در میان تمام تباهی و‌ مشکلات و ویرانی‌هایی که جنگ اخیر به وجود آورده، تعداد زیادی از هموطنان امیدهایی دارند که برای من یکی غیرقابل فهم است. یکی امید دارد ترامپ یا نتانیاهو حکومت ج.ا. را تغییر دهد و حکومت را روی سینی تحویل پهلوی دهد. یکی امید دارد که مردم دوباره به خیابان بریزند، یکی امید می‌دهد که «قفنوس ایران» دوباره از خاکستر به پا خواهد خواست.....

بد نیست دوزی هر چند کوچک از واقع‌بینی ترزیق شود، و امیدواریم شما به دل نگیرید!

اول: اسرائیلی‌ها بی‌شک دوست دارند حکومت ج.ا. را براندازند (و حق دارند، چون ج.ا. چند دهه است به کمتر از نابودی اسرائیل راضی نشده!). ولی اسرائیل قدرت براندازی حکومت ایران را ندارد (چون با بمباران هوایی ج.ا. ساقط نمی‌شود). آمریکایی‌ها هم اراده‌اش را ندارند. پس انتخاب بعدی این است که حکومت ایران را برای یکی دو دهه ناتوان و ضعیف کنند، و برای این کار ابایی ندارند که ایران در کل مفلوک شود، حالا چه با تحریم‌ها یا با زدن زیرساخت‌ها یا..... آنچه که نتانیاهو و ترامپ می‌توانند انجام دهند ویرانی ایران است و نه تغییر حکومت، حتی اگر ترجیح‌شان تغییر حکومت باشد و نه ویرانی ایران. آنها کاری که بتوانند را خواهند کرد.

دوم: کل این داستان در فردای تاریخ یک پاراگراف خواهد بود که بیشترین تاکیدش بر حماقت و بلاهت زمامداران ایران خواهد بود. مردم دنیا هم بعد از دو ماه، هر آنچه در تلویزیون و اینترنت را ببینند فراموش خواهند کرد. پس به «قضاوت تاریخ» و «محکومیت در نزد مردم دنیا» و این چیزها دل نبندید. در مواجهه با حکومتی که همواره، در شعار و در تبلیغات و در عمل، هدفش نابودی اسرائیل بوده، اسرائیل نمی‌آید نگران یا معطل قضاوت تاریخ یا بیانیه‌های سازمان ملل یا محکوم کردن‌های این و آن باشد.

سوم: مردم ایران در وسط جنگ حرکت اعتراضی نخواهند کرد، چون به عنوان خیانت مطرح خواهد شد. خارج از جنگ هم، به هر تعدادی بیرون بریزند کشتار خواهند شد. یادتان باشد که «حفظ حکومت از جان امام زمان مهم‌تر است».

چهارم: ایرانی‌ها دوست دارند ایران را استثنا و متفاوت از عراق و یمن و لیبی و سوریه ببینند. خیر! ایران استثنا نیست. ایران بارها در تاریخش در معرض ویرانی بوده است. آخرین بار، آن دوران وحشتناک بین صفویه و قاجار بود. اینکه «قفنوس ایران» صد سال دیگر از خاک برخواهد خاست هم دردی از امروز ما دوا نمی‌کند! صد سال دیگر همه ما مرده‌ایم.

پنجم: زمامداران ما هم به نظر نمی‌رسد که بخواهند عقل‌شان را صدا بزنند! آنها تنها هدف‌شان حفظ حکومت است، حتی اگر بر ایرانی ویران. بالاخره در ایران ویران هم می‌توانند به شعار و ایدئولوژی و‌ پخش رانت ادامه دهند. دو تا «ایران، ایران» هم که کنند و روضه‌ای در مظلومیت ایران بخوانند و حماسه‌ای در قهرمانی ایرانیان سر دهند، بخش خوبی از مردم و روشنفکران ملی‌گرا ازشان راضی خواهند شد. نام «ایران» بزرگترین هندوانه‌ای است که می‌شود زیر بغل ایرانیها گذاشت.

شش: اینکه مخالفان ایرانی حکومت برای جنگ هورا بکشند، یا برعکس، جنگ و اقدامات اسرائیل و آمریکا را محکوم کنند، در تصمیمات اسرائیل و‌ آمریکا تاثیر چندانی ندارد.

