به ملت قالب کنیم و چند میلیاردی به جیب بزنیم!
این سریال نمای کامل فکر و مدیریت جهادی است!
چند میلیاردی به جیب بزنید؛ اشک مردم را درآورید، و در نهایت یک عملیات با نتایج فاجعهبار را به عنوان عروج و شهادت جوانان پاکباخته به ملت قالب کنید!
و این چیزی است که اکنون در قالب قرارگاه خاتمالانبیا و چندین قرارگاه فرهنگی، ورزشی، سازندگی و... در حال انجام است.
ومن الله توفیق!!!
احتمالا اطلاع دارید که چندی پیش شبکه یک سیما درحال پخش سریالی به نام پسران هور بود که از ابعاد سینمایی و حتی روایی آیتی از بیمایگی و انحطاط همه جانبه بود.
سریال تلاش داشت با صرف بودجۀ میلیاردی چهرۀ علی هاشمی و همرزمانش را به بیننده منتقل کند.
من درصد نقد این سریال و یا محتوایش نیستم.
اما یک نکتۀ مهم در این سریال کاملاً جلب توجه میکرد.
عملیات خیبر در این سریال به تصویر کشیده شده بود و با همین تصویر هم که بسیار روتوش و گوگولی شده بود میتوان عمق فاجعهای که در آن اتفاق افتاده است را دید.
گیرم که در قبل از عملیات ، عملیات شناسایی بیسابقهای در عمق خاک عراق انجام شده باشد و حتی فرماندهان اصلی تا رودخانۀ دجله و جاده بصره العماره برده شده باشند.
بعدش چه اتفاقی افتاد؟!
گزارشهای رسمی و غیررسمی نشان میدهد که تلفات نیروهای خودی در این عملیات دستکم ۳۰ هزار نفر بودهاست. عراقیها دقیقا نصف این عدد تلفات دادهاند.
این یکی از پرتلفاتترین عملیاتهای طول تاریخ جنگ محسوب میشود که شامل رقم بسیار هولناک و عجیب است.
این عملیات به اهداف خود هم نرسید که هدف آن تسلط بر جاده العماره بصره و تهدید العماره و قطع ارتباط بصره با مرکز عراق بود.
در نهایت با تلفات هولناک، عملیات با نگه داشتن دو جزیرۀ جنوبی و شمالی و آزادسازی منطقۀ طلائیه ایران پایان یافت.
مناطقی که دسترسی عراقیها را به نیروهای خودی آسان میکرد و در نتیجه همیشه و تا پایان جنگ تحت ضربه و تلفات عراقیها قرار داشتیم، به صورتیکه به کابوسی برای نیروهای خودی تبدیل شده بود.
غواصان ماهر عراقی شبانه به پستهای نگهبانی ایرانیان حملات چریکی میکردند و اینگونه تقریباً هر شب از نیروهای خودی تلفات میگرفتند.
در واقع از همین عملیات و سریال ، نهایت فکر و مدیریت جهادی ، خود را نشان میدهد!
از عملیات نظامی تنها، پروپاگاندای آن مهم است!
اینکه در این عملیات یک شکست همه جانبه به طرف خودی وارد شد و اگر کشور صاحب درست و حسابی داشت متولیان عملیات میبایستی یک به یک محاکمه میشدند، مهم نیست!
مهم این است که پر پر شدن جوانان کشور را در یک ندانم کاری همه جانبه به عنوان شهادت به ملت قالب کنیم و چند میلیاردی به جیب بزنیم!
این سریال نمای کامل فکر و مدیریت جهادی است!
چند میلیاردی به جیب بزنید؛ اشک مردم را درآورید، و در نهایت یک عملیات با نتایج فاجعهبار را به عنوان عروج و شهادت جوانان پاکباخته به ملت قالب کنید!
و این چیزی است که اکنون در قالب قرارگاه خاتمالانبیا و چندین قرارگاه فرهنگی، ورزشی، سازندگی و... در حال انجام است.
ومن الله توفیق!!!
