تحقیر ساعدی‌نیا!

راستی، از متهمین چای دبش چه خبر؟ آنها هم همینگونه تحقیر شدند؟

بی‌ قضاوتی!

۲۰ سانتیمتر؟؟ شوخی میکنی؟ در پایان جنگ ۸ ساله ۲۶۰۰ کیلومتر مربع از خاک ایران، یعنی بخش‌هایی از: شلمچه، طلائیه، فکه، مهران، میمک، سومار، نفت‌شهر و خسروی و دشت‌ ذهاب، در دست ارتش عراق ماند و شما «جام زهر» نوشیدید! خود صدام حسین در سال ۱۹۹۰ به خاطر حمله به کویت این سرزمین‌ها رو آزاد کرد! خودش به اراده خودش! نه به زور شما! شماها که جام زهر رو نوشیده بودید و تموم شده بود! اصلا خمینی بازگشت این سرزمین‌ها رو ندید! چون یکسال قبلش مرده بود!

نظام نظامی

بی‌شک و شبهه‌ای، الان در کشور ما این نظامیان‌اند که قدرت اصلی را کاملاً و تماماً به دست گرفته‌اند و تمام تصمیمات مهم سیاسی و اقتصادی کشور، به خصوص در سیاست خارجی، به دست آنهاست. نظام را دیگر واقعاً نمی‌توان نظام آخوندی دانست. حتی انتخاب مجتبی خامنه‌ای به رهبری هم، بیشتر برای تداوم برند «خامنه‌ای» و دلداری به طرفداران بود، و مجتبی حتی اگر زنده باشد و حتی اگر زنده‌ای باشد که با مرده فرق کند، قدرتی ورای قدرت نظامیان ندارد!
➖➖➖➖➖
فرمول طلایی

و به گمانم این بخش نظامی که قدرت را در کشور اکنون کاملاً قبضه کرده، فرمول طلایی نگه داشتن قدرت برای مدتی طولانی را نیز کشف کرده و‌ مدت‌هاست از آن استفاده می‌کند:
بگذار تصمیم‌گیران اصلی مجهول و مبهم باشند. اما یک ابله را پیدا کن و به عنوان رئیس‌جمهور جمهور بگذار (فرقی نمی‌کند پزشکیان باشد یا جلیلی یا احمدی‌نژاد یا.....). اگر لازم شد، خایه‌هایش را کاملاً بکش! بعد بگذار مینیون‌های جناح‌های مختلف انتقاد کنند و از رئیس‌جمهور یا فلان وزیر یا فلان سیاست خاص یا حتی از رهبر انتقاد کنند. بگذار تمام مشکلات گردن این مسوول یا آن مسوول در قوه مجریه یا حتی در قوه قضاییه انداخته شود. بعضی وقت‌ها منتقدین را با زندان کردن‌شان مطرح کن و از آنها قهرمان بساز! اما نسبت به منتقدین صحنه‌گردانان اصلی بی‌رحم باش و زندگی و حیثیت آنها را نابود ساز! در عین حال، با کمک برادران ارزشی و اصلاح‌طلبان و نیز بسیاری از ملی‌گرایان (که در یابو بودن با دو‌ گروه قبلی فرقی ندارند و با دو تا آهنگ حماسی درباره ایران خر می‌شوند)، با کمک اینها هر گونه مخالفتی با حکومت نظامیان را خیانت به کشور و‌ ملت جابینداز!

فرمول طلایی!

فرمول طلایی!

کلا باید یاد بگیریم که هر کس از رئیس‌جمهور یا دولت یا وزرا یا حتی از قوه قضاییه هر گونه انتقادی کرد را اصلاً جدی نگیریم. همچنین، کسانی را که به رعایت نشدن فلان یا بهمان بند قانونی انتقاد دارند! همچنین افتصاددانانی را که از فلان سیاست اقتصادی دولت انتقاد می‌کنند (حتی اگر این انتقاد از نقطه نظر مالکیت خصوصی و اقتصاد ازاد درست باشد)...... همچنین کسی را که مثلاً از ممنوعیت موتورسواری بانوان انتقاد می‌کند!...

در این مملکت، این جور انتقادات به درد عمه‌ی کسی هم نمی‌خورد.

واقعا برای خودم هم عجیب است! دقیقا سه ماه پیش این را پراندم! پنج روز قبل از شروع جنگ!
.
.

پست آخر آقای بهمنی مصداق کاملی است از ضرب‌المثل «آرزو بر جوانان عیب نیست!»

من پیرمرد که عمرم در زیر سایه اینها تلف شد و بالا و‌ پایین و شکست و پیروزی و روز خوش و روز بد اینها را بارها دیده‌ام، مدت‌هاست که دیگر چنین امیدهایی ندارم!

دعا!

