Karkhoone | کارخانه | کارخونه
7.29K subscribers
4.04K photos
472 videos
81 files
1.42K links
کارآفرینی به روایتی دیگر...


وبسایت:
Karkhoone.com

توییتر:
twitter.com/karkhoone

📌گروه تبلیغاتی عدد:
@ADD_ADDS

دالان ارتباطی:
@channel_kar
Download Telegram
‍ روایت داستان زندگی آدم‌های معمولی چه اهمیتی دارد؟

شرحي بر يك عكس از روستائيان آفتاب نشينِ باخرز

قاسم خرمي

این روزها، وقتی به این قبیل تصاویر قدیمی و دسته جمعی در کتب، مجلات و یا شبکه های اینترنتی نگاه می‌کنیم، معمولا چنین اسامی و عباراتی در حاشیه یا در توضیح آن نوشته شده است:

« از راست به چپ در ردیف دوم ایستاده: محمد علی ذکاالملک فروغی، علی اکبر داور، علی اصغر حکمت، سید حسن تقی زاده، سعید نفیسی، نفر بعدی ناشناس احتمالا ابراهیم پور داود…

«از چپ به راست نشسته: حمید عنایت، احسان طبری، خلیل ملکی، ایستاده کنار ملکی جلال آل احمد، جوان قدبلند سبیلو سیاوش کسرایی، فرد پشت به تصویر محمود دولت آبادی و پسر بچه ایستاده سعید سلطان پور……

اینگونه نام بردن از نخبگان و نام آشنایان، البته رسم نیکویی است. همه این‌ها جدای از افکار متفاوتشان بخشی از هویت فرهنگی ما محسوب می‌شوند و اگر روزی دیدیم که فرزندانمان از عکس‌هایی که به آن‌ها نشان می‌دهیم، کسی را نمی شناسند، بدانیم که آغاز گسست و انحطاط تاریخی ماست.

این درباره افراد شاخص و معروف بود، اما ثبت و شرح زندگی فردی و اجتماعی آدم های معمولی و ناشناخته چه می شود؟

مثلا این عکس که اینجا مشاهده می‌کنید، با همه آن تصاویر مندرج در کتاب‌ها و رسانه‌ها متفاوت است. جمعی از اهالی آفتاب نشین روستای سلطان آباد باخرز از شهرهای شرقی خراسان رضوی که حدود ۳۵ یا ۴۰ سال پیش، احتمالا در یک روز پاییزی کنار دیوار قرار گرفته و تصویری جمعی را ثبت کرده‌اند تا به قول محمود دولت آبادی بگویند: بالاخره «ما نیز مردمی هستیم»!؛ از وقایعی که به ندرت روی می‌دهد. این شاید تنها عکس به جای مانده از افراد حاضر در این قاب باشد.

شک ندارم که هیچ کدام شما، هیچ کدام از این افراد را نمی شناسید! حتی نسل های جدید ترِ همان روستا، دیگر خیلی از افراد درون این تصویر که بعضا روی در خاک کشیده‌اند، را به خاطر ندارند! من اما همه آن‌ها را فرد به فرد می‌شناسم و می‌دانم که زندگی هر کدام از آن‌ها داستانی دارد.

داستانی از رنجی بی پایان، تلاش‌های بی‌وقفه‌ای که اغلب به جایی نمی‌رسید و اندک خوشی هایی که مایه حیات و بقاء بود. بیشتر آن‌هایی که به آن دیوار تکیه داده‌اند، فرصتی برای سوادآموزی و تحرک اجتماعی نداشتند‌، اما به قول مارتین لوترکینگ «هر کدام آن‌ها رویایی داشتند»! که در تحقق آن رویا، بخشی از تاریخ محلی پیرامون خود و تکه‌ای از تاریخ اجتماعی ما را شکل داده‌اند.

تصویر نفر اول در ردیف نشسته و از چپ به راست متعلق به اوستا اکبر عبداللهی است که به عنوان یک معمار محلی اغلب ساختمان‌های مسکونی شهرک شهید بهشتی فعلی که جایگزین روستای قدیمی سلطان آباد شده است، را او به دست خود ساخت. او پدر شهید هم بود که فرزندش، بخشی از حماسه و افتخار ملی ما در دفاع از میهن را رقم زده است.

تصویر نفر اول ایستاده از سمت راست، عیسی خوافی است که عمری را در کوره پزخانه‌های آجر پزی تهران، خشت مالید. عیسی و دیگران در تمام برج های بلند مرتبه تهران، لااقل به اندازه یک آجر سهیمند.

اگر روزی کار به برداشتن دیوارها و حصارهای تهران رسید، یادتان باشد که از مردم روستای سلطان آباد و نیمی از مردم روستاهای باخرز کمک بگیرید! تمام آجر‌ها و دیوارهای ضخیم از رم آن‌ها فروخواهند ریخت!

نفر وسط ایستاده که دست در جیب دارد، اوستا محمود، آسیابان روستا است که بدون او و آسیابش گندمی به نانی بدل نمی‌شد و از گلویی فرو نمی‌رفت. او می داند که ارزش یک مَن آرد، چند لیتر عرق پیشانی است.