پس تنها امیدمان باید به رحم و مهربانی خدا باشد که خطاها و ناشکری‌های بی‌شمار ما ایرانیان در گذشته را ببخشد و‌ نجات‌مان دهد. اما آیا برای مردم ایران، که امروز به لطف ج.ا. از بی‌دین‌ترین و بلکه دین‌ستیزترین مردم دنیا شده‌اند و وضعیت دینداران‌شان هم عموماً از بی‌دین‌هایشان بدتر است، آیا برای این مردم کمکی از غیب خواهد رسید؟ خدا کند!

مدل‌های فعلی هوش مصنوعی دارد به هوشی در حد هوش دارندگان مدرک دکترا می‌رسد. قدم بعد از آن این خواهد بود که به سطح هوش کسانی برسد که تصمیم گرفتند برای دکترا اقدام نکنند.

امیدوارم از اینکه اینجا صادقانه می‌نویسم، مورد دشنام قرار نگیرم.
تقریباً تلاش‌ شرکت‌های واردکننده واکسن‌های اروپایی Influvac و Vaxigrip تاکنون به نتیجه قطعی نرسیده.شرایط جنگی دشوار است و با وجود سفارش در بهمن ۱۴۰۴، هنوز تأمین و انتقال آنها قطعی نشده است.خواستم مردم در جریان باشند.

شیوه های کشتار، هولناک و باورنکردنی بود

در طول ده سال «انقلاب فرهنگی» ــ که در مورد گوانگشی می توان گفت این دوره عملا ۱۶ یا ۱۷ سال طول کشید ــ نه تنها تعداد کشته ها در گوانگشی بسیار زیاد بود، بلکه شیوه های کشتن مردم هم به قدری بی رحمانه و وحشیانه بود که باور کردنش سخت است. مردم را با بریدن سر، کتک زدن با چوب، زنده به گور کردن، سنگسار، غرق کردن، ریختن آب جوش روی بدن، کشتار جمعی، شکافتن شکم، بیرون کشیدن قلب، بیرون آوردن جگر، قطع اندام تناسلی، تکه تکه کردن تدریجی بدن با چاقو، منفجر کردن با مواد منفجره، و حتی بعد از تجاوز گروهی با ضربات چاقو کشتن، یا بستن افراد به ریل راه آهن و گذاشتن قطار روی آنها، می کشتند. خلاصه اینکه تقریبا هیچ روش وحشیانه ای نبود که به کار نرفته باشد.

سران «اتحادیه فرماندهی» در کارخانه فولاد لیوژو، از جمله چن گورونگ ــ که در اصل کارگر همان کارخانه بود و در جریان «انقلاب فرهنگی» به شورش و فعالیت سیاسی برخاست، بعدها نماینده کنگره های نهم، دهم و یازدهم حزب کمونیست چین شد، عضو علی البدل کمیته مرکزی در دوره نهم، عضو کمیته مرکزی در دوره دهم و عضو علی البدل در دوره یازدهم بود و همچنین ریاست اتحادیه کارگری منطقه خودمختار و عضویت در کمیته دائمی حزب منطقه را بر عهده داشت ــ و دیگران، هوانگ ریگائو، از اعضای سازمان «۲۲ آوریل» و از کارکنان بخش منابع انسانی همان کارخانه، را به پشتش مواد منفجره بستند. بعد با فشار دادن یک دکمه، او را منفجر کردند و بدنش را تکه تکه کردند. حتی اسم این کار را «پاشیدن گل های آسمانی» گذاشته بودند و از تماشای آن برای تفریح لذت می بردند.

در سال ۱۹۶۸، در شهرستان ووشوان، ۳۸ نفر را تکه تکه کردند و از گوشت، قلب و جگر آنها خوردند. در سراسر شهرستان نیز ۱۱۳ نفر از کارکنان دولت، از جمله دبیر سابق کمیته شهرستان، و کارگران، اعتراف کرده بودند که گوشت، قلب یا جگر انسان خورده اند. یک کشاورز به نام چن گورونگ از شهرستان گویی، هنگام عبور از ووشوان برای رفتن به بازار، به دلیل هیکل چاقش مورد توجه قرار گرفت. معاون فرمانده یک گردان شبه نظامی به افرادش دستور داد او را زنده زنده بکشند، قلب و جگرش را بیرون بیاورند و گوشت بدنش را میان ۲۰ نفر تقسیم کنند، به طوری که به هر نفر یک تکه رسید.

