ولایت فقیه «پادشاهی» نیست

🔹 یادداشتی درباره یک سوءتفاهم نهادی

در مکالمات دوستانه بارها این را شنیده‌ام که همین آیت‌ا...‌خامنه‌ای؛ مقامی مادام‌العمر و شبیه یک پادشاه است. به نظرم لازم است با دقت به این پرسش توجه کنیم که آیا ولایت فقیه و پادشاهی اساساً یک چیز هستند؟

پاسخ کوتاه است: خیر؛ این دو از نظر نهادی، تاریخی و کارکردی کاملاً متفاوت‌ هستند.

در ابتدا تاکید کنم این یادداشت بیش از آنکه یک دعوت سیاسی یا دفاع یا نفیِ شخص یا جریان خاص باشد یک تحلیل نظری است. هدف، صرفاً روشن‌کردن تفاوت دو مفهوم، دستگاه یا نهاد است؛
چون بدون تفکیک مفهومی، گفت‌وگو درباره‌ی آینده‌ی سیاسی ایران ناگزیر به سوء‌تفاهم می‌انجامد.

به دلایل زیر فکر می‌کنم دستگاه ولایت‌فقیه، شبیه به نهادِ پادشاهی نیست:

۱. پادشاهی یک نهاد تاریخی است؛ ولایت فقیه یک تجربه‌ی نوظهور

پادشاهی یک Institution با سابقه‌ی چند هزار ساله است که در طول تاریخ، بارها اصلاح، محدود و بازتعریف شده. در مقابل، ولایت فقیه یک سازوکار سیاسی-فقهی جدید است که عمر آن به چند دهه می‌رسد و در عمل، تنها در یک کشور به‌صورت متمرکز اجرا شده است.

۲. پادشاهی امروز نیز در کشورهای مختلف وجود دارد؛
ولایت فقیه نه - فقط در یک کشور تجربه می‌شود.

پادشاهی، برخلاف تصور رایج، پدیده‌ای متعلق به گذشته نیست.
امروز ده‌ها کشور توسعه‌یافته با اشکال مختلفِ پادشاهی اداره می‌شوند؛ نهادهایی که در آن‌ها پادشاه نه حاکم مطلق، بلکه بخشی محدود و تعریف‌شده از نظم سیاسی است.

در مقابل، ولایت فقیه فقط و فقط در یک کشور (یعنی جمهوری‌اسلامی ایران) آزموده شده و تجربه‌ی آن، از منظر کارآمدی نهادی و ثبات سیاسی، با چالش‌های جدی مواجه بوده است. البته از نظر من که این دستگاه، کاملاً شکست خورده است ولی از نظر خود علاقه‌مندانش هم پرچالش بوده است.

۳. مسأله‌ی جانشینی؛ نقطه‌ی افتراق اساسی

در نهاد پادشاهی، جانشینی از ابتدا به‌عنوان یک مسأله‌ی حساس طراحی شده:
قواعد روشن، تشریفات مشخص و آموزش طولانی‌مدت جانشین.

اما در ولایت فقیه، جانشینی نه شفاف است، نه نهادمند و نه قابل پیش‌بینی؛ و همین ابهام، خود به منبع دائمی بی‌ثباتی تبدیل شده است.

۴. نسبت با قانون و حقوق شهروندان

پیش‌فرض نهاد پادشاهی این است که پادشاه حافظ حاکمیت‌قانون (حاکمیت‌ِحقوق) و پاسداری از حقوق شهروندان باشد؛ نه منبع قانون.

در حالی‌که در ولایت فقیه، ولی فقیه در جایگاهی فراتر از قانون می‌ایستد و امکان تعلیق یا تفسیر موسع قانون به نفع قدرت، در خود نهاد تعبیه شده است.

۵. دولت حداقلی در برابر دولت متمرکز

پادشاهی مشروطه، به‌طور نهادی با دولت محدود، تفکیک قوا و نهادهای مستقل سازگار است. در مقابل، ولایت فقیه به تمرکز قدرت، تضعیف نهادهای واسط و گسترش دولت سیاسی‌شده انجامیده است.

۶. هر کسی نمیتواند ادعای پادشاهی کند

برخلاف تصور رایج، پادشاهی چیزی نیست که «هر کسی بتواند ادعایش را مطرح کند». پادشاهی بدون تبار نهادی، مشروعیت تاریخی و پیوند با یک سنت حقوقی-سیاسیِ شناخته‌شده اساساً معنا ندارد.

