جناب گاو: در جواب پستهای مربوط به WHO و وزارت بهداشت شخصی نقد زیر را از آن مطالب فرستاد که اینجا میگذارم. جوابش را بعداً خواهم داد.👇👇👇
فرمایش خواننده محترم:
"این که آجر را برداریم و سمت هر نهادی که به ذهن مان آمد پرتاب کنیم، از WHO تا وزارت بهداشت و ... اسمش نقد نیست. قبلاً از این رفتارها در سطح کشور هم داشتیم که کارش فقط زیرسوال بردن بود و تازه تغییر هم میداد، خسارت میزد و دوباره عاقلان باید از ته چاه با مصیبت فراوان در می آوردند: از لغو تغییر ساعات کشور گرفته، تا انحلال سازمان مدیریت که البته هدفدار و بخاطر لاپوشانی حیف و میل صدها میلیارد دلار پول کشور بود.
فقط بدانند که زندگی الان مثل قدیم مقدور نیست و نقش رگولاتوری نهادهای بین المللی و داخلی اگر نباشد خیلی چیزها از هم می پاشد. مقررات این سازمانها از بدو تولد تا پس از مرگ در جریان است. حتی در صدور گواهی فوت باید دلیل فوت با کدینگ یکسان WHO ثبت شود تا قابل ردیابی و تحلیل در جهت بهبود احتمالی فرآیندها باشد.
به عقل محلی اشاره کرده اند، اتفاقا در همان وزارت بهداشت که ایشان هیچ اطلاع اولیه هم دربارهاش ندارند، این روال حاکم است که معتقدند کل عقل در تهران نیست، و مرتب با استانها تعامل دارند و نظرات کل کشور است که در فرآیندها و بازنگری و بهبود مستمر آنها ساری و جاری می شود. البته همه مدیریتهای وزارت این گونه ممکن است نباشند، خطا هم داشته باشند.
اما خطای اظهار نظر و تخریب بیجا، بسیار بزرگتر و مصداق ولاتقف ما لیس لک به علم حساب میشود.
این هم که جناب گاو و عدهای دیگر میگویند چرا WHO و وزارت بهداشت در بعضی زمینههای بحران کرونا، هر روز یک حرفی میزنند، نشان میدهد به این واقعیت که اطلاعات کل بشریت درباره کرونا محدود است و هر روز افزایش مییابد توجه ندارند.
اگر ایشان اطلاع جامع درباره شیوه عملکرد ویروس و شیوه مقابله و پیشگیری دارند که مو لای درزش نرود، اعلام فرمایند تا به هر دو سازمان اطلاع دهیم.
وقتی دانش تدریجی به دست میآید، هر روز متناسب با آنچه تا آن مقطع میدانیم روال تعریف میکنیم و سپس بهبود میدهیم.
اسم این کار مدیریت عدمقطعیت (uncertainty) است
اگر هواشناسی امروز احتمال میدهد که سه روز دیگر 80 درصد باران نازل میشود، براساس اطلاعات و تحلیل نقشههای امروز است. اگر فردا براثر تحلیل دادههای جدید و تصاویر روز، این 80 به 70 تبدیل شد، نقص این سازمان نیست، بلکه نشان میدهد عدهای دارند کارشان را درست انجام میدهند."
انتهای نقد خواننده عزیز!
فرمایش خواننده محترم:
"این که آجر را برداریم و سمت هر نهادی که به ذهن مان آمد پرتاب کنیم، از WHO تا وزارت بهداشت و ... اسمش نقد نیست. قبلاً از این رفتارها در سطح کشور هم داشتیم که کارش فقط زیرسوال بردن بود و تازه تغییر هم میداد، خسارت میزد و دوباره عاقلان باید از ته چاه با مصیبت فراوان در می آوردند: از لغو تغییر ساعات کشور گرفته، تا انحلال سازمان مدیریت که البته هدفدار و بخاطر لاپوشانی حیف و میل صدها میلیارد دلار پول کشور بود.
فقط بدانند که زندگی الان مثل قدیم مقدور نیست و نقش رگولاتوری نهادهای بین المللی و داخلی اگر نباشد خیلی چیزها از هم می پاشد. مقررات این سازمانها از بدو تولد تا پس از مرگ در جریان است. حتی در صدور گواهی فوت باید دلیل فوت با کدینگ یکسان WHO ثبت شود تا قابل ردیابی و تحلیل در جهت بهبود احتمالی فرآیندها باشد.
به عقل محلی اشاره کرده اند، اتفاقا در همان وزارت بهداشت که ایشان هیچ اطلاع اولیه هم دربارهاش ندارند، این روال حاکم است که معتقدند کل عقل در تهران نیست، و مرتب با استانها تعامل دارند و نظرات کل کشور است که در فرآیندها و بازنگری و بهبود مستمر آنها ساری و جاری می شود. البته همه مدیریتهای وزارت این گونه ممکن است نباشند، خطا هم داشته باشند.
اما خطای اظهار نظر و تخریب بیجا، بسیار بزرگتر و مصداق ولاتقف ما لیس لک به علم حساب میشود.
این هم که جناب گاو و عدهای دیگر میگویند چرا WHO و وزارت بهداشت در بعضی زمینههای بحران کرونا، هر روز یک حرفی میزنند، نشان میدهد به این واقعیت که اطلاعات کل بشریت درباره کرونا محدود است و هر روز افزایش مییابد توجه ندارند.
اگر ایشان اطلاع جامع درباره شیوه عملکرد ویروس و شیوه مقابله و پیشگیری دارند که مو لای درزش نرود، اعلام فرمایند تا به هر دو سازمان اطلاع دهیم.
وقتی دانش تدریجی به دست میآید، هر روز متناسب با آنچه تا آن مقطع میدانیم روال تعریف میکنیم و سپس بهبود میدهیم.
اسم این کار مدیریت عدمقطعیت (uncertainty) است
اگر هواشناسی امروز احتمال میدهد که سه روز دیگر 80 درصد باران نازل میشود، براساس اطلاعات و تحلیل نقشههای امروز است. اگر فردا براثر تحلیل دادههای جدید و تصاویر روز، این 80 به 70 تبدیل شد، نقص این سازمان نیست، بلکه نشان میدهد عدهای دارند کارشان را درست انجام میدهند."
انتهای نقد خواننده عزیز!
👍9👎1
در باب تمرکز تصمیمگیری و عدم آن
کلمات همیشه برای روشن ساختن استفاده نمیشوند. خیلی وقتها کلمات، علیرغم ادعاها، برای مبهم ساختن وضع میشوند و به کار میروند. بسیاری از کلمات "مدیریتی" نیز چنیناند.
مثلاً واژگان پرطمطراق "مدیریت عدم قطعیت" را در نظر بگیرید که هر تنابندهای را دچار خوف و رجا میکند. واقعیت آن است که یک بقال، یک کشاورز، یک تاکسیران هر روز دارد مدیریت عدم قطعیت انجام میدهد. فقط احتمالاً دوره مدیریتی نگذرانده تا یاد بگیرد چه طور میتواند از این واژه برای مبهوت کردن خلایق استفاده کند.
یاد گرفتن این کلمات برای توهم دانش یا تظاهر به دانش خوب است، ولی واقعیتش آن است که یک بقال با به کارگیری این واژهها و واژههای مشابه (مثلاً کلمه محبوب "استراتژی")، دانشش در مورد بقالی و چگونگی مدیریت عوامل ناشناخته در بقالی تغییری نمیکند. مسئله، مسئله دانش، چگونگی کسب آن و چگونگی به کارگیری آن و واکنش به دانش و اطلاعات جدید است. همین و بس!
پس، از بار واژهها که بگذریم، ببینیم در نوشته فوق چه نقدهایی بر نقد من از سازمان بهداشت جهانی و وزارت بهداشت وارد شده است. این طور گفته شده که نقد من این بوده که چرا این سازمانها حرفشان را عوض کردهاند! خیر! اصلاً این انتقاد بنده نبود، زیرا که هر سازمان تصمیمگیری متمرکز یا محلی به وضوح نقص اطلاعات دارد و باید با اطلاعات جدید خود را به روز کند. بلکه سئوال اساسی این است که: آیا یک نهاد متمرکز بوروکراتیک بهتر و کارآمدتر این کار را انجام میدهد، یا مجموعهای از نهادهای غیرمتمرکز خودجوش محلی؟
خلاصه انتقاد من در باره سازمانهای متمرکز بهداشت (جهانی یا ملی) این بود که ۱-این سازمانها، به نسبت عریض و طویل بودنشان، بسیار کندتر و ناکارآمدتر از عاملهای محلی عمل کردند (مثلاً در جریان ماسک) و ۲-وجود این سازمانها اطمینان نابجایی به عوامل محلی میدهد که موجب میشود حتی خیلی بهتر و سریعتر عمل نکنند (مثلاً در آماده نبودن بیمارستانها در مواجهه با کرونا).
به نظرم الان برای کسی که طرفدار نظام تصمیمگیری متمرکز است بدترین موقع است که از عملکرد وزارت بهداشت دفاع کند. کرونا چنان همه را غافلگیر کرد که انگار نه انگار دو ماه وقت داشتند که لااقل بیمارستانها را اندکی تجهیز کنند. انتظار میرفت وزارت عریض و طویل بهداشت *لااقل* در مورد تجهیزات ایمنی نیروهای بیمارستانهای دولتی اندک آمادگی داشته باشد، که نداشت! همین اندازه توقع زیادی از این دستگاه عریض و طویل است؟ حالا هی پروتکل تعریف کن!
و فقط مسئله عدم آمادگی نبود. اشاره کردم به قوانین حجیم و هزارتوی بوروکراتیک این وزارت برای تولید یا واردات چیز سادهای مثل ماسک، و قوانینی که دو روز یکبار تغییر میکنند (البته به دلیل "مدیریت عدم قطعیت" و به روز شدن!!). این نکته را در نظر بگیرید که چگونه اگر کسی میخواست که به نحوی برای کرونا آمادهسازی کند (برای سود شخصی یا برای استفاده همگانی)، مثلاً در قالب ساخت کیت آزمایشگاهی یا واردات ماسک، کلاً با در نظر گرفتن حجم موانع روبرو پشیمان میشد.
و دیگر آنکه این عملکرد فشل فقط مربوط به کرونا و غافلگیری آن نبود. قبلاً در مورد عملکرد سازمانهای غذا و دارو در کل دنیا در مورد مواد غذایی، قوانین مربوط به لیبلهای مواد غذایی، و نیز قوانین واردات بعضی اقلام غذایی در کشورمان چیزهایی به طور خلاصه نوشتم (اینجا و اینجا. مفصلش هفتاد من مثنوی است). در این قسمت با فاجعه روبروییم! و سازمان غذا و دارو در "مدیریت عدم قطعیت" و به روزرسانی دانش خود چندین سال عقب است!
در آخر مسئله این نیست که این سازمانها چه کارهای مفیدی انجام داده و چه پروتکلهای خوبی تعریف کردهاند. مسئله این است که چه قدر در این مسئله کارآمد بوده، چه قدر هزینه (بالای) این سازمانهای متمرکز سودهای (کم)شان را توجیه میکند و در مقایسه با نبودش چه قدر سود یا ضرر دارند. مسئله مقایسه بین تمرکز و عدم تمرکز در تصمیمگیری است.
جمله "فقط بدانند که زندگی الان مثل قدیم مقدور نیست و نقش رگولاتوری نهادهای بین المللی و داخلی اگر نباشد خیلی چیزها از هم می پاشد. مقررات این سازمانها از بدو تولد تا پس از مرگ در جریان است." این جمله دقیقاً چیزی است که من به آن معتقد نیستم، و تکرار آن و جملات مشابهش بر درستی آن نخواهد افزود.
در این باره و به خصوص درباره مسائل سیستمهای متمرکز بیشتر خواهم نوشت! ولی عجالتاً بد نیست مرور چیزهایی که قبلاً در این کانال در این باب گفته بودیم:
https://t.me/jenabegav/40
https://t.me/jenabegav/41
https://t.me/jenabegav/44
و به خصوص مقاله ارزشمند آقای دیباج در باب تمرکز تصمیمگیری فرهنگی و اقتصادی:
https://t.me/jenabegav/233
.
.
کلمات همیشه برای روشن ساختن استفاده نمیشوند. خیلی وقتها کلمات، علیرغم ادعاها، برای مبهم ساختن وضع میشوند و به کار میروند. بسیاری از کلمات "مدیریتی" نیز چنیناند.
مثلاً واژگان پرطمطراق "مدیریت عدم قطعیت" را در نظر بگیرید که هر تنابندهای را دچار خوف و رجا میکند. واقعیت آن است که یک بقال، یک کشاورز، یک تاکسیران هر روز دارد مدیریت عدم قطعیت انجام میدهد. فقط احتمالاً دوره مدیریتی نگذرانده تا یاد بگیرد چه طور میتواند از این واژه برای مبهوت کردن خلایق استفاده کند.
یاد گرفتن این کلمات برای توهم دانش یا تظاهر به دانش خوب است، ولی واقعیتش آن است که یک بقال با به کارگیری این واژهها و واژههای مشابه (مثلاً کلمه محبوب "استراتژی")، دانشش در مورد بقالی و چگونگی مدیریت عوامل ناشناخته در بقالی تغییری نمیکند. مسئله، مسئله دانش، چگونگی کسب آن و چگونگی به کارگیری آن و واکنش به دانش و اطلاعات جدید است. همین و بس!
پس، از بار واژهها که بگذریم، ببینیم در نوشته فوق چه نقدهایی بر نقد من از سازمان بهداشت جهانی و وزارت بهداشت وارد شده است. این طور گفته شده که نقد من این بوده که چرا این سازمانها حرفشان را عوض کردهاند! خیر! اصلاً این انتقاد بنده نبود، زیرا که هر سازمان تصمیمگیری متمرکز یا محلی به وضوح نقص اطلاعات دارد و باید با اطلاعات جدید خود را به روز کند. بلکه سئوال اساسی این است که: آیا یک نهاد متمرکز بوروکراتیک بهتر و کارآمدتر این کار را انجام میدهد، یا مجموعهای از نهادهای غیرمتمرکز خودجوش محلی؟
خلاصه انتقاد من در باره سازمانهای متمرکز بهداشت (جهانی یا ملی) این بود که ۱-این سازمانها، به نسبت عریض و طویل بودنشان، بسیار کندتر و ناکارآمدتر از عاملهای محلی عمل کردند (مثلاً در جریان ماسک) و ۲-وجود این سازمانها اطمینان نابجایی به عوامل محلی میدهد که موجب میشود حتی خیلی بهتر و سریعتر عمل نکنند (مثلاً در آماده نبودن بیمارستانها در مواجهه با کرونا).
به نظرم الان برای کسی که طرفدار نظام تصمیمگیری متمرکز است بدترین موقع است که از عملکرد وزارت بهداشت دفاع کند. کرونا چنان همه را غافلگیر کرد که انگار نه انگار دو ماه وقت داشتند که لااقل بیمارستانها را اندکی تجهیز کنند. انتظار میرفت وزارت عریض و طویل بهداشت *لااقل* در مورد تجهیزات ایمنی نیروهای بیمارستانهای دولتی اندک آمادگی داشته باشد، که نداشت! همین اندازه توقع زیادی از این دستگاه عریض و طویل است؟ حالا هی پروتکل تعریف کن!