👍189👎1
Forwarded from اتاق آینده / شیرعلینیا
نکاتی تکاندهنده از بلایی که ادبیات دفاع مقدس بر سرمان آورده است
جوانتر که بودم از جنگ نمیترسیدم و حتی مشتاق بودم که دوباره جنگی شکل بگیرد. ادبیات دفاع مقدس از جنگ تابلویی زیبا برایم رقم زده بود؛ تابلویی سرشار از معنویت، انسانیت، صفا و برادری در مسیری که انتهایش به بهشت ختم میشود. در این ادبیات به جای جنگ از عبارت دفاع مقدس استفاده میشود؛ چون «واژهی دفاع فاقد صراحت و خشونت و زنندگی جنگ است.»
بعدها که پرسشهای کودکیام مرا به تحقیق بیشتر در جنگ کشاند و با سیاهیها، ویرانیها و تلخیهای جنگ آشنا شدم دریافتم «یکی از مشخصههای اساسی ادبیات همانا مخفی کردن اسراری است که امکان دارد هرگز برملا نشوند.»
دیدم چگونه عملیاتهای پرتلفات و خسارتبار همچون پیروزیهای بزرگ در ذهنم جا گرفته است و دریافتم این ادبیات کلمات و ترکیبهای تازه و معانیِ متفاوتی دارد؛ «برای مثال در ادبیات دفاع مقدس، شکست و سازش و مصالحه وجود و وجاهت ندارد.»
بعد که مطالعات تخصصی را در حوزهی جنگ پیگیری کردم دریافتم چه مقدار اطلاعات متناقض و اشتباه در کتابهای ادبیات وجود دارد و بعدتر بود که فهمیدم: «وظیفهی ادبیات ارائه و بیان حالتها و کیفیتهای عاطفی است... ادبیات ربطی به واقعیت ندارد و راست و دروغ بودن در آن بیمعناست. ادبیات نمیخواهد گزارشگر وقایع، راست یا دروغ یا حق و باطل باشد، تفاوت علم و ادبیات در اینجاست.»
بهتدریج جنگ برایم به یکی از وحشتناکترین رویدادها بدل شد و دریافتم نترسیدنم از جنگ محصول گرفتاری در عاطفهها بوده؛ «هرگاه عواطفِ برخاسته از شعورِ نیمآگاه و آگاه از دری وارد شوند، اندیشه و خردِ آگاه از دری دیگر خارج میشود.» دیدم که مشتاق بودن برای جنگی دوباره چقدر نامعقول است و «ادبیات میتواند هرچیزی را که معقول مینموده نامعقول کند، از آن فراتر رود، آن را به گونهای متحول کند که مشروعیت و کفایت آن را در معرض تهدید قرار دهد.»
ادبیات دفاع مقدس شجاعت و نبردِ ستودنی رزمندههای عزیزِ ایرانی در خلیجفارس با آمریکاییها در سالهای پایانی جنگ را روایت میکرد اما چندان از صدها میلیون دلار خسارت عملیاتهای تلافیجویانهی آمریکاییها در نابودی سکوهای نفتی ایران سخن نمیگفت.
از برخی کاستیها و اشتباهات عجیب در سالهای جنگ احساس سرخوردگی به آدمی دست میدهد اما آثار ادبی برخی آرزوهای دستنیافته را دستیافته نشان میدهند و «سرخوردگیهای حاصل از تجربههای عینی تاریخی» را از میان میبرد و «با بیحس کردن عصبهای آگاهی به تسکین درد کمک میکند.» و غلبهی شناخت ادبی بهتدریج «ضرورت و اهمیت شناخت خردورزانه دربارهی جنبههای متنوع این پدیده و ماهیت آن را نفی و مسیر آن را مسدود میکند یا ناموجه و ناممکن جلوه میدهد.»
