در باب مردی که زن و بچه‌اش را نمی‌توانست نگهدارد، ولی آروغ رهایی دادن مستضعفان می‌زد. بدون رانت دولتی هیچ پخی نبود، ولی در گنده‌گوزی استاد بود!

مردی که الان شهری در ایران نیست که یک خیابان به اسمش نباشد. مردی که معلم انقلاب ۵۷ بود. مردی از تبار گنده‌گوزان چپ بیسواد و بی‌لیاقت!

مردی که هنوز هم کلی مرید ابله دارد!
#علی_شریعتی

چرخش روزگاران را ببین: در نوجوانی، به هیچ کس چون علی شریعتی و مهمل‌بافی‌هایش عشق نمی‌ورزیدم، و هیچ کسی در نظرم چون ناصراالدین‌شاه منفور نبود!

چنین بود جو مسمومی که در آن بالیدیم!

من یک اقتصاددان رانتدار طرفدار بازار آزادم.
#اعترافات

من برای شما از فریدمن و حتی هایک و ‌میزس نقل قول می‌کنم، و استدلال‌هایی محکم در مورد ترجیح آزادی اقتصادی دارم. ولی همیشه مسائلی هستند که ورای ملاحظات اقتصادی صرف می‌روند و باید منافع ملی یا وضعیت سیاسی را هم در آنها لحاظ کرد؛ به طور عجیبی و کاملاً تصادفی، این موارد یا با رانتی که خودم یا رفقای سرمایه‌دارم دارند در تطابق است، یا با آخرین اموری که برای حکومت مهم شده و با آن خودی را از ناخودی جدا می‌کند!

من در دانشگاه دولتی یا نهاد دولتی یا خصولتی دیگر کار می‌کنم. در عین حال، مدعو همیشگی برای انواع سمپوزیوم‌ها و‌کنفرانس‌ها و سمینارهای دولتی یا شبه‌دولتی هستم تا به آنها رهنمود بدهم و بابتش حق‌الزحمه خوبی بگیرم. این جلسات یا با حضور مدیران دولتی است، که من در آنها در مورد مدیریت و بهینگی و موارد دیگر به سبک کتابهای زردی چون «مردان مریخی، زنان ونوسی» صحبت می‌کنم. یا تشکیل شده از مدیران خصوصی جویای رانت و مدیران خصولتی، که هدف‌شان از حضور در حقیقت پیدا کردن شبکه و ارتباطات برای رانت بیشتر است. من برای اینها در مورد فضای کسب و کار و چگونگی ادامه بیزینس در فلان موقعیت حساس کشور صحبت می‌کنم. این نوع دوم خیلی بهتر است، چون پول‌های کلفتی از این مدیران برای حضور گرفته می‌شود و لقمه من هم چرب‌تر است.

رابطه من با هر حکومتی و هر دولتی مانند رابطه مرده‌شور و‌ مرده است: من حاضرم مهارت‌ها و دانش واقعی یا ناواقعی خودم را در خدمت هر دولتی با هر ایدئولوژی و با هر رفتاری بگذارم. برای آنها طرح و‌ پروژه تهیه کنم و البته پولش را بگیرم. اگر در آلمان نازی یا شوروی استالینی هم زندگی می‌کردم، باز یک بوروکرات دولتی می‌شدم که پروژه دولتی انجام می‌دادم و خواستار کنترل‌های دولتی می‌شدم و در ضمن طرفدار اقتصاد آزاد هم ‌بودم. به خصوص، وزیر شدن یکی از آرزوهای همیشگی من بوده و‌ خواهد بود. برای وزیر شدن حاضرم حتی سوگندنامه حزب نازی یا حزب کمونیست را با صدای بلند قرائت کنم.

من معمولاً با اصلاح‌طلبان میانه بهتری دارم تا با اصولگرایان. دلیلش این است که ویترین و لبخند اصلاح‌طلبان بهتر به ژست روشنفکرانه و وجههٔ آکادمیک و علمی من می‌خورد تا آن اصولگرایان ریشوی عنق. آدم با اصولگرایان کار کند آبرو برایش نمی‌ماند.

