دفتر رئیس جمهور فهرست جان باختگان حوادث دی ماه 1404 را منتشر کرد

🔹 دفتر رئیس‌جمهور در اطلاعیه‌ای براساس سیاست شفافیت، مسئولیت‌پذیری و پاسخگویی و به دستور مسعود پزشکیان،‌ با تجمیع اسامی که توسط پزشکی قانونی کشور تهیه و با سامانه سازمان ثبت احوال تطبیق داده شده است، فهرست مشخصات ۲۹۸۶ نفر از جان‌باختگان حوادث اخیر را منتشر کرد.

@sharghdaily
sharghdaily.com

به قول انگلیسی‌ها:

A self-fulfilling prophecy!

یعنی نوعی پیشگویی که خودش موجب تحقق خودش می‌شود!

آمریکا را دشمن شماره ۱ اعلام کن و‌ هر چه بیشتر بر آن پافشاری کن و‌ تمام برنامه‌هایت را بر اساس آن بچین! نتیجه‌اش چه خواهد شد؟!

سوالی که باید پرسیده شود این است که: در آن سال‌های اول بعد از انقلاب، چرا باید رئیس‌جمهور مملکت در بحبوحه جنگی که در آن به تسلیحات آمریکایی نیاز داشتند، و در جایی که رقیب آمریکا یعنی شوروی تمام‌قد پشت صدام ایستاده، آمریکا را دشمن شماره یک بنامد؟ آن هم وقتی که شروع‌کننده تخاصم با آمریکا انقلابیون ایران بودند (با عمل جبن‌آمیز گروگانگیری ۴۰۰روزه کادر دیپلوماتیک آمریکا).

دلائل مختلفی در مورد این موضوع بود: اینکه آن رببس‌جمهور به شدت تحت تاثیر سیدقطب (پدر معنوی تمام سلفی‌ها و اخوانی‌های جهان اسلام بود). اینکه به شدت تحت تاثیر چپی‌ها بود. و اینکه خود داستان گروگانگیری به خودی خود تعریف‌کننده تمام سیاست خارجی احمقانه ج.ا. شد....

ولی یک علت روانشناسانه دیگر هم در کار بود. کلاً انقلابیون ایران از اینکه آمریکای قدرتمند دشمن‌شان باشد همیشه احساس غرور می‌کردند (نوعی از خود....پنداری ایرانی). فقط ببینید حرکات چشم و‌ ابرو را، و رضایت خاطر عمیقی که در صورت رئیس‌جمهور وقت دیده می‌شود وقتی که آمریکا را بزرگ‌ترین دشمن اعلام می‌کند. «من با آمریکا (و‌ نه با یک کشور ضعیف‌تر!) دشمن‌ام، پس هستم!»

«کارشناس» صداوسیما: در صورت حمله آمریکا، امارات هدف حمله خواهد بود!

رهبر هم به آمریکا هشدار داده که در صورت حمله امریکا، جنگ را به یک «جنگ منطقه‌ای» تبدیل خواهند کرد (این یعنی که، به صورت نه چندان تلویحی هشدار داده که موشک‌های ایران کشورهای منطقه را هدف خواهند گرفت).

اگر این تهدیدها بلوف نباشد و‌ واقعاً عملی شود، ممکن است کوچک‌ترین هزینه‌اش برای ایران از دست دادنِ سه جزیره مورد ادعای امارات برای همیشه باشد.

پندار و گفتار و‌ کردار از هر نوعی همیشه عواقب و نتایج دارد. خوب یا بد!

همانطور که شش ماه پیش گفتم:

هیستریای ضدافغان که در جریان جنگ با اسرائیل اتفاق افتاد. کاری نداریم که سیاست‌های مهاجرپذیری چگونه باید باشد یا نباشد. تمام آن داستان‌ها درباره کشف جاسوسان افغان و دستگیری افغان‌هایی که داشتند ریزپرنده یا پهپاد تولید می‌کردند، داستانهایی که مثل مور و ملخ تولید شدند و انتشار پیدا کردند، حتی اپسیلنی حقیقت نداشتند. در بهترین حالت ظن‌هایی به چند افغان بدبخت برده می‌شد و بعد به عنوان اخبار پخش می‌شد.

