Karkhoone | کارخانه | کارخونه
7.29K subscribers
4.04K photos
472 videos
81 files
1.42K links
کارآفرینی به روایتی دیگر...


وبسایت:
Karkhoone.com

توییتر:
twitter.com/karkhoone

📌گروه تبلیغاتی عدد:
@ADD_ADDS

دالان ارتباطی:
@channel_kar
Download Telegram
سیناد و سرنوشت سیاه

ظهور
خودروی سیناد و سرانجام آن در بازار ایران

سمند نقطه شروع خودروسازی بومی و واقعی در ایران نبود، بلکه در ابتدای سال ١٣٧٩ یک خودروساز گمنام و پیشرو در جزیره کیش خودرو مدرن و ایرانی سیناد را وارد بازار کرد.

سیناد خودرویی با طراحی جدید و بدنه کامپوزیت، به عنوان تجربه‌ایی نو در صنعت ایران بود.

در سال‌های ١٣٧٤ تا ١٣٧٦ دو دوست به نام‌های محمد صفاری کرمانی و کامران نقدی، ایده تاسیس شرکت کیش خودرو را عملی کردند.

با توجه به دید و نگرش خاصی که آن زمان به منطقه آزاد تجاری کیش به جهت رقابت با شهرهای عربی حاشيه خليج فارس به ويژه دوبي دوبی وجود داشت، این شرکت در سال ١٣٧٤ با مشارکت بخش خصوصی، سرمایه‌گذار خارجی و بانک صنعت و معدن به منظور تولید سالانه ٥٠٠٠ دستگاه خودرو سواری در منطقه آزاد کیش تاسیس شد.

سیناد فرزند تحولات مثبت در عصر اصلاحات شد. خودرویی که سنگ بنای آن را دولت سازندگی گذاشت و در سال ١٣٧٩ به نتیجه‌ای ملموس رسید.

نقطه‌ای امیدوارکننده در صنعت
خودروسازی ایران که به‌وسیله تلاش‌های بخش خصوصی با موضوع معافیت‌های مالی منطقه آزاد کیش، سعی داشت برندی بومی را برای بازارهای داخلی و اهداف صادراتی توسعه دهد.

سیناد در ابتدای ورود به بازار، خودرویی لذت‌بخش، متفاوت و جوان‌پسند تلقی شد که در عین کم‌مصرف بودن و اقتصادی بودن برای چهار یا پنج نفر سرنشین فضای کافی داشت.

حتی در هنگام حمل اشیاء سبک، به لطف درب بزرگ عقب و قابلیت خوابانیدن ردیف پشتی صندلی‌ها، خودرویی مناسب مسافرت به حساب می‌آمد.

کیش خودرو موفق شد برای خودرو سیناد از موسسه مایرا انگلستان، تاییدیه تست تصادف دريافت کند و توسط یک شرکت مهندسی مشاور، تعداد انگشت‌شماری از این خودرو را با نام سلطان به انگلستان صادر کند.

با وجود این مشخصات، عمده کسانی که فرصت رانندگی با سیناد ١ و ٢ را داشتند، هندلینگ، تعادل و لذت رانندگی خودرو را می‌ستایند اما از کیفیت مواد و طراحی داخلی، جنس مواد به‌کار رفته در بدنه (فایبرگلاس) و فرم عجیب بدنه (کراس‌اوور کامپکت دو در و کوپه) شاکی بودند.

عاملی که در برخورد اول برای بیننده جالب به نظر می‌رسید هنگام استفاده مداوم، خریدار را با مسائل متعددی روبرو می‌کرد.

حتی در سال ١٣٨٣ به دنبال طراحی سری کوپه به این خودرو جوان‌پسند، فرمی خشن، عجیب و تهاجمی تعلق گرفت و محصولی روانه بازار شد که به رغم برخی ویژگی‌های مثبت، باز هم قربانی ضعف آشکار در کیفیت ساخت و تولید بدنه‌اش شد.

بعد از طرح‌های بهبودیافته‌ی سیناد، کیش خودرو در حال تکمیل پروژه‌های جالبی نظیر ساخت نمونه‌های وانت، SUV پنج درب و حتی نمونه کوپه بر اساس پلت فرم سیناد بود که ناگهان دچار مشكلات مدیریتی و فروپاشی شد و با وجود موفقیت در عرضه یک خودرو کاملا مستقل، دیری نپایید که این شرکت به سرعت درگیر حواشی مدیریتی و اقتصادی شد که در نهایت آن را به ورطه ورشکستگی کشانید.

سیناد که قرار بود صادرکننده محصولات بازطراحی شده رنو در بازارهای منطقه‌ای و حتی قاره اروپا باشد، هرگز فرصت کمر راست کردن زیر بار بدهی و ورشکستگی را نیافت.

سوالات زیادی درباره چرایی بی‌توجهی
وزارت صنایع به این برند بومی وجود دارد. چرا وقتی ام‌جی انگلیس یا ولوو سوئد ورشکست شد، سرمایه‌گذاران داخلی و خارجی سریعاً زمینه بازگرداندن شرکت به وضعیت عادی را کلید زدند اما در ایران، کیش خودرو برای همیشه به خواب فرو رفت.

شاید اگر سیناد در نسل‌های بعدی به بازار می‌آمد، ایران خودرو و سایپا کمی احساس ترس کرده و تن به رقابت برای تولید محصولات بهتر می‌دادند.


✅ @karkhone
‍
ما نيز بهتر است پايمان را از روي گلوي همديگر برداريم !

در باره شبكه فساد« اكبرطبري» و خونخواهان «جورج فلويد» آمريكايي در ايران

متهماني با پيشاني‌هاي كبود و پيراهن هاي سفيد، يقه‌هاي بسته و دهان‌هاي گشوده، ريش‌هاي بلند و ريشه‌هایي فاسد، سرهايي رو به آسمان و دست‌هايي در جيب مردمان، انگشترهاي عقيق در انگشت و تسبيحي درشت در مشت و زمزمه اي مدام بر لب: سبحان الله، سبحان الله...!

اين صحنه مشترك رسيدگي به اتهاماتي اغلب مقاماتي است كه اينروزها محاكمات آنها از صفحه تلويزيون پخش مي شود! من هنوز از شوك دادگاه و اتهامات اكبر طبري و تشكيل باند دزدي او در نقش معاون اجرايي دفتر رئيس قوه قضائيه جمهوري اسلامي خارج نشده‌ام. شايد بگوييد مسائل طبيعي را، خيلي جدي گرفته‌ام! اما به نظر من اين فقره، خيلي خيلي طبيعي نيست. وارد عصر جديدي از تبهكاري سازمان يافته و بدتر از آن، ماله كشي سازمان يافته شده‌ايم كه علل و عمق آن معلوم و انتها و چشم انداز آن نامعلوم است.

ما در اين مملكت، آدم‌هاي دزد نديده‌اي نيستيم، اما حداقل خود من در تمام عمرم، هيچ وقت اين همه سارق ظاهر الصلاح را، يكجا به چشم خود نديده بودم. من هم ضرب المثل «رفيق دزد و شريك قافله» را شنيده‌ام، اما اينها رفيق دزد نبودند، خودِ خودِ دزدند كه قضا و قدر اين كاروان دزد زده را نیز در چنگ گرفته بودند و اگر از قضا، در دستگاه قضا، تغييري حاصل نمي‌شد، چه بسا كه اين موجودات پليد همچنان سرفراز و با دست باز، مجريان قانون شرع اقدس و طلبكار هرکس و نا کس هم بودند!

به آن جوان اخمو و گوش شكسته و نشسته در رديف متهمان نگاه كرديد! بيژن قاسم زاده را مي گويم. مي‌دانيد او در مقام قاضي دادگاه رسيدگي به جرايم رسانه‌اي، تا حالا چندين نفر را بيكار و آواره كرده و به خاك سياه نشانده است؟ چندين رسانه و صداي مستقل را كه مي‌توانستند، عامل افشا و پيشگيري لااقل بخشي از اين تبهكاري‌ها باشند را خاموش كرده و چندين كسب و كار اينترنتي را با صدور حكم توقيف تلگرام، تعطيل و ورشكست كرده است؟

آيا اين دزد تبهكار به خاطر دفاع از ارزش‌هاي اخلاقي و اسلامي، فضاي مجازي را تخته و مافياي فروش فيلتر شكن را پرورده كرد ؟ ديديد كه با اقدام او تلگرام برچيده نشد، اما مي دانيد كه چند هزار ساعت وقت مردم و حتي وقت دستگاه اطلاع رساني دولت را صرف دانلود و نصب و فعال سازي فيلترشكن‌ها براي اطلاع و ارسال متداول ترين اخبار حوزه كاري خود كرد؟ حالا درباره حجه الاسلام قاضي غلامرضا منصوري لااقل دلمان خوش است كه 500 هزار رشوه را به يورو گرفته است، اگر به دلار گرفته بود، يقينا عواطف ضد آمريكايي ما، بيش از اينها خدشه دار و بر آشفته مي شد!

به چهره خونسرد اكبر طبري كه تنها يك قلم فساد او 50 ميليارد تومان است، نگاه كرديد؟ تمام متهمان و زندانيان سياسي و عقيدتي هيچ؛ بهتر است بحث را جناحي نكنيم! فقط لحظه اي هم به عقب برگرديد و خيل زندانياني را بشماريد كه به جرم سرقت قالپاق خودرو گرفتارند، به دست هاي بريده سارقان گرسنه و در جستجوي نان فكر كنيد، به جوانان 20 ساله و سرگشته اي كه به خاطر كيف ربايي در خيابان حلق آويز شدند، به خرده قاچاقچي نگون بخت و ايژ سواري فكر كنيد كه به خاطر حمل چند صد گرم مواد مخدر در مرزهاي شرق كشور اعدام شده و خانواده و فرزندان بي پناهشان، از سر ناچاري، به راه پدر رفته و اكنون عضو با تجربه تري از شبكه قاچاق كشور شده‌اند.