اگر افراد به اشتباهات زمان جنگ پی ببرند به سوالهایی میرسند که پاسخهایی سخت دارند پس «هر نظام فرهنگی برای حفظ بقا و گسترش خود نیاز دارد ادبیات خاص خود را پدید آورد و منتشر کند» و توسعهی این ادبیات با هدف تاثیرِ بیشتر گذاشتن بر مخاطب بهتدریج بیشتر از واقعیتِ رویداد فاصله میگیرد و به سمت تولید گزارههای «شبهاسطورهای میرود.» و مهمتر از همه اینکه «آثار ادبی هنری همچون مانیفست یا بیانیههای سیاسی، وظیفهی توجیه اهداف و برنامههای نظام حاکم یا جریانهای سیاسی را بر عهده میگیرند. چندان که گویی اسبِ سواری سیاست را زین میکنند.»
آنچه موضوع را جدیتر میکند حمایتهای فراوان از ادبیات خاص و محدودیت فراوان برای روایتهای ضدجنگ است و اینجاست که نهادهای پشتیبان ادبیات دفاع مقدس نقش مهمی به عهده میگیرند و ادبیات دفاع مقدس با گزینشِ بخشهایی از آنچه اتفاق افتاده است جنگ را روایت میکند و نتیجه «گزینش و برجستهسازی برخی ابعاد و زوایا و بهحاشیهرانی(از دید دور داشتن و انگاشتن) و حذف ابعاد و زوایای دیگر است.» این گزینش نشاندهندهی موضع نهادهای پشتیبانِ تولید آنهاست.
حالا این روزها کاملا از جنگ میترسم؛ حتی اگر انتهایش پیروزی باشد چون این پیروزی به قیمت فدا شدن و ویرانی بسیاری از زندگیهاست که شاید هیچگاه فرصت بازسازیاش فراهم نشود اما میدانم که هنوز بسیاری از دریچهی همین ادبیات دفاع مقدس جنگ را میفهمند و مشتاق جنگند.
- مقصود از ادبیات در این یادداشت، ادبیاتی است که اغلب در ایران به عنوان ادبیات دفاع مقدس شناخته میشود.
- جملههای درون گیومه از کتاب «پویه پایداری» نوشتهی استاد علیرضا کمری آمده است.
- این یاداشت را که ۵ سال قبل نوشتم از کتاب توقیفشدهی نکتههای تاریخی است. فایل نکتههای تاریخی را میتوانید از پیام سنجاقشده در کانال دانلود کنید.
https://t.me/jafarshiralinia
جوانتر که بودم از جنگ نمیترسیدم و حتی مشتاق بودم که دوباره جنگی شکل بگیرد. ادبیات دفاع مقدس از جنگ تابلویی زیبا برایم رقم زده بود؛ تابلویی سرشار از معنویت، انسانیت، صفا و برادری در مسیری که انتهایش به بهشت ختم میشود. در این ادبیات به جای جنگ از عبارت دفاع مقدس استفاده میشود؛ چون «واژهی دفاع فاقد صراحت و خشونت و زنندگی جنگ است.»
بعدها که پرسشهای کودکیام مرا به تحقیق بیشتر در جنگ کشاند و با سیاهیها، ویرانیها و تلخیهای جنگ آشنا شدم دریافتم «یکی از مشخصههای اساسی ادبیات همانا مخفی کردن اسراری است که امکان دارد هرگز برملا نشوند.»
دیدم چگونه عملیاتهای پرتلفات و خسارتبار همچون پیروزیهای بزرگ در ذهنم جا گرفته است و دریافتم این ادبیات کلمات و ترکیبهای تازه و معانیِ متفاوتی دارد؛ «برای مثال در ادبیات دفاع مقدس، شکست و سازش و مصالحه وجود و وجاهت ندارد.»
بعد که مطالعات تخصصی را در حوزهی جنگ پیگیری کردم دریافتم چه مقدار اطلاعات متناقض و اشتباه در کتابهای ادبیات وجود دارد و بعدتر بود که فهمیدم: «وظیفهی ادبیات ارائه و بیان حالتها و کیفیتهای عاطفی است... ادبیات ربطی به واقعیت ندارد و راست و دروغ بودن در آن بیمعناست. ادبیات نمیخواهد گزارشگر وقایع، راست یا دروغ یا حق و باطل باشد، تفاوت علم و ادبیات در اینجاست.»