وارد فازی شدیم که هر دو طرف می‌دانند مذاکرات بی‌فایده است، ولی هر دو طرف از شروع جنگ هم ابا دارند و‌ زور می‌زنند تا بلکه طرف مقابل کوتاه بیاید، و در عین حال هر دو طرف بیشتر و بیشتر خود را آماده جنگ می‌کنند (یا توهم آماده‌سازی می‌زنند!).
تا کی این برزخ طول خواهد کشید؟ یک روز؟ یک هفته؟.....

نگذاشتند دو ساعت از این پست بگذرد، از حالت برزخ خارج شدیم!
مانده دو تا اطلاعیه دیگر دو طرف بدهند و بعدش دیگر فقط جنگ جنگ جنگ!

جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا:

در ایران رئیس جمهور هیچکاره است. سیستم ایران بسیار عجیب و مضحک است.

ونس، معاون اول ترامپ در گفتگوی تلویزیونی: یک مسئله خیلی عجیب و غریب درمورد ایران وجود دارد که من اصلا درک نمی کنم و انجام دیپلماسی با آن ها را بسیار مشکل می‌کند. در ایران کسی که تصمیم گیرنده است، رهبر معظم است، تا جایی که ما متوجه هستیم، رئیس جمهور در ایران کاره ای نیست و اختیاری ندارد.

به نظر میاد که وزیر امور خارجه ایران با رهبر صحبت می کند و ما هم از این طریق در ارتباط بوده ایم ولی خیلی کشور عجیب و غریبی برای دیپلماسی است که شما اصلا امکان ارتباط با فرد اصلی تصمیم گیرنده را ندارید. مثلا حتی درمورد کشور هایی که ما روابط خصمانه ای داریم، ترامپ به راحتی می تواند تلفن را برداشته و با پوتین و شی ژینگ پین صحبت کند یا حتی رهبر کره شمالی. ,واقعا مضحک است که امکان صحبت با رهبری واقعی کشور وجود ندارد.

بنده خدا ونس نمی‌داند که در مورد هر چیز اساسی دیگر هم در ایران همینگونه است: رهبر است که تصمیم اول و آخر را می‌گیرد، و رهبر است که در مقابل تصمیماتش هیچگونه پاسخگویی به احدالناسی ندارد.

متاسفانه از ۹۰ میلیون ایرانی، اکثریتی (شاید قریب به اتفاق) ذهنیتی مشابه این دارند!

خیر! نفع کسی در بدبختی ما نیست، و این ذهنیت چیزی نیست مگر همان خودبزرگ‌پنداری ایرانی که بارها به آن پرداخته‌ایم.

ادعای شبیه به این را قبلا توسط مهرپویا علا حلاجی شده بود و‌ اینجا به آن ارجاع دادیم. آیا مثلا اگر امارات بدبخت بود به نفع ما می‌شد؟

شاید بپرسید «چین چطور که نفت ما را به خاطر آوارگی سیاست خارجی‌مان با تخفیف می‌خرد؟» از این بگذریم که قسمتی از این تخفیف به خاطر هزینه ریسکی است که شرکت‌های چینی برای خرید نفت ایران در مواجهه با آمریکا متحمل می‌شوند. اما از این نکته هم اگر بگذریم، از خودتان بپرسید که آیا چین از امارات خوشبخت و بازار گسترده‌اش بیشتر منتفع می‌شود یا از ایران بدبخت و بازارش که‌کم‌کم از بازار یک کشور آفریقایی برای چین کم‌سودتر می‌شود!

بر این نکات هر چه بیشتر باید تاکید کرد، چون اتفاقاً ذهنیتی که در ج.ا. ما را به این روز اسف‌بار در روابط بین‌الملل کشانده، خیلی تفاوتی با ذهنیت فوق ندارد.

عجیب‌تر از این نیست که ایرانی‌جماعت سعی کشورهای مختلف در جلوگیری از جنگ را اولاً به حساب این می‌گذارند که این کشورها خواهان «تداوم آخوند هستند»، و در ثانی، بر این فرض که آنها خواهان تداوم حکومت فعلی اند، چون دوست دارند که «ایران بدبخت بماند»! هر دو فرض فوق چیزی بیشتر از نادانی و بی‌خبری از روابط بین‌الملل می‌طلبد و نوعی غرور دیوانه‌وار نیز پشت آنها نهفته است.

اینکه تمام کشورهای منطقه دارند تمام تلاش خودشان را می‌کنند که در نزاع ایران و آمریکا کار به جنگ نرسد، دلائلی دارد که ربطی نه به «تداوم آخوند» و نه به «بدبخت ماندن ایرانی‌ها» دارد. اولاً، برعکس آنچه بسیاری از ایرانیان می‌پندارند، اکثر بازیگران منطقه‌ای به هیچ وجه بر این گمان نیستند که حمله آمریکا یا اسرائیل به سرنگونی نظام فعلی خواهد انجامید. ثانیاً، به هیچ وجه مشخص نیست که اگر حکومت فعلی بربیفتد، لااقل در کوتاه‌مدت هرج و‌مرج ایران را فرا نگیرد و ایرانی حتی «بدبخت‌تر از قبل» نشود.

به عبارت دیگر، حکام منطقه عقل دارند و می‌دانند که جنگ چیزی است کاملاً پیش‌بینی‌ناپذیر و محاسبه‌ناپذیر، و‌ نگرانند که عواقب نادانسته و‌ ناخواسته جنگ در همسایگی‌شان گریبان آنها را نیز تا حدی (حتی اگر اندک) بگیرد.

بعد از اینکه دیروز عصر به نظر می‌رسید همه تلاش‌ها برای رسیدن به توافق بیهوده است، امروز (پنج‌شنبه ۱۶ بهمن)، ۹ کشور منطقه تمام سعی خود را کردند که دو طرف به پای میز مذاکره برگردند. حال اگر این تلاش منجر به توافقی شود (امری نامحتمل!)، ایرانی‌جماعت خواهد گفت که اینها می‌خواستند آخوند بر سر ایران بماند تا ایرانی بدبخت‌تر شود. و اگر فردا جمعه این تلاش جدید به شکست منتهی شود (چیزی که تقریباً قطعی به نظر می‌رسد)، خواهند گفت که تمام این تلاش‌ها ریاکارانه و فریبکارانه است و اینها دوست دارند جنگ شود تا ایران عقب‌افتاده بماند.

ایرانی عزیز، عرب امارات و سعودی و قطر چه‌کار کند تا تو گمان نکنی دارند علیه تو توطئه می‌کنند؟!

این تاکید بر غیرمستقیم بودن مذاکرات هم البته اصرار رهبر مسلمین جهان حضرت آیت‌الله امام خامنه‌ای است.

و البته ایشان مقام خدایی دارد و‌ ما بندگان بی‌عقل نمی‌توانیم از دلائل چنین چیز عجیب غریبی سر درآوریم.

آیا به این دلیل است که ایشان چنان به تیم مذاکره‌کننده بی‌اعتماد است که می‌ترسد ویتکاف و دوستانش در نقش گربه‌نره و روباه مکار عمل کنند و‌ عراقچی پینوکیو را گول بزنند؟

یا می‌ترسد که با مذاکرات مستقیم به اعتبار آمریکا در صحنه جهانی کمک شود و زوال آمریکا به تعویق بیفتد؟

یا چون یکبار فرموده که مذاکره نمی‌کنیم، حالا نمی‌خواهند جمهوری اسلامی از این موضع اصولی مذاکره نکردن کوتاه بیایند؟

به گمانم ایران در عصر ج.ا. اولین کشوری در طول تاریخ و در کل دنیا باشد که عمدتاً توسط دلقک‌ها اداره می‌شده!