کاملاً جدی می‌گویم.

اتل متل توتوله
گاو حسن چه جوره
نه شیر داره، نه پستون....


«آیا می‌دانید اتل و متل و توتوله در حقیقت سه برادر در زمان شاه محمود غزنوی بودند که در کار صادرات گاو به هندوستان بودند. روزی وزیر شاه محمود، یعنی خواجه حسن میمندی، از آنها می‌خواهد که گاوش که شیرش خشک شده بوده را از او بخرند و به هندوستان صادر کنند، ولی اتل و متل و توتوله که وجدان کاری زیادی داشتند از این کار سر باز زدند، و خواجه حسن که بسیار عصبانی شده بود دستور داد آنها را به مناطق کردنشین تبعید کنند. در آنجا توتوله با یک زن کردی ازدواج کرد، ولی اتل و متل تصمیم گرفتند تا پنهانی به غزنه برگردند. ولی ماموران در میان راه آنها را دستگیر و یک پایشان را برای مجازات قطع کردند.»

مطلب فوق به سبک دانشمندان فضای مجازی نوشته شد که رطب و یابس را عالی به هم می‌بافند!
➖➖➖➖➖
پی‌نوشت: همین مطلب را بگذارید در اینستاگرام، چند وقت دیگر می‌بینید به عنوان یک واقعیت تاریخی خدشه‌ناپذیر همه جا پخش شده!

رنج میناب

از اینجا (فقط با کمی تغییرات نوشتاری):

ناراحت بودن برای کودکان میناب خیلی درست و به جاست، اما چیزی که اذیتم می‌کند این است که من طرحم را تا همین پارسال اطراف آنجا بودم، جایی که حدود یک ساعت با خود میناب فاصله داشت.

اکثر مردم کار نداشتند یا معتاد بودند یا به قول خودشون شوتی بودند. از پیر و جوان معتاد بودند، آنقدر که من هر روز کیس مسمومیت با اپیوئید [مشتقات تریاک] داشتم. هر روز هم یک بچه داشتیم که تریاک باباش را خورده بود!

آمار خودکشی بالا بود. هنوز رد طناب دار روی گردن بچه ۱۱ ساله تو ذهنم است و مادرش که هر روز بعد خودکشی بچه‌اش با حال بد مرکز می‌آمد و آرام‌بخش می‌گرفت.

البته دولت هم برای‌شان کار می‌کرد: مثلاً، برادر بیمارش که شیمی درمانی می‌شد را به خاطر قاچاق مواد اعدام کردند(قاچاق نکنند چه‌کار کنند؟!) اعدام همم صرفاً باعث بازتولید خشونت می‌شد. داشتم به خانواده‌اش دلداری می‌دادم که گفت: حالا ببین قاضی که حکم داده را زنده می‌گذاریم!

اکثر زن‌ها سواد نداشتند. می‌گفتم چندسالت است، می‌گفت: نمیدونم ۳۰،۴۰،۵۰. یعنی حتی سواد نداشت بداند چندسالش است.

مرکزی که من بودم اسمش بود بیمارستان، ولی با امکانات خانه بهداشت! یک اتوسکوپ یک سال بود خراب بود، درخواست می‌دادیم. پانسیون پزشک بوی کپک می‌داد چندبار درخواست دادم که فرش پانسیون را بشویند و حتی خودم هزینه‌اش را بدهم، ولی به تخمشون بود! زمستان‌ها آب گرم نداشتیم! بعضی مواقع آب قطع می‌شد که من با کتری برقی آب می‌گذاشتم که بروم دوش بگیرم.

اوایل که رفتم آنجا،  پول بلیط هواپیما دو میلیون تومان بود، اما در عرض یک سال و نیم، بلیط هواپیما به هشت میلیون تومان رسید، که با رفت و برگشت من کل حقوقم را پول بلیط می‌دادم. از آن طرف کارانه‌مان رو تا اعتصاب نکردیم ندادند.

من درنهایت طرحم که تمام شد، با وجود اصرارشان که بمانم رفتم. هر پزشکی هم می‌آمد آنجا نمی‌ماند و پایان طرح می‌زد. این بود که، با این شرایط، کمبود پزشک هم داشتند، چون کسی حاضر نبود این شرایط را بپذیرد.

کنار کوله پشتی‌هاتان [ایموجی کوله‌پشتی که به علامت همدردی با دانش‌آموزان میناب می‌گذارند] از شرایط این مردم هم بگویید.

یادم رفت از وضعیت جاده‌اش بگویم: پزشک قبلی آنجا دختر جوانی بود که در جاده طرح تصادف کرد و فوت کرد. فقط عکسش را با روبان مشکی گذاشته بودن به عنوان شهید راه سلامت! یه جاده افتضاح پر پیچ و خم، که آن وسط ماشینای شوتی هم بدون پلاک و با سرعت زیاد قاچاق می‌کردند. شب اگر می‌رسیدیم میناب، راننده نمی‌آمد دنبال‌مان چون واقعاً خطر داشت!