هيچ مجرمي قابل دفاع نيست اما آيا جرم افراد يقه چركين و رها شده در خيابان‌ها و بيابان‌هاي كشوركه از هيچ چشمي پنهان نمي ماند، با جرم مقامات يقه بسته و تكبيرگوي دستگاه قضايي نظام، يكسان است؟ گيرم كه اينها از اساس دزد مادرزاد بوده‌اند كه حسب اتفاق به رديف پاكان خدمتگزار ارتقاء يافته‌اند! در اين صورت، وظيفه و ماموريت دستگاه عريض و طويل بازرسي و نظارتي و حراستي و امنيتي كشور چه مي شود؟

آن‌هايي كه يقه محمود صادقي فرزند شهيد و نماينده مجلس را فقط به خاطر چون و چرا درباره حساب‌هاي قوه قضائيه گرفته بودند و هنوز هم رها نكرده‌اند، در اين چندساله، در كدام سنگر ديگري مشغول خدمتگذاري بودند؟ آن كفن پوشان خودجوش چه شدند؟ آن‌هايي كه روزگاري براي پاره شدن عكس امام در قيام و خروش بودند، اكنون چرا در قبال نابودي راه و رسم امام ساكتند؟«آفرین بر نظر پاکِ خطاپوش» شما!!

مع الوصف، اين روزها كه همه سوگوار و خون خواه «جورج فلويد» آمريكايي هستيم ! بد نیست قدري هم به فكر گلوي مردمان خودمان باشيم كه هر روز زير بار هزاران مشكل معیشتی و اجتماعی، فشاري به مراتب سنگين تر از پاي پلیس آمریکایی را بر گردن خود احساس مي كنند. فشاري كه اتفاقا بخش اعظم آن، از جانب امثال همين شبكه‌های فاسد طبري و ديگران وارد مي‌شود و كسي را یارای در افتادن با آنها نیست.

قاسم خرمی

✅ @karkhone
یک بحث آمایشی:

در تحلیلها بسیار گفته میشود که سهم شهرنشینی در طول ۵۰ سال گذشته به شدت افزایش یافته و روستاها در حال نابودی است و از این موضوع، به عنوان نابودی بخش کشاورزی یاد میشود. آمار چه می گوید؟

آمار میگوید مساحت کل اراضی کشاورزی ایران از ۹ میلیون و ۴۲۱ هزار هکتار در سال ۱۳۵۳ به ۱۶ میلیون و پانصد هزار هکتار در سال ۱۳۹۷ افزایش یافته است. یعنی ۷۵ درصد افزایش در کل مساحت کشاورزی. آمار میگوید حجم کل تولید بخش کشاورزی از ۱۷ میلیون و ۸۴۰ هزار تن در سال ۱۳۵۳ به ۱۱۷ میلیون و ۷۰۰ هزار تن در سال ۱۳۹۷ افزایش یافته است یعنی ۶.۶ برابر. بدین ترتیب بهره وری هر هکتار زمین کشاورزی از ۱.۸۹ تن در هکتار به ۷.۱۳ تن در هکتار افزایش یافته یعنی ۳.۷۷ برابر!

در نظریات توسعه اقتصادی، تولید نیروی انسانی ساده و ارزان برای بخش صنعت و خدمات از وظایف بخش روستایی قید شده است.

مسلما مساحت اراضی کشاورزی یک روستا، نمی تواند به اندازه رشد جمعیت روستا افزایش یابد. بنابراین، ماندن همه جمعیت در روستا، یعنی یک زمین کشاورزی که تامین نیاز یک خانوار ۵ نفره را میکرد، الان تامین نیاز ۴ خانوار ۴ نفره را بکند! این یعنی گسترش فقر. در حالیکه، حتی با حداقل دستمزدها، شرایط بهتری دربخش صنعت و خدمات خواهند داشت و تولید بیشتر.

دست از داستان سرایی برداریم. مهاجرت روستاییان منجر به نابودی کشاورزی نشده است. آزادی انتخاب روستایی را با اصرار بر عدم مهاجرت خدشه دار نکنیم. اگر به روستا به مثابه واحد تولیدی نگاه کنیم، سکونت شاغلینش میتواند جدا از واحد تولیدش باشد.

چند تجربه:
۱-در اوایل دهه ۸۰ به روستاهای پیرامون دریاچه اوان در الموت رفتم. مسئله تعریف شده این بود که چه خدماتی به این روستاها بدهیم تا مهاجرت نکنند! مشاهداتم نشان داد که روستائیان در تهران و قزوین هم خانه داشتند و به فعالیت گل فروشی مشغول بودند و در فصل کشاورزی هم در روستا حاضر بودند و به تولید کشاورزی می پرداختند. کشاورزی پر رونقی هم داشت.

گفتم چرا میخواهید اینها در روستا بمانند؟ چه اشکالی دارد در شهر زندگی کنند و از بهترین خدمات شهر با کمترین هزینه برای دولت (تامین خدمات در تک تک روستاها) برخوردار باشند ولی کشاورزی شان هم پر رونق ادامه داشته باشد؟
(من از تیم مطالعه حذف شدم حتی هزینه های قبلی ام را هم ندادند!)

۲- عشایر اندیمشک و عشایر بناب (در دو طرح مختلف در دهه ۸۰) به من گفتند در شهر خانه دارند و خواهرها و برادرها نوبتی هر کدام ۲ هفته در ییلاق میمانند!
(تولید به راه است و زندگی به سامان)

۳- در زلزله ورزقان به روستایی رسیدم و دیدم علم های یک هیئت یک محله تبریز کامل آنجاست. پرسیدم، گفتند همه ساکنین روستا در تبریز خانه دارند. اینجا فقط برای کشاورزی می آیند.

به قلم محمد اولاد

✅ @karkhone
ایران‌خودرو چگونه تاسیس شد؟

روایتی
از رضا نیازمند درباره تلاش خیامی‌ها برای ایجاد صنعت خودرو در ایران (بخش 3/1)

روزی رضا نیازمند، معاون صنعتی و معدنی وزارت اقتصاد در دهه ۴۰، در اتاقش نشسته بود که منشی‌اش گفت دو نفر برای دیدن او به آنجا آمده اند و در رابطه با ساخت اتومبیل می خواهند صحبت کنند. آن دونفر احمد و محمود خیامی بودند.

به نیازمند گفتند که دو برادر هستند و در مشهد گاراژ دارند، اگر به آنها سفارش یک اتومبیل داده شود، برایشان می‌سازند. نیازمند می گوید، من هم دنبال کسی هستم که بتواند اتومبیل بسازد.

نیازمند به آن ها می گوید شما گاراژ خیلی خوبی دارید و تعمیرات انجام می‌دهید ولی کارخانه اتومبیل‌سازی پول زیادی می‌خواهد. از آن ها می پرسد که چقدر پول دارند؟ آن ها می گویند دو میلیون تومان و پایشان را در یک کفش کرده بودند که می خواهند این کار را انجام دهند.

نیازمند از آن ها می خواهد یک هفته به او فرصت دهند تا او بتواند فکر کند. یک هفته بعد به این نتیجه می رسد که آن دو جنم این کار را دارند. درباره سرمایه شان با رئیس بانک اعتبار صنعتی وارد مذاکره می شود. در آن زمان خود نیازمند هم در این بانک ناظر بوده است.

به رئیس بانک تلفن می کند و می گوید که با توجه به اینکه ما به دنبال یک سرمایه‌گذار برای ساخت خودرو می‌گردیم دو برادر که از قضا کار هم بلدند خیلی اصرار به این موضوع دارند.
رئیس بانک، همکاری با برادران خیامی را قبول می کند و به نیازمند قول مساعدت می دهد.

از آنجایی که در روز گذشته نیازمند خوانده بود که خودرو دکاور در آلمان ورشکست شده و آن را برای فروش گذاشته‌اند، فوری از سفارت آلمان اطلاعات می گیرد و و آنها می گویند اگر کسی علاقه داشته باشد، این خودرو را می فروشیم.

با خود فکر می کند این کارخانه ورشکسته را می شود با قیمت خوب خرید. به خیامی ها می گوید که می خواهم شما را امتحان کنم، بروید آلمان، دکاور را پیدا کنید و بخرید.

نیازمند به آن ها می گوید یک مشاور حقوقی را هم جهت بستن قرارداد همراه خود ببرید. کارخانه را بخرید و در ایران سوارش کنید و تحویل من دهید، ورود ماشین دست‌دوم هم قدغن است.

اضافه می کند که شما این تصمیمات را به آن ها نگویید. فناوری این خودرو را بخرید تا در ایران سوارش کنیم. در امضای قرارداد زیاد هم سخت نگیرید. رو برادر هوشمندانه می روند و با قرارداد خرید دکاور برمی گردند.

نیازمند به برادران خیامی می گوید به فیات ایتالیا هم بگویند که می خواهند یک کارخانه فیات‌سازی در ایران بسازند و بگویند دکاور را داریم ولی این را نمی‌خواهیم چون عاشق فیات هستیم. یک ماه بعد آنها با قرارداد برمی گردند.

او به آنها می گوید فیات موتورش آلومینیومی است و بهتر است موتور چدنی یا آهنی باشد. با توجه به اینکه در انگلیس کارخانه رودس بهترین شاسی‌ها را با موتور می سازد بعد از یکماه امتیاز همکاری در راه اندازی یک کارخانه را از این شرکت می گیرند و قرار می شود علاوه بر راه اندازی، تمام پرس‌ها را بخرند و بیاورند و سوار کنند و تمام کارگران ایران را آموزش بدهند. اولین چیزی هم که می‌سازند تمام بدنه است که خیلی به چشم خواهد آمد.

قرار می شود تا جایی که امکان داشته باشد قطعات این خودرو از قبیل صندلی و شیشه در داخل تولید شود. خیامی ها برای تامین شیشه با کارخانه شیشه قزوین که به تازگی راه اندازی شده بود، مذاکره کردند. در گام اول برنامه بر این بود تا قطعات آسان در داخل ساخته شود و به مرور داخلی سازی این قطعات ادامه یابد.

نیازمند پس از مشاهده نتایج مثبت به همراه خیامی ها به بانک توسعه صنعتی می رود و بانک به آنها می گوید شما فقط زمین‌تان را بخرید. (پایان بخش اول)

✅ @karkhone
ایران‌خودرو چگونه تاسیس شد؟

روایتی
از رضا نیازمند درباره تلاش خیامی‌ها برای ایجاد صنعت خودرو در ایران (بخش 3/2)

خیامی ها در سال ١٣٤٠ زمینی را در جاده کرج خریداری می کنند و آن طرف جاده هم برای کارگران خانه می سازند. نیازمند هر ماه، جهت سرکشی به آنجا می رفته و از پیشرفت کار بسیار راضی بوده است.

انگلیسی ها به خوبی این طرح را اجرا می کنند. از این طرف ستون زده بودند، روی آن را سقف می زدند. از آن سمت هم داشتند چاله پرس ها را می کندند و فوندانسیون را زیر پرس ها، که بایستی نرم باشد، می گذاشتند.