اینکه در خانه اصلاً دستگاه تلویزیون ندارم، دو فایده اساسی داشته که موجب شده دچار زوال عقل نشوم:
۱- از اخبار و برنامه‌ها و تحلیل‌های سیاسی تلویزیون ج.ا. راحتم.
۲- از اخبار و برنامه‌ها و تحلیل‌های سیاسی ایران اینترنشنال و منوتو راحتم.

هر دو طرف می‌دانند مذاکره بی‌فایده است، و هر دو طرف دارند ادای مذاکره کردن درمی‌آورند!

بله، رئیس‌جمهورهای آمریکا یک وِردی بلدند، اگر بخوانند و فوت کنند حکومت‌ها را عوض می‌کنند! کارتر هم از همین ورد استفاده کرد تا شاه را ببرد و‌ خمینی را بیاورد.

بعضی خوانندگان نیز اسامی کسانی را برایم فرستاده‌اند که در لیست نیست و‌ می‌گویند که از کشته‌شدگان اند. مسلما ما در این کانال امکان صحت‌سنجی این ادعاها را نداریم. فقط در این میان، دوستی از دزفول که می‌شناسمش و به صحت سخنش اعتماد دارم، اسم دوستش به نام «حسین شیرمحمدی» را فرستاده که گویا در لیست نیست.

و سیعلم الذین ظلموا ایٌ منقلبٍ ینقلبون!

ترجمه:

«با اینکه فرودگاه‌های ترکیه و قطر آنقدر پرواز و آنقدر مسافر دارند که مسافرانِ عمدتاً بی‌پول ایرانی یک‌هزارم آن را هم تشکیل نمی‌دهند، ولی با این وجود این دو‌ کشور فهمیده‌اند که ایرانی هر جا باشد با خودش برکت می‌آورد، و برای همین این دو کشور خودشان را جر می‌دهند که یک وقت حکومت ایران عوض نشود تا مسافران ایرانی مجبور شوند برکت خودش را فقط برای این دو کشور ببرند»

آنوقت بگویید چرا ما مرتب از خود...پنداری ایرانی سخن می‌گوییم.

«فراخوان شاهزاده»

از دو سه ماه به داستان مهسا امینی مانده، من مطمئن بودم که به زودی ناآرامی کشور را فرا خواهد گرفت‌. مرگ آن دختر جوان و عکس‌هایی از او که قیافه معصومش را نشان می‌داد، فقط جرقه‌ای بودند در اتاقی که انباشته از گاز بود. قبل از آن، کلیپ زنی که جلوی ماشین ارشاد ضجه می‌زد تا دخترش را نبرند، و صحنه اعترافات نمایشی سپیده رشنو با صورت ورم کرده در تلویزیون، محیط را مساعد آن انفجار کرده بود.

همین چند ماه پیش ملاقاتی پیش آمد با رئیس جدید شهربانی شهرمان، و به او‌ دوستانه هشدار دادم که جو بسیار سنگین است و‌ مردم خشمگین و عصبانی! به او‌ گفتم که مواظب باشد نیروهایش کاری نکنند که جرقه انفجار بعدی به نام او ثبت شود.

فراخوان رضا پهلوی نیز جرقه‌ای بود در اتاقی پر از گازهای انباشته و قابل انفجار. اگر آن فراخوان هم نبود، جرقه حتماً از جای دیگر اتفاق می‌افتاد. اعتراضات قبل از آن هم شروع شده بود. رضا پهلوی نه کاریزمای رهبری دارد و‌ نه مشاوران درست و‌ حسابی. او ذاتاً رهبر نبوده و‌ نیست! او‌ کسی است که مردم خسته و خشمگین، نادم و پشیمان از انقلاب ۵۷، خودبه‌خود و خودجوش به مقام رهبری این انقلاب جدید ارتقا داده‌اند. شروعش از دی ۱۳۹۶ بود که مردم در نآارامی‌ها یک شعار جدید ساختند: رضاشاه، روحت شاد!