تجربه‌ی تاریخی ایران این نکته را به‌خوبی نشان می‌دهد. کریم‌خان زند، با وجود آن‌که عملاً در جایگاه قدرتِ پادشاهی قرار داشت و کشور را اداره می‌کرد، هرگز عنوان پادشاه را نپذیرفت. نه از سر تواضع شخصی، بلکه به این دلیل که خود را فاقد آن زنجیره‌ی مشروعیت نهادی می‌دانست. او همواره با اشاره به آخرین پادشاه صفوی تأکید می‌کرد که «پادشاه، اوست که در آباده است» و اشاره می‌کرد به شاه اسماعیل سوم که در آن زمان در شهر آباده سکونت داشت.

این مثال نشان می‌دهد که در منطقِ پادشاهی، قدرت با عنوان یکی نیست. پادشاهی یک نهاد تاریخی با قواعد مشخص جانشینی، تداوم و مشروعیت است؛ نه مقامی که بتوان با اعلام شخصی یا اراده‌ی فردی به آن دست یافت.

🔹 جمع‌بندی

این یادداشت تلاشی برای قضاوت سیاسی یا توصیه‌ی اجرایی نیست. مسأله‌ی اصلی، نه اشخاص هستند و نه سناریوهای آینده؛
بلکه تفاوت نهادهاست.

ولایت فقیه و پادشاهی، حتی در سطح مفهومی، یکی نیستند. یک‌کدام یک تجربه‌ی محدود و پرهزینه‌ای در زمانِ معاصر است و دیگری نهادی است که طی هزاران سال و البته در جهان امروز نیز، بارها اصلاح شده و در قالب‌های مدرن ادامه یافته است.

خلاصه کلام اینکه؛ تفکیک نهادی، شرط لازم گفت‌وگوی عقلانی است.

در یادداشت‌های بعدی سعی می‌کنم نکاتی در مورد نظام‌های مختلف سیاسی از جمله جمهوری یا پادشاهی بنویسم.

✍️ مرتضی کاظمی
🗓 ۱۷ دی ۱۴۰۴

ترجمه: «مثل همه انقلابیون ۵۷ بنده هیچ وقت آدم نخواهم شد.»

گفتیم، گفتیم، گفتیم، گفتیم!
نشنیدند، نشنیدند، نشنیدند، نشنیدند!

خدا نابود کند این جماعت متفرعن و‌ خودبزرگ‌بین و ریاکار و ایدئولوژی‌زده و جاهل و خبیث را!

فقط نگاه کنید بودجه پیشنهادی ۱۴۰۵ را! آنقدر که این بودجه بسیاری از مردم را خشمگین کرد، نرخ دلار نکرد. علیرغم آنکه همه چیز در مملکت جنگ‌زده و تحریم‌شده حالت اضطراری پیدا کرده بود، همان بخور بخورها و‌ همان ریخت‌وپاش‌ها و همان سهم‌خواهی‌ها، از اصولگرا و اصلاح‌طلب و پایداری‌چی و بقیه اراذل و اوباش! همان موسساتی که یک ذره برای کشور سودی ندارند، همان‌ها صدها میلیارد بودجه گرفته بودند تا برای آقازاده‌ها در خارج و داخل خدای‌نکرده مشکلی پیش نیاید!

حرام‌لقمه‌های عوضی حتی حاضر نشده بودند این یک سال پر از تنش و اضطرار را بدون بخور بخور و بدون فساد رد کنند!

حالا جناب پزشکیان می‌خواهد فردا با مردم در تلویزیون سخن بگوید. می‌خواهد چه بگوید؟ اگر علیرغم ظاهرسازیش به اندازه دو گرم‌ شجاعت نداشت که در این وانفسا جلوی این جماعتِ سهم‌خواه بایستد، حالا می‌خواهد به مردم چه بگوید؟!

خلخالی آنقدر بدنام شد که دوستان سابقش (چپی‌های سابق و اصلاح‌طلبان بعدی) آخر عمر تنهایش گذاشتند. ولی هیچگاه او را تخطئه یا محکوم یا سرزنش یا تقبیح نکردند.

حالا می‌فهمید چرا؟! او به هیچ‌وجه یک استثناء یا آنومالی نبود. او چهره رتوش‌نشده از سیستمی بود که بعداً سعی کرد لبخند بیشتری بزند، ولی در باطن همان بود که همیشه بود.