بهتدریج جنگ برایم به یکی از وحشتناکترین رویدادها بدل شد و دریافتم نترسیدنم از جنگ محصول گرفتاری در عاطفهها بوده؛ «هرگاه عواطفِ برخاسته از شعورِ نیمآگاه و آگاه از دری وارد شوند، اندیشه و خردِ آگاه از دری دیگر خارج میشود.» دیدم که مشتاق بودن برای جنگی دوباره چقدر نامعقول است و «ادبیات میتواند هرچیزی را که معقول مینموده نامعقول کند، از آن فراتر رود، آن را به گونهای متحول کند که مشروعیت و کفایت آن را در معرض تهدید قرار دهد.»
ادبیات دفاع مقدس شجاعت و نبردِ ستودنی رزمندههای عزیزِ ایرانی در خلیجفارس با آمریکاییها در سالهای پایانی جنگ را روایت میکرد اما چندان از صدها میلیون دلار خسارت عملیاتهای تلافیجویانهی آمریکاییها در نابودی سکوهای نفتی ایران سخن نمیگفت.
از برخی کاستیها و اشتباهات عجیب در سالهای جنگ احساس سرخوردگی به آدمی دست میدهد اما آثار ادبی برخی آرزوهای دستنیافته را دستیافته نشان میدهند و «سرخوردگیهای حاصل از تجربههای عینی تاریخی» را از میان میبرد و «با بیحس کردن عصبهای آگاهی به تسکین درد کمک میکند.» و غلبهی شناخت ادبی بهتدریج «ضرورت و اهمیت شناخت خردورزانه دربارهی جنبههای متنوع این پدیده و ماهیت آن را نفی و مسیر آن را مسدود میکند یا ناموجه و ناممکن جلوه میدهد.»
اگر افراد به اشتباهات زمان جنگ پی ببرند به سوالهایی میرسند که پاسخهایی سخت دارند پس «هر نظام فرهنگی برای حفظ بقا و گسترش خود نیاز دارد ادبیات خاص خود را پدید آورد و منتشر کند» و توسعهی این ادبیات با هدف تاثیرِ بیشتر گذاشتن بر مخاطب بهتدریج بیشتر از واقعیتِ رویداد فاصله میگیرد و به سمت تولید گزارههای «شبهاسطورهای میرود.» و مهمتر از همه اینکه «آثار ادبی هنری همچون مانیفست یا بیانیههای سیاسی، وظیفهی توجیه اهداف و برنامههای نظام حاکم یا جریانهای سیاسی را بر عهده میگیرند. چندان که گویی اسبِ سواری سیاست را زین میکنند.»
آنچه موضوع را جدیتر میکند حمایتهای فراوان از ادبیات خاص و محدودیت فراوان برای روایتهای ضدجنگ است و اینجاست که نهادهای پشتیبان ادبیات دفاع مقدس نقش مهمی به عهده میگیرند و ادبیات دفاع مقدس با گزینشِ بخشهایی از آنچه اتفاق افتاده است جنگ را روایت میکند و نتیجه «گزینش و برجستهسازی برخی ابعاد و زوایا و بهحاشیهرانی(از دید دور داشتن و انگاشتن) و حذف ابعاد و زوایای دیگر است.» این گزینش نشاندهندهی موضع نهادهای پشتیبانِ تولید آنهاست.
حالا این روزها کاملا از جنگ میترسم؛ حتی اگر انتهایش پیروزی باشد چون این پیروزی به قیمت فدا شدن و ویرانی بسیاری از زندگیهاست که شاید هیچگاه فرصت بازسازیاش فراهم نشود اما میدانم که هنوز بسیاری از دریچهی همین ادبیات دفاع مقدس جنگ را میفهمند و مشتاق جنگند.
- مقصود از ادبیات در این یادداشت، ادبیاتی است که اغلب در ایران به عنوان ادبیات دفاع مقدس شناخته میشود.
- جملههای درون گیومه از کتاب «پویه پایداری» نوشتهی استاد علیرضا کمری آمده است.
