Forwarded from 🔵 آکادمی اقتصاد 🔵
کار دانشگاهی
💭 محمدرضا رئوفی
با سلام خدمت تمام سروران عزیز و دوستان ارجمند
از آنجایی که بسیار عنوان می شد که چرا کار استادی دانشگاه در دانشگاه صنعتی اصفهان را رها کردم و قصد بازگشت به آن را هم ندارم، تصمیم گرفتم چند خطی در باره دلایل خود بنویسم. قصدم این نیست که بیانیه بدهم، و یا کسی را تخطئه کنم، چون من خود هفت سال در این سیستم کار کرده ام، و به اندازه هر شخص دیگری در باره آن مقصر یا بی تقصیرم. قصدم آن است که یک بار همه دلایلی که بارها و بارها روی آنها فکر کرده ام و گاه در باره آن با شما بزرگواران صحبت کرده ام را مکتوب کنم. اینها به واقع برای من دغدغه ذهنی است و نه مفاهیم مجردی که از روی روشنفکری یا بهانه گیری به آنها بپردازم. و اما دلایل اینجانب (به صورت پراکنده و متشتت)
1. در هفت سالی که در دانشگاه مشغول کار بودم، توصیه ام به دانشجویان عدم ادامه در مقاطع بالاتر تحصیلی (به خصوص در ایران) بود. دو بازخورد متفاوت ولی در حقیقت یکسان داشتم: فقط دو نفر از دانشجویان به حرفم گوش دادند، و بعد از چند وقت با من تماس گرفتند و بسیار از من تشکر کردند. بقیه بعد از چند سال پیش من می آمدند و اظهار پشیمانی می کردند از این که به حرفم گوش نکردند. تصور کنید کالایی را عرضه می کنید، ولی نخریدن آن را تبلیغ می کنید، و فقط کسانی که آن را نخریده اند از شما ممنون باشند؟ در طول این هفت سال هیچ کاری نکردم که اثر مثبتی داشته باشد. خود را گول می زنم اگر فکر کنم که وقتی در آن هفت سال حضورم نقشی مثبت نداشته، بعدا می تواند داشته باشد.
2. دانشگاه یک کار دولتی است، بنابراین حقوق آن از جیب مردم می آید، مردمی که هیچ گونه اختیاری در این که این پولها کجا خرج شود، چگونه خرح شود و هیچ نظارتی بر نحوه آن ندارند. مردمی که به آنان همیشه در مورد مفید بودن موارد استفاده پولشان در دولت دروغ گفته شده.
3. دانشگاه در حقیقت یک بوروکراسی ناکارآمد است که عمده وظیفه اش تربیت بوروکرات برای بوروکراسی های ناکارآمد دیگر است. اگر در رشته های فنی و مهندسی و پزشکی دانشگاه ها گاه نیروی متخصص به معنی حقیقی کلمه تربیت می کنند، در رشته های دیگر اکثر قریب به اتفاق نیروها برای بوروکرات شدن تربیت می شوند، یعنی برای کارهایی که مضر برای مملکت است.
4. مانند هر بوروکراسی دیگری، آن هم از نوع دولتی اش، دانشگاه پر است از
رانت طلبی، رقابت ها [و حتی حسادت ها]ی مریض، و دغدغه های ذهنی احمقانه و در عین حال احساس مهم بودن و مفید بودن و احساس دانشمند بود. این مسئله ای فراگیر در کل دنیاست، ولی سیستم ارزش گذاری به شدت بوروکراتیک اعمال شده در دانشگاه های ایران، این مسئله را شدت و حدت خاصی بخشیده است. برای من کار کردن در چنین محیطی بسیار سخت و شکنجه آور بود.
5. حتی در مورد تربیت متخصصین، با بودجه و هزینه بسیار کمتر می توان نتایج بسیار بهتری کسب کرد. مثلا در مورد آی تی، من افراد بسیار واردی سراغ دارم که اصلا تحصیلات دانشگاهی نداشته اند. از طرف دیگر، ما در کار خود چند سال گذشته، به شدت با کمبود نیروی فنی وارد مواجه بوده ایم، ولی عمدتا نیروهای تحصیل کرده مهندسی که برای مصاحبه می آمدند بیشتر ادعا داشتند تا تخصص.
6. کار تحقیقات آکادمیک در دنیا تبدیل به یک در و دکان، آن هم از نوعی ناصادق شده است. هر صنفی کارش توسط مشریانش سنجیده می شود، مگر کار آکادمیک که سنجشش توسط خود آن صنف انجام می گیرد. شما فرض کنید فردا بگویند که سنجش کار رستوران داران باید توسط خود رستوران داران انجام شود و مشتریان باید بی چون و چرا این ارزیابی را بپذیرند. فکر می کنید این مسئله چه قدر فساد به وجود می آورد؟ چرا آکادمی از این فساد مبرا باشد؟! حرفم در این است که این فساد خواسته و یا ناخواسته به وجود می آید و خیلی ربطی به این که افراد فاسد باشند یا نه ندارد...
🔵⭕️ آکادمی اقتصاد
🔵⭕️ @economy_academy
💭 محمدرضا رئوفی
با سلام خدمت تمام سروران عزیز و دوستان ارجمند
از آنجایی که بسیار عنوان می شد که چرا کار استادی دانشگاه در دانشگاه صنعتی اصفهان را رها کردم و قصد بازگشت به آن را هم ندارم، تصمیم گرفتم چند خطی در باره دلایل خود بنویسم. قصدم این نیست که بیانیه بدهم، و یا کسی را تخطئه کنم، چون من خود هفت سال در این سیستم کار کرده ام، و به اندازه هر شخص دیگری در باره آن مقصر یا بی تقصیرم. قصدم آن است که یک بار همه دلایلی که بارها و بارها روی آنها فکر کرده ام و گاه در باره آن با شما بزرگواران صحبت کرده ام را مکتوب کنم. اینها به واقع برای من دغدغه ذهنی است و نه مفاهیم مجردی که از روی روشنفکری یا بهانه گیری به آنها بپردازم. و اما دلایل اینجانب (به صورت پراکنده و متشتت)
1. در هفت سالی که در دانشگاه مشغول کار بودم، توصیه ام به دانشجویان عدم ادامه در مقاطع بالاتر تحصیلی (به خصوص در ایران) بود. دو بازخورد متفاوت ولی در حقیقت یکسان داشتم: فقط دو نفر از دانشجویان به حرفم گوش دادند، و بعد از چند وقت با من تماس گرفتند و بسیار از من تشکر کردند. بقیه بعد از چند سال پیش من می آمدند و اظهار پشیمانی می کردند از این که به حرفم گوش نکردند. تصور کنید کالایی را عرضه می کنید، ولی نخریدن آن را تبلیغ می کنید، و فقط کسانی که آن را نخریده اند از شما ممنون باشند؟ در طول این هفت سال هیچ کاری نکردم که اثر مثبتی داشته باشد. خود را گول می زنم اگر فکر کنم که وقتی در آن هفت سال حضورم نقشی مثبت نداشته، بعدا می تواند داشته باشد.
2. دانشگاه یک کار دولتی است، بنابراین حقوق آن از جیب مردم می آید، مردمی که هیچ گونه اختیاری در این که این پولها کجا خرج شود، چگونه خرح شود و هیچ نظارتی بر نحوه آن ندارند. مردمی که به آنان همیشه در مورد مفید بودن موارد استفاده پولشان در دولت دروغ گفته شده.
3. دانشگاه در حقیقت یک بوروکراسی ناکارآمد است که عمده وظیفه اش تربیت بوروکرات برای بوروکراسی های ناکارآمد دیگر است. اگر در رشته های فنی و مهندسی و پزشکی دانشگاه ها گاه نیروی متخصص به معنی حقیقی کلمه تربیت می کنند، در رشته های دیگر اکثر قریب به اتفاق نیروها برای بوروکرات شدن تربیت می شوند، یعنی برای کارهایی که مضر برای مملکت است.
4. مانند هر بوروکراسی دیگری، آن هم از نوع دولتی اش، دانشگاه پر است از
رانت طلبی، رقابت ها [و حتی حسادت ها]ی مریض، و دغدغه های ذهنی احمقانه و در عین حال احساس مهم بودن و مفید بودن و احساس دانشمند بود. این مسئله ای فراگیر در کل دنیاست، ولی سیستم ارزش گذاری به شدت بوروکراتیک اعمال شده در دانشگاه های ایران، این مسئله را شدت و حدت خاصی بخشیده است. برای من کار کردن در چنین محیطی بسیار سخت و شکنجه آور بود.
5. حتی در مورد تربیت متخصصین، با بودجه و هزینه بسیار کمتر می توان نتایج بسیار بهتری کسب کرد. مثلا در مورد آی تی، من افراد بسیار واردی سراغ دارم که اصلا تحصیلات دانشگاهی نداشته اند. از طرف دیگر، ما در کار خود چند سال گذشته، به شدت با کمبود نیروی فنی وارد مواجه بوده ایم، ولی عمدتا نیروهای تحصیل کرده مهندسی که برای مصاحبه می آمدند بیشتر ادعا داشتند تا تخصص.
6. کار تحقیقات آکادمیک در دنیا تبدیل به یک در و دکان، آن هم از نوعی ناصادق شده است. هر صنفی کارش توسط مشریانش سنجیده می شود، مگر کار آکادمیک که سنجشش توسط خود آن صنف انجام می گیرد. شما فرض کنید فردا بگویند که سنجش کار رستوران داران باید توسط خود رستوران داران انجام شود و مشتریان باید بی چون و چرا این ارزیابی را بپذیرند. فکر می کنید این مسئله چه قدر فساد به وجود می آورد؟ چرا آکادمی از این فساد مبرا باشد؟! حرفم در این است که این فساد خواسته و یا ناخواسته به وجود می آید و خیلی ربطی به این که افراد فاسد باشند یا نه ندارد...
🔵⭕️ آکادمی اقتصاد
🔵⭕️ @economy_academy
👍13
Forwarded from 🔵 آکادمی اقتصاد 🔵
کار دانشگاهی
💭 محمدرضا رئوفی
....
7. تحقیقات آکادمیک در ایران وضعی از این بدتر دارند. انبوه مقاله هایی که به جرات بالای %95 آن به هیچ دردی نمی خورد، هیچ مشکلی را حل نمی کند
و حتی مرزهای علم را هم چندان جلو نمی برد!؟
8. امان از احساس احمقانه ای که به شخص دست می دهد، وقتی ساعتها روی مسئله ای تمرکز شدید می کند تا مقاله ای بدهد که در کل عالم 10 الى 20 نفر به سرعت نگاهی به آن بیندازند، و به هیچ درد دیگری مگر ترفیع حقوق شخص نخورد! دردش خیلی زیاد است، لااقل برای من! باور کنید این دیگر از من ساخته نیست. نمی توانم! واقعا نمی توانم!
9. کار استاد قاعدتا باید پرورش دانشجو باشد. در دانشگاه دانشجویان ضایع می شوند! با شور و حرارت جوانی می آیند، و دل خسته و ترسو بیرون می روند. یادشان می دهیم که عرضه هیچ کاری جز درس خواندن ندارند. هر چه ذوق یادگرفتن در سیستم فاسد آموزشی پیش از دانشگاه برایشان مانده بود در دانشگاه نابود می شود. عوض آن که تشویق شان کنیم که زندگی کنند و برای سختی های زندگی آماده شان کنیم، یادشان می دهیم چگونه از واقعیت های زندگی در قالب ادامه درس فرار کنند. محیط خشک و مرده دانشگاه صنعتی اصفهان در این مورد از پیشروان است و فقط با فاصله کمی از دانشگاه اصفهان احتمالا مقام دوم را دارد.
10. دانشکده ریاضی طلایه دار این موضوع است! من بسیاری از دانشجویان قدیمی دانشگاه را دیده ام که از اثرهای بد روحی و روانی می گفتند که فشارهای دروس ریاضی سال اول و دوم دانشگاه روی آنها گذاشته است. اینها دانشجويان تنبلی نبودند و در دانشگاه صنعتی در رشته های خوب مهندسی قبول شده بودند.
11. آیا همکاران عزیز دانشگاهی که دانشجوی کارشناسی ارشد و دکترا
(آن هم بغير حساب!) می گیرند، هیچ گونه دلسوزی برای آینده این جوانان دارند؟ یا فقط به نفع شخصی خود می اندیشند؟
12. ولی سئوال دیگر آن است که آیا با قوانین فعلی می شود در دانشگاه تدریس کرد، ولی دانشجوی دکترا نگرفت؟!
13. من فکر می کنم در دنیا درباره نقش مثبت دانشگاه ها اغراق زیادی شده.