دوستان دین‌دار و‌ دین‌ورزم:

حالا دیدید چرا می‌گفتم که من سفر حج دولتی نمی‌روم؟ دیدید چرا برای زیارت به مشهدی که در دست علم‌الهدی است نمی‌رفتم؟ نمی‌دانستید که حتی برای نماز هم به مسجدی که مسجد ضرار شده نباید رفت؟

وظیفه یک مومن مبارزه اجتماعی با شر نیست، و حتی خیلی اوقات مومن باید از اکتیویسم و مبارزه در حیطه اجتماعی خودداری کند. ولی نباید در شر مشارکت کرد، به خصوص وقتی که آن شر مناسک دینی را غصب کرده باشد.

من یک اصلاح‌طلبم!
#اعترافات

من اصلاح‌طلبم. همان چپی سابق، که الان فقط رنگ شکلاتی شیری گرفته‌ام و مزه‌ام را از تلخ زهرماری با افزودن کمی شکر تعدیل کرده‌ام. ولی در اصل همانم که همیشه بودم.

من از خشونت بدم می‌آید، به خصوص خشونتی که مردم علیه حکومت به کار برند. البته می‌فهمم که خشونت جاهایی هم کاربرد دارد، مثلاً خشونت حکومت علیه مردم، ولی ترجیحم این است که این خشونت علیه رفقای روشنفکرم نباشد. البته من خودم یا امنیتی بوده‌ام یا رفقای نزدیک امنیتی دارم و می‌فهمم که به مردم ‌عادی یا گرسنگان که برسد، «تا نباشد چوب تر، فرمان نبرند گاو و خر!». البته معتقدم که ابتدا باید گفت و گو کرد (من عاشق «گفتگوی مدنی»ام)، ولی اگر گفت و گو جواب نداد، خشونت و شکنجه و قتل و کشتار جایز است، فقط باید مواظب بود که دشمنان سوءاستفاده نکنند. وقتی هم که جامعه در بهت کشتاری بی‌مانند فرو رفته، ما یا سکوت می‌کنیم (چون تایید صلاحیت‌مان در انتخابات آتی برای کشور مهم‌تر است)، یا برای مسائل بی‌اهمیت از جناح مقابل شکوه و شکایت می‌کنیم.

من از زمانی که خودم یا دوستانم سفارت‌نوردی می‌کردیم و «امپریالیسم‌ستیز» بودیم، فرق زیادی نکرده‌ایم، ولی چون همیشه با چپ جهانی دوستی داشته‌ایم و سعی کرده‌ایم با مد روز هماهنگ باشیم، زمانی شعار «گفتگوی تمدن‌ها» دادیم. ولی در همان حال یادمان بود که ما باید با آمریکا دشمنی ورزیم، باید که شخصی چون فیدل کاسترو را تا توی قبرش بستاییم و باید که دوستدار حماس باشیم و باید که از همه گروه‌های «آزادیخواه» (در حقیقت گروه‌های چپی مسلح) در همه جای جهان حمایت کنیم. حواسمان هم بود که «عملیات انتحاری» با «عملیات استشهادی» فرق می‌کند، و می‌دانستیم کدامیک را باید تایید و‌کدامیک را محکوم کنیم.

ما همیشه خیلی قشنگ از فساد انتقاد کرده‌ایم، ولی همانقدر با دوستانمان در انواع بخور بخورهای نظام شرکت کرده‌ایم که رفقای اصولگرایمان و دشمنان قسم‌خورده‌مان در حزب پایداری. از انواع مدیریت‌های خصولتی گرفته تا رانت‌های دیگر.

ما خیلی طرفدار دموکراسی هستیم. بنابراین از شورای نگهبان به خاطر نظارت استصوابی انتقاد داشته‌ایم. شدت این انتقاد تا آنجایی بالا یا پایین بوده که صلاحیت ما و رفقای ما را رد کرده یا نکرده‌اند. دموکراسی را هم فقط در چارچوب نظام قبول داریم. همیشه هم از اینکه از کل شاکله سیاسی نظام بیرون گذاشته شویم چنان می‌ترسیم که اگر صلاحیت یک گوسفند که روزی از بغل حزب ما رد شده تایید شود، از مردم خواهیم خواست تا در انتخابات شرکت کرده، بین بد و بدتر به آن گوسفند رای دهند.

دوست دارم که خودم را مانند شطرنج بازی ببینم که با بقیه نهادهای قدرت در ایران در حال رقابت است. ولی متاسفانه بقیه ارکان نظام بیشتر برایم نقش فاحشه سیاسی را قائلند. مهم‌ترین وظیفه من اجرای نقش ویترین قشنگ برای هر آنچه از زشتی و تباهی است که آن پشت اتفاق می‌افتد.