- این یاداشت را که ۵ سال قبل نوشتم از کتاب توقیفشدهی نکتههای تاریخی است. فایل نکتههای تاریخی را میتوانید از پیام سنجاقشده در کانال دانلود کنید.
https://t.me/jafarshiralinia
Telegram
اتاق آینده / شیرعلینیا
دعوتيد به خواندن درباره آینده
ارتباط با مدير كانال:
@jafarshiraliniaa
ارتباط با مدير كانال:
@jafarshiraliniaa
👍94👎5
اندر حکایت سلبریتیها
فلان فوتبالیستِ بازیگرشده متهم میشود که تجاوز کرده. یک هفته تمام فضای مجازی میشود میدان جنگ و دعوای آنها که بیگناه میدانندش و آنها که گناهکار میدانندش! هیچکدام از دو طرف هم اطلاعات درستی از داستان ندارند، ولی بر خود لازم میبینند قضاوت کنند!
فلان بازیگر زن مصاحبه میکند و حرفهایی در حد اختلاط کردن زنهای کوچههای فلان روستا میگوید، میشود مورد بحث یک هفته که آیا شوخی کرده یا جدی گفته، ادایی است یا نه، و فلسفهبافی در مورد اختلاف طبقاتی و غیره!
این که بازیگر جماعت تبدیل «سلبریتی» میشوند و برای مردم اینقدر مهم، نشان از حال و وضع عقل بشر امروز دارد! تا دو قرن پیش، در اکثر جاهای دنیا بازیگران را افرادی از طبقه پست جامعه میشمردند. در اروپا هم! حتی در انگلیس در زمان شکسپیر و نمایشهای شگرف و بینظیرش! علتش هم مشخص بود: بازیگر شغلش این است که وانمود کند چیزی است که در واقع نیست!
در واقع، اگر مثلاً در سنت ژاپنی، بازیگران تئاتر سنتی به نام «نو» (Noh) مورد احترام و خیلی اوقات از طبقات بالای اجتماعی بودند، این از آنجا بود که این تئاتر بیشتر مراسمی آئینی بود، و نکته مهمتر آنکه، در این تئاتر بازیگران باید از ماسک استفاده میکردند، به جای آنکه خودشان تبدیل به ماسکی بر چهره خودشان شوند! یا در دنیایی کاملاً متفاوت، بازیگران تعزیهها در ایران که معمولاً افراد مورد احترام جامعه بودند، همیشه باید فاصله خودشان با شخصیتهای اصلی را به روشهای مختلف مشخص میکردند. مثلاً، هر قسمتی از تعزیه معمولاً با «اما زبان حال...» شروع میشد که تاکیدی بر نقشهای نمادین و تاریخگویی نمادین بود.
در هر حال، من نمیفهمم اینکه چرا باید بازیگران، فقط به این جهت که خوب نقش بازی میکنند یا بدتر، فقط خوب ادا و دلقکبازی در میآورند، برای جامعه «سلبریتی» شوند و برای مردم گفتهها و کردههایشان مهمتر از آدمهای دیگر باشد. البته من بازی خوب را در فیلمها و تئاترها دوست دارم (مهمترین نکته در فیلمها برایم بازیگری بازیگران است)، کماآنکه آشپزی خوب در رستورانها را هم دوست دارم! ولی قاعدتاً نه آشپز باید برایم مهمتر از بقیه مردم باشد و نه بازیگر. به غیر از این است؟
فلان فوتبالیستِ بازیگرشده متهم میشود که تجاوز کرده. یک هفته تمام فضای مجازی میشود میدان جنگ و دعوای آنها که بیگناه میدانندش و آنها که گناهکار میدانندش! هیچکدام از دو طرف هم اطلاعات درستی از داستان ندارند، ولی بر خود لازم میبینند قضاوت کنند!
فلان بازیگر زن مصاحبه میکند و حرفهایی در حد اختلاط کردن زنهای کوچههای فلان روستا میگوید، میشود مورد بحث یک هفته که آیا شوخی کرده یا جدی گفته، ادایی است یا نه، و فلسفهبافی در مورد اختلاف طبقاتی و غیره!
