اتحاد جماهیر شوروی هم کشتی کشتی نفت روسیه را مفت به کشورهای همقماش خود میداد تا نفوذ امپراتوری سرخ را در سراسر جهان حفظ کند ، از بلغارستان بگیرید تا لهستان ، مجارستان ، چکسلواکی ، رومانی ، آلمان شرقی و کوبا که نفت مفت برادر بزرگ را میگرفتند و بلافاصله به کشورهای غربی به قیمت بازار آزاد میفروختند تا درآمد حاصل را صرف اقتصاد رو به زوالشان بکنند . شوروی سالیانه ٣٠ میلیارد دلار صرف کمک اقتصادی به کشورهای متحدش میکرد در حالی که اقتصاد ویران داخلی خودش به شدت به این پول نیاز داشت
پل کندی مورخ انگلیسی میگوید : چنانچه یک کشور حیطۀ حاکمیت خود را در امور خارجی بیش از حد گسترش دهد نه تنها منفعتی نصیب خود نمیکند بلکه به واسطۀ این هزینههای بیهوده در معرض فروپاشی داخلی قرار میگیرد و اصولا راز نابودی شوروی در همین ویژگی نهفته بود.
در عین حال شوروی مجبور بود علاوه بر صدور نفت و گاز مفت ، بخش قابل توجهی از بودجه سالیانهاش را هم صرف تولید تسلیحات نظامی کند تا در رقابت تسلیحاتی با آمریکا و غرب کم نیاورد ولی نهایتا آنچه سرنوشت این کشور را رقم زد نه تعداد موشکهای هستهایش بود نه تعداد کشورهای کمونیستی متحد بلکه نبود کاغذ توالت در فروشگاههای مسکو و بلگراد نقطۀ پایان این امپراتوری را رقم زد.
آرمانگرایی شدید ویژگی اصلی جامعه شوروی بود اما دولت شوروی در انتقال این آرمانها به نسلهای بعد عاجز بود در نتیجه وقتی یک حکومت دشمنان خارجی زیادی دارد تنها در صورتی میتواند كار خود را پیش ببرد كه به ملتش متكی باشد ولی مردم واقعا چرا باید از حاکمانی دروغگو و بیلیاقت حمایت کنند ؟!
✅ @karkhone
پل کندی مورخ انگلیسی میگوید : چنانچه یک کشور حیطۀ حاکمیت خود را در امور خارجی بیش از حد گسترش دهد نه تنها منفعتی نصیب خود نمیکند بلکه به واسطۀ این هزینههای بیهوده در معرض فروپاشی داخلی قرار میگیرد و اصولا راز نابودی شوروی در همین ویژگی نهفته بود.
در عین حال شوروی مجبور بود علاوه بر صدور نفت و گاز مفت ، بخش قابل توجهی از بودجه سالیانهاش را هم صرف تولید تسلیحات نظامی کند تا در رقابت تسلیحاتی با آمریکا و غرب کم نیاورد ولی نهایتا آنچه سرنوشت این کشور را رقم زد نه تعداد موشکهای هستهایش بود نه تعداد کشورهای کمونیستی متحد بلکه نبود کاغذ توالت در فروشگاههای مسکو و بلگراد نقطۀ پایان این امپراتوری را رقم زد.
آرمانگرایی شدید ویژگی اصلی جامعه شوروی بود اما دولت شوروی در انتقال این آرمانها به نسلهای بعد عاجز بود در نتیجه وقتی یک حکومت دشمنان خارجی زیادی دارد تنها در صورتی میتواند كار خود را پیش ببرد كه به ملتش متكی باشد ولی مردم واقعا چرا باید از حاکمانی دروغگو و بیلیاقت حمایت کنند ؟!
✅ @karkhone
"مصطفی عالی نسب"؛ کارآفرین ملی یا مارکسیست مسلمان
صنعتگری که به مردم کشورش استفاده از نفت را آموخت
در سال ۱۲۹۸ خانواده ای تبریزی در شهر کاظمین پسري به دنیا آوردند كه بعدها نقش مهمي در پيوند اقتصاد و کارآفرینی ايفا كرد.
"میر مصطفی عالی نسب" که پیش وند "میر" را به واسطه سیادت خانواده در نام خود داشت، در سال ۱۳۱۶ به تنهایی راهی تهران شد و در دوره های آموزشی حسابداری شرکت کرد.
او دوره های آموزش زبان انگلیسی و فرانسه را نیز پشت سر گذاشت و به طور همزمان در بخش حسابداری شرکت تجاری اتفاق، فعالیت می کرد.
پس از مدت کوتاهی با پیشرفت در امور شغلی موفق شد ریاست حسابداری شرکت را به عهده بگيرد.
مصطفي مطالعات خود را دائما در زمینه های اقتصادی، اسلامی و سایر بخش ها تعمیم مي داد. مطالعاتي كه براي او هم جنبه نظری داشتند و هم برای فهم هرچه بهتر مشکلات، نیازها و مسائل اقتصاد ایران انجام می شدند.
مطالعه مكاتب اقتصادی را از نظریه افلاطون آغاز کرد و هنگامی که به مکتب تاریخی آلمان رسید، مجذوب استحکام نظری و راه گشایی های عملی آن شد.
او همزمان در کنار این مطالعات، در مورد مناطق مختلف ایران نیز به تحقیق مي پرداخت.
با توجه به اينكه مذهب در اين خانواده ریشه پرقدرتي داشت، عالی نسب توانست در كنار مرتضی مطهری و سید محمد حسین بهشتی جلسات و مباحث مستمری را دنبال كند و همچنين از دوستان نزديك علامه محمد تقی جعفری نیز محسوب مي شد.
در سال ۱۳۲۰ پس از گذراندن چند دوره آموزشی و کار در شرکت اتفاق، بر اثر اشغال ایران توسط متفقین به تبریز بازگشت و کسب و کار مستقلی به راه انداخت.
پس از تسلط حزب دموکرات در شهریور ۱۳۲۴ بر تبریز، میرمصطفی عالی نسب بار دیگر به تهران آمد و تا سال ۱۳۲۸ به تجارت ظروف چینی و بلور مشغول شد.
در بازار بزرگ تهران حجره او در تیمچه حاجب الدوله یکی از پر رفت و آمدترین حجره ها شد. قدرت فعالیت اقتصادی او شهرت ویژه ای پیدا کرد و هنوز ۳۰ سال را تمام نکرده بود که تجربه های متنوعی در فعالیت های اقتصادی از مدیریت حسابداری شرکت اتفاق در تهران، فروش سهام، کار در شرکت ها تا فعالیت مستقل تجارت ظروف چینی در تبریز و تهران را از سر گذراند.
وی با مطالعات دینی و بررسی های اقتصادی ای كه داشت و همچنين به واسطه رویکردهای ملی، تصمیم گرفت مسیر فعالیت های خود را تغییر دهد و در مسیر تولید ملی گام بردارد. عالی نسب از سال ۱۳۲۸ دیگر کارت بازرگانی اش را تمدید نکرد.
اين تصمیم عالی نسب برای تغییر رویه در فعالیت های اقتصادی مصادف شد با ملی کردن صنعت نفت كه توسط محمد مصدق انجام گرفت.
با توجه به اينكه آن زمان چراغ های نفتی توسط کمپانی والور انگلستان به ایران می آمد با تحریم این کشور دچار مشکل شده بوديم.
بخش دوم این متن را در لینک زیر مطالعه بفرمایید:
https://bit.ly/30sFfUx
✅ @karkhone
صنعتگری که به مردم کشورش استفاده از نفت را آموخت
در سال ۱۲۹۸ خانواده ای تبریزی در شهر کاظمین پسري به دنیا آوردند كه بعدها نقش مهمي در پيوند اقتصاد و کارآفرینی ايفا كرد.
"میر مصطفی عالی نسب" که پیش وند "میر" را به واسطه سیادت خانواده در نام خود داشت، در سال ۱۳۱۶ به تنهایی راهی تهران شد و در دوره های آموزشی حسابداری شرکت کرد.
او دوره های آموزش زبان انگلیسی و فرانسه را نیز پشت سر گذاشت و به طور همزمان در بخش حسابداری شرکت تجاری اتفاق، فعالیت می کرد.
پس از مدت کوتاهی با پیشرفت در امور شغلی موفق شد ریاست حسابداری شرکت را به عهده بگيرد.
مصطفي مطالعات خود را دائما در زمینه های اقتصادی، اسلامی و سایر بخش ها تعمیم مي داد. مطالعاتي كه براي او هم جنبه نظری داشتند و هم برای فهم هرچه بهتر مشکلات، نیازها و مسائل اقتصاد ایران انجام می شدند.
مطالعه مكاتب اقتصادی را از نظریه افلاطون آغاز کرد و هنگامی که به مکتب تاریخی آلمان رسید، مجذوب استحکام نظری و راه گشایی های عملی آن شد.
او همزمان در کنار این مطالعات، در مورد مناطق مختلف ایران نیز به تحقیق مي پرداخت.
با توجه به اينكه مذهب در اين خانواده ریشه پرقدرتي داشت، عالی نسب توانست در كنار مرتضی مطهری و سید محمد حسین بهشتی جلسات و مباحث مستمری را دنبال كند و همچنين از دوستان نزديك علامه محمد تقی جعفری نیز محسوب مي شد.
در سال ۱۳۲۰ پس از گذراندن چند دوره آموزشی و کار در شرکت اتفاق، بر اثر اشغال ایران توسط متفقین به تبریز بازگشت و کسب و کار مستقلی به راه انداخت.
پس از تسلط حزب دموکرات در شهریور ۱۳۲۴ بر تبریز، میرمصطفی عالی نسب بار دیگر به تهران آمد و تا سال ۱۳۲۸ به تجارت ظروف چینی و بلور مشغول شد.
در بازار بزرگ تهران حجره او در تیمچه حاجب الدوله یکی از پر رفت و آمدترین حجره ها شد. قدرت فعالیت اقتصادی او شهرت ویژه ای پیدا کرد و هنوز ۳۰ سال را تمام نکرده بود که تجربه های متنوعی در فعالیت های اقتصادی از مدیریت حسابداری شرکت اتفاق در تهران، فروش سهام، کار در شرکت ها تا فعالیت مستقل تجارت ظروف چینی در تبریز و تهران را از سر گذراند.
وی با مطالعات دینی و بررسی های اقتصادی ای كه داشت و همچنين به واسطه رویکردهای ملی، تصمیم گرفت مسیر فعالیت های خود را تغییر دهد و در مسیر تولید ملی گام بردارد. عالی نسب از سال ۱۳۲۸ دیگر کارت بازرگانی اش را تمدید نکرد.
اين تصمیم عالی نسب برای تغییر رویه در فعالیت های اقتصادی مصادف شد با ملی کردن صنعت نفت كه توسط محمد مصدق انجام گرفت.
با توجه به اينكه آن زمان چراغ های نفتی توسط کمپانی والور انگلستان به ایران می آمد با تحریم این کشور دچار مشکل شده بوديم.
بخش دوم این متن را در لینک زیر مطالعه بفرمایید:
https://bit.ly/30sFfUx
✅ @karkhone
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
در چین، آمریکا، و کشورهای مختلف جهان، اشتباهات فاجعهبار دولتها منجر شد به اینکه ویروس تبدیل به بحران شود و این بیزینسها هستند که با موفقیت در حال نجات جان انسانها هستند. در حالیکه آمریکا با کمبود ماسک روبروست شرکت هانی بال دو کارخانه جدید برای تولید ماسک n95 برپا کرده و میزان تولید خود را ۴ برابر نمود. شرکت فیسبوک 720,000 ماسک اهدا نموده است شرکت گلدمن ساکس 600,000 اپل 10,000,000. این درحالی است که دولت فدرال 1.5 میلیون ماسک در انبارها دارد ولی از تخصیص آن در زمان مناسب عاجز است. شرکت جاکی اینترنشنال تولید لباسهای پزشکی خود را گسترش داده و 10,000 یونیفرم به کارمندان بخشهای حساس پزشکی نیویورک اهدا نمود. شرکت یونایتد تکنولوژی 90,000 هزار وسایل حفاظتی به آژانس مدیریت بحران آمریکا اهدا نمود. شرکت مای پیلو مرکز خدمات تلفنی خود را برای کمک به وضعیت پاندمی تغییر داده و 75% ظرفیت خود را به تولید ماسک تبدیل کرده است. داستانهای مشابهی در سراسر جهان در حال وقوع هستند.
✅ @karkhone
✅ @karkhone
خودرویی که هرگز چپ نمیکند
خودروسازی سایپا از تولید ژیان تا امروز
سایپا در سال ١٣٤٥ توسط یک لبنانی ایرانیتبار به نام آنتوان آیسه تاسیس شد. آیسه، زمینی را که امروزه محل کارخانه مرکزی سایپا است متری سه ریال از ارتش خرید و این کارخانه را در آن بنا نهاد.
سایپا کار خود را با تولید محصولات سیتروئن فرانسه آغاز کرد و تا مدتها این نام را به عنوان بخشی از نام خود یدک میکشید.
کلمه «سایپا» که در ابتدا «سایپاک» بود از ابتدای کلمات عبارت فرانسوی" Société anonyme iranienne de production des Automobile Citroen" گرفته شده است.
در سالهای ١٣٢٨ و ١٣٢٩ شرکتهایی به نام «شبدیز» و «سیرمات» نمایندگی سیتروئن در ایران را داشتند.
قبل از سایپا، ایرانیان با محصولات سیتروئن آشنایی داشتند ولی با توجه به تنوع خودروهای آن زمان، برندهای آمریکایی، محبوبیت بیشتری داشت و خرید اول ایرانیان بود.
با این وجود آیسه تصمیم گرفت خودرویی ارزانقیمت و قابل خرید برای قشر متوسط تولید کند و میدانست که بازار ایران تشنه آن است.
در آن زمان برادران کاشانچی، فیات ١١٠٠ را در ایران مونتاژ میکردند. شرکت بازرگانی جیپ ایران نیز توسط جعفر اخوان مشغول مونتاژ جیپ شهباز و وانت سیمرغ بود و برادران خیامی هم کمی آنطرفتر کلنگ اولیه ساختوساز تولید پیکان را به زمین زده بودند.
در همان زمان، تولید مدل سیتروئن دایان که در ایران ژیان نامیده میشد، آغاز شد. در ابتدا ژیان در دو مدل سواری و وانت به نام «آکا» تولید شد.
امکانات و فضای تولید بسیار کوچک و محدود بود. خودروهای دو سیلندر، برای اینکه بتوانند خود را در دل خریداران ایرانی جا کنند راه درازی در پیش داشتند!
قیمت پایین ژیان، یک مزیت مهم به شمار میرفت و به آرامی قشر متوسط روی خوشی نسبت به آن نشان داد. در سال اول ٢٦٣ دستگاه آکا و ٦١ دستگاه ژیان سواری تولید شد.
قیمت این خودرو در اوایل عرضه حدود هشت هزار تومان بود. در سالهای بعد و در دهه ٥٠ به سیزده هزار تومان رسید. سیستم تعلیق مستقل این خودرو عالی بود و به راحتی باعث پایداری خودرو میشد.
ترمزها هیدرولیک و دارای گیربکس چهارسرعته بود و با وجود موتور ضعیف به دلیل وزن کم، بهخوبی میتوانست حرکت کند. ژیان خیلی زود به «خودرویی که هرگز چپ نمیکند»، مشهور شد.
اما در دهه ٥٠ شمسی نتوانست با رقبای بهروز خود مقابله کند، بنابراین خودرویی کوچک و سبک با موتوری به حجم ٩٥٠ سیسی به نام رنو ٥ وارد بازار ایران شد.
در اردیبهشت سال ١٣٥٤ «سیتروئن» از نام شرکت حذف شد و به این ترتیب نام شرکت به «سایپا» تغییر پیدا کرد.
سایپا در ۱۶ تیرماه ۱۳۵۸ طبق قانون «حفاظت از صنایع» یا همان بند "ج" به مالکیت دولت در آمد و از آذر سال ۱۳۶۰ تحت سرپرستی سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران قرار گرفت.
سایپا در ابتدای دهه ۷۰ شمسی با آغاز مونتاژ کیا پراید با نام «صبا» برای مدل صندوقدار و «نسیم» برای نمونه هاچبک نفسی تازه کرد.
پراید به یک خودروی مدرن و در عین حال خوشقیمت و خوشتعمیر برای مردمی که طی سالهای جنگ تحمیلی، از خودروهای به یادگار مانده از دوران پیش از انقلاب اسلامی یا اندک محصولات تولید داخل مانند پیکان استفاده میکردند تبدیل شد.
پراید توانست با تکیه بر مشخصات فنی قابل قبول، شتاب اولیه مناسب، تعمیر و نگهداری ساده و ارزان جای خود را نزد عموم مردم باز کند.
سایپا در سال ١٣٧٤ در بورس اوراق بهادار تهران پذیرفته شد و بعد از آن در دی ۱۳۸۷ به موجب قانون بودجه کشور ۵۱ درصد از سهام آن، در بورس واگذار گردید.
در سال ۱۳۸۹ با تصویب مجمع فوقالعاده اکثریت، هیئتمدیره آن به بخش خصوصی واگذار شد.
مونتاژ و ورود ریو در ابتدای دهه ٨٠ و معرفی محصولات جدید در دهه نود که از آن به عنوان دوران شکوفایی در سایپا یاد میشود، راهی متفاوت از گذشته در برابر این خودروسازی قرار داد.
خودروسازی سایپا از سال ١٣٦٠ تاکنون دوازده بار مدیریت خود را تغییر داده است. تورج منصور(١٣٦٣-١٣٦٧)، منوچهر غروی (١٣٦٧-١٣٧٣)، بهرام شریعت (١٣٧٣- ١٣٧٦)، سیفاله ابراهیمی(١٣٧٦-١٣٨٠)، احمد قلعهبانی(١٣٨٠-١٣٨٦)، مهرداد بذرپاش(١٣٨٦-١٣٨٨)، نعمتاله پوستیندوز(١٣٨٨-١٣٩٢)، سعید مدنی(١٣٩٢-١٣٩٤)، مهدی جمالی(١٣٩٤-١٣٩٦)، محسن قاسم جهرودی(١٣٩٦-١٣٩٧)، محمدرضا سروش(آبان ١٣٩٧- ٣٠ دی١٣٩٧) و میرجواد سلیمانی(١٣٩٧- تاکنون) از سکانداران سایپا بودهاند.
✅ @karkhone
خودروسازی سایپا از تولید ژیان تا امروز
سایپا در سال ١٣٤٥ توسط یک لبنانی ایرانیتبار به نام آنتوان آیسه تاسیس شد. آیسه، زمینی را که امروزه محل کارخانه مرکزی سایپا است متری سه ریال از ارتش خرید و این کارخانه را در آن بنا نهاد.
سایپا کار خود را با تولید محصولات سیتروئن فرانسه آغاز کرد و تا مدتها این نام را به عنوان بخشی از نام خود یدک میکشید.