به نظرم ترتیب دانشگاه --> علم و صنعت --> اقتصاد خوب ترتیبی که در از زمان پهلوی بر ذهن و تصمیمات برنامه ریزان و عموم مردن بیشترین تاثیر را داشته، ترتیب کاملا، غلطی است. ترتیب درست بیشتر این گونه است: اقتصاد سالم و درست --> صنعت --> کنجکاوی یا نیاز علمی --> دانشگاه بنابر این رشد سرطانی دانشگاه در کشورمان حاصل نقاره را از سرگشادش زدن است. دوستانی که فکر می کنند دانشگاه های ما مثلا به رشته ای چون PDEنیاز دارد، در اشتباهند. کشور ما الان فقط به یک چیز نیاز مبرم و اساسی درد و آن فضای کسب و کار درست است. در چین به یک کارگاه موفق ماشین سازی(ماشینهای مواد غذایی رفتم که رئیسش مدرک دیپلم دبیرستان را هم نداشت، ولی بسیاری از طراحی های فنی ماشینها را خودش انجام می داد. نکته در این جاست که سیستم اقتصادی چین به این شخص اجازه می داد که موفق باشد و به صورت تجربی بیاموزد.
14. همه اش یاد گرفته ایم تقصیر را به عهده مسئولین اندازیم. وقتی برای کارشناسی ارشد کنکور سراسری گذاشتند، آیا استادان نمی توانستند یک صدا به آن اعتراض کنند و حتی در اعتراض به آن از پذیرش دانشجو خودداری کنند؟ برای کنکور احمقانه دکترا چه طور؟ آیا اساتید عزیز و بسیار دانشمند ناآگاه بودند از اثرات سوء و مخربی که چنین تصمیم گیریهای مرکز مدارانه بر همه چیز دارد؟ یا آگاه بوند، ولی نفع خودشان هم در آن بود؟ دانشگاه های ما اکنون دانش آموزانی که برای کنکور تربیت شده اند را تحویل می گیرد تا آنها را برای کنکورهای بعدی آماده کند! استادان ما نه تنها اعتراض نکردند بلکه با سهیم شدن در طرح سئوالات کنکور خود سهیم شدند در این فاجعه، چون برایشان امتیاز داشت. دلایل دیگری نیز هست، ولی به قول مولانا اشرح این هجران و این خون جگر، این زمان بگذار...
🔵⭕️ آکادمی اقتصاد
🔵⭕️ @economy_academy
💭 محمدرضا رئوفی
....
7. تحقیقات آکادمیک در ایران وضعی از این بدتر دارند. انبوه مقاله هایی که به جرات بالای %95 آن به هیچ دردی نمی خورد، هیچ مشکلی را حل نمی کند
و حتی مرزهای علم را هم چندان جلو نمی برد!؟
8. امان از احساس احمقانه ای که به شخص دست می دهد، وقتی ساعتها روی مسئله ای تمرکز شدید می کند تا مقاله ای بدهد که در کل عالم 10 الى 20 نفر به سرعت نگاهی به آن بیندازند، و به هیچ درد دیگری مگر ترفیع حقوق شخص نخورد! دردش خیلی زیاد است، لااقل برای من! باور کنید این دیگر از من ساخته نیست. نمی توانم! واقعا نمی توانم!
9. کار استاد قاعدتا باید پرورش دانشجو باشد. در دانشگاه دانشجویان ضایع می شوند! با شور و حرارت جوانی می آیند، و دل خسته و ترسو بیرون می روند. یادشان می دهیم که عرضه هیچ کاری جز درس خواندن ندارند. هر چه ذوق یادگرفتن در سیستم فاسد آموزشی پیش از دانشگاه برایشان مانده بود در دانشگاه نابود می شود. عوض آن که تشویق شان کنیم که زندگی کنند و برای سختی های زندگی آماده شان کنیم، یادشان می دهیم چگونه از واقعیت های زندگی در قالب ادامه درس فرار کنند. محیط خشک و مرده دانشگاه صنعتی اصفهان در این مورد از پیشروان است و فقط با فاصله کمی از دانشگاه اصفهان احتمالا مقام دوم را دارد.
10. دانشکده ریاضی طلایه دار این موضوع است! من بسیاری از دانشجویان قدیمی دانشگاه را دیده ام که از اثرهای بد روحی و روانی می گفتند که فشارهای دروس ریاضی سال اول و دوم دانشگاه روی آنها گذاشته است. اینها دانشجويان تنبلی نبودند و در دانشگاه صنعتی در رشته های خوب مهندسی قبول شده بودند.
11. آیا همکاران عزیز دانشگاهی که دانشجوی کارشناسی ارشد و دکترا
(آن هم بغير حساب!) می گیرند، هیچ گونه دلسوزی برای آینده این جوانان دارند؟ یا فقط به نفع شخصی خود می اندیشند؟
12. ولی سئوال دیگر آن است که آیا با قوانین فعلی می شود در دانشگاه تدریس کرد، ولی دانشجوی دکترا نگرفت؟!
13. من فکر می کنم در دنیا درباره نقش مثبت دانشگاه ها اغراق زیادی شده.
به نظرم ترتیب دانشگاه --> علم و صنعت --> اقتصاد خوب ترتیبی که در از زمان پهلوی بر ذهن و تصمیمات برنامه ریزان و عموم مردن بیشترین تاثیر را داشته، ترتیب کاملا، غلطی است. ترتیب درست بیشتر این گونه است: اقتصاد سالم و درست --> صنعت --> کنجکاوی یا نیاز علمی --> دانشگاه بنابر این رشد سرطانی دانشگاه در کشورمان حاصل نقاره را از سرگشادش زدن است. دوستانی که فکر می کنند دانشگاه های ما مثلا به رشته ای چون PDEنیاز دارد، در اشتباهند. کشور ما الان فقط به یک چیز نیاز مبرم و اساسی درد و آن فضای کسب و کار درست است. در چین به یک کارگاه موفق ماشین سازی(ماشینهای مواد غذایی رفتم که رئیسش مدرک دیپلم دبیرستان را هم نداشت، ولی بسیاری از طراحی های فنی ماشینها را خودش انجام می داد. نکته در این جاست که سیستم اقتصادی چین به این شخص اجازه می داد که موفق باشد و به صورت تجربی بیاموزد.
14. همه اش یاد گرفته ایم تقصیر را به عهده مسئولین اندازیم. وقتی برای کارشناسی ارشد کنکور سراسری گذاشتند، آیا استادان نمی توانستند یک صدا به آن اعتراض کنند و حتی در اعتراض به آن از پذیرش دانشجو خودداری کنند؟ برای کنکور احمقانه دکترا چه طور؟ آیا اساتید عزیز و بسیار دانشمند ناآگاه بودند از اثرات سوء و مخربی که چنین تصمیم گیریهای مرکز مدارانه بر همه چیز دارد؟ یا آگاه بوند، ولی نفع خودشان هم در آن بود؟ دانشگاه های ما اکنون دانش آموزانی که برای کنکور تربیت شده اند را تحویل می گیرد تا آنها را برای کنکورهای بعدی آماده کند! استادان ما نه تنها اعتراض نکردند بلکه با سهیم شدن در طرح سئوالات کنکور خود سهیم شدند در این فاجعه، چون برایشان امتیاز داشت. دلایل دیگری نیز هست، ولی به قول مولانا اشرح این هجران و این خون جگر، این زمان بگذار...
🔵⭕️ آکادمی اقتصاد
🔵⭕️ @economy_academy
👍15
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
آقا کوتاه هم نمیآید! راست راستی فکر میکند چه آدم باجَنَم و بامهارتی و چه عقل کلی است که دارد هر ماه ۱۶ میلیون پول دولتی را به بدن میزند! برای کار در تلویزیون و مشاوره به مجلس!
یعنی توهمات این جماعت نخبه حد و حساب ندارد، به خصوص از نوع رانتدار حکومتیشان.
خدایا ما را از هر چه نخبه و فرهیخته و برجسته است محافظت بفرما!
بلند بگو آمین!
یعنی توهمات این جماعت نخبه حد و حساب ندارد، به خصوص از نوع رانتدار حکومتیشان.
خدایا ما را از هر چه نخبه و فرهیخته و برجسته است محافظت بفرما!
بلند بگو آمین!
👍7
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
افاضات جناب آقای رائفیپور!
البته تجویز نظام توتالیترین کمونیستی برای کشور مسلمان ایران چیز تازهای نیست، ولی لااقل قبلاً در لباس شعارهای ملی، آزادی، دموکراسی، اسلامی و غیره و ذلک میپوشاندند. اینجا آقای رائفیپور دارد با صداقت حقیقت لخت را عرضه میکند.
حالا دو سه تا جزییات بیاهمیت مثل نابودی سنتها و بردگی مردمان (البته بردههای شکمسیر) و فرعونیت حاکمان که اهمیتی هم ندارد، البته!
البته تجویز نظام توتالیترین کمونیستی برای کشور مسلمان ایران چیز تازهای نیست، ولی لااقل قبلاً در لباس شعارهای ملی، آزادی، دموکراسی، اسلامی و غیره و ذلک میپوشاندند. اینجا آقای رائفیپور دارد با صداقت حقیقت لخت را عرضه میکند.
حالا دو سه تا جزییات بیاهمیت مثل نابودی سنتها و بردگی مردمان (البته بردههای شکمسیر) و فرعونیت حاکمان که اهمیتی هم ندارد، البته!
👍8
دوستداران مدل چینی در ایران، مثل جناب استاد رائفیپور، یک چیزهایی را میبینند، اما یک چیزهای دیگری را نمیبینند (حالا نمیخواهم ارجاعتان بدهم به مثنوی و این که چه چیزهایی را میبینند و چه چیزهایی را نه!). توتالیتاریسم و تمامیتطلبی سیاسی را میبینند، دخالت گسترده دولت در حمایت از بعضی از صنایع بزرگ و وضع تعرفه و قوانین گمرکی برای حمایت از صنایع و تولیدات داخلی را میبینند، ولی یک چیزهای دیگری را نمیبینند، یا خودشان را به ندیدن میزنند. این ندیدنیها شامل اینهاست:
۱- قوانین ساده و کم در بخش تولید داخلیشان، در مقایسه با قوانین بازدارنده و مزاحم کشور ما. این آزادی نسبی اقتصادی عامل اصلی توسعه اقتصادی چین در سه دهه گذشته بوده.
۲- مالیاتهای بسیار پایین.
۳- روابط حداکثری با تقزیباً تمام کشورهای دنیا، حتی با دشمنانشان.
۴-پول ملی باثبات.
حتی در زمینه بالا بودن تعرفهها و قوانین حمایت از تولیدکننده داخلیشان، اینها اصلاً و ابداً به پای آنچه در ایران انجام میشود نمیرسد.
این حضرات عقبخیز کردهاند که با یک "جهش بزرگ به جلو" در چین فرود آیند، ولی پرششان آن قدر بلند است که در صورت موفقیت از کره شمالی سر درخواهند آورد.
۱- قوانین ساده و کم در بخش تولید داخلیشان، در مقایسه با قوانین بازدارنده و مزاحم کشور ما. این آزادی نسبی اقتصادی عامل اصلی توسعه اقتصادی چین در سه دهه گذشته بوده.
۲- مالیاتهای بسیار پایین.
۳- روابط حداکثری با تقزیباً تمام کشورهای دنیا، حتی با دشمنانشان.
۴-پول ملی باثبات.
حتی در زمینه بالا بودن تعرفهها و قوانین حمایت از تولیدکننده داخلیشان، اینها اصلاً و ابداً به پای آنچه در ایران انجام میشود نمیرسد.
این حضرات عقبخیز کردهاند که با یک "جهش بزرگ به جلو" در چین فرود آیند، ولی پرششان آن قدر بلند است که در صورت موفقیت از کره شمالی سر درخواهند آورد.
Wikipedia
Great Leap Forward
The Great Leap Forward was an industrialization campaign within China from 1958 to 1962, led by the Chinese Communist Party (CCP). CCP Chairman Mao Zedong launched the campaign to transform the country from an agrarian society into an industrialized society…
👍3
در باب اصلاح سیستم آموزشی
قصد دارم مطالبی برای مشکلات سیستم آموزشی به تفصیل بنویسم. اما در ابتدا، اجازه دهید با این مطلب کوتاه و به ایجاز شروع کنیم، تا بعد در موردشان به تفصیل بنویسم.
به نظرم، برای درست کردن سیستم آموزشی، چه دبستانی، چه پیشدانشگاهی و چه دانشگاهی، اگر واقعاً به دنبال اصلاحایم باید به سوی دو هدف زیر رفت، اهدافی که مطمئنام برای بسیاری از خوانندگان عجیب به نظر آید:
۱- (عدم کنترل دولتی) تمرکززدایی و محول کردن تصمیمات به واحدهای محلی (توجه داشته باشید که تصمیمگیری = مسئولیتپذیری)! بهترین حالت این است که خود هر مدرسه یا دانشگاهی در مورد تمام سیاستهای کوچک و بزرگ خود تصمیم بگیرد، چه در نحوه انتخاب دانشآموزان یا دانشجویان، نوع درسی که به آنان داده میشود، چگونگی و شکل امتحانات،..... میگویم تمام تصمیمات، چون واگذار کردنِ فقط قسمتی از تصمیمات موجب میشود که این واحدها از بار مسئولیتپذیری و عواقبی که تصمیماتشان دارد شانه خالی کنند.