نان من در پروژه و طرح و مشاوره برای دولتی‌هاست. برای من حتی آزادی اقتصادی هم یک پروژه است: مثلاً پول می‌گیرم تا پروژه بنویسم که مثلاً فلان چیز را چگونه در چندین مرحله باید آزاد کرد. زمان‌بندی مراحل را هم دقیقاً ذکر می‌کنم. اگر کسی هم از آزادی واقعی و‌ برداشته شدن یکباره محدودیت‌ها صحبت کند، یک منبر برایش در مورد لزوم واقع‌بینی اجتماعی و سیاسی و اقتصادی می‌روم. هیچ تناقضی هم بین طرفداری از آزادی اقتصادی از یک طرف، و تجویز سیستم‌های کنترلی عجیب و غریب از سوی دیگر نمی‌بینم. تناقضی هم ‌نمی‌بینم که در یک زمین مصادره‌ای موسسه برای ترویج اقتصاد آزاد که مبتنی بر حقوق مالکیت است تاسیس کنم.

#امراض_ایرانی

همگی زیر پرچم‌ایران!

نمی‌فهمم چرا این دوستان نظامی‌نویس ما که واقعاً باهوشند چرا گاهی یکباره در بعضی موارد اینقدر خطای دید دارند!

یعنی واقعاً گمان می‌کنند که نساختن بمب اتمی به خاطر فتوای دینی بود؟!

عزیزان دلم، نشناخته‌اید هنوز سردمداران کشور را؟!

خلاصه و‌ مفید:

ما یک درس تاریخی از به‌اصلاح «کنترل قیمت‌ها» یاد گرفته‌ایم:
➖اگر درست اجرا شود، حاصلش می‌شود کمیابی و صف و فساد!
➖اگر هم نشود، می‌شود قیمت‌های بالاتر و تبعیض و فساد!

--امیرحسین خالقی

مطلب مرتبط:
https://t.me/jenabegav/891

هستند کسانی که به این نکته توجه کرده‌اند که انقلاب ۵۷ انقلاب تحصیل‌کرده‌های دانشگاهی، به خصوص مهندسین بود. اکثر انقلابیون آن زمان (که تقریباً بلااستثنا چپی بودند) دانشگاه رفته بودند و‌ به خصوص تعداد زیادی‌شان در دانشکده‌های خوب مهندسی کشور تحصیل کرده بودند.

همچنین، بد نیست کتاب جالب «مهندسین جهاد» را ببینید (در اینجا) که در آن به این نکته عجیب پرداخته شده که اکثر اعضای داعش و دیگر گرو‌ه‌های جهادی، معمولاً تحصیل‌کرده دانشگاه به خصوص در رشته‌های مهندسی بوده‌اند.

بر خیالی جنگشان و صلحشان!

توهمات خودساخته نیم قرن گذشته‌ی حضرات کم نبوده!

در جریان گروگانگیری کادر دیپلوماتیک آمریکا در ۱۳۵۸، جقله‌های انقلابی فکر می‌کردند که گُرده‌ی استکبار جهانی را به خاک رسانده‌اند. مماشات کارتر (که دوست نداشت هیچکدام از گروگان‌ها آسیب ببینند) را به حساب ضعف آمریکا در برابر خود گذاشتند و احساس گُنده‌لات بودن محله کردند!

در هشت سال جنگ با عراق، مرتباً به خودشان و طرفداران‌شان القا کردند که همه‌ی دنیا در سمت عراق ایستاده، و یک ایران در برابر دنیا! هر فروش اسلحه به عراق را (که عمدتا از بلوک شرق بود، ولی اینها وانمود می‌کردند که از غرب است) نمودی از دشمنی دنیا با ایران می‌نمودند. نتایجی که حاصل از ضعف و بلاهت خود در دیپلماسی (در دست جوان‌های انقلابی جقله‌ی تازه دیپلومات شده)، گنده‌گویی و لافزنی خود و تهدید کشورهای منطقه به صدور انقلاب، و کارهایی مثل گروگانگیری (که حکومت ایران را در نظر بقیه موجودی خطرناک یا دست‌کم موجودی ابله کرده بود) بود، این نتایج را حاصل "دشمنی دنیا با ایران" می‌دیدند.

این توهم "همه‌ی دنیا در برابر ما" نوع نگاه همیشگی‌شان در نیم قرن گذشته بوده. وقتی نگاهت این باشد، کوچکترین پیروزی خودت را بسیار بزرگ حساب می‌کنی (چون در مقابل کل دنیا آن پیروزی را کسب کرده‌ای!)، و در مقابل، بزرگ‌ترین شکست‌های خودت را ناچیز می‌شماری (چون کل دنیا مقابلت متحد ایستاده!). با این توهم، از شکست‌هایت درس نمی‌گیری و پیروزی‌هایت به توهم و باد و خودبزرگ‌بینی‌ات می‌افزاید!