از آن سمت داشتند دیوار می چیدند و پنجره درست می کردند. همه با هم کار می کردند. حدود یک سال و نیم و بلکه حتی کمتر کار ساخت کارخانه تمام می شود.

نیازمند به کارخانه می رود و از قسمتهای تولید ورق آهن گلگیر و کاپوت و سقف، رنگ آمیزی و سرهم بندی شاسی و موتور دیدن می کند و در آخر به سمتی خیره می شود که اتومبیلی از آن بیرون می آید. 100دستگاه ساخته بودند. قرار می شود جهت افتتاحیه شاه به آن جا بیاید.

بعد از یک هفته به وسیله محاسبات دکتر محمد یگانه در وزارت اقتصاد، قیمت 14 هزار تومان برای فروش محصول نهایی می شود. با توجه به اینکه بهره ای که به انگلیسی ها تعلق می گرفت در این محاسبه لحاظ نشده بود، قیمت به 16 هزارتومان تغییر پیدا می کند.

کل مجوزی که آنها برای واردات خودرو صادر می کردند سالانه 5 هزار دستگاه بود اما ایران ناسیونال در سال اول 15 هزار دستگاه خودرو تولید کرد. قرار می شود هر وقت شرایط به سمت ورشکستگی رفت و بحرانی شد، شرایط فروش را تغییر دهند و به فروش اقساطی و غیره روی آورند.

خیامی ها انسان هایی لایق و از نیت پاکی برخوردار بودند. خداوند هم یاری شان کرد. یک روز برادر کوچکتر نزد نیازمند می آید و می گوید با توجه به اینکه در ابتدا ما دو میلیون تومان سرمایه داشتیم، در حال حاضر صد میلیون تومان داریم. می خواهیم یک موقوفه درست کنیم و همه این پول را داخل آن بگذاریم.

قرار شد پنج درصد این مبلغ برای زن، بچه ها و نوه ها بماند و 95 درصدش را در مناقصه قرار دهند.

آن ها قصد می کنند که در تمام شهرهای بزرگ ایران و در مراکز استان ها، مشابه مدارس فنی آلمان، مدرسه بسازند. دانش آموزان بتوانند کارهای فنی یاد بگیرند و بعد از فراغت از تحصیل به آن ها وام تعلق گیرد تا آنها بتوانند صنعتی را راه اندازی کنند.

✅ @karkhone
تشکیل وزارت اقتصاد و سالهای طلایی اقتصاد ایران در دهه ۴۰

اقتصاد ایران در آغاز دهه چهل رکود اقتصادی گسترده‌ای را تجربه می‌کرد. اختلاف دائمی وزیر بازرگانی با وزیر صنایع و معادن در جلسات شورای اقتصاد که در حضور شاه و نخست‌وزیر و وزرای اقتصادی کشور تشکیل می‌شده است، باعث شده بود دولت برای خروج از رکود به جمع‌بندی نرسد. ظاهراً نسخه‌ای که وزیر بازرگانی برای رفع رکود می‌پیچیده «واردات» بوده و نسخه وزیر صنعت و معدن «تولید داخلی» و هیچ کدام جوابگو نبوده است. شاه هم از این اختلافات بی‌نتیجه به ستوه می‌آید و به این تشخیص می‌رسد که هیچ کدام از این دو وزارتخانه و هیچ یک از این دو وزیر برنامه‌ای برای خروج از رکود ندارند. بنابراین به علم دستور می‌دهد که برو یک اقتصاددان پیدا کن که تحصیل‌کرده آمریکا نباشد چون شاه می‌خواسته به اصلاحات خود رنگ غیرآمریکایی بدهد. ظاهراً شاه اجرای انقلاب سفید را در ذهن داشته اما می‌دانسته تا زمانی که اقتصاد در رکود است پیش بردن این اصلاحات موضوعیت ندارد. دومین دستور شاه به علم ادغام وزارتخانه‌های بازرگانی و صنایع و معادن و ایجاد یک وزارتخانه جدید است. سومین دستور هم این است که ماموریت وزارتخانه جدید باید «خروج از رکود» باشد. اسدالله علم برای اجرای این دستور به سراغ جهانگیر تفضلی، سرپرست دانشجویان ایرانی در اروپا، می‌رود و می‌گوید من بهترین فارغ‌التحصیل اقتصاد اروپا را می‌خواهم. تفضلی که خود در پاریس مستقر بوده و طبیعتاً همه را می‌شناخته، عالیخانی را به علم معرفی می‌کند. عالیخانی ظاهراً یکی دو سال پیش از آن، دکترایش را از فرانسه گرفته و به ایران برگشته بوده و در شرکت ملی نفت کار می‌کرده است. عالیخانی در آن زمان پروژه‌هایی هم برای اتاق بازرگانی انجام می‌داده و از همین رو با فضای تصمیم‌گیری کشور آشنا بوده، افراد و دستگاه‌ها را می‌شناخته و به‌خصوص با وزارت بازرگانی آشنا بوده ولی ظاهراً وزارت صنایع و معادن را زیاد نمی‌شناخته است.

در آن مقطع علینقی عالیخانی جوانی 34ساله بوده که به اصطلاح خودی نبوده؛ یعنی سابقه نزدیکی به هیچ کدام از افراد طراز اول سیاسی کشور نداشته و از پشتیبانی یا توصیه هیچ کدام از این افراد هم برخوردار نبوده است. جهانگیر تفضلی، عالیخانی را به علم معرفی و علم نیز به او اعتماد می‌کند. عالیخانی در خاطراتش می‌گوید: «من در شرکت ملی نفت کار می‌کردم و شب‌ها زود می‌خوابیدم. شبی جهانگیر تفضلی نسبتا دیروقت با من تماس گرفتند و به صورت مرموزی صحبت می‌کردند. در آن مکالمه به من گفتند که فردا صبح ساعت ۷ آقای علم می‌خواهند شما را در منزل خودشان ببینند.» حتی به عالیخانی توضیح نمی‌دهد که علت و موضوع این دیدار چیست. عالیخانی می‌گوید به اتفاق تفضلی صبح اول وقت به منزل علم رفتیم. در آنجا علم به او می‌گوید ما می‌خواهیم دو وزارتخانه بازرگانی و صنایع و معادن را ادغام و یک وزارتخانه جدید ایجاد کنیم. عالیخانی می‌گوید بسیار خوب، کار خوبی می‌خواهید بکنید. می‌گوید اسم این وزارتخانه را چه بگذاریم؟ عالیخانی بدون اینکه فکر کند می‌گوید وزارت اقتصاد. بعد علم می‌گوید می‌خواهیم تو هم وزیر این وزارتخانه جدید باشی؛ عالیخانی 34ساله‌ای که نه سابقه وزارت، نه معاونت وزارت و نه حتی مدیرکلی دارد. به علاوه عالیخانی اساساً بوروکرات نبوده و سابقه کار اداری نداشته، با آداب کار کردن با شاه و نخست‌وزیر و تشکیلات دولتی هم آشنا نبوده؛ دیگر اینکه عالیخانی هیچ پشتیبانی در داخل و بیرون دولت، در مجلسین شورا و در سنا و ارتش نداشته است. از خارج کشور هم حمایت نمی‌شده است. علم آنجا به عالیخانی می‌گوید ما می‌خواهیم اقتصاد را از رکود خارج کنی. عالیخانی می‌گوید من فقط یک سوال کردم و یک شرط گذاشتم. می‌پرسد: آیا برنامه‌ای برای این وزارتخانه تازه‌تاسیس دارید؟ نگران بوده که نکند اینها برنامه‌ای داشته باشند و چون می‌دانند به نتیجه نمی‌رسد دنبال یک قربانی می‌گردند و می‌خواهند عالیخانی جوان قربانی آن برنامه شود. بعد هم بگویند که برنامه به نتیجه نرسید، پس برویم یک کمک سنگین مثلاً از اروپا یا آمریکا، یا بانک جهانی یا صندوق بین‌المللی پول بگیریم. می‌خواهد ببیند این فرضیه درست است یا نه. علم می‌گوید نه، ما هیچ برنامه‌ای نداریم. می‌خواهیم تو برنامه ما را تدوین کنی. پس نشان می‌دهد که عالیخانی مورد اعتماد آنهاست و می‌خواهند برنامه‌ریزی کرده و آن را اجرایی کند. عالیخانی وقتی از این مساله مطمئن می‌شود، یک شرط با علم می‌گذارد. می‌گوید تنها شرط من این است که هر کس را خواستم بیاورم و هر که را نخواستم بفرستم برود. علم می‌گوید هیچ مشکلی ندارد. در واقع مشکل عالیخانی فقط نیروی انسانی بوده. نه از علم پول می‌خواهد، نه اختیارات، نه زمان، نه چک سفیدامضا. هیچ چیز دیگری نمی‌خواهد. تنها با همین پیش‌شرط عالیخانی قبول می‌کند وزارت اقتصاد را تاسیس کند.

✅ @karkhone
ایران‌خودرو چگونه تاسیس شد؟

روایتی
از رضا نیازمند درباره تلاش خیامی‌ها برای ایجاد صنعت خودرو در ایران (بخش پایانی)

توسعه و بهبود فضای کارخانه همیشه برای آن ها در اولویت قرار داشت. روزی آقای خیامی مهمانی مفصلی ترتیب می دهد و نیازمند هم برخلاف اینکه اغلب در مهمانی ها شرکت نمی کرد به آن مهمانی می رود. همسر آقای خیامی بعد از معرفی خود از آقای نیازمند می خواهد تا از همسرش که عاشق خرید ماشین آلات برای کارخانه است، خواهش کند برای خانه شان هم یک دست مبل بخرد تا از مهمان ها خجالت نکشند. نیازمند واقعا تعجب می کند که خیامی با این‌همه درآمد و با این همه علاقه به همسرش خرید برای توسعه و بهبود کارخانه را به خرید یک دست مبل برای خانه اش ترجیح می دهد.