و فقط مسئله عدم آمادگی نبود. اشاره کردم به قوانین حجیم و هزارتوی بوروکراتیک این وزارت برای تولید یا واردات چیز سادهای مثل ماسک، و قوانینی که دو روز یکبار تغییر میکنند (البته به دلیل "مدیریت عدم قطعیت" و به روز شدن!!). این نکته را در نظر بگیرید که چگونه اگر کسی میخواست که به نحوی برای کرونا آمادهسازی کند (برای سود شخصی یا برای استفاده همگانی)، مثلاً در قالب ساخت کیت آزمایشگاهی یا واردات ماسک، کلاً با در نظر گرفتن حجم موانع روبرو پشیمان میشد.
و دیگر آنکه این عملکرد فشل فقط مربوط به کرونا و غافلگیری آن نبود. قبلاً در مورد عملکرد سازمانهای غذا و دارو در کل دنیا در مورد مواد غذایی، قوانین مربوط به لیبلهای مواد غذایی، و نیز قوانین واردات بعضی اقلام غذایی در کشورمان چیزهایی به طور خلاصه نوشتم (اینجا و اینجا. مفصلش هفتاد من مثنوی است). در این قسمت با فاجعه روبروییم! و سازمان غذا و دارو در "مدیریت عدم قطعیت" و به روزرسانی دانش خود چندین سال عقب است!
در آخر مسئله این نیست که این سازمانها چه کارهای مفیدی انجام داده و چه پروتکلهای خوبی تعریف کردهاند. مسئله این است که چه قدر در این مسئله کارآمد بوده، چه قدر هزینه (بالای) این سازمانهای متمرکز سودهای (کم)شان را توجیه میکند و در مقایسه با نبودش چه قدر سود یا ضرر دارند. مسئله مقایسه بین تمرکز و عدم تمرکز در تصمیمگیری است.
جمله "فقط بدانند که زندگی الان مثل قدیم مقدور نیست و نقش رگولاتوری نهادهای بین المللی و داخلی اگر نباشد خیلی چیزها از هم می پاشد. مقررات این سازمانها از بدو تولد تا پس از مرگ در جریان است." این جمله دقیقاً چیزی است که من به آن معتقد نیستم، و تکرار آن و جملات مشابهش بر درستی آن نخواهد افزود.
در این باره و به خصوص درباره مسائل سیستمهای متمرکز بیشتر خواهم نوشت! ولی عجالتاً بد نیست مرور چیزهایی که قبلاً در این کانال در این باب گفته بودیم:
https://t.me/jenabegav/40
https://t.me/jenabegav/41
https://t.me/jenabegav/44
و به خصوص مقاله ارزشمند آقای دیباج در باب تمرکز تصمیمگیری فرهنگی و اقتصادی:
https://t.me/jenabegav/233
.
.
Telegram
جناب گاو
جناب گاو: در جواب پستهای مربوط به WHO و وزارت بهداشت شخصی نقد زیر را از آن مطالب فرستاد که اینجا میگذارم. جوابش را بعداً خواهم داد.👇👇👇
فرمایش خواننده محترم:
"این که آجر را برداریم و سمت هر نهادی که به ذهن مان آمد پرتاب کنیم، از WHO تا وزارت بهداشت و…
فرمایش خواننده محترم:
"این که آجر را برداریم و سمت هر نهادی که به ذهن مان آمد پرتاب کنیم، از WHO تا وزارت بهداشت و…
👍3
این قدر که مسئولین مختلف ایرانی عاشق سامانه آنلایناند، گمان نکنم هیچ جای دنیا این طوری باشد. تا کرونا شروع شد، حدس زدم که یکی از واکنشها راهاندازی یک سامانه جدید خواهد بود، حدسی که به تحقق پیوست. حالا هم همه مشاغل ریز و درشت موظفاند که بروند در آن ثبت نام کنند! این آخریش بوده، و گرنه چند سالی هست که هر سال یک یا دو سامانه جدید درست میکنند و اجبار که همه باید ثبتنام کنند....
به قول دوستی: بزرگواران فکر کردهاند که علتِ شکستِ برنامهریزی متمرکز اقتصادی در شوروی نبودِ سامانه آنلاین بود!
ذهن بوروکراتیک از کاغذ به سامانه روی آورده!
به قول دوستی: بزرگواران فکر کردهاند که علتِ شکستِ برنامهریزی متمرکز اقتصادی در شوروی نبودِ سامانه آنلاین بود!
ذهن بوروکراتیک از کاغذ به سامانه روی آورده!
👍10
کابوسنامه!
@jenabegav
دیشب مردی با وجنات یک استاد دانشگاه در عالم مکاشفه بر من وارد شد. به من فرمود: "مرا دنبال کن!" گفتم: "به کجا ای فرهیخته مرد؟" فرمود: "میخواهم امشب تو را از گمراهی آشکار نجات دهم و نشانت دهم که دنیای فانتزی که برای خود ساختهای، دنیایی که در آن وزارتهای مختلف نباشد و مردم به حال خود رها شده باشند، چگونه دنیایی خواهد بود!"
این را چنان محکم گفت که بند بند بدنم لرزید. از خانه که بیرون شدیم، دستم را گرفت و فرمود: "چشمان خود ببند!" لحظهای بعد فرمود: "حال چشمان خود بگشا!" چون چشمان گشودم، خود را در بیمارستانی پر از مردمان دیدم، همه نالهکنان و دردمند. ناگهان چیزی دیدم غریب! دیدم همه مردمان تکه پارچهای پشت باسن خود آویزان کرده بودند! استاد فرهیخته فرمود: "بنگر! چون #وزارتبهداشت نبوده که مردمان را بیاموزد چگونه ماسک زنند، همگان ماسکها را عوض صورت، به کجا زدهاند!"
هنوز در این صحبت بودیم که دیدم مردی با لباس و شمشیرِ زورو (Zorro) و سوار بر اسب وارد بیمارستان شد، از اسب پایین پرید و به چابکی داخل اتاقی شد. پرسیدم: "اینجا فیلم میسازند؟" فرمود: "نه ای ابله! این پزشک جراح بود که، به خاطر حذف وزارتخانه از سوی نادانانی چون تو، پروتکل درستِ جراحی نداشته، پس چنین پنداشته که باید برای جراحی با لباسِ زورو بیاید و با شمشیر زورو جراحی را انجام دهد!"
سپس دوباره دستانم گرفت و گفت که چشمان ببندم. چند لحظه بعد، چشم گشودم و خود را و استاد را در کارخانهای دیدم، که کارگران در آن کار میکردند و دیگهای مسی میساختند. اما در آخر خط، چند کارگر بودند که با مته ته هر دیگ را سوراخ میکردند!
با تعجب پرسیدم: چرا دیگها را از ته سوراخ میکنند؟
جوابم داد: "چون #وزارتصنایع نیست که از آن مجوزِ تولید گیرند، پس بر تولیدشان نظارتی نیست!"
گفتم: "ولی دیگ سوراخ که مشتری ندارد!"
فرمود: "چون #وزارتآموزشوپرورش نیست، مردمان نیاموختهاند که دیگ سوراخ به درد نمیخورد و آن را میخرند."
گفتم: "خوب، لااقل اشتغالی ایجاد شده."
فرمود: "چه فایده؟! کارگران اینجا مجانی و بدون حقوق کار میکنند، چون #وزارتکار را شما منسوخ کردهای!"
گفتم: "ای وای بر من! ولی مگر کسی این کارگران را مجبور کرده؟"
فرمود: "نه! ولی چون #وزارتفرهنگ وجود ندارد، #فرهنگسازیِ کار در مقابل حقوق به وجود نیامده!"
@jenabegav
..........
@jenabegav
دیشب مردی با وجنات یک استاد دانشگاه در عالم مکاشفه بر من وارد شد. به من فرمود: "مرا دنبال کن!" گفتم: "به کجا ای فرهیخته مرد؟" فرمود: "میخواهم امشب تو را از گمراهی آشکار نجات دهم و نشانت دهم که دنیای فانتزی که برای خود ساختهای، دنیایی که در آن وزارتهای مختلف نباشد و مردم به حال خود رها شده باشند، چگونه دنیایی خواهد بود!"
این را چنان محکم گفت که بند بند بدنم لرزید. از خانه که بیرون شدیم، دستم را گرفت و فرمود: "چشمان خود ببند!" لحظهای بعد فرمود: "حال چشمان خود بگشا!" چون چشمان گشودم، خود را در بیمارستانی پر از مردمان دیدم، همه نالهکنان و دردمند. ناگهان چیزی دیدم غریب! دیدم همه مردمان تکه پارچهای پشت باسن خود آویزان کرده بودند! استاد فرهیخته فرمود: "بنگر! چون #وزارتبهداشت نبوده که مردمان را بیاموزد چگونه ماسک زنند، همگان ماسکها را عوض صورت، به کجا زدهاند!"
هنوز در این صحبت بودیم که دیدم مردی با لباس و شمشیرِ زورو (Zorro) و سوار بر اسب وارد بیمارستان شد، از اسب پایین پرید و به چابکی داخل اتاقی شد. پرسیدم: "اینجا فیلم میسازند؟" فرمود: "نه ای ابله! این پزشک جراح بود که، به خاطر حذف وزارتخانه از سوی نادانانی چون تو، پروتکل درستِ جراحی نداشته، پس چنین پنداشته که باید برای جراحی با لباسِ زورو بیاید و با شمشیر زورو جراحی را انجام دهد!"
سپس دوباره دستانم گرفت و گفت که چشمان ببندم. چند لحظه بعد، چشم گشودم و خود را و استاد را در کارخانهای دیدم، که کارگران در آن کار میکردند و دیگهای مسی میساختند. اما در آخر خط، چند کارگر بودند که با مته ته هر دیگ را سوراخ میکردند!
با تعجب پرسیدم: چرا دیگها را از ته سوراخ میکنند؟
جوابم داد: "چون #وزارتصنایع نیست که از آن مجوزِ تولید گیرند، پس بر تولیدشان نظارتی نیست!"
گفتم: "ولی دیگ سوراخ که مشتری ندارد!"
فرمود: "چون #وزارتآموزشوپرورش نیست، مردمان نیاموختهاند که دیگ سوراخ به درد نمیخورد و آن را میخرند."
گفتم: "خوب، لااقل اشتغالی ایجاد شده."
فرمود: "چه فایده؟! کارگران اینجا مجانی و بدون حقوق کار میکنند، چون #وزارتکار را شما منسوخ کردهای!"
گفتم: "ای وای بر من! ولی مگر کسی این کارگران را مجبور کرده؟"
فرمود: "نه! ولی چون #وزارتفرهنگ وجود ندارد، #فرهنگسازیِ کار در مقابل حقوق به وجود نیامده!"
@jenabegav
..........
Telegram
جناب گاو
جناب گاو: در جواب پستهای مربوط به WHO و وزارت بهداشت شخصی نقد زیر را از آن مطالب فرستاد که اینجا میگذارم. جوابش را بعداً خواهم داد.👇👇👇
فرمایش خواننده محترم:
"این که آجر را برداریم و سمت هر نهادی که به ذهن مان آمد پرتاب کنیم، از WHO تا وزارت بهداشت و…
فرمایش خواننده محترم:
"این که آجر را برداریم و سمت هر نهادی که به ذهن مان آمد پرتاب کنیم، از WHO تا وزارت بهداشت و…
👍81👎5
Forwarded from اقتصاد و زندگی، مرتضی کاظمی (Morteza Kazemi)
پرسش و پاسخ ۱۴
پاسخدهنده؛ @jenabegav
پرسشکننده؛ مرتضی کاظمی
پرسش: "آیا درست است سیاستگذار برای وضع مالیات دارای قدرت مطلقه و نامحدود باشد؟"
منظور این است آیا دولتها مجاز باشند هر مقدار و از هر کس و در هر زمان تشخیص بدهند بهصورت اجباری مالیات بگیرند؟
➖➖➖
جنابِ گاو*:
پاسخ من منفی است.
البته و صد البته در جوامع ثروتمندی چون اروپا و آمریکا، مردم و شرکتها قسمت قابل توجهی از درآمد خود را به شکل مالیات تقدیم دولت متبوع میکنند، حال به صورت مالیات بر درآمد یا به صورت مالیات بر ارزشافزوده؛ و بنابراین چنین نتیجه میشود که اگر ما هم بخواهیم چون این ممالک مترقی شویم، باید ما نیز حکماً همین کار را بکنیم. چنین گویند دانایان اقتصاد و دولتمردان فهیم! و چون بناست این مالیات از سرمایهداران و سرمایهگذاران گرفته شود، خیلی از مردم خصوصا کارکنان دولت گویند: به به! حبذا! آفرین!
البته حدس بنده این است که این گونه اقتصاددانان تمام حکمت بیکران خود را یا در دانشگاه کسب کردهاند یا در کارمندی برای دولت یا یک نهاد خصولتی، یا در جایی کاملاً آغشته به رانتها یا مداخلات دولتی (بازار بورس، مثلاً)، و دامن پاکشان آغشته کار واقعاً آزاد و خصوصی (که مربوط به عوام کالانعام و آدمهای ناپاک بازاری است) هیچ گاه نشده است.
البته بحث اخلاقی مسئله مالیات با نرخهای دلبخواه دولت مسئلهایست و نتایج اقتصادی دراز مدت سیاست مالیات بالا و دولت رفاه هم مسئله دیگر. این دو را اهل فن بهتر میدانند و میتوانند تبیین کنند، یا لااقل ساعتها، بلکه سالها، در این ابواب بحث کنند. در اینجا بنده حقیر سرتاپا تقصیر، البته به حکم نادانی خود، چند نکته در مورد چنین رهنمودهایی در مملکت خودمان به ذهنم می رسد که صد البته به خاطر جهل من است، والا ما را چه به چون و چرا در حکمت بیکران اقتصاددانان حاذق. و اما نکات این حقیر اقتصادندان:
۱- آیا حتی یک کشور سراغ دارید که با مالیاتهای بالا، شبیه مالیاتهای کشورهای ثروتمند، به رشد اقتصادی بالا و ثروت رسیده باشد؟ یک داستان: مرد ثروتمندی دو همسایه فقیر داشت که با زنانشان زندگی میکردند و هر دو خانواده دوست داشتند بتوانند مثل همسایه وسطی ثروتمند شوند. زن فقیر سمت راست که میدانست آن ثروتمند و زنش خودشان ده سال پیش فقیر بودهاند معتقد بود که در مخارجش و پولی که از شوهرش میگیرد باید مثل زن مرد ثروتمند در ده سال پیش رفتار کند. زن فقیر سمت چپ اما، در نحوه زندگی و مخارجش، تقلید زن ثروتمند زمان حال را میکرد!