من خیلی از خودم خوشم می‌آید، و دوست دارم بقیه هم بدانند من چه آدم خوبی هستم. بنابر این همیشه از «تندروی‌های بعضی‌ها» در نظام گله کرده‌ام. البته خودم هم زمانی همان تندروی‌ها را داشتم، ولی حاضر نیستم معذرت‌خواهی کنم، چون همیشه دلیل می‌آورم که «آن زمان جو زمانه اینطوری بود» یا آنکه «من واقعاً کاره‌ای نبودم و در باطن خودم هم مخالف این تندروی‌ها بودم». البته معذرت‌خواهی نکردنم هم گاهی از روی مصلحت است: مثلا نظام دوست ندارد که من اقرار کنم سفارت‌نوردی کار بدی بوده، و من نمی‌خواهم خاطر نظام را بیازارم.

من همیشه دنبال این قرائت و آن قرائت از اسلامم. بستگی به مد روز، قرائتم هم تغییر می‌کند. البته مدعی‌ام که این تغییر قرائت به سبب «فربه شدن انبان معرفتم» بوده است.

و آخر کار آنکه، من همیشه دوستدار و‌ مرید آن پیر فرزانه، آن عالم بزرگ، آن بنیان‌گذار جمهوری اسلامی بوده‌ام. معتقدم که مشکلات اکنون کشور حاصل انحرافاتی است که بعد از او اتفاق افتاد. معتقدم دیکتاتوری ممکن است به جانشینش بچسبد (به خصوص وقتی صلاحیت ما برای انتخابات رد می‌شود)، ولی اصلاً به آن عالم فرزانه (که معتقدم از تمام حکمرانان ایران در طول تاریخ دانشمندتر بود) نمی‌چسبد.

#امراض_ایرانی

من مذهبی طرفدار نظامم!
#اعترافات

من باور دارم که به خاطر مذهبم است که طرفدار نظامم، و بقیه هم همین را در من باور دارند. ولی واقعیت آن است که مذهب من طرفداری از نظام است. من حاضرم دین و قرآن و احادیث و تاریخ اسلام را، هر جور لازم باشد، آنقدر بپیچانم تا طرفداری از هر چیز نظام را که دلم بخواهد از آنها بیرون بکشم. من ظاهراً خیلی محافظه‌کارم، ولی در واقع با ورود هر گونه بدعت و انحرافی در دین تا وقتی آسیبی به نظام نرساند مشکلی ندارم، و اگر به نظام خدمت هم کند که با روی گشاده از آن استقبال می‌کنم. اگر هم قرآن و احادیث افاقه نکرد، «خواب فلان عالم» (که ممکن است خودش سالها پیش مرده باشد!) همیشه برای حقانیت اعتقاد جدیدم کار می‌کند. من به خصوص از دروغ خوشم می‌آید، یا لااقل خیلی هم بدم نمی‌آید، به خصوص دروغی که توسط منبری یا مداح گفته شود یا تایید شود. من اصلا به دروغ همانقدر اعتیاد دارم که یک هروئینی به هروئین!

خیلی احتمالش کم است که من روزی توبه واقعی کنم. من اگر روزی از نظام کاملاً برگردم، معمولاً تبدیل به دشمن شماره یک دین و ‌دینداری می‌شوم. یا آنکه دینداری خود را حفظ می‌کنم و حتی ممکن است حتی در نقطه‌ای نظام را دجال هم بنامم، ولی منتظر اولین فرصت می‌مانم (مثلاً حادثه‌ای در فلسطین، یا حمله داعش یا ....) تا دوباره برگردم در آغوش نظام!

دست به توجیه من حرف ندارد! بدترین و‌کثافت‌ترین اعمال را به راحتی آب خوردن توجیه می‌کنم.‌ این در حالی است که تا دیروز به خاطر عملی مشابه، ولی از سوی اشخاص دیگر، رگ گردنم باد می‌کرد و فریاد وااسلاما، وامصیبتا سر می‌دادم.