ولی واقعیت آن بود که در جنگ با عراق، دنیا در مقابل ما نبود! آمریکا و بیشتر اروپا اکثراً بیطرف ایستاده بودند و تماشا می‌کردند. اسرائیل حتی بیشتر با ما بود! خود ما بودیم که هر کاری می‌کردیم که دنیا را به آن طرف برانیم! در حالی که صدام دیپلومات زیرکی چون طارق عزیز را داشت، مسوولان وزارت خارجه ما تعدادی جوان تازه‌کار و ابله بودند که باید از هندی‌ها یاد می‌گرفتند که خوب نیست با لباس نامرتب باشند. مسوولان بلندرتبه ما در سفرهای "دیپلوماتیک" خود ژست عالم باسواد می‌گرفتند و بقیه را پند و اندرز می‌دادند....

اواخر جنگ ۸ساله، عراق با مدیریت منابع محدودتر خود به یکی از مجهزترین لشکرهای دنیا تبدیل شده بود و از آن سو ایران تقریباً تهی از تسلیحات و تهی از پول و ارز و منابع شده بود. ادامه توهمات خطرناک بود، پس جام زهر نوشیده شد و جنگ خاتمه یافت.

شکست در آن جنگ می‌توانست درس خوبی باشد، و برای دوره‌ای به نظر می‌رسید در سطوح بالاتر قوه مجریه درس گرفته شده باشد. تلاش‌هایی شد برای ترمیم روابط با همسایگان و حتی غرب! اما کاسبان و معتادان توهم بیکار ننشستند. "روایت فتح" ساختند و شکست را رمانتیزه کردند، از جنگی مدرن با نکبت بمب و فلز و انفجار امر عرفانی ساختند، مازوخیسم جمعی را رنگ معنوی زدند، و همه اینها را با گرایشات و تفاسیر آخرزمانی مخلوط کردند.

با برآمدن احمدی‌نژاد، این قشر بادفروش و توهم‌فروش قدرت پیدا کردند (گرچه خود احمدی‌نژاد وسط‌های کار فهمید با چه جماعت متوهمی طرف است و خواست از آنها فاصله بگیرد). باز هم همان توهم "دنیا در برابر ما" بود که کل شاکله دیپلوماتیک ما را شکل داد. به علاوه، درآمد عجیب و غریب و بی‌سابقه نفت در آن سال‌ها و این نکته که در دهه قبل از آن، اصلاحات اقتصادی نصف و نیمه (علیرغم فسادهای زیاد) و رابطه نسبتاً مثبت با دنیا اثرات مثبتی بر جا گذاشته بود، موجب شد که نتایج و عواقب شومِ توهمات و رویاپردازی‌ها به سرعت خود را نشان ندهد. نفت باز هم برای ما توهم‌آفرین شد! در آن زمان بود که، هرجا کشورهای دیگر (خاصه اروپایی‌ها) خواستند با مماشات و مذاکره راه برون‌یافتی پیدا کنند، دلیل ضعف آنها انگاشته شد. مذاکره‌کننده ارشد نظام، به جای مذاکره، مشغول وعظ اروپایی‌ها می‌شد، و وقتی بعد از تلاش‌های نافرجام و سرخوردگی اروپایی‌ها و بقیه از زبان‌نفهمی مفرط هیئت ایرانی، تحریم‌ها یکی پس از دیگری بر ایران تحمیل می‌شد، این باز دلیلی گرفته می‌شد برای "همه دنیا علیه ما"!