سئوال: حالا، آیا باید در سیاستگذاریهای اقتصادی، سرمشقمان آمریکای صد سال پیش باشد (با نرخ مالیات های خیلی خیلی کمتر) یا سنگاپور و هنگکنگ در حال توسعه چند سال پیش (با مالیات کمتر از ده درصد) یا چین دیروز و حتی همین امروز (با مالیاتهای نزدیک به صفر و رشد هرساله بالا) و یا سرمشقمان باید اروپا و آمریکای ثروتمند امروز باشد؟
۲- وقتی حجم دولت و نهادهای حکومتی در کشور ما سرطانوار بزرگ شده، و تمام شاهرگهای اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی ما را اشغال کرده است، چرا باید مردم پول خود را که عامل بقا و ازدیاد این وجود سرطان گونه خواهد شد تقدیم دولت و حکومت کنند؟
۳- اگر گفته شود که هدف جلوگیری از کسر بودجه و بینیاز شدن دولت از پول نفت است، چرا به جای این کار حجم دولت و حکومت را کم نمیکنیم؟ چرا هیچ برنامه موثری برای از بین بردن، یا لااقل محدود کردن، یللی تللی و ولخرجی انواع و اقسام نهادهای دولتی و حکومتی را نداریم؟ دولت شده مثل زنی بی قاعده ولخرج که هر چند وقت یک بار به شوهرش می گوید: "می بینی من چه قدر خرج دارم؟ آیا من باید وابسته مردان دیگر برای خرجهایم باشم؟! باید پول تو جیبی من را اضافه کنی، وگرنه....."
ادامه یادداشت را در پست بعدی ببینید
https://t.me/EghtesadZendegi/856
➖➖➖
* جنابِ گاو اسمی است که نویسنده برای کانالش در تلگرام در نظر گرفته است.
➖➖➖
🗓 ۲۳ فروردین ۹۹
@EghtesadZendegi
پاسخدهنده؛ @jenabegav
پرسشکننده؛ مرتضی کاظمی
پرسش: "آیا درست است سیاستگذار برای وضع مالیات دارای قدرت مطلقه و نامحدود باشد؟"
منظور این است آیا دولتها مجاز باشند هر مقدار و از هر کس و در هر زمان تشخیص بدهند بهصورت اجباری مالیات بگیرند؟
➖➖➖
جنابِ گاو*:
پاسخ من منفی است.
البته و صد البته در جوامع ثروتمندی چون اروپا و آمریکا، مردم و شرکتها قسمت قابل توجهی از درآمد خود را به شکل مالیات تقدیم دولت متبوع میکنند، حال به صورت مالیات بر درآمد یا به صورت مالیات بر ارزشافزوده؛ و بنابراین چنین نتیجه میشود که اگر ما هم بخواهیم چون این ممالک مترقی شویم، باید ما نیز حکماً همین کار را بکنیم. چنین گویند دانایان اقتصاد و دولتمردان فهیم! و چون بناست این مالیات از سرمایهداران و سرمایهگذاران گرفته شود، خیلی از مردم خصوصا کارکنان دولت گویند: به به! حبذا! آفرین!
البته حدس بنده این است که این گونه اقتصاددانان تمام حکمت بیکران خود را یا در دانشگاه کسب کردهاند یا در کارمندی برای دولت یا یک نهاد خصولتی، یا در جایی کاملاً آغشته به رانتها یا مداخلات دولتی (بازار بورس، مثلاً)، و دامن پاکشان آغشته کار واقعاً آزاد و خصوصی (که مربوط به عوام کالانعام و آدمهای ناپاک بازاری است) هیچ گاه نشده است.
البته بحث اخلاقی مسئله مالیات با نرخهای دلبخواه دولت مسئلهایست و نتایج اقتصادی دراز مدت سیاست مالیات بالا و دولت رفاه هم مسئله دیگر. این دو را اهل فن بهتر میدانند و میتوانند تبیین کنند، یا لااقل ساعتها، بلکه سالها، در این ابواب بحث کنند. در اینجا بنده حقیر سرتاپا تقصیر، البته به حکم نادانی خود، چند نکته در مورد چنین رهنمودهایی در مملکت خودمان به ذهنم می رسد که صد البته به خاطر جهل من است، والا ما را چه به چون و چرا در حکمت بیکران اقتصاددانان حاذق. و اما نکات این حقیر اقتصادندان:
۱- آیا حتی یک کشور سراغ دارید که با مالیاتهای بالا، شبیه مالیاتهای کشورهای ثروتمند، به رشد اقتصادی بالا و ثروت رسیده باشد؟ یک داستان: مرد ثروتمندی دو همسایه فقیر داشت که با زنانشان زندگی میکردند و هر دو خانواده دوست داشتند بتوانند مثل همسایه وسطی ثروتمند شوند. زن فقیر سمت راست که میدانست آن ثروتمند و زنش خودشان ده سال پیش فقیر بودهاند معتقد بود که در مخارجش و پولی که از شوهرش میگیرد باید مثل زن مرد ثروتمند در ده سال پیش رفتار کند. زن فقیر سمت چپ اما، در نحوه زندگی و مخارجش، تقلید زن ثروتمند زمان حال را میکرد!
سئوال: حالا، آیا باید در سیاستگذاریهای اقتصادی، سرمشقمان آمریکای صد سال پیش باشد (با نرخ مالیات های خیلی خیلی کمتر) یا سنگاپور و هنگکنگ در حال توسعه چند سال پیش (با مالیات کمتر از ده درصد) یا چین دیروز و حتی همین امروز (با مالیاتهای نزدیک به صفر و رشد هرساله بالا) و یا سرمشقمان باید اروپا و آمریکای ثروتمند امروز باشد؟
۲- وقتی حجم دولت و نهادهای حکومتی در کشور ما سرطانوار بزرگ شده، و تمام شاهرگهای اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی ما را اشغال کرده است، چرا باید مردم پول خود را که عامل بقا و ازدیاد این وجود سرطان گونه خواهد شد تقدیم دولت و حکومت کنند؟
۳- اگر گفته شود که هدف جلوگیری از کسر بودجه و بینیاز شدن دولت از پول نفت است، چرا به جای این کار حجم دولت و حکومت را کم نمیکنیم؟ چرا هیچ برنامه موثری برای از بین بردن، یا لااقل محدود کردن، یللی تللی و ولخرجی انواع و اقسام نهادهای دولتی و حکومتی را نداریم؟ دولت شده مثل زنی بی قاعده ولخرج که هر چند وقت یک بار به شوهرش می گوید: "می بینی من چه قدر خرج دارم؟ آیا من باید وابسته مردان دیگر برای خرجهایم باشم؟! باید پول تو جیبی من را اضافه کنی، وگرنه....."
ادامه یادداشت را در پست بعدی ببینید
https://t.me/EghtesadZendegi/856
➖➖➖
* جنابِ گاو اسمی است که نویسنده برای کانالش در تلگرام در نظر گرفته است.
➖➖➖
🗓 ۲۳ فروردین ۹۹
@EghtesadZendegi
👍9
Forwarded from اقتصاد و زندگی، مرتضی کاظمی (Morteza Kazemi)
بخش دوم پاسخ @jenabegav
➖➖➖
لینک بخش اول👇
https://t.me/EghtesadZendegi/855
👇
➖➖➖
ادامهی یادداشت جناب گاو:
۴- چند در صد پولی که از مردم گرفته میشود صرف رفاه عمومی و بسط زیرساختها خواهد شد و چند در صد آن خرج انواع و اقسام نهادهای مفتخور خواهد شد؟ چه قدر از آن حقوق کارمندانی خواهد شد که یا هیچ کاری نمیکنند و یا اگر کار کنند کارشان مزاحمت در کار همان مردمی است که حقوق آنها را به صورت مالیات میدهند؟ چه قدرِ آن صرف نهادهای فرهنگی می شوند که در بهترین حالت هیچ کار فرهنگی نمیکنند؟ چه قدر آن صرف دانشگاههایی خواهد شد که کارشان از بین بردن مفهوم درست علمآموزی و تحقیق علمی است؟ چه قدرش صرف فساد روزافزون حکومتی میشود؟ آیا باید حقوق کلان ورزشکاران را هم به زور از بخش خصوصی گرفت؟
البته نخبگان ما همیشه برنامه دارند برای محول کردن دولت، برای "جلوگیری از حیف و میلها" و برای "عدالتگستری" و برای سپردن آن به "دستهای شایسته"، و البته این دستهای شایسته بنابر ایدئولوژی افراد متفاوتند. هر کسی خودش و تیپ خودش را آن شایستهای میبیند که پول مالیات باید در دستان توانا و درستکارش قرار گیرد. اما جداً، به راستی فکر میکنید مالیاتِ اضافه چه قدرش صرف بسط فساد خواهد شد؟
۵- اصولاً چرا باید بخش خصوصی پول به بخش دولتی و حکومتی بدهد که کارکنانش معمولا نگاه از بالا به افراد سرمایه گذار و حرفه های آزاد دارند؟ دولتی ها که بخش خصوصی ها را داخل آدم حساب نمیکنند! ببینید که در هر اداره دولتی چگونه تحقیر آمیز با ارباب رجوع برخورد می شود، ولی همانجا، غلیظ و شدید، تهدیدِ مکتوب کردهاند که هر گونه توهین به کارمندان دولت چه قدر زندان و جریمه دارد! وقتی شخصی با حرفه آزاد میداند که کارمند دولت نگاهش به او یا تحقیرآمیز است یا حسادتآمیز، چرا باید پول این کارمندان را بدهد؟ بدهد که همین کارمندان و کارکنان پس فردا هر سنگی توانستند جلوی پای او بیندازند یا مانند سگی پاچهاش را بگیرند؟ یا با غرور بگویند: "اخلاق و شرف ما به ما اجازه نمیداد وارد بازار شویم!!" البته اخلاق و شرف کارکنان دولت همواره اجازه به ایشان اجازه رانت خواری را میدهد!
۶- خیلی شنیده میشود که منظور زیاد کردن مالیاتها نیست، بلکه عدالت مالیاتی و جلوگیری از فرارهای مالیاتی است. آیا واقعاً فکر میکنید سختگیرانهتر کردن قوانین و روندها به کدامیک از این دو میانجامد: آنکه مالیات نمیدهد یا مالیات کمی را میدهد مجبور به دادن مالیات میکند، یا آنکه آنکس را که مالیات میدهد مالیاتش را دوچندان میکند و به خاک سیاهش مینشاند؟ آیا قدرت بینظیری که به ممیزهای مالیاتی میدهید صرف مقهور کردن چهارتا تولیدکننده نمیشود تا به کوچکترین بهانهای مالیات را علیالراس کنند و شرکتی را به زمین بزنند؟ تا حالا با ممیز مالیاتی سروکار داشتهاید؟
(یادم است زمانی به اقتصاددان فرهیختهای که از عدالت سخن میگفت گفتم: "مثال دولت مثال غول سنگینی است که روی پیکر نحیف بخش خصوصی نشسته است، و شما دارید به این غول توصیه میکنید که فشارش را در یک طرف بیشتر کند تا همه طرف به عدالت له شوند!")
۷- آیا واقعاً مالیات در کشور ما پایین است؟ حکومت هر ساله دارد بین ۲۰ تا ۳۰ درصد افزایش نقدینگی میدهد، که معنایش (علیرغم تمام بافتنها و واتافتنهای عالمین اقتصاد، آن هم از نوع کینزیش) معنایش ۲۰ تا ۳۰ درصد مالیات روی همه است! اصلاً این را در محاسبات خود منظور کردهاید؟ بقیه چیزها را چه طور؟ گمرکات و انواع و اقسام هزینههای دولتی دیگر را که هر روز زیادتر میشود؟ انواع هزینههای زمانی که قوانین بینهایت حجیم دولت برای هر شغلی، و به خصوص برای تولیدکنندگان، ایجاد میکند؟ لطفاً اگر مقایسه میفرمایید، مواظب باشید حکایت خر و کنیز و کدو نشود!
نکته آخر:
مالیات اسلامی زکات است که چیزی در حدود یک چهلم با دو و نیم در صد آنچه به سرمایه شخص اضافه میشود است. اگر حتی خمس را هم جزو مالیات اسلامی حساب کنیم، خمس بیست در صد آن چیزی است که آخر سال به سرمایه نقدی شخص اضافه شده، و بنابراین معمولا در صد بسیار کمتری از درآمد خرج نشده شخص است. به علاوه، طبق بسیاری از روایات، این مالیاتها اگر چه واجب بوده، ولی در گرفتن آنها زور اعمال نمیشده است. پس چگونه میتوانیم ادعای اقتصاد اسلامی را بکنیم و مالیات بسیار زیادتری بطلبیم و آن را اجبار کنیم؟
➖➖➖
لینک بخش اول👇
https://t.me/EghtesadZendegi/855
👇
➖➖➖
ادامهی یادداشت جناب گاو:
۴- چند در صد پولی که از مردم گرفته میشود صرف رفاه عمومی و بسط زیرساختها خواهد شد و چند در صد آن خرج انواع و اقسام نهادهای مفتخور خواهد شد؟ چه قدر از آن حقوق کارمندانی خواهد شد که یا هیچ کاری نمیکنند و یا اگر کار کنند کارشان مزاحمت در کار همان مردمی است که حقوق آنها را به صورت مالیات میدهند؟ چه قدرِ آن صرف نهادهای فرهنگی می شوند که در بهترین حالت هیچ کار فرهنگی نمیکنند؟ چه قدر آن صرف دانشگاههایی خواهد شد که کارشان از بین بردن مفهوم درست علمآموزی و تحقیق علمی است؟ چه قدرش صرف فساد روزافزون حکومتی میشود؟ آیا باید حقوق کلان ورزشکاران را هم به زور از بخش خصوصی گرفت؟
البته نخبگان ما همیشه برنامه دارند برای محول کردن دولت، برای "جلوگیری از حیف و میلها" و برای "عدالتگستری" و برای سپردن آن به "دستهای شایسته"، و البته این دستهای شایسته بنابر ایدئولوژی افراد متفاوتند. هر کسی خودش و تیپ خودش را آن شایستهای میبیند که پول مالیات باید در دستان توانا و درستکارش قرار گیرد. اما جداً، به راستی فکر میکنید مالیاتِ اضافه چه قدرش صرف بسط فساد خواهد شد؟
۵- اصولاً چرا باید بخش خصوصی پول به بخش دولتی و حکومتی بدهد که کارکنانش معمولا نگاه از بالا به افراد سرمایه گذار و حرفه های آزاد دارند؟ دولتی ها که بخش خصوصی ها را داخل آدم حساب نمیکنند! ببینید که در هر اداره دولتی چگونه تحقیر آمیز با ارباب رجوع برخورد می شود، ولی همانجا، غلیظ و شدید، تهدیدِ مکتوب کردهاند که هر گونه توهین به کارمندان دولت چه قدر زندان و جریمه دارد! وقتی شخصی با حرفه آزاد میداند که کارمند دولت نگاهش به او یا تحقیرآمیز است یا حسادتآمیز، چرا باید پول این کارمندان را بدهد؟ بدهد که همین کارمندان و کارکنان پس فردا هر سنگی توانستند جلوی پای او بیندازند یا مانند سگی پاچهاش را بگیرند؟ یا با غرور بگویند: "اخلاق و شرف ما به ما اجازه نمیداد وارد بازار شویم!!" البته اخلاق و شرف کارکنان دولت همواره اجازه به ایشان اجازه رانت خواری را میدهد!