یک فرمانده زن شبه نظامی به نام چن ون‌لیو، به تنهایی جگر شش نفر را خورد و اندام تناسلی پنج مرد را هم برید و آنها را داخل الکل انداخت و نوشید. می گفت این کار «تقویت کننده و بسیار مقوی» است. چنین اعمالی، یعنی خوردن گوشت انسان و بیرون آوردن قلب و جگر قربانیان، در شهرستان های ووشوان، وومینگ، شانگ‌سی، گویی، چینگژو، گوئی‌پینگ، لینگ‌یون و مناطق دیگر هم اتفاق افتاده بود.

سه نفر از جمله سو شی‌لین، دبیر شاخه حزب در معدن منگنز شهرستان چونگ‌زو، در نامه ای نوشته بودند:

«در اوت ۱۹۶۸، سازمان "اتحادیه فرماندهی" در سراسر شهرستان دست به کشتار جمعی زد. فقط در یک شب، در شهرک تای‌پینگ ۲۴ نفر را کشتند. قربانیان را از خانه هایشان بیرون می کشیدند، چشم هایشان را می بستند، سوار کامیون می کردند و به منطقه بانبی‌شان، خارج از شهر، می بردند. بعد یکی یکی با چاقو به آنها ضربه می زدند و می کشتند.

صدای ناله، تقلا و فریاد گریه بیش از یک ساعت ادامه داشت. مردم روستاهای اطراف آن قدر ترسیده بودند که همه درهای خانه هایشان را می بستند و از ترس اینکه مبادا بلایی سر خودشان بیاید، بیرون نمی آمدند. این دیگر چه نوع سوسیالیسمی است که حزب کمونیست رهبری اش می کند؟ از فاشیسم هم بدتر است.»

پس از تشکیل کمیته انقلابی شهرستان شانگ‌سی، در اول سپتامبر ۱۹۶۸، «کنگره سه نماینده» شهرستان در میدان پینگ‌شان جلسه ای برگزار کرد که در واقع به یک مراسم کشتار تبدیل شد. بیش از ده نفر از کارکنان و مردم عادی که عضو سازمان «۲۲ آوریل» بودند، آنجا تا سر حد مرگ کتک زده شدند. بعد از پایان جلسه، یکی از اعضای کمیته انقلابی شهرستان به نام لی هائو، شکم اجساد بیش از ده نفر از کشته شدگان را شکافت، قلب و جگرشان را بیرون آورد و آنها را به آشپزخانه کمیته انقلابی شهرستان برد. سپس قلب و جگرها را پختند و برای نمایندگان «کنگره سه نماینده» به عنوان خوراک همراه مشروب سرو کردند.

— من در رسیدگی به مسائل به جا مانده از انقلاب فرهنگی در گوانگشی مشارکت داشتم
نویسنده: یان له‌بین

این نوع کارهایی بود که من داشتم و وقت خیلی زیادی از من می‌گرفت. برای این‌که بعضی از این‌ها احتیاج به مسافرت، مقدار زیادی برنامه‌ریزی و غیره داشت. مثلاً به عنوان نمونه ما آن‌موقع به فکر این بودیم که چگونه خودمان صادرات نفتی داشته باشیم. اسرائیلی‌ها هم علاقه‌مند بودند که نفت را از ما مستقیم بخرند. در نتیجه ما وارد بحث با شرکت ملی نفت ایران شدیم، که این امکان را اسرائیلی‌ها در اختیار ما گذاشته‌اند تا شما از آن استفاده بکنید. شرکت ملی نفت ایران هم با تمام سستی که توی هر کدام از این دستگاه‌های بزرگ دیده می‌شود ولی به‌هرحال توی آن‌ها اشخاص علاقه‌مندی بودند مانند هویدا و در نتیجه من خودم عضو آن گروهی بودم که رفتیم با اسرائیلی‌ها در تابستان ۱۹۵۸ در هلند با نماینده‌های اسرائیل مذاکره کردیم و از طرف شرکت ملی نفت ایران شخص بسیار برجسته‌ای آمده بود به نام آقای مهندس عطاءالله اتحادیه.