۲- (عدم رانت دولتی) پیراستن ارزش بیهودهای که مدرک تحصیلی میدهد. برای این کار، ابتدائاً دولت باید بپذیرد که از دادن هر گونه رانت به مدرکداران، مثلاً در قالب شرط مدرک برای استخدام، خودداری کند. دولت باید در باره ارزش مدارک تحصیلی مختلف یا ارزش واحدهای آموزشی اعطاکننده آنان، سیاستش فقط سکوت و بیطرفی کامل باشد.
اگر این دو شرط برآورده شود، همه چیز کمکم و آهسته آهسته راه خود را پیدا خواهد کرد. بدون این دو، هر گونه اصلاح واقعی و پایایی به گمانم ممکن نخواهد بود. بدون این دو، انواع و اقسام طرحهای "کارشناسیشده،" تنها دلیل وجودیشان این خواهد بود که "بوروکراتها هم باید نان بخورند!"
@jenabegav
قصد دارم مطالبی برای مشکلات سیستم آموزشی به تفصیل بنویسم. اما در ابتدا، اجازه دهید با این مطلب کوتاه و به ایجاز شروع کنیم، تا بعد در موردشان به تفصیل بنویسم.
به نظرم، برای درست کردن سیستم آموزشی، چه دبستانی، چه پیشدانشگاهی و چه دانشگاهی، اگر واقعاً به دنبال اصلاحایم باید به سوی دو هدف زیر رفت، اهدافی که مطمئنام برای بسیاری از خوانندگان عجیب به نظر آید:
۱- (عدم کنترل دولتی) تمرکززدایی و محول کردن تصمیمات به واحدهای محلی (توجه داشته باشید که تصمیمگیری = مسئولیتپذیری)! بهترین حالت این است که خود هر مدرسه یا دانشگاهی در مورد تمام سیاستهای کوچک و بزرگ خود تصمیم بگیرد، چه در نحوه انتخاب دانشآموزان یا دانشجویان، نوع درسی که به آنان داده میشود، چگونگی و شکل امتحانات،..... میگویم تمام تصمیمات، چون واگذار کردنِ فقط قسمتی از تصمیمات موجب میشود که این واحدها از بار مسئولیتپذیری و عواقبی که تصمیماتشان دارد شانه خالی کنند.
۲- (عدم رانت دولتی) پیراستن ارزش بیهودهای که مدرک تحصیلی میدهد. برای این کار، ابتدائاً دولت باید بپذیرد که از دادن هر گونه رانت به مدرکداران، مثلاً در قالب شرط مدرک برای استخدام، خودداری کند. دولت باید در باره ارزش مدارک تحصیلی مختلف یا ارزش واحدهای آموزشی اعطاکننده آنان، سیاستش فقط سکوت و بیطرفی کامل باشد.
اگر این دو شرط برآورده شود، همه چیز کمکم و آهسته آهسته راه خود را پیدا خواهد کرد. بدون این دو، هر گونه اصلاح واقعی و پایایی به گمانم ممکن نخواهد بود. بدون این دو، انواع و اقسام طرحهای "کارشناسیشده،" تنها دلیل وجودیشان این خواهد بود که "بوروکراتها هم باید نان بخورند!"
@jenabegav
👍5
آرزوهای بزرگ محسن رنانی
بخش اول (از دو بخش)
دکتر محسن رنانی سخنرانی مبسوطی در اسفند ۹۷ در دانشگاه تربیت مدرس داشتهاند که به نحو خوبی دیدگاههای ایشان را به نمایش میگذارد. خلاصه متن و فایل صوتی سخنرانی را در اینجا ببینید.
نکته حائز اهمیت در این سخنرانی آن است که به سان یوم تبلیالسرائر، ایشان اصل و جوهره نوع نگاه و دیدگاه اجتماعی-اقتصادی خود را لخت و عور عرضه کردهاند و جای شک و شبهه نگذاشتهاند.
اولاً مشخصاً و به روشنی دیدگاه ایشان نسبت به جامعه نگاه نخبهگرایانه از بالا است. در نظر ایشان آزادی اصل نیست، بلکه اصل "توسعه" است که البته از سوی نخبگانی چون ایشان تعریف میشود (یا اگر تعریف هم نشود، در هر مورد این نخبگاناند که باید مشخص کنند چیزی در جهت "توسعه" است یا نه). هدف حکومت هم باید این باشد که به هر وسیله ممکن به این "توسعه" مورد نظر "نخبگان" دست یابد!
همین جا میتوان دید که اگر ایشان سخن از دموکراسی هم بسیار گفتهاند، در حقیقت منظورشان این است که مردم باید نخبگان و نظریهای "توسعه" آنان را انتخاب کنند، و حتماًو حکماً هم میکنند، و الا اصلاً دموکراسی هم به دردنخور است یا آن مردم به دردنخورند و باید اصلاح شوند!
ایشان به درستی گفتهاند که تمام حکومتهای اخیر ایران، از رضاشاه گرفته تا اکنون، خواسته و ناخواسته نیروهای سنتی را ضعیف یا محو کردهاند، و درست میگوید که نیروهای سنتی عبارتند از روستاییان، زنان و روحانیون سنتی (البته میتوانست به اینها بازار سنتی را هم بیفزاید). حال از دیدگاه متفکر محافظهکار بزرگی چون برک (Burke) یا اقتصاددان لیبرالی چون هایک (Hayek)، این نهادهای سنتیاند که از فرد در مقابل تجاوز و زورگویی دولت و حکومت محافظت میکنند. نهاد خانواده، نهاد مذهب و نهادهای اقتصاد فئودالی یا عشیرهای از جمله این نهادهای محافظ فرد در برابر زورگویی و استبداد حکومتاند. شادی دکتر رنانی از نابودی نیروهای سنتگرای زنان، روحانیون سنتی و روستاییان و یا استحاله ایشان، در حقیقت شادی از نابودی نهادهای خانواده، مذهب و جوامع عشیرهای یا روستایی است. چرا باید از نابودی اینها شاد بود؟ صد البته به خاطر "توسعه" و چون وقتی اینها حذف شوند سدی جلوی "نخبگان" برای آوردن توسعه برای ما عوامالناس نخواهد بود!
و وقتی این نهادها از بین رفتند، فرد چه محافظی در مقابل دولت خواهد داشت؟ جواب: دولت باید دموکراتیک باشد و بر سر این دولت هم نخبگانی طرفدار حقوق بشر چون ایشان باشند، و با بوروکراسی قاعدهمند و "علمی" مورد نیاز و کنترل شده توسط "نخبگان" و "دانشمندان"، تا فرد نیازی به محافظت از حکومت نداشته باشد! و البته و صد البته اگر بخواهیم هم دموکراسی داشته باشیم و هم حکومت "نخبگان" را، باید جامعه را مهندسی و مدیریت کنیم و یادشان دهیم که خیرشان در رای دادن به کدام "نخبگان" است، و البته اگر یاد هم نگرفتند بهتر است یک دیکتاتور عاقل و نخبه داشت تا بقیه سنتها (البته به غیر از قورمه سبزی و هفتسین و شب یلدا) را هم از بین ببرد و یادشان دهد "توسعه" چیست و آنها را به بهشت "توسعه" و "پیشرفت" رهنمون کند!
مدیونید البته اگر فکر کنید دکتر رنانی طرفدار یک نظام توتالیترین توسط نخبگان است! خیر! ایشان فقط خواهان "توسعه"اند!
@jenabegav
بخش اول (از دو بخش)
دکتر محسن رنانی سخنرانی مبسوطی در اسفند ۹۷ در دانشگاه تربیت مدرس داشتهاند که به نحو خوبی دیدگاههای ایشان را به نمایش میگذارد. خلاصه متن و فایل صوتی سخنرانی را در اینجا ببینید.
نکته حائز اهمیت در این سخنرانی آن است که به سان یوم تبلیالسرائر، ایشان اصل و جوهره نوع نگاه و دیدگاه اجتماعی-اقتصادی خود را لخت و عور عرضه کردهاند و جای شک و شبهه نگذاشتهاند.
اولاً مشخصاً و به روشنی دیدگاه ایشان نسبت به جامعه نگاه نخبهگرایانه از بالا است. در نظر ایشان آزادی اصل نیست، بلکه اصل "توسعه" است که البته از سوی نخبگانی چون ایشان تعریف میشود (یا اگر تعریف هم نشود، در هر مورد این نخبگاناند که باید مشخص کنند چیزی در جهت "توسعه" است یا نه). هدف حکومت هم باید این باشد که به هر وسیله ممکن به این "توسعه" مورد نظر "نخبگان" دست یابد!
همین جا میتوان دید که اگر ایشان سخن از دموکراسی هم بسیار گفتهاند، در حقیقت منظورشان این است که مردم باید نخبگان و نظریهای "توسعه" آنان را انتخاب کنند، و حتماًو حکماً هم میکنند، و الا اصلاً دموکراسی هم به دردنخور است یا آن مردم به دردنخورند و باید اصلاح شوند!
ایشان به درستی گفتهاند که تمام حکومتهای اخیر ایران، از رضاشاه گرفته تا اکنون، خواسته و ناخواسته نیروهای سنتی را ضعیف یا محو کردهاند، و درست میگوید که نیروهای سنتی عبارتند از روستاییان، زنان و روحانیون سنتی (البته میتوانست به اینها بازار سنتی را هم بیفزاید). حال از دیدگاه متفکر محافظهکار بزرگی چون برک (Burke) یا اقتصاددان لیبرالی چون هایک (Hayek)، این نهادهای سنتیاند که از فرد در مقابل تجاوز و زورگویی دولت و حکومت محافظت میکنند. نهاد خانواده، نهاد مذهب و نهادهای اقتصاد فئودالی یا عشیرهای از جمله این نهادهای محافظ فرد در برابر زورگویی و استبداد حکومتاند. شادی دکتر رنانی از نابودی نیروهای سنتگرای زنان، روحانیون سنتی و روستاییان و یا استحاله ایشان، در حقیقت شادی از نابودی نهادهای خانواده، مذهب و جوامع عشیرهای یا روستایی است. چرا باید از نابودی اینها شاد بود؟ صد البته به خاطر "توسعه" و چون وقتی اینها حذف شوند سدی جلوی "نخبگان" برای آوردن توسعه برای ما عوامالناس نخواهد بود!
و وقتی این نهادها از بین رفتند، فرد چه محافظی در مقابل دولت خواهد داشت؟ جواب: دولت باید دموکراتیک باشد و بر سر این دولت هم نخبگانی طرفدار حقوق بشر چون ایشان باشند، و با بوروکراسی قاعدهمند و "علمی" مورد نیاز و کنترل شده توسط "نخبگان" و "دانشمندان"، تا فرد نیازی به محافظت از حکومت نداشته باشد! و البته و صد البته اگر بخواهیم هم دموکراسی داشته باشیم و هم حکومت "نخبگان" را، باید جامعه را مهندسی و مدیریت کنیم و یادشان دهیم که خیرشان در رای دادن به کدام "نخبگان" است، و البته اگر یاد هم نگرفتند بهتر است یک دیکتاتور عاقل و نخبه داشت تا بقیه سنتها (البته به غیر از قورمه سبزی و هفتسین و شب یلدا) را هم از بین ببرد و یادشان دهد "توسعه" چیست و آنها را به بهشت "توسعه" و "پیشرفت" رهنمون کند!
مدیونید البته اگر فکر کنید دکتر رنانی طرفدار یک نظام توتالیترین توسط نخبگان است! خیر! ایشان فقط خواهان "توسعه"اند!
@jenabegav
Telegram
Renani Mohsen / محسن رنانی
👈 فایل صوتی
🇮🇷 تحولات امیدبخش توسعه در سالهای پس از انقلاب
👈 سخنرانی محسن رنانی
در دانشگاه تربیت مدرس
اسفند ۱۳۹۷
نکتههای گزیده:
▪آیا انقلاب اسلامی یک باخت تاریخی را برای ما رقم زد، و یا یک فرصتی را هم ایجاد کرد؟ پاسخ من این است که بعد از انقلاب…
👈 فایل صوتی
🇮🇷 تحولات امیدبخش توسعه در سالهای پس از انقلاب
👈 سخنرانی محسن رنانی
در دانشگاه تربیت مدرس
اسفند ۱۳۹۷
نکتههای گزیده:
▪آیا انقلاب اسلامی یک باخت تاریخی را برای ما رقم زد، و یا یک فرصتی را هم ایجاد کرد؟ پاسخ من این است که بعد از انقلاب…
👍4👎1
آرزوهای بزرگ محسن رنانی
بخش دوم (از دو بخش)
شادی دیگر دکتر رنانی از به عقب رفتن شریعت است و جدا شدن "ایمان" از "شریعت"، یعنی این نکته (این واقعیت!) که نسل جوان امروز "ایمان" دارد (یعنی هنوز به چیزهایی مثل خدا باور دارد)، ولی پایبند عمل به شریعت نیست.