۶- خیلی شنیده میشود که منظور زیاد کردن مالیاتها نیست، بلکه عدالت مالیاتی و جلوگیری از فرارهای مالیاتی است. آیا واقعاً فکر میکنید سختگیرانهتر کردن قوانین و روندها به کدامیک از این دو میانجامد: آنکه مالیات نمیدهد یا مالیات کمی را میدهد مجبور به دادن مالیات میکند، یا آنکه آنکس را که مالیات میدهد مالیاتش را دوچندان میکند و به خاک سیاهش مینشاند؟ آیا قدرت بینظیری که به ممیزهای مالیاتی میدهید صرف مقهور کردن چهارتا تولیدکننده نمیشود تا به کوچکترین بهانهای مالیات را علیالراس کنند و شرکتی را به زمین بزنند؟ تا حالا با ممیز مالیاتی سروکار داشتهاید؟
(یادم است زمانی به اقتصاددان فرهیختهای که از عدالت سخن میگفت گفتم: "مثال دولت مثال غول سنگینی است که روی پیکر نحیف بخش خصوصی نشسته است، و شما دارید به این غول توصیه میکنید که فشارش را در یک طرف بیشتر کند تا همه طرف به عدالت له شوند!")
۷- آیا واقعاً مالیات در کشور ما پایین است؟ حکومت هر ساله دارد بین ۲۰ تا ۳۰ درصد افزایش نقدینگی میدهد، که معنایش (علیرغم تمام بافتنها و واتافتنهای عالمین اقتصاد، آن هم از نوع کینزیش) معنایش ۲۰ تا ۳۰ درصد مالیات روی همه است! اصلاً این را در محاسبات خود منظور کردهاید؟ بقیه چیزها را چه طور؟ گمرکات و انواع و اقسام هزینههای دولتی دیگر را که هر روز زیادتر میشود؟ انواع هزینههای زمانی که قوانین بینهایت حجیم دولت برای هر شغلی، و به خصوص برای تولیدکنندگان، ایجاد میکند؟ لطفاً اگر مقایسه میفرمایید، مواظب باشید حکایت خر و کنیز و کدو نشود!
نکته آخر:
مالیات اسلامی زکات است که چیزی در حدود یک چهلم با دو و نیم در صد آنچه به سرمایه شخص اضافه میشود است. اگر حتی خمس را هم جزو مالیات اسلامی حساب کنیم، خمس بیست در صد آن چیزی است که آخر سال به سرمایه نقدی شخص اضافه شده، و بنابراین معمولا در صد بسیار کمتری از درآمد خرج نشده شخص است. به علاوه، طبق بسیاری از روایات، این مالیاتها اگر چه واجب بوده، ولی در گرفتن آنها زور اعمال نمیشده است. پس چگونه میتوانیم ادعای اقتصاد اسلامی را بکنیم و مالیات بسیار زیادتری بطلبیم و آن را اجبار کنیم؟
👍11
برای کسانی که به علم اقتصاد آکادمیک و به خصوص اقتصادسنجی علاقهمندند، نوشته زیر از دکتر کاظمی را توصیه میکنم👇
https://t.me/EghtesadZendegi/862
"با همین چشمها دیدهام هزاران نفر با الگو گرفتن از امثال دکتر هاشم پسران در دانشگاههای مختلف جهان مشغول اتلاف وقت و تولید این مقالهها هستند. مثل این است که در دانشگاهی رشتهی آبیاری گیاهان دریایی ایجاد کنند و برای توسعه این علم گرانبها بودجههای فراوان تصویب کنند و مقالههای علمی روانهی ژورنالهای بیخاصیت کنند اما خوشحال باشند که ما دانشمند هستیم و خیلی خیلی بیشتر از عوام میفهمیم ..."
https://t.me/EghtesadZendegi/862
"با همین چشمها دیدهام هزاران نفر با الگو گرفتن از امثال دکتر هاشم پسران در دانشگاههای مختلف جهان مشغول اتلاف وقت و تولید این مقالهها هستند. مثل این است که در دانشگاهی رشتهی آبیاری گیاهان دریایی ایجاد کنند و برای توسعه این علم گرانبها بودجههای فراوان تصویب کنند و مقالههای علمی روانهی ژورنالهای بیخاصیت کنند اما خوشحال باشند که ما دانشمند هستیم و خیلی خیلی بیشتر از عوام میفهمیم ..."
Telegram
اقتصاد و زندگی
☑️ اغراق در کاربردی بودن اقتصادسنجی و اتلاف وقت دانشجویان اقتصاد
دوست فرهیخته، دکتر حامد قدوسی یادداشتی (https://t.me/hamedghoddusi/827) دربارهی کاربردی بودن اقتصادسنجی نوشته و به دکتر هاشم پسران اشاره کرده است. چون من به اسم دکتر هاشم پسران حساسیت دارم؛…
دوست فرهیخته، دکتر حامد قدوسی یادداشتی (https://t.me/hamedghoddusi/827) دربارهی کاربردی بودن اقتصادسنجی نوشته و به دکتر هاشم پسران اشاره کرده است. چون من به اسم دکتر هاشم پسران حساسیت دارم؛…
👍2
تکنولوژی پروفسور بالتازاری
کارتون شیرین و در عین حال احمقانه پروفسور بالتازار را که یادتان میآید؟ مشکلی که پیش میآمد، "مسئولین" یا "مردم" شهر به سراغ دانشمند ریزه و ریشو و محبوب شهر، پروفسور بالتازار، میرفتند (ایدهای کاملاً نخبهگرایانه و چپگرایانه! امروز که به یاد این کارتون افتادم، بدون هیچ آگاهی از کشور سازنده، حدس زدم باید از یک کشور کمونیست در آمده باشد. چک کردم و حدسم درست بود: کارتون در یوگسلاوی کمونیست ساخته شده بود!) جناب پروفسور، با فکر کردن و فکر کردن و فکر کردن، یکباره یک فکر بدیع به سرش میزد و میرفت چهار تا دگمه را میزد و یک ماشین بزرگ شروع میکرد به کار، و آخرش یک ماده شیمیایی یا یک ماشین دیگری بیرون میداد که مسئله را، هرچه که بود، حل میکرد، مثلاً با بیرون دادن یک موج عجیب و غریب! کل پروسه خیلی با اجیمجیلاترجی جادوگران متفاوت نبود.
نمیدانم اثر این کارتون بوده یا نه، ولی هر چه که باشد نگاه خیلی از مردم و مسئولین ما به مقوله علم و تکنولوژی نگاهی پروفسور بالتازارانه است!
چند سال پیش، در اوج خشکسالی، دوستی که در یک نهاد حکومتی کار میکرد با من تماس گرفت و گفت که آن نهاد با یک ایرانی مقیم آلمان وارد گفتگو شده. آن ایرانی آلماننشین مدعی شده بود که تکنولوژیی دارد که میتواند از مدیترانه ابرها را به سوی هر نقطهای در ایران جذب کند. البته کل دستگاه آن شخص برای این کار به اندازه یک بخاری گازی معمولی بود! به گفته او در این روش از انرژی اورگون استفاده میشود. گویا مبلغ میلیاردی درخواست کرده بود و آن نهاد برای تمام کردن خشکسالی حاضر شده بود تا چندصد میلیون هم بدهد، ولی مذاکرات ناتمام مانده بود و حالا خودِ آن نهاد در تلاش بود که تکنولوژی آن شخص را دوباره سازی کند. این دوست من با من تماس گرفته بود که ببیند آیا میتوانم کمککنم یا نه. هر چه سعی کردم به او بفهمانم که طرف شارلاتان است و این انرژی اورگون هم یکچیز غیرعلمی مزخرف، فایدهای نکرد.
پروسه یک اختراع یا یک کشف علمی معمولاً پروسهای مغشوش و مشوش است! مثلاً کارگاه ادیسون را در نظر بگیرید با تعداد زیاد اختراعاتش. بر روی ایدهای شروع به کار میکردند که همزمان همان ایده را جاهای دیگر هم رویش کار میشد. به جایِ فکر کردن به سبکبالتازار، پروسه سعی و خطا به کار میرفت و گاهی حتی دزدی از ایدههای دیگران و .... یا مثلاً اختراع هواپیما که در جاهای مختلف دنیا رویش کار میشد و برادران رایت در کارگاه تعمیر دوچرخه خود، و با اقتباس و یادگیری از راهکارهای قبلی و تصحیح آنها، و با سعی و خطا، بالاخره توانستند چیزی بسازند که قادر بود مسافت اندکی را پرواز کند....
این ایده که تکنولوژی توسط گروهی نخبه که خیلی بلدند فکر کنند جلو میرود، و اینکه دولت باید از این نخبگان حمایت کند ایدههای پروفسور بالتازاریاند که وقتش شده دورشان بیندازیم و از دنیای بچگی در آییم.
@jenabegav
کارتون شیرین و در عین حال احمقانه پروفسور بالتازار را که یادتان میآید؟ مشکلی که پیش میآمد، "مسئولین" یا "مردم" شهر به سراغ دانشمند ریزه و ریشو و محبوب شهر، پروفسور بالتازار، میرفتند (ایدهای کاملاً نخبهگرایانه و چپگرایانه! امروز که به یاد این کارتون افتادم، بدون هیچ آگاهی از کشور سازنده، حدس زدم باید از یک کشور کمونیست در آمده باشد. چک کردم و حدسم درست بود: کارتون در یوگسلاوی کمونیست ساخته شده بود!) جناب پروفسور، با فکر کردن و فکر کردن و فکر کردن، یکباره یک فکر بدیع به سرش میزد و میرفت چهار تا دگمه را میزد و یک ماشین بزرگ شروع میکرد به کار، و آخرش یک ماده شیمیایی یا یک ماشین دیگری بیرون میداد که مسئله را، هرچه که بود، حل میکرد، مثلاً با بیرون دادن یک موج عجیب و غریب! کل پروسه خیلی با اجیمجیلاترجی جادوگران متفاوت نبود.
نمیدانم اثر این کارتون بوده یا نه، ولی هر چه که باشد نگاه خیلی از مردم و مسئولین ما به مقوله علم و تکنولوژی نگاهی پروفسور بالتازارانه است!
چند سال پیش، در اوج خشکسالی، دوستی که در یک نهاد حکومتی کار میکرد با من تماس گرفت و گفت که آن نهاد با یک ایرانی مقیم آلمان وارد گفتگو شده. آن ایرانی آلماننشین مدعی شده بود که تکنولوژیی دارد که میتواند از مدیترانه ابرها را به سوی هر نقطهای در ایران جذب کند. البته کل دستگاه آن شخص برای این کار به اندازه یک بخاری گازی معمولی بود! به گفته او در این روش از انرژی اورگون استفاده میشود. گویا مبلغ میلیاردی درخواست کرده بود و آن نهاد برای تمام کردن خشکسالی حاضر شده بود تا چندصد میلیون هم بدهد، ولی مذاکرات ناتمام مانده بود و حالا خودِ آن نهاد در تلاش بود که تکنولوژی آن شخص را دوباره سازی کند. این دوست من با من تماس گرفته بود که ببیند آیا میتوانم کمککنم یا نه. هر چه سعی کردم به او بفهمانم که طرف شارلاتان است و این انرژی اورگون هم یکچیز غیرعلمی مزخرف، فایدهای نکرد.
پروسه یک اختراع یا یک کشف علمی معمولاً پروسهای مغشوش و مشوش است! مثلاً کارگاه ادیسون را در نظر بگیرید با تعداد زیاد اختراعاتش. بر روی ایدهای شروع به کار میکردند که همزمان همان ایده را جاهای دیگر هم رویش کار میشد. به جایِ فکر کردن به سبکبالتازار، پروسه سعی و خطا به کار میرفت و گاهی حتی دزدی از ایدههای دیگران و .... یا مثلاً اختراع هواپیما که در جاهای مختلف دنیا رویش کار میشد و برادران رایت در کارگاه تعمیر دوچرخه خود، و با اقتباس و یادگیری از راهکارهای قبلی و تصحیح آنها، و با سعی و خطا، بالاخره توانستند چیزی بسازند که قادر بود مسافت اندکی را پرواز کند....
این ایده که تکنولوژی توسط گروهی نخبه که خیلی بلدند فکر کنند جلو میرود، و اینکه دولت باید از این نخبگان حمایت کند ایدههای پروفسور بالتازاریاند که وقتش شده دورشان بیندازیم و از دنیای بچگی در آییم.
@jenabegav
👍35👎1
سراب رشته های علوم انسانی و اقتصاد، بخش۱
✍️ حسن دیباج
کسانی که عموم فارغ التحصیلان مهندسی را ترغیب به ادامه تحصیل در رشته های اقتصاد و مدیریت میکنند بر دو دستهاند: دسته اول آدمهای خیرخواه، ولی به زعم اینجانب در خطا و برخطا و ناآگاهاند. دسته دوم و بزرگتر، شارلاتان های بوروکرات و دکانداران دانشگاهیاند که نیت خیری ندارند جز اهداف صددرصد شخصی و گسترش خودخواهانه کار و کسب دانشگاهی خود.
من واقفم براینکه، در کشوری که تب مدرک و دانشگاه محوری هنوز نخوابیده، این سخنان من غریب خواهد بود، ولی وظیفه دارم تجربیاتی را که با بهایی هنگفت بدست آمده در اختیار جوانان هموطن خویش قرار دهم. تا چه قبول افتد و چه در نظر آید!
با توجه به اينكه بعضيها، به جای خواندن متن و تفكر و قضاوت در آن، نويسنده را جزو گروه و دسته خاصی تلقی خواهند كرد و احتمالاً به خود اجازه قضاوت و توهین خواهند داد، اعلام مي كنم كه جزو هيچ دسته و گروهی نیستم و هدفم جز انتقال صادقانه تجربیات گران نیست. بنابراین گزارههایی كه در انتقاد از علوم اجتماعی نوشتهام به معنای حمایت از یک مدیریت ایدئولوژیک نیست. بنده اصولاً طرفدار کوچکی دولت و حذف رانتها و سوبسیدهای دانشگاهی و حوزوی به طور کاملام!
نکته دیگر آنکه، با توجه به سکولار شدن جامعه، دانشگاه تبدیل به بتخانه خیلیها شده که انتقاد از دانشگاه را برنمیتابند و انتقاد از دانشگاه را چون وارد شدن به بتخانه و ملوث کردن بت اعظم میدانند. بنده عقیده دارم دانشگاه هم مثل هر نهاد گسترده ساخت دولت از ذیل تا صدر سرشار از سوراخ و ایراد است.
البته نقد کاملتر دانشگاه و دکانهای مختلف دانشگاهی حوصله مفصلتری میطلبد. حرف نوشتار حاضر به طور خلاصه این است که تبلیغات برای تغییر از رشتههای مهندسی به علوم اجتماعی گمراه کننده است. به طور خلاصه، بازگشت یک فارغ التحصیل مهندسی به دانشگاه، آن هم در رشته های نامربوط، وبه خصوص اقتصاد و رشته های کاذب مدیریتی، اتلاف کامل وقت است و در اکثر موارد به روند شغلی و زندگی افراد لطمه جدی خواهد زد. در دستاوردِ اجتماعی چنین تحصیلاتی هم به دلایلی که بیان خواهد شد بسیار اغراق شده است. مطلب را مختصر و مفید نگاه می دارم وگرنه شرح حقه بازی ها و تناقض های افرادی که این حرکت را ترویج کردند کتابی خواهد شد.
🌀اولاً، دانشگاه جای اطراق کردن نیست! قرار است ظرف چهار سال کلیاتی به خورد دانشجو داده شود و سپس دانشجو یادگیری واقعی را در محیط کار شروع کند. دانشگاه نه جای مولدی است و نه مرکز یادگیری واقعی، بلکه یک بوروکراسی بسیار ناکارا و کند و بعضاً مضر و پرتلفات! برخلاف روند حاکم بر جامعه ایران قرار نیست مردم زندگی خود را در دانشگاه تلف کنند، ولی اگر هم قرار باشد همچین اتلاف عمری صورت گیرد، دور انداختن تحصیلات مهندسی و تغییرِ جهت انقلابی به رشته های اجتماعی، حرکتی است که تمرکز شغلی افراد را هدف میگیرد، و تنها برای افرادی معنا میدهد که در زندگی خود جز مدرک جمع کردن و کارمندی دولت هدف دیگری نداشته باشند و اتفاقاً این افراد، نادان ترین و گمراه ترین در زمینه های اجتماعیاند و هرگز قادر به ارائه حرف حسابی چه در زمینه اقتصاد و چه رشته های دیگر نخواهند بود.
🌀 ثانیاً، هرچند رشته های مهندسی متاسفانه در ایران بسیار تصنعی ایجاد و انتخاب و تدریس میشوند، ولی قابلیت انعطاف بالایی دارند. فارغ التحصیل مهندسی میتواند وارد زمینه های مختلف صنعتی شود و به تدریج راه دلخواه خود را پیدا کند. او همچنین میتواند با کسب تجربه، راه خود را به مدیریت باز کند (کما اینکه بسیاری از فارغالتحصیلان قبلی دانشکدههای مهندسی، مدیران خوب شرکتهای کوچک و بزرگ خصوصی شدند، بدون اینکه دورههای مدیریتی بگذرانند). در زمینه های مختلف، یک مهندس میتواند راحت تر شرکت خصوصی خود را دایر کند، و البته اکثر این موارد به مدرک اضافی احتیاج ندارد و بلکه مدرک بازدارنده است.
برعکس اما، رشتهای مانند اقتصاد، در بهترین حالت برای دولت و بعضاً شرکتهای بزرگ، طراحی شده است. رشته فاینانس نیز برای بانک ها یا موسسات مالی مشابه تنظیم شده، یعنی یک محیط بسیار محدود و بافرهنگ کاری و اهداف ویژه که به کار هرکس نمی آید و با شخصیت اکثر افراد سازگار نیست.
در زمینه رشتههای مدیریتی، باید گفت که قریب به اتفاق رشته های مدیریتی کاذباند و برای کسب درآمد دانشگاه درست شده اند. کاربرد اصلی MBA (شاید تنها کاربرد آن) در حالت ایده ال ایجاد ارتباط و شبکه درمیان فارغ التحصیلان برای کسب شغل و امتیازات ویژه است، آنهم بعد از تجربه کاری. این اهداف احتمالاً از راه های ساده تر و بهتر و بیضررتر دیگری قابل حصول است. MBAها کلاً و به خصوص در ایران که دانشگاه ها، تقلیدیتر و احمقانهترند، چیز بهدردبخوری به جز یک سری معلومات کاذب و سفسطه، البته در لباس مفاهیم پرطمطراق، یاد نمیدهند!
ادامه، اینجا
✍️ حسن دیباج
کسانی که عموم فارغ التحصیلان مهندسی را ترغیب به ادامه تحصیل در رشته های اقتصاد و مدیریت میکنند بر دو دستهاند: دسته اول آدمهای خیرخواه، ولی به زعم اینجانب در خطا و برخطا و ناآگاهاند. دسته دوم و بزرگتر، شارلاتان های بوروکرات و دکانداران دانشگاهیاند که نیت خیری ندارند جز اهداف صددرصد شخصی و گسترش خودخواهانه کار و کسب دانشگاهی خود.
من واقفم براینکه، در کشوری که تب مدرک و دانشگاه محوری هنوز نخوابیده، این سخنان من غریب خواهد بود، ولی وظیفه دارم تجربیاتی را که با بهایی هنگفت بدست آمده در اختیار جوانان هموطن خویش قرار دهم. تا چه قبول افتد و چه در نظر آید!
با توجه به اينكه بعضيها، به جای خواندن متن و تفكر و قضاوت در آن، نويسنده را جزو گروه و دسته خاصی تلقی خواهند كرد و احتمالاً به خود اجازه قضاوت و توهین خواهند داد، اعلام مي كنم كه جزو هيچ دسته و گروهی نیستم و هدفم جز انتقال صادقانه تجربیات گران نیست. بنابراین گزارههایی كه در انتقاد از علوم اجتماعی نوشتهام به معنای حمایت از یک مدیریت ایدئولوژیک نیست. بنده اصولاً طرفدار کوچکی دولت و حذف رانتها و سوبسیدهای دانشگاهی و حوزوی به طور کاملام!
نکته دیگر آنکه، با توجه به سکولار شدن جامعه، دانشگاه تبدیل به بتخانه خیلیها شده که انتقاد از دانشگاه را برنمیتابند و انتقاد از دانشگاه را چون وارد شدن به بتخانه و ملوث کردن بت اعظم میدانند. بنده عقیده دارم دانشگاه هم مثل هر نهاد گسترده ساخت دولت از ذیل تا صدر سرشار از سوراخ و ایراد است.
البته نقد کاملتر دانشگاه و دکانهای مختلف دانشگاهی حوصله مفصلتری میطلبد. حرف نوشتار حاضر به طور خلاصه این است که تبلیغات برای تغییر از رشتههای مهندسی به علوم اجتماعی گمراه کننده است. به طور خلاصه، بازگشت یک فارغ التحصیل مهندسی به دانشگاه، آن هم در رشته های نامربوط، وبه خصوص اقتصاد و رشته های کاذب مدیریتی، اتلاف کامل وقت است و در اکثر موارد به روند شغلی و زندگی افراد لطمه جدی خواهد زد. در دستاوردِ اجتماعی چنین تحصیلاتی هم به دلایلی که بیان خواهد شد بسیار اغراق شده است. مطلب را مختصر و مفید نگاه می دارم وگرنه شرح حقه بازی ها و تناقض های افرادی که این حرکت را ترویج کردند کتابی خواهد شد.
🌀اولاً، دانشگاه جای اطراق کردن نیست! قرار است ظرف چهار سال کلیاتی به خورد دانشجو داده شود و سپس دانشجو یادگیری واقعی را در محیط کار شروع کند. دانشگاه نه جای مولدی است و نه مرکز یادگیری واقعی، بلکه یک بوروکراسی بسیار ناکارا و کند و بعضاً مضر و پرتلفات! برخلاف روند حاکم بر جامعه ایران قرار نیست مردم زندگی خود را در دانشگاه تلف کنند، ولی اگر هم قرار باشد همچین اتلاف عمری صورت گیرد، دور انداختن تحصیلات مهندسی و تغییرِ جهت انقلابی به رشته های اجتماعی، حرکتی است که تمرکز شغلی افراد را هدف میگیرد، و تنها برای افرادی معنا میدهد که در زندگی خود جز مدرک جمع کردن و کارمندی دولت هدف دیگری نداشته باشند و اتفاقاً این افراد، نادان ترین و گمراه ترین در زمینه های اجتماعیاند و هرگز قادر به ارائه حرف حسابی چه در زمینه اقتصاد و چه رشته های دیگر نخواهند بود.
🌀 ثانیاً، هرچند رشته های مهندسی متاسفانه در ایران بسیار تصنعی ایجاد و انتخاب و تدریس میشوند، ولی قابلیت انعطاف بالایی دارند. فارغ التحصیل مهندسی میتواند وارد زمینه های مختلف صنعتی شود و به تدریج راه دلخواه خود را پیدا کند. او همچنین میتواند با کسب تجربه، راه خود را به مدیریت باز کند (کما اینکه بسیاری از فارغالتحصیلان قبلی دانشکدههای مهندسی، مدیران خوب شرکتهای کوچک و بزرگ خصوصی شدند، بدون اینکه دورههای مدیریتی بگذرانند). در زمینه های مختلف، یک مهندس میتواند راحت تر شرکت خصوصی خود را دایر کند، و البته اکثر این موارد به مدرک اضافی احتیاج ندارد و بلکه مدرک بازدارنده است.
برعکس اما، رشتهای مانند اقتصاد، در بهترین حالت برای دولت و بعضاً شرکتهای بزرگ، طراحی شده است. رشته فاینانس نیز برای بانک ها یا موسسات مالی مشابه تنظیم شده، یعنی یک محیط بسیار محدود و بافرهنگ کاری و اهداف ویژه که به کار هرکس نمی آید و با شخصیت اکثر افراد سازگار نیست.
در زمینه رشتههای مدیریتی، باید گفت که قریب به اتفاق رشته های مدیریتی کاذباند و برای کسب درآمد دانشگاه درست شده اند. کاربرد اصلی MBA (شاید تنها کاربرد آن) در حالت ایده ال ایجاد ارتباط و شبکه درمیان فارغ التحصیلان برای کسب شغل و امتیازات ویژه است، آنهم بعد از تجربه کاری. این اهداف احتمالاً از راه های ساده تر و بهتر و بیضررتر دیگری قابل حصول است. MBAها کلاً و به خصوص در ایران که دانشگاه ها، تقلیدیتر و احمقانهترند، چیز بهدردبخوری به جز یک سری معلومات کاذب و سفسطه، البته در لباس مفاهیم پرطمطراق، یاد نمیدهند!
ادامه، اینجا
👍35👎6
سراب رشته های علوم انسانی و اقتصاد، بخش۲
✍️ حسن دیباج
اشکال کار سفسطه هم آن است که اشباع مغزی و غرور کاذب ایجاد میکند و جلوی یاد گرفتن واقعی را هم میگیرد.
✅ مطالب گفته شده تا اینجا مضرات فردی مدارک قلابی و تغییر رشته های انقلابی بود. برسیم به توجیهات اجتماعی و تشویقاتی که برای تغییر به رشته اقتصاد و غیره ارائه میشود: بهانه چنين حركتهایی آن است كه در ایران مهندسین به تصمیمگیرنده تبدیل میشوند، ولی سررشتهای از اقتصاد ندارند، و خود ذات تحصیلات مهندسی هم نوعی تصلب ذهنی و علاقه به برنامهریزی جبری و تمرکزگرا میآورد، و در نتیجه مهندسینِ وکیل و وزیر شده به اقتصاد و جامعه لطمه میزنند.
اين ابداً برداشت غلطی نیست، ولی راه حل ارائهشده مصداق شیپور را از سر گشادش زدن است! زیرا به جای آنکه شر تصمیم گیرندگان دولتی را از سر مملکت کوتاه کنیم، با مدرک بازی به غرور و تکبر انها اضافه می کند. عصاره همه توجیهات، آن است که مملکت به فارغ التحصیلان خوب رشته اقتصاد وغیره احتیاج دارد، یعنی برای آبادانی و رونق کشور و اصلاح وضع امور و روبراه شدن سیاست داخله و خارجه، احتیاج مبرم به فارغ التحصیلان رشته اقتصاد و غیره داریم. باور دارم که اقلیتی از گروهی که مشوق این حرفاند، آدم های صادق ولی به عقیده من در خطایند. صرف نظر از نیت این دوستان، این موضعی بسیار نخبه گرایانه است که تصور میکند پاشنه کار دنیا بر محور نخبگان و مدارک دانشگاهی آنها میچرخد. خود این نخبه گرایی، از فهم ناقص اجتماع و اقتصاد ناشی میشود. فرض برآن بگذاریم که یک علم واقعی و پخته اقتصادی که وحدت نظر ایجاد کند در دانشگاه ها تدریس میشود(فرضی کاملاً نادرست!): کدام کشوری در تاریخ دنیا بوده که تحولات اقتصادی و اصلاحات و یا پیشرفت امور آن مدیون اقتصاددانها باشد؟ حال فرض کنیم با یک فهم سطحی، ژاپن و کره جنوبی، آمریکا و یا حتی چین و امارات متحده عربی را الگوی اقتصادی خود معرفی کنیم، آیا رشد اقتصادی این کشورها به دلیل نصایح گهربار اقتصاددانی بود که کشف اسرار کرد؟ نه! چنین نیست! مملکت داری خوب، که شامل مولفه های آزادی و امنیت اقتصادی، ثبات، کنترل بودجه دولت، تشویق به تجارت و قانونمداری و جلوگیری از گسترش دولت وفساد ناشی از آن، از پنج هزار سال پیش تغییری نکرده است! اتفاقی که افتاده این است که عصر جدید و ایدئولوژیهای سیاسی دولت محور، غرور سیاستمداران و حکمرانان را بالا برده، آنها را به جان اقتصاد و مردم و طبیعت و فرهنگ انداخته است. فارغ التحصیلان دانشگاهی از جمله اقتصاد، در ایجاد این غرور کاذب و دولت محوری و تخریب سنن و روال طبیعی امور خیلی هم نقش پررنگی داشتهاند. پس چطور میشود که فکر کنیم حالا، بر فرض بعیدی که تاثیری بر سیاست کشور داشته باشند، تاثیرشان مثبت باشد؟
مطلب دیگر آنکه اصولاً علوم اجتماعی ماهیت فلسفی و ایدئولوژیک دارند و دانشجوی مهندسی آمادگی (و اغلب ذهنیت) نقد و انتخاب این ایدئولوژیها را ندارد! مثلا رشته اقتصاد، رشته بالغ علمی مانند فیزیک و شیمی نیست، یعنی علم جوانی است که هنوز خیلی مانده تا قطعیت و وحدت نظر ایجاد کند و یا به راحتی در نظریه های سیاسی سنتی خود را جا دهد و اثر گذار باشد. اگر اقتصاددانی ادعا کند سوای همان عقول سنتی کشورداری که بیان شد، فرمول معجزه آسایی دارد، بدون شک حقه باز و معرکه گیر است. به قدری فارغ التحصیل سوسیالیست هاروارد و ام ای تی و کمبریج داریم و به قدری حرف چرند و هزاررنگ و متضاد از ایشان شنیده ایم که حد ندارد! پس این حرف که با مدرک بیشتر مسئله حل می شود، در بهترین حالت سادگی و در بدترین حالت تبلیغ دروغ است. همین الان هم ایران بیشتراز مجموع کشورهای خاورمیانه و آمریکای لاتین، اقتصاددان و متخصص کاذب مدیریتی و مقالات طویل دانشگاهی دارد و تاثیر آن را هم شاهدیم، پس تبلیغ کاذب چرا؟ این نگاه از بالا به پایین که میراث تفکرات کمونیستی (برنامه ریزی علمی مرکزی) است، کاملا در تضاد با اقتصاد مولد و آزاد است. جالب نیست که یکی از اولین مدارکی که برای جذب مهندسین به اقتصاد سرهم شد مهندسی سیستم های اقتصادی اجتماعی نام داشت؟! متاسفانه این مدرک بی هویت با نام کمونیستیاش هنوز به جوانان وطن فروخته می شود. و حتی بعد از بارها هشدار و پند باز هم مروجان آن با افتخار و بدون شرم میگویند که چنین عنوان مغلوط و بیفایدهای را برای جلب مهندسین جعل کردهاند. انگار که تبلیغات کاذب فقط برای کسبه معمولی گناه است!
اگر راجع به این معرکهگیریها دهانمان را جبونانه و خودخواهانه ببندیم سخت است خودمان را در آینده ببخشیم، به خصوص در دوران فعلی ایران که عصر پرستیدن دانشگاه و مدارک دانشگاهی است. چنان تلقی و تلقین میشود که هر چیزی از دانشگاه برسد بیضرر و کمخطر است با اینکه میلیونها نفر شاهد کجرویها، بیفایدگی و کمبازدهی مؤسسات مؤسسات دانشگاهی بودهاند.
ادامه اینجا
✍️ حسن دیباج
اشکال کار سفسطه هم آن است که اشباع مغزی و غرور کاذب ایجاد میکند و جلوی یاد گرفتن واقعی را هم میگیرد.
✅ مطالب گفته شده تا اینجا مضرات فردی مدارک قلابی و تغییر رشته های انقلابی بود. برسیم به توجیهات اجتماعی و تشویقاتی که برای تغییر به رشته اقتصاد و غیره ارائه میشود: بهانه چنين حركتهایی آن است كه در ایران مهندسین به تصمیمگیرنده تبدیل میشوند، ولی سررشتهای از اقتصاد ندارند، و خود ذات تحصیلات مهندسی هم نوعی تصلب ذهنی و علاقه به برنامهریزی جبری و تمرکزگرا میآورد، و در نتیجه مهندسینِ وکیل و وزیر شده به اقتصاد و جامعه لطمه میزنند.
اين ابداً برداشت غلطی نیست، ولی راه حل ارائهشده مصداق شیپور را از سر گشادش زدن است! زیرا به جای آنکه شر تصمیم گیرندگان دولتی را از سر مملکت کوتاه کنیم، با مدرک بازی به غرور و تکبر انها اضافه می کند. عصاره همه توجیهات، آن است که مملکت به فارغ التحصیلان خوب رشته اقتصاد وغیره احتیاج دارد، یعنی برای آبادانی و رونق کشور و اصلاح وضع امور و روبراه شدن سیاست داخله و خارجه، احتیاج مبرم به فارغ التحصیلان رشته اقتصاد و غیره داریم. باور دارم که اقلیتی از گروهی که مشوق این حرفاند، آدم های صادق ولی به عقیده من در خطایند. صرف نظر از نیت این دوستان، این موضعی بسیار نخبه گرایانه است که تصور میکند پاشنه کار دنیا بر محور نخبگان و مدارک دانشگاهی آنها میچرخد. خود این نخبه گرایی، از فهم ناقص اجتماع و اقتصاد ناشی میشود. فرض برآن بگذاریم که یک علم واقعی و پخته اقتصادی که وحدت نظر ایجاد کند در دانشگاه ها تدریس میشود(فرضی کاملاً نادرست!): کدام کشوری در تاریخ دنیا بوده که تحولات اقتصادی و اصلاحات و یا پیشرفت امور آن مدیون اقتصاددانها باشد؟ حال فرض کنیم با یک فهم سطحی، ژاپن و کره جنوبی، آمریکا و یا حتی چین و امارات متحده عربی را الگوی اقتصادی خود معرفی کنیم، آیا رشد اقتصادی این کشورها به دلیل نصایح گهربار اقتصاددانی بود که کشف اسرار کرد؟ نه! چنین نیست! مملکت داری خوب، که شامل مولفه های آزادی و امنیت اقتصادی، ثبات، کنترل بودجه دولت، تشویق به تجارت و قانونمداری و جلوگیری از گسترش دولت وفساد ناشی از آن، از پنج هزار سال پیش تغییری نکرده است! اتفاقی که افتاده این است که عصر جدید و ایدئولوژیهای سیاسی دولت محور، غرور سیاستمداران و حکمرانان را بالا برده، آنها را به جان اقتصاد و مردم و طبیعت و فرهنگ انداخته است. فارغ التحصیلان دانشگاهی از جمله اقتصاد، در ایجاد این غرور کاذب و دولت محوری و تخریب سنن و روال طبیعی امور خیلی هم نقش پررنگی داشتهاند. پس چطور میشود که فکر کنیم حالا، بر فرض بعیدی که تاثیری بر سیاست کشور داشته باشند، تاثیرشان مثبت باشد؟
مطلب دیگر آنکه اصولاً علوم اجتماعی ماهیت فلسفی و ایدئولوژیک دارند و دانشجوی مهندسی آمادگی (و اغلب ذهنیت) نقد و انتخاب این ایدئولوژیها را ندارد! مثلا رشته اقتصاد، رشته بالغ علمی مانند فیزیک و شیمی نیست، یعنی علم جوانی است که هنوز خیلی مانده تا قطعیت و وحدت نظر ایجاد کند و یا به راحتی در نظریه های سیاسی سنتی خود را جا دهد و اثر گذار باشد. اگر اقتصاددانی ادعا کند سوای همان عقول سنتی کشورداری که بیان شد، فرمول معجزه آسایی دارد، بدون شک حقه باز و معرکه گیر است. به قدری فارغ التحصیل سوسیالیست هاروارد و ام ای تی و کمبریج داریم و به قدری حرف چرند و هزاررنگ و متضاد از ایشان شنیده ایم که حد ندارد! پس این حرف که با مدرک بیشتر مسئله حل می شود، در بهترین حالت سادگی و در بدترین حالت تبلیغ دروغ است. همین الان هم ایران بیشتراز مجموع کشورهای خاورمیانه و آمریکای لاتین، اقتصاددان و متخصص کاذب مدیریتی و مقالات طویل دانشگاهی دارد و تاثیر آن را هم شاهدیم، پس تبلیغ کاذب چرا؟ این نگاه از بالا به پایین که میراث تفکرات کمونیستی (برنامه ریزی علمی مرکزی) است، کاملا در تضاد با اقتصاد مولد و آزاد است. جالب نیست که یکی از اولین مدارکی که برای جذب مهندسین به اقتصاد سرهم شد مهندسی سیستم های اقتصادی اجتماعی نام داشت؟! متاسفانه این مدرک بی هویت با نام کمونیستیاش هنوز به جوانان وطن فروخته می شود. و حتی بعد از بارها هشدار و پند باز هم مروجان آن با افتخار و بدون شرم میگویند که چنین عنوان مغلوط و بیفایدهای را برای جلب مهندسین جعل کردهاند. انگار که تبلیغات کاذب فقط برای کسبه معمولی گناه است!
اگر راجع به این معرکهگیریها دهانمان را جبونانه و خودخواهانه ببندیم سخت است خودمان را در آینده ببخشیم، به خصوص در دوران فعلی ایران که عصر پرستیدن دانشگاه و مدارک دانشگاهی است. چنان تلقی و تلقین میشود که هر چیزی از دانشگاه برسد بیضرر و کمخطر است با اینکه میلیونها نفر شاهد کجرویها، بیفایدگی و کمبازدهی مؤسسات مؤسسات دانشگاهی بودهاند.
ادامه اینجا
👍23👎2
سراب رشته های علوم انسانی و اقتصاد، بخش۳
✍️ حسن دیباج
بگذریم که اقتصاددانان وطنی بسیار منفعلتر از مشابهین خارجیاند، و کارشان خیلی اوقات تقلیدی است. در نتیجه گاه رهنمودهایشان از جنس کمدی میشود! مثلاً این که برای جبران کسر بودجه، نرخ مالیات را بالا ببریم. تصور میکنند که نرخ مالیات در ایران، پایین تر است از آنچه باید باشد، یعنی نمیفهمند که تمام باج گیری های دولتی و تورم و غیره، در واقع همان نقش بار مالیاتی را پیاده میکند، و بنابراین علاج را در باج گیری بیشتر دولتی میدانند. تازه این حرف اقتصاددانان کمی چیزدان است، وگرنه کشور پر است از اقتصاددانان سوسیالیست و دولت محوری که هر اداره، شرکت و مغازه ای را ظرف یک هفته به ورشکستگی خواهند کشاند!
من در این نوشته نمیخواهم وارد انواع رشته های کاذب مدیریتی و یا کیفیت تدریس در دانشگاه های کشور بشوم که داستان دراز میشود.
نگارنده همدردی میکند با افراد دلسوز و صادقی که تلاش میکنند پرده از حماقت و فریب دولت محوری، بروکراسی پرستی، برنامه ریزی مرکزی و غرور دولتمردان بردارند و ایشان را از جنگ با مردم و اقتصاد و کسب و کار بازدارند. به دلیل جو "علم زدگی" و "دانشگاه زدگی” و نخبه گرایی ایرانیان، ممکن است این گروه تصورکنند که با فرستادن چند جوان باهوش به رشته اقتصاد، هم آوا و هم سنگر پیدا خواهند کرد، ولی همین نظر در بطن خود نخبه گرایی و دولت محوری دارد! مگر نه اینکه دانشگاه چیزی نیست جز یک اداره ناکارآمد و پرمدعای دیگر که وظیفه تولید بروکرات های دیگر را به عهده دارد؟
مملکت به مهندس خوب، معمار باسلیقه، نانوای خوب و کاسب پوست کلفت بیشتر احتیاج دارد تا کارمندان اضافه دیگری در بانک مرکزی. نگارنده علاوه بر مهندسی، دانش آموخته اقتصاد نیز هست. چه بسا وجود چند اقتصاددان فهیم، که راجع به اهمیت قیمتهای بازار و کنترل نقدینگی و مباحث دیگر صحبت کنند ضرری نداشته باشد، اما اغراق در نقش نظری و کارکردی اقتصاددانان و معرفی آنان به عنوان سوپرمن های جدید راه به جایی نمیبرد و آنچه مسلم است تبلیغ کاذبی برای یک حرکت کاملاً ضداقتصادی و غالباً مخرب، یعنی تغییررشته است.
این مقاله گنجایش پرداختن به تضادهای متعدد فلسفی و نظری اقتصاددانان وطنی را ندارد. نیز بررسی کارنامه علمی و عملی حضرات حوصله دیگری می طلبد. فقط مختصراً و سربسته اشاره میکنم که اکثر مسایل سیاسی اجتماعی بشری بدون راه حل های پیچیده و کاذب حل میشود. دانشگاهیان و روشنفکران پرمدعا بد نیست برگردند و نگاهی به نهادها، سنت ها و روش هایی که نابودشان کردیم بیندازند و با وضع فعلی مقایسه کنند.
برگردیم به سخن اول که صرف نظر از اختلافات فلسفی و نظری، فرستادن فارغ التحصیلان مهندسی به دانشگاه برای علافی بیشتر در رشته های اقتصاد و مدیریت، اتلاف ذهن و عمر است. به عقیده من ترویج اینجور مدرک پرستی ها شگردی دیگر است از نسل ایده فروش، مخزن و مغزدزدی که در دهه های چهل و پنجاه از آمریکا بازگشت و تمام نهادها وسنت ها و دارایی های اقتصادی وفرهنگی جامعه و عمر جوان ها را به آتش کشید تا جیب بقیه را خالی و جیب خود را پر کند.
و خطابم به آن دسته از دانشجویانی که تصور میکنند مشکلات اجتماعی را با مدرک گرفتن میتوانند حل کنند: اهم مشکلات ایران مدیریت ایدئولوژیکی، مدیریت چندگانه و پدیده چند دولتی، برنامه ریزی مرکزی، دزدی دولت با ابزار تورم پولی، انحصارات و تصلب و انسداد سیاسی است. حالا که این را یاد گرفتید (یعنی چیزی که همه میدانند)، بروید دنبال زندگی و کارتان، که مدرک زیادی و متفرقه جای مهارت و تجربه و شجاعت را نمی گیرد!
حال حتی اگر با من موافق هم نیستید، مطلب را با آزادگی برای دانشجویان بفرستید که حداقل نظر متفاوتی دیده باشند و با چشمان باز تصمیم بگیرند. والسلام.
✍️ حسن دیباج
بگذریم که اقتصاددانان وطنی بسیار منفعلتر از مشابهین خارجیاند، و کارشان خیلی اوقات تقلیدی است. در نتیجه گاه رهنمودهایشان از جنس کمدی میشود! مثلاً این که برای جبران کسر بودجه، نرخ مالیات را بالا ببریم. تصور میکنند که نرخ مالیات در ایران، پایین تر است از آنچه باید باشد، یعنی نمیفهمند که تمام باج گیری های دولتی و تورم و غیره، در واقع همان نقش بار مالیاتی را پیاده میکند، و بنابراین علاج را در باج گیری بیشتر دولتی میدانند. تازه این حرف اقتصاددانان کمی چیزدان است، وگرنه کشور پر است از اقتصاددانان سوسیالیست و دولت محوری که هر اداره، شرکت و مغازه ای را ظرف یک هفته به ورشکستگی خواهند کشاند!
من در این نوشته نمیخواهم وارد انواع رشته های کاذب مدیریتی و یا کیفیت تدریس در دانشگاه های کشور بشوم که داستان دراز میشود.
نگارنده همدردی میکند با افراد دلسوز و صادقی که تلاش میکنند پرده از حماقت و فریب دولت محوری، بروکراسی پرستی، برنامه ریزی مرکزی و غرور دولتمردان بردارند و ایشان را از جنگ با مردم و اقتصاد و کسب و کار بازدارند. به دلیل جو "علم زدگی" و "دانشگاه زدگی” و نخبه گرایی ایرانیان، ممکن است این گروه تصورکنند که با فرستادن چند جوان باهوش به رشته اقتصاد، هم آوا و هم سنگر پیدا خواهند کرد، ولی همین نظر در بطن خود نخبه گرایی و دولت محوری دارد! مگر نه اینکه دانشگاه چیزی نیست جز یک اداره ناکارآمد و پرمدعای دیگر که وظیفه تولید بروکرات های دیگر را به عهده دارد؟
مملکت به مهندس خوب، معمار باسلیقه، نانوای خوب و کاسب پوست کلفت بیشتر احتیاج دارد تا کارمندان اضافه دیگری در بانک مرکزی. نگارنده علاوه بر مهندسی، دانش آموخته اقتصاد نیز هست. چه بسا وجود چند اقتصاددان فهیم، که راجع به اهمیت قیمتهای بازار و کنترل نقدینگی و مباحث دیگر صحبت کنند ضرری نداشته باشد، اما اغراق در نقش نظری و کارکردی اقتصاددانان و معرفی آنان به عنوان سوپرمن های جدید راه به جایی نمیبرد و آنچه مسلم است تبلیغ کاذبی برای یک حرکت کاملاً ضداقتصادی و غالباً مخرب، یعنی تغییررشته است.