در دهه گذشته، بزرگترین توهمات از شکست داعش در عراق و شکست نیروهای مخالف اسد در سوریه شروع شد. این جنگ را هم جنگ بین غرب و شرق توهم کردند، و گمان کردند که خودشان بودند که توانستند، نه تعدادی شورشی جهادی را، بلکه غرب را (و دنیا را!) به زانو درآورند!! نفهمیدند که غرب خیلی خودش را وارد داستان سوریه نکرد و حاضر نشد دخالتی شایان توجه انجام دهد. ندیدند که در عراق با همراهی آمریکا بود که داعش را شکست دادند، و در سوریه، اگر حمایت هوایی روسیه نبود، از همان شورشی‌ها شکست خورده بودند. اینها را ندیدند و باز در توهم حاصل از شعارهای تبلیغاتی خود افتادند و گمان کردند که "غرب" را شکست داده‌اند! به این گمان که "دنیا بود که در مقابل‌شان بود،" پیروزی در چشم‌شان خیلی بزرگ آمد و باز احساس گنده‌لاتی کردند!
@jenabegav

من هم مثل همه ورورگران (تحلیل‌گران) تاریخ، گاهی درست می‌گویم و گاه اشتباه. بعضی از بزرگان تحلیل‌گر، اگر پیش‌بینی درستی کنند تا چند سال در بوق و‌ کرنا می‌کنند، و اگر پیش‌بینی‌شان اشتباه درآید کلاً آن را به سکوت می‌گذرانند و‌ یا حتی آن را حذف می‌کنند. ولی این جناب گاوتر از این حرف‌هاست که از تحلیل و پیش‌بینی برای خودش کلاهی بدوزد!

چیزی که اینجا در مورد موشک و‌ پهپاد گفتم درست درنیامد! به نظرم از دو‌ نکته غافل بودم: آمادگی ج.ا.‌ بیش از آن بود که گمان می‌کردم، و آمریکا بی‌برنامه‌تر از آنی آمد که تصور می‌کردم.

البته هنوز کاملاً باور دارم که تنگه‌بندی و‌ موشک‌پرانی در آخر به ضرر خود ج.ا. (و حتی بیشتر به ضرر ما مردم ایران) تمام خواهد شد.

و البته الله اعلم! کلاً پیش‌بینی کار ابلهان است، و متاسفانه همه ما گاهی دوست داریم ابله باشیم.

جنگ آمریکا با ایران ممکن است تا حدی به نفع چین باشد، و شاید چین از آن خیلی غیرراضی نباشد، ولی این تصور برادران عرزشی که گمان می‌کنند نظام ج.ا. جایی مهم در محاسبات چینی‌ها دارد اشتباه است. همانطور که اینجا گفتم، چین و حتی روسیه به نظام ایران در بهترین حالت نگاه «ابلهان به‌دردخور» دارند (یا حتی، دیوانگان به‌دردنخور).

دوستی در واکنش به این پست، پیام زیر را فرستاد که من بی قضاوتی و بدون کم و بیش کردنی آن را عیناً اینجا می‌گذارم. قضاوت با خودتان:

بله خیلی ها را دشمن می‌بینید؛ ولی چرا؟ چون باور دارند مسئول گسترش یک حکومت پیش از ظهور هستند و دیگران گناهکارانی هستند که ذاتا با آخرالزمان و حسابرسی و موعود دشمن‌اند

به همین سادگی! هیچ آب و تابی هم ندارد. هیچ تحلیل پیچیده ای هم ندارد. واقعا دنیا رو اینطور می‌بینند و شما با استدلال‌های منطقی‌تان که «بببین، اینا دشمنت نیستند، میتونی همکاری کنی» و مثال از قبلا زدن و ... راه به جایی نمی‌برید. ذات این رژیم روی ایده آخرالزمان بنا شده. قدرت را باید دست بگیریم و هر چیزی هم مجاز می‌شود. کسانی که مُردند، اگر آدم خوبی بودند می‌روند بهشت، اگر نه حق‌شان بوده. کنترل حداکثری باید داشته باشند که آدمهای نجس رو حذف کنند برای مقدمات ظهور و تقویت حکومت پیش از ظهور. شما هم آدم معتقدی هستی ولی چون در محافل اینها نرفتی با شدت رواج این تفسیرشان احتمالا آشنا نباشی.
برای نیروهاشون در سپاه هفتگی جلسات توجیهی می‌گذارند و ویدئوهای ادیت شده از معترضین نمایش می‌دهند، طوری که انگار معترضین همه معتاد و منحرف بودند و توسط دیگران کشته شدند (تلاش‌هایی برای مغزشویی شبیه کاری که رژیم هیلتر با مستندهای زوس یهودی میکرد). غیر انسان کردن معترضین. مجاز بودن کشتن مشتی منحرف ضد دین. اینها همه با نگاه آخرالزمانی مخلوط شده. تا زمانی که فهم را، این گام آخر را درونی نکنید نگاهتون به جمهوری اسلامی به اندازه کافی واقعی نیست.


البته خوانندگان نگاه بنده را به «آماده‌سازی برای ظهور» می‌دانند یا همینجا می‌توانند جستجو کنند!

درباره بقیه‌اش می‌گویم: الله اعلم!

بر و بچه‌های نظامی‌نویس این روزها خیلی حرص و جوش می‌خورند که چرا فلان سیاست در ساختار نظامی کشور دنبال شد و بهمان سیاست دنبال نشد (مثلاً این که چرا نیروی هوایی قوی و به روزی نداریم).

قدرت نظامی برای اینکه بقیه برایت قلدربازی درنیاورند خوب و مفید و لازم است. قدرت نظامی می‌تواند تو را از قلدرمابی بقیه نجات دهد. اما......

اما قدرت نظامی نمی‌تواند تو را از قلدرمابی و قلدربازی خودت نجات دهد! اگر تو طرفی باشی که برای بقیه مرتب قلدربازی درمی‌آوری، بالاخره آن بقیه روزی متحد می‌شوند و جلویت خواهند ایستاد و سعی خواهند کرد پدرت را درآورند.

قدرت نظامی برای کسی که حس و حال قلدربازی دارد، نه تنها امنیت نمی‌آورد، بلکه با افزودن به خیالات قدرتش، او را در سراشیبی دعوا با بقیه می‌اندازد.

فَإفهَم!

دوستم که این را فرستاده، نوشته: «این تخم‌سگای روانی از کی همه کاره مملکت شدند؟!»

جواب: از بهمن ۵۷. یادتان باشد سال ۵۸ رفتند گروگانگیری کادر دیپلوماتیک آمریکا در تهران. فقط آن روزها دانشجویان روشنفکر عزیز و مامانی حساب می‌شدند و تمام چپ‌های دنیا برایشان غش می‌کردند! البته الان هم چپ‌های دنیا برای همین چرک‌ها هم غش می‌کنند.

جوامع رو به موت قانون تلنبار می‌کنند، درست مثل انسان‌های رو به موت که دارو تلنبار می‌کنند!

“Dying societies accumulate laws like dying men accumulate remedies.”
– Nicolás Gómez Dávila

ترجمه به فارسی سلیس: دوباره قادر به ادامه حکومت‌مان خواهیم بود، حتی اگر هزینه‌اش ویرانی و فقر و فلاکت برای مردم باشد!

مثل کوبا، مثل کره شمالی.....

در مورد مسائل بی‌اهمیت و‌ جزئی!

در میدان انقلاب تهران با زنم قرار گذاشته بودم، و داشتم دنبالش می‌گشتم. برادر بسیجی پرسید: «دنبال چه می‌گردی عمو؟!» گفتم «دنبال زنم! اینقدر موکب و چیزهای نظامی اطراف میدان گذاشته‌اید که آدم نمی‌تواند کمی آن‌طرف‌تر را ببیند!» بعد نگاهی به تفنگ خودش و دوستش انداختم و گفتم: «برای چی این همه تفنگ و تفنگدار در اینجا؟!» گفت: «برای مقابله با دشمن!» گفتم: «دشمن که در آسمان و سوار هواپیماست، شما اینجا روی زمین اسلحه دست گرفته‌اید؟! خیر! اینها برای ترساندن ما مردم است!» از چهره‌اش معلوم بود خوشش نیامده. گفت: «حالا شما ترسیدی؟!» گفتم: «از شما که نه! کاری نکرده‌ام که از شما بترسم. ولی از زنم می‌ترسم و باید زودتر پیدایش کنم!»

حالا هر چه بوی جنگ بیشتر و بیشتر می‌شود حضرات دارند روی زمین بساط ترساندن مردم ایران را بیشتر می‌کنند. از زیاد کردن پست‌های بازرسی، تا اعدام‌ها، تا خط و نشان کشیدن‌ها، تا وعده بستن همیشگی اینترنت، تا نمایش کار با کلاشینگف در تلویزیون! بس که به مردم ایران اعتماد دارند.

➖وارده از خوانندگان با کمی تغییر

تحقیر ساعدی‌نیا!

راستی، از متهمین چای دبش چه خبر؟ آنها هم همینگونه تحقیر شدند؟