کلمه «سایپا» که در ابتدا «سایپاک» بود از ابتدای کلمات عبارت فرانسوی" Société anonyme iranienne de production des Automobile Citroen" گرفته شده است.
در سالهای ١٣٢٨ و ١٣٢٩ شرکتهایی به نام «شبدیز» و «سیرمات» نمایندگی سیتروئن در ایران را داشتند.
قبل از سایپا، ایرانیان با محصولات سیتروئن آشنایی داشتند ولی با توجه به تنوع خودروهای آن زمان، برندهای آمریکایی، محبوبیت بیشتری داشت و خرید اول ایرانیان بود.
با این وجود آیسه تصمیم گرفت خودرویی ارزانقیمت و قابل خرید برای قشر متوسط تولید کند و میدانست که بازار ایران تشنه آن است.
در آن زمان برادران کاشانچی، فیات ١١٠٠ را در ایران مونتاژ میکردند. شرکت بازرگانی جیپ ایران نیز توسط جعفر اخوان مشغول مونتاژ جیپ شهباز و وانت سیمرغ بود و برادران خیامی هم کمی آنطرفتر کلنگ اولیه ساختوساز تولید پیکان را به زمین زده بودند.
در همان زمان، تولید مدل سیتروئن دایان که در ایران ژیان نامیده میشد، آغاز شد. در ابتدا ژیان در دو مدل سواری و وانت به نام «آکا» تولید شد.
امکانات و فضای تولید بسیار کوچک و محدود بود. خودروهای دو سیلندر، برای اینکه بتوانند خود را در دل خریداران ایرانی جا کنند راه درازی در پیش داشتند!
قیمت پایین ژیان، یک مزیت مهم به شمار میرفت و به آرامی قشر متوسط روی خوشی نسبت به آن نشان داد. در سال اول ٢٦٣ دستگاه آکا و ٦١ دستگاه ژیان سواری تولید شد.
قیمت این خودرو در اوایل عرضه حدود هشت هزار تومان بود. در سالهای بعد و در دهه ٥٠ به سیزده هزار تومان رسید. سیستم تعلیق مستقل این خودرو عالی بود و به راحتی باعث پایداری خودرو میشد.
ترمزها هیدرولیک و دارای گیربکس چهارسرعته بود و با وجود موتور ضعیف به دلیل وزن کم، بهخوبی میتوانست حرکت کند. ژیان خیلی زود به «خودرویی که هرگز چپ نمیکند»، مشهور شد.
اما در دهه ٥٠ شمسی نتوانست با رقبای بهروز خود مقابله کند، بنابراین خودرویی کوچک و سبک با موتوری به حجم ٩٥٠ سیسی به نام رنو ٥ وارد بازار ایران شد.
در اردیبهشت سال ١٣٥٤ «سیتروئن» از نام شرکت حذف شد و به این ترتیب نام شرکت به «سایپا» تغییر پیدا کرد.
سایپا در ۱۶ تیرماه ۱۳۵۸ طبق قانون «حفاظت از صنایع» یا همان بند "ج" به مالکیت دولت در آمد و از آذر سال ۱۳۶۰ تحت سرپرستی سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران قرار گرفت.
سایپا در ابتدای دهه ۷۰ شمسی با آغاز مونتاژ کیا پراید با نام «صبا» برای مدل صندوقدار و «نسیم» برای نمونه هاچبک نفسی تازه کرد.
پراید به یک خودروی مدرن و در عین حال خوشقیمت و خوشتعمیر برای مردمی که طی سالهای جنگ تحمیلی، از خودروهای به یادگار مانده از دوران پیش از انقلاب اسلامی یا اندک محصولات تولید داخل مانند پیکان استفاده میکردند تبدیل شد.
پراید توانست با تکیه بر مشخصات فنی قابل قبول، شتاب اولیه مناسب، تعمیر و نگهداری ساده و ارزان جای خود را نزد عموم مردم باز کند.
سایپا در سال ١٣٧٤ در بورس اوراق بهادار تهران پذیرفته شد و بعد از آن در دی ۱۳۸۷ به موجب قانون بودجه کشور ۵۱ درصد از سهام آن، در بورس واگذار گردید.
در سال ۱۳۸۹ با تصویب مجمع فوقالعاده اکثریت، هیئتمدیره آن به بخش خصوصی واگذار شد.
مونتاژ و ورود ریو در ابتدای دهه ٨٠ و معرفی محصولات جدید در دهه نود که از آن به عنوان دوران شکوفایی در سایپا یاد میشود، راهی متفاوت از گذشته در برابر این خودروسازی قرار داد.
خودروسازی سایپا از سال ١٣٦٠ تاکنون دوازده بار مدیریت خود را تغییر داده است. تورج منصور(١٣٦٣-١٣٦٧)، منوچهر غروی (١٣٦٧-١٣٧٣)، بهرام شریعت (١٣٧٣- ١٣٧٦)، سیفاله ابراهیمی(١٣٧٦-١٣٨٠)، احمد قلعهبانی(١٣٨٠-١٣٨٦)، مهرداد بذرپاش(١٣٨٦-١٣٨٨)، نعمتاله پوستیندوز(١٣٨٨-١٣٩٢)، سعید مدنی(١٣٩٢-١٣٩٤)، مهدی جمالی(١٣٩٤-١٣٩٦)، محسن قاسم جهرودی(١٣٩٦-١٣٩٧)، محمدرضا سروش(آبان ١٣٩٧- ٣٠ دی١٣٩٧) و میرجواد سلیمانی(١٣٩٧- تاکنون) از سکانداران سایپا بودهاند.
✅ @karkhone
سوسیالیسم شریعتی
در حساسترین مقطع تاریخ در تله قرائتهای نادرست از دین، جامعه و اقتصاد گرفتار شدیم. زمانی که جامعه ایران به سمت انقلابی تاریخی حرکت میکرد،«سوسیالیستهای مسلمان» سرنخ افکار عمومی را در دست گرفتند و به تقبیح مهمترین پیشرانهای توسعه پرداختند.
آنها آزادی اقتصادی، مالکیت خصوصی، انباشت سرمایه و تعامل با جهان را نفی کردند و به دفاع از خودکفایی، عدالت اجتماعی و برابری برخاستند. سوسیالیسم، قبله آنان بود و زمانی که تفکراتشان با مفاهیم دینی درآمیخت، تغییر آن دشوارتر شد.
در میان سوسیالیستهای مسلمان جایگاه علی شریعتی از آن جهت ویژه است که بیشترین اثرگذاری را بر ذهنیت جامعه ایران در سالهای منتهی به انقلاب داشت. 43 سال از فقدان او میگذرد؛ اگر زنده بود همان حرفها را تکرار میکرد؟
سر مقاله این هفته تجارت فردا به قلم دکتر امیر حسین خالقی را در لینک زیر به صورت کامل مطالعه کنید:
https://t.me/Karkhoone/1247
✅ @karkhone
در حساسترین مقطع تاریخ در تله قرائتهای نادرست از دین، جامعه و اقتصاد گرفتار شدیم. زمانی که جامعه ایران به سمت انقلابی تاریخی حرکت میکرد،«سوسیالیستهای مسلمان» سرنخ افکار عمومی را در دست گرفتند و به تقبیح مهمترین پیشرانهای توسعه پرداختند.
آنها آزادی اقتصادی، مالکیت خصوصی، انباشت سرمایه و تعامل با جهان را نفی کردند و به دفاع از خودکفایی، عدالت اجتماعی و برابری برخاستند. سوسیالیسم، قبله آنان بود و زمانی که تفکراتشان با مفاهیم دینی درآمیخت، تغییر آن دشوارتر شد.
در میان سوسیالیستهای مسلمان جایگاه علی شریعتی از آن جهت ویژه است که بیشترین اثرگذاری را بر ذهنیت جامعه ایران در سالهای منتهی به انقلاب داشت. 43 سال از فقدان او میگذرد؛ اگر زنده بود همان حرفها را تکرار میکرد؟
سر مقاله این هفته تجارت فردا به قلم دکتر امیر حسین خالقی را در لینک زیر به صورت کامل مطالعه کنید:
https://t.me/Karkhoone/1247
✅ @karkhone
اقیانوس آبی مکزیک در اقیانوس قرمز بازار نفت جهانی!
تعطیلی فعالیت های اقتصادی و انجماد بازارهای جهانی در اثر شیوع کووید 19 منجر به کاهش شدید تقاضا و نهایتا افت شدید قیمت نفت گردید. در این میان، جنگ قیمتی نفت میان عربستان و روسیه اوضاع را وخیم تر کرد و افت قیمت تا آنجا پیش رفت که حتی روزی قراردادهای نفت خام وست تگزاس اینترمدیت(WTI)تا محدوده های منفی هم سقوط کرد.
در حالی که بیشتر اقتصادهای متکی به صادرات نفت به علت کاهش درآمد با معضل کسری بودجه دست و پنجه نرم می کنند، در این میان یک اقتصاد است که اوضاع متفاوتی دارد و او کسی نیست جز مکزیک؛ آن هم به شکرانه بهره مندی از قراردادهای مشتقه! جالب اینجاست با وجود اینکه مکزیک مانند عربستان، روسیه، نیجریه، الجزایر و سایر اقتصادهای حوزه خلیج فارس به درآمدهای نفتی متکی است، اما توانسته با یک برنامه پوشش ریسک نوسانات قیمت نفت، به اهداف بودجه ای سال 2020 خود به خوبی دست یابد!
اما چگونه؟
این پوشش ریسک مستلزم خرید حق اختیار فروش(Put Option)از تعدادی بانک های وال استریت توسط وزارت مالی مکزیک می باشد؛ آن هم قراردادهایی کاملا سفارشی در قالب OTC و محرمانه و در حجم و اندازه دلخواه دولت مکزیک! اخیرا آشکار شده مکزیک سالیان سال است که دارد از این ابزار بهره می برد و طبق گزارش مجله World Oil این برنامه چندین بار اقتصادش را نجات داده است! ظاهرا در اوج بحران مالی جهانی سال 2009 یک سود 5.1 میلیارد دلاری و در سالهای 2015 و 2016 به ترتیب سود 6.4 و 2.7 میلیارد دلاری نصیب این اقتصاد نموده و البته سود انتظاری امسال 6.2 میلیارد دلار می باشد!
اینPut Optionبرای دولت مکزیک این امکان را ایجاد کرد که در شرایطی که متوسط قیمت فروش نفت 15 دلار در هر بشکه بود، نفت خود را با قیمت 49 دلار بفروشد! با خریدPut Option، مکزیک در واقع یک بیمه نامه ای می خرد که در مقابل افت قیمت نفت، از خود محافظت می کند.
نکته جالب در خصوصPut Optionدر مقایسه با سایر اوراق مشتقه مانند فوروارد و فیوچر که پوشش ریسک را در یک قیمت مشخص قفل کرده و دارنده اوراق را تنها در مقابل حرکت های نامطلوب قیمت محافظت می کنند، این است که به دارنده اوراق این امکان را می دهند که از هر دو حالت سقوط و صعود قیمت کسب منفعت نماید! دلیلش هم این است که بر خلاف فوروارد و فیوچر که اعمال حق اجباری است، در آپشن ها اجباری در کار نیست!
بنابراین وقتی قیمت نفت می ریزد، دارندهPut Optionاز حق خود استفاده کرده و با قیمت از پیش تعیین شده نفت خود را می فروشد و وقتی قیمت نفت بالا می رود از این حق استفاده نکرده و با قیمت بالاتر از قیمت از پیش تعیین شده می فروشد! به عبارت دیگر؛ اینPut Optionها به دولت مکزیک اطمینان می دهد که بتواند نفت خود را حداقل با قیمت بشکه ای 49 دلار در هر بشکه بفروشد و وقتی قیمت روز بیشتر از 49 دلار باشد، با قیمت روز (Spot) بفروشد و سود بیشتری کسب کند!
به همین دلیل است که از این ابزار به عنوان سلاح مخفی مکزیک در جنگ قیمتی نفت یاد می شود!
The Secret Weapon Giving Mexico Power in the Oil-Price War...
لازم به ذکر است که قیمت حق اختیار خرید یا فروش؛ از فوروارد و فیوچر گرانتر بوده و مکزیک سالانه بطور متوسط چیزی حدود یک میلیارد دلار برای خرید این آپشن ها سرمایه گذاری می کند!
از سوی دیگر؛ برنامه پوشش ریسک نوسانات قیمت نفت؛ علاوه بر ایجاد درآمد های نفتی هدف گذاری شده در بودجه، برای این اقتصاد یک مزیت راهبردی عظیمی در تعامل با اوپک ایجاد کرده است. به عنوان مثال؛ امسال اوپک از مکزیک خواست که تولید خود را 400 هزار بشکه در روز کاهش دهد و مکزیک بدون واهمه از ریزش قیمت نفت در اثر افزایش تولید، تنها 100 هزار بشکه تولید خود را کاهش داد!
سخن آخر و جان کلام اینکه؛ تجربه موفق مکزیک اکنون برای بسیاری از صادر کنندگان نفت و سایر کالاهای اساسی آن هم در بازار پر ریسک تجارت بین الملل به عنوان یک الگوی موفق، بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. مکزیک با استفاده از دو فاکتور "نو آوری" و "تمایز" بجای قرار گرفتن در اقیانوس قرمز رقابت قیمتی و اتلاف منابع، برای خود یک اقیانوس آبی و امن فراهم آورده و با کمترین ریسک توانسته نفت خود را با قیمت های مد نظر بودجه ای؛ چه در دوران بحران مالی جهانی 2009 و چه در دوران کووید 19 به فروش برساند. این موضوع تایید و تاکیدیست بر اهمیت استفاده از قراردادها و عقود پوشش ریسک در فضای تجارت پر ریسک بین الملل و پر واضح است عدم بهره مندی از چنین ابزارها و مکانیسم هایی و انجام تجارت به روش های سنتی؛ به معنی اتلاف منابع و حذف شدن می باشد!
امیرعباس زینت بخش
✅ @karkhone
تعطیلی فعالیت های اقتصادی و انجماد بازارهای جهانی در اثر شیوع کووید 19 منجر به کاهش شدید تقاضا و نهایتا افت شدید قیمت نفت گردید. در این میان، جنگ قیمتی نفت میان عربستان و روسیه اوضاع را وخیم تر کرد و افت قیمت تا آنجا پیش رفت که حتی روزی قراردادهای نفت خام وست تگزاس اینترمدیت(WTI)تا محدوده های منفی هم سقوط کرد.
در حالی که بیشتر اقتصادهای متکی به صادرات نفت به علت کاهش درآمد با معضل کسری بودجه دست و پنجه نرم می کنند، در این میان یک اقتصاد است که اوضاع متفاوتی دارد و او کسی نیست جز مکزیک؛ آن هم به شکرانه بهره مندی از قراردادهای مشتقه! جالب اینجاست با وجود اینکه مکزیک مانند عربستان، روسیه، نیجریه، الجزایر و سایر اقتصادهای حوزه خلیج فارس به درآمدهای نفتی متکی است، اما توانسته با یک برنامه پوشش ریسک نوسانات قیمت نفت، به اهداف بودجه ای سال 2020 خود به خوبی دست یابد!
اما چگونه؟
این پوشش ریسک مستلزم خرید حق اختیار فروش(Put Option)از تعدادی بانک های وال استریت توسط وزارت مالی مکزیک می باشد؛ آن هم قراردادهایی کاملا سفارشی در قالب OTC و محرمانه و در حجم و اندازه دلخواه دولت مکزیک! اخیرا آشکار شده مکزیک سالیان سال است که دارد از این ابزار بهره می برد و طبق گزارش مجله World Oil این برنامه چندین بار اقتصادش را نجات داده است! ظاهرا در اوج بحران مالی جهانی سال 2009 یک سود 5.1 میلیارد دلاری و در سالهای 2015 و 2016 به ترتیب سود 6.4 و 2.7 میلیارد دلاری نصیب این اقتصاد نموده و البته سود انتظاری امسال 6.2 میلیارد دلار می باشد!
اینPut Optionبرای دولت مکزیک این امکان را ایجاد کرد که در شرایطی که متوسط قیمت فروش نفت 15 دلار در هر بشکه بود، نفت خود را با قیمت 49 دلار بفروشد! با خریدPut Option، مکزیک در واقع یک بیمه نامه ای می خرد که در مقابل افت قیمت نفت، از خود محافظت می کند.
نکته جالب در خصوصPut Optionدر مقایسه با سایر اوراق مشتقه مانند فوروارد و فیوچر که پوشش ریسک را در یک قیمت مشخص قفل کرده و دارنده اوراق را تنها در مقابل حرکت های نامطلوب قیمت محافظت می کنند، این است که به دارنده اوراق این امکان را می دهند که از هر دو حالت سقوط و صعود قیمت کسب منفعت نماید! دلیلش هم این است که بر خلاف فوروارد و فیوچر که اعمال حق اجباری است، در آپشن ها اجباری در کار نیست!
بنابراین وقتی قیمت نفت می ریزد، دارندهPut Optionاز حق خود استفاده کرده و با قیمت از پیش تعیین شده نفت خود را می فروشد و وقتی قیمت نفت بالا می رود از این حق استفاده نکرده و با قیمت بالاتر از قیمت از پیش تعیین شده می فروشد! به عبارت دیگر؛ اینPut Optionها به دولت مکزیک اطمینان می دهد که بتواند نفت خود را حداقل با قیمت بشکه ای 49 دلار در هر بشکه بفروشد و وقتی قیمت روز بیشتر از 49 دلار باشد، با قیمت روز (Spot) بفروشد و سود بیشتری کسب کند!
به همین دلیل است که از این ابزار به عنوان سلاح مخفی مکزیک در جنگ قیمتی نفت یاد می شود!
The Secret Weapon Giving Mexico Power in the Oil-Price War...
لازم به ذکر است که قیمت حق اختیار خرید یا فروش؛ از فوروارد و فیوچر گرانتر بوده و مکزیک سالانه بطور متوسط چیزی حدود یک میلیارد دلار برای خرید این آپشن ها سرمایه گذاری می کند!
از سوی دیگر؛ برنامه پوشش ریسک نوسانات قیمت نفت؛ علاوه بر ایجاد درآمد های نفتی هدف گذاری شده در بودجه، برای این اقتصاد یک مزیت راهبردی عظیمی در تعامل با اوپک ایجاد کرده است. به عنوان مثال؛ امسال اوپک از مکزیک خواست که تولید خود را 400 هزار بشکه در روز کاهش دهد و مکزیک بدون واهمه از ریزش قیمت نفت در اثر افزایش تولید، تنها 100 هزار بشکه تولید خود را کاهش داد!
سخن آخر و جان کلام اینکه؛ تجربه موفق مکزیک اکنون برای بسیاری از صادر کنندگان نفت و سایر کالاهای اساسی آن هم در بازار پر ریسک تجارت بین الملل به عنوان یک الگوی موفق، بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. مکزیک با استفاده از دو فاکتور "نو آوری" و "تمایز" بجای قرار گرفتن در اقیانوس قرمز رقابت قیمتی و اتلاف منابع، برای خود یک اقیانوس آبی و امن فراهم آورده و با کمترین ریسک توانسته نفت خود را با قیمت های مد نظر بودجه ای؛ چه در دوران بحران مالی جهانی 2009 و چه در دوران کووید 19 به فروش برساند. این موضوع تایید و تاکیدیست بر اهمیت استفاده از قراردادها و عقود پوشش ریسک در فضای تجارت پر ریسک بین الملل و پر واضح است عدم بهره مندی از چنین ابزارها و مکانیسم هایی و انجام تجارت به روش های سنتی؛ به معنی اتلاف منابع و حذف شدن می باشد!
امیرعباس زینت بخش
✅ @karkhone
Be open, be impatient, be hopeful ...
مدیرعامل گوگل ۲۷ سال پیش برای تحصیل در مقطع ارشد رشته مهندسی مواد دانشگاه استنفورد از هندوستان به آمریکا آمد، در حالی که بلیط سفرش معادل یک سال حقوق پدرش بود. او اخیرا یک سخنرانی برای فارغ التحصیلان ۲۰۲۰ داشته:
هرگز تصور نمی کردم روزی از حیاط پشتی خانه در یک جشن فارغ التحصیلی آنلاین، به همراه رئیس جمهور سابق آمریکا و دیگر افراد مشهور صحبت کنم. امروز باید روز جشن دستاوردهایتان می بود، اما احتمالا در اندوه از دست رفته ها [به خاطر کرونا] هستید و در این شرایط، امید داشتن کار سختی ست. اما تاریخ ثابت کرده که شما بر سختی ها چیره خواهید شد، همانند نسلی که پس از آنفولانزای مرگبار [اسپانیایی]، یا در میانه جنگ ویتنام، یا پیش از حملات یازده سپتامبر، فارغ التحصیل شد.
خانواده من تا ده سالگی تلفن نداشت، تلویزیون ما فقط یک کانال داشت، تا قبل از آمدن به آمریکا به کامپیوتر دسترسی کامل نداشتم. علی رغم آن گذشته اما، امروز به صورت آنلاین برای شما سخنرانی می کنم، چیزی که برای شما کاملا عادیست. حالا تصور کنید شما چه پیشرفت هایی خواهید داشت، چیزهایی که نسل ما تصورش هم نمی کند. همیشه پیشرفت از دل سختی ها بیرون می آید. نسل شما نیز آینده بهتری خواهد ساخت، حتی اگر امروز تصوری از آینده ندارید. همانطور که من ۲۷ سال پیش تصوری از امروز نداشتم.
من همیشه عاشق فناوری بودم، اما مدتها طول کشید تا بفهمم اینترنت همان ابزاری ست که مرا به رویاهایم می رساند. به همین دلیل تغییر شغل دادم و به گوگل پیوستم. اگر ادامه تحصیل می دادم امروز مدرک دکتری داشتم که خانواده ام به آن افتخار کند، اما ممکن بود از بسیاری فرصت ها محروم شوم و قطعا مدیرعامل گوگل نبودم.
در کنار خوش شانسی، تنها چیزی که مرا به اینجا رساند، علاقه زیاد به فناوری و یک ذهن باز (open mind) بود. شما نیز به دنبال علاقه تان بروید، نه دنبال انتظارات خانواده، دوستان و جامعه. تنها نصیحت من به شما: "ذهن باز داشته باشيد، بی تاب و امیدوار باشيد". دراین صورت تاریخ از شما یاد خواهد کرد، نه برای آنچه که [به خاطر کرونا] از دست دادید، بلکه برای تغییرات [پیشرفتی] که ایجاد کردید. شما این شانس را دارید که هر چیزی را تغییر دهید...
بومرنگ
✅ @karkhone
مدیرعامل گوگل ۲۷ سال پیش برای تحصیل در مقطع ارشد رشته مهندسی مواد دانشگاه استنفورد از هندوستان به آمریکا آمد، در حالی که بلیط سفرش معادل یک سال حقوق پدرش بود. او اخیرا یک سخنرانی برای فارغ التحصیلان ۲۰۲۰ داشته:
هرگز تصور نمی کردم روزی از حیاط پشتی خانه در یک جشن فارغ التحصیلی آنلاین، به همراه رئیس جمهور سابق آمریکا و دیگر افراد مشهور صحبت کنم. امروز باید روز جشن دستاوردهایتان می بود، اما احتمالا در اندوه از دست رفته ها [به خاطر کرونا] هستید و در این شرایط، امید داشتن کار سختی ست. اما تاریخ ثابت کرده که شما بر سختی ها چیره خواهید شد، همانند نسلی که پس از آنفولانزای مرگبار [اسپانیایی]، یا در میانه جنگ ویتنام، یا پیش از حملات یازده سپتامبر، فارغ التحصیل شد.
خانواده من تا ده سالگی تلفن نداشت، تلویزیون ما فقط یک کانال داشت، تا قبل از آمدن به آمریکا به کامپیوتر دسترسی کامل نداشتم. علی رغم آن گذشته اما، امروز به صورت آنلاین برای شما سخنرانی می کنم، چیزی که برای شما کاملا عادیست. حالا تصور کنید شما چه پیشرفت هایی خواهید داشت، چیزهایی که نسل ما تصورش هم نمی کند. همیشه پیشرفت از دل سختی ها بیرون می آید. نسل شما نیز آینده بهتری خواهد ساخت، حتی اگر امروز تصوری از آینده ندارید. همانطور که من ۲۷ سال پیش تصوری از امروز نداشتم.
من همیشه عاشق فناوری بودم، اما مدتها طول کشید تا بفهمم اینترنت همان ابزاری ست که مرا به رویاهایم می رساند. به همین دلیل تغییر شغل دادم و به گوگل پیوستم. اگر ادامه تحصیل می دادم امروز مدرک دکتری داشتم که خانواده ام به آن افتخار کند، اما ممکن بود از بسیاری فرصت ها محروم شوم و قطعا مدیرعامل گوگل نبودم.
در کنار خوش شانسی، تنها چیزی که مرا به اینجا رساند، علاقه زیاد به فناوری و یک ذهن باز (open mind) بود. شما نیز به دنبال علاقه تان بروید، نه دنبال انتظارات خانواده، دوستان و جامعه. تنها نصیحت من به شما: "ذهن باز داشته باشيد، بی تاب و امیدوار باشيد". دراین صورت تاریخ از شما یاد خواهد کرد، نه برای آنچه که [به خاطر کرونا] از دست دادید، بلکه برای تغییرات [پیشرفتی] که ایجاد کردید. شما این شانس را دارید که هر چیزی را تغییر دهید...
بومرنگ
✅ @karkhone
Telegram
بوم رنگ٢
youtu.be/gEDChDOM1_U
سیناد و سرنوشت سیاه
ظهور خودروی سیناد و سرانجام آن در بازار ایران
سمند نقطه شروع خودروسازی بومی و واقعی در ایران نبود، بلکه در ابتدای سال ١٣٧٩ یک خودروساز گمنام و پیشرو در جزیره کیش خودرو مدرن و ایرانی سیناد را وارد بازار کرد.
سیناد خودرویی با طراحی جدید و بدنه کامپوزیت، به عنوان تجربهایی نو در صنعت ایران بود.
در سالهای ١٣٧٤ تا ١٣٧٦ دو دوست به نامهای محمد صفاری کرمانی و کامران نقدی، ایده تاسیس شرکت کیش خودرو را عملی کردند.
با توجه به دید و نگرش خاصی که آن زمان به منطقه آزاد تجاری کیش به جهت رقابت با شهرهای عربی حاشيه خليج فارس به ويژه دوبي دوبی وجود داشت، این شرکت در سال ١٣٧٤ با مشارکت بخش خصوصی، سرمایهگذار خارجی و بانک صنعت و معدن به منظور تولید سالانه ٥٠٠٠ دستگاه خودرو سواری در منطقه آزاد کیش تاسیس شد.
سیناد فرزند تحولات مثبت در عصر اصلاحات شد. خودرویی که سنگ بنای آن را دولت سازندگی گذاشت و در سال ١٣٧٩ به نتیجهای ملموس رسید.
نقطهای امیدوارکننده در صنعت
خودروسازی ایران که بهوسیله تلاشهای بخش خصوصی با موضوع معافیتهای مالی منطقه آزاد کیش، سعی داشت برندی بومی را برای بازارهای داخلی و اهداف صادراتی توسعه دهد.
سیناد در ابتدای ورود به بازار، خودرویی لذتبخش، متفاوت و جوانپسند تلقی شد که در عین کممصرف بودن و اقتصادی بودن برای چهار یا پنج نفر سرنشین فضای کافی داشت.
حتی در هنگام حمل اشیاء سبک، به لطف درب بزرگ عقب و قابلیت خوابانیدن ردیف پشتی صندلیها، خودرویی مناسب مسافرت به حساب میآمد.
کیش خودرو موفق شد برای خودرو سیناد از موسسه مایرا انگلستان، تاییدیه تست تصادف دريافت کند و توسط یک شرکت مهندسی مشاور، تعداد انگشتشماری از این خودرو را با نام سلطان به انگلستان صادر کند.
با وجود این مشخصات، عمده کسانی که فرصت رانندگی با سیناد ١ و ٢ را داشتند، هندلینگ، تعادل و لذت رانندگی خودرو را میستایند اما از کیفیت مواد و طراحی داخلی، جنس مواد بهکار رفته در بدنه (فایبرگلاس) و فرم عجیب بدنه (کراساوور کامپکت دو در و کوپه) شاکی بودند.
عاملی که در برخورد اول برای بیننده جالب به نظر میرسید هنگام استفاده مداوم، خریدار را با مسائل متعددی روبرو میکرد.
حتی در سال ١٣٨٣ به دنبال طراحی سری کوپه به این خودرو جوانپسند، فرمی خشن، عجیب و تهاجمی تعلق گرفت و محصولی روانه بازار شد که به رغم برخی ویژگیهای مثبت، باز هم قربانی ضعف آشکار در کیفیت ساخت و تولید بدنهاش شد.
بعد از طرحهای بهبودیافتهی سیناد، کیش خودرو در حال تکمیل پروژههای جالبی نظیر ساخت نمونههای وانت، SUV پنج درب و حتی نمونه کوپه بر اساس پلت فرم سیناد بود که ناگهان دچار مشكلات مدیریتی و فروپاشی شد و با وجود موفقیت در عرضه یک خودرو کاملا مستقل، دیری نپایید که این شرکت به سرعت درگیر حواشی مدیریتی و اقتصادی شد که در نهایت آن را به ورطه ورشکستگی کشانید.
سیناد که قرار بود صادرکننده محصولات بازطراحی شده رنو در بازارهای منطقهای و حتی قاره اروپا باشد، هرگز فرصت کمر راست کردن زیر بار بدهی و ورشکستگی را نیافت.
سوالات زیادی درباره چرایی بیتوجهی
وزارت صنایع به این برند بومی وجود دارد. چرا وقتی امجی انگلیس یا ولوو سوئد ورشکست شد، سرمایهگذاران داخلی و خارجی سریعاً زمینه بازگرداندن شرکت به وضعیت عادی را کلید زدند اما در ایران، کیش خودرو برای همیشه به خواب فرو رفت.
شاید اگر سیناد در نسلهای بعدی به بازار میآمد، ایران خودرو و سایپا کمی احساس ترس کرده و تن به رقابت برای تولید محصولات بهتر میدادند.
✅ @karkhone
ظهور خودروی سیناد و سرانجام آن در بازار ایران
سمند نقطه شروع خودروسازی بومی و واقعی در ایران نبود، بلکه در ابتدای سال ١٣٧٩ یک خودروساز گمنام و پیشرو در جزیره کیش خودرو مدرن و ایرانی سیناد را وارد بازار کرد.
سیناد خودرویی با طراحی جدید و بدنه کامپوزیت، به عنوان تجربهایی نو در صنعت ایران بود.
در سالهای ١٣٧٤ تا ١٣٧٦ دو دوست به نامهای محمد صفاری کرمانی و کامران نقدی، ایده تاسیس شرکت کیش خودرو را عملی کردند.
با توجه به دید و نگرش خاصی که آن زمان به منطقه آزاد تجاری کیش به جهت رقابت با شهرهای عربی حاشيه خليج فارس به ويژه دوبي دوبی وجود داشت، این شرکت در سال ١٣٧٤ با مشارکت بخش خصوصی، سرمایهگذار خارجی و بانک صنعت و معدن به منظور تولید سالانه ٥٠٠٠ دستگاه خودرو سواری در منطقه آزاد کیش تاسیس شد.
سیناد فرزند تحولات مثبت در عصر اصلاحات شد. خودرویی که سنگ بنای آن را دولت سازندگی گذاشت و در سال ١٣٧٩ به نتیجهای ملموس رسید.
نقطهای امیدوارکننده در صنعت
خودروسازی ایران که بهوسیله تلاشهای بخش خصوصی با موضوع معافیتهای مالی منطقه آزاد کیش، سعی داشت برندی بومی را برای بازارهای داخلی و اهداف صادراتی توسعه دهد.
سیناد در ابتدای ورود به بازار، خودرویی لذتبخش، متفاوت و جوانپسند تلقی شد که در عین کممصرف بودن و اقتصادی بودن برای چهار یا پنج نفر سرنشین فضای کافی داشت.
حتی در هنگام حمل اشیاء سبک، به لطف درب بزرگ عقب و قابلیت خوابانیدن ردیف پشتی صندلیها، خودرویی مناسب مسافرت به حساب میآمد.
کیش خودرو موفق شد برای خودرو سیناد از موسسه مایرا انگلستان، تاییدیه تست تصادف دريافت کند و توسط یک شرکت مهندسی مشاور، تعداد انگشتشماری از این خودرو را با نام سلطان به انگلستان صادر کند.
با وجود این مشخصات، عمده کسانی که فرصت رانندگی با سیناد ١ و ٢ را داشتند، هندلینگ، تعادل و لذت رانندگی خودرو را میستایند اما از کیفیت مواد و طراحی داخلی، جنس مواد بهکار رفته در بدنه (فایبرگلاس) و فرم عجیب بدنه (کراساوور کامپکت دو در و کوپه) شاکی بودند.
عاملی که در برخورد اول برای بیننده جالب به نظر میرسید هنگام استفاده مداوم، خریدار را با مسائل متعددی روبرو میکرد.
حتی در سال ١٣٨٣ به دنبال طراحی سری کوپه به این خودرو جوانپسند، فرمی خشن، عجیب و تهاجمی تعلق گرفت و محصولی روانه بازار شد که به رغم برخی ویژگیهای مثبت، باز هم قربانی ضعف آشکار در کیفیت ساخت و تولید بدنهاش شد.
بعد از طرحهای بهبودیافتهی سیناد، کیش خودرو در حال تکمیل پروژههای جالبی نظیر ساخت نمونههای وانت، SUV پنج درب و حتی نمونه کوپه بر اساس پلت فرم سیناد بود که ناگهان دچار مشكلات مدیریتی و فروپاشی شد و با وجود موفقیت در عرضه یک خودرو کاملا مستقل، دیری نپایید که این شرکت به سرعت درگیر حواشی مدیریتی و اقتصادی شد که در نهایت آن را به ورطه ورشکستگی کشانید.
سیناد که قرار بود صادرکننده محصولات بازطراحی شده رنو در بازارهای منطقهای و حتی قاره اروپا باشد، هرگز فرصت کمر راست کردن زیر بار بدهی و ورشکستگی را نیافت.
سوالات زیادی درباره چرایی بیتوجهی
وزارت صنایع به این برند بومی وجود دارد. چرا وقتی امجی انگلیس یا ولوو سوئد ورشکست شد، سرمایهگذاران داخلی و خارجی سریعاً زمینه بازگرداندن شرکت به وضعیت عادی را کلید زدند اما در ایران، کیش خودرو برای همیشه به خواب فرو رفت.
شاید اگر سیناد در نسلهای بعدی به بازار میآمد، ایران خودرو و سایپا کمی احساس ترس کرده و تن به رقابت برای تولید محصولات بهتر میدادند.
✅ @karkhone
ما نيز بهتر است پايمان را از روي گلوي همديگر برداريم !
در باره شبكه فساد« اكبرطبري» و خونخواهان «جورج فلويد» آمريكايي در ايران
متهماني با پيشانيهاي كبود و پيراهن هاي سفيد، يقههاي بسته و دهانهاي گشوده، ريشهاي بلند و ريشههایي فاسد، سرهايي رو به آسمان و دستهايي در جيب مردمان، انگشترهاي عقيق در انگشت و تسبيحي درشت در مشت و زمزمه اي مدام بر لب: سبحان الله، سبحان الله...!
اين صحنه مشترك رسيدگي به اتهاماتي اغلب مقاماتي است كه اينروزها محاكمات آنها از صفحه تلويزيون پخش مي شود! من هنوز از شوك دادگاه و اتهامات اكبر طبري و تشكيل باند دزدي او در نقش معاون اجرايي دفتر رئيس قوه قضائيه جمهوري اسلامي خارج نشدهام. شايد بگوييد مسائل طبيعي را، خيلي جدي گرفتهام! اما به نظر من اين فقره، خيلي خيلي طبيعي نيست. وارد عصر جديدي از تبهكاري سازمان يافته و بدتر از آن، ماله كشي سازمان يافته شدهايم كه علل و عمق آن معلوم و انتها و چشم انداز آن نامعلوم است.
ما در اين مملكت، آدمهاي دزد نديدهاي نيستيم، اما حداقل خود من در تمام عمرم، هيچ وقت اين همه سارق ظاهر الصلاح را، يكجا به چشم خود نديده بودم. من هم ضرب المثل «رفيق دزد و شريك قافله» را شنيدهام، اما اينها رفيق دزد نبودند، خودِ خودِ دزدند كه قضا و قدر اين كاروان دزد زده را نیز در چنگ گرفته بودند و اگر از قضا، در دستگاه قضا، تغييري حاصل نميشد، چه بسا كه اين موجودات پليد همچنان سرفراز و با دست باز، مجريان قانون شرع اقدس و طلبكار هرکس و نا کس هم بودند!
به آن جوان اخمو و گوش شكسته و نشسته در رديف متهمان نگاه كرديد! بيژن قاسم زاده را مي گويم. ميدانيد او در مقام قاضي دادگاه رسيدگي به جرايم رسانهاي، تا حالا چندين نفر را بيكار و آواره كرده و به خاك سياه نشانده است؟ چندين رسانه و صداي مستقل را كه ميتوانستند، عامل افشا و پيشگيري لااقل بخشي از اين تبهكاريها باشند را خاموش كرده و چندين كسب و كار اينترنتي را با صدور حكم توقيف تلگرام، تعطيل و ورشكست كرده است؟
آيا اين دزد تبهكار به خاطر دفاع از ارزشهاي اخلاقي و اسلامي، فضاي مجازي را تخته و مافياي فروش فيلتر شكن را پرورده كرد ؟ ديديد كه با اقدام او تلگرام برچيده نشد، اما مي دانيد كه چند هزار ساعت وقت مردم و حتي وقت دستگاه اطلاع رساني دولت را صرف دانلود و نصب و فعال سازي فيلترشكنها براي اطلاع و ارسال متداول ترين اخبار حوزه كاري خود كرد؟ حالا درباره حجه الاسلام قاضي غلامرضا منصوري لااقل دلمان خوش است كه 500 هزار رشوه را به يورو گرفته است، اگر به دلار گرفته بود، يقينا عواطف ضد آمريكايي ما، بيش از اينها خدشه دار و بر آشفته مي شد!
به چهره خونسرد اكبر طبري كه تنها يك قلم فساد او 50 ميليارد تومان است، نگاه كرديد؟ تمام متهمان و زندانيان سياسي و عقيدتي هيچ؛ بهتر است بحث را جناحي نكنيم! فقط لحظه اي هم به عقب برگرديد و خيل زندانياني را بشماريد كه به جرم سرقت قالپاق خودرو گرفتارند، به دست هاي بريده سارقان گرسنه و در جستجوي نان فكر كنيد، به جوانان 20 ساله و سرگشته اي كه به خاطر كيف ربايي در خيابان حلق آويز شدند، به خرده قاچاقچي نگون بخت و ايژ سواري فكر كنيد كه به خاطر حمل چند صد گرم مواد مخدر در مرزهاي شرق كشور اعدام شده و خانواده و فرزندان بي پناهشان، از سر ناچاري، به راه پدر رفته و اكنون عضو با تجربه تري از شبكه قاچاق كشور شدهاند.
هيچ مجرمي قابل دفاع نيست اما آيا جرم افراد يقه چركين و رها شده در خيابانها و بيابانهاي كشوركه از هيچ چشمي پنهان نمي ماند، با جرم مقامات يقه بسته و تكبيرگوي دستگاه قضايي نظام، يكسان است؟ گيرم كه اينها از اساس دزد مادرزاد بودهاند كه حسب اتفاق به رديف پاكان خدمتگزار ارتقاء يافتهاند! در اين صورت، وظيفه و ماموريت دستگاه عريض و طويل بازرسي و نظارتي و حراستي و امنيتي كشور چه مي شود؟
آنهايي كه يقه محمود صادقي فرزند شهيد و نماينده مجلس را فقط به خاطر چون و چرا درباره حسابهاي قوه قضائيه گرفته بودند و هنوز هم رها نكردهاند، در اين چندساله، در كدام سنگر ديگري مشغول خدمتگذاري بودند؟ آن كفن پوشان خودجوش چه شدند؟ آنهايي كه روزگاري براي پاره شدن عكس امام در قيام و خروش بودند، اكنون چرا در قبال نابودي راه و رسم امام ساكتند؟«آفرین بر نظر پاکِ خطاپوش» شما!!
مع الوصف، اين روزها كه همه سوگوار و خون خواه «جورج فلويد» آمريكايي هستيم ! بد نیست قدري هم به فكر گلوي مردمان خودمان باشيم كه هر روز زير بار هزاران مشكل معیشتی و اجتماعی، فشاري به مراتب سنگين تر از پاي پلیس آمریکایی را بر گردن خود احساس مي كنند. فشاري كه اتفاقا بخش اعظم آن، از جانب امثال همين شبكههای فاسد طبري و ديگران وارد ميشود و كسي را یارای در افتادن با آنها نیست.
قاسم خرمی
✅ @karkhone
ما نيز بهتر است پايمان را از روي گلوي همديگر برداريم !
در باره شبكه فساد« اكبرطبري» و خونخواهان «جورج فلويد» آمريكايي در ايران
متهماني با پيشانيهاي كبود و پيراهن هاي سفيد، يقههاي بسته و دهانهاي گشوده، ريشهاي بلند و ريشههایي فاسد، سرهايي رو به آسمان و دستهايي در جيب مردمان، انگشترهاي عقيق در انگشت و تسبيحي درشت در مشت و زمزمه اي مدام بر لب: سبحان الله، سبحان الله...!
اين صحنه مشترك رسيدگي به اتهاماتي اغلب مقاماتي است كه اينروزها محاكمات آنها از صفحه تلويزيون پخش مي شود! من هنوز از شوك دادگاه و اتهامات اكبر طبري و تشكيل باند دزدي او در نقش معاون اجرايي دفتر رئيس قوه قضائيه جمهوري اسلامي خارج نشدهام. شايد بگوييد مسائل طبيعي را، خيلي جدي گرفتهام! اما به نظر من اين فقره، خيلي خيلي طبيعي نيست. وارد عصر جديدي از تبهكاري سازمان يافته و بدتر از آن، ماله كشي سازمان يافته شدهايم كه علل و عمق آن معلوم و انتها و چشم انداز آن نامعلوم است.
ما در اين مملكت، آدمهاي دزد نديدهاي نيستيم، اما حداقل خود من در تمام عمرم، هيچ وقت اين همه سارق ظاهر الصلاح را، يكجا به چشم خود نديده بودم. من هم ضرب المثل «رفيق دزد و شريك قافله» را شنيدهام، اما اينها رفيق دزد نبودند، خودِ خودِ دزدند كه قضا و قدر اين كاروان دزد زده را نیز در چنگ گرفته بودند و اگر از قضا، در دستگاه قضا، تغييري حاصل نميشد، چه بسا كه اين موجودات پليد همچنان سرفراز و با دست باز، مجريان قانون شرع اقدس و طلبكار هرکس و نا کس هم بودند!
به آن جوان اخمو و گوش شكسته و نشسته در رديف متهمان نگاه كرديد! بيژن قاسم زاده را مي گويم. ميدانيد او در مقام قاضي دادگاه رسيدگي به جرايم رسانهاي، تا حالا چندين نفر را بيكار و آواره كرده و به خاك سياه نشانده است؟ چندين رسانه و صداي مستقل را كه ميتوانستند، عامل افشا و پيشگيري لااقل بخشي از اين تبهكاريها باشند را خاموش كرده و چندين كسب و كار اينترنتي را با صدور حكم توقيف تلگرام، تعطيل و ورشكست كرده است؟
آيا اين دزد تبهكار به خاطر دفاع از ارزشهاي اخلاقي و اسلامي، فضاي مجازي را تخته و مافياي فروش فيلتر شكن را پرورده كرد ؟ ديديد كه با اقدام او تلگرام برچيده نشد، اما مي دانيد كه چند هزار ساعت وقت مردم و حتي وقت دستگاه اطلاع رساني دولت را صرف دانلود و نصب و فعال سازي فيلترشكنها براي اطلاع و ارسال متداول ترين اخبار حوزه كاري خود كرد؟ حالا درباره حجه الاسلام قاضي غلامرضا منصوري لااقل دلمان خوش است كه 500 هزار رشوه را به يورو گرفته است، اگر به دلار گرفته بود، يقينا عواطف ضد آمريكايي ما، بيش از اينها خدشه دار و بر آشفته مي شد!
به چهره خونسرد اكبر طبري كه تنها يك قلم فساد او 50 ميليارد تومان است، نگاه كرديد؟ تمام متهمان و زندانيان سياسي و عقيدتي هيچ؛ بهتر است بحث را جناحي نكنيم! فقط لحظه اي هم به عقب برگرديد و خيل زندانياني را بشماريد كه به جرم سرقت قالپاق خودرو گرفتارند، به دست هاي بريده سارقان گرسنه و در جستجوي نان فكر كنيد، به جوانان 20 ساله و سرگشته اي كه به خاطر كيف ربايي در خيابان حلق آويز شدند، به خرده قاچاقچي نگون بخت و ايژ سواري فكر كنيد كه به خاطر حمل چند صد گرم مواد مخدر در مرزهاي شرق كشور اعدام شده و خانواده و فرزندان بي پناهشان، از سر ناچاري، به راه پدر رفته و اكنون عضو با تجربه تري از شبكه قاچاق كشور شدهاند.
هيچ مجرمي قابل دفاع نيست اما آيا جرم افراد يقه چركين و رها شده در خيابانها و بيابانهاي كشوركه از هيچ چشمي پنهان نمي ماند، با جرم مقامات يقه بسته و تكبيرگوي دستگاه قضايي نظام، يكسان است؟ گيرم كه اينها از اساس دزد مادرزاد بودهاند كه حسب اتفاق به رديف پاكان خدمتگزار ارتقاء يافتهاند! در اين صورت، وظيفه و ماموريت دستگاه عريض و طويل بازرسي و نظارتي و حراستي و امنيتي كشور چه مي شود؟
آنهايي كه يقه محمود صادقي فرزند شهيد و نماينده مجلس را فقط به خاطر چون و چرا درباره حسابهاي قوه قضائيه گرفته بودند و هنوز هم رها نكردهاند، در اين چندساله، در كدام سنگر ديگري مشغول خدمتگذاري بودند؟ آن كفن پوشان خودجوش چه شدند؟ آنهايي كه روزگاري براي پاره شدن عكس امام در قيام و خروش بودند، اكنون چرا در قبال نابودي راه و رسم امام ساكتند؟«آفرین بر نظر پاکِ خطاپوش» شما!!
مع الوصف، اين روزها كه همه سوگوار و خون خواه «جورج فلويد» آمريكايي هستيم ! بد نیست قدري هم به فكر گلوي مردمان خودمان باشيم كه هر روز زير بار هزاران مشكل معیشتی و اجتماعی، فشاري به مراتب سنگين تر از پاي پلیس آمریکایی را بر گردن خود احساس مي كنند. فشاري كه اتفاقا بخش اعظم آن، از جانب امثال همين شبكههای فاسد طبري و ديگران وارد ميشود و كسي را یارای در افتادن با آنها نیست.
قاسم خرمی
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
یک بحث آمایشی:
در تحلیلها بسیار گفته میشود که سهم شهرنشینی در طول ۵۰ سال گذشته به شدت افزایش یافته و روستاها در حال نابودی است و از این موضوع، به عنوان نابودی بخش کشاورزی یاد میشود. آمار چه می گوید؟
آمار میگوید مساحت کل اراضی کشاورزی ایران از ۹ میلیون و ۴۲۱ هزار هکتار در سال ۱۳۵۳ به ۱۶ میلیون و پانصد هزار هکتار در سال ۱۳۹۷ افزایش یافته است. یعنی ۷۵ درصد افزایش در کل مساحت کشاورزی. آمار میگوید حجم کل تولید بخش کشاورزی از ۱۷ میلیون و ۸۴۰ هزار تن در سال ۱۳۵۳ به ۱۱۷ میلیون و ۷۰۰ هزار تن در سال ۱۳۹۷ افزایش یافته است یعنی ۶.۶ برابر. بدین ترتیب بهره وری هر هکتار زمین کشاورزی از ۱.۸۹ تن در هکتار به ۷.۱۳ تن در هکتار افزایش یافته یعنی ۳.۷۷ برابر!
در نظریات توسعه اقتصادی، تولید نیروی انسانی ساده و ارزان برای بخش صنعت و خدمات از وظایف بخش روستایی قید شده است.
مسلما مساحت اراضی کشاورزی یک روستا، نمی تواند به اندازه رشد جمعیت روستا افزایش یابد. بنابراین، ماندن همه جمعیت در روستا، یعنی یک زمین کشاورزی که تامین نیاز یک خانوار ۵ نفره را میکرد، الان تامین نیاز ۴ خانوار ۴ نفره را بکند! این یعنی گسترش فقر. در حالیکه، حتی با حداقل دستمزدها، شرایط بهتری دربخش صنعت و خدمات خواهند داشت و تولید بیشتر.
دست از داستان سرایی برداریم. مهاجرت روستاییان منجر به نابودی کشاورزی نشده است. آزادی انتخاب روستایی را با اصرار بر عدم مهاجرت خدشه دار نکنیم. اگر به روستا به مثابه واحد تولیدی نگاه کنیم، سکونت شاغلینش میتواند جدا از واحد تولیدش باشد.
چند تجربه:
۱-در اوایل دهه ۸۰ به روستاهای پیرامون دریاچه اوان در الموت رفتم. مسئله تعریف شده این بود که چه خدماتی به این روستاها بدهیم تا مهاجرت نکنند! مشاهداتم نشان داد که روستائیان در تهران و قزوین هم خانه داشتند و به فعالیت گل فروشی مشغول بودند و در فصل کشاورزی هم در روستا حاضر بودند و به تولید کشاورزی می پرداختند. کشاورزی پر رونقی هم داشت.
گفتم چرا میخواهید اینها در روستا بمانند؟ چه اشکالی دارد در شهر زندگی کنند و از بهترین خدمات شهر با کمترین هزینه برای دولت (تامین خدمات در تک تک روستاها) برخوردار باشند ولی کشاورزی شان هم پر رونق ادامه داشته باشد؟
(من از تیم مطالعه حذف شدم حتی هزینه های قبلی ام را هم ندادند!)
۲- عشایر اندیمشک و عشایر بناب (در دو طرح مختلف در دهه ۸۰) به من گفتند در شهر خانه دارند و خواهرها و برادرها نوبتی هر کدام ۲ هفته در ییلاق میمانند!
(تولید به راه است و زندگی به سامان)
۳- در زلزله ورزقان به روستایی رسیدم و دیدم علم های یک هیئت یک محله تبریز کامل آنجاست. پرسیدم، گفتند همه ساکنین روستا در تبریز خانه دارند. اینجا فقط برای کشاورزی می آیند.
به قلم محمد اولاد
✅ @karkhone
در تحلیلها بسیار گفته میشود که سهم شهرنشینی در طول ۵۰ سال گذشته به شدت افزایش یافته و روستاها در حال نابودی است و از این موضوع، به عنوان نابودی بخش کشاورزی یاد میشود. آمار چه می گوید؟
آمار میگوید مساحت کل اراضی کشاورزی ایران از ۹ میلیون و ۴۲۱ هزار هکتار در سال ۱۳۵۳ به ۱۶ میلیون و پانصد هزار هکتار در سال ۱۳۹۷ افزایش یافته است. یعنی ۷۵ درصد افزایش در کل مساحت کشاورزی. آمار میگوید حجم کل تولید بخش کشاورزی از ۱۷ میلیون و ۸۴۰ هزار تن در سال ۱۳۵۳ به ۱۱۷ میلیون و ۷۰۰ هزار تن در سال ۱۳۹۷ افزایش یافته است یعنی ۶.۶ برابر. بدین ترتیب بهره وری هر هکتار زمین کشاورزی از ۱.۸۹ تن در هکتار به ۷.۱۳ تن در هکتار افزایش یافته یعنی ۳.۷۷ برابر!
در نظریات توسعه اقتصادی، تولید نیروی انسانی ساده و ارزان برای بخش صنعت و خدمات از وظایف بخش روستایی قید شده است.
مسلما مساحت اراضی کشاورزی یک روستا، نمی تواند به اندازه رشد جمعیت روستا افزایش یابد. بنابراین، ماندن همه جمعیت در روستا، یعنی یک زمین کشاورزی که تامین نیاز یک خانوار ۵ نفره را میکرد، الان تامین نیاز ۴ خانوار ۴ نفره را بکند! این یعنی گسترش فقر. در حالیکه، حتی با حداقل دستمزدها، شرایط بهتری دربخش صنعت و خدمات خواهند داشت و تولید بیشتر.
دست از داستان سرایی برداریم. مهاجرت روستاییان منجر به نابودی کشاورزی نشده است. آزادی انتخاب روستایی را با اصرار بر عدم مهاجرت خدشه دار نکنیم. اگر به روستا به مثابه واحد تولیدی نگاه کنیم، سکونت شاغلینش میتواند جدا از واحد تولیدش باشد.
چند تجربه:
۱-در اوایل دهه ۸۰ به روستاهای پیرامون دریاچه اوان در الموت رفتم. مسئله تعریف شده این بود که چه خدماتی به این روستاها بدهیم تا مهاجرت نکنند! مشاهداتم نشان داد که روستائیان در تهران و قزوین هم خانه داشتند و به فعالیت گل فروشی مشغول بودند و در فصل کشاورزی هم در روستا حاضر بودند و به تولید کشاورزی می پرداختند. کشاورزی پر رونقی هم داشت.
گفتم چرا میخواهید اینها در روستا بمانند؟ چه اشکالی دارد در شهر زندگی کنند و از بهترین خدمات شهر با کمترین هزینه برای دولت (تامین خدمات در تک تک روستاها) برخوردار باشند ولی کشاورزی شان هم پر رونق ادامه داشته باشد؟
(من از تیم مطالعه حذف شدم حتی هزینه های قبلی ام را هم ندادند!)
۲- عشایر اندیمشک و عشایر بناب (در دو طرح مختلف در دهه ۸۰) به من گفتند در شهر خانه دارند و خواهرها و برادرها نوبتی هر کدام ۲ هفته در ییلاق میمانند!
(تولید به راه است و زندگی به سامان)
۳- در زلزله ورزقان به روستایی رسیدم و دیدم علم های یک هیئت یک محله تبریز کامل آنجاست. پرسیدم، گفتند همه ساکنین روستا در تبریز خانه دارند. اینجا فقط برای کشاورزی می آیند.
به قلم محمد اولاد
✅ @karkhone
ایرانخودرو چگونه تاسیس شد؟
روایتی از رضا نیازمند درباره تلاش خیامیها برای ایجاد صنعت خودرو در ایران (بخش 3/1)
روزی رضا نیازمند، معاون صنعتی و معدنی وزارت اقتصاد در دهه ۴۰، در اتاقش نشسته بود که منشیاش گفت دو نفر برای دیدن او به آنجا آمده اند و در رابطه با ساخت اتومبیل می خواهند صحبت کنند. آن دونفر احمد و محمود خیامی بودند.
به نیازمند گفتند که دو برادر هستند و در مشهد گاراژ دارند، اگر به آنها سفارش یک اتومبیل داده شود، برایشان میسازند. نیازمند می گوید، من هم دنبال کسی هستم که بتواند اتومبیل بسازد.
نیازمند به آن ها می گوید شما گاراژ خیلی خوبی دارید و تعمیرات انجام میدهید ولی کارخانه اتومبیلسازی پول زیادی میخواهد. از آن ها می پرسد که چقدر پول دارند؟ آن ها می گویند دو میلیون تومان و پایشان را در یک کفش کرده بودند که می خواهند این کار را انجام دهند.
نیازمند از آن ها می خواهد یک هفته به او فرصت دهند تا او بتواند فکر کند. یک هفته بعد به این نتیجه می رسد که آن دو جنم این کار را دارند. درباره سرمایه شان با رئیس بانک اعتبار صنعتی وارد مذاکره می شود. در آن زمان خود نیازمند هم در این بانک ناظر بوده است.
به رئیس بانک تلفن می کند و می گوید که با توجه به اینکه ما به دنبال یک سرمایهگذار برای ساخت خودرو میگردیم دو برادر که از قضا کار هم بلدند خیلی اصرار به این موضوع دارند.
رئیس بانک، همکاری با برادران خیامی را قبول می کند و به نیازمند قول مساعدت می دهد.
از آنجایی که در روز گذشته نیازمند خوانده بود که خودرو دکاور در آلمان ورشکست شده و آن را برای فروش گذاشتهاند، فوری از سفارت آلمان اطلاعات می گیرد و و آنها می گویند اگر کسی علاقه داشته باشد، این خودرو را می فروشیم.
با خود فکر می کند این کارخانه ورشکسته را می شود با قیمت خوب خرید. به خیامی ها می گوید که می خواهم شما را امتحان کنم، بروید آلمان، دکاور را پیدا کنید و بخرید.
نیازمند به آن ها می گوید یک مشاور حقوقی را هم جهت بستن قرارداد همراه خود ببرید. کارخانه را بخرید و در ایران سوارش کنید و تحویل من دهید، ورود ماشین دستدوم هم قدغن است.
اضافه می کند که شما این تصمیمات را به آن ها نگویید. فناوری این خودرو را بخرید تا در ایران سوارش کنیم. در امضای قرارداد زیاد هم سخت نگیرید. رو برادر هوشمندانه می روند و با قرارداد خرید دکاور برمی گردند.
نیازمند به برادران خیامی می گوید به فیات ایتالیا هم بگویند که می خواهند یک کارخانه فیاتسازی در ایران بسازند و بگویند دکاور را داریم ولی این را نمیخواهیم چون عاشق فیات هستیم. یک ماه بعد آنها با قرارداد برمی گردند.
او به آنها می گوید فیات موتورش آلومینیومی است و بهتر است موتور چدنی یا آهنی باشد. با توجه به اینکه در انگلیس کارخانه رودس بهترین شاسیها را با موتور می سازد بعد از یکماه امتیاز همکاری در راه اندازی یک کارخانه را از این شرکت می گیرند و قرار می شود علاوه بر راه اندازی، تمام پرسها را بخرند و بیاورند و سوار کنند و تمام کارگران ایران را آموزش بدهند. اولین چیزی هم که میسازند تمام بدنه است که خیلی به چشم خواهد آمد.
قرار می شود تا جایی که امکان داشته باشد قطعات این خودرو از قبیل صندلی و شیشه در داخل تولید شود. خیامی ها برای تامین شیشه با کارخانه شیشه قزوین که به تازگی راه اندازی شده بود، مذاکره کردند. در گام اول برنامه بر این بود تا قطعات آسان در داخل ساخته شود و به مرور داخلی سازی این قطعات ادامه یابد.
نیازمند پس از مشاهده نتایج مثبت به همراه خیامی ها به بانک توسعه صنعتی می رود و بانک به آنها می گوید شما فقط زمینتان را بخرید. (پایان بخش اول)
✅ @karkhone
روایتی از رضا نیازمند درباره تلاش خیامیها برای ایجاد صنعت خودرو در ایران (بخش 3/1)
روزی رضا نیازمند، معاون صنعتی و معدنی وزارت اقتصاد در دهه ۴۰، در اتاقش نشسته بود که منشیاش گفت دو نفر برای دیدن او به آنجا آمده اند و در رابطه با ساخت اتومبیل می خواهند صحبت کنند. آن دونفر احمد و محمود خیامی بودند.
به نیازمند گفتند که دو برادر هستند و در مشهد گاراژ دارند، اگر به آنها سفارش یک اتومبیل داده شود، برایشان میسازند. نیازمند می گوید، من هم دنبال کسی هستم که بتواند اتومبیل بسازد.
نیازمند به آن ها می گوید شما گاراژ خیلی خوبی دارید و تعمیرات انجام میدهید ولی کارخانه اتومبیلسازی پول زیادی میخواهد. از آن ها می پرسد که چقدر پول دارند؟ آن ها می گویند دو میلیون تومان و پایشان را در یک کفش کرده بودند که می خواهند این کار را انجام دهند.
نیازمند از آن ها می خواهد یک هفته به او فرصت دهند تا او بتواند فکر کند. یک هفته بعد به این نتیجه می رسد که آن دو جنم این کار را دارند. درباره سرمایه شان با رئیس بانک اعتبار صنعتی وارد مذاکره می شود. در آن زمان خود نیازمند هم در این بانک ناظر بوده است.
به رئیس بانک تلفن می کند و می گوید که با توجه به اینکه ما به دنبال یک سرمایهگذار برای ساخت خودرو میگردیم دو برادر که از قضا کار هم بلدند خیلی اصرار به این موضوع دارند.
رئیس بانک، همکاری با برادران خیامی را قبول می کند و به نیازمند قول مساعدت می دهد.
از آنجایی که در روز گذشته نیازمند خوانده بود که خودرو دکاور در آلمان ورشکست شده و آن را برای فروش گذاشتهاند، فوری از سفارت آلمان اطلاعات می گیرد و و آنها می گویند اگر کسی علاقه داشته باشد، این خودرو را می فروشیم.
با خود فکر می کند این کارخانه ورشکسته را می شود با قیمت خوب خرید. به خیامی ها می گوید که می خواهم شما را امتحان کنم، بروید آلمان، دکاور را پیدا کنید و بخرید.
نیازمند به آن ها می گوید یک مشاور حقوقی را هم جهت بستن قرارداد همراه خود ببرید. کارخانه را بخرید و در ایران سوارش کنید و تحویل من دهید، ورود ماشین دستدوم هم قدغن است.
اضافه می کند که شما این تصمیمات را به آن ها نگویید. فناوری این خودرو را بخرید تا در ایران سوارش کنیم. در امضای قرارداد زیاد هم سخت نگیرید. رو برادر هوشمندانه می روند و با قرارداد خرید دکاور برمی گردند.
نیازمند به برادران خیامی می گوید به فیات ایتالیا هم بگویند که می خواهند یک کارخانه فیاتسازی در ایران بسازند و بگویند دکاور را داریم ولی این را نمیخواهیم چون عاشق فیات هستیم. یک ماه بعد آنها با قرارداد برمی گردند.
او به آنها می گوید فیات موتورش آلومینیومی است و بهتر است موتور چدنی یا آهنی باشد. با توجه به اینکه در انگلیس کارخانه رودس بهترین شاسیها را با موتور می سازد بعد از یکماه امتیاز همکاری در راه اندازی یک کارخانه را از این شرکت می گیرند و قرار می شود علاوه بر راه اندازی، تمام پرسها را بخرند و بیاورند و سوار کنند و تمام کارگران ایران را آموزش بدهند. اولین چیزی هم که میسازند تمام بدنه است که خیلی به چشم خواهد آمد.
قرار می شود تا جایی که امکان داشته باشد قطعات این خودرو از قبیل صندلی و شیشه در داخل تولید شود. خیامی ها برای تامین شیشه با کارخانه شیشه قزوین که به تازگی راه اندازی شده بود، مذاکره کردند. در گام اول برنامه بر این بود تا قطعات آسان در داخل ساخته شود و به مرور داخلی سازی این قطعات ادامه یابد.
نیازمند پس از مشاهده نتایج مثبت به همراه خیامی ها به بانک توسعه صنعتی می رود و بانک به آنها می گوید شما فقط زمینتان را بخرید. (پایان بخش اول)
✅ @karkhone
ایرانخودرو چگونه تاسیس شد؟
روایتی از رضا نیازمند درباره تلاش خیامیها برای ایجاد صنعت خودرو در ایران (بخش 3/2)
خیامی ها در سال ١٣٤٠ زمینی را در جاده کرج خریداری می کنند و آن طرف جاده هم برای کارگران خانه می سازند. نیازمند هر ماه، جهت سرکشی به آنجا می رفته و از پیشرفت کار بسیار راضی بوده است.
انگلیسی ها به خوبی این طرح را اجرا می کنند. از این طرف ستون زده بودند، روی آن را سقف می زدند. از آن سمت هم داشتند چاله پرس ها را می کندند و فوندانسیون را زیر پرس ها، که بایستی نرم باشد، می گذاشتند.
از آن سمت داشتند دیوار می چیدند و پنجره درست می کردند. همه با هم کار می کردند. حدود یک سال و نیم و بلکه حتی کمتر کار ساخت کارخانه تمام می شود.
نیازمند به کارخانه می رود و از قسمتهای تولید ورق آهن گلگیر و کاپوت و سقف، رنگ آمیزی و سرهم بندی شاسی و موتور دیدن می کند و در آخر به سمتی خیره می شود که اتومبیلی از آن بیرون می آید. 100دستگاه ساخته بودند. قرار می شود جهت افتتاحیه شاه به آن جا بیاید.
بعد از یک هفته به وسیله محاسبات دکتر محمد یگانه در وزارت اقتصاد، قیمت 14 هزار تومان برای فروش محصول نهایی می شود. با توجه به اینکه بهره ای که به انگلیسی ها تعلق می گرفت در این محاسبه لحاظ نشده بود، قیمت به 16 هزارتومان تغییر پیدا می کند.
کل مجوزی که آنها برای واردات خودرو صادر می کردند سالانه 5 هزار دستگاه بود اما ایران ناسیونال در سال اول 15 هزار دستگاه خودرو تولید کرد. قرار می شود هر وقت شرایط به سمت ورشکستگی رفت و بحرانی شد، شرایط فروش را تغییر دهند و به فروش اقساطی و غیره روی آورند.
خیامی ها انسان هایی لایق و از نیت پاکی برخوردار بودند. خداوند هم یاری شان کرد. یک روز برادر کوچکتر نزد نیازمند می آید و می گوید با توجه به اینکه در ابتدا ما دو میلیون تومان سرمایه داشتیم، در حال حاضر صد میلیون تومان داریم. می خواهیم یک موقوفه درست کنیم و همه این پول را داخل آن بگذاریم.
قرار شد پنج درصد این مبلغ برای زن، بچه ها و نوه ها بماند و 95 درصدش را در مناقصه قرار دهند.
آن ها قصد می کنند که در تمام شهرهای بزرگ ایران و در مراکز استان ها، مشابه مدارس فنی آلمان، مدرسه بسازند. دانش آموزان بتوانند کارهای فنی یاد بگیرند و بعد از فراغت از تحصیل به آن ها وام تعلق گیرد تا آنها بتوانند صنعتی را راه اندازی کنند.
✅ @karkhone
روایتی از رضا نیازمند درباره تلاش خیامیها برای ایجاد صنعت خودرو در ایران (بخش 3/2)
خیامی ها در سال ١٣٤٠ زمینی را در جاده کرج خریداری می کنند و آن طرف جاده هم برای کارگران خانه می سازند. نیازمند هر ماه، جهت سرکشی به آنجا می رفته و از پیشرفت کار بسیار راضی بوده است.
انگلیسی ها به خوبی این طرح را اجرا می کنند. از این طرف ستون زده بودند، روی آن را سقف می زدند. از آن سمت هم داشتند چاله پرس ها را می کندند و فوندانسیون را زیر پرس ها، که بایستی نرم باشد، می گذاشتند.
از آن سمت داشتند دیوار می چیدند و پنجره درست می کردند. همه با هم کار می کردند. حدود یک سال و نیم و بلکه حتی کمتر کار ساخت کارخانه تمام می شود.
نیازمند به کارخانه می رود و از قسمتهای تولید ورق آهن گلگیر و کاپوت و سقف، رنگ آمیزی و سرهم بندی شاسی و موتور دیدن می کند و در آخر به سمتی خیره می شود که اتومبیلی از آن بیرون می آید. 100دستگاه ساخته بودند. قرار می شود جهت افتتاحیه شاه به آن جا بیاید.
بعد از یک هفته به وسیله محاسبات دکتر محمد یگانه در وزارت اقتصاد، قیمت 14 هزار تومان برای فروش محصول نهایی می شود. با توجه به اینکه بهره ای که به انگلیسی ها تعلق می گرفت در این محاسبه لحاظ نشده بود، قیمت به 16 هزارتومان تغییر پیدا می کند.
کل مجوزی که آنها برای واردات خودرو صادر می کردند سالانه 5 هزار دستگاه بود اما ایران ناسیونال در سال اول 15 هزار دستگاه خودرو تولید کرد. قرار می شود هر وقت شرایط به سمت ورشکستگی رفت و بحرانی شد، شرایط فروش را تغییر دهند و به فروش اقساطی و غیره روی آورند.
خیامی ها انسان هایی لایق و از نیت پاکی برخوردار بودند. خداوند هم یاری شان کرد. یک روز برادر کوچکتر نزد نیازمند می آید و می گوید با توجه به اینکه در ابتدا ما دو میلیون تومان سرمایه داشتیم، در حال حاضر صد میلیون تومان داریم. می خواهیم یک موقوفه درست کنیم و همه این پول را داخل آن بگذاریم.
قرار شد پنج درصد این مبلغ برای زن، بچه ها و نوه ها بماند و 95 درصدش را در مناقصه قرار دهند.
آن ها قصد می کنند که در تمام شهرهای بزرگ ایران و در مراکز استان ها، مشابه مدارس فنی آلمان، مدرسه بسازند. دانش آموزان بتوانند کارهای فنی یاد بگیرند و بعد از فراغت از تحصیل به آن ها وام تعلق گیرد تا آنها بتوانند صنعتی را راه اندازی کنند.
✅ @karkhone
تشکیل وزارت اقتصاد و سالهای طلایی اقتصاد ایران در دهه ۴۰
اقتصاد ایران در آغاز دهه چهل رکود اقتصادی گستردهای را تجربه میکرد. اختلاف دائمی وزیر بازرگانی با وزیر صنایع و معادن در جلسات شورای اقتصاد که در حضور شاه و نخستوزیر و وزرای اقتصادی کشور تشکیل میشده است، باعث شده بود دولت برای خروج از رکود به جمعبندی نرسد. ظاهراً نسخهای که وزیر بازرگانی برای رفع رکود میپیچیده «واردات» بوده و نسخه وزیر صنعت و معدن «تولید داخلی» و هیچ کدام جوابگو نبوده است. شاه هم از این اختلافات بینتیجه به ستوه میآید و به این تشخیص میرسد که هیچ کدام از این دو وزارتخانه و هیچ یک از این دو وزیر برنامهای برای خروج از رکود ندارند. بنابراین به علم دستور میدهد که برو یک اقتصاددان پیدا کن که تحصیلکرده آمریکا نباشد چون شاه میخواسته به اصلاحات خود رنگ غیرآمریکایی بدهد. ظاهراً شاه اجرای انقلاب سفید را در ذهن داشته اما میدانسته تا زمانی که اقتصاد در رکود است پیش بردن این اصلاحات موضوعیت ندارد. دومین دستور شاه به علم ادغام وزارتخانههای بازرگانی و صنایع و معادن و ایجاد یک وزارتخانه جدید است. سومین دستور هم این است که ماموریت وزارتخانه جدید باید «خروج از رکود» باشد. اسدالله علم برای اجرای این دستور به سراغ جهانگیر تفضلی، سرپرست دانشجویان ایرانی در اروپا، میرود و میگوید من بهترین فارغالتحصیل اقتصاد اروپا را میخواهم. تفضلی که خود در پاریس مستقر بوده و طبیعتاً همه را میشناخته، عالیخانی را به علم معرفی میکند. عالیخانی ظاهراً یکی دو سال پیش از آن، دکترایش را از فرانسه گرفته و به ایران برگشته بوده و در شرکت ملی نفت کار میکرده است. عالیخانی در آن زمان پروژههایی هم برای اتاق بازرگانی انجام میداده و از همین رو با فضای تصمیمگیری کشور آشنا بوده، افراد و دستگاهها را میشناخته و بهخصوص با وزارت بازرگانی آشنا بوده ولی ظاهراً وزارت صنایع و معادن را زیاد نمیشناخته است.
در آن مقطع علینقی عالیخانی جوانی 34ساله بوده که به اصطلاح خودی نبوده؛ یعنی سابقه نزدیکی به هیچ کدام از افراد طراز اول سیاسی کشور نداشته و از پشتیبانی یا توصیه هیچ کدام از این افراد هم برخوردار نبوده است. جهانگیر تفضلی، عالیخانی را به علم معرفی و علم نیز به او اعتماد میکند. عالیخانی در خاطراتش میگوید: «من در شرکت ملی نفت کار میکردم و شبها زود میخوابیدم. شبی جهانگیر تفضلی نسبتا دیروقت با من تماس گرفتند و به صورت مرموزی صحبت میکردند. در آن مکالمه به من گفتند که فردا صبح ساعت ۷ آقای علم میخواهند شما را در منزل خودشان ببینند.» حتی به عالیخانی توضیح نمیدهد که علت و موضوع این دیدار چیست. عالیخانی میگوید به اتفاق تفضلی صبح اول وقت به منزل علم رفتیم. در آنجا علم به او میگوید ما میخواهیم دو وزارتخانه بازرگانی و صنایع و معادن را ادغام و یک وزارتخانه جدید ایجاد کنیم. عالیخانی میگوید بسیار خوب، کار خوبی میخواهید بکنید. میگوید اسم این وزارتخانه را چه بگذاریم؟ عالیخانی بدون اینکه فکر کند میگوید وزارت اقتصاد. بعد علم میگوید میخواهیم تو هم وزیر این وزارتخانه جدید باشی؛ عالیخانی 34سالهای که نه سابقه وزارت، نه معاونت وزارت و نه حتی مدیرکلی دارد. به علاوه عالیخانی اساساً بوروکرات نبوده و سابقه کار اداری نداشته، با آداب کار کردن با شاه و نخستوزیر و تشکیلات دولتی هم آشنا نبوده؛ دیگر اینکه عالیخانی هیچ پشتیبانی در داخل و بیرون دولت، در مجلسین شورا و در سنا و ارتش نداشته است. از خارج کشور هم حمایت نمیشده است. علم آنجا به عالیخانی میگوید ما میخواهیم اقتصاد را از رکود خارج کنی. عالیخانی میگوید من فقط یک سوال کردم و یک شرط گذاشتم. میپرسد: آیا برنامهای برای این وزارتخانه تازهتاسیس دارید؟ نگران بوده که نکند اینها برنامهای داشته باشند و چون میدانند به نتیجه نمیرسد دنبال یک قربانی میگردند و میخواهند عالیخانی جوان قربانی آن برنامه شود. بعد هم بگویند که برنامه به نتیجه نرسید، پس برویم یک کمک سنگین مثلاً از اروپا یا آمریکا، یا بانک جهانی یا صندوق بینالمللی پول بگیریم. میخواهد ببیند این فرضیه درست است یا نه. علم میگوید نه، ما هیچ برنامهای نداریم. میخواهیم تو برنامه ما را تدوین کنی. پس نشان میدهد که عالیخانی مورد اعتماد آنهاست و میخواهند برنامهریزی کرده و آن را اجرایی کند. عالیخانی وقتی از این مساله مطمئن میشود، یک شرط با علم میگذارد. میگوید تنها شرط من این است که هر کس را خواستم بیاورم و هر که را نخواستم بفرستم برود. علم میگوید هیچ مشکلی ندارد. در واقع مشکل عالیخانی فقط نیروی انسانی بوده. نه از علم پول میخواهد، نه اختیارات، نه زمان، نه چک سفیدامضا. هیچ چیز دیگری نمیخواهد. تنها با همین پیششرط عالیخانی قبول میکند وزارت اقتصاد را تاسیس کند.
✅ @karkhone
اقتصاد ایران در آغاز دهه چهل رکود اقتصادی گستردهای را تجربه میکرد. اختلاف دائمی وزیر بازرگانی با وزیر صنایع و معادن در جلسات شورای اقتصاد که در حضور شاه و نخستوزیر و وزرای اقتصادی کشور تشکیل میشده است، باعث شده بود دولت برای خروج از رکود به جمعبندی نرسد. ظاهراً نسخهای که وزیر بازرگانی برای رفع رکود میپیچیده «واردات» بوده و نسخه وزیر صنعت و معدن «تولید داخلی» و هیچ کدام جوابگو نبوده است. شاه هم از این اختلافات بینتیجه به ستوه میآید و به این تشخیص میرسد که هیچ کدام از این دو وزارتخانه و هیچ یک از این دو وزیر برنامهای برای خروج از رکود ندارند. بنابراین به علم دستور میدهد که برو یک اقتصاددان پیدا کن که تحصیلکرده آمریکا نباشد چون شاه میخواسته به اصلاحات خود رنگ غیرآمریکایی بدهد. ظاهراً شاه اجرای انقلاب سفید را در ذهن داشته اما میدانسته تا زمانی که اقتصاد در رکود است پیش بردن این اصلاحات موضوعیت ندارد. دومین دستور شاه به علم ادغام وزارتخانههای بازرگانی و صنایع و معادن و ایجاد یک وزارتخانه جدید است. سومین دستور هم این است که ماموریت وزارتخانه جدید باید «خروج از رکود» باشد. اسدالله علم برای اجرای این دستور به سراغ جهانگیر تفضلی، سرپرست دانشجویان ایرانی در اروپا، میرود و میگوید من بهترین فارغالتحصیل اقتصاد اروپا را میخواهم. تفضلی که خود در پاریس مستقر بوده و طبیعتاً همه را میشناخته، عالیخانی را به علم معرفی میکند. عالیخانی ظاهراً یکی دو سال پیش از آن، دکترایش را از فرانسه گرفته و به ایران برگشته بوده و در شرکت ملی نفت کار میکرده است. عالیخانی در آن زمان پروژههایی هم برای اتاق بازرگانی انجام میداده و از همین رو با فضای تصمیمگیری کشور آشنا بوده، افراد و دستگاهها را میشناخته و بهخصوص با وزارت بازرگانی آشنا بوده ولی ظاهراً وزارت صنایع و معادن را زیاد نمیشناخته است.
در آن مقطع علینقی عالیخانی جوانی 34ساله بوده که به اصطلاح خودی نبوده؛ یعنی سابقه نزدیکی به هیچ کدام از افراد طراز اول سیاسی کشور نداشته و از پشتیبانی یا توصیه هیچ کدام از این افراد هم برخوردار نبوده است. جهانگیر تفضلی، عالیخانی را به علم معرفی و علم نیز به او اعتماد میکند. عالیخانی در خاطراتش میگوید: «من در شرکت ملی نفت کار میکردم و شبها زود میخوابیدم. شبی جهانگیر تفضلی نسبتا دیروقت با من تماس گرفتند و به صورت مرموزی صحبت میکردند. در آن مکالمه به من گفتند که فردا صبح ساعت ۷ آقای علم میخواهند شما را در منزل خودشان ببینند.» حتی به عالیخانی توضیح نمیدهد که علت و موضوع این دیدار چیست. عالیخانی میگوید به اتفاق تفضلی صبح اول وقت به منزل علم رفتیم. در آنجا علم به او میگوید ما میخواهیم دو وزارتخانه بازرگانی و صنایع و معادن را ادغام و یک وزارتخانه جدید ایجاد کنیم. عالیخانی میگوید بسیار خوب، کار خوبی میخواهید بکنید. میگوید اسم این وزارتخانه را چه بگذاریم؟ عالیخانی بدون اینکه فکر کند میگوید وزارت اقتصاد. بعد علم میگوید میخواهیم تو هم وزیر این وزارتخانه جدید باشی؛ عالیخانی 34سالهای که نه سابقه وزارت، نه معاونت وزارت و نه حتی مدیرکلی دارد. به علاوه عالیخانی اساساً بوروکرات نبوده و سابقه کار اداری نداشته، با آداب کار کردن با شاه و نخستوزیر و تشکیلات دولتی هم آشنا نبوده؛ دیگر اینکه عالیخانی هیچ پشتیبانی در داخل و بیرون دولت، در مجلسین شورا و در سنا و ارتش نداشته است. از خارج کشور هم حمایت نمیشده است. علم آنجا به عالیخانی میگوید ما میخواهیم اقتصاد را از رکود خارج کنی. عالیخانی میگوید من فقط یک سوال کردم و یک شرط گذاشتم. میپرسد: آیا برنامهای برای این وزارتخانه تازهتاسیس دارید؟ نگران بوده که نکند اینها برنامهای داشته باشند و چون میدانند به نتیجه نمیرسد دنبال یک قربانی میگردند و میخواهند عالیخانی جوان قربانی آن برنامه شود. بعد هم بگویند که برنامه به نتیجه نرسید، پس برویم یک کمک سنگین مثلاً از اروپا یا آمریکا، یا بانک جهانی یا صندوق بینالمللی پول بگیریم. میخواهد ببیند این فرضیه درست است یا نه. علم میگوید نه، ما هیچ برنامهای نداریم. میخواهیم تو برنامه ما را تدوین کنی. پس نشان میدهد که عالیخانی مورد اعتماد آنهاست و میخواهند برنامهریزی کرده و آن را اجرایی کند. عالیخانی وقتی از این مساله مطمئن میشود، یک شرط با علم میگذارد. میگوید تنها شرط من این است که هر کس را خواستم بیاورم و هر که را نخواستم بفرستم برود. علم میگوید هیچ مشکلی ندارد. در واقع مشکل عالیخانی فقط نیروی انسانی بوده. نه از علم پول میخواهد، نه اختیارات، نه زمان، نه چک سفیدامضا. هیچ چیز دیگری نمیخواهد. تنها با همین پیششرط عالیخانی قبول میکند وزارت اقتصاد را تاسیس کند.
✅ @karkhone
ایرانخودرو چگونه تاسیس شد؟
روایتی از رضا نیازمند درباره تلاش خیامیها برای ایجاد صنعت خودرو در ایران (بخش پایانی)
توسعه و بهبود فضای کارخانه همیشه برای آن ها در اولویت قرار داشت. روزی آقای خیامی مهمانی مفصلی ترتیب می دهد و نیازمند هم برخلاف اینکه اغلب در مهمانی ها شرکت نمی کرد به آن مهمانی می رود. همسر آقای خیامی بعد از معرفی خود از آقای نیازمند می خواهد تا از همسرش که عاشق خرید ماشین آلات برای کارخانه است، خواهش کند برای خانه شان هم یک دست مبل بخرد تا از مهمان ها خجالت نکشند. نیازمند واقعا تعجب می کند که خیامی با اینهمه درآمد و با این همه علاقه به همسرش خرید برای توسعه و بهبود کارخانه را به خرید یک دست مبل برای خانه اش ترجیح می دهد.
خیامیها و برخوردارها پولهایشان را از راه حلال به دست آوردند و صنایع را توسعه دادند و مقدار زیادی خیرات و مبرات داشتند و در جامعه مذهبی افراد محترمی به شمار میآمدند. به کارگرانشان خیلی خوب میرسیدند و صنایعی را ایجاد کردندکه نیاز کشور بود و فایدههای زیادی برای زندگی مردم داشت. آنان نزد دولتمردان و تکنوکراتها هم از احترام خاصی برخوردار بودند.
در زمان فعالیت های نیازمند و عالیخانی در وزارت اقتصاد، بیشتر کارها بدون حاشیه انجام می شد. روند کار طوری بود که اگر به نتیجه برسد، حتما کار خودش دیده می شود. یکی از تصمیم هایی که خیلی مهم بود این بود که قرار شد به کسی پروانه مونتاژکاری ندهند.
حتی یکبار یک آلمانی جهت اخذ پروانه ساخت مرسدس بنز نزد نیازمند می آید. آن ها برنامه ساخت داخل را از او جویا می شوند که بررسی کنند تا چند سال دیگر قادر خواهند بود در ایران بخشی از قطعات مرسدس بنز را تولید کنند. آن آلمانی می گوید که شما ستاره مرسدس بنز را هم نمی توانید بسازید چند سال بعد از این جریان که کارخانه ایران ناسیونال راه افتاده بود، نیازمند و عالیخانی به آلمان رفتند. در آن زمان دولت آلمان با دولت ایران قهر کرده بود. شاه گفته بود که یک عده بروند و مقدمات آشتی را فراهم کنند. تیمی هشت نفره شامل عالیخانی، نیازمند، رئیس وقت اتاق بازرگانی، رئیس اتاق صنایع و خردجو که رئیس بانک توسعه صنعتی بود، راهی آلمان شدند. آنجا خیلی با احترام با آنها برخورد می شود. این تیم هر جا می رفتند بیرق ایران بالای هتل آنها آویزان بود. چراغ قرمزها به احترام آن ها سبز می شد و اسکورت داشتند. در چنین موقعیتی، مرسدس بنز هم از آنها دعوت می کند که از کارخانه اش دیدن کنند. در سالنی می نشینند و رئیس کل مرسدس بنز به خاطر احترام به آنها می گوید اولین اتومبیلی که ساخته ایم را روغن کاری و تمیز کرده ایم و می خواهیم آقای وزیر را سوار کنیم و شخصا من هم آن را برانم. همه به بیرون می روند. در محوطه کارخانه ای بسیار بزرگ قرار می گیرند در محیطی که گلکاری و درختکاری های زیبایی به چشم می خورد و مانند جنگل می مانست. اتومبیل را می آورند. اتومبیلی که مثل درشکه بود ولی به جای اسب ها یک موتور بود. رئیس بنز پشت فرمان می نشیند. خودرو را خودش راه می اندازد و خیلی آهسته تقریباً به سرعت پیاده روی به همراه عالیخانی حرکت می کنند. دوری می زنند و از سمتی وارد می شوند. او ترمز را می گیرد ولی ترمز نمی ایستد. چون کمی هم سرازیری بوده است، آلمانی ها فوری می دوند و با دست نمی توانند خودرو را نگه دارند به سختی پیاده می شوند. نیازمند می بیند آن فردی که به او گفته بود شما ستاره بنز را هم نمی توانید بسازید کنارش ایستاده است. به او می گوید این همان اتومبیلی است که می خواستید بسازید، اما ترمزش نگرفت ولی الآن ایران ناسیونال کلی خودرو می سازد و همه ترمز هایش هم می گیرد.
✅ @karkhone
روایتی از رضا نیازمند درباره تلاش خیامیها برای ایجاد صنعت خودرو در ایران (بخش پایانی)
توسعه و بهبود فضای کارخانه همیشه برای آن ها در اولویت قرار داشت. روزی آقای خیامی مهمانی مفصلی ترتیب می دهد و نیازمند هم برخلاف اینکه اغلب در مهمانی ها شرکت نمی کرد به آن مهمانی می رود. همسر آقای خیامی بعد از معرفی خود از آقای نیازمند می خواهد تا از همسرش که عاشق خرید ماشین آلات برای کارخانه است، خواهش کند برای خانه شان هم یک دست مبل بخرد تا از مهمان ها خجالت نکشند. نیازمند واقعا تعجب می کند که خیامی با اینهمه درآمد و با این همه علاقه به همسرش خرید برای توسعه و بهبود کارخانه را به خرید یک دست مبل برای خانه اش ترجیح می دهد.
خیامیها و برخوردارها پولهایشان را از راه حلال به دست آوردند و صنایع را توسعه دادند و مقدار زیادی خیرات و مبرات داشتند و در جامعه مذهبی افراد محترمی به شمار میآمدند. به کارگرانشان خیلی خوب میرسیدند و صنایعی را ایجاد کردندکه نیاز کشور بود و فایدههای زیادی برای زندگی مردم داشت. آنان نزد دولتمردان و تکنوکراتها هم از احترام خاصی برخوردار بودند.
در زمان فعالیت های نیازمند و عالیخانی در وزارت اقتصاد، بیشتر کارها بدون حاشیه انجام می شد. روند کار طوری بود که اگر به نتیجه برسد، حتما کار خودش دیده می شود. یکی از تصمیم هایی که خیلی مهم بود این بود که قرار شد به کسی پروانه مونتاژکاری ندهند.
حتی یکبار یک آلمانی جهت اخذ پروانه ساخت مرسدس بنز نزد نیازمند می آید. آن ها برنامه ساخت داخل را از او جویا می شوند که بررسی کنند تا چند سال دیگر قادر خواهند بود در ایران بخشی از قطعات مرسدس بنز را تولید کنند. آن آلمانی می گوید که شما ستاره مرسدس بنز را هم نمی توانید بسازید چند سال بعد از این جریان که کارخانه ایران ناسیونال راه افتاده بود، نیازمند و عالیخانی به آلمان رفتند. در آن زمان دولت آلمان با دولت ایران قهر کرده بود. شاه گفته بود که یک عده بروند و مقدمات آشتی را فراهم کنند. تیمی هشت نفره شامل عالیخانی، نیازمند، رئیس وقت اتاق بازرگانی، رئیس اتاق صنایع و خردجو که رئیس بانک توسعه صنعتی بود، راهی آلمان شدند. آنجا خیلی با احترام با آنها برخورد می شود. این تیم هر جا می رفتند بیرق ایران بالای هتل آنها آویزان بود. چراغ قرمزها به احترام آن ها سبز می شد و اسکورت داشتند. در چنین موقعیتی، مرسدس بنز هم از آنها دعوت می کند که از کارخانه اش دیدن کنند. در سالنی می نشینند و رئیس کل مرسدس بنز به خاطر احترام به آنها می گوید اولین اتومبیلی که ساخته ایم را روغن کاری و تمیز کرده ایم و می خواهیم آقای وزیر را سوار کنیم و شخصا من هم آن را برانم. همه به بیرون می روند. در محوطه کارخانه ای بسیار بزرگ قرار می گیرند در محیطی که گلکاری و درختکاری های زیبایی به چشم می خورد و مانند جنگل می مانست. اتومبیل را می آورند. اتومبیلی که مثل درشکه بود ولی به جای اسب ها یک موتور بود. رئیس بنز پشت فرمان می نشیند. خودرو را خودش راه می اندازد و خیلی آهسته تقریباً به سرعت پیاده روی به همراه عالیخانی حرکت می کنند. دوری می زنند و از سمتی وارد می شوند. او ترمز را می گیرد ولی ترمز نمی ایستد. چون کمی هم سرازیری بوده است، آلمانی ها فوری می دوند و با دست نمی توانند خودرو را نگه دارند به سختی پیاده می شوند. نیازمند می بیند آن فردی که به او گفته بود شما ستاره بنز را هم نمی توانید بسازید کنارش ایستاده است. به او می گوید این همان اتومبیلی است که می خواستید بسازید، اما ترمزش نگرفت ولی الآن ایران ناسیونال کلی خودرو می سازد و همه ترمز هایش هم می گیرد.
✅ @karkhone
Forwarded from karkhone | کارخانه (کاری)
لغو نمایشگاه Computex 2020 بدلیل کرونا
نمایشگاه Computex 2020 که از بزرگترین رویدادهای نمایشگاهی آسیا است و قرار بود در مهرماه ۹۹ در تایوان برگزار شود بدلیل شیوع کرونا رسما لغو شد.
منبع
پ. ن:
جای تعجب است که در این شرایط که ایران در رده 10 کشور اول شیوع کرونا قرار دارد و با پیک دوم کرونا مواجه هستیم سازمان نظام صنفی کشور اصرار دارد نمایشگاه #الکامپ را در شهریورماه برگزار کند.
✅ @karkhone
نمایشگاه Computex 2020 که از بزرگترین رویدادهای نمایشگاهی آسیا است و قرار بود در مهرماه ۹۹ در تایوان برگزار شود بدلیل شیوع کرونا رسما لغو شد.
منبع
پ. ن:
جای تعجب است که در این شرایط که ایران در رده 10 کشور اول شیوع کرونا قرار دارد و با پیک دوم کرونا مواجه هستیم سازمان نظام صنفی کشور اصرار دارد نمایشگاه #الکامپ را در شهریورماه برگزار کند.
✅ @karkhone
کارآفرین 20 ساله دروغ است
اطلاعات بدست آمده از دایره سرشماری و اداره کل مالیات های درون مرزی ( IRS ) آمریکا , نشان می دهد که میانگین سن بنیاگذاران کسب و کارهای موفق ۴۲ سال می باشد. بر خلاف بسیاری از تبلیغات مجلات و مدارس کسب و کار که این سن را ۲۲ سالگی نشان میدهند.
چرا این مسئله مهم است؟
ایده های خوب در هر سنی به ذهن می آید ، اما تجربه ای را با خود به همراه دارد که آنها را به داستنهای موفقیت تبدیل می کند. استیو جابز هنگام کمک در پیدایش اپل ۲۱ سال سن داشت ، اما زمان اختراع iMac توسط این شرکت یک مدیر عامل ۴۳ ساله بود.
با صرف نظر از آنچه در مورد افراد فوق العاده ۲۲ ساله شنیده اید ،نشستن در گوشه ای از دفترهای گسترده استارتاپهای محبوب آنها در دره سیلیکون (Silicon Valley) ، اگر قصد دارید تا موفقترین کارآفرین های را پیدا کنید ، باید به چند دهه گذشته برگردید.
طبق مقاله کاری ارائه شده از دانشگاه MIT Sloan توسط پرفسور پیر آزولای (Pierre Azoulay) و دانشجوی دوره دکترا دنیل کیم (Daniel Kim) ، میانگین سن کارآفرینانی که شروع به کار شرکتها را آغاز کرده و شروع به استخدام نیرو نموده اند ، حداقل یک مورد استخدامی دارای ۴۲ سال سن می باشد.
به گفته آزولای : ” اگر شما چیزی نمی دانستید و دو ایده یکسان داشتید ، یکی از آنها توسط یک شخص بسیار جوان و یکی توسط شخصی میان سال پیشنهاد شده بود و اگر میخواستید موفقیتتان را پیش بینی کنید ، ریسک انجام کار با یک فرد میانسال جهت بهتر شدن اوضاع ، تنها چیزی هست که باید آن را ادامه دهید.
محققان داده ها را ، به استخدام با تکنولوژی بالا ، شرکت های پشتیبانی شده توسط VC و شرکت های ثبت اختراع تقسیم کردند. در کل ایالات متحده ، میانگین سن بنیانگذاران به ترتیب برای این تقسیم ها ۴۳ ، ۴۲ و ۴۵ سال بوده است.
بین سالهای ۲۰۰۷ الی ۲۰۱۴ ، کمتر از یک درصد شرکت های استارتاپی با عملکرد بالا توسط افراد با میانگین سنی ۲۰ سال راه اندازی شده بودند. همچنین سرمایه گذاری های جدید با بالاترین میزان رشد ، دارای بنیانگذارانی با میانگین سنی ۴۵ سال بوده اند.
کیم و آزولای ، همچنین دریافتند ، در صورتی که کارآفرینان ، قبلا در یک بخش خاص استخدام شده بودند، ۱۲۵ درصد موفق تر از زمانی بودند که کسب و کار خود را آغاز کردند.
به گفته کیم در اکونومیست ، ایده لزوما نباید بسیار ادامه دار باشد.
به گفته او: ” در این تئوری ، ما می دانیم که با افزایش سن تجربه های بسیاری بدست می آیند. برای مثال ، مقدار زیادی از سرمایه انسانی را از طریق تجربه بدست می آورید. همچنین منابع مالی بیشتری را به تناسب افزایش سنتان و ارتباط های اجتماعی بدست می آورید که همه این ها به احتمال زیاد ، شانس موفقیت شما را به عنوان یک کارآفرین افزایش می دهد “.
بسیاری از کسب و کارها با نیت موفق شدن شروع به کار کرده اند ، اما همچنان مانند یکه خشک شکویی یا پیتزا فروشی کوچک مانده اند.
به گفته کیم ، این نقطه شروع چیزی است که باید تنظیم شود. کارآفرینی را چگونه تعریف می کنید؟ روزی است که یک نفر را استخدام می کنید ، روزی که با ایده خود به کاراژتان می آیید ، یا روزی است که در یک شتاب دهنده ثبت نام می کنید؟
هیچ توافقی در مقررات چگونگی تعریف شما از یک کارآفرین وجود ندارد.
اگر ۲۲ ساله هستید یا احتمالا فقط از یک برنامه MBA بیرون آمده اید و این دیدگاه اجتماعی وجود دارد که در حال حاضر نباید یک کارآفرین باشید ، درباره آن دوباره فکر کنید . زیرا ممکن است ایده ای بزرگ داشته باشید اما مهارتها یا تجربه ای جهت مطرح کردن واقعی این ایده نداشته باشید. درباره مسیرهای کاری به عنوان گزینه ها فکر کنید ، نه فقط به عنوان مسیرهایی مطلق.
http://mitsloan.mit.edu/ideas-made-to-matter/20-year-old-entrepreneur-lie
✅ @karkhone
اطلاعات بدست آمده از دایره سرشماری و اداره کل مالیات های درون مرزی ( IRS ) آمریکا , نشان می دهد که میانگین سن بنیاگذاران کسب و کارهای موفق ۴۲ سال می باشد. بر خلاف بسیاری از تبلیغات مجلات و مدارس کسب و کار که این سن را ۲۲ سالگی نشان میدهند.
چرا این مسئله مهم است؟
ایده های خوب در هر سنی به ذهن می آید ، اما تجربه ای را با خود به همراه دارد که آنها را به داستنهای موفقیت تبدیل می کند. استیو جابز هنگام کمک در پیدایش اپل ۲۱ سال سن داشت ، اما زمان اختراع iMac توسط این شرکت یک مدیر عامل ۴۳ ساله بود.
با صرف نظر از آنچه در مورد افراد فوق العاده ۲۲ ساله شنیده اید ،نشستن در گوشه ای از دفترهای گسترده استارتاپهای محبوب آنها در دره سیلیکون (Silicon Valley) ، اگر قصد دارید تا موفقترین کارآفرین های را پیدا کنید ، باید به چند دهه گذشته برگردید.
طبق مقاله کاری ارائه شده از دانشگاه MIT Sloan توسط پرفسور پیر آزولای (Pierre Azoulay) و دانشجوی دوره دکترا دنیل کیم (Daniel Kim) ، میانگین سن کارآفرینانی که شروع به کار شرکتها را آغاز کرده و شروع به استخدام نیرو نموده اند ، حداقل یک مورد استخدامی دارای ۴۲ سال سن می باشد.
به گفته آزولای : ” اگر شما چیزی نمی دانستید و دو ایده یکسان داشتید ، یکی از آنها توسط یک شخص بسیار جوان و یکی توسط شخصی میان سال پیشنهاد شده بود و اگر میخواستید موفقیتتان را پیش بینی کنید ، ریسک انجام کار با یک فرد میانسال جهت بهتر شدن اوضاع ، تنها چیزی هست که باید آن را ادامه دهید.
محققان داده ها را ، به استخدام با تکنولوژی بالا ، شرکت های پشتیبانی شده توسط VC و شرکت های ثبت اختراع تقسیم کردند. در کل ایالات متحده ، میانگین سن بنیانگذاران به ترتیب برای این تقسیم ها ۴۳ ، ۴۲ و ۴۵ سال بوده است.
بین سالهای ۲۰۰۷ الی ۲۰۱۴ ، کمتر از یک درصد شرکت های استارتاپی با عملکرد بالا توسط افراد با میانگین سنی ۲۰ سال راه اندازی شده بودند. همچنین سرمایه گذاری های جدید با بالاترین میزان رشد ، دارای بنیانگذارانی با میانگین سنی ۴۵ سال بوده اند.
کیم و آزولای ، همچنین دریافتند ، در صورتی که کارآفرینان ، قبلا در یک بخش خاص استخدام شده بودند، ۱۲۵ درصد موفق تر از زمانی بودند که کسب و کار خود را آغاز کردند.
به گفته کیم در اکونومیست ، ایده لزوما نباید بسیار ادامه دار باشد.
به گفته او: ” در این تئوری ، ما می دانیم که با افزایش سن تجربه های بسیاری بدست می آیند. برای مثال ، مقدار زیادی از سرمایه انسانی را از طریق تجربه بدست می آورید. همچنین منابع مالی بیشتری را به تناسب افزایش سنتان و ارتباط های اجتماعی بدست می آورید که همه این ها به احتمال زیاد ، شانس موفقیت شما را به عنوان یک کارآفرین افزایش می دهد “.
بسیاری از کسب و کارها با نیت موفق شدن شروع به کار کرده اند ، اما همچنان مانند یکه خشک شکویی یا پیتزا فروشی کوچک مانده اند.
به گفته کیم ، این نقطه شروع چیزی است که باید تنظیم شود. کارآفرینی را چگونه تعریف می کنید؟ روزی است که یک نفر را استخدام می کنید ، روزی که با ایده خود به کاراژتان می آیید ، یا روزی است که در یک شتاب دهنده ثبت نام می کنید؟
هیچ توافقی در مقررات چگونگی تعریف شما از یک کارآفرین وجود ندارد.
اگر ۲۲ ساله هستید یا احتمالا فقط از یک برنامه MBA بیرون آمده اید و این دیدگاه اجتماعی وجود دارد که در حال حاضر نباید یک کارآفرین باشید ، درباره آن دوباره فکر کنید . زیرا ممکن است ایده ای بزرگ داشته باشید اما مهارتها یا تجربه ای جهت مطرح کردن واقعی این ایده نداشته باشید. درباره مسیرهای کاری به عنوان گزینه ها فکر کنید ، نه فقط به عنوان مسیرهایی مطلق.
http://mitsloan.mit.edu/ideas-made-to-matter/20-year-old-entrepreneur-lie
✅ @karkhone
MIT Management Sloan School
The 20-year-old entrepreneur is a lie
Data shows the average age of successful business founders is 42.
دادستانی فدرال آمریکا اعلام کرد که «سید سجاد شهیدیان»، صراف ایرانی، اتهام نقض تحریمهای ایران را پذیرفته است.
آقای شهیدیان مدیر شرکت صرافی «پرداخت ۲۴» (payment24) به کلاهبرداری بانکی، پولشویی، جعل هویت و نقض تحریمهای ایران متهم شده است.
دادگاه تفهیم اتهام او در اواخر اردیبهشت در دادگاه منطقهای مینیاپولیس آمریکا برگزار شده بود. وی در پاییز سال ۹۷، به درخواست یک دادگاه آمریکایی، در لندن دستگیر و ماه گذشته به آمریکا مسترد شد.
(خواب بودن دستگاه دیپلماسی رو که بزاریم کنار یک نکته در مورد پرونده ایشون برامون جالب بود اونم اینکه طبق شنیده ها خودشون درخواست بررسی پرونده در امریکا رو داشتن و علت استرداد هم همین بوده. اگر اطلاعات دیگری در این باره دارید ذیل این پست در بخش نظرات درج کنید. )
✅ @karkhone
آقای شهیدیان مدیر شرکت صرافی «پرداخت ۲۴» (payment24) به کلاهبرداری بانکی، پولشویی، جعل هویت و نقض تحریمهای ایران متهم شده است.
دادگاه تفهیم اتهام او در اواخر اردیبهشت در دادگاه منطقهای مینیاپولیس آمریکا برگزار شده بود. وی در پاییز سال ۹۷، به درخواست یک دادگاه آمریکایی، در لندن دستگیر و ماه گذشته به آمریکا مسترد شد.
(خواب بودن دستگاه دیپلماسی رو که بزاریم کنار یک نکته در مورد پرونده ایشون برامون جالب بود اونم اینکه طبق شنیده ها خودشون درخواست بررسی پرونده در امریکا رو داشتن و علت استرداد هم همین بوده. اگر اطلاعات دیگری در این باره دارید ذیل این پست در بخش نظرات درج کنید. )
✅ @karkhone
جاي پاي «شاگردان شريعتي» بر «اقتصاد ملي»
به مناسبت 29 خرداد، سالروز در گذشت دكتر علي شريعتي در سال 56
دكتر صادق ظفري
شريعتي، صاحبان صنايع بزرگ و بورژوازي صنعتي رو به رشد ايران طي دهه 40 و 50 شمسي را به «گرگ خون خوار»، «روباه مکار»، «موش سکهپرست» و «خوك كثيف» تشبيه مي كرد كه «کارش به این و آن چنگ زدن و لگد پراندن و گاز گرفتن و فریب دادن و پامال کردن و خود جلو افتادن و ربودن و گریختن و انباشتن» است!!!
اين خطابه هاي آتشين در زير گنبد آبي حسينه ارشاد و از زبان آوانگاردترین روشنفکر دینی سالهای نهضت انقلابی، زماني طنين انداز بود كه به دنبال سرمایهگذاریهای هنگفت دولتی، در فاصله سالهای ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۵، دست كم به استناد آمارهاي داخلي و خارجي، تغييرات اساسي در صنعت و اقتصاد ايران ايجاد شده بود. شمار کارخانههای کوچک از ۱۵۰۲ واحد به بیش از ۷۰۰۰، کارخانههای متوسط از ۲۹۵ به ۸۳۰ و کارخانههای بزرگ از ۵ به ۱۵۹ واحد رسیده بود.
تولید ناخالص داخلی ایران در یکروند صعودی، از ۴۴ هزار میلیارد به ۲۴۲ هزار میلیارد ریال رسید. و نرخ رشد اقتصادی بین ۵ تا ۱۷ درصد در نوسان بود و میانگین رشد اقتصادی در این دوره، رقم ده و نیم درصدی را نشان میداد). در حقیقت بین سالهای 1946 و 1979، ایران به تدریج از طریق یک تغییر عمده در نظم اجتماعی و اقتصادی سنتی، از یک اقتصاد مبتنی بر کشاورزی به یک جامعه مدرن تبدیل شده بود.
اما روشنفکران چپ زده ماركسيست و مسلمان، روشنفکران دولتی سنتگرا و صد البته انقلابیون ضد سلطنت، شکوفایی اقتصادی در اين برهه را حاصل وادادگی به غرب، سرمایهداری را به مثابه جریانی ضد اسلام و صنعت تازه پاگرفته در ایران را به صنعت وابسته و نظام شرک جدید تعبیر مینمودند. در نگاه روشنفکراني همچون شریعتی، نراقی، آل احمد و البته انقلابیون رادیکال همچون مجاهدین خلق؛ طبقه نوظهور سرمایهدار ايران، نمایندگان بتپرستی و کفر و از خود بیگانگی بودند!
ضديت با صنعت و مدرنيسم، محدود به شريعتي نبود، شاگردان او حتي در تفسير اين تفكر ضد صنعتي، گامهايي فراتر از او برداشتند. به عنوان مثال دكتر ابراهيم يزدي وزیر خارجه دولت مهدی بازرگان و شاگرد شریعتی نیز درباره سرمایهداری چنین می اندیشید: «آسمانخراشهایِ شرکتهای بزرگ اقتصادی که در دل کشورهای ما چون قارچهای بیقوارهای سر از زمین بیرون آوردهاند، ... بتهایی هستند که در پشتشان یک باند سازمانیافته مخرب مشغول فعالیت است»!
انقلاب اسلامي با این نگاه اقتصادی به سرمایه، تولید و صنعت و با سردمداری روشنفکران ضد اقتصاد، آغاز شد و سیل خروج سرمایه و فرار سرمایهداران و کارآفرینان شدت یافت. سرمایهدارانی که نه وابسته به دربار بودند و نه از راه نامشروع کسب درآمد کرده بودند یک به یک به مصادره اموال و در خوشبینانهترین حالت ممکن یعنی به مهاجرت و ورشکستگی تن دادند و كشور در بحرا اقتصادي فرو رفت
در طول سالهای ظهور و تأثیرگذاری تفکری که معتقد بود« هر ثروتی داغی آتشین است بر پشت و پهلوی مالکش» و سرمایهداری را همچون ستونهای کفر و شرکتهای کارآفرین را مانند بتکده میپنداشت؛ از شفافیت اقتصادی، سرمایهگذاری، انتقال تکنولوژی، رقابت آزاد، دولت کارآمد خبری نبود اما اقتصادی عدالتخواه با دولتی ورشکسته و ناکارآمد و اثرات جانبی آن همچون کاهش کیفیت زندگی و درآمد سرانه، به یادگار ماند !
نگاه معيوب روشنفکران چپ زده به اقتصاد، جو انقلابی و حرکت تودهای ضد سرمایه بدان جا رسید که در سالهای پس از انقلاب، رشد اقتصادی دهه 40 و 50 شمسی بهسان عصر طلائی غیر قابل تکرار مینمود. در سالیان پس از انقلاب که دولت در دستان شاگردان علی شریعتی بود و در دوران تأثیرگذاری اندیشه اقتصادی و سیاسی آن روشنفکر انقلابی، به حساب مي آمد، مهمترین نکته ای که با شعار عدالت و حکومت مستضعفین مغفول ماند، امری نبود جز اولویت توسعهخواهی در ایران!
اكنون آيا ما از آن تفكر صنعت ستيز و آن دوران اقتصاد برانداز درس گرفته ايم؟
به راستی آیا تجربه 4 دهه دوری از اولویت توسعهخواهی و اصول بدیهی اقتصاد کافی نیست؟
آیا تجربه بکارگیری اندیشه روشنفکران عقبمانده و ضد سرمایه، چيزي جز اضمحلال اقتصادی به بارآورده است؟
تولیدکنندگان، کارآفرینان و سرمایهداران ایرانی بایستی تا کجا از سخنان و نگاه وارونه اي که سرمایهداری را ادامه راه شیطان و استکبار میدانست ! متضرر شوند؟
متن کامل مقاله جهت مطالعه:
https://t.me/Karkhoone/1257
✅ @karkhone
به مناسبت 29 خرداد، سالروز در گذشت دكتر علي شريعتي در سال 56
دكتر صادق ظفري
شريعتي، صاحبان صنايع بزرگ و بورژوازي صنعتي رو به رشد ايران طي دهه 40 و 50 شمسي را به «گرگ خون خوار»، «روباه مکار»، «موش سکهپرست» و «خوك كثيف» تشبيه مي كرد كه «کارش به این و آن چنگ زدن و لگد پراندن و گاز گرفتن و فریب دادن و پامال کردن و خود جلو افتادن و ربودن و گریختن و انباشتن» است!!!
اين خطابه هاي آتشين در زير گنبد آبي حسينه ارشاد و از زبان آوانگاردترین روشنفکر دینی سالهای نهضت انقلابی، زماني طنين انداز بود كه به دنبال سرمایهگذاریهای هنگفت دولتی، در فاصله سالهای ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۵، دست كم به استناد آمارهاي داخلي و خارجي، تغييرات اساسي در صنعت و اقتصاد ايران ايجاد شده بود. شمار کارخانههای کوچک از ۱۵۰۲ واحد به بیش از ۷۰۰۰، کارخانههای متوسط از ۲۹۵ به ۸۳۰ و کارخانههای بزرگ از ۵ به ۱۵۹ واحد رسیده بود.
تولید ناخالص داخلی ایران در یکروند صعودی، از ۴۴ هزار میلیارد به ۲۴۲ هزار میلیارد ریال رسید. و نرخ رشد اقتصادی بین ۵ تا ۱۷ درصد در نوسان بود و میانگین رشد اقتصادی در این دوره، رقم ده و نیم درصدی را نشان میداد). در حقیقت بین سالهای 1946 و 1979، ایران به تدریج از طریق یک تغییر عمده در نظم اجتماعی و اقتصادی سنتی، از یک اقتصاد مبتنی بر کشاورزی به یک جامعه مدرن تبدیل شده بود.
اما روشنفکران چپ زده ماركسيست و مسلمان، روشنفکران دولتی سنتگرا و صد البته انقلابیون ضد سلطنت، شکوفایی اقتصادی در اين برهه را حاصل وادادگی به غرب، سرمایهداری را به مثابه جریانی ضد اسلام و صنعت تازه پاگرفته در ایران را به صنعت وابسته و نظام شرک جدید تعبیر مینمودند. در نگاه روشنفکراني همچون شریعتی، نراقی، آل احمد و البته انقلابیون رادیکال همچون مجاهدین خلق؛ طبقه نوظهور سرمایهدار ايران، نمایندگان بتپرستی و کفر و از خود بیگانگی بودند!
ضديت با صنعت و مدرنيسم، محدود به شريعتي نبود، شاگردان او حتي در تفسير اين تفكر ضد صنعتي، گامهايي فراتر از او برداشتند. به عنوان مثال دكتر ابراهيم يزدي وزیر خارجه دولت مهدی بازرگان و شاگرد شریعتی نیز درباره سرمایهداری چنین می اندیشید: «آسمانخراشهایِ شرکتهای بزرگ اقتصادی که در دل کشورهای ما چون قارچهای بیقوارهای سر از زمین بیرون آوردهاند، ... بتهایی هستند که در پشتشان یک باند سازمانیافته مخرب مشغول فعالیت است»!
انقلاب اسلامي با این نگاه اقتصادی به سرمایه، تولید و صنعت و با سردمداری روشنفکران ضد اقتصاد، آغاز شد و سیل خروج سرمایه و فرار سرمایهداران و کارآفرینان شدت یافت. سرمایهدارانی که نه وابسته به دربار بودند و نه از راه نامشروع کسب درآمد کرده بودند یک به یک به مصادره اموال و در خوشبینانهترین حالت ممکن یعنی به مهاجرت و ورشکستگی تن دادند و كشور در بحرا اقتصادي فرو رفت
در طول سالهای ظهور و تأثیرگذاری تفکری که معتقد بود« هر ثروتی داغی آتشین است بر پشت و پهلوی مالکش» و سرمایهداری را همچون ستونهای کفر و شرکتهای کارآفرین را مانند بتکده میپنداشت؛ از شفافیت اقتصادی، سرمایهگذاری، انتقال تکنولوژی، رقابت آزاد، دولت کارآمد خبری نبود اما اقتصادی عدالتخواه با دولتی ورشکسته و ناکارآمد و اثرات جانبی آن همچون کاهش کیفیت زندگی و درآمد سرانه، به یادگار ماند !
نگاه معيوب روشنفکران چپ زده به اقتصاد، جو انقلابی و حرکت تودهای ضد سرمایه بدان جا رسید که در سالهای پس از انقلاب، رشد اقتصادی دهه 40 و 50 شمسی بهسان عصر طلائی غیر قابل تکرار مینمود. در سالیان پس از انقلاب که دولت در دستان شاگردان علی شریعتی بود و در دوران تأثیرگذاری اندیشه اقتصادی و سیاسی آن روشنفکر انقلابی، به حساب مي آمد، مهمترین نکته ای که با شعار عدالت و حکومت مستضعفین مغفول ماند، امری نبود جز اولویت توسعهخواهی در ایران!
اكنون آيا ما از آن تفكر صنعت ستيز و آن دوران اقتصاد برانداز درس گرفته ايم؟
به راستی آیا تجربه 4 دهه دوری از اولویت توسعهخواهی و اصول بدیهی اقتصاد کافی نیست؟
آیا تجربه بکارگیری اندیشه روشنفکران عقبمانده و ضد سرمایه، چيزي جز اضمحلال اقتصادی به بارآورده است؟
تولیدکنندگان، کارآفرینان و سرمایهداران ایرانی بایستی تا کجا از سخنان و نگاه وارونه اي که سرمایهداری را ادامه راه شیطان و استکبار میدانست ! متضرر شوند؟
متن کامل مقاله جهت مطالعه:
https://t.me/Karkhoone/1257
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
اگر نام گوینده این سخنان را ندانید، فکر می کنید چه کسی گفته و از کدام تریبون پخش شده است؟
«در چشم ما بورژوازی پلید است، نه تنها نابود میشود که باید نابودش کرد. نه تنها به این علت که با تولید جمعی -در نظام صنعتی جدید- مغایر است، محکوم است، بلکه بیشتر…
«در چشم ما بورژوازی پلید است، نه تنها نابود میشود که باید نابودش کرد. نه تنها به این علت که با تولید جمعی -در نظام صنعتی جدید- مغایر است، محکوم است، بلکه بیشتر…
یک تحقیق نشان می دهد که در ۱۵ سال گذشته کشورهای مختلفی مبدا و مقصد حملات سایبری بوده اند. براساس آماری که از حملات شناخته شده وجود دارد، حدودا ۷۵ درصد حملات سایبری توسط ۴ کشور چین، روسیه، ایران و کره شمالی طرح ریزی شده و آمریکا هدف ۲۵ درصد حملات سایبری بوده است. به عنوان مثال از سال ۲۰۰۶ ایران ۴۴ حمله سایبری اجرا کرده و حداقل ۱۰ بار نیز هدف حملات سایبری قرار گرفته.
✅ @karkhone
✅ @karkhone
فن سالار نابغه (بخش اول)
گذری بر فعالیت های "علینقی عالیخانی" در اقتصاد ایران
علینقی عالیخانی متولد بهمن ۱۳۰۷، پس از پایان تحصیلات در دبیرستان البرز، وارد دانشگاه تهران شد و در رشته علوم سیاسی فارغالتحصیل شد و پس از آن راهی فرانسه شد و در دانشگاه پاریس، ابتدا در رشته حقوق بینالملل عمومی به اخذ دیپلم مطالعات عالی و سپس در رشته اقتصاد به اخذ دکترای دولتی اقتصاد نائل شد.
در سال ۱۳۳۶ به ایران بازگشت و مدتی در نخستوزیری و سپس شرکت ملی نفت ایران به کار مشغول بود و به موازات آن مشاور اتاق بازرگانی تهران شد. در بهمن ۱۳۴۱ وزیر اقتصاد شد و تا مرداد ۱۳۴۸ در این سمت ماند.
از ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۰ رئیس دانشگاه تهران بود. از آن پس از فعالیتهای دولتی کناره گرفت و در بخش خصوصی به فعالیت پرداخت.
او در بهمن ۱۳۴۱ هنگامی به وزارت اقتصاد خوانده شد که از یکسو با اعلام برنامه اصلاحات ارضی محمدرضاشاه پهلوی، تنشهای گوناگونی در جامعه شکل میگرفت و از سوی دیگر ایجاد فرصتهای سرمایهگذاری در بخش صنعتی ضرورت مییافت.
در همین حال دو وزرات بازرگانی و صنایع به دلیل رقابت شدید و فلجکننده از برنامهریزی بازمانده و کشور را به رکود اقتصادی کشانده بودند.
نخستوزیر وقت، اسدالله علم، به گفته خود از شاه دستور گرفته بود که آن دو وزارتخانه را یکجا کند و اقتصاددانِ نگرشداری را که در آمریکا آموزش ندیده باشد به اداره تشکیلات تازه بگمارد.
اسدالله علم پس از پُرسوجو علینقی عالیخانی را نزد خود میخواند و میگوید قصد دارد دو وزارتخانه نامبرده را یکی کند و از او میپرسد چه نامی بر آن میتوان نهاد. عالیخانی بدون تامل میگوید «وزارت اقتصاد».
اسدالله علم همان هنگام به او میگوید «از شما هم میخواهم که وزیر این وزارتخانه جدید باشید.» علینقی عالیخانی آن هنگام تنها ۳۴ سال داشت.
وی تا مرداد ۱۳۴۸ اداره وزارت اقتصاد را بر عهده داشت و در این دوران از یکسو به تاسیس صنایع گوناگون بنیادی در نقاط مختلف کشور پرداخت و از سوی دیگر بستر توسعه صنعتی کشور را برای سالهای پس از آن فراهم ساخت.
عالیخانی گفته که نگرش اقتصادی او همواره «گونهای از سوسیالیسم اروپائی» بوده و «نظام بیرحمانه» آمریکا را نمیپذیرفته و «توزیع درآمد» همواره دغدغه خاطر او بوده است.
عالیخانی از اولین کسانی بود که با داشتن تحصیلات عالی در رشته اقتصاد به عنوان سیاستمدار وارد تشکیلات سیاسی ایران شد. در آن زمان نه تنها در ایران، بلکه حتی در بسیاری از کشورهای پیشرفته جهان هم تخصص اقتصاد در دیوانسالاری بسیار نادر بود و داشتن وزیری اقتصاددان پدیدهای عادی محسوب نمیشد.
وزارت اقتصاد که از ترکیب چند وزارتخانه دیگر تشکیل شده بود عمدتاً مسئولیت نظارت و هدایت شرایط اقتصادی کشور و حل مشکلاتی را برعهده داشت که در اوایل دهه ۱۳۴۰ گریبانگیر اقتصاد ایران بود.
عالیخانی را میتوان از اولین اعضای بدنه فنسالاری ایران دانست که در دهه بعد به عنوان یکی از کارآمدترین تشکیلات کارشناسی در سطح بینالمللی شهرت یافت. دوره تصدی او در وزارت اقتصاد (در سالهای ۴۸-۱۳۴۱) با تصویب و به اجرا درآمدن اصلاحات شاه موسوم به «انقلاب سفید» همزمان بود.
✅ @karkhone
گذری بر فعالیت های "علینقی عالیخانی" در اقتصاد ایران
علینقی عالیخانی متولد بهمن ۱۳۰۷، پس از پایان تحصیلات در دبیرستان البرز، وارد دانشگاه تهران شد و در رشته علوم سیاسی فارغالتحصیل شد و پس از آن راهی فرانسه شد و در دانشگاه پاریس، ابتدا در رشته حقوق بینالملل عمومی به اخذ دیپلم مطالعات عالی و سپس در رشته اقتصاد به اخذ دکترای دولتی اقتصاد نائل شد.
در سال ۱۳۳۶ به ایران بازگشت و مدتی در نخستوزیری و سپس شرکت ملی نفت ایران به کار مشغول بود و به موازات آن مشاور اتاق بازرگانی تهران شد. در بهمن ۱۳۴۱ وزیر اقتصاد شد و تا مرداد ۱۳۴۸ در این سمت ماند.
از ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۰ رئیس دانشگاه تهران بود. از آن پس از فعالیتهای دولتی کناره گرفت و در بخش خصوصی به فعالیت پرداخت.
او در بهمن ۱۳۴۱ هنگامی به وزارت اقتصاد خوانده شد که از یکسو با اعلام برنامه اصلاحات ارضی محمدرضاشاه پهلوی، تنشهای گوناگونی در جامعه شکل میگرفت و از سوی دیگر ایجاد فرصتهای سرمایهگذاری در بخش صنعتی ضرورت مییافت.
در همین حال دو وزرات بازرگانی و صنایع به دلیل رقابت شدید و فلجکننده از برنامهریزی بازمانده و کشور را به رکود اقتصادی کشانده بودند.
نخستوزیر وقت، اسدالله علم، به گفته خود از شاه دستور گرفته بود که آن دو وزارتخانه را یکجا کند و اقتصاددانِ نگرشداری را که در آمریکا آموزش ندیده باشد به اداره تشکیلات تازه بگمارد.
اسدالله علم پس از پُرسوجو علینقی عالیخانی را نزد خود میخواند و میگوید قصد دارد دو وزارتخانه نامبرده را یکی کند و از او میپرسد چه نامی بر آن میتوان نهاد. عالیخانی بدون تامل میگوید «وزارت اقتصاد».
اسدالله علم همان هنگام به او میگوید «از شما هم میخواهم که وزیر این وزارتخانه جدید باشید.» علینقی عالیخانی آن هنگام تنها ۳۴ سال داشت.
وی تا مرداد ۱۳۴۸ اداره وزارت اقتصاد را بر عهده داشت و در این دوران از یکسو به تاسیس صنایع گوناگون بنیادی در نقاط مختلف کشور پرداخت و از سوی دیگر بستر توسعه صنعتی کشور را برای سالهای پس از آن فراهم ساخت.
عالیخانی گفته که نگرش اقتصادی او همواره «گونهای از سوسیالیسم اروپائی» بوده و «نظام بیرحمانه» آمریکا را نمیپذیرفته و «توزیع درآمد» همواره دغدغه خاطر او بوده است.
عالیخانی از اولین کسانی بود که با داشتن تحصیلات عالی در رشته اقتصاد به عنوان سیاستمدار وارد تشکیلات سیاسی ایران شد. در آن زمان نه تنها در ایران، بلکه حتی در بسیاری از کشورهای پیشرفته جهان هم تخصص اقتصاد در دیوانسالاری بسیار نادر بود و داشتن وزیری اقتصاددان پدیدهای عادی محسوب نمیشد.
وزارت اقتصاد که از ترکیب چند وزارتخانه دیگر تشکیل شده بود عمدتاً مسئولیت نظارت و هدایت شرایط اقتصادی کشور و حل مشکلاتی را برعهده داشت که در اوایل دهه ۱۳۴۰ گریبانگیر اقتصاد ایران بود.
عالیخانی را میتوان از اولین اعضای بدنه فنسالاری ایران دانست که در دهه بعد به عنوان یکی از کارآمدترین تشکیلات کارشناسی در سطح بینالمللی شهرت یافت. دوره تصدی او در وزارت اقتصاد (در سالهای ۴۸-۱۳۴۱) با تصویب و به اجرا درآمدن اصلاحات شاه موسوم به «انقلاب سفید» همزمان بود.
✅ @karkhone
چه کارآفرینانی زمین می خورند ؟ کدام ها دوباره بلند می شوند؟
این روزها کتب زیادی با موضوع شیوههای آموزش کسب و کار منتشر میشود که در حقیقت مبانی نظری کارآفرینی است و هیچ آموزشی درباره چالشهایی که در عمل یک سرمایهگذار و صنعتگر با آن مواجه میشود نمیدهد. برخی هم کارآفرینی را نتیجه شاگردی و آموزش تجربی میدانند و از مبانی تئوریک آن بیاطلاعند.
اما سعید افشار به عنوان یکی از کارآفرینانی که هم دارای دانش نظری و هم تجربه عملی در صنعت است درباره علل موفقیت و یا شکست در کارآفرینی میگوید:
اگر بخواهم خلاصه بگویم برای ورود موفق به امر صنعت و کارآفرین شدن، سه شرط لازم است: شاگردی کردن، پذیرش منطق علوم انسانی و فهم اصل تغییر. اگر کسی این لوازم را فراهم سازد، امکان ندارد شکست بخورد. بنابراین شروع کار فقط با آموزش و کسب مهارت است.
یک اشتباهی که برخی ها دارند این است که تصور میکنند با وام دادن میتوانند کارآفرین تولید کنند. در حالیکه کارآفرین باید آموزش ببیند و شاگردی کند. تبدیل شدن یک فرد به کارآفرین و صاحب کسب و پیشه یک روند و پروسه است، پروژه نیست.
به صنعت نمیتوان صرفا از منظر فنی و حتی پزشکی نگاه کرد. به صنعت باید با نگاه حکیم نگریست. اینها آموزشهایی است که باید در فرایند کار ببینند. در جامعه ما بسیاری از افرادی که وارد صنعت میشوند با این آموزش و نگرش میانهای ندارند. به همین دلیل میبینیم که متاسفانه در حال حاضر فاصله بین تاسیس و تعطیل یک واحد صنعتی به کمتر از ۶ ماه رسیده است. چون بسیاری از اینها یکی از الزامات مهم کارآفرینی که اصل «تغییر» است را نادیده می گیرند. به این معنا که سیر تحولات صنعتی را درک نمی کنند.
برخی هم به غلط فکر می کنند که با وام دادن و وام گرفتن کارآفرین ساخته می شود! میلتون فردیدمن، اقتصاددان مشهور توصیه می کرد که از دولت نباید وام گرفت در عمل هم بهره بانکی هزینه تولید و قیمت را افرایش میدهد.
برای شروع کار باید از صفر شروع کرد. اینهایی که به دنبال وام بدون سرمایه هستند، اشتباه میکنند، با وام ۳۰-۲۰ درصدی نمیشود تولید کرد
ورشکستگی و نجات از ورشکستگی یک پدیده عام و جهانی است.البته افتادن و بلند شدن در اقتصاد کار سادهای نیست اما این کار در بخش خصوصی شدنیتر است.
کسانی که در بخش خصوصی بهویژه بخش فروش کار میکنند معمولا اعتماد به نفس بالایی دارند. اینها معمولا شکست را نمیپذیرند. افرادی که پرورش یافته بخش خصوصی باشند ممکن است زمین بخورند اما بلند میشوند. ممکن است این چرخه ۱۰ بار هم تکرار شود ولی شکست نمیخورد.
اگر این دیدگاه حاکم باشد امکان رشد و توسعه وجود دارد. البته زمین خوردن بخش خصوصی در حال حاضر هم عمدتا ناشی از سطح دانش پایین و یا بیاطلاعاتی از تئوریهای جدید مدیریتی است.
ما صاحبان صنایع باید متوجه باشیم که حداقل ۵۰ درصد ورشکستگیها مستقیما متوجه خود ماست، ۵۰ درصد هم ممکن است به قوانین و مشکلات دولتی برگردد. چون به منطق علوم انسانی و اصل تغییر توجهی نداریم
“سعید منصور افشار” مدیرعامل صنایع الکترونیک افشار
✅ @karkhone
این روزها کتب زیادی با موضوع شیوههای آموزش کسب و کار منتشر میشود که در حقیقت مبانی نظری کارآفرینی است و هیچ آموزشی درباره چالشهایی که در عمل یک سرمایهگذار و صنعتگر با آن مواجه میشود نمیدهد. برخی هم کارآفرینی را نتیجه شاگردی و آموزش تجربی میدانند و از مبانی تئوریک آن بیاطلاعند.
اما سعید افشار به عنوان یکی از کارآفرینانی که هم دارای دانش نظری و هم تجربه عملی در صنعت است درباره علل موفقیت و یا شکست در کارآفرینی میگوید:
اگر بخواهم خلاصه بگویم برای ورود موفق به امر صنعت و کارآفرین شدن، سه شرط لازم است: شاگردی کردن، پذیرش منطق علوم انسانی و فهم اصل تغییر. اگر کسی این لوازم را فراهم سازد، امکان ندارد شکست بخورد. بنابراین شروع کار فقط با آموزش و کسب مهارت است.
یک اشتباهی که برخی ها دارند این است که تصور میکنند با وام دادن میتوانند کارآفرین تولید کنند. در حالیکه کارآفرین باید آموزش ببیند و شاگردی کند. تبدیل شدن یک فرد به کارآفرین و صاحب کسب و پیشه یک روند و پروسه است، پروژه نیست.
به صنعت نمیتوان صرفا از منظر فنی و حتی پزشکی نگاه کرد. به صنعت باید با نگاه حکیم نگریست. اینها آموزشهایی است که باید در فرایند کار ببینند. در جامعه ما بسیاری از افرادی که وارد صنعت میشوند با این آموزش و نگرش میانهای ندارند. به همین دلیل میبینیم که متاسفانه در حال حاضر فاصله بین تاسیس و تعطیل یک واحد صنعتی به کمتر از ۶ ماه رسیده است. چون بسیاری از اینها یکی از الزامات مهم کارآفرینی که اصل «تغییر» است را نادیده می گیرند. به این معنا که سیر تحولات صنعتی را درک نمی کنند.
برخی هم به غلط فکر می کنند که با وام دادن و وام گرفتن کارآفرین ساخته می شود! میلتون فردیدمن، اقتصاددان مشهور توصیه می کرد که از دولت نباید وام گرفت در عمل هم بهره بانکی هزینه تولید و قیمت را افرایش میدهد.
برای شروع کار باید از صفر شروع کرد. اینهایی که به دنبال وام بدون سرمایه هستند، اشتباه میکنند، با وام ۳۰-۲۰ درصدی نمیشود تولید کرد
ورشکستگی و نجات از ورشکستگی یک پدیده عام و جهانی است.البته افتادن و بلند شدن در اقتصاد کار سادهای نیست اما این کار در بخش خصوصی شدنیتر است.
کسانی که در بخش خصوصی بهویژه بخش فروش کار میکنند معمولا اعتماد به نفس بالایی دارند. اینها معمولا شکست را نمیپذیرند. افرادی که پرورش یافته بخش خصوصی باشند ممکن است زمین بخورند اما بلند میشوند. ممکن است این چرخه ۱۰ بار هم تکرار شود ولی شکست نمیخورد.
اگر این دیدگاه حاکم باشد امکان رشد و توسعه وجود دارد. البته زمین خوردن بخش خصوصی در حال حاضر هم عمدتا ناشی از سطح دانش پایین و یا بیاطلاعاتی از تئوریهای جدید مدیریتی است.
ما صاحبان صنایع باید متوجه باشیم که حداقل ۵۰ درصد ورشکستگیها مستقیما متوجه خود ماست، ۵۰ درصد هم ممکن است به قوانین و مشکلات دولتی برگردد. چون به منطق علوم انسانی و اصل تغییر توجهی نداریم
“سعید منصور افشار” مدیرعامل صنایع الکترونیک افشار
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