این که بازیگر جماعت تبدیل «سلبریتی» میشوند و برای مردم اینقدر مهم، نشان از حال و وضع عقل بشر امروز دارد! تا دو قرن پیش، در اکثر جاهای دنیا بازیگران را افرادی از طبقه پست جامعه میشمردند. در اروپا هم! حتی در انگلیس در زمان شکسپیر و نمایشهای شگرف و بینظیرش! علتش هم مشخص بود: بازیگر شغلش این است که وانمود کند چیزی است که در واقع نیست!
در واقع، اگر مثلاً در سنت ژاپنی، بازیگران تئاتر سنتی به نام «نو» (Noh) مورد احترام و خیلی اوقات از طبقات بالای اجتماعی بودند، این از آنجا بود که این تئاتر بیشتر مراسمی آئینی بود، و نکته مهمتر آنکه، در این تئاتر بازیگران باید از ماسک استفاده میکردند، به جای آنکه خودشان تبدیل به ماسکی بر چهره خودشان شوند! یا در دنیایی کاملاً متفاوت، بازیگران تعزیهها در ایران که معمولاً افراد مورد احترام جامعه بودند، همیشه باید فاصله خودشان با شخصیتهای اصلی را به روشهای مختلف مشخص میکردند. مثلاً، هر قسمتی از تعزیه معمولاً با «اما زبان حال...» شروع میشد که تاکیدی بر نقشهای نمادین و تاریخگویی نمادین بود.
در هر حال، من نمیفهمم اینکه چرا باید بازیگران، فقط به این جهت که خوب نقش بازی میکنند یا بدتر، فقط خوب ادا و دلقکبازی در میآورند، برای جامعه «سلبریتی» شوند و برای مردم گفتهها و کردههایشان مهمتر از آدمهای دیگر باشد. البته من بازی خوب را در فیلمها و تئاترها دوست دارم (مهمترین نکته در فیلمها برایم بازیگری بازیگران است)، کماآنکه آشپزی خوب در رستورانها را هم دوست دارم! ولی قاعدتاً نه آشپز باید برایم مهمتر از بقیه مردم باشد و نه بازیگر. به غیر از این است؟
YouTube
Noh -- "雪 (Yuki/Snow)" [ENG SUB] by Isumi Yamada / Kongo-school
Noh -- "雪 (Yuki/Snow)"
Kongo-School
【I myself don't "sknow(snow+know)" who I am】
👇A fully private Noh performance in Kyoto
https://www.youtube.com/watch?v=TRPtV4F7CH4&feature=youtu.be
https://youtu.be/Ubrh6u2Ya7I
👆This video is an introduction to the…
Kongo-School
【I myself don't "sknow(snow+know)" who I am】
👇A fully private Noh performance in Kyoto
https://www.youtube.com/watch?v=TRPtV4F7CH4&feature=youtu.be
https://youtu.be/Ubrh6u2Ya7I
👆This video is an introduction to the…
👍192👎7
جناب گاو
اندر حکایت سلبریتیها فلان فوتبالیستِ بازیگرشده متهم میشود که تجاوز کرده. یک هفته تمام فضای مجازی میشود میدان جنگ و دعوای آنها که بیگناه میدانندش و آنها که گناهکار میدانندش! هیچکدام از دو طرف هم اطلاعات درستی از داستان ندارند، ولی بر خود لازم میبینند…
Telegram
آذرِ بُرزینمهر
در دوان مدرن، هرچه روسپی بینواتر و فقیرتر باشد، انزجار جامعهی به اصطلاح شریف از او بیشتر به چشم میآید. در مقابل با افزایش قیمت خدمات روسپی، انزجار این جامعه از او کاهش مییابد، تا حدی که حتی هنرپیشهی زنی که همه از نوع روابطش با فلان و بهمان میلیونر باخبرند،…
👍24
Forwarded from امیرمحمد گلوانی_Eco.Galavani
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
بانک بزن، پول چاپ کن، به خودت وام بده، شعبت رو زیاد کن و تا میتونی زیان ده شو، «اونقدر زیان ده و بزرگ که کسی نتونه شکستت بده»
بعد ادغامت میکنن تو بانکی دیگه و کار تمام.
پی نوشت: این مصاحبه برای دو سال پیش است. اما همچنان تازگی دارد.
@eco_galavani
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍71