اینها یک چیزی شنیده‌اند که ترامپ تاجر سودجو است و اهل معامله، حالا خواسته‌اند پیشنهادات خود را کمی هم از لحاظ اقتصادی چرب کنند، بلکه ترامپ را به توافق ترغیب کنند.

این کارها را می‌توانستند همان دور اول ریاست جمهوری ترامپ انجام دهند، و در آن زمان می‌توانست کاملاً نتیجه‌بخش باشد. ولی آن زمان، بر اساس توهمات خود، تصمیم گرفتند هارت و‌ پورت و عر و عور کنند و گمان کردند کسی نمی‌تواند حریف‌شان شود. «پیروزی» موقت‌شان در سوریه (با کمک‌شان به رژیم جنایتکار اسد و یاری گرفتن از نیروی هوایی روسیه) هم به توهمات و اعتماد به نفس‌شان افزود.

علی‌اکبر صالحی، رئیس سابق سازمان انرژی اتمی، ۷ شهریور ۱۴۰۴:

در مذاکرات برجام به آمریکایی‌ها گفتیم لوله‌های آب سنگین اراک را نابود نمی‌کنیم، داخلش بتن می‌ریزیم برای موزه می‌خواهیم. گفتند باشد. بهشان نگفتیم که لوله‌های اضافی داریم و اینکار را کردیم که بتوانیم جایگزین‌شان کنیم.

گفتند برای ۱۵ سال حق ندارید فلز اورانیوم بسازید. قبول کردیم، اما من آمدم به دوستان گفتم بروید روی نزدیک‌ترین فلز مشابه اورانیوم تحقیق کنید. کردند و کارخانه‌اش را هم ساختیم بعد نصب کردیم در اصفهان. وقتی بازرسان آژانس آمدند یکه خوردند، ولی نتوانستند چیزی بگویند. چون ما قول داده بودیم پودر اورانیوم را فلز نکنیم، نه اینکه هیچ پودری را فلز نکنیم. این‌طوری دروغ هم نگفتیم. واقعا نگفتیم.

برجام فرصتی بود که غرب به ایران داد تا بلکه ایران کشوری نرمال شود و‌ وارد معاملات و معادلات نرمال جهانی شود. حتی نمی‌خواستند که از ایران کاملاً ایدئولوژی‌زدایی کنند: کشورهایی مثل قطر و ترکیه هم به گروه‌های ایدئولوژیک ضدغرب کمک می‌کردند و می‌کنند، ولی ستیز هرروزه با غرب ندارند، و لااقل علناً خواهان نابودی اسرائیل نیستند و هر روز «مرگ بر آمریکا» نمی‌گویند.

اروپایی‌ها و دولت اوباما امید آن را داشتند که برجام اولین قدم حکومت ایران برای نرمال‌سازی خود در روابط بین‌المللی باشد. اما حکومت ایران، به جای اعتمادسازی، تصمیم گرفت بچه‌زرنگ‌بازی درآورد و محدودیت‌ها را با توسل به نقاط مبهم توافق دور بزند، و بلافاصله بعد از برجام موشک با شعار عبری نابودی اسرائیل تست کند و خود را وارد دعوای داخلی سوریه، آن هم در حمایت از حزب جنایتکار بعث سوریه، کند و با حمایت از حوثی‌ها دو تا مشت در پوز سعودی‌ها بزند و پول‌های حاصل از برداشته شدن تحریم‌ها را خرج نیابتی‌ها کند و .....

کردند و‌ کردند و تسلیم واقعیت‌ها نشدند و تار اوهام و تخیلات را دور خود تنیدند، تا الان که رسیدیم به سالی که در آن مجبور شدند چندهزار ایرانی را به مسلخ ببرند تا حکومت‌شان حفظ شود.

۳۶ سال قبل وزیر امورخارجه دولت رفسنجانی (علی اکبر ولایتی) به معاونش (علاءالدین بروجردی) دستور داده بوده که هر فرمان رئیس‌جمهور (‌هاشمی رفسنجانی) با رهبر (آقای خامنه‌ای) هماهنگ شود تا اگر مورد رضایت او نبود اجرا نشود!

تازه این رفسنجانی بود که بیشترین قدرت مستقل را در کنار رهبر داشت.

خلاصه که رئیس‌جمهورهای ما هیچ نبودند الا تدارکات‌چی، و تازه آن را هم رهبر کاملاً راضی نبود. تا الان رسیدیم به جناب پزشکیان و کابینه‌اش که می‌شود ایشان را کارمندان بیت رهبری نامید.

عارف شکر خورد با رئیس قبلی و رئیس فعلیش!

تعدادی ابله ایرانی دارند شعار می‌دهند: «ما #آریایی هستیم، عرب نمی‌پرستیم!» آن هم کجا! در آلمان!! خوب، ابله! اگر برای هر آلمانی این را ترجمه کنند که صاف شما را برابر با نازی‌ها می‌بیند. عقل دارید شما؟!

به علاوه، اگر از دین منزجر شده‌اید با دین دشمنی ورزید. این عرب‌ستیزی زشت و نژادپرستانه فقط حماقت بی‌پایان یا خبث درونی‌تان را نشان می‌دهد.

کی شود این لفظ احمقانه «آریایی، آریایی» از زبان ایرانیان ابله بیفتد! آقاجان! «آریایی» تمام شد رفت! چیزی به نام «نژاد آریایی» هیچگاه وجود خارجی نداشته. کتاب تحقیقی زیر به طور مبسوط، علمی و کاملی به افسانه «نژاد آریایی» پرداخته:
The People That Never Were
Linguistic Scholarship and the Invention of the Aryans

By Hutton, Christopher M.

اغلب ایرانیان تاریخ نمی‌دانند! نه تاریخ خود را، و نه تاریخ بقیه ملل را. حداکثر خزعبلاتی که صد سال است به اسم «تاریخ» تولید شده مرتباً نشخوار می‌کنند. خیلی هم پرت باشند، گمان می‌کنند کتاب‌های سرتاسر جفنگ ذبیح‌الله منصوری مراجع خوبی برای تاریخ است. نگاه‌شان به تاریخ خطی است و‌ همه چیز را سیاه و سفید می‌بینند.

بقیه مردم دنیا چطور؟ آنها هم همینطور، ولی با این تفاوت که اکثراً اینقدر برای تصمیمات و دیدگاه‌های امروزشان، به تاریخ گذشته‌شان نگاه نمی‌کنند و به آن خیره نمی‌شوند.

اینقدر که ایرانی جماعت می‌رود دنبال ریشه دردهای امروز خود در تاریخ دوهزار سال قبل و هزار سال قبل و‌پانصد سال قبل می‌گردد، ندیده‌ام بقیه چنین کاری کنند (مگر در چار تا محیط ایزوله آکادمیک یا چند تا مقاله که کسی خیلی توجهی بهشان نمی‌کند). مثلاً، غربی‌ها توماس آکویناس را داشتند که زمانی بیشترین تاثیر را روی نظام فکری کلیسای کاتولیک و غرب داشت، و خود بسیار از ابن سینا تاثیر پذیرفته بود. اینقدر که ما چپ و راست یا به ابوعلی‌سینا افتخار می‌کنیم یا دردهای امروز کشور را حاصل «ذات‌گرایی» او‌ می‌دانیم، ندیده‌ام در میان جامعه متوسط غربی با آکویناس چنین کنند.

تاریخ معلم خوبی نیست، چون تاریخ بسیار آشوبناک است و زنجیره‌های علت و‌ معلول در آن کاملاً گم. ذهن خطی بشر، عوض آموختن از تاریخ، آن را خطی و ساده‌هضم می‌کند.

خوب است جنگ ۱۲روزه را همین ۸ ماه پیش داشتیم و دوستان هنوز به هارت و‌ پورت و عر و عور مشغولند!

یادتان می‌آید حتی قبل از جنگ پیش‌بینی کردم که باز روایت فتح خواهند ساخت و بعدش هم فریب پروپاگاندای خودشان را خواهند خورد؟

همانطور که بیش از یک سال پیش گفتم:

امروز دیگر نمی‌توان ظریف یا هر شخص دیگر را فرستاد تا ماه‌ها مذاکره کند و چانه‌زنی کند و راه وسطی بیابند و.....

#تاملات_جنگ

و اما چند توصیه مهم در خصوص حفاظت در برابر وقوع انفجار، در لحظه‌ی وقوع یک انفجار، زمان شما نه با ساعت، بلکه با میلی‌ثانیه و ثانیه اندازه‌گیری می‌شود. از آنجایی که سرعت نور بسیار بیشتر از سرعت صوت و موج انفجار است، چشمان شما اولین ابزار دفاعی و تشخیص انفجار شما هستند.

نور خیره‌کننده یا همان Flash مهم‌ترین و اولین نشانه است. نوری بسیار روشن و غیرطبیعی که حتی در روز روشن هم متمایز است.نور با سرعت 300,000 کیلومتر بر ثانیه حرکت می‌کند، در حالی که موج تخریبی انفجار (Shockwave) با سرعتی نزدیک به سرعت صوت (حدود 340 متر بر ثانیه) در حال حرکت به سمت شماست.به محض دیدن نور خیره کننده، هرگز به دنبال منبع نور نگردید و از پنجره فاصله بگیرید.

اگر به افق یا سمت منبع انفجار نگاه می‌کنید و متوجه شدید که هوا ناگهان مثل سراب روی آسفالت داغ تکان»می‌خورد یا حالتی موج‌گونه و شفاف پیدا کرده، شما در حال دیدن جبهه‌ هوای پر فشار ناشی از انفجار هستید.این همان هوای فوق‌فشرده است که با سرعت مافوق‌صوت به سمت شما می‌آید. وقتی این لایه را می‌بینید، یعنی موج انفجار بسیار نزدیک است و در کمتر از یک یا دو ثانیه به شیشه‌ها برخورد می‌کند

بلند شدن ناگهانی پرندگان و وحشت و حرکت سریع حیوانات، حیوانات به تغییرات فشار جوی و فرکانس‌های پایین (Infrasound) بسیار حساس‌تر از انسان هستند.گر به طور ناگهانی دسته‌ی بزرگی از پرندگان با هیاهو از روی درختان یا پشت‌بام‌ها بلند شدند و در جهتی مخالف یک نقطه خاص پرواز کردند، این یک هشدار جدی است. موج صوتی انفجار قبل از رسیدن به گوش شما، توسط آن‌ها حس شده است.

رویت ستون دود یا ابر قارچی ناشی از انفجار، اگر نوری ندیدید اما ناگهان یک ستون غلیظ از دود، خاک یا اشیاء معلق را دیدید که با سرعت به سمت بالا پرتاب می‌شود این نشانه یک انفجار بزرگ در فواصل دورتر است. حتی اگر صدایی نشنیده‌اید، موج انفجار در راه است. به یاد داشته باشید که برای هر یک کیلومتر فاصله، موج انفجار حدود 2 الی 3 ثانیه زمان نیاز دارد تا به شما برسد (یا حتی کمتر)

حالت مکش معکوس، گاهی قبل از رسیدن موج اصلی، ممکن است احساس کنید باد به شکلی عجیب به سمت محل انفجار کشیده می‌شود یا فشار گوش شما ناگهان تغییر می‌کند. این نشان‌دهنده خلاء ایجاد شده توسط انفجار است که بلافاصله با یک موج فشار مثبت (انفجار اصلی) جایگزین خواهد شد.

اما در حالت ها چه میتوان کرد و واکنش ما باید چگونه باشد؟👇

در صورت رویارویی با هر یک از این موارد فوق به سرعت اقداماتی را انجام دهید از جمله : 1-پشت به پنجره روی زمین دراز بکشید (شکم رو به زمین) 2-انگشتان شست را داخل گوش‌ها قرار دهید و با کف دست چشم‌ها را بپوشانید 3-دهان خود را کمی باز نگه دارید (این کار به برابر شدن فشار در دو طرف پرده گوش کمک کرده و از پاره شدن آن جلوگیری می‌کند) 4-تا زمانی که صدای شکستن شیشه‌ها تمام نشده و حداقل دو موج (رفت و برگشت) را حس نکرده‌اید، از جای خود بلند نشوید

#توصیه
#پدافند_غیر_عامل

@SNTankograd

دین‌ورزان عزیز،

آنکه الله را بپرستد، کم‌کم درونش الله‌وار می‌شود: زنده و پرنور.

آنکه خوک بپرستد، کم‌کم درونش مانند خوک می‌گردد.

آدمیزاد بسیار سعی می‌کند خود را فریب دهد، ولی نمی‌تواند! بنگرید و ببینید درون‌تان چگونه است. اگر مانند خوک به نجاسات (دروغ و فریب و ریا و تظاهر و حرامخواری) تمایل دارد، بدانید خوک پرستیده‌اید، و نه الله را!

اکنون مشخص شد که حادثۀ ناگوار دیروز سقوط هواپیما نه در حال آموزش که به دلیل اشتباه سیستم پدافند خودی و شلیک به هواپیمای خودی صورت گرفته‌است.
آری! با این سیستم پدافند مفلوک مفلوج که نمی‌تواند فرق بین خودی و نخودی را تشخیص بدهد، می‌خواهیم به جنگ آرمادای شکست ناپذیر برویم...
بابک تقوایی روزنامه‌نگار مستقل حوزه نظامی-دفاعی تأکید دارد که سیستم پدافند س... هواپیمای جنگنده را در همدان ساقط کرده‌است.
وهم‌چنان
ما هیچ! ما نگاه!


https://t.me/defence_news/46094

دوستی دزفولی نوشته زیر را برایم فرستاد. من با بسیاری از نکاتش موافق و با بعضی مخالفم. در هر صورت این نوشته را اینجا می‌فرستم و نقدش را می‌گذارم در پست بعدی!

لشکر سایبری دوره افتاده پاچه مردم را میگیره که چرا از جنگ دفاع می‌کنید؟ با برچسب بی‌وطن و با استدلال‌های مبتذل شده‌ای مثل «وقتی بمب بخوره نمی‌پرسه مخالف نظامی یا موافق» و «بی‌برقی و بی آبی‌بکشی جنگ‌طلب نمیشی» و ...

اول اینکه اونها بمب‌های گران‌قیمت را چند هزار کیلومتر نمیارن و ریسک ورود جنگنده به محوطه دشمن را نمی‌کنند که بیابند من آدم عادی را بزنند؛ بانک اهداف دارند و بمب را حروم من نمی کنند. اگرم من تنم نخاره سمت جاهایی که ممکنه بمب بخورن نرم، احتمالش کمه بمیرم. تهش هم اوکی، هر جنگی collateral damage داره و اگه من شانسی مُردم، خب برای من چه فرقی داره که با بمب آمریکایی بمیرم یا تیر دوشکا در خیابون؟

گذشته از این استدلال‌های مبتذل، اصلاً سیستم اسرائیل و آمریکا بر مبنای «تقاضای مردم برای جنگ» که نمی‌جنگند. نه حتی برای تقاضای مردم خودشان، چه برسد تقاضای چارتا ایرانی. دلایل استراتژیک خودشان را دارند. کمک بشردوستانه هم صرفاً ویترین ماجراست.

اگر حرف مردم جایی بتونه تاثیری داشته باشه، باید منطقاً محتمل ترینش را در بیت رهبری در نظر بگیریم. این عزیزان که انقدر پرشور مخالف جنگ اند (علیرغم ۴۷ سال گنده‌گوزی و لحظه‌شماری برای جنگ با شیطان بزرگ)، حالا خیلی راحت می‌تونند برن دم در بیت تحصن کنند و بخواهند که نظام شروط ترامپ را قبول کند تا جنگ نشود.

مگه نه که ضد جنگ هستند؟ نظام را تحت فشار بگذارند تا شروط ترامپ را قبول کنه و قطع به یقین جنگ نخواهد شد. افکار عمومی ایران شاید (شاید!) روی حکومت خودمان تاثیر داشته باشد، ولی مسلماً ما مردم عادی جنگ بخواهیم یا نخواهیم، روی تصمیمات ترامپ و نتانیاهو در این باره تاثیری نخواهد داشت.

#تاملات_جنگ

اگر چند سال اخیر مطالب این کانال را دنبال کرده باشید، دیده‌اید که چقدر ما (که البته صدایمان به جایی نمی‌رسد) در این کانال هشدار بعد از هشدار دادیم و از ادامه تخاصم با آمریکا و اسرائیل برحذر داشتیم و چقدر هشدار دادیم که این راه به جنگ می‌انجامد. پس جنگ‌گریز واقعی ماییم، و نه کسانی که تا دیروز رجز «هل من مبارز» می‌خواندند و یکباره الان فهمیده‌اند که جنگ چقدر بد است!

ولی با اینحال، اصلاً و ابداً از اینکه در هشدار دادن‌مان کاملاً درست بودیم و حرف‌هایمان درست درآمد خوشحال نیستیم. جنگ امری ساده نیست! هیچکس نمی‌تواند عوارض و عاقبت جنگ را بسنجد. همه الان منتظرند که آمریکا حمله کند، بعضی‌ها با این امید که نظام عوض شود، و بعضی دیگر صرفاً به آرزوی انتقام از نظام و اذنابش. مسلماً اگر جنگی شود، مقصر اینها نیستند. با حرف مردم خسته و‌مایوس ایران، نه جنگ صورت خواهد گرفت و نه از آن اجتناب خواهد شد. حرف این مردم حتی روی زمامداران خودشان هم موثر نیست، چه برسد روی خارجی‌ها. ولی باید واقع‌نگر بود: جنگ ممکن است به تغییر نظام نینجامد، و نیز می‌تواند کشور را در دره‌ای دهشتناک از تباهی فرو ببرد.

در هر صورت، مقصر اصلی را بچسبید! مردم و‌آرزوهایشان، چه خوب و چه بد و چه درست و چه غلط، در این باب تاثیری ندارند.
#تاملات_جنگ

خودم باورم نمی‌شود که شش سال گذشت از زمانی که این را نوشتم:
https://t.me/jenabegav/521

شخصی نوشته‌ای نوشته و در آن حیران است که چرا به وقایع بسیار دردناک اخیر در ایران، توجه زیادی در رسانه‌های جهانی نشد. پرسیده:

چگونه شد که رنج ما و داغ عزیزان ما نتوانست به اندازه‌ی تیتر ۴۸ ساعته خبری، توجه جهانی را به خود جلب کند؟

دلیلش همان است که دنیا (شامل خود ما ایرانی‌ها) کشتار بسیار بدتر در دارفور را هم تقریبا ندید! یا خود ما ایرانی‌ها جنایات رژیم اسد در سوریه را ندیدیم و به آن نپرداختیم (اگر چه اخبارش می‌آمد).

به غیر از این بود جای تعجب داشت. برای مردم، برای همه مردم، چیزی که خارج از تجربه ملموس‌شان در آنسوی دنیا می‌گذرد حالت امری مجرد دارد. یک آمار است که فقط موجب تاسفی کوتاه می‌شود. هرچقدر هم که موضوع تراژیک و‌ دهشتناک باشد، باز برای کسی که به دلیلی رابطه‌ای احساسی با آن ندارد، موضوعی انتزاعی است. هر چقدر که وحشتناک باشد، باز به پای قتل عام فجیع در رواندا همین ۳۰ سال پیش نمی‌رسد که در آن حدود ۶۰۰هزار نفر کشته شدند. حتی همان هم برای مردم دنیا فقط گوشه نامهمی از اخبار هرروزه بود.

و این ما را می‌رساند به داستان فلسطین و غزه! این سوال پیش می‌آید که: پس چرا کشتارهای غزه اینقدر در انواع رسانه‌ها مورد توجه قرار گرفت؟! دلیلش این نیست که درد و رنج مردم غزه خیلی مهم‌تر یا بیشتر از درد و رنج خیلی‌های دیگر در جای‌جای جهان باشد. بلکه دلیلش این است که این ماجرا برای گروه‌های بسیار بزرگی اهمیتی سوای درد و رنج فلسطینان داشت و دارد. برای مسلمانان، به خصوص عرب‌ها، مساله غروری جریحه‌دار شده بود. برای چپی‌ها فلسطین تبدیل به نماد شعارهای ضداستعماری شده است. برای قسمت از راست‌های ناسیونالیست آمریکایی، طرفداری از فلسطین در حقیقت به دلیل مخالفت با کمک‌های مالی دولت آمریکا به اسرائیل است، و برای بعضی نژادپرستان آمریکایی در واقع ابزاری برای یهودستیزی دیرینه‌شان است.

به عبارت دیگر، فلسطین و رنج فلسطینیان تبدیل شده به نوعی ابزار ایدئولوژیک برای گروه‌های مختلف، و نیز ابزاری برای نوعی حس بالاتر بودن اخلاقی بدون دادن هزینه واقعی (هزینه‌اش را برای ما ایرانی‌ها فاکتور می‌کنند).

حالا آن ایرانیانی که در غرب خودشان را برای فلسطین و غزه جر می‌دادند، و به وقایع اخیر در ایران که رسید، خیلی کک‌شان نگزید (با حتی سعی کردند آن را سبک جلوه دهند)، این ایرانی‌ها را فقط با یک کلمه می‌توان توصیف کرد: منافق!

اصل حفظ نظام است!

تمام ماجرای اینهایی که خودشان را برای «اسلام» جر می‌دهند همین است: قدرت‌طلبی و کنترل‌گری.

دانشگاهی که مرگ بر چپی بگوید و شعار پهلوی بدهد که دانشگاه نیست. از قدیم گفته‌اند دانشگاه باید دانشگاه باشد. دانشگاهی که دانشگاه نباشد دانشگاه نیست.

https://t.me/AmirrezaAbdolii/

علی لاریجانی همیشه آدم غلط در جای غلط بود. فرقش با جلیلی این است که قیافه‌اش و رفتارش بلاهت جلیلی را ندارد. خوش‌شانس بود که دفعه قبلی که دبیر شورای امنیت بود، جانشینش جلیلی شد و آنقدر گند زد که گندهای لاریجانی فراموش شد. این همان لاریجانی بود که در زمان خاتمی، به حسن روحانی که دبیر وقت شورای امنیت بود، در مورد مذاکرات طعنه زد که «دُرّ ‌و مروارید دادیم و آب‌نبات گرفتیم!» نوبت به خودش که رسید، دستاوردش همان آب‌نبات هم نبود، بلکه دو‌تا از بدترین قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل علیه ایران بود.

لاریجانی فقط آنجا نبود که غلط بود. در مقام ریاست مجلس هم از کار ابلهانه تندروها در حمله به سفارت انگلیس دفاع کرد.

طنز کمدی و در عین حال تراژیک سیاست در ایران این است، که با وجود این سابقه درخشان و با وجود چکمه‌لیسی همیشگی، فقط به خاطر اینکه مثل جلیلی هر روز مزخرفات نمی‌بافت و‌ مثل رسایی هر روز جفتک نمی‌انداخت، تندروها او را از خودشان حساب نکردند و از طرف دیگر به اصطلاح «میانه‌روها» و اصلاح‌طلبان روی او حساب باز کردند.

کنترل و شکنندگی

حضرات تکنوکرات و بوروکرات که در این مملکت همه چیز را متمرکز و کنترل‌شده و به زعم خودشان «بهینه» کردند، اینقدر نفهم بودند که نفهمیدند این گونه تمرکز و این مقدار کنترل و بهینه‌سازی چقدر یک سیستم را شکننده می‌کند. الان که به احتمال بسیار زیاد در آستانه جنگ هستیم، هر قسمتی از این سیستم کنترل‌شده می‌تواند به فاجعه بینجامد.

مثلاً پول را در نظر بگیرید! در سال‌های گذشته، برای کنترل جریان پول، هر کاری کردند تا مردم کمتر و‌ کمتر از پول نقد استفاده کنند و به جایش از کارت بانکی و تبادلات آنلاین استفاده کنند. حالا پس فردا فرض کنید به هر دلیلی این سیستم از کار بیفتد (مثلا بمباران دیتاسنترها، از کار افتادن شبکه اتصالی، هک گسترده سرورها.....)! چه اتفاقی خواهد افتاد؟ بدون پول نقد در دست مردم، کل اقتصاد فرو خواهد پاشید!

این در مورد بسیاری از چیزهای دیگر نیز صادق است. ما حتی الان روستاهای خودکفا نیز نداریم، و اکثر قریب به اتفاق روستاهایمان هم برای بقا به انواع و اقسام منابع بیرونی نیاز دارند. در این مورد، حتی با شوروی سابق و‌نیز با کره شمالی الان متفاوتیم. در آنها، لااقل روستاها تا حد زیادی خودکفا بودند.
➖➖➖➖➖➖➖➖

نظام حاضر در هر چه متمرکز عمل کرده، در یک چیز بسیار نامتمرکز ( تقریباً چریکی‌وار) عمل کرده و به همین دلیل بسیار موفق هم بوده است: در سرکوب ناآرامی‌ها! واحدهای سرکوب در هر شهر و روستا از لحاظ عملیاتی کاملاً مستقل عمل می‌کنند.
#تاملات_جنگ