ولی اگر ایمان باور به "آنچه که هست" است، این باور لزوماً باید خود را در "آنچه باید یا نباید کرد" نشان میدهد و این همان شریعت است. وقتی پایبندی به شریعت نباشد (و اینجا منظورم لزوماً پایبندی جزمانگارانه خشک و سطحی و بدون تسامح نیست)، وقتی این پایبندی نباشد، آن باور ریشه در عمق انسان ندارد، و بدون این پایبندی هم عمق و ریشه نخواهد یافت، و به راحتی همین باور هم متزلزل میشود. اگر تجربه بیشمار جوامع و ادیان و مذاهب دیگر به ما چیزی آموخته باشد آن درس این است که وقتی دایره عمل از دایره باور جدا شد، به راحتی همان باور نیمبند در زمانی کوتاه از دست میرود، و یا در واکنش، حیطه عمل به صورتی بنیادگرایانه و "وهابیوار" به انتقام برمیگردد.
مثال بارز این از یک طرف کلیسای واتیکان که پنجاه سال پیش همین راه را رفت به امید این که جوانان را در خود نگه دارد! حاصلش آن شد که قویترین و بزرگترین مذهب مسیحی جهان اکنون بیشترین بحران معنوی را دارد و با سرعتی بیشتر از هر مذهب دیگر باورمندان خود را از دست میدهد. از طرف دیگر، داعش و القاعده را داریم که اکثر نیروهایش از جوانان قبلاً بریده از سنت و شریعت بودهاند. مثال بارزش هم خود اسامهبنلادن که در میخانههای بیروت لبنان رسالت خود را کشف کرد!!!
در حقیقت شادی رنانی شادی است از تبدیل شدن ایمان سنتی به یک باور سطحی، باوری که کاربردش حداکثر در حس آرامش روانی و یک اخلاقگرایی سطحی است (که آن هم البته برای "توسعه" نیاز است!)، باوری که آن هم به کوچک وزش بادهای شک نابود خواهد شد. این البته احتمالاً از شادی معتقدین به "پیشرفت" و "توسعه" چندان نخواهد کاست، چون هر ایمانی نزد ایشان به غیر از ایمان به "توسعه" و "پیشرفت" در حد کفر است!
و شیطان گر چه ادعای خدایی میکند، ولی نمیتواند خدایی کند. و این است که برنامههای نخبه توسعهطلب اغلب به جایی میانجامد که نمیخواست و قصدش را نداشت! اسکان عشایر نه تنها روح اقوام را نابود کرد، نه تنها از آنها مردمانی افسرده و معتاد ساخت، بلکه مراتع را نیز نابود کرد. اصلاحات اراضی شاه اقتصاد کشاورزی را فلج کرد و به لشکر فقرای حاشیهنشین شهرها افزود، لشکری که به واسطه وضع اقتصادی و بریده شدن از سنت مستعد هزار بزهکاری بود. ضعیف شدن روحانیت سنتی به دنبال خود خیل مداحان را از یک طرف آورد و از طرف دیگر عرفانهای کاذب و .... و با اینها عقایدی به شدت مخربتر از آنچه نخبه روشنفکر ما در عقاید قدما خرافاتی میدانست.
@jenabegav
وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ لَا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ قَالُوا إِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُونَ
بخش دوم (از دو بخش)
شادی دیگر دکتر رنانی از به عقب رفتن شریعت است و جدا شدن "ایمان" از "شریعت"، یعنی این نکته (این واقعیت!) که نسل جوان امروز "ایمان" دارد (یعنی هنوز به چیزهایی مثل خدا باور دارد)، ولی پایبند عمل به شریعت نیست.
ولی اگر ایمان باور به "آنچه که هست" است، این باور لزوماً باید خود را در "آنچه باید یا نباید کرد" نشان میدهد و این همان شریعت است. وقتی پایبندی به شریعت نباشد (و اینجا منظورم لزوماً پایبندی جزمانگارانه خشک و سطحی و بدون تسامح نیست)، وقتی این پایبندی نباشد، آن باور ریشه در عمق انسان ندارد، و بدون این پایبندی هم عمق و ریشه نخواهد یافت، و به راحتی همین باور هم متزلزل میشود. اگر تجربه بیشمار جوامع و ادیان و مذاهب دیگر به ما چیزی آموخته باشد آن درس این است که وقتی دایره عمل از دایره باور جدا شد، به راحتی همان باور نیمبند در زمانی کوتاه از دست میرود، و یا در واکنش، حیطه عمل به صورتی بنیادگرایانه و "وهابیوار" به انتقام برمیگردد.
مثال بارز این از یک طرف کلیسای واتیکان که پنجاه سال پیش همین راه را رفت به امید این که جوانان را در خود نگه دارد! حاصلش آن شد که قویترین و بزرگترین مذهب مسیحی جهان اکنون بیشترین بحران معنوی را دارد و با سرعتی بیشتر از هر مذهب دیگر باورمندان خود را از دست میدهد. از طرف دیگر، داعش و القاعده را داریم که اکثر نیروهایش از جوانان قبلاً بریده از سنت و شریعت بودهاند. مثال بارزش هم خود اسامهبنلادن که در میخانههای بیروت لبنان رسالت خود را کشف کرد!!!
در حقیقت شادی رنانی شادی است از تبدیل شدن ایمان سنتی به یک باور سطحی، باوری که کاربردش حداکثر در حس آرامش روانی و یک اخلاقگرایی سطحی است (که آن هم البته برای "توسعه" نیاز است!)، باوری که آن هم به کوچک وزش بادهای شک نابود خواهد شد. این البته احتمالاً از شادی معتقدین به "پیشرفت" و "توسعه" چندان نخواهد کاست، چون هر ایمانی نزد ایشان به غیر از ایمان به "توسعه" و "پیشرفت" در حد کفر است!
و شیطان گر چه ادعای خدایی میکند، ولی نمیتواند خدایی کند. و این است که برنامههای نخبه توسعهطلب اغلب به جایی میانجامد که نمیخواست و قصدش را نداشت! اسکان عشایر نه تنها روح اقوام را نابود کرد، نه تنها از آنها مردمانی افسرده و معتاد ساخت، بلکه مراتع را نیز نابود کرد. اصلاحات اراضی شاه اقتصاد کشاورزی را فلج کرد و به لشکر فقرای حاشیهنشین شهرها افزود، لشکری که به واسطه وضع اقتصادی و بریده شدن از سنت مستعد هزار بزهکاری بود. ضعیف شدن روحانیت سنتی به دنبال خود خیل مداحان را از یک طرف آورد و از طرف دیگر عرفانهای کاذب و .... و با اینها عقایدی به شدت مخربتر از آنچه نخبه روشنفکر ما در عقاید قدما خرافاتی میدانست.
@jenabegav
وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ لَا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ قَالُوا إِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُونَ
👍6👎1
هی میگویند باید رای داد! خوب، باشد، میرویم رای میدهیم. ولی وقتی اساسیترین مشکل اقتصاد ما الان تورم مزمن است که اخیراً حاد و هار هم شده، یک نفر از جماعت کاندیداها را دیدهاید که اصلیترین و مهمترین هدفش را میارزه با رشد نقدینگی مطرح کرده باشد؟ جماعت موسوم به "عدالتخواه" هم که مسئله رشد نقدینگی را مطرح کرده، بانکهای خصوصی را مقصر دانسته و خواهان ملی کردن بانکها شده! اینقدر این جماعت خرند!!!
آخر کسر شانِ منِ گاو نیست که به یک الاغ رای دهم؟!
آخر کسر شانِ منِ گاو نیست که به یک الاغ رای دهم؟!
👍9
کرونا و دهقانان فداکار
با دوستی که پزشک حاذق و توانمند، و نیز فردی بسیار دیندار و مومن است و در اورژانس بیمارستان دولتی کار میکند صحبتی داشتم. به او گفتم که کاملاً واقفم بر آن چه او و همکارانش این روزها میکنند و سختیهایی که میکشند.
درد دلش باز شد و برایم گفت از فداکاریهای کادر پزشکی و پرستاری بیمارستانها، این که چه فداکاری بزرگی همکارانش میکنند (همهاش از "بروبچهها" گفت، انگار که خودش کارهای نیست!)، این که بیماری که میدانند کرونا دارد را، بدون حفاظ امنیتی و بهداشتی لازم و درست برای خودشان، سر در دهانش میکنند تا برای ششهایش لوله بگذارند، این که تا الان هیچکدامشان حتی یکبار هم تست کرونا نشدهاند(به خاطر محدود بودن کیتهای آزمایش).....
میگفت که قاعدتاً هر کدام از پزشکان و پرستاران باید لااقل هر ۷۲ ساعت یکبار تست شوند! توجه کنید که کرونا گر چه قربانیانش بیشتر در میان پیرها و افراد با مشکلات جسمی قبلی است، ولی از پزشکان و پرستاران حتی جوان هم قربانی گرفته! گویی حتی بدن سالم هم به سختی میتواند با حجم بزرگ از ویروسها مقابله کند.
(یادم آمد که مسئولین ریز و درشت و نمایندگان مجلس و آقازادهها [یعنی جماعتی که نبودشان از بودشان بسیار برای مردم بهتر است] هر کدام یکبار یا بیشتر تست کرونا دادهاند.)
از فشل بودن و از عدم آمادگی کل سیستم میگفت و این که کوچکترین تجهیزات لازم حفاظتی ندارند. از اینکه مسئولین در یک ماهی که وقت داشتند مطلقاً کاری برای آمادگی نکردند....
🙏دوستان! بیایید همگی به درگاه خداوند مهربان و حفیظ دعا کنیم برای سلامتی همه این پزشکان و پرستاران، و خانوادهشان که در کشیدن این بار گران این روزها با آنها همراهند.
باشد که درد و بلاشان بخورد بر سرِ
●هر مسئولی و نماینده مجلسی و آقازادهای که این روزها تست کرونا ازش گرفته شده (از اصولگرا تا اصلاحطلب و غیرهاش)
●تمام مسئولینی که با بیکفایتی، فشلی و حماقت خود کار را به اینجا رساندهاند
● تمام نادانانی که کرونا را کردهاند ابزار شوآفِ ایمان و اخلاص بیعقلانه، و با این کار جان مردم، و در نهایت جان همین پزشکان و پرستاران را به خطر میاندازند.
● و نهایتاً بر سر هر بیشعوری که همین الان هم دارد، در امنیت خانه و دفتر خود، عقدههای خود را بر سر پزشکان و پرستاران خالی میکند.
@jenabegav
با دوستی که پزشک حاذق و توانمند، و نیز فردی بسیار دیندار و مومن است و در اورژانس بیمارستان دولتی کار میکند صحبتی داشتم. به او گفتم که کاملاً واقفم بر آن چه او و همکارانش این روزها میکنند و سختیهایی که میکشند.
درد دلش باز شد و برایم گفت از فداکاریهای کادر پزشکی و پرستاری بیمارستانها، این که چه فداکاری بزرگی همکارانش میکنند (همهاش از "بروبچهها" گفت، انگار که خودش کارهای نیست!)، این که بیماری که میدانند کرونا دارد را، بدون حفاظ امنیتی و بهداشتی لازم و درست برای خودشان، سر در دهانش میکنند تا برای ششهایش لوله بگذارند، این که تا الان هیچکدامشان حتی یکبار هم تست کرونا نشدهاند(به خاطر محدود بودن کیتهای آزمایش).....
میگفت که قاعدتاً هر کدام از پزشکان و پرستاران باید لااقل هر ۷۲ ساعت یکبار تست شوند! توجه کنید که کرونا گر چه قربانیانش بیشتر در میان پیرها و افراد با مشکلات جسمی قبلی است، ولی از پزشکان و پرستاران حتی جوان هم قربانی گرفته! گویی حتی بدن سالم هم به سختی میتواند با حجم بزرگ از ویروسها مقابله کند.
(یادم آمد که مسئولین ریز و درشت و نمایندگان مجلس و آقازادهها [یعنی جماعتی که نبودشان از بودشان بسیار برای مردم بهتر است] هر کدام یکبار یا بیشتر تست کرونا دادهاند.)
از فشل بودن و از عدم آمادگی کل سیستم میگفت و این که کوچکترین تجهیزات لازم حفاظتی ندارند. از اینکه مسئولین در یک ماهی که وقت داشتند مطلقاً کاری برای آمادگی نکردند....
🙏دوستان! بیایید همگی به درگاه خداوند مهربان و حفیظ دعا کنیم برای سلامتی همه این پزشکان و پرستاران، و خانوادهشان که در کشیدن این بار گران این روزها با آنها همراهند.
باشد که درد و بلاشان بخورد بر سرِ
●هر مسئولی و نماینده مجلسی و آقازادهای که این روزها تست کرونا ازش گرفته شده (از اصولگرا تا اصلاحطلب و غیرهاش)
●تمام مسئولینی که با بیکفایتی، فشلی و حماقت خود کار را به اینجا رساندهاند
● تمام نادانانی که کرونا را کردهاند ابزار شوآفِ ایمان و اخلاص بیعقلانه، و با این کار جان مردم، و در نهایت جان همین پزشکان و پرستاران را به خطر میاندازند.
● و نهایتاً بر سر هر بیشعوری که همین الان هم دارد، در امنیت خانه و دفتر خود، عقدههای خود را بر سر پزشکان و پرستاران خالی میکند.
@jenabegav
👍4
شور مومنانه
در مسیحیت عبارت zeal of bitterness که معنای تحتاللفظیاش میشود "شور تلخی"، برای شور و شوقی به کار میرود که نه از ایمانی عمیق و از یقین برمیآید، بلکه برعکس ، از عدم عمق ایمان و یقین، و بنابراین از نوعی تلخی درون ناشی میشود، و علیرغم ظاهرش با تلخی همراه است. ایمان و یقین در خود شیرینی دارد و جان مومن، به فرموده مولانا، با شیرینی عجین است.
مشابه این مفهوم را آنجایی میبینیم که یکی از یاران حضرت علی، متاثر از عبادتها و شبزندهداریهای خوارج، از حضرت علی در این باره میپرسد. حضرت جواب میدهد که بهتر بود که شب را با قلبی پر از یقین به خواب روند تا با قلب بدون یقین شب را به عبادت بسپرند. شور خوارج، شور تلخی و تلخکامی بود!
همین پدیده را در خیلی از گروههایی که بنیادگرا نام گرفتهاند میشود دید. یا در نسل جدیدی از مذهبیها، که از ریشههای سنتی ایمان فاصله گرفتهاند، با مداحیهای جدیدشان که خیلی وقتها به موسیقی راک و رپ شبیه است! همچنین است اغراقهای جاهلانه در ایمان و اخلاص! در بسیاری از این موارد آنچه عدم عمق و عدم یقین را نشان میدهد نوعی شوآف است: یاد دارید نمازجماعتهای توی پیادهروها را، که سعی میشد هر چه بیشتر جلوی عبور عابران را بگیرد؟
ایمانِ درست عمیق است و بنابراین آرام. حتی در شور و شوق خود آرامش دارد و از نمایش و ریا دور است. حتی در گریه و ندبه خود از تلخی بری است. تضرعش خفیه است، نه با نمایشهای مداحانه و عربده زدنهای چندش آور. ایمان اگر چه از عقل انسانی فراتر میرود با عقل سلیم سر جنگ ندارد، که بالعکس! ایمان در حقیقت بالاترین عقل است و تعبد، بالاترین عقل عملگرایانه!
و انسان مومن خدا را نمیآزماید!
حال اگر افرادی به نام شعائر مذهبی و اخلاص دیتی به درخواست خیلی از پزشکان در مورد خودداری از تجمعات به دلیل #کرونا واکنش نشان میدهند، این نه از عمق ایمان است، بلکه یا از سادهدلی و نشناختن خطر است و یا از نبود یقین! یقینی که نبودش را میخواهند با اغراق و نمایش جبران کنند.
آخر کلام آنکه:
علیه توکلنا والیه انبنا و الیه المصیر!
در مسیحیت عبارت zeal of bitterness که معنای تحتاللفظیاش میشود "شور تلخی"، برای شور و شوقی به کار میرود که نه از ایمانی عمیق و از یقین برمیآید، بلکه برعکس ، از عدم عمق ایمان و یقین، و بنابراین از نوعی تلخی درون ناشی میشود، و علیرغم ظاهرش با تلخی همراه است. ایمان و یقین در خود شیرینی دارد و جان مومن، به فرموده مولانا، با شیرینی عجین است.
مشابه این مفهوم را آنجایی میبینیم که یکی از یاران حضرت علی، متاثر از عبادتها و شبزندهداریهای خوارج، از حضرت علی در این باره میپرسد. حضرت جواب میدهد که بهتر بود که شب را با قلبی پر از یقین به خواب روند تا با قلب بدون یقین شب را به عبادت بسپرند. شور خوارج، شور تلخی و تلخکامی بود!
همین پدیده را در خیلی از گروههایی که بنیادگرا نام گرفتهاند میشود دید. یا در نسل جدیدی از مذهبیها، که از ریشههای سنتی ایمان فاصله گرفتهاند، با مداحیهای جدیدشان که خیلی وقتها به موسیقی راک و رپ شبیه است! همچنین است اغراقهای جاهلانه در ایمان و اخلاص! در بسیاری از این موارد آنچه عدم عمق و عدم یقین را نشان میدهد نوعی شوآف است: یاد دارید نمازجماعتهای توی پیادهروها را، که سعی میشد هر چه بیشتر جلوی عبور عابران را بگیرد؟
ایمانِ درست عمیق است و بنابراین آرام. حتی در شور و شوق خود آرامش دارد و از نمایش و ریا دور است. حتی در گریه و ندبه خود از تلخی بری است. تضرعش خفیه است، نه با نمایشهای مداحانه و عربده زدنهای چندش آور. ایمان اگر چه از عقل انسانی فراتر میرود با عقل سلیم سر جنگ ندارد، که بالعکس! ایمان در حقیقت بالاترین عقل است و تعبد، بالاترین عقل عملگرایانه!
و انسان مومن خدا را نمیآزماید!
حال اگر افرادی به نام شعائر مذهبی و اخلاص دیتی به درخواست خیلی از پزشکان در مورد خودداری از تجمعات به دلیل #کرونا واکنش نشان میدهند، این نه از عمق ایمان است، بلکه یا از سادهدلی و نشناختن خطر است و یا از نبود یقین! یقینی که نبودش را میخواهند با اغراق و نمایش جبران کنند.
آخر کلام آنکه:
علیه توکلنا والیه انبنا و الیه المصیر!
👍1
✅ دولتهای جهان چگونه جیب مردم را میزنند؟
✍نوشته مرتضی کاظمی
☑️ دولتهای جهان روشهای مختلفی برای تعدی به مردم و اموالشان دارند. اینجا به سه روش معروف و شناختهشده برای #دزدی، زورگیری و جیببری توسط دولتهای جهان اشاره میشود.
1⃣ #مالیات قدیمیترین شیوهی حکام، سلاطین و دولتها برای زورگیری بوده و هست. کدام مالیاتدهنده با رضایت مالیات میدهد؟ کدام مالیاتدهنده با رضایت، مالیات بر ارزش افزوده (مالیات بر مصرف) میپردازد.
دولتهایی که مقداری انصاف دارند به مالیاتدهندگان پاسخگو هستند؛ اما در حال حاضر دولتهای جهان اکثراً بخش زیادی از پول مردمشان را خرج جنگ افروزی، پلیسبازی و تجملگرایی میکنند. از معدود کشورهای خاص که بگذریم؛ بسیاری از دولتهای جهان از طریق مالیات، زورگیری میکنند و به هیچکس پاسخگو نیستند. بهانهی این دولتها برای زورگیری این است که دولت خرج دارد. با این بهانه چندین برابر از هزینههای معمول، خرج میکنند و برای تامین این هزینههای بیمورد مردم را اذیت میکنند.
2⃣ روش دوم که به صورت خاص در صد سال گذشته رونق گرفته مالیاتِ تورمی یا مالیاتِ پنهان است. دولتها برای جبران کسری بودجه، بانک مرکزی را تحت فشار قرار میدهند و از طریق افزایش پایه پولی (یا به قول معروف، چاپ پول بیپشتوانه) قدرت خرید مردم را کاهش و در واقع جیب مردم را میزنند. این یکی از مدرنترین جیببریهای دولتهای جهان است. تصور کنید کسی که یکسال کار کرده و فلان قدر پسانداز کرده از این طریق بخشی از پساندازش را از دست میدهد.
3⃣ روش سوم، استقراض از آینده است. این روش به عنوان یکی از جدیدترین روشهای با کلاس و مدرن برای جیببری است. تکنوکراتها و اقتصاددانان با ایدهپردازی و ایجاد روشهای مدرن پولی در این جیببری شریک دولتها هستند. دولتها ولخرجی میکنند و برای جبران ولخرجیها اوراقی چاپ میکنند و به بهانهی کنترل نرخ بهره و سایر بهانهها این اوراق را خرید و فروش میکنند. بازی با این اوراق بعضاً منجر به انتقال هزینهی ولخرجیها به نسلهای آینده میشود. در این شیوهی مدرن، دولتها نه تنها جیب مردم معاصر که جیب آیندگان را نیز میربایند. تصور کنید دولت برای ولخرجیهایش به جای زورگیری از طریق مالیات، ورقهای بیارزشی را به مردم میفروشد و برای بازپرداخت اصل و سودشان بارها اوراق جدیدی منتشر میکند. متخصصین مالی و اقتصادی که تصور میکنند بسیار عالم و دانشمند هستند این روشهای کلاهبرداری و جیببری را به دولتها آموزش میدهند.
از کانال تلگرامی @EghtesadZendegi
✍نوشته مرتضی کاظمی
☑️ دولتهای جهان روشهای مختلفی برای تعدی به مردم و اموالشان دارند. اینجا به سه روش معروف و شناختهشده برای #دزدی، زورگیری و جیببری توسط دولتهای جهان اشاره میشود.
1⃣ #مالیات قدیمیترین شیوهی حکام، سلاطین و دولتها برای زورگیری بوده و هست. کدام مالیاتدهنده با رضایت مالیات میدهد؟ کدام مالیاتدهنده با رضایت، مالیات بر ارزش افزوده (مالیات بر مصرف) میپردازد.
دولتهایی که مقداری انصاف دارند به مالیاتدهندگان پاسخگو هستند؛ اما در حال حاضر دولتهای جهان اکثراً بخش زیادی از پول مردمشان را خرج جنگ افروزی، پلیسبازی و تجملگرایی میکنند. از معدود کشورهای خاص که بگذریم؛ بسیاری از دولتهای جهان از طریق مالیات، زورگیری میکنند و به هیچکس پاسخگو نیستند. بهانهی این دولتها برای زورگیری این است که دولت خرج دارد. با این بهانه چندین برابر از هزینههای معمول، خرج میکنند و برای تامین این هزینههای بیمورد مردم را اذیت میکنند.
2⃣ روش دوم که به صورت خاص در صد سال گذشته رونق گرفته مالیاتِ تورمی یا مالیاتِ پنهان است. دولتها برای جبران کسری بودجه، بانک مرکزی را تحت فشار قرار میدهند و از طریق افزایش پایه پولی (یا به قول معروف، چاپ پول بیپشتوانه) قدرت خرید مردم را کاهش و در واقع جیب مردم را میزنند. این یکی از مدرنترین جیببریهای دولتهای جهان است. تصور کنید کسی که یکسال کار کرده و فلان قدر پسانداز کرده از این طریق بخشی از پساندازش را از دست میدهد.
3⃣ روش سوم، استقراض از آینده است. این روش به عنوان یکی از جدیدترین روشهای با کلاس و مدرن برای جیببری است. تکنوکراتها و اقتصاددانان با ایدهپردازی و ایجاد روشهای مدرن پولی در این جیببری شریک دولتها هستند. دولتها ولخرجی میکنند و برای جبران ولخرجیها اوراقی چاپ میکنند و به بهانهی کنترل نرخ بهره و سایر بهانهها این اوراق را خرید و فروش میکنند. بازی با این اوراق بعضاً منجر به انتقال هزینهی ولخرجیها به نسلهای آینده میشود. در این شیوهی مدرن، دولتها نه تنها جیب مردم معاصر که جیب آیندگان را نیز میربایند. تصور کنید دولت برای ولخرجیهایش به جای زورگیری از طریق مالیات، ورقهای بیارزشی را به مردم میفروشد و برای بازپرداخت اصل و سودشان بارها اوراق جدیدی منتشر میکند. متخصصین مالی و اقتصادی که تصور میکنند بسیار عالم و دانشمند هستند این روشهای کلاهبرداری و جیببری را به دولتها آموزش میدهند.
از کانال تلگرامی @EghtesadZendegi
👍4
در باب دانشگاههای مملکت
✍م. رئوفی
نامهای که در باب کار دانشگاهی نوشته بودم (لینکها اینجا و اینجا) بازخورد زیادی داشت. بعضی دوستان پرسیدهاند که آیا، در آن نامه و مطالبش، زیادی تند نرفتهام؟!
واقعیتش این است که آن طور که باید و شاید تند نبودهام. واقعیت آن است که دانشگاههای ما امروز مریض، فاسد و مفسدند. به خصوص دانشگاههای دولتیمان که تمام بیماریهای بوروکراسیهای دولتی را به تمام و کمال دارند، مضافاً بر این که تبدیل به مراکز تقسیم رانت برای تعدادی از اساتید شدهاند.
دعواهایی من دیدهام در محیط دانشگاهی بر سر تعداد دانشجوی کارشناسی ارشد و دکترایی که یک استاد میتواند بگیرد. یا آنکه فلان دانشجو که از قضا خوب مقاله بیرون میدهد حق کدام استاد است (انگار که سر ملکشان دعوا میکنند). شما تمام "استاد تمام"های تمام دانشگاههای کشور را ردیف کنید، ببینید چه مقدار تحقیقات و پژوهش واقعاً به درد بخور داشتهاند (نمیگویم هیچ کدام نداشتهاند! ولی خیلی نادرند آنهایی که داشتهاند).
در میان بعضی دوستان من در دانشگاه بعضی بودند که، کاملاً صادقانه، از لحاظ ایدئولوژیک بسیار به ایدئولوژی نظام حاکم متمایل بودند. اینها با نوعی سادهلوحی سعی خود را میکردند که سیستم را به سوی اصلاح پیش ببرند، ولی در عمل نمیتوانستند هیچ کاری از پیش ببرند. از طرف دیگر تعدادی دیگر بودند با همان جهت گیریهای کاملاً در جهت ایدئولوژیک نظام (و با تظاهر هر چه تمامتر)، و به شدت هم قدرتطلب و رانتطلب بودند. اینها معمولاً به راحتی قدرت آشکار و پنهان میگرفتند و برای تثبیت قدرتشان و رانتشان از هیچ گونه کثافتکاری رویگردان نبودند: از این که زیر پای بقیه را بزنند و علیهشان پروندهسازی کنند (تا بقیه حساب کار دستشان بیاید)، از این که دانشجویان خاص خود را بعد از فارغالتحصیلی در همان دانشگاه به کار گیرند (چیری که مثلاً در آمریکا طبق قانونی نانوشته تقریباً ممنوع است!)،..... و جالب بود که همه اینها را لباس خدمت و اخلاق و دینداری هم میپوشاندند.
در این سیستم فاسد، اشخاص هم کمکم گارد اولیه خود علیه فساد را از دست میدهند. در زمان دانشجویی اساتیدی داشتم که بسیار خوب و با اصول اخلاقی بودند. بیست سال بعد وقتی با همانها همکار شدم انگار که دچار دگردیسی شده باشند! کاملاً همراه فساد سیستماتیک و همواره با عذری برای آن. اکثر اهل آکادمی طبعاً اشخاصی محتاط و از لحاظ شخصی محافظهکارند و روحیه مبارزه ندارند و سی سال کار کردن در محیط فاسد بالاخره تاثیرش را روی آنها میگذارد.
باید توجه داشت که بسیاری از این فسادها و لطمهها در طبیعت سیستم دولتی و رانت دولتی و سیستم متمرکز تصمیمگیری ریشه دارد! با قانون و بخشنامه و حتی با عوض کردن افراد کار درست نمیشود.
برای درست کردن کارها، دانشگاه دولتی و وزارت آموزش عالی را بردارید و حذف کنید. فقط همین! هر کار دبگری فقط ظاهرسازی و یا شعار خواهد بود! در این باره بیشتر خواهم نوشت.
https://t.me/economy_academy/1223
https://t.me/economy_academy/1224
✍م. رئوفی
نامهای که در باب کار دانشگاهی نوشته بودم (لینکها اینجا و اینجا) بازخورد زیادی داشت. بعضی دوستان پرسیدهاند که آیا، در آن نامه و مطالبش، زیادی تند نرفتهام؟!
واقعیتش این است که آن طور که باید و شاید تند نبودهام. واقعیت آن است که دانشگاههای ما امروز مریض، فاسد و مفسدند. به خصوص دانشگاههای دولتیمان که تمام بیماریهای بوروکراسیهای دولتی را به تمام و کمال دارند، مضافاً بر این که تبدیل به مراکز تقسیم رانت برای تعدادی از اساتید شدهاند.
دعواهایی من دیدهام در محیط دانشگاهی بر سر تعداد دانشجوی کارشناسی ارشد و دکترایی که یک استاد میتواند بگیرد. یا آنکه فلان دانشجو که از قضا خوب مقاله بیرون میدهد حق کدام استاد است (انگار که سر ملکشان دعوا میکنند). شما تمام "استاد تمام"های تمام دانشگاههای کشور را ردیف کنید، ببینید چه مقدار تحقیقات و پژوهش واقعاً به درد بخور داشتهاند (نمیگویم هیچ کدام نداشتهاند! ولی خیلی نادرند آنهایی که داشتهاند).
در میان بعضی دوستان من در دانشگاه بعضی بودند که، کاملاً صادقانه، از لحاظ ایدئولوژیک بسیار به ایدئولوژی نظام حاکم متمایل بودند. اینها با نوعی سادهلوحی سعی خود را میکردند که سیستم را به سوی اصلاح پیش ببرند، ولی در عمل نمیتوانستند هیچ کاری از پیش ببرند. از طرف دیگر تعدادی دیگر بودند با همان جهت گیریهای کاملاً در جهت ایدئولوژیک نظام (و با تظاهر هر چه تمامتر)، و به شدت هم قدرتطلب و رانتطلب بودند. اینها معمولاً به راحتی قدرت آشکار و پنهان میگرفتند و برای تثبیت قدرتشان و رانتشان از هیچ گونه کثافتکاری رویگردان نبودند: از این که زیر پای بقیه را بزنند و علیهشان پروندهسازی کنند (تا بقیه حساب کار دستشان بیاید)، از این که دانشجویان خاص خود را بعد از فارغالتحصیلی در همان دانشگاه به کار گیرند (چیری که مثلاً در آمریکا طبق قانونی نانوشته تقریباً ممنوع است!)،..... و جالب بود که همه اینها را لباس خدمت و اخلاق و دینداری هم میپوشاندند.
در این سیستم فاسد، اشخاص هم کمکم گارد اولیه خود علیه فساد را از دست میدهند. در زمان دانشجویی اساتیدی داشتم که بسیار خوب و با اصول اخلاقی بودند. بیست سال بعد وقتی با همانها همکار شدم انگار که دچار دگردیسی شده باشند! کاملاً همراه فساد سیستماتیک و همواره با عذری برای آن. اکثر اهل آکادمی طبعاً اشخاصی محتاط و از لحاظ شخصی محافظهکارند و روحیه مبارزه ندارند و سی سال کار کردن در محیط فاسد بالاخره تاثیرش را روی آنها میگذارد.
باید توجه داشت که بسیاری از این فسادها و لطمهها در طبیعت سیستم دولتی و رانت دولتی و سیستم متمرکز تصمیمگیری ریشه دارد! با قانون و بخشنامه و حتی با عوض کردن افراد کار درست نمیشود.
برای درست کردن کارها، دانشگاه دولتی و وزارت آموزش عالی را بردارید و حذف کنید. فقط همین! هر کار دبگری فقط ظاهرسازی و یا شعار خواهد بود! در این باره بیشتر خواهم نوشت.
https://t.me/economy_academy/1223
https://t.me/economy_academy/1224
Telegram
🔵 آکادمی اقتصاد 🔵
کار دانشگاهی
💭 محمدرضا رئوفی
با سلام خدمت تمام سروران عزیز و دوستان ارجمند
از آنجایی که بسیار عنوان می شد که چرا کار استادی دانشگاه در دانشگاه صنعتی اصفهان را رها کردم و قصد بازگشت به آن را هم ندارم، تصمیم گرفتم چند خطی در باره دلایل خود بنویسم. قصدم این…
💭 محمدرضا رئوفی
با سلام خدمت تمام سروران عزیز و دوستان ارجمند
از آنجایی که بسیار عنوان می شد که چرا کار استادی دانشگاه در دانشگاه صنعتی اصفهان را رها کردم و قصد بازگشت به آن را هم ندارم، تصمیم گرفتم چند خطی در باره دلایل خود بنویسم. قصدم این…
👍3
بلیه کنکور
✍م. رئوفی
تقریباً همه آگاهند که #کنکور ورودی دانشگاه الان تبدیل به یک بلا برای آموزش پیش از دانشگاه شده است. تمام همّ و غم آموزگاران و مدارس و اولیاء این شده که دانشآموزان را برای تست زدن آماده کنند! یعنی هدف کل سیستم مدارس، عوضِ آموزشِ آنچه مفید یا ضروری یا لذتبخش است، شده آموزشِ تستِ کنکوری زدن! بدتر آنکه این نوع تست زدن برای ارزیابی اشخاص حتی تا دوره ابتدایی هم بسط پیدا کرده و بچهها از همان کودکی باید در انواع و اقسام تستهای چندجوابی شرکت کنند. فشار روحی و روانی مضاعفی که این امر بر دانشآموزان وارد میکند امری است شناختهشده، و متاسفانه بسیاری از والدین نیز، به نیت خیر، در این آتش جانکاه میدمند و فشارها را بر فرزندانشان دو چندان میکنند.
در یک کلام، کنکور بلای جان جوانان و نوجوانان ما و بلای آموزش درست پیش از دانشگاه شده است. هر گونه تلاشی برای درست کردنِ سیستم آموزشی، از ابتدایی تا دبیرستان، با وجود بلیه کنکور عبث خواهد بود.
و هدفِ کنکور چیست؟ برگزیدن افرادی که "مستعدتر" و "باهوشتر" اند برای دانشگاههای دولتی، یعنی برای دادن خرج تحصیلشان از بیتالمال. در حقیقت کنکور به عنوان روالی برای #عدالت در گزینش افراد برای این کمکِ دولتی طراحی شده است!
ولی در اینجا سه مشکل اساسی وجود دارد:
اول آنکه، کنکور روالِ مناسبی برای این گزینش نیست، چرا که اولاً فقط هوش تست زدن را میآزماید، که لزوماً برابر با تواناییهای هوشی (حتی آکادمیک) شخص نیست (شخص میتواند عمیقاً باهوش و ذاتاً یک متفکر باشد، بدون آنکه سرعت تست زدنش بالا باشد، و نیز بالعکس!). ثانیاً، چه در کنکور یا در هر سیستم ارزشگذاری دیگری (مثلاً بر پایه معدل)، آنها که وُسع بیشتری دارند میتوانند با انواع و اقسام کلاسها و کمکآموزشها یا تمهیدات دیگر ردههای بالاتری کسب کنند. یعنی کنکور حتی از لحاظ عدالت نیز زیر سئوال است!
مشکل دوم و بزرگتر آن است که اصولاً تقسیم و ردهبندی افراد بر اساس آنچه ما "هوش" یا "استعداد" ارزیابی میکنیم کاری است غلط. شخصی ممکن است در زمینههای آکادمیک بسیار کُند باشد، ممکن است حتی نتواند دو جمله درست را سرهم کند، ولی مثلاً بتواند یک نجار فوقالعاده باشد، و فقط اگر یک دوره آموزش نجاری رود بتواند کارگاه نجاری موفقی با دو نفر یا ده نفر یا صد نفر نیرو احداث کند! یا بتواند محصولاتی دستی تولید کند که در بازار جهانی مشتری داشته باشد. یا..... از اینگونه افراد کم نیستند! چرا باید پول دولتی برای تحصیل اشخاص "باهوش" را داد تا در آخر، تعدادی کارمند دولتی برای تعدادی بوروکراسی زاید تولید شود، ولی حق تحصیل مجانی (در رشته نجاری!) را از افرادی مثل این دریغ کرد؟ منظورم این نیست که کنکوری برای نجاری هم داشته باشیم! بلکه نکته مهم این است که ابعاد هوش و استعداد چنان مختلف و متفاوتاند که هر گونه سیستم ارزشگذاری برای آن به ذاته مشکلدار است.
و نکته سوم آنکه، پول دولتی پول همه مردم است. حتی اگر کنکور یا سیستم دیگری بتواند کمتر باهوش را از باهوشتر مجزا کند (اگر که چنین طبقهبندی اصلا ممکن باشد که نیست، و اگر چنین تمییزی مشروع باشد که نیست!)، حتی اگر بتواند، چرا این تمییز باید اختصاصِ پولِ همه مردم به تعدادی خاص را توجیه کند؟ به عبارت دیگر، چرا کمهوشتر (مقولهای که من به آن اعتقاد ندارم!) باید از کمکی که باهوشتر (هکذا) از دولت دریافت میکند محروم باشد؟
توجه کنید که حتی اگر پول دولتی کافی برای آموزش بعد از دبیرستانی برای همه هم موجود باشد(که نیست!)، باز هم مسئله سرجایش باقی است، چون مثلاً تعداد بسیار زیادی هستند که میخواهند پزشکی یا برق فلان دانشگاه معروف بروند و بنابراین سیستمی لازم است تا اشخاص را رتبهبندی کند.