نوع دینداریم خیلی بستگی به سیاست‌های نظام دارد: یک روزی شیعه تند و تیز، و یک زمان طرفدار وحدت اسلامی با اهل تسنن. هر چهارشنبه، اول صبح در اداره زیارت عاشورا (که در واقع مخصوص روز عاشوراست!) را با لعن و‌ نفرینش می‌خوانم، ولی در عین حال به شدت در مورد «برادران» سنی خود در فلسطین نگرانم (همان برادرانی که بزرگانشان را هر چهارشنبه لعن می‌کنم). البته این نگرانی در مورد برادران سنی شامل سنی‌های اویغور در چین نمی‌شود، چون معتقدم سَلَفی‌ها در آنها نفوذ کرده‌اند، ولی همان زمان سیدقطب، یعنی پدرخوانده همه سلفی‌ها را، می‌ستایم چونکه مورد تایید نظام است‌. تنها مشکلی که با داعش (و‌نیز طالبان) دارم این است که آنها ضدشیعه‌اند؛ در غیر این صورت آنها را هم چون برادران دینی در آغوش می‌گرفتم. با کشتن سنی‌ها اگر از طرف اسد بود مشکلی نداشتم، ولی اگر اسرائیل بکشد آن را خیلی خیلی بد می‌دانم.

در دینداری من یک عنصر هست که از تمام عناصر دیگر مهم‌تر و پررنگ‌تر است، و آن «هیئت» است که همان چیزی است که در جوامع دیگر کلوب نامیده می‌شود، ولی من برای آنکه احساس خودمقدس‌بینی کنم، آن را جزو مقدسات کرده‌ام. تمام سال باید به هر بهانه‌ای هیئت رفت! مداحان هم هر آنچه من دوست دارم از ریا و دروغ و تزویر برایم فراهم می‌کنند.

معمولاً همان زمان که خیلی دیندارم، خیلی وطن‌پرست هم هستم. آنقدر وطن‌پرستم که دینداریم حالت مشرکانه می‌گیرد. «تشیع» را به راحتی آب خوردن (یا با هزار دوز و‌کلک «تحلیل تاریخی») با «ایران» یکی می‌کنم، و بیماری خودبزرگ‌پنداری ایرانی را سوار بر حس اقلیت بودن شیعه (و بنابر این خاص بودن آن) در دنیای اسلام می‌کنم.

مفاهیم دینی برای من همان کاربردی را دارد که مقوله‌هایی چون «انرژی اتمی» یا «قدرت موشکی» و مانند آن! همه اینها کاربرد اصلی‌شان برایم خودارضایی ذهنی است. مثلاً فضیلت راستگویی را در نظر بگیرید! برای من، این معنیش انزجار و خودداری از دروغ نیست! من برعکس عاشق دروغم. من عمداً کلمه عربی «صدق» را به جایش به کار می‌برم تا بتوانم با داستان عارفانه و خواب و کلمه‌بافی با این مفهوم خودارضایی کنم. یا مثلاً دغدغه من برای حجاب از خودارضایی من با فانتزی قدرت و کنترل سرچشمه می‌گیرد. برای همین است که نباید تعجب کنید اگر من در همان روزی که روزه مستحبی گرفته‌ام، رشوه هم می‌گیرم. یا با همراهی مداح مورد علاقه خود، بعد از یک  مجلس عزاداری پرشور، گعده‌ای آکنده از جک‌های جنسی می‌گذرانیم.

من خیلی دوست دارم فکر کنم طرفداریم از نظام انگیزه‌های دینی فداکارانه دارد؛ دوست دارم با امام حسین یا لااقل با ابوالفضل‌العباس احساس خویش‌یکی‌پنداری کنم. این است که امتیازات و رانت‌هایی که نصیبم می‌شود را معمولاً اموری کاملاً طبیعی یا حاصل شایستگی خودم می‌دانم، و نه امتیازات خاص! من به همان راحتی خون برادرم را، برای حصول رانت بیشتر، می‌فروشم که عقاید دینی خود را. خیلی دوست دارم گفته امام حسین را نقل کنم که «اگر دین ندارید لااقل آزاده باشید»، ولی در وجود خودم یک ذره آزادگی وجود ندارد.

#امراض_ایرانی

نهایت دغدغه یک دلقک در این وانفسای خون و‌ کشتار پیت روغن است! این همان دلقکی است که برای پول در فیلم‌های کاملاً ایدئولوژیک آدم کثیفی چون ده‌نمکی بازی کرد، و همین الان هم حاضر است برای پول در یک‌ کمدی در مورد حوادث ۱۸ و ۱۹ دی دلقک‌بازی درآورد.

البته از یک دلقک انتظار فیلسوف بودن نداریم، ولی این ادای همیشگی او‌ که «دغدغه مردم را دارد» واقعاً حال‌به‌هم‌زن است. دوزاری لمپن!