به هرحال چندی بعد از آن موفق شدیم که یک قرارداد نفتی با اسرائیلی‌ها امضا بکنیم. البته در ظاهر شرکتی ما در سوئیس به ثبت رسانیدم و آن شرکت که صاحب سهمش مثلاً معلوم نبود که مثلاً چه کسی باید باشد ولی خب شرکت ملی نفت ایران بود که یک سرمایه گذاری مشترک با شرکت نفت اسرائیلی انجام داد و ما اولین برنامه‌مان که یک لوله‌ی شش اینچی بود بین ایلات در خلیج عقبه تا حیفا که پالایشگاه کهنه British petroleum در آن‌جا بود. یک لوله نفت کشیدیم و ‌ایران صادرات نفتی مستقل خودش را شروع کرد.

...البته خود این لوله نفت تصور می‌کنم در ۱۴ ماه یا ۱۶ ماه تمام سرمایه‌گذاریش مستهلک شد و یکی از پرسودترین کارهایی بود که دولت ایران در آن سرمایه‌گذاری کرده بود. بعد یک لولهٔ بزرگتری ساخته شد بر مبنای همان قرارداد بین ایلات و اشدود که بندر بزرگی است که اسرائیلی‌ها در جنوب تل‌آویو ساختند. و دومرتبه یک لوله‌ی خیلی بزرگ‌تر در سال‌های اخیر کشیدند که البته لوله‌های بعدی را دیگر من به‌عنوان وزیر اقتصاد و عضو شورای عالی نفت برایم گزارش‌هایش را می‌فرستادند و در آن شرکت می‌کردم اما هنوز آن بچه‌ای که من هم یکی از پدرهایش بودم می‌توانستم بشناسم و در تمام موردهایی که این سرمایه‌گذاری‌ها را کردیم در مدت فوق‌العاده کوتاهی ما پول‌های خودمان را پس گرفتیم و مقداری هم پول گیرمان آمد.

به‌عنوان مأموریت ویژه، من اولین‌بار نزدیک به یک سال بود که وارد سازمان اطلاعات شده بودم، شاه تصمیم گرفت که با اسرائیلی‌ها رابطه‌ی خیلی نزدیک‌تری داشته باشد و در نتیجه رئیس این سازمان که در آن‌موقع سرلشکر بختیار بود و من با عده‌ای از کسانی که همراهش بودند، برای کارهای تلگراف و غیره با یک هواپیمای DC3 ارتشی از آبادان ظاهراً به مقصد جاسک و در عمل برای پرواز از روی عراق و عربستان و اردن به اسرائیل رفتیم.

و آن‌جا هم در نیمه‌های شب رسیدیم و فوری هم سربازان اسرائیلی کاغذهای آماده‌ای که داشتند تمام علامت‌های هواپیمای ایران را پوشاندند. و اولین باری بود که ما شروع کردیم با آن‌ها دیگر به مذاکره پرداختیم و مأموریت من این بود که تمام قسمت همکاری‌های اقتصادی که ما می‌توانیم با اسرائیل داشته باشیم شروع بکنیم.

یعنی چیزی مثلاً شبیه به ¹دشت قزوین که بعداً درست شد، زمینه‌ی اولش در آن گفت‌گوهای سال ۱۹۵۸ پایه‌گذاری شد. و بعد هم سالی یکی دوبار من به اسرائیل می‌رفتم و با آن‌ها کنفرانس‌های دوجانبه و همچنین سه‌جانبه با همکاری ترک‌ها داشتیم.

¹پ.ن: پس از زلزلهٔ بوئین‌زهرا در شهریور ۱۳۴۱، بخش بزرگی از روستاهای منطقهٔ قزوین ویران شد. اسرائیل پیشنهاد کمک فنی برای بازسازی منطقه داد. ابتدا چند متخصص اسرائیلی وارد پروژه شدند و سپس همکاری بسیار گسترده‌تر شد. تیم اسرائیلی یک طرح جامع برای توسعهٔ منطقهٔ قزوین تهیه و اجرا کرد که بیش‌تر بر توسعهٔ کشاورزی و توزیع آب متمرکز بود.