و اینگونه است که این سیستم نه تنها کشنده روحِ نوجوانان ماست، نه تنها آموزشِ درستِ کودکی و نوجوانی را کاملاً معوج و بد ساخته، بلکه حتی در هدفِ اسمی خود، یعنی گزینشِ عادلانه برای یک سیستمِ عادلانه آموزشی بعد از دبیرستانی نیز به شدت ناموفق است!
✍م. رئوفی
تقریباً همه آگاهند که #کنکور ورودی دانشگاه الان تبدیل به یک بلا برای آموزش پیش از دانشگاه شده است. تمام همّ و غم آموزگاران و مدارس و اولیاء این شده که دانشآموزان را برای تست زدن آماده کنند! یعنی هدف کل سیستم مدارس، عوضِ آموزشِ آنچه مفید یا ضروری یا لذتبخش است، شده آموزشِ تستِ کنکوری زدن! بدتر آنکه این نوع تست زدن برای ارزیابی اشخاص حتی تا دوره ابتدایی هم بسط پیدا کرده و بچهها از همان کودکی باید در انواع و اقسام تستهای چندجوابی شرکت کنند. فشار روحی و روانی مضاعفی که این امر بر دانشآموزان وارد میکند امری است شناختهشده، و متاسفانه بسیاری از والدین نیز، به نیت خیر، در این آتش جانکاه میدمند و فشارها را بر فرزندانشان دو چندان میکنند.
در یک کلام، کنکور بلای جان جوانان و نوجوانان ما و بلای آموزش درست پیش از دانشگاه شده است. هر گونه تلاشی برای درست کردنِ سیستم آموزشی، از ابتدایی تا دبیرستان، با وجود بلیه کنکور عبث خواهد بود.
و هدفِ کنکور چیست؟ برگزیدن افرادی که "مستعدتر" و "باهوشتر" اند برای دانشگاههای دولتی، یعنی برای دادن خرج تحصیلشان از بیتالمال. در حقیقت کنکور به عنوان روالی برای #عدالت در گزینش افراد برای این کمکِ دولتی طراحی شده است!
ولی در اینجا سه مشکل اساسی وجود دارد:
اول آنکه، کنکور روالِ مناسبی برای این گزینش نیست، چرا که اولاً فقط هوش تست زدن را میآزماید، که لزوماً برابر با تواناییهای هوشی (حتی آکادمیک) شخص نیست (شخص میتواند عمیقاً باهوش و ذاتاً یک متفکر باشد، بدون آنکه سرعت تست زدنش بالا باشد، و نیز بالعکس!). ثانیاً، چه در کنکور یا در هر سیستم ارزشگذاری دیگری (مثلاً بر پایه معدل)، آنها که وُسع بیشتری دارند میتوانند با انواع و اقسام کلاسها و کمکآموزشها یا تمهیدات دیگر ردههای بالاتری کسب کنند. یعنی کنکور حتی از لحاظ عدالت نیز زیر سئوال است!
مشکل دوم و بزرگتر آن است که اصولاً تقسیم و ردهبندی افراد بر اساس آنچه ما "هوش" یا "استعداد" ارزیابی میکنیم کاری است غلط. شخصی ممکن است در زمینههای آکادمیک بسیار کُند باشد، ممکن است حتی نتواند دو جمله درست را سرهم کند، ولی مثلاً بتواند یک نجار فوقالعاده باشد، و فقط اگر یک دوره آموزش نجاری رود بتواند کارگاه نجاری موفقی با دو نفر یا ده نفر یا صد نفر نیرو احداث کند! یا بتواند محصولاتی دستی تولید کند که در بازار جهانی مشتری داشته باشد. یا..... از اینگونه افراد کم نیستند! چرا باید پول دولتی برای تحصیل اشخاص "باهوش" را داد تا در آخر، تعدادی کارمند دولتی برای تعدادی بوروکراسی زاید تولید شود، ولی حق تحصیل مجانی (در رشته نجاری!) را از افرادی مثل این دریغ کرد؟ منظورم این نیست که کنکوری برای نجاری هم داشته باشیم! بلکه نکته مهم این است که ابعاد هوش و استعداد چنان مختلف و متفاوتاند که هر گونه سیستم ارزشگذاری برای آن به ذاته مشکلدار است.
و نکته سوم آنکه، پول دولتی پول همه مردم است. حتی اگر کنکور یا سیستم دیگری بتواند کمتر باهوش را از باهوشتر مجزا کند (اگر که چنین طبقهبندی اصلا ممکن باشد که نیست، و اگر چنین تمییزی مشروع باشد که نیست!)، حتی اگر بتواند، چرا این تمییز باید اختصاصِ پولِ همه مردم به تعدادی خاص را توجیه کند؟ به عبارت دیگر، چرا کمهوشتر (مقولهای که من به آن اعتقاد ندارم!) باید از کمکی که باهوشتر (هکذا) از دولت دریافت میکند محروم باشد؟
توجه کنید که حتی اگر پول دولتی کافی برای آموزش بعد از دبیرستانی برای همه هم موجود باشد(که نیست!)، باز هم مسئله سرجایش باقی است، چون مثلاً تعداد بسیار زیادی هستند که میخواهند پزشکی یا برق فلان دانشگاه معروف بروند و بنابراین سیستمی لازم است تا اشخاص را رتبهبندی کند.
و اینگونه است که این سیستم نه تنها کشنده روحِ نوجوانان ماست، نه تنها آموزشِ درستِ کودکی و نوجوانی را کاملاً معوج و بد ساخته، بلکه حتی در هدفِ اسمی خود، یعنی گزینشِ عادلانه برای یک سیستمِ عادلانه آموزشی بعد از دبیرستانی نیز به شدت ناموفق است!
👍4
در پی مطلب قبل در مورد بلیه کنکور
در مورد #کنکور این نکات را هم بیفزایم:
۱- صحبت از مافیای کنکور بیمورد و عبث است. به وجود آمدن شرکتها و موسساتی که از کنکور پولهای آنچنانی کسب میکنند نتیجه مستقیم وجود خود کنکور است. حتی اگر چنین چیزهایی غیرقانونی اعلام شوند (عملی احمقانه!)، کلاسهای کنکور و تست زدن قاچاقی ادامه خواهد یافت. سرچشمه فساد را از سرش باید خشکاند!
۲- با این وجود اغراق نیست اگر بگوییم ریال ریال کسب شده از قِبل کنکور، در حقیقت پولی است که از نابود کردن نشاط جوانی جوانان، اسیر کردن آنها در یک پروسه احمقانه، و به قیمت نابودی آموزش پیش از دانشگاه کسب شده است.
۳- قبل از آنکه نوابغ و بوروکراتها فوج فوج پیشنهاد و ایده برای جایگزینی کنکور با چیز بهتر و کارآمدتر و عادلانهتری دهند، این نکته را به اصرار باید گفت: مسئله در گزینش کردن تعدادی از افراد برای گرفتن یک کمک دولتی است! مسئله این است، و نه چگونگی این گزینش.
۴- پدر و مادر و معلم گرامی! درست است که سیستم احمقانه است! ولی این عذر نمیشود برای شما که فشار بیاورید بر فرزندتان برای تلاش مضاعف در این رقابت احمقانه! آن کتاب لعنتی کنکور، آن کتاب لعنتی کمک آموزشی را از فرزندت بگیر و جایش یک توپ به او بده! یا گلستان سعدی و شاهنامه را! یا یک قلاب ماهیگیری را! یا یک توپ کوچک بیسبال و ۷ عدد تکه سنگ مسطح را! باور کنیدمعدل زیر ۱۵ همانقدر برای بچه شما مضر یا مفید است که معدل ۲۰، و رتبه کنکوری دو رقمی در خوشبختی نهایی بچه شما همان قدر اثر دارد که رتبه کنکوری چهار رقمی! بچههایتان را، به خاطر خیرخواهی، زنده به گور آموزش احمقانه مملکت نکنید!
سیستم آموزشی ما، از ابتدایی تا دانشگاه معیوب است. چه باید کرد؟ در نوشتارهای بعد به آن میپردازیم.
در مورد #کنکور این نکات را هم بیفزایم:
۱- صحبت از مافیای کنکور بیمورد و عبث است. به وجود آمدن شرکتها و موسساتی که از کنکور پولهای آنچنانی کسب میکنند نتیجه مستقیم وجود خود کنکور است. حتی اگر چنین چیزهایی غیرقانونی اعلام شوند (عملی احمقانه!)، کلاسهای کنکور و تست زدن قاچاقی ادامه خواهد یافت. سرچشمه فساد را از سرش باید خشکاند!
۲- با این وجود اغراق نیست اگر بگوییم ریال ریال کسب شده از قِبل کنکور، در حقیقت پولی است که از نابود کردن نشاط جوانی جوانان، اسیر کردن آنها در یک پروسه احمقانه، و به قیمت نابودی آموزش پیش از دانشگاه کسب شده است.
۳- قبل از آنکه نوابغ و بوروکراتها فوج فوج پیشنهاد و ایده برای جایگزینی کنکور با چیز بهتر و کارآمدتر و عادلانهتری دهند، این نکته را به اصرار باید گفت: مسئله در گزینش کردن تعدادی از افراد برای گرفتن یک کمک دولتی است! مسئله این است، و نه چگونگی این گزینش.
۴- پدر و مادر و معلم گرامی! درست است که سیستم احمقانه است! ولی این عذر نمیشود برای شما که فشار بیاورید بر فرزندتان برای تلاش مضاعف در این رقابت احمقانه! آن کتاب لعنتی کنکور، آن کتاب لعنتی کمک آموزشی را از فرزندت بگیر و جایش یک توپ به او بده! یا گلستان سعدی و شاهنامه را! یا یک قلاب ماهیگیری را! یا یک توپ کوچک بیسبال و ۷ عدد تکه سنگ مسطح را! باور کنیدمعدل زیر ۱۵ همانقدر برای بچه شما مضر یا مفید است که معدل ۲۰، و رتبه کنکوری دو رقمی در خوشبختی نهایی بچه شما همان قدر اثر دارد که رتبه کنکوری چهار رقمی! بچههایتان را، به خاطر خیرخواهی، زنده به گور آموزش احمقانه مملکت نکنید!
سیستم آموزشی ما، از ابتدایی تا دانشگاه معیوب است. چه باید کرد؟ در نوشتارهای بعد به آن میپردازیم.
👍3
ترس مومنانه
در دنیای اطرافمان، در طبیعت، پدیدههایی هستند که تجلی و نموددهنده جلال و حتی خشم و قهر الهیاند: رعد و برق، ذروه کوههای بلند و غیرقابل دسترس، شیر و ببر و خرس، طوفانهای سهمگین و گردبادهای مهیب....
انسان مومن این را میداند (یا باید بداند!)، و حرمت این پدیدهها را نگاه میدارد و با گستاخی با آنها مواجه نمیشود!
فرزند بیابان میداند که باید سر و بدنش را از تشعشع خورشید حفظ کند، چرا که خورشید تجلیدهنده جلال خداوند است! میداند در مقابلش به گستاخی و جرات اگر سربرهنه رود، تفتهاش میکند. فرزند دشتها وقتی گردباد میآید پناه میجوید، یا وقتی صاعقه خشم خود را نشان میدهد، به تواضع خود را در جای پستی قرار میدهد.
و همچنین است وقتی که یک بیماری فراگیر یا پدیدهای که نشان از قهر الهی دارد از راه میرسد! به اسم توکل و توسل، در مقابل چنین نمودی از طبیعت گستاخی و جرات ورزیدن حماقت است. توکل مومنانه، ترس مومنانه و خشوع مومنانه را میطلبد، به خصوص آنجا که جلال یا قهر خداوند تجلی میکند.
توکل مومن با ادب و ترس همراه است و با استغفار.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖.
مومنان سنتی همیشه توسط انقلابیون و "مصلحین اجتماعی" به محافظهکاری منتسب و محکوم میشدند. فیالواقع، یک مومن سنتی محتاط است و محافظهکار، و دلایل خوب و درستی نیز برای این احتیاط و محافظهکاری دارد. او میداند که انسان چه قدر ظلوم و جهول است.
@jenabegav
در دنیای اطرافمان، در طبیعت، پدیدههایی هستند که تجلی و نموددهنده جلال و حتی خشم و قهر الهیاند: رعد و برق، ذروه کوههای بلند و غیرقابل دسترس، شیر و ببر و خرس، طوفانهای سهمگین و گردبادهای مهیب....
انسان مومن این را میداند (یا باید بداند!)، و حرمت این پدیدهها را نگاه میدارد و با گستاخی با آنها مواجه نمیشود!