من یک وطن‌دوست دوآتشه‌ام!
#اعترافات

«ایران، ایران» از زبان من نمی‌افتد. برای من «ایران» و‌«ملت ایران» آنقدر اهمیت دارند که حاضرم تمام ایرانیان را فدای آن کنم. اصلا حاضرم نصف ایرانیان را به دست خودم برای ایران و ملت عزیز ایران قصابی کنم. من از دیدن گرسنگی و فلاکت مردم در قسمتی از ایران آنقدر مضطرب و عصبانی نمی‌شوم که اگر ببینم مردم همان قسمت دوست دارند به زبانی به غیر از «زبان ملی» آموزش ببینند.

برای من وطن یعنی خدا، یعنی حقیقت! وطن خطا نمی‌کند! و البته چون خود «وطن» که تکه‌ای خاک است کاری نمی‌تواند بکند، این یعنی که هر کسی که من نمودار وطن بدانم (دولت یا ملت یا شاه یا پیشوا) هرگز خطا نمی‌کند. آنچه را صد متر آنطرف‌تر در آنطرف مرز امری هولناک و ضداخلاقی می‌شمارم، در این طرف مرز برایم کاملاً موجه است و‌مشکلی ندارد.

من همیشه ادعا می‌کنم که «ایران یعنی اقوام مختلف و فرهنگ‌های مختلف»! ولی کافی است چیزی در آن «فرهنگ‌های مختلف» را دوست نداشته باشم (مثلاً کلاه‌شان را) تا خواهان «آدم کردن» آن اقوام به زور شوم. البته اگر مذهبی باشم، می‌خواهم همه را به سیاق خود «هدایت کنم». اگر هم آن اقوام مقاومتی کردند، فوراً «رذیلت قومگرایی» را مطرح می‌کنم.

ارزش جان یک ایرانی برایم بستگی به کسی دارد که آن جان را تهدید کند. اگر قدرت خارجی در تهاجم به «وطن عزیزم» جان یک هموطن را بگیرد، آن را با شدیدترین ادبیات محکوم می‌کنم، از عکس کشته‌شده پوستر می‌سازم و به همگان دستور می‌دهم که آنها هم محکوم کنند. اما اگر حکومتی که مطلوب ماست در داخل هموطن را بکشد، آن را به سبب خیانت هموطن می‌شمارم. یا اگر حکومت داخلی نامطلوب ما باشد و هزاران نفر را در یک روز بکشد، فقط با اسف فراوان سری تکان می‌دهم و با غصه فراوان سکوت می‌کنم، یا فوق فوقش شعری بسرایم؛ یا حتی ممکن است به کشته‌شدگان هم اعتراض کنیم که «امنیت و یکپارچگی ملی» را با تندروی‌های خود به خطر انداخته‌اند.

اگر قرنی یک بار، در یک جامعه دور دهاتی، شوهری زنش را بکشد، فوری صد تا مقاله در مورد عقب‌ماندگی قومی و فرهنگی می‌نویسم و در باب لزوم مداخله بیشتر «دولت ملی» برای رفع این عقب‌ماندگی کلی فلسفه‌سرایی می‌کنم. ولی اگر مرکزگرایی دولتی و تمرکز قدرت به مرگ صدها هموطن منجر شود، مساله را فقط به مساله‌ای تکنیکی یا حداکثر به دوگان حاکمیت خوب/حاکمیت بد تقلیل می‌دهم.

اگر حکومت مرکزی را دوست داشته باشم (فعلی یا قبلی‌ها را)، آنگاه تمام اعمالش را مجاز می‌شمارم، چون در این صورت آن حکومت همان وطن است و وطن خطا نمی‌کند. مثلاً ممکن است خیلی ادعای لیبرالیسم اقتصادی هم داشته باشم و از چپ بدم بیاید، ولی غصب مالکیت خصوصی توسط دولت محبوبم را به هزار پیچش و چرخش استدلالی توجیه می‌کنم. یا ممکن است خیلی ادعای مذهب کنم، ولی دروغ و غصب و مصادره و قتل را از سوی حکومت محبوبم (همان وطنم!) کاملاً موجه می‌دانم.

من ممکن است یک «شیعه ایرانی» یا یک «آریایی خالص» باشم. فرقی نمی‌کند، چون در هر صورت بسیار ابله ام.

#امراض_ایرانی

--آقا ما را به نوکری و بندگی بی‌چشمداشت خود بپذیر!

--باشه حالا! فقط یک‌کم اونورتر وایسا بوی گندت اذیتم نکند!

حالا می‌خندید، ولی خواهید دید که در روزهای آینده، نوکران خودفروش روسیه با چند تا ماله سراغ این خبر خواهند آمد!

دوزاری‌های وطنفروش!

آنوقت همین‌ها نگرانند که اگر با غرب رابطه برقرار کنیم، یک‌وقت ممکن است غربی‌ها «تحقیرمان کنند»!