خیامی‌ها و برخورد‌ارها پول‌هایشان را از راه حلال به د‌ست آورد‌ند‌ و صنایع را توسعه د‌اد‌ند‌ و مقد‌ار زیاد‌ی خیرات و مبرات د‌اشتند‌ و د‌ر جامعه مذهبی افراد‌ محترمی به شمار می‌آمد‌ند‌. به کارگران‌شان خیلی خوب می‌رسید‌ند‌ و صنایعی را ایجاد‌ کرد‌ند‌که نیاز کشور بود‌ و فاید‌ه‌های زیاد‌ی برای زندگی مرد‌م د‌اشت. آنان نزد‌ د‌ولتمرد‌ان و تکنوکرات‌ها هم از احترام خاصی برخورد‌ار بود‌ند‌.

در زمان فعالیت های نیازمند و عالیخانی در وزارت اقتصاد، بیشتر کارها بدون حاشیه انجام می شد. روند کار طوری بود که اگر به نتیجه برسد، حتما کار خودش دیده می شود. یکی از تصمیم هایی که خیلی مهم بود این بود که قرار شد به کسی پروانه مونتاژکاری ندهند.

حتی یکبار یک آلمانی جهت اخذ پروانه ساخت مرسدس بنز نزد نیازمند می آید. آن ها برنامه ساخت داخل را از او جویا می شوند که بررسی کنند تا چند سال دیگر قادر خواهند بود در ایران بخشی از قطعات مرسدس بنز را تولید کنند. آن آلمانی می گوید که شما ستاره مرسدس بنز را هم نمی توانید بسازید چند سال بعد از این جریان که کارخانه ایران ناسیونال راه افتاده بود، نیازمند و عالیخانی به آلمان رفتند. در آن زمان دولت آلمان با دولت ایران قهر کرده بود. شاه گفته بود که یک عده بروند و مقدمات آشتی را فراهم کنند. تیمی هشت نفره شامل عالیخانی، نیازمند، رئیس وقت اتاق بازرگانی، رئیس اتاق صنایع و خردجو که رئیس بانک توسعه صنعتی بود، راهی آلمان شدند. آنجا خیلی با احترام با آنها برخورد می شود. این تیم هر جا می رفتند بیرق ایران بالای هتل آنها آویزان بود. چراغ قرمزها به احترام آن ها سبز می شد و اسکورت داشتند. در چنین موقعیتی، مرسدس بنز هم از آنها دعوت می کند که از کارخانه اش دیدن کنند. در سالنی می نشینند و رئیس کل مرسدس بنز به خاطر احترام به آنها می گوید اولین اتومبیلی که ساخته ایم را روغن کاری و تمیز کرده ایم و می خواهیم آقای وزیر را سوار کنیم و شخصا من هم آن را برانم. همه به بیرون می روند. در محوطه کارخانه ای بسیار بزرگ قرار می گیرند در محیطی که گلکاری و درختکاری های زیبایی به چشم می خورد و مانند جنگل می مانست. اتومبیل را می آورند. اتومبیلی که مثل درشکه بود ولی به جای اسب ها یک موتور بود. رئیس بنز پشت فرمان می نشیند. خودرو را خودش راه می اندازد و خیلی آهسته تقریباً به سرعت پیاده روی به همراه عالیخانی حرکت می کنند. دوری می زنند و از سمتی وارد می شوند. او ترمز را می گیرد ولی ترمز نمی ایستد. چون کمی هم سرازیری بوده است، آلمانی ها فوری می دوند و با دست نمی توانند خودرو را نگه دارند به سختی پیاده می شوند. نیازمند می بیند آن فردی که به او گفته بود شما ستاره بنز را هم نمی توانید بسازید کنارش ایستاده است. به او می گوید این همان اتومبیلی است که می خواستید بسازید، اما ترمزش نگرفت ولی الآن ایران ناسیونال کلی خودرو می سازد و همه ترمز هایش هم می گیرد.

✅ @karkhone
Forwarded from karkhone | کارخانه (کاری)
لغو نمایشگاه Computex 2020 بدلیل کرونا
نمایشگاه Computex 2020 که از بزرگترین رویدادهای نمایشگاهی آسیا است و قرار بود در مهرماه ۹۹ در تایوان برگزار شود بدلیل شیوع کرونا رسما لغو شد.
منبع

پ. ن:
جای تعجب است که در این شرایط که ایران در رده 10 کشور اول شیوع کرونا قرار دارد و با پیک دوم کرونا مواجه هستیم سازمان نظام صنفی کشور اصرار دارد نمایشگاه
#الکامپ را در شهریورماه برگزار کند.

✅ @karkhone
کارآفرین 20 ساله دروغ است

اطلاعات بدست آمده از دایره سرشماری و اداره کل مالیات های درون مرزی ( IRS ) آمریکا , نشان می دهد که میانگین سن بنیاگذاران کسب و کارهای موفق ۴۲ سال می باشد. بر خلاف بسیاری از تبلیغات مجلات و مدارس کسب و کار که این سن را ۲۲ سالگی نشان میدهند.

چرا این مسئله مهم است؟

ایده های خوب در هر سنی به ذهن می آید ، اما تجربه ای را با خود به همراه دارد که آنها را به داستنهای موفقیت تبدیل می کند. استیو جابز هنگام کمک در پیدایش اپل ۲۱ سال سن داشت ، اما زمان اختراع iMac توسط این شرکت یک مدیر عامل ۴۳ ساله بود.

با صرف نظر از آنچه در مورد افراد فوق العاده ۲۲ ساله شنیده اید ،نشستن در گوشه ای از دفترهای گسترده استارتاپهای محبوب آنها در دره سیلیکون (Silicon Valley) ، اگر قصد دارید تا موفقترین کارآفرین های را پیدا کنید ، باید به چند دهه گذشته برگردید.

طبق مقاله کاری ارائه شده از دانشگاه MIT Sloan توسط پرفسور پیر آزولای (Pierre Azoulay) و دانشجوی دوره دکترا دنیل کیم (Daniel Kim) ، میانگین سن کارآفرینانی که شروع به کار شرکتها را آغاز کرده و شروع به استخدام نیرو نموده اند ، حداقل یک مورد استخدامی دارای ۴۲ سال سن می باشد.

به گفته آزولای : ” اگر شما چیزی نمی دانستید و دو ایده یکسان داشتید ، یکی از آنها توسط یک شخص بسیار جوان و یکی توسط شخصی میان سال پیشنهاد شده بود و اگر میخواستید موفقیتتان را پیش بینی کنید ، ریسک انجام کار با یک فرد میانسال جهت بهتر شدن اوضاع ، تنها چیزی هست که باید آن را ادامه دهید.

محققان داده ها را ، به استخدام با تکنولوژی بالا ، شرکت های پشتیبانی شده توسط VC و شرکت های ثبت اختراع تقسیم کردند. در کل ایالات متحده ، میانگین سن بنیانگذاران به ترتیب برای این تقسیم ها ۴۳ ، ۴۲ و ۴۵ سال بوده است.
بین سالهای ۲۰۰۷ الی ۲۰۱۴ ، کمتر از یک درصد شرکت های استارتاپی با عملکرد بالا توسط افراد با میانگین سنی ۲۰ سال راه اندازی شده بودند. همچنین سرمایه گذاری های جدید با بالاترین میزان رشد ، دارای بنیانگذارانی با میانگین سنی ۴۵ سال بوده اند.
کیم و آزولای ، همچنین دریافتند ، در صورتی که کارآفرینان ، قبلا در یک بخش خاص استخدام شده بودند، ۱۲۵ درصد موفق تر از زمانی بودند که کسب و کار خود را آغاز کردند.

به گفته کیم در اکونومیست ، ایده لزوما نباید بسیار ادامه دار باشد.
به گفته او: ” در این تئوری ، ما می دانیم که با افزایش سن تجربه های بسیاری بدست می آیند. برای مثال ، مقدار زیادی از سرمایه انسانی را از طریق تجربه بدست می آورید. همچنین منابع مالی بیشتری را به تناسب افزایش سنتان و ارتباط های اجتماعی بدست می آورید که همه این ها به احتمال زیاد ، شانس موفقیت شما را به عنوان یک کارآفرین افزایش می دهد “.

بسیاری از کسب و کارها با نیت موفق شدن شروع به کار کرده اند ، اما همچنان مانند یکه خشک شکویی یا پیتزا فروشی کوچک مانده اند.
به گفته کیم ، این نقطه شروع چیزی است که باید تنظیم شود. کارآفرینی را چگونه تعریف می کنید؟ روزی است که یک نفر را استخدام می کنید ، روزی که با ایده خود به کاراژتان می آیید ، یا روزی است که در یک شتاب دهنده ثبت نام می کنید؟
هیچ توافقی در مقررات چگونگی تعریف شما از یک کارآفرین وجود ندارد.


اگر ۲۲ ساله هستید یا احتمالا فقط از یک برنامه MBA بیرون آمده اید و این دیدگاه اجتماعی وجود دارد که در حال حاضر نباید یک کارآفرین باشید ، درباره آن دوباره فکر کنید . زیرا ممکن است ایده ای بزرگ داشته باشید اما مهارتها یا تجربه ای جهت مطرح کردن واقعی این ایده نداشته باشید. درباره مسیرهای کاری به عنوان گزینه ها فکر کنید ، نه فقط به عنوان مسیرهایی مطلق.

http://mitsloan.mit.edu/ideas-made-to-matter/20-year-old-entrepreneur-lie

✅ @karkhone
دادستانی فدرال آمریکا اعلام کرد که «سید سجاد شهیدیان»، صراف ایرانی، اتهام نقض تحریم‌های ایران را پذیرفته است.

آقای شهیدیان مدیر شرکت صرافی «پرداخت ۲۴» (payment24) به کلاهبرداری بانکی، پول‌شویی، جعل هویت و نقض تحریم‌های ایران متهم شده است.

دادگاه تفهیم اتهام او در اواخر اردیبهشت در دادگاه منطقه‌ای مینیاپولیس آمریکا برگزار شده بود. وی در پاییز سال ۹۷، به درخواست یک دادگاه آمریکایی، در لندن دستگیر و ماه گذشته به آمریکا مسترد شد.

(خواب بودن دستگاه دیپلماسی رو که بزاریم کنار یک نکته در مورد پرونده ایشون برامون جالب بود اونم اینکه طبق شنیده ها خودشون درخواست بررسی پرونده در امریکا رو داشتن و علت استرداد هم همین بوده. اگر اطلاعات دیگری در این باره دارید ذیل این پست در بخش نظرات درج کنید. )

✅ @karkhone
جاي پاي «شاگردان شريعتي» بر «اقتصاد ملي»

به مناسبت 29 خرداد، سالروز در گذشت دكتر علي شريعتي در سال 56

دكتر صادق ظفري

شريعتي، صاحبان صنايع بزرگ و بورژوازي صنعتي رو به رشد ايران طي دهه 40 و 50 شمسي را به «گرگ خون خوار»، «روباه مکار»، «موش سکه‌پرست» و «خوك كثيف» تشبيه مي كرد كه «کارش به این‌ و آن چنگ زدن و لگد پراندن و گاز گرفتن و فریب دادن و پامال کردن و خود جلو افتادن و ربودن و گریختن و انباشتن» است!!!