فرزند بیابان میداند که باید سر و بدنش را از تشعشع خورشید حفظ کند، چرا که خورشید تجلیدهنده جلال خداوند است! میداند در مقابلش به گستاخی و جرات اگر سربرهنه رود، تفتهاش میکند. فرزند دشتها وقتی گردباد میآید پناه میجوید، یا وقتی صاعقه خشم خود را نشان میدهد، به تواضع خود را در جای پستی قرار میدهد.
و همچنین است وقتی که یک بیماری فراگیر یا پدیدهای که نشان از قهر الهی دارد از راه میرسد! به اسم توکل و توسل، در مقابل چنین نمودی از طبیعت گستاخی و جرات ورزیدن حماقت است. توکل مومنانه، ترس مومنانه و خشوع مومنانه را میطلبد، به خصوص آنجا که جلال یا قهر خداوند تجلی میکند.
توکل مومن با ادب و ترس همراه است و با استغفار.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖.
مومنان سنتی همیشه توسط انقلابیون و "مصلحین اجتماعی" به محافظهکاری منتسب و محکوم میشدند. فیالواقع، یک مومن سنتی محتاط است و محافظهکار، و دلایل خوب و درستی نیز برای این احتیاط و محافظهکاری دارد. او میداند که انسان چه قدر ظلوم و جهول است.
@jenabegav
👍4
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
حالا بگذریم از این که ژن افغانها، عراقیها، ترکهای ترکیه، گرجستانیها، آذربایجانیها و حتی یونانیها خیلی شبیهتر به ژنهای مختلف اقوام ایرانیست! بگذریم که در خود ایران هم انواع و اقسام پراکندکی ژنتیک داریم و از این نکته که "نژاد ایرانی" اصلا بیمعنی است! بگذریم که این حرفهای شبهعلمی به شدت احمقانه از صدا و سیما پخش شده....
آن چه جالب است این تصور قدرت خداگونه برای دولتهای آمریکا و اسراییل است! واقعیتش آن است که هنوز علم و تکنولوژی بشری فرسنگها فاصله دارد با طراحی یک ویروس که قشنگ برود سراغ یک نژاد خاص! ولی تصور خدا بودن دولتها تصوری است که در ذهن خیلیها حک شده! ولی حالا چون ایرانیها از قدیم اهل ثنویت بودهاند، دو تا خدا دارند: خدای خیر(اهورا) و خدای شر(اهریمن). این است که برای حضراتی مثل این، نظام ایران خدای خیر است و دولت آمریکا خدای شر! و برای خیلی از مخالفین نظام، برعکسِ این! ولی در هر صورت، تصور علم و قدرت بینهایت خدایی برای دولتها را خیلی از هموطنان دارند.
و وقتی پردهها برافتد، آنگاه گفته خواهد شد: لمن المُلک الیوم؟ للهِ الواحدِ القهار!
@jenabegav
آن چه جالب است این تصور قدرت خداگونه برای دولتهای آمریکا و اسراییل است! واقعیتش آن است که هنوز علم و تکنولوژی بشری فرسنگها فاصله دارد با طراحی یک ویروس که قشنگ برود سراغ یک نژاد خاص! ولی تصور خدا بودن دولتها تصوری است که در ذهن خیلیها حک شده! ولی حالا چون ایرانیها از قدیم اهل ثنویت بودهاند، دو تا خدا دارند: خدای خیر(اهورا) و خدای شر(اهریمن). این است که برای حضراتی مثل این، نظام ایران خدای خیر است و دولت آمریکا خدای شر! و برای خیلی از مخالفین نظام، برعکسِ این! ولی در هر صورت، تصور علم و قدرت بینهایت خدایی برای دولتها را خیلی از هموطنان دارند.
و وقتی پردهها برافتد، آنگاه گفته خواهد شد: لمن المُلک الیوم؟ للهِ الواحدِ القهار!
@jenabegav
👍2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
استاد اقتصاد دانشگاه تهران، #فریبرز_رئیسدانا، برای حل مسئله فقر سه میلیارد و نیم فقیر دنیا راهکار ارائه میدهد.
فریبرز رئیس دانا بر اثر کرونا درگذشت.
او که استاد اقتصاد دانشگاه بود ظاهراً و باطناً یک مارکسیست دوآتشه بود که بسیار به فکر کارگران و فقرا بود. شدت علاقه او به وضعیت مناسب برای کارگران او را تبدیل به یک طرفدار بیبروبرگردِ مارکس و لنین و فیدل کاسترو کرده بود. او همچنین از طرفداران سیاستهای هوگو چاوز بود و معتقد بود که برعکسِ احمدی نژاد که فقط شعارحمایت از محرومین را می دهد، چاوز یک سوسیالیست واقعی است.
این کلیپ (کلیپ فوق) را از ایشان ببینید. در آن دارد می گوید که چه کار خوبی است اگر ثروت هشت نفر از ثروتمندترین آدمهای دنیا از آنها گرفته شود و بین سه میلیارد و نیم فقرای جهان تقسیم شود. کار بدی نیست: قاعدتاً وقتی ثروت این هشت نفر بین فقرای جهان تقسیم شود وضعیت این فقرا خیلی بهتر از قبل می شود. (ایشان در این کلیپ لطف فرموده، میفرمایند لازم نیست به سبک استالین و کاسترو آنها را حذف فیزیکی کرد. ایشان دل خیلی مهربانی داشتهاند).
ثروتمندترین فرد دنیا جف بزوس است که بینانگذار و رئیس شرکت عظیم آمازون است. ثروتش 110 میلیارد دلار! اگر ثروتش را بین یک میلیارد جمعیت(نه حتی سه میلیاردِ مورد نظر کمونیست فقیردوست ما) از فقیرترین های جهان تقسیم کنیم، به هر کدام 110 دلار می رسد! بد نیست! برای یک ماهشان خرجشان می رسد. بقیه هشت نفر هم به مراتب کمتر از دو نفر اول، یعنی بزوس و بیل گیت، ثروت دارند. بنابراین گرفتن ثروت آن هشت نفر، صد البته شفای قلب جناب مارکسیست عزیزمان می شد، ولی توفیری در زندگی محرومان جهان نمی گذاشت.
ولی مسئله از این هم بدتر است: خیلی از این ثروتها به فرم ثروت فیزیکی مانند پول اسکناس یا طلا یا حتی زمین و املاک نیست، بلکه قیمت سهامی شرکتهای مختلف است که این افراد مالک اند. به محض این که بخواهید این سهام را مصادره کنید و به فقیران آفریقا ببخشید، بلافاصله ارزش نامی این سهام به صفر میل می کند(فرض کنید یک عمارت را از شمال تهران بردارید و به کویر منتقل کنید، چه بلایی سر قیمتش میآید؟)! حال فرض کنید بخواهید مثلاً خود آمازون را بین فقرای دنیا تقسیم کنید، درآمد خالصِ آمازون 10 میلیارد دلار در سال است، یعنی 10 دلار در سال برای هر فقیر برای آن جمعیت یک میلیارد نفری. به نظر میرسد هدف خیلی کمک به محرومین جهان نباشد و بیشتر همان خنک شدن دل حضرات ضدسرمایهدار باشد.
میبینید! یعنی آقای استاد اقتصاد دانشگاه تهران که اقتصادسنجی هم خوانده و درس داده، مبانی پیچیدهتر اقتصاد که هیچ، دودوتا چارتا هم بلد نیست. تزهایش تفاوت چندانی با تز اقتصادی دادنهای خیلی از راننده تاکسیها ندارد. و یک نفر نیست بگوید: "بابا! اقتصاددان کجا بود!"
حالا هم که مرده، مرتب پیام تسلیت است که ارسال میشود و تعریف از سجایای ایشان! انگار نه انگار که ایشان سالیان سال، با جهل به سادهترین اصول اقتصاد ولی به اسم استاد اقتصاد، عقایدی مسموم را به خورد جوانان این مملکت داده.
ما مسلماً تعدادی ولو اندک از اقتصاددانان با سواد داریم! ولی به شما قول میدهم اگر شما به طور کاملاً راندوم یک استاد اقتصاد را از دانشگاههای مملکت انتخاب کنید و به طور کاملاً راندوم هم یک پادوی توی بازار را، به احتمال قوی آن پادو درک اقتصادیش از آن استاد بهتر خواهد بود. لااقل میتواند از انگشتانش برای شمردن استفاده کند!
@jenabegav
او که استاد اقتصاد دانشگاه بود ظاهراً و باطناً یک مارکسیست دوآتشه بود که بسیار به فکر کارگران و فقرا بود. شدت علاقه او به وضعیت مناسب برای کارگران او را تبدیل به یک طرفدار بیبروبرگردِ مارکس و لنین و فیدل کاسترو کرده بود. او همچنین از طرفداران سیاستهای هوگو چاوز بود و معتقد بود که برعکسِ احمدی نژاد که فقط شعارحمایت از محرومین را می دهد، چاوز یک سوسیالیست واقعی است.
این کلیپ (کلیپ فوق) را از ایشان ببینید. در آن دارد می گوید که چه کار خوبی است اگر ثروت هشت نفر از ثروتمندترین آدمهای دنیا از آنها گرفته شود و بین سه میلیارد و نیم فقرای جهان تقسیم شود. کار بدی نیست: قاعدتاً وقتی ثروت این هشت نفر بین فقرای جهان تقسیم شود وضعیت این فقرا خیلی بهتر از قبل می شود. (ایشان در این کلیپ لطف فرموده، میفرمایند لازم نیست به سبک استالین و کاسترو آنها را حذف فیزیکی کرد. ایشان دل خیلی مهربانی داشتهاند).
ثروتمندترین فرد دنیا جف بزوس است که بینانگذار و رئیس شرکت عظیم آمازون است. ثروتش 110 میلیارد دلار! اگر ثروتش را بین یک میلیارد جمعیت(نه حتی سه میلیاردِ مورد نظر کمونیست فقیردوست ما) از فقیرترین های جهان تقسیم کنیم، به هر کدام 110 دلار می رسد! بد نیست! برای یک ماهشان خرجشان می رسد. بقیه هشت نفر هم به مراتب کمتر از دو نفر اول، یعنی بزوس و بیل گیت، ثروت دارند. بنابراین گرفتن ثروت آن هشت نفر، صد البته شفای قلب جناب مارکسیست عزیزمان می شد، ولی توفیری در زندگی محرومان جهان نمی گذاشت.
ولی مسئله از این هم بدتر است: خیلی از این ثروتها به فرم ثروت فیزیکی مانند پول اسکناس یا طلا یا حتی زمین و املاک نیست، بلکه قیمت سهامی شرکتهای مختلف است که این افراد مالک اند. به محض این که بخواهید این سهام را مصادره کنید و به فقیران آفریقا ببخشید، بلافاصله ارزش نامی این سهام به صفر میل می کند(فرض کنید یک عمارت را از شمال تهران بردارید و به کویر منتقل کنید، چه بلایی سر قیمتش میآید؟)! حال فرض کنید بخواهید مثلاً خود آمازون را بین فقرای دنیا تقسیم کنید، درآمد خالصِ آمازون 10 میلیارد دلار در سال است، یعنی 10 دلار در سال برای هر فقیر برای آن جمعیت یک میلیارد نفری. به نظر میرسد هدف خیلی کمک به محرومین جهان نباشد و بیشتر همان خنک شدن دل حضرات ضدسرمایهدار باشد.
میبینید! یعنی آقای استاد اقتصاد دانشگاه تهران که اقتصادسنجی هم خوانده و درس داده، مبانی پیچیدهتر اقتصاد که هیچ، دودوتا چارتا هم بلد نیست. تزهایش تفاوت چندانی با تز اقتصادی دادنهای خیلی از راننده تاکسیها ندارد. و یک نفر نیست بگوید: "بابا! اقتصاددان کجا بود!"
حالا هم که مرده، مرتب پیام تسلیت است که ارسال میشود و تعریف از سجایای ایشان! انگار نه انگار که ایشان سالیان سال، با جهل به سادهترین اصول اقتصاد ولی به اسم استاد اقتصاد، عقایدی مسموم را به خورد جوانان این مملکت داده.
ما مسلماً تعدادی ولو اندک از اقتصاددانان با سواد داریم! ولی به شما قول میدهم اگر شما به طور کاملاً راندوم یک استاد اقتصاد را از دانشگاههای مملکت انتخاب کنید و به طور کاملاً راندوم هم یک پادوی توی بازار را، به احتمال قوی آن پادو درک اقتصادیش از آن استاد بهتر خواهد بود. لااقل میتواند از انگشتانش برای شمردن استفاده کند!
@jenabegav
Telegram
جناب گاو
این هم کلیپ کاملتر از جلسه فوقالذکر با فریبرزخان، تا گمان نشود که عمداً برشی کوتاه را که سخن ایشان را از زمینه بحث جدا میکند گذاشته بودیم.
👍12