ژنرال چینی که میخواسته کودتا کنه یکی از حرفاش اینه که ما هنوز آمادگی کافی برای گرفتن تایوان نداریم اگه آمریکا بخواد بگاد بد میخوریم زمین.
طرف چند میلیون سرباز ورزیده داره، گنده‌ترین نیروی دریایی دنیا رو داره، یکی از بزرگترین نیروهای هوایی دنیا رو داره، چندصدتا کلاهک اتمی داره، کل صنعت آمریکا بش وابسته‌ست، بعد دو به شکه که میشه باش سرشاخ شد یا نه. بعد آخوند یه چوب دستی کنار پیاده‌رو پیدا می‌کنه میگه اوکی، تسلیحات رو خدا جور کرد، بریم آمریکا رو زمین بزنیم!

بخوانید از محافظه‌کار جوان:
https://t.me/youngconservative/119

من یک چپی فرهیخته‌ام!
#اعترافات

الان البته چپی با سبیل‌های استالینی و عقاید کمونیستی آنقدر بی‌آبرو شده که من علناً از آن طرفداری نکنم. این را گذاشته‌ام برای چند تا جوان جقلهٔ ساده و ابله! خود من الان دیگر سعی می‌کنم با هر چه ارزش‌های چپ جهانی است خودم را منطبق کنم: دولت گسترده‌تر، مالیات بیشتر، مدیریت فرهنگ، دخالت‌های بیشتر، حمایت از فمینیسم و دیگرباشان، دغدغه «تغییر اقلیم»، و مهم‌تر از همه، مساله فلسطین (و الان غزه). البته اگرچه من به خاطر مد جهانی چپ است که این‌ها برایم اهمیت یافته است، ولی می‌توانم کلی استدلال خدشه‌ناپذیر، و نیز در صورت لزوم، کلی گراف و آمار بیاورم که ثابت می‌کند که من در مورد اینها کاملا  بر حقم. به طرز عجیب و غریبی هم معیار و ‌میزان من در مورد این چیزها با معیارم در مورد بقیه چیزها متفاوت است. مثلاً اگر حکومتی همسایه‌ام (که سال‌ها با او ‌دوست بوده‌ام) را بیگناه بکشد، آنقدر آشفته نمی‌شوم و آنقدر آن را محکوم نمی‌کنم که فرسنگ‌ها دورتر از من یکی از اعضای حماس کشته شود.

من همیشه طرفدار مردمم و معتقدم دموکراسی چیز خوبی است. به سنت دویست ساله چپ، خیلی هم از «آزادی» دم می‌زنم. ولی همزمان مردم را فاقد عقل می‌دانم و‌معتقدم نخبگان (شامل خودم) باید در مورد آنها تصمیم بگیریم. اگر یک جریان اعتراضی در جامعه شکل گیرد و شعارش مخالف شعارهای من باشد (مثلاً به دنبال نظام پادشاهی باشند)، آن را یک «انحراف» می‌نامم. یا مثلاً، معتقدم که دولت باید هزینه آموزش همه را بدهد، ولی در عین حال، در مورد نحوه یا مواد آموزشی، ما نخبگان باید به بقیه دیکته کنیم که ‌چگونه باشد.

مردم‌دوستی من هم خیلی عمیق و ‌پیچیده است و خارج از چیزهای ظاهری مثل رفاه و آزادی می‌رود. به دلیل این عمق زیاد است که من فیدل کاسترو را که مردم کوبا را مفلوک و ‌اسیر کرد هنوز که هنوز است می‌ستایم، و با این حال با پینوشه که با اقتصاد آزاد، رفاهی بالاتر از همه کشورهای آمریکای لاتین برای شیلی به ارمغان برد دشمنم (اگرچه کاسترو به مراتب دیکتاتور خونریزتر و سفاک تری بود تا پینوشه، و قتل عام‌های بسیار هولناک‌تری انجام داد). اگر خیلی در این مورد بخواهید با من بحث منطقی کنید، یا شما را فاشیست خواهم نامید یا طرفدار امپریالیسم. البته همه امپریالیسم‌ها هم برای من مساوی نیستند، و امپریالیسم شوروی را خیلی هم بد نمی‌دانم. ‌همه کشتارها هم برای من مساوی نیستند!

گرچه چپ قاعدتاً خیلی با ملی‌گرایی همخوانی ندارد، من گاه ملی‌گرا هم می‌شوم: آن زمان که می‌خواهم با غرب دشمنی ورزم و «استعمارستیز» شوم و یا وقتی می‌خواهم صنایع را ملی کنم، ملی‌گرایی خیلی به درد می‌خورد.