از راست به چپ، نفر چهارم ایستاده که دست‌ها را زیر بغل گرفته است، خان آقای نوروزی است که چهار دهه شوفر مینی بوس روستا بود. من شاهد تلف شدن عمر او بوده‌ام، چرا که هر روز نیمی از وقت او صرف رانندگی و حمل مسافر به تربت جام و نیم دیگر صرف تعمیر مینی بوس بنز خاور دست دوم شد. او تکان خورده ترین فردِ جاده‌های خاکی و ناهموار باخرز است.

بقیه افراد در تصویر نیز هر کدام داستان جداگانه دارند، اما فصل مشترک قصه زندگی تمام آن‌ها، «از یاد رفتگی» است. هیچ کس درباره آن‌ها چیزی ننوشت و این عکس جمعی بر دیوار هیچ موزه‌ای نقش نيست.

در حالیکه بخش بزرگی از تاریخ اجتماعی ایران امروز ما ،همین تقلای مردمان گمنام و معمولی برای زنده ماندن و خلق زندگی شرافتمندانه در فضای نابرابر و ظالمانه است.

می گویند تاریخ را همواره قوم پیروز نوشته اند، بیاییم بیرون از جدالها، قدری هم در باره زندگی و زمانه آدم هایی بنویسیم که موضوع هیچ جنگی نبوده اند! مثل مردم روستاهای باخرز، تایباد، صالح آباد و تربت جام. ما برای بودن، ماندن و جلو رفتن به تاریخ محلی و اجتماعی خودمان نیاز داریم.

✅ @karkhone
برگي از یادداشت های اسدالله عَلَم، دوشنبه ١٠ تير ١٣٥٣

از
نطق ويلسون تا كشف قرادادهای مضحك

صبح شرفیاب شدم. شاهنشاه اظهار مرحمت و خوشوقتی کردند که زود حالم خوب شده. نزدیک دو ساعت شرفیاب بودم، خیلی کارها زیاد جمع شده بود.

از مسائل مهم این که شاهنشاه فرمودند: نطق دیشب ویلسون نخست وزیر انگلیس را در کنگره سوسیالیستها شنیدی؟

عرض کردم: بلی شنیدم فرمودند: غلطهای زیادی در خصوص قیمت نفت کرده بود که باید پایین بیاید، از کیسینجر(سياستمدار و ديپلمات آمريكايي) تقلید می کند.

عرض کردم: به هر صورت حرف ما حساب است. مي گوييم شما قیمت مواد ساخته شده را ظرف چند سال اخیر چه قدر بالا برده اید؟

قیمت نفت را هم روی آن حساب کنید.فرمودند: گوش شنوا ندارند.

عرایض سفیر انگلیس را عرض کردم، از جمله در خصوص ساختمان کارخانه اسلحه سازی اصفهان که کار عقب است.

هم چنین عرایض سفیر آمریکا را در مورد خرید گندم بانک عمران (چون وسیله برادرش انجام می پذیرد) و این که عرض کرد من چون برادرم آلوده است، دست به این کار نمیزنم. اما حق با اینهاست.

فرمودند: دستوراتی به دولت دادم. عرض کردم: کار بانک عمران که غلط نبود. فرمودند: قراردادهای مضحک که به هر صورت داشته اند یعنی متن قرارداد خط خوردگی دارد.

عرض کردم: بعید است. فرمودند: دولت این طور می گوید. عرض کردم: سفير شوروی مرا به شام دعوت کرده.

فرمودند: قبول کن، با آن که حاضر به اضافه کردن قیمت گاز نشده اند. عرض کردم: مجبورند بالأخره قبول کنند، حالا شیر گاز در دست ماست.

در مورد امیرهوشنگ(امير هوشنگو دولو؛ از منتقدان پهلوي) باز مدتی صحبت شد و خندیدیم. بعد مرخص شده به کارهای همه روزه و ملاقاتهاگذشت.

✅ @karkhone
تا ثریا می رود دیوار کج

تلویزیون در مستندی به نام «در انتظار تدبیر» خواستار تدبیر دولت برای صادرات گوجه فرنگی و پیاز شده است.
مستند تلویزیون با انعکاس تصویر محصولات گوجه و پیاز بر زمین مانده کشاورزان در جنوب کرمان و وانت های پر از محصول گوجه و پیاز و بدون مشتری اغاز می شود و با ارائه راه حل ادامه می یابد. کلیدواژه ای که بیش از هر چیزی و بارها تکرار می شود صادرات است.
مشکل امسال مازاد گوجه و پیاز در ایران از وقتی شروع شد که صادرات ان به عراق به علت بسته شدن مرزها ناشی از کرونا قطع شد. هم زمان ایران در وصول مطالبات دلاری خود از عراق هم با مشکل روبروست و همین کمبود ارز موجب افزایش قیمت دلار از ۱۲ هزار تومان به ۲۰ هزار تومان و اختلال در واردات کالاهای اساسی کشاورزی همچون دانه های روغنی و کنجاله شده طوری که دیگر اجزای امنیت غذایی کشور همچون تولید مرغ را هم به خطر انداخته است.