آیا خبر دارید بیماری درمان‌ناپذیری هست که اگر کسی گرفت علاج نمی‌شود، و آیا خبر دارید در کل دنیا، این بیماری بیشترین تعداد مبتلا را در ایران دارد؟

این بیماری «اسکل» بودن نام دارد، با نام علمی «stultus insanus»

و وقتی بیماری اسکل بودن با بیماری خود....پنداری ایرانی ترکیب شود، حاصلش می‌شود توییت‌هایی مثل این!

و اما بعد!

از آنجایی که انسان، انسانِ هبوط یافته است، اعمالش، حتی اعمال درستش که با نیت خیر و درست انجام می‌دهد، چیزی از خطا و بنابراین رنگی از ضرر در خود دارد. برای خودش و برای دیگران!

قربانی دادن یا فدیه دادن به هر نحوی در حقیقت راهی است برای جبران این! انسان با قربانی و فدیه مضرات کیهانی اعمالش را می‌زداید. بیهوده نیست که تمام ادیان و فرهنگ‌های کهن، قربانی و فدیه را به گونه‌ای در خود داشته‌اند.

عید قربان بر همه دوستان مبارک!

چند سال پیش، به مناسبت عید قربان عرض کردم که:

اما سخنی با آنان که علیرغم جو زمانه هنوز دیندارند: از نیروهای شرّ و از گناهِ سازمان‌یافته نمی‌توان برای خیر و درستی و حقیقت کمک جُست. #دولت_مدرن جز #گناه_سازمان‌یافته نیست، و حتی اگر از آن گریزی و گزیری نباشد، نباید از آن برای امر دینی در جامعه یاری جُست. و به خصوص نبایستی مقهورِ اغوای شیطانی برنامه‌ریزی‌های بزرگ و تفرعن‌های مدرن شد. توصیه‌ی امام صادق، مبنی بر این‌که در آخرزمان باید جُل‌وپلاس خانه خود را چسبید، این توصیه را باید آویزه‌ی گوش کرد.

عید روشنایی، عید تسلیم محض در برابر خداوند، مبارک باد.

استیصال ایرانی
بی‌پناهی در برابر توحش مطلق
۱/۲

«ما بسیار زیاد بودیم و فکر می‌کردیم کار تمام است. ناگهان از چهار طرف تیراندازی شروع شد، اول فکر کردم تیر ساچمه‌ای و یا هوایی است. اما درو و برم آدم‌ها یکی یکی به زمین می‌افتادند و بلند نمی‌شدند. من زخمی شدم و توانستم بگریزم. فردا به آن‌جا برگشتم و دیدم که تمام میدان سراسر خون بود ...»
روایتی از شب خونین ۱۸ دی‌ماه در کرج

وضعیت ایران در دهه‌ی اخیر، در نگاه اول حیرت‌آمیز و تعجب‌برانگیز است؛ چهار جنبش اجتماعی-سیاسی سراسری در هشت سال، با انگیزه‌های معیشتی، آزادی‌خواهانه و وطن‌دوستانه، که به صورتی وحشیانه و خونین سرکوب شده‌اند، و دو جنگ خارجی در کمتر از هشت ماه از طرف دو نیروی نظامی ابرقدرت جهان که اکثریتی از سران سیاسی، نظامی و امنیتی را حذف کرد و چندین هزار نفر از بدنه‌ی نظامی را به کشتن داد. پیش‌بینیِ عقل سلیمِ ناآشنا، در این شرایط این است که حتی در صورت بقای نظام حاکم، تزلزل‌ها و ریزش‌های کلیدی و مهمی رخ داده باشد یا نظام، دست به اصلاحاتی بنیادی بزند. اما امروز وضعیت این‌طور نیست! نظام محکم بر مواضع خود ایستاده و هیچ عنصر تهدیدآمیزی برای این‌که بقایش به خطر بیافتد، حداقل در میان‌مدت، وجود ندارد.
من قصد دارم محتاطانه به واکاویِ تاریخیِ علتِ این استیصال جامعه و قدرت هیولای حاکم بر آن بپردازم. قدرتی که انگار تجسم رویای کابوس‌وار موسولینی است:

«همه چیز در دولت، برای دولت و هیچ چیز خارج از دولت».