این مقاله گنجایش پرداختن به تضادهای متعدد فلسفی و نظری اقتصاددانان وطنی را ندارد. نیز بررسی کارنامه علمی و عملی حضرات حوصله دیگری می طلبد. فقط مختصراً و سربسته اشاره میکنم که اکثر مسایل سیاسی اجتماعی بشری بدون راه حل های پیچیده و کاذب حل میشود. دانشگاهیان و روشنفکران پرمدعا بد نیست برگردند و نگاهی به نهادها، سنت ها و روش هایی که نابودشان کردیم بیندازند و با وضع فعلی مقایسه کنند.
برگردیم به سخن اول که صرف نظر از اختلافات فلسفی و نظری، فرستادن فارغ التحصیلان مهندسی به دانشگاه برای علافی بیشتر در رشته های اقتصاد و مدیریت، اتلاف ذهن و عمر است. به عقیده من ترویج اینجور مدرک پرستی ها شگردی دیگر است از نسل ایده فروش، مخزن و مغزدزدی که در دهه های چهل و پنجاه از آمریکا بازگشت و تمام نهادها وسنت ها و دارایی های اقتصادی وفرهنگی جامعه و عمر جوان ها را به آتش کشید تا جیب بقیه را خالی و جیب خود را پر کند.
و خطابم به آن دسته از دانشجویانی که تصور میکنند مشکلات اجتماعی را با مدرک گرفتن میتوانند حل کنند: اهم مشکلات ایران مدیریت ایدئولوژیکی، مدیریت چندگانه و پدیده چند دولتی، برنامه ریزی مرکزی، دزدی دولت با ابزار تورم پولی، انحصارات و تصلب و انسداد سیاسی است. حالا که این را یاد گرفتید (یعنی چیزی که همه میدانند)، بروید دنبال زندگی و کارتان، که مدرک زیادی و متفرقه جای مهارت و تجربه و شجاعت را نمی گیرد!
حال حتی اگر با من موافق هم نیستید، مطلب را با آزادگی برای دانشجویان بفرستید که حداقل نظر متفاوتی دیده باشند و با چشمان باز تصمیم بگیرند. والسلام.
👍31👎2
اندر حکایت شاعران و نویسندگان و منورالفکران این زمانه، که همه چپرو بودند و چپبین و چپدوست، چنانک اگر همهشان در طیارهای سوار شدندی، طیاره به سمت چپ متمایل شدی و سقوط کردی! و حکیمان گفتهاند علت سقوط ممالک محروسه نیز چنین بودی! فاعتبروا یااولیالابصار!
https://www.bbc.com/persian/blog-viewpoints-52352440
@jenabegav
https://www.bbc.com/persian/blog-viewpoints-52352440
@jenabegav
BBC News فارسی
تاثیر مارکسیسم- لنینیسم بر داستاننویسی معاصر ایران: شبح لنین در نفرین زمین
پیروزی انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ به رهبری لنین و تروتسکی در روسیه با شعار و آرمان تحقق عدالت و آزادی حقیقی، برای نویسندگان و هنرمندان ایرانی در دهههای متوالی امیداور و آرمانساز بود.
Audio
اگر میخواهید ببینید که جماعت اراذل و اوباش اشاره شده در پست فوق چه جوی ایجاد کردند، این فایل صوتی را که با لهجه شیرین یزدی در توصیف کارهای محدتقی برخوردار است بشنوید. محمدتقی برخوردار یکی از صاحبان صنایعی بود که پس از انقلاب و به خاطر همین جو مسموم چپی اموالش غارت شد.
خدایش بیامرزاد!
@jenabegav
خدایش بیامرزاد!
@jenabegav
یک داستان جنسی
بخش یک (از دو)
دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی دنیای غرب شاهد یک تحول بزرگ فرهنگی، به خصوص در امور جنسی بود. عوامل مختلفی در این تحول نقش داشتند، از جمله علم مدرن روانشناسی که فروید آن را متحول کرده بود. تاکید بیحد و حساب فروید روی غریزه جنسی نقش بسیار زیادی در تحول نگاه انسانها به این مقوله داشت.
همان زمان در دانشگاه بسیار معتبر جان هاپکینز در آمریکا، روانشناسی نسبتاً مشهور تدریس و تحقیق میکرد. نامش دکتر جان مانی ( Dr. John Money) بود و نظریهای در مورد جنسیت داشت که در جو غالب آن زمان بسیار مورد توجه قرار گرفته بود. او معتقد بود که جنسیت یک تلقین و ساختار اجتماعی است! به عبارت دیگر، زمینههای تربیتی اجتماعی است که موجب تفاوت رفتاری مرد و زن میشود و نه تفاوت بیولوژیک.
عقل و تجربه روزمره انسان معمولی، تجربه انسانی از دنیای حیوانات، و منطق پیش و پا افتاده انسانی حکم به خطا بودن چنین چیزی میکند، ولی جان مانی توانست بسیاری را متقاعد کند که نظریهاش درست است. جو حاکم آن زمان، ظهور فیمینیسم، و نیز پرستیژِ استادیِ دانشگاه جان هاپکینز، به این امر کمک زیادی کرد. به هر حال، مخالفتهای زیادی هم با نظرات او بود، تا آنکه در ۱۹۶۷ یک فرصت طلایی برای دکتر جان مانی پیش آمد تا به همگان درست بودن ادعایش را اثبات کند.
در آن سال یک پدر و مادر کانادایی با نام خانوادگی رایمر Reimer به او مراجعه کردند. آنها دو پسر دوقلوی همسان، به نامهای بروس و برایان داشتند که در آن زمان هنوز دو سالشان کامل نشده بود. یکی از دوقلوها، بروس، در جریان یک عمل ختنه (که به دلیلی پزشکی و به توصیه پزشکان انجام شده بود)، اندام جنسیاش آسیب دیده بود. والدین مستاصل، در همان زمان، تصادفی یک مصاحبه تلویزیونی دکتر مانی را دیده بودند و تصمیم گرفتند با او مشورت کنند. دکتر مانی پیشنهاد کرد که کلاً اندام جنسی بروس را قطع کنند و تغییر جنسیتش دهند و او را مثل یک دختر بزرگ کنند. او توصیه کرد که به هیچ وجه به او و برادرش حقیقت را نگویند، و به آنها اطمینان داد که بروس، که از آن زمان به بعد با نام دخترانه برندا نامیده میشد، مثل یک دختر معمولی بزرگ خواهد شد.
این واقعاً فرصتی طلایی برای جان مانی بود. دو دوقلوی همسان، که حالا یکی از آنها به عنوان پسر و دیگری به عنوان دختر بزرگ میشدند، و میشد نشان داد که چگونه جنسیتهای بدو تولد آنها نقش چندانی در تعیین جنسیت آنها نداشتهاند. یک بار و برای همیشه ثابت میشد که این جامعه است، و نه بیولوژی، که جنسیت را القاء و آن را تحمیل میکند.
برندا حالا دیگر دختربچهای بود که لباس دخترانه و عروسک برایش میخریدند، و موهایش را بلند میگذاشتند. نه خودش و نه برادرش، و نه بعداً که به مدرسه رفتند کسی در مدرسه، از واقعیت امر خبر نداشت. دوقلوها را مرتب به نزد دکتر مانی میبردند تا از لحاظ روانی و فیزیکی آنها را زیر نظر داشته باشد. دکتر مانی این مورد دوقلوها و پیشرفت کار را مرتب در ژورنالهای پزشکی و روانشناسی به عنوان یک مورد موفق گزارش میکرد (البته با نام مستعار برای بچهها تا هویتشان فاش نشود). بعدها معلوم شد که دکتر مانی، در این جلسات مشاوره که فقط خود او و بچهها حضور داشتند، بچهها را وامیداشت که حالتهایی شبیه به حالات جنسی بزرگسالان بگیرند، ایدهای که روانشناسی فرویدی به او داده بود! اگر چه این آزمایشی برای اثبات اولویت ساختاردهی جامعه بر امر بیولوژیک در ساختار جنسی بود، با این وجود سن برندا کمی بالاتر که رفت شروع به تزریق هورمونهای زنانه به او کردند (یعنی کاری بیولوژیک!) تا پستانهای زنانه پیدا کند. حالا برندا یک دختر تمام عیار بود.
بخش یک (از دو)
دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی دنیای غرب شاهد یک تحول بزرگ فرهنگی، به خصوص در امور جنسی بود. عوامل مختلفی در این تحول نقش داشتند، از جمله علم مدرن روانشناسی که فروید آن را متحول کرده بود. تاکید بیحد و حساب فروید روی غریزه جنسی نقش بسیار زیادی در تحول نگاه انسانها به این مقوله داشت.
همان زمان در دانشگاه بسیار معتبر جان هاپکینز در آمریکا، روانشناسی نسبتاً مشهور تدریس و تحقیق میکرد. نامش دکتر جان مانی ( Dr. John Money) بود و نظریهای در مورد جنسیت داشت که در جو غالب آن زمان بسیار مورد توجه قرار گرفته بود. او معتقد بود که جنسیت یک تلقین و ساختار اجتماعی است! به عبارت دیگر، زمینههای تربیتی اجتماعی است که موجب تفاوت رفتاری مرد و زن میشود و نه تفاوت بیولوژیک.
عقل و تجربه روزمره انسان معمولی، تجربه انسانی از دنیای حیوانات، و منطق پیش و پا افتاده انسانی حکم به خطا بودن چنین چیزی میکند، ولی جان مانی توانست بسیاری را متقاعد کند که نظریهاش درست است. جو حاکم آن زمان، ظهور فیمینیسم، و نیز پرستیژِ استادیِ دانشگاه جان هاپکینز، به این امر کمک زیادی کرد. به هر حال، مخالفتهای زیادی هم با نظرات او بود، تا آنکه در ۱۹۶۷ یک فرصت طلایی برای دکتر جان مانی پیش آمد تا به همگان درست بودن ادعایش را اثبات کند.
در آن سال یک پدر و مادر کانادایی با نام خانوادگی رایمر Reimer به او مراجعه کردند. آنها دو پسر دوقلوی همسان، به نامهای بروس و برایان داشتند که در آن زمان هنوز دو سالشان کامل نشده بود. یکی از دوقلوها، بروس، در جریان یک عمل ختنه (که به دلیلی پزشکی و به توصیه پزشکان انجام شده بود)، اندام جنسیاش آسیب دیده بود. والدین مستاصل، در همان زمان، تصادفی یک مصاحبه تلویزیونی دکتر مانی را دیده بودند و تصمیم گرفتند با او مشورت کنند. دکتر مانی پیشنهاد کرد که کلاً اندام جنسی بروس را قطع کنند و تغییر جنسیتش دهند و او را مثل یک دختر بزرگ کنند. او توصیه کرد که به هیچ وجه به او و برادرش حقیقت را نگویند، و به آنها اطمینان داد که بروس، که از آن زمان به بعد با نام دخترانه برندا نامیده میشد، مثل یک دختر معمولی بزرگ خواهد شد.
این واقعاً فرصتی طلایی برای جان مانی بود. دو دوقلوی همسان، که حالا یکی از آنها به عنوان پسر و دیگری به عنوان دختر بزرگ میشدند، و میشد نشان داد که چگونه جنسیتهای بدو تولد آنها نقش چندانی در تعیین جنسیت آنها نداشتهاند. یک بار و برای همیشه ثابت میشد که این جامعه است، و نه بیولوژی، که جنسیت را القاء و آن را تحمیل میکند.
برندا حالا دیگر دختربچهای بود که لباس دخترانه و عروسک برایش میخریدند، و موهایش را بلند میگذاشتند. نه خودش و نه برادرش، و نه بعداً که به مدرسه رفتند کسی در مدرسه، از واقعیت امر خبر نداشت. دوقلوها را مرتب به نزد دکتر مانی میبردند تا از لحاظ روانی و فیزیکی آنها را زیر نظر داشته باشد. دکتر مانی این مورد دوقلوها و پیشرفت کار را مرتب در ژورنالهای پزشکی و روانشناسی به عنوان یک مورد موفق گزارش میکرد (البته با نام مستعار برای بچهها تا هویتشان فاش نشود). بعدها معلوم شد که دکتر مانی، در این جلسات مشاوره که فقط خود او و بچهها حضور داشتند، بچهها را وامیداشت که حالتهایی شبیه به حالات جنسی بزرگسالان بگیرند، ایدهای که روانشناسی فرویدی به او داده بود! اگر چه این آزمایشی برای اثبات اولویت ساختاردهی جامعه بر امر بیولوژیک در ساختار جنسی بود، با این وجود سن برندا کمی بالاتر که رفت شروع به تزریق هورمونهای زنانه به او کردند (یعنی کاری بیولوژیک!) تا پستانهای زنانه پیدا کند. حالا برندا یک دختر تمام عیار بود.
👍10
یک داستان جنسی
بخش دو (از دو)
ولی برندا نمیتوانست یک دختر تمام عیار باشد! اگرچه خود فکر میکرد دختر است، ولی تمام کارهای پسرها را تقلید میکرد. به جای دامن دوست داشت شلوار بپوشد، بازیهای پسرانه کند، و حتی ایستاده ادرار کند. هویت جعلی دخترانه او را به شدت عصبی و پرخاشگر کرده بود و پدر و مادر بیچارهاش نمیدانستند چه کار کنند. دکتر مانی مرتب به آنها اطمینان میداد که همه چیز خوب است، و البته در گزارشات علمی خود نیز کماکان بر موفق بودن این آزمایش بزرگ تاکید میکرد. ولی بچهها هیچکدام دوست نداشتند دیگر به مطب دکتر مانی بروند. در ۱۳ سالگی برندا تهدید کرد که اگر بار دیگر بخواهند او را نزد دکتر مانی ببرند خودکشی خواهد کرد، و بنابراین ویزیت کردن دکتر مانی قطع شد. بالاخره در ۱۴ سالگی، احوال برندا آن قدر بد بود که لاجرم والدینش چارهای ندیدند جز اینکه حقیقت را به او بگویند.
برندا بلافاصله تصمیم گرفت که دوباره به جنسیت طبیعیاش برگردد. نام دیوید را برای خود انتخاب کرد، هورمونهای مردانه دریافت کرد و چند بار دوباره عمل جراحی شد. با اینکه قادر به عمل جنسی نبود، در ۲۵ سالگی، در ۱۹۹۰، ازدواج کرد. دکتر مانی، علیرغم خبردار بودنش از تمام اینها، هیچگاه حقیقت مسئله را فاش نکرد! برای او و نظریهاش در باره جنسیت موفقیت این مورد خیلی بیشتر اهمیت داشت تا حقیقت. پس به دروغگویی خود ادامه داد! در حقیقت، تا حد زیادی بر اساس موفقیت ادعایی این تجربه، بیمارستانِ دانشگاه جان هاپکینز به یک مرکز تغییر جنسیت بدل شده بود و در آن سالها تعداد زیادی کودک را در آنجا با جراحی تغییر جنسیت دادند. این بیمارستان الان نیز یکی از فعالترین بیمارستانها در این زمینه است.
اما تمام آنچه بر سر دو برادر رفت اثر روانی عمیق و مخربی روی آنها گذاشت. در سال ۱۹۹۷ یک خبرنگار آمریکایی داستان را کشف کرد و متعاقب آن، دو برادر دریافتند که مورد آنها هنوز به عنوان یک مورد موفق گزارش میشود! در سال ۲۰۰۰ آنها داستان خود را در اختیار عموم مردم گذاشتند.
برایان در ۲۰۰۲ به دلیل مصرف زیاد داروهای ضد افسردگی فوت کرد، و دو سال بعد، دیوید (بروس یا برندا!) خودکشی کرد. این بود پایان فاجعه بار این داستان.
➖➖➖➖➖➖➖
این داستان تمام شد، ولی داستان حماقت آمیخته با خباثت ایدئولوژی جنسیتی ادامه پیدا کرد و همین الان با شدت و حدت حتی بیشتر ادامه دارد. الان در آمریکا و خیلی از کشورهای اروپایی این ایدئولوژی با قدرت متکی به رسانهها، دانشگاهها، روشنفکران و دولتها تبلیغ میشود، و اگر کسی بخواهد علناً با آن مخالفت کند، به تعصب و جهل متهم میشود. کار به جایی رسیده که بعضی جاها، اگر پدر و مادرِ بچهای از تزریق هورمونهای جنس مخالف به بچهشان خودداری کنند، متهم به سوء پرورشِ بچه میشوند. این ایدئولوژی، و ایدئولوژی خواهرش یعنی فیمینیسم (که برعکس ادعایش واقعاً در مورد حقوق زنان نیست، بلکه در مورد قدرت است)، و نیز آزادیهای جنسی ملهم از دهه ۱۹۶۰، دارند بنیادهای طبیعی خانواده را ویران میکنند. و خانواده آخرین سنگر انسان مدرن است در برابر آنهایی که میخواهند او را کنترل کنند.
داستان، داستانِ سلطنت شیطان است در روزگار مدرن!
فاستعذ بالله!
بخش دو (از دو)
ولی برندا نمیتوانست یک دختر تمام عیار باشد! اگرچه خود فکر میکرد دختر است، ولی تمام کارهای پسرها را تقلید میکرد. به جای دامن دوست داشت شلوار بپوشد، بازیهای پسرانه کند، و حتی ایستاده ادرار کند. هویت جعلی دخترانه او را به شدت عصبی و پرخاشگر کرده بود و پدر و مادر بیچارهاش نمیدانستند چه کار کنند. دکتر مانی مرتب به آنها اطمینان میداد که همه چیز خوب است، و البته در گزارشات علمی خود نیز کماکان بر موفق بودن این آزمایش بزرگ تاکید میکرد. ولی بچهها هیچکدام دوست نداشتند دیگر به مطب دکتر مانی بروند. در ۱۳ سالگی برندا تهدید کرد که اگر بار دیگر بخواهند او را نزد دکتر مانی ببرند خودکشی خواهد کرد، و بنابراین ویزیت کردن دکتر مانی قطع شد. بالاخره در ۱۴ سالگی، احوال برندا آن قدر بد بود که لاجرم والدینش چارهای ندیدند جز اینکه حقیقت را به او بگویند.
برندا بلافاصله تصمیم گرفت که دوباره به جنسیت طبیعیاش برگردد. نام دیوید را برای خود انتخاب کرد، هورمونهای مردانه دریافت کرد و چند بار دوباره عمل جراحی شد. با اینکه قادر به عمل جنسی نبود، در ۲۵ سالگی، در ۱۹۹۰، ازدواج کرد. دکتر مانی، علیرغم خبردار بودنش از تمام اینها، هیچگاه حقیقت مسئله را فاش نکرد! برای او و نظریهاش در باره جنسیت موفقیت این مورد خیلی بیشتر اهمیت داشت تا حقیقت. پس به دروغگویی خود ادامه داد! در حقیقت، تا حد زیادی بر اساس موفقیت ادعایی این تجربه، بیمارستانِ دانشگاه جان هاپکینز به یک مرکز تغییر جنسیت بدل شده بود و در آن سالها تعداد زیادی کودک را در آنجا با جراحی تغییر جنسیت دادند. این بیمارستان الان نیز یکی از فعالترین بیمارستانها در این زمینه است.
اما تمام آنچه بر سر دو برادر رفت اثر روانی عمیق و مخربی روی آنها گذاشت. در سال ۱۹۹۷ یک خبرنگار آمریکایی داستان را کشف کرد و متعاقب آن، دو برادر دریافتند که مورد آنها هنوز به عنوان یک مورد موفق گزارش میشود! در سال ۲۰۰۰ آنها داستان خود را در اختیار عموم مردم گذاشتند.
برایان در ۲۰۰۲ به دلیل مصرف زیاد داروهای ضد افسردگی فوت کرد، و دو سال بعد، دیوید (بروس یا برندا!) خودکشی کرد. این بود پایان فاجعه بار این داستان.
➖➖➖➖➖➖➖
این داستان تمام شد، ولی داستان حماقت آمیخته با خباثت ایدئولوژی جنسیتی ادامه پیدا کرد و همین الان با شدت و حدت حتی بیشتر ادامه دارد. الان در آمریکا و خیلی از کشورهای اروپایی این ایدئولوژی با قدرت متکی به رسانهها، دانشگاهها، روشنفکران و دولتها تبلیغ میشود، و اگر کسی بخواهد علناً با آن مخالفت کند، به تعصب و جهل متهم میشود. کار به جایی رسیده که بعضی جاها، اگر پدر و مادرِ بچهای از تزریق هورمونهای جنس مخالف به بچهشان خودداری کنند، متهم به سوء پرورشِ بچه میشوند. این ایدئولوژی، و ایدئولوژی خواهرش یعنی فیمینیسم (که برعکس ادعایش واقعاً در مورد حقوق زنان نیست، بلکه در مورد قدرت است)، و نیز آزادیهای جنسی ملهم از دهه ۱۹۶۰، دارند بنیادهای طبیعی خانواده را ویران میکنند. و خانواده آخرین سنگر انسان مدرن است در برابر آنهایی که میخواهند او را کنترل کنند.
داستان، داستانِ سلطنت شیطان است در روزگار مدرن!
فاستعذ بالله!
👍26👎7
ایدئولوژی جنسیتی
در بالا عکس منوهای مختلف برای ثبتنام آنلاین بانک Scotia در کانادا را ببینید. منوی اول مربوط به جنسیت شخص است.اگر قبلاً شخص را با جنسیت مرد و زن میشناختند، حالا ده تا جنسیت مختلف تعریف شده (و هر روز هم به تعدادش اضافه میشود). منوی بعدی هم شخص ابراز میکند که جهتگیری جنسیاش (یعنی تمایلات جنسیاش) کدام سمت است! چالبتر منوی سوم است.:ضمیری که شخص برای خودش ترجیح میدهد. در انگلیسی he و she را برای مرد و زن به کار میبرند، ولی ایدئولوژی جدید دوجین ضمیر نو اختراع کرده که شخص، بنابر هویت جنسی و تمایلات جنسیاش، میتواند از لیستی که هر روز بزرگتر میشود انتخاب کند.
این دیوانگی محض دارد غرب را میگیرد. در بعضی مدارس و دانشگاهها، ضمیر اشتباه برای کسی به کار بردن عواقب دارد!
یک معیار خوب برای سنجش این که یک ایدئولوژی چه قدر تمامیتگراست، تغییرات عمدی و اجباری است که بر زبان تحمیل میکند: تغییر معانی کلمات، ابداع کلمات جدید و اجبار جامعه به کار بردن این واژهها در معانی تحمیلی.اگر پروپاگاندای رسانهای و تحمیل ایدئولوژیک نبود، آیا جامعه واژه "ازدواج" را برای رابطه دو مرد یا دو زن به کار میبُرد؟
در بالا عکس منوهای مختلف برای ثبتنام آنلاین بانک Scotia در کانادا را ببینید. منوی اول مربوط به جنسیت شخص است.اگر قبلاً شخص را با جنسیت مرد و زن میشناختند، حالا ده تا جنسیت مختلف تعریف شده (و هر روز هم به تعدادش اضافه میشود). منوی بعدی هم شخص ابراز میکند که جهتگیری جنسیاش (یعنی تمایلات جنسیاش) کدام سمت است! چالبتر منوی سوم است.:ضمیری که شخص برای خودش ترجیح میدهد. در انگلیسی he و she را برای مرد و زن به کار میبرند، ولی ایدئولوژی جدید دوجین ضمیر نو اختراع کرده که شخص، بنابر هویت جنسی و تمایلات جنسیاش، میتواند از لیستی که هر روز بزرگتر میشود انتخاب کند.
این دیوانگی محض دارد غرب را میگیرد. در بعضی مدارس و دانشگاهها، ضمیر اشتباه برای کسی به کار بردن عواقب دارد!
یک معیار خوب برای سنجش این که یک ایدئولوژی چه قدر تمامیتگراست، تغییرات عمدی و اجباری است که بر زبان تحمیل میکند: تغییر معانی کلمات، ابداع کلمات جدید و اجبار جامعه به کار بردن این واژهها در معانی تحمیلی.اگر پروپاگاندای رسانهای و تحمیل ایدئولوژیک نبود، آیا جامعه واژه "ازدواج" را برای رابطه دو مرد یا دو زن به کار میبُرد؟
👍10👎4
این کلیپ و مطلب ذیل آن از آقای پویا ناظران را ببینید.
سئوال اول: در میان کشورهای اروپایی، آمریکا، چین، امارات، قطر، عمان، کویت، عربستان سعودی، عراق، افغانستان، هنککنگ، سنگاپور، مالزی، ژاپن، کره جنوبی، در کدام کشور دولت قیمت کالاها را مشخص میکند یا بر قیمت کالاها نظارت دارد؟ جواب: در هیچ کدام. وضعیت #تورم در این کشورها؟ بسیار پایین، و معمولاً نزدیک صفر!
در چه کشورهایی قوانین قیمتگذاری دولتی و نظارت بر این قوانین شدیداً وجود دارد؟ جواب: کره شمالی، کوبا، ونزوئلا، ایران!
سئوال دوم: چرا وضع اقتصادیمان این طور است و چنین تورم بزرگی هر ساله داریم؟ جواب: چون احمقهای شارلاتانی مثل این نخبه اعظم و استاد دانشگاه، جناب دکتر شیبانی، که در این کلیپ صحبت میکند، سکاندار اقتصاد مملکت ما بودهاند. این جناب که ظرف چهار سال که رئیس بانک مرکزی بود نقدینگی را سه برابر و نیم کرد (یعنی ظرف چهار سال ریاستش ارزش ریال را از ثلث هم کمتر کرد)، حالا نشسته میگوید که ما چون بر بازار کنترل نداریم و قیمتها را دست بازار سپردهایم، بنابراین سبزیفروش میتواند گرانی ایجاد کند. در کشوری که از قیمت ارز تا قیمت شیرینی دانمارکیاش را دولت تعیین یا نظارت میکند!
اگر هر کشوری در دنیا با بهترین اقتصاد را چهار سال بدهید دست این نخبگان، نخبگانی که عمرشان را یا در دانشگاه بودهاند یا بوروکرات بودهاند، آن اقتصاد را ویران خواهند کرد. یک سبزیفروش بیسواد به مراتب بهتر از حضرات اقتصاد را میفهمد، حتی اگر این حضرات بیست تا دکترای اقتصاد داشته باشند.
پینوشت: مسئله خوبی یا بدی حذف چهار صفر از پول نیست. مسئله این است که نوع استدلالش نشان میدهد که این جناب فرهیخته به شدت جاهل و احمق است و با این وجود چهار سال سکان مهمترین نهاد اقتصادی مملکت دستش بوده. از این فرهیختگان کم هم نداریم.
صد هزار مرتبه خدا را شکر که ما گاویم و نه یک نخبه فرهیخته!
@jenabegav
سئوال اول: در میان کشورهای اروپایی، آمریکا، چین، امارات، قطر، عمان، کویت، عربستان سعودی، عراق، افغانستان، هنککنگ، سنگاپور، مالزی، ژاپن، کره جنوبی، در کدام کشور دولت قیمت کالاها را مشخص میکند یا بر قیمت کالاها نظارت دارد؟ جواب: در هیچ کدام. وضعیت #تورم در این کشورها؟ بسیار پایین، و معمولاً نزدیک صفر!
در چه کشورهایی قوانین قیمتگذاری دولتی و نظارت بر این قوانین شدیداً وجود دارد؟ جواب: کره شمالی، کوبا، ونزوئلا، ایران!
سئوال دوم: چرا وضع اقتصادیمان این طور است و چنین تورم بزرگی هر ساله داریم؟ جواب: چون احمقهای شارلاتانی مثل این نخبه اعظم و استاد دانشگاه، جناب دکتر شیبانی، که در این کلیپ صحبت میکند، سکاندار اقتصاد مملکت ما بودهاند. این جناب که ظرف چهار سال که رئیس بانک مرکزی بود نقدینگی را سه برابر و نیم کرد (یعنی ظرف چهار سال ریاستش ارزش ریال را از ثلث هم کمتر کرد)، حالا نشسته میگوید که ما چون بر بازار کنترل نداریم و قیمتها را دست بازار سپردهایم، بنابراین سبزیفروش میتواند گرانی ایجاد کند. در کشوری که از قیمت ارز تا قیمت شیرینی دانمارکیاش را دولت تعیین یا نظارت میکند!
اگر هر کشوری در دنیا با بهترین اقتصاد را چهار سال بدهید دست این نخبگان، نخبگانی که عمرشان را یا در دانشگاه بودهاند یا بوروکرات بودهاند، آن اقتصاد را ویران خواهند کرد. یک سبزیفروش بیسواد به مراتب بهتر از حضرات اقتصاد را میفهمد، حتی اگر این حضرات بیست تا دکترای اقتصاد داشته باشند.
پینوشت: مسئله خوبی یا بدی حذف چهار صفر از پول نیست. مسئله این است که نوع استدلالش نشان میدهد که این جناب فرهیخته به شدت جاهل و احمق است و با این وجود چهار سال سکان مهمترین نهاد اقتصادی مملکت دستش بوده. از این فرهیختگان کم هم نداریم.
صد هزار مرتبه خدا را شکر که ما گاویم و نه یک نخبه فرهیخته!
@jenabegav
Telegram
وقایع اقتصادیه - پویا ناظران
استاد دانشگاه و رییس اسبق بانک مرکزی، فرق گرونفروشی و تورم رو متوجه نیست!
تورم، کاهش ارزش پوله! وقتی حجم پول زیاد میشه ارزشش کم میشه که بهش میگیم تورم. ارزش پول که کم میشه، کسبه قیمت رو افزایش میدن. این گرونفروشی نیست! بیارزش شدن پوله!
مسئول کنترل حجم…
تورم، کاهش ارزش پوله! وقتی حجم پول زیاد میشه ارزشش کم میشه که بهش میگیم تورم. ارزش پول که کم میشه، کسبه قیمت رو افزایش میدن. این گرونفروشی نیست! بیارزش شدن پوله!
مسئول کنترل حجم…
👍2