امسال قرار است ۱۴ میلیارد دلار محصولات اساسی و استراتژیک کشاورزی وارد شود در حالی که سیاست های کلی کشاورزی و همچنین اقتصاد مقاومتی، دولت را مکلف کرده است تا کشور را از واردات این محصولات بی نیاز کند. ابلاغ این سیاست کلی اگرچه به صورت قانونی در سال 91 صورت گرفته است اما خودکفایی در محصولات اساسی کشاورزی از ارمان های نخستین در انقلاب اسلامی بوده و در سخنان امام هم بارها بر ان تاکید شده و در دولت های مختلف برای ان مثلا برنامه ریزی پنج ساله و ده ساله شده است!

براساس ماده 31 قانون برنامه ششم دولت موظف بوده است برای تحقق سیاست های کلی فوق الذکر تا پایان سال 1400 در محصولات اساسی کشاورزی خودکفا شود.
خودکفایی ۹۵ درصدی در محصولات استراتژیک کشاورزی به میزان ۱۴ میلیارد دلار جایی برای تولید با هدف صادرات گوجه و پیاز و خیار و هندوانه باقی نمی گذارد! یکی از علل وضعیت امروز بازار ایران و کمبود ارز، خوش بینی گذشته به صادرات خیار و گوجه و پیاز و هندوانه و امثال ان است.
صداوسیمایی که باید سیاست کلی نظام برای امنیت غذایی را به گفتمان عمومی جامعه تبدیل و پیشرفت ان را براساس اسناد نظام پیگیری و نظارت می کرده است مبلغ صادرات گوجه و خیار شده است!

اگر از من بپرسند که مشکل اقتصاد ایران کجاست می گویم فرهنگ و رسانه! فاصله راه حل های موجود مشکلات اقتصاد ایران که در سیاست های کلی و برنامه ها و قوانین کشور مدون شده است با باورهای عمومی رایج در کشور بسیار فاحش است و عمده این شکاف، نتیجه بی سیاستی و بی مدیریتی در صداوسیماست. رسانه بدون سند سیاست کلی و اولویت های مبتنی بر قانون، قطار اقتصاد ایران را از ریل خارج و یا سرعت ان را دچار کندی و نوسان می کند و تجربه نشان داده است که عاقبت ژورنالیست های چنین رسانه هایی، حیرت و ناامیدی و سرنوشت مدیران و سیاستمداران ان، نامه های سرگشاده طلبکار از رهبری و نظام است:
خشت اول چون نهاد معمار کج
تا ثریا می رود دیوار کج

✅ @karkhone
از تهران نو تا آبعلی و مرودشت (بخش اول)

نگاهی به زندگی و زمانه "محسن آزمایش"، كارآفرين و بنيانگذار كارخانه "آزمايش"

محسن اشتهاردیان(آزمایش) متولد سال ١٣٠٤ در تهران؛ صنعتگر و کارآفرینی بود که بدون ارث پدری و سرمایه اولیه کارش را از شاگردی در بازار تهران آغاز کرد.

او در یازده سالگی شاگرد یک آهنگر در تهران شد و از همان موقع با تلاش و کوشش توانست توجه صاحب کارگاه را به خود جلب کند و مزدی معادل یک تومان در هفته برای او در نظر گرفته شد.

مدت ها در کارگاه های کوچک کار کرد و سرمایه های اندکش را جمع کرد تا روزی بتواند کار بزرگی انجام دهد.

در نوجوانی پدرش را که روحانی بود، از دست داد و هزینه های خانواده پس از مرگ پدر بر دوش او قرار گرفت.وی بخت این را نداشت که بتواند تحصیلات خود را از کلاس چهارم فراتر ببرد و دیگر از آموزش رسمی برخوردار نشد.

او از نظر خانوادگی دارای موقعیت اقتصادی برجسته ای نبود و شرایط یادگیریِ تجربی و آموختن آموزش های لازم اقتصادی و شیوه های تولید درآمد را در حجره یا شرکت پدر و اعضای خانواده نداشت.

او سرانجام در سال ۱۳۱۸ با ۱۴۰ تومان پس انداز و انعام دریافتی از آخرین استادکار خود، مغازه کوچکی در خیابان عین الدوله خرید.

باتوجه به اینکه طی ٧ سال در آهنگری مهارت و تخصص خوبی به دست آورده بود، در کارگاه خود به ساخت در و پنجره مشغول شد و سرمایه اش اندک اندک افزایش یافت.

او صبح تا غروب در کارگاه کار می کرد تا اندوخته ای به دست آورد و با آن پایه های زندگی مادر، برادر و خواهرانش را تامین نماید. محسن توانست در این راه اعتماد بسیاری از اطرافیان را به خودش جلب کند.

اعتبار و اعتمادی که به او کمک کرد با سرمایه کم به سرمایه گذاری و فعالیت در سایر حوزه ها مشغول شود. اهمیت سرمایه و مهارت در تامین درآمد را طی شش تا هفت سال فراگرفت.

در سال ۱۳۲۱ در حالی که هفده سال داشت با یکی از خویشاوندانش خود به نