🔰چگونه نوار کاست یک رژیم سیاسی را سرنگون کرد؛
رسانه‌های کوچک، انقلاب‌های بزرگ

🔸واکاوی نظریه‌ای که قدرت «رسانه‌های کوچک» را پیش از عصر شبکه‌های اجتماعی توضیح داد
کتاب رسانه‌های کوچک، انقلاب بزرگ؛ ارتباطات، فرهنگ و انقلاب ایران نوشته آنابل سِربِرنی و علی محمدی، با ترجمه محمود مقدس و انتشار نشر کرگدن، روایتی متفاوت از انقلاب ۱۳۵۷ ارائه می‌کند؛ روایتی که به جای تمرکز بر رهبران سیاسی یا کشمکش‌های ایدئولوژیک، نگاه خود را به مسیرهای گردش پیام در جامعه می‌دوزد. نویسندگان نشان می‌دهند چگونه نوار کاست، اعلامیه، مسجد، بازار و شبکه‌های غیررسمی ارتباط، در برابر دستگاه عظیم رسانه‌ای حکومت، نقشی تعیین‌کننده یافتند و تصویری تازه از رابطه رسانه و تغییر اجتماعی پیش روی .


🔸هسته استدلال کتاب روشن است. رسانه فقط ابزاری برای انتقال پیام نیست؛ بخشی از سازوکار قدرت است و هم‌زمان می‌تواند به بستری برای مقاومت تبدیل شود. در سال‌های منتهی به انقلاب، رادیو و تلویزیون زیر سلطه کامل حکومت قرار داشت، اما شبکه‌ای گسترده از رسانه‌های کوچک، که بر اعتماد اجتماعی و پیوندهای فرهنگی تکیه داشت، فضای دیگری برای گفت‌وگو و تبادل معنا پدید آورد. همین تجربه، بسیاری از فرضیه‌های رایج در نظریه‌های کلاسیک ارتباطات و توسعه را زیر سؤال می‌برد؛ نظریه‌هایی که رسانه‌های بزرگ را موتور اصلی دگرگونی‌های اجتماعی می‌دانستند.

🔸یکی از درخشان‌ترین بخش‌های کتاب، به نسبت میان زبان و سیاست می‌پردازد. سربرنی و محمدی یادآوری می‌کنند که هیچ شبکه ارتباطی، هر اندازه گسترده و کارآمد، بدون زبانی که بتواند تجربه و احساس مردم را بیان کند، دوام نمی‌آورد.

🔸ارزش واقعی کتاب زمانی آشکار می‌شود که نویسندگان از دل یک تجربه تاریخی، چارچوبی نظری استخراج می‌کنند که در موقعیت‌های دیگر نیز قابل استفاده است. بسیاری از آثار مربوط به انقلاب ایران در مرز روایت تاریخی یا تحلیل سیاسی باقی می‌مانند. سربرنی و محمدی راه دیگری را انتخاب کرده‌اند. انقلاب ایران برای آنان آزمایشگاهی است که می‌توان با کمک آن، برخی از پیش‌فرض‌های رایج علوم ارتباطات را دوباره آزمود. مفهوم «رسانه‌های کوچک» مهم‌ترین دستاورد این تلاش است؛ مفهومی که بعدها در پژوهش‌های مربوط به جنبش‌های اجتماعی، رسانه‌های جایگزین و ارتباطات شبکه‌ای بارها تکرار شد. با گسترش اینترنت و شبکه‌های اجتماعی نیز بسیاری از پژوهشگران دوباره به این کتاب بازگشتند و نشان دادند منطق ارتباطات شبکه‌ای، سال‌ها پیش از عصر دیجیتال وجود داشته است.

ibna.ir/x6Jb6

@ibna_official

🎊🎊 تجدید چاپ شد

بلندپروازی اخلاقی
استعدادت را هدر نده و تغییر ایجاد کن
روتگر برگمن
ترجمۀ رضا یعقوبی
مجموعۀ «خوب زیستن»/ دبیر مجموعه: بابک عباسی
۲۷۶ صفحه/ قیمت پشت جلد: ۷۵۰۰۰۰ تومان
بازدید و خرید از سایت نشر کرگدن:
www.kargadanpub.com

🔸 شاید شما، با فرصت محدودتان در این سیاره، رؤیای انجام دادن کاری بیش از یافتن شادیِ شخصیِ خود داشته باشید. شاید نخواهید در بستر مرگ حسرت بخورید که ظرفیت بیشتری در وجودتان بوده است. در این صورت، به کتابی نیاز دارید که فراتر از راهنمای یافتنِ خوشبختیِ فردی باشد. به کتابی نیاز دارید که زندگی را آسان‌تر نکند، بلکه دشوارترش سازد. به کتابی که آرامش ندهد، بلکه اصطکاک ایجاد کند. به کتابی که گاه آرزو کنید ای کاش هرگز آن را برنداشته بودید، چون شاید مجبورتان کند زندگی‌تان را تغییر دهید.
🔸 بلندپروازی اخلاقی فراخوانی است قدرتمند برای دور ریختن وسواس‌های درون‌نگرانۀ امروزی، مثل خودشناسی، و همۀ آن هدف‌ها و برنامه‌های خودمحور کوچینگ که وعده‌های خوشبختی می‌دهند، اما پوچ‌اند. این کتاب، درعوض، ما را دعوت می‌کند به اندیشیدن به آن بخش از وجودمان که می‌تواند تغییری در جهان ایجاد کند. این مسیری است که به احتمال زیاد شادی و رضایت واقعی به بار می‌آورد.
🔸 روتگر برگمن به ما کمک می‌کند بلندپروازی‌های اخلاقی‌مان را گسترش دهیم و دریابیم که چطور می‌توان به ساختن جهانی بهتر کمک کرد. کتاب او راهنمای عملی کسانی است که آماده‌اند زندگی‌شان را وقف تغییرات واقعی کنند.

#نشر_کرگدن، #تجدید_چاپ، #بلندپروازی_اخلاقی، #تغییر_سبک_زندگی، #رشد_فردی_اجتماعی

🔰نگاهی به کتاب «شرم‌آگاهی؛ آغاز مسئولیت»؛
در روند ساخته‌شدن شرم مداخله کنیم
فهم «ناظم درون» با تفکر نقادانه

🔸کتاب «شرم‌آگاهی؛ آغاز مسئولیت» با این ایده پیش می‌رود که شرم در بستر فرهنگ و از دل روایت‌ها، ارزش‌ها و تفسیرهای ذهنی ساخته می‌شود. نویسندگان با تکیه بر تفکر نقادانه نشان می‌دهند چگونه می‌توان به‌جای صرفِ تاب‌آوری، در روند شکل‌گیری شرم مداخله کرد: انواع شرم را شناخت، واکنش‌های ناهوشیار (تسلیم، فرار، جبران افراطی) را دید، خطاهای شناختی را تشخیص داد و با بازبینی روایت‌های شرم‌زا به مسئولیت‌پذیری احساسی و کاهش رنج غیرضروری نزدیک شد.

🔸کتاب با یک پیشگفتار روایی و تمثیلی شروع می‌شود؛ روایتی که هم خوش‌خوان است و هم «مسئله» را به‌سرعت در قاب می‌نشاند. نویسندگان، شخصیت «تارزان» را که دور از جامعه و هنجارها بزرگ شده در برابر انسانی متمدن قرار می‌دهند؛ انسانی مانند «جورج واشینگتن ویلیامز» که در جهان اجتماعیِ مدرن زندگی می‌کند و پیوسته زیر نگاه معیارها و انتظارهاست. تارزان در جهان نیازهای طبیعیِ خود حرکت می‌کند: غذا، سرپناه، ایمنی، بقا؛ و احساساتش نیز عمدتاً حول همین محور می‌چرخد. اما در زندگی ویلیامز، چیزی هست که رفتار را تنظیم می‌کند و انتخاب‌ها را جهت می‌دهد: شرم؛ احساسی که در متن جامعه معنا پیدا می‌کند و با «قضاوت»، «تحقیر» و «طرد» گره خورده است. کتاب نشان می‌دهد معیارها آن‌قدر درونی می‌شوند که حتی اگر کسی بیرون از فرد او را بازخواست نکند، در «دادگاهی» درونی محکوم می‌شود؛ دادگاهی که در آن دادستان، قاضی و متهم هر سه خود فردند.

🔸نقطۀ کانونی اثر، از فصل چهارم به بعد آشکار می‌شود؛ جایی که عنوان کتاب دقیقاً به کار می‌افتد: عقلانی کردن شرم و تقویت مسئولیت‌پذیری احساسی. نویسندگان می‌گویند بیشتر منابع موجود پس از معرفی شرم، بر مدیریت پیامدها و افزایش تاب‌آوری متمرکز می‌شوند؛ اینها مفیدند، اما کافی نیستند. پیشنهاد کتاب «اساسی‌تر» است: پیش از طغیان احساس، در روند ساخت آن مداخله کنیم. شرم در روایت‌ها و تعبیرهای شناختی برآمده از ارزش‌ها و باورهای فرهنگی نهفته است و بر حالت‌هایی درونی اطلاق می‌شود که در آنها فرد با برچسب‌هایی مثل عیب‌ناکی، وصله ناجور بودن، بی‌عرضگی، بی‌ارزشی و بی‌کفایتی روبه‌رو می‌شود. تجربه‌های ناگوار فردی نیز می‌توانند به این ارزیابی‌های غیرمنصفانه خوراک بدهند و آنها را «تأیید» کنند. بنابراین اگر هدف، تغییر تجربه شرم است، راهی کارآمدتر از دستکاری روایت‌های شرم وجود ندارد.

🔸️«شرم‌آگاهی؛ آغاز مسئولیت» را می‌توان تلاشی منسجم برای بازتعریف مسئلۀ شرم دانست: شرم، در روایت کتاب پدیده‌ای است که در دل تمدن، ارزش‌ها و نیاز به تعلق ساخته می‌شود و سپس در ذهن فرد با روایت‌ها و تعبیرهای شناختی ادامه حیات می‌دهد. اهمیت کتاب در این است که به خواننده می‌گوید اگر شرم «ساخته می‌شود»، می‌توان آن را بازساخت؛ آن هم با کندوکاو در روایت‌ها، شناسایی باورهای ناکارآمد و سنجش آنها با تفکر نقادانه. نتیجه‌ای که کتاب پی می‌گیرد، عبور از شرم فلج‌کننده و نزدیک شدن به مسئولیت‌پذیری احساسی است؛ مسئولیتی که در متن کتاب، به معنای سرزنش خود نیست، بلکه به معنای پس گرفتن سهم خود در ساختن تجربه هیجانی و رها شدن از رنجی است که «غیرضروری» ساخته می‌شود.

ibna.ir/x6H96

@ibna_official