اين خطابه هاي آتشين در زير گنبد آبي حسينه ارشاد و از زبان آوانگاردترین روشنفکر دینی سال‌های نهضت انقلابی، زماني طنين انداز بود كه به دنبال سرمایه‌گذاری‌های هنگفت دولتی، در فاصله سال‌های ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۵، دست كم به استناد آمارهاي داخلي و خارجي، تغييرات اساسي در صنعت و اقتصاد ايران ايجاد شده بود. شمار کارخانه‌های کوچک از ۱۵۰۲ واحد به بیش از ۷۰۰۰، کارخانه‌های متوسط از ۲۹۵ به ۸۳۰ و کارخانه‌های بزرگ از ۵ به ۱۵۹ واحد رسیده بود.

تولید ناخالص داخلی ایران در یک‌روند صعودی، از ۴۴ هزار میلیارد به ۲۴۲ هزار میلیارد ریال رسید. و نرخ رشد اقتصادی بین ۵ تا ۱۷ درصد در نوسان بود و میانگین رشد اقتصادی در این دوره، رقم ده و نیم درصدی را نشان می‌داد). در حقیقت بین سال‌های 1946 و 1979، ایران به ‌تدریج از طریق یک تغییر عمده در نظم اجتماعی و اقتصادی سنتی، از یک اقتصاد مبتنی بر کشاورزی به یک جامعه مدرن تبدیل شده بود.

اما روشنفکران چپ زده ماركسيست و مسلمان، روشنفکران دولتی سنت‌گرا و صد البته انقلابیون ضد سلطنت، شکوفایی اقتصادی در اين برهه را حاصل وادادگی به غرب، سرمایه‌داری را به‌ مثابه جریانی ضد اسلام و صنعت تازه‌ پاگرفته در ایران را به صنعت وابسته و نظام شرک جدید تعبیر می‌نمودند. در نگاه روشنفکراني همچون شریعتی، نراقی، آل احمد و البته انقلابیون رادیکال همچون مجاهدین خلق؛ طبقه نوظهور سرمایه‌دار ايران، نمایندگان بت‌پرستی و کفر و از خود بیگانگی بودند!

ضديت با صنعت و مدرنيسم، محدود به شريعتي نبود، شاگردان او حتي در تفسير اين تفكر ضد صنعتي، گامهايي فراتر از او برداشتند. به عنوان مثال دكتر ابراهيم يزدي وزیر خارجه دولت مهدی بازرگان و شاگرد شریعتی نیز درباره سرمایه‌داری چنین می اندیشید: «آسمان‌خراش‌هایِ شرکت‌های بزرگ اقتصادی که در دل کشورهای ما چون قارچ‌های بی‌قواره‌ای سر از زمین بیرون آورده‌اند، ... بت‌هایی هستند که در پشتشان یک باند سازمان‌یافته مخرب مشغول فعالیت است»!

انقلاب اسلامي با این نگاه اقتصادی به سرمایه، تولید و صنعت و با سردمداری روشنفکران ضد اقتصاد، آغاز شد و سیل خروج سرمایه و فرار سرمایه‌داران و کارآفرینان شدت یافت. سرمایه‌دارانی که نه وابسته به دربار بودند و نه از راه نامشروع کسب درآمد کرده بودند یک ‌به ‌یک به مصادره اموال و در خوش‌بینانه‌ترین حالت ممکن یعنی به مهاجرت و ورشکستگی تن دادند و كشور در بحرا اقتصادي فرو رفت

در طول سال‌های ظهور و تأثیرگذاری تفکری که معتقد بود« هر ثروتی داغی آتشین است بر پشت و پهلوی مالکش» و سرمایه‌داری را همچون ستون‌های کفر و شرکت‌های کارآفرین را مانند بتکده می‌پنداشت؛ از شفافیت اقتصادی، سرمایه‌گذاری، انتقال تکنولوژی، رقابت آزاد، دولت کارآمد خبری نبود اما اقتصادی عدالت‌خواه با دولتی ورشکسته و ناکارآمد و اثرات جانبی آن همچون کاهش کیفیت زندگی و درآمد سرانه، به یادگار ماند !

نگاه معيوب روشنفکران چپ زده به اقتصاد، جو انقلابی و حرکت توده‌ای ضد سرمایه بدان جا رسید که در سال‌های پس از انقلاب، رشد اقتصادی دهه 40 و 50 شمسی به‌سان عصر طلائی غیر قابل تکرار می‌نمود. در سالیان پس از انقلاب که دولت در دستان شاگردان علی شریعتی بود و در دوران تأثیرگذاری اندیشه اقتصادی و سیاسی آن روشنفکر انقلابی، به حساب مي آمد، مهمترین نکته ای که با شعار عدالت و حکومت مستضعفین مغفول ماند، امری نبود جز اولویت توسعه‌خواهی در ایران!

اكنون آيا ما از آن تفكر صنعت ستيز و آن دوران اقتصاد برانداز درس گرفته ايم؟

به ‌راستی آیا تجربه 4 دهه دوری از اولویت توسعه‌خواهی و اصول بدیهی اقتصاد کافی نیست؟
آیا تجربه بکارگیری اندیشه روشنفکران عقب‌مانده و ضد سرمایه، چيزي جز اضمحلال اقتصادی به بارآورده است؟

تولیدکنندگان، کارآفرینان و سرمایه‌داران ایرانی بایستی تا کجا از سخنان و نگاه وارونه اي که سرمایه‌داری را ادامه راه شیطان و استکبار می‌دانست ! متضرر شوند؟

متن کامل مقاله جهت مطالعه:
https://t.me/Karkhoone/1257

✅ @karkhone
یک تحقیق نشان می دهد که در ۱۵ سال گذشته کشورهای مختلفی مبدا و مقصد حملات سایبری بوده اند. براساس آماری که از حملات شناخته شده وجود دارد، حدودا ۷۵ درصد حملات سایبری توسط ۴ کشور چین، روسیه، ایران و کره شمالی طرح ریزی شده و آمریکا هدف ۲۵ درصد حملات سایبری بوده است. به عنوان مثال از سال ۲۰۰۶ ایران ۴۴ حمله سایبری اجرا کرده و حداقل ۱۰ بار نیز هدف حملات سایبری قرار گرفته.

✅ @karkhone
فن سالار نابغه (بخش اول)

گذری
بر فعالیت های "علینقی عالیخانی" در اقتصاد ایران

علینقی عالیخانی متولد بهمن ۱۳۰۷، پس از پایان تحصیلات در دبیرستان البرز، وارد دانشگاه تهران شد و در رشته علوم سیاسی فارغ‌التحصیل شد و پس از آن راهی فرانسه شد و در دانشگاه پاریس، ابتدا در رشته حقوق بین‌الملل عمومی به اخذ دیپلم مطالعات عالی و سپس در رشته اقتصاد به اخذ دکترای دولتی اقتصاد نائل شد.

در سال ۱۳۳۶ به ایران بازگشت و مدتی در نخست‌وزیری و سپس شرکت ملی نفت ایران به کار مشغول بود و به موازات آن مشاور اتاق بازرگانی تهران شد. در بهمن ۱۳۴۱ وزیر اقتصاد شد و تا مرداد ۱۳۴۸ در این سمت ماند.

از ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۰ رئیس دانشگاه تهران بود. از آن پس از فعالیت‌های دولتی کناره گرفت و در بخش خصوصی به فعالیت پرداخت.

او در بهمن ۱۳۴۱ هنگامی به وزارت اقتصاد خوانده شد که از یکسو با اعلام برنامه اصلاحات ارضی محمدرضاشاه پهلوی، تنش‌های گوناگونی در جامعه شکل می‌گرفت و از سوی دیگر ایجاد فرصت‌های سرمایه‌گذاری در بخش صنعتی ضرورت می‌یافت.

در همین حال دو وزرات بازرگانی و صنایع به دلیل رقابت شدید و فلج‌کننده از برنامه‌ریزی بازمانده و کشور را به رکود اقتصادی کشانده بودند.

نخست‌وزیر وقت، اسدالله علم، به گفته خود از شاه دستور گرفته بود که آن دو وزارتخانه را یکجا کند و اقتصاددانِ نگرش‌داری را که در آمریکا آموزش ندیده باشد به اداره تشکیلات تازه بگمارد.

اسدالله علم پس از پُرس‌و‌جو علینقی عالیخانی را نزد خود می‌خواند و می‌گوید قصد دارد دو وزارتخانه نامبرده را یکی کند و از او می‌پرسد چه نامی بر آن می‌توان نهاد. عالیخانی بدون تامل می‌گوید «وزارت اقتصاد».

اسدالله علم همان هنگام به او می‌گوید «از شما هم می‌خواهم که وزیر این وزارتخانه جدید باشید.» علینقی عالیخانی آن هنگام تنها ۳۴ سال داشت.

وی تا مرداد ۱۳۴۸ اداره وزارت اقتصاد را بر عهده داشت و در این دوران از یکسو به تاسیس صنایع گوناگون بنیادی در نقاط مختلف کشور پرداخت و از سوی دیگر بستر توسعه صنعتی کشور را برای سال‌های پس از آن فراهم ساخت.

عالیخانی گفته که نگرش اقتصادی او همواره «گونه‌ای از سوسیالیسم اروپائی» بوده و «نظام بی‌رحمانه» آمریکا را نمی‌پذیرفته و «توزیع درآمد» همواره دغدغه خاطر او بوده است.

عالیخانی از اولین کسانی بود که با داشتن تحصیلات عالی در رشته اقتصاد به عنوان سیاستمدار وارد تشکیلات سیاسی ایران شد. در آن زمان نه تنها در ایران، بلکه حتی در بسیاری از کشورهای پیشرفته جهان هم تخصص اقتصاد در دیوانسالاری بسیار نادر بود و داشتن وزیری اقتصاددان پدیده‌ای عادی محسوب نمی‌شد.