غُر زدن در مورد دولت همیشه سرگرمی اول و آخر من است، ولی از پذیرفتن مقام ریاست یا حتی کارمندی فلان موسسه یا کانون فرهنگی که بودجه‌اش به همان دولت وابسته است ابایی ندارم. اگر وزیر هم‌ بشوم که نور علی نور!

در مورد حکومت فعلی ایران، معمولاً با آن رابطه عشق-نفرت دارم! عاشقش هستم، چون خیلی از شعارهای ما را به خصوص در حیطه امپریالیسم‌ستیزی اجرا کرده است. از آن نفرت دارم، چون اولا اجازه داده تعدادی ثروتمند شوند، و ثانیاً، و حتی مهم‌تر آنکه، یک تعداد آخوند شپشوی قرون وسطایی در شعارهایمان از ما روشنفکران فرهیخته جلو زدند. نمی‌دانم این غم را کجا برم که آخوند شعار غرب ستیزی و همه ادعاهای ضدامپریالیستی ما را دزدید و حالا از همه ما در اینها چنان جلو زده که هر چه می دویم به پایش نمی رسیم. البته همین مساله آخوند را در ضمن محبوب ما هم کرده، تا جایی که بعضی وقتها دوست داریم صیغه مان کند.

برای من، کاسبکار و انترپرانور (به خصوص از نوع موفق آن) افرادی تهوع‌آورند. من همیشه دنبال فرصتم تا ضربه‌ای به این قشر جامعه وارد کنم. مثلاً، وقتی در پی سیاست خارجی حکومت و انواع و اقسام فشارهای بی‌مانند، صدای اعتراض قشر کاسبکار (که معمولا از محتاط‌ترین قشر جامعه هستند) بلند می‌شود، فوری دو تا متلک بار آنها می‌کنم و حق را به دولت می‌دهم. برای من، کاسبکار مستقل و کسی که مثل من نانش را از دولت نگیرد از هر فحشی بدتر است.

وقتی می‌خواهم در خارج زندگی کنم، همیشه یکی از کشورهای غربی سرمایه‌داری ملعون را انتخاب می‌کنم. اولویتم انگلیس یا آمریکاست. در آنجا رابطه عشق-نفرتم با حکومت ایران معمولاً تبدیل به عشق کامل یا نفرت کامل می‌شود. این که کدام غلبه کند، بستگی به خیلی چیزها دارد، از جمله پوندها و دلارهایی که حکومت ایران ممکن است برایم بفرستد. گاه این عشق چنان می‌شود که مرتب در حمایت از حکومت ایران مطلب تولید می‌کنم. فقط حیف که بعضی وقت‌ها باید بعضی اعمال این حکومت را محکوم کنم که آن را با صد اگر و ‌اما انجام می‌دهم.

من در دورویی و ‌نفاق از خیلی از مذهبی‌هایی که آنها را تحقیر می‌کنم کمتر نیستم!

#امراض_ایرانی

اصغر حکمتیار مطلبی در سه پست متوالی نوشته که می‌توانید آن را در این لینک ببینید. قضاوت در مورد قسمت‌های مختلف محتوای این مطلب را به خود شما واگذار می‌کنم.

من فقط در مورد جمله اولش می‌خواستم تعریضی کنم. می‌گوید:

بدانید توطئه های بزرگی توسط تکنوکرات ها و به رهبری لاریجانی ها شکل گرفته است

بهتر بود که می‌گفت همه تکنوکرات‌های نظام و‌ نیز لاریجانی و بقیه در نظام، همگی خیالاتی و آرزوهایی در سر دارند. کلمه «توطئه» یک برنامه‌ریزی را تداعی می‌کند که فعلاً و با شرایط حاضر در توان هیچکدام از اینها نیست.

این ترهاتی که یک ماه پیش گفتم هنوز صادق است، به گمانم!

ج.ا راحت عقب نشینی نمی‌کند. عقب نشینی های ج.ا عموما تاکتیکی است. ج.ا همیشه آنقدر ادامه می‌دهد تا اساسا دیگر چیزی برای ادامه نباشد. از جنگ با عراق که انتهایش فروپاشی خطوط رزمی شد تا سوریه. شوروی و آمریکا از افغانستان و ویتنام به واسطه تلفات سنگین با اراده خارج شدند، ج.ا بود شاید چنین نمی‌کرد.

@Exciton_missile_program 🚀