لازم به ذکر است که این متن، یک «دادگاه تاریخ» نیست و صرفاً تلاشی برای دیدن یک تصویر کلی است.
با مقایسه‌ی امروز ما با توازن نیروها در دوران مشروطه شروع می‌کنم که متن مهرپویا علا به خوبی به وارسی آن پرداخته. جامعه‌ای که با همه‌ی نقصان‌هایش، توان آن را داشت که در مقابل حاکمیتش مقاومت کند. ایلات، ارتباطات فرهنگی و اجتماعی محلی و استقلال نسبی کمک می‌کرد تا جامعه در موازات یا در صورت لزوم، در مقابلِ دولت، امور خود را سامان دهد و به زیستن ادامه دهد. اما پس از اشغال دهشت‌آفرین ایران در جنگ اول جهانی، فجایع متعاقبش و شکست مشروطه‌ی ایرانی، فضایی برای ورود ویروس‌های رایج قرن بیستم به فضای فکری و طبعاً فضای سیاسی ایران ایجاد شد؛ مرکزگرایی فرانسوی، نظامی‌گری و «اقتصادِ جنگ» آلمانی و بولشویسم روسی به سرعت در ایران تکثیر می‌شدند و دولت وقت هم به سبب اقتضائاتی که حس می‌کرد درگیر آن‌ها شد. ایلات و قومیت‌ها به بهانه‌ی «امنیت» و «وحدت ملی» سرکوب شدند، زمین‌داران به خاطر «توسعه‌ی صنعتی» تضعیف شدند و بازار نیز همچون آلمان در آن روزگاران، در خدمت پروژه‌های عظیم دولتی درآمد؛ «لویاتان» داشت روز به روز فرقه‌تر می‌شد‌.

@youngconservative

استیصال ایرانی
بی‌پناهی در برابر توحش مطلق
۲/۲

پس از اشغال مجدد ایران در پی جنگ دوم، فضا کمی تلطیف شد و شکلی از «پارلمانی‌گری اشرافی» توانست مستقر شود، فضایی که با اختلالات تجزیه‌طلبانه‌ی دهه‌ی بیست، تروریسم چپ‌گرایان رادیکال و بنیادگرایان دینی، غائله‌ی ملی شدن نفت و مرداد ۳۲ مکرر تضعیف شد تا نظام سیاسی ایران به تدریج به «استبداد منور» باز گردد‌ و با «انقلاب سفید شاه و ملت» در سال ۴۲، با آخرین ضربه به پیوندها و قالب‌های سنتی ایران در جریان «اصلاحات ارضی»، روندِ «توده‌زایی» از جامعه‌ی ایران به اوج خود برسد. توده‌ای که برخلاف تصور شاه فقید و تکنوکرات‌هایش، پس از تضعیف نهادهای سنتی اعتقادی و اجتماعی‌اش، جذب زیست مدرن و شهری نشدند. بلکه بدل سیلی ملهم از شیعی‌گری با تم اخوان‌المسلمین و سوسیالیسم انقلابی شدند و به‌جای کافه‌ها و سینماهایی که به‌تدریج در حال رشد بودند، به پیاده‌نظامان خیابانی یک انقلاب تمام‌‌عیار شد و پس از پیروزی نیز، بر قدرت یکه‌تاز حکومت در ایران سوار شد و با تقویت هر چه بیشتر سازوکارهای سرکوب و تشکیل «فرقه» جایگاهش را محکم کرد.
با تصویر رسم‌شده، این‌بار تصور وضعیت چنین جامعه‌ای دشوار نیست؛ دولتی فرقه‌وار و ایدئولوژیک که به مدد رانت حاصل از تسلط تام و تمام بر منابع اقتصادی کشور و ارضای خواست‌های ایدئولوژیک اقلیت طرفدارش، سفت و محکم ایستاده و تمام امکانات اقتصادی، فرهنگی و ژئوپولیتیکی کشور را خرج خواسته‌های احمقانه‌اش در‌ درون و برون مرزها می‌کند و جنگ، تحریم و شورش‌های خونین را به جان می‌خرد (و حتی در سطحی، از آن‌ها تغذیه می‌کند!). و توده‌ای منفک و «اتمیزه» از اکثریت ساکنین کشور که نه تنها هیچ پناهگاه عاطفی، معنوی یا اجتماعی‌ای ندارد که به زیستِ معمول و بی‌دردسرش برسد، بلکه حتی هیچ سنت یا مناسک اجتماعی‌ای ندارد (ر.ک به نقش نماز جمعه در تداوم و استمرار انقلاب سوری‌ها بر علیه اسد) که بتواند با تکیه بر آن، رشادت‌ها و جان‌فشانی‌های گاه‌گاهش را مثمر ثمر، ممتد و نهادمند کند و نهادهایی موازی و در برابر هیولا بسازد‌.
وضعیتی که در آن طرفی، در کمتر از چند ساعت چند ده هزار نفر را «می‌کشند و زبانشان دراز است» و طرف دیگر هیچ سپری جز «یکی دو لایه لباسی که پوشیده» ندارد.
@youngconservative