وزارت اقتصاد که از ترکیب چند وزارتخانه دیگر تشکیل شده بود عمدتاً مسئولیت نظارت و هدایت شرایط اقتصادی کشور و حل مشکلاتی را برعهده داشت که در اوایل دهه ۱۳۴۰ گریبانگیر اقتصاد ایران بود.

عالیخانی را می‌توان از اولین اعضای بدنه فن‌سالاری ایران دانست که در دهه بعد به عنوان یکی از کارآمد‌ترین تشکیلات کار‌شناسی در سطح بین‌المللی شهرت یافت. دوره تصدی او در وزارت اقتصاد (در سال‌های ۴۸-۱۳۴۱) با تصویب و به اجرا درآمدن اصلاحات شاه موسوم به «انقلاب سفید» همزمان بود.

✅ @karkhone
‍ چه کارآفرینانی زمین می خورند ؟ کدام ها دوباره بلند می شوند؟


این روزها کتب زیادی با موضوع شیوه‌های آموزش کسب و کار منتشر می‌شود که در حقیقت مبانی نظری کارآفرینی است و هیچ آموزشی درباره چالش‌هایی که در عمل یک سرمایه‌گذار و صنعت‌گر با آن مواجه می‌شود نمی‌دهد. برخی هم کارآفرینی را نتیجه شاگردی و آموزش تجربی می‌دانند و از مبانی تئوریک آن بی‌اطلاعند.

اما سعید افشار به عنوان یکی از کارآفرینانی که هم دارای دانش نظری و هم تجربه عملی در صنعت است درباره علل موفقیت و یا شکست در کارآفرینی می‌گوید:

اگر بخواهم خلاصه بگویم برای ورود موفق به امر صنعت و کارآفرین شدن، سه شرط لازم است: شاگردی کردن، پذیرش منطق علوم انسانی و فهم اصل تغییر. اگر کسی این لوازم را فراهم سازد، امکان ندارد شکست بخورد. بنابراین شروع کار فقط با آموزش و کسب مهارت است.

یک اشتباهی که برخی ها دارند این است که تصور می‌کنند با وام دادن می‌توانند کارآفرین تولید کنند. در حالیکه کارآفرین باید آموزش ببیند و شاگردی کند. تبدیل شدن یک فرد به کارآفرین و صاحب کسب و پیشه یک روند و پروسه است، پروژه نیست.

به صنعت نمی‌توان صرفا از منظر فنی و حتی پزشکی نگاه کرد. به صنعت باید با نگاه حکیم نگریست. اینها آموزش‌هایی است که باید در فرایند کار ببینند. در جامعه ما بسیاری از افرادی که وارد صنعت می‌‌‌شوند با این آموزش و نگرش میانه‌ای ندارند. به همین دلیل می‌‌بینیم که متاسفانه در حال حاضر فاصله بین تاسیس و تعطیل یک واحد صنعتی به کمتر از ۶ ماه رسیده است. چون بسیاری از اینها یکی از الزامات مهم کارآفرینی که اصل «تغییر» است را نادیده می گیرند. به این معنا که سیر تحولات صنعتی را درک نمی کنند.

برخی هم به غلط فکر می کنند که با وام دادن و وام گرفتن کارآفرین ساخته می شود! میلتون فردیدمن، اقتصاددان مشهور توصیه می کرد که از دولت نباید وام گرفت در عمل هم بهره بانکی هزینه تولید و قیمت را افرایش می‌دهد.

برای شروع کار باید از صفر شروع کرد. اینهایی که به دنبال وام بدون سرمایه هستند، اشتباه می‌کنند، با وام ۳۰-۲۰ درصدی نمی‌شود تولید کرد

ورشکستگی و نجات از ورشکستگی یک پدیده عام و جهانی است.البته افتادن و بلند شدن در اقتصاد کار ساده‌ای نیست اما این کار در بخش خصوصی شدنی‌تر است.

کسانی که در بخش خصوصی به‌ویژه بخش فروش کار می‌کنند معمولا اعتماد به نفس بالایی دارند. اینها معمولا شکست را نمی‌پذیرند. افرادی که پرورش یافته بخش خصوصی باشند ممکن است زمین بخورند اما بلند می‌شوند. ممکن است این چرخه ۱۰ بار هم تکرار شود ولی شکست نمی‌خورد.

اگر این دیدگاه حاکم باشد امکان رشد و توسعه وجود دارد. البته زمین خوردن بخش خصوصی در حال حاضر هم عمدتا ناشی از سطح دانش پایین و یا بی‌اطلاعاتی از تئوری‌های جدید مدیریتی است.

ما صاحبان صنایع باید متوجه باشیم که حداقل ۵۰ درصد ورشکستگی‌‌ها مستقیما متوجه خود ماست، ۵۰ درصد هم ممکن است به قوانین و مشکلات دولتی برگردد. چون به منطق علوم انسانی و اصل تغییر توجهی نداریم

“سعید منصور افشار” مدیرعامل صنایع الکترونیک افشار

✅ @karkhone
خلق/ تشخیص

اگر یک تابلوی نقاشی را از داخل خرت‌وپرت‌های کسی، ۱۰۰۰ دلار بخرید و آن را در بازار ۲۵۰۰۰ دلار بفروشید، آیا ناگهان ارزش تابلو به صورت معجزه‌آسایی بالا رفته یا اینکه تازه بازار به ارزش آن پی برده است؟ ( ارزشی که آن تابلو از قبل هم داشت.)

وقتی Alta Vista از پرداخت یک میلیون دلار برای خرید گوگل منصرف شد، آیا ارزش گوگل کم بود یا Alta Vista ارزش آن را تشخیص نداده بود؟

اغلب اوقات، تاخیر واضحی بین خلق یک چیزِ مفید و تشخیص ارزشِ آن توسط بازار وجود دارد.
این فرصتی است برای دلالان و سرمایه‌گذاران تا قبل از تشخیص بازار، اقدام به خریدِ آن کنند.
و این فرصت و یا تله‌ای است برای خلق‌کنندگان (creators) که ممکن است به خاطر عدم دریافت تشویق و تمجید فوری بابت چیزی که ساخته‌اند، دچار یأس و ناامیدی شوند.

وقتی برای مشاهده‌ی ارزش‌گذاری و تشخیص، نگاهی به جهان بیرون می‌اندازیم، احتمالاً درباره‌ی ارزش ذاتی چیزی که خلق کرده‌ایم، گیج و سردرگم شویم. با گذشت زمان، شاید آن چیزها وارد عرصه شوند ولی در واقع این اتفاق نادری است.
خلق‌کردنِ چیزی بعلاوه‌ی پشتکار، می‌تواند به تشخیص و شناسایی محصول توسط بازار بیانجامد. ولی با این‌همه، خلق چیزی حتی اگر تشخیص داده نشود، هنوز هم یک تلاش ارزشمند محسوب می‌شود.

نوشته ست‌گادین/ ترجمه مصطفی منبری

✅ @karkhone
ناصر الدین شاه در بخشی از خاطرات روزانه خود داستان بازدید از یک کارخانه صنعتی در ورشو لهستان را اینگونه توصیف می کند: «بعد رفتیم مرتبه دویم و سیم و چهارم این کارخانه، آنجا زن‌ها نشسته بودند و بعضی اسباب‌ها را که این کارخانه‌ها درست می‌کند می‌دوزند با چرخ، اما چرخ پائی و دستی نیست با بخار چرخ را حرکت می‌دهند، این‌ها می‌دوزند همینطور این سه مرتبه بالا زن و دختر نشسته بود و کار می‌کرد، هرچه نگاه کردم که توی این زن‌ها یک زن خوشگل پیدا کنم نبود، اقلاً دو هزار زن در این کارخانه کار می‌کند، توی این‌ها یک زن نبود که خوب باشد تمام زرد و رنگ پریده بودند، از شدت کار تمام زن‌ها بی‌مصرف و زرد هستند، این بیچاره‌ها در بیست و چهار ساعت ۹ ساعت باید کار کنند»!
این نگاه کسی است که کل نیمه دوم قرن نوزده را پادشاه ایران بوده است. در نظر ایشان(و بالطبع سایر شاهان قاجار) زنی که قیافه جذاب و دلربا ندارد" زنی بی مصرف" است، چرا که زن ایده آل و با مصرف زنی است که مصرف جنسی داشته باشد و این مسئله به عنوان امری طبیعی و بدیهی به رسمیت شناخته شده است.

اما دنیا در همان پنجاه سالی که ایشان با چنین تفکراتی در ایران قدرت را در دست داشت، روز به روز در حال تغییرات اساسی و در نوردیدن مرزهای جدید بود. ژاپن ها در همان سالها با انقلاب میجی وارد عصر جدیدی شده بودند و اروپا و آمریکا روز به روز با اختراعات و اکتشافات جدید مرزهای علم و تکنولوژی را گسترش می داد...
نمونه هایی از اختراعات جهان در سالهای حکومت ناصر الدین شاه در ایران:
_تلفن اولیه (آنتونیو میوچی) • سال 1852
_آسانسور (الیشا اوتیس) • سال 1858
_ کابل تلگراف زیر دریا (فردریک گیزبورن) سال 1860
_لامپ روشنایی (ژوزف سوان) • سال 1862
_پاستوریزه کردن (لویی پاستور) • سال 1866:
_ دینامیت (آلفرد نوبل) • سال 1869
_جاروبرقی (مک گافرز) • سال 1870
_راه‌آهن (اندرو هالیدی) • سال 1874
_ماشین برقی (استفن دادل‌فیلد) • سال 1874
_د د ت (اوتمار زیدلر) • سال 1876
_کاربوراتور گازوئیلی (دایملر) • سال 1876
_ بلندگو (الکساندر گراهام بل) • سال 1877
_ گرامافون (توماس ادیسون) • سال 1877
_ میکروفون (امیل برلینر) • سال 1878
_ لامپ اشعه کاتدی (ویلیام کروکز) • سال 1880
_تلفن (الکساندر گراهام‌بل) • سال 1880
_ زلزله نگار (جان میلن) • سال 1881
_فلز یاب (الکساندر گراهام‌بل) • سال 1882
_هواکش برقی (اسکات ویلر) • سال 1884
_ کارت منگنه (هرمان هولریث) • سال 1885
_ماشین‌سواری (کارل بنز) • سال 1885
_موتور سیکلت (دایملر و مایباخ) • سال 1885
_مبدّل جریان متناوب (ویلیام استنلی) • سال 1886
_ماشین ظرفشویی (ژوزفین کوچرین) • سال 1886
_موتور گازوئیلی (دایملر) • سال 1887
_دوربین دستی کداک (جورج ایستمن) • سال 1891
_پله برقی (جس رنو) • سال 1892
_عکاسی رنگی (فردریک ایوز) • سال 1893
_ارتباط بیسیم (نیکولا تسلا) • سال 1893
_رادیو (نیکولاتسلا) • سال 1895
_ رادیو تلگراف (مارکونی) • سال 1895
_ موتور دیزلی (رودلف دیزل) • سال 1898
_ کنترل از راه دور (نیکولا تسلا) • سال 1899
_ ضبط صوت مغناطیسی (والدمار پولسن) • سال 1899

در زمینه اندیشه های سیاسی و اجتماعی نیز جهان غرب در حال تجربه عصر جدیدی بود و آموزش سیاسی شهروندان و گسترش حق رای همگانی به عنوان حق طبیعی مردم با جدیت در حال پیگیری بود.
طبیعی است باچنین تاریخی مقایسه کشوری مانند ایران (و هر کشور خاورمیانه ای) با اروپاییان مقایسه ای اشتباه و بیهوده است و نتیجه ای جز سرخوردگی و عصبانیت و ارائه برداشت های غلط، چیزی در پی نخواهد داشت.
امروزه در کل خاورمیانه هنوز یک کالای برند صنعتی (مانند برندهای معروف غربی و شرقی.. سونی. رنو. هیوندا. بنز و..) که بتواند حتی در یک قاره جهان هم نام و اسمی به هم زده باشد، وجود ندارد و اگر هم کشوری در این منطقه به رفاه و ثروثی دست یافته است،صرفا بر اساس منطق "توسعه سوپر مارکتی" (فروش مواد خام و کسب ثروت) یا توسعه گردشگری بوده است.

مقایسه مداوم ایران با غرب چه در زمینه ارائه خدمات و امکانات رفاهی در هنگام مواجه با بلایای طبیعی و چه در زمینه توسعه اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی (که این روزها مدام از سوی برخی رسانه ها و شبکه های مجازی اتفاق می افتد و عمدتا همراه با تمسخر خدمات دهی و کالای تولید داخل: مثلا نوع خدمت رسانی به سیل زدگان و تولید سمند و پراید و تانک و پهپاد و..) همراه است در نهایت چیزی جز عدم اعتماد به نفس و نفرت و بیگانگی از جامعه خود در پی نخواهد داشت.
در نهایت بدون اینکه بخواهیم مدافع وضعیت موجود بوده یا در پی توجیه ناکارآمدی ها مفاسد موجود برآییم، باید به یاد داشته باشیم که ما میراث دار ناصر الدین شاهان، آنهم در نقطه ای از جهان هستیم که خیلی از کشورهای پر ادعایش توان تولید همین سمند و پراید و تانک را هم ندارند

✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
فن سالار نابغه (بخش اول) گذری بر فعالیت های "علینقی عالیخانی" در اقتصاد ایران علینقی عالیخانی متولد بهمن ۱۳۰۷، پس از پایان تحصیلات در دبیرستان البرز، وارد دانشگاه تهران شد و در رشته علوم سیاسی فارغ‌التحصیل شد و پس از آن راهی فرانسه شد و در دانشگاه پاریس،…
فن سالار نابغه (بخش دوم)

گذری
بر فعالیت های "علینقی عالیخانی" در اقتصاد ایران

عالیخانی از لحاظ فلسفه اقتصادی، نگرشی نوین‌گرا و متمایل به چپ داشت. بر همین اساس نیز الگوی اقتصادی مورد نظر او، که با اهداف سیاسی - اجتماعی شاه هم انطباق داشت، اساساً شامل تاکید بر توسعه سریع بخش صنعت (و بعد‌ها مجتمع‌های کشاورزی - صنعتی) و تبدیل اقتصاد «شبه‌فئودالی - تجاری» ایران به یک اقتصاد صنعتی پیشرفته بود.

عالیخانی در دوره صدارت سه نخست‌وزیر - اسدالله علم، حسنعلی منصور و امیرعباس هویدا - سمت وزارت اقتصاد را حفظ کرد. با توجه به اختلاف عمیق فکری و شخصیتی علم و هویدا، دوام او در این سمت را باید نشانه نیاز دستگاه حکومتی به او، توانایی سیاسی و به احتمال زیاد، اتکای شاه به کسانی مانند او دانست.

عالیخانی همان ابتدا محمد یگانه را به عنوان معاون اقتصادی، رضا نیازمند را به عنوان معاون صنعتی، رکن‌الدین سادات تهرانی را به عنوان معاون بازرگانی و غلامرضا کیانپور را به عنوان رئیس گمرک ایران برگزید. خیلی‌ها معتقدند تکنوکراسی ایران از این تاریخ آغاز شده است.

فرآیندی که آن روز‌ها در تمام کشورهای منطقه پیشرو بود و اگر ادامه پیدا می‌کرد و شاه در دهه پنجاه با اشتباه در سیاستگذاری متوقفش نمی‌کرد، شاید ایران کم از کره جنوبی امروز نداشت. عالیخانی علاوه بر اتکا به چنین تیم قدرتمند و تکنوکراتی، حمایت صفی اصفیا در سازمان برنامه و بودجه را نیز داشت. بسیاری از اتفاقات ماندگار سیاستگذاری اقتصادی که رشد بی‌نظیر اقتصاد ایران را در این دوره به دنبال داشت، در دوران همکاری مشترک این دو رخ داده است. به نظرم هنر اصلی عالیخانی و تیم تکنوکراتش این بود که ذی‌نفعان واردات را ذی‌نفع تولید کردند. بر خلاف دوره حاضر که دولت‌های ما ذی‌نفعان تولید را با سیاست‌های نادرست اقتصادی به ذی‌نفعان واردات تبدیل کرده‌اند.

خودش به نقل از استاد فرانسوی‌اش می‌گوید که در دنیای واقعی شما به عنوان یک جراح باید با کارد آشپزخانه و روی میز آشپزخانه جراحی کنید و اوضاع شبیه آنچه در تئوری‌های اقتصادی گفته می‌شود، نیست. این جمله گویای عملکرد خود عالیخانی هم هست.

به‌کارگیری یک تیم تکنوکرات از دیگر دستاوردهای دوره عالیخانی است. بخش اجرایی وزارت و معاونت صنعتی و معدنی را به رضا نیازمند سپرد، محمد یگانه که از اقتصاددانان برجسته دنیا بود و از طرف بانک جهانی مطالعاتی را در خصوص تونس و مراکش انجام داده بود، مسئول تدوین برنامه‌های کلان این وزارتخانه کرد. سادات تهرانی که خود از خانواده‌ای بازاری و بازرگان بود را نیز به معاونت بازرگانی انتخاب کرد تا نبض بازار را در دست گیرد.

از رضا نیازمند که معاونت صنعتی و معدنی وزارت اقتصاد را بر عهده داشت پرسیده می شود که در اولین ملاقاتتان عالیخانی را چطور دیدید و او می گوید؛ دیدم جوانی بلندقد وارد جلسه شورای معاونان وزارت شد و شروع به صحبت کرد. در همان جلسه همه متوجه شدند که او با سایر وزرایی که دیده بودند فرق دارد. بینشی در توسعه داشت که تا به حال از مدیران اقتصادی کشور نشنیده بودیم.

عالیخانی وقتی که از فرانسه به ایران آمد و وزیر شد مسافرت‌های هدفمندی را به بیشتر مناطق ایران آغاز کرد تا دیدی کلی به کشور پیدا کند و از علم اقتصادی که آموخته بود استفاده کرده و مدلی برای توسعه اقتصادی ایران طراحی کند.

او پیش از اینکه وزیر اقتصاد شود، مدتی مشاور اتاق بازرگانی ایران بود. این موضوع سبب شد تا با ادبیات بخش خصوصی و طرز تفکر بازرگانان و صنعتگران آشنا شود. به طوری که وقتی به وزارت اقتصاد رسید نظام اداری را تغییر داد و کاری کرد تا بخش خصوصی و سرمایه‌گذاران نسبت به دولت اعتماد حاصل کرده و در جهت توسعه کشور بکوشند.این تغییرات کار را به جایی رساند که در دوره وزارت او ایران وامی از خارج نگرفت و در این دوره سرمایه‌‌گذاران داخلی ایران صنایع بزرگی را پایه‌گذاری کردند چراکه عالیخانی توانسته بود اعتماد آنان را جلب کند.

از سویی دیگر نظام مالیاتی و اظهارنامه‌ها را محرمانه و غیرقابل سوءاستفاده از سوی دولت قلمداد کرد. این فرهنگ سازمانی چنان رواج یافت که روزی خود عالیخانی فرم اظهارنامه یکی از بازرگانان را می‌خواست اما کارمند مربوطه اعلام کرد که این فرم‌ها محرمانه است.تدوین یک منشور سامانی از مهم‌ترین اقدامات او و تیمش بود به طوری که حتی مجوز کارخانه سیمان در داخل محدوده شعاع ۱۲۰ متری تهران را به معینیان به عنوان رئیس دفتر مخصوص شاه نداد. تا جایی که شاه گفته بود “این دراز به ما هم مجوز نمی‌دهد”.

در زمان وی تولیدات داخلی رشد یافت و صنایع بسیاری متولد شدند. در این میان اما مدافعان واردات و مخالفان تولید داخل استدلال می‌آورند که تولیدات داخلی کیفیت ندارد و باید واردات کالا صورت گیرد. فشار آنان از طریق رسانه‌ها شروع شد اما عالیخانی مقاومت می‌کرد تا تولید داخلی رشد کند.

✅ @karkhone
خارج از نوبت...

فراخوان ثبت‌نام در رویداد صادرکننده نمونه ملی سال 99

(هم زمانی این فراخوان خوب و تهدید امروز رییس جمهور علیه صادرکنندگان مانند کسوف امروز از اتفاقات نادری هست که سالیانه در ایران رقم میخوره.
درسته که خطابه رییس جمهور محترم نسبت به صادرکنندگان متخلف بوده ولی شاید یاداوری داستان مدرسه ای که دانش اموز نداره چه به کارش میاد مدیر و ناظم بهشون یاداوری کنه که ادم با ابشخور خودش اینجوری تا نمیکنه حضرت والا. شما که الان تنها منبع تامینتون ارز صادرات غیرنفتی هست خیلی قدم هارو بلند بلند برندارید. تا بعد! )

✅ @karkhone
نشریه اکونومیست در شماره این هفته خود، سه سرمقاله را به‌طور مجزا به سه موضوع اختصاص داده است.

در نسخه‌ آمریکا، مطلب به جف بزوس، مالک آمازون می‌پردازد و از او به‌عنوان مهم‌ترین سرمایه‌دار قرن بیست و یکم نام می‌برد.

نسخه بریتانیای این نشریه نیز به بررسی ریشه‌های تبدیل بریتانیا به کشوری با بالاترین نرخ مرگ‌و‌میر در جهان سرمایه‌داری پرداخته است.

اما این نشریه در نسخه دیگر خود وضعیت جهان را، ۷۵ سال پس از تاسیس سازمان ملل‌متحد مورد کنکاش قرار می‌دهد. این مطلب تضعیف سازمان‌های بین‌المللی نظیر سازمان ملل و سازمان تجارت جهانی را بررسی می‌کند که ماهیت پیدایش آنها کمک به خروج جهان از هرج‌ومرج و استقرار نظم در آن بود.

✅ @karkhone
فن سالار نابغه (بخش سوم و پایانی)

گذری
بر فعالیت های "علینقی عالیخانی" در اقتصاد ایران

یکی دیگر از اقدامات عالیخانی که برخی روشنفکران آدرس غلط درباره آن داده‌اند، مونتاژکاری در صنایع کشور است. عالیخانی واردات بسیاری از کالاهایی را که به روش سی‌کی‌دی تولید می‌شد آزاد کرد تا سی‌کی‌دی‌کاری به تعمیق ساخت داخلی منتهی شده و در ادامه صنایع بزرگ خودروسازی و لوازم خانگی با تمام حلقه‌های ارزش افزوده ایجاد شود.

عالیخانی یک انسان ممتاز بود که سیاست ایران در زمان مناسب به او رو کرد و عالیخانی توانست حداکثر استفاده را از این فرصت ببرد و هشت سال کشور را به مسیری برد که نه تنها موفقیت‌های خارق‌العاده و چشمگیری را به اقتصاد ایران هدیه داد، بلکه ریل توسعه اقتصادی را در کشور تغییر داد. عالیخانی اقتصاد کشور را بر ریل توسعه صنعتی نشاند و ایران هنوز بعد از پنجاه و چند سال دارد از مزایا، نتایج و میوه‌های آن موفقیت استفاده می‌کند.

به نوشته سرگه بارسقیان، در هفته‌نامه «تجارت فردا» (۲۵ بهمن ۱۳۹۳)، آنچه عالیخانی را هفت سال در وزارت اقتصاد ماندگار کرد، برگرفته از نسخه‌های غربی کپی‌برداری‌شده از فرنگ نبود. از معلمانش در پاریس آموخته بود که اقتصاد موجود زنده‌ای است که باید با آن در جامعه آشنا شوید. بنابراین رفت پی شناخت و کسب اطلاعات چون «در زمینه اقتصاد متاسفانه یا خوشبختانه، شعار کوچکترین نقشی بازی نمی‌کند». عالیخانی کلیددار اقتصادی شد که با نفت بشکه‌ای یک دلار و ۸۲ سنت در سال ۱۳۴۲ حدود ۸۰۰ میلیون دلار درآمد نفتی داشت. او در حالی قرار بود دکتر شاخت ایران باشد که ۸۰ درصد درآمد کشور از فروش نفت تامین می‌شد و هنوز جایگاه صادرات غیرنفتی و سیاست‌های وارداتی چنان که باید تدوین نشده بود.

بانک بین‌الملل، راه‌اندازی ماشین‌سازی تبریز، تراکتورسازی تبریز، ارج، موتور دیزل پرکینز تبریز، موتور دیزل آذربایجان، ماشین‌سازی اراک، تاسیس شرکت سهامی کود شیمیایی، مجتمع پتروشیمی بندر شاهپور، شرکت سهامی پتروشیمی آبادان، تاسیس شرکت شیمیایی خارک و ده‌ها نهاد و بنگاه اقتصادی دیگر از دستاوردهای ریاست وی بر وزارت اقتصاد و حمایت از بخش خصوصی و نهادهای خصوصی تولیدکننده بود.

مدیریت عالیخانی بر وزارت اقتصاد یکی از درخشان‌ترین دوره‌های رشد اقتصادی و توسعه صنعتی ایران را رقم زد ولی پس از انقلاب اسلامی مجبور به ترک ایران و مهاجرت به کشور فرانسه شد و اموال و دارایی‌هایش به موجب قانون مصوب شورای انقلاب، مصادره گشت.

عالیخانی پس از انقلاب اسلامی، مشاور اقتصادی سازمان‌های مختلف بین‌المللی و شرکت‌های خصوصی بود و در سال‌های اخیر کتاب خاطرات روزنوشت اسدالله علم به ویراستاری او در ایران منتشر شد.

سرانجام علینقی عالیخانی وزیر اقتصاد دوره طلایی ایران در دهه ۴۰ خورشیدی و با کارنامه‌ درخشان اقتصادی، سه‌شنبه ۴ تیر ۱۳۹۸ در سن ۹۱ سالگی در واشنگتن درگذشت.

✅ @karkhone
بندر لنگه،مادر شهر دوبی

دکتر محمود رئوفی

کتاب "دوبی سریع ترین شهر دنیا"نوشته جیم کرین باترجمه هرمز همایون پور در سال ۹۱ در ۴۱۲ صفحه توسط نشر نی منتشر شده است.این کتاب درچهار بخش وهیجده فصل چگونگی شکل گیری بندر دوبی را به تفصیل شرح می دهد.جیم کرین می نویسد:"کسی تصور نمی کرد که این دهکده کوچک روزی به شهری بدل شود که لقب سریع ترین شهر دنیا را به خود اختصاص دهد.در ۱۹۶۰ دوبی سفری آغاز کرد که از هر آنچه عرب ها در چندین صد سال انجام داده بودند هیجان انگیزتر بود.شهر با گذشت زمان بزرگ تر ودرخشان تر شد.دهکده نشینان که پدران شان ملخ می خوردند حال رداهای شفاف گلدوزی شده به تن میکردندوسالمندان بی سواد با جت های شخصی به خرید می رفتند."به قول نویسنده کتاب ،مادر شهر این دهکده که امروز مدرن ترین شهر دنیا محسوب میشود"بندرلنگه"بوده است. بندر لنگه،همان طور که از نامش پیداست بندری لنگه وبی همتا وبی نظیر بوده است که نام دیگرش بندر مروارید است.نویسنده در فصل دوم تحت عنوان:سرازیر شدن ثروت ایران به سمت دوبی می نویسد:"لنگه بندری سرزنده بامردمانی هوشمند بود که میدانستند چگونه پول بسازند اما با سخت گیری دولت تهران ووضع عوارض ومالیات فضای بی قید وبندی که ان مردم را جذب کرده بود از میان رفت.

در سال ۱۸۹۴ میلادی که شیخ مکتوم در دوبی به تخت حکومت نشست می خواست کارهایی برای جذب بازرگانان از ایران انجام دهد.در سال ۱۹۰۰ ایرانی ها کار اورا آسان کردند. آنها مالیات ها را در لنگه وبوشهر افزایش دادند ،مهاجرت ها شدت گرفت . شیخ مکتوم مراقب میوه های رسیده بود. پس طرحی در انداخت تا دوبی به مناسب ترین بندر برای کسب وکار در ناحیه سفلای خلیج فارس تبدیل شود. پنج درصد مالیات موجود ونیز عوارض گمرکی را ملغی کرد و دوبی را به صورت یک بندر آزاد در آورد.

در همان حال کارگزاران خود را به همه سوی خلیج فارس فرستاد تا بزرگترین بازرگانان را چه عرب وچه ایرانی به اقامت در دوبی برانگیزند.این کارگزاران به تجار وعده زمین رایگان گوش دادن به خواسته های آنان در مجلس فرمانروا وسیاست عدم دخالت دولت در امور تجارتی می دادند.این مشوق ها کارگر افتاد،سران تعدادی از بزرگترین خانواده های بازرگان ایرانی پذیرفتند که به دوبی بروند .

سرشماری سال ۱۹۰۱ نشان داد که پانصد ایرانی در دوبی اقامت گزیده اند.ظرف چند سال بعد روشن شد که بیش تر ایرانیانی که لنگه را ترک کرده اند در دوبی ساکن شده اند. "در ادامه جیم کرین می نویسد:ایرانیان در دوبی محله بستکیه را ساختند که نامش را از بستک شهر آبا واجدادی شان در جنوب مرکزی ایران گرفته بودند. ایرانی ها علاوه بر کسب وکارخود زبان،غداهای متنوع،موسیقی وآداب اجتماعی شان را نظیر مراسم عروسی که چندین روز طول می کشید را به دوبی آوردند. ایرانی ها رونق ودنیا دیدگی را به شهری آوردند که از هیچ یک از آنها آگاهی چندانی نداشت.

بیش تر اهالی دوبی هنوز در کلبه های سقف پوشالی زندگی می کردند وآب آشامیدنی خودرا از چاه های عمومی می گرفتند.اما شهر دارای محله مدرنی شد همان بستکیه که تازه ترین فناوری تهویه را وارد کرد:بادگیر.در ادامه مطلب کرین می نویسد:"رهبران دوبی از تجارت آزاد ومشوق های کسب وکارشیخ مکتوم درسها آموختند .آنان می دانند که صرفا با تغییراتی اندک در اوضاع واحوال وخردمندی ها بخت واقبال بندر لنگه ودوبی می تواند جابه جا شود".استان هرمزگان به ویژه غرب استان،در ۱۱۷ سال قبل یعنی یک قرن و۱۷ سال پیش بنیانگذار مدرنیسم در بندر دوبی بوده اند.

جالب اینجاست که استاندار هرمزگان در اواخر دوره قاجار واوایل دوران پهلوی سدیدالسلطنه بوده است که خود نویسنده ومحقق ومورخ بود وکتاب های تاریخی بسیاری از وی بجا مانده است که هنوز برخی از کتب ایشان منبع دست اول خلیج فارس وبنادر وسواحل جنوب ایران محسوب میگردد.این مختصر را بدین منظور آوردم که غافلان فهم کنند که استان هرمزگان همچون سایر مناطق ایران زمین از ازمنه دور،مهد دانش وارزش وبینش وصنعت وتجارت ومدنیت وشهرنشینی وابادانی بوده است.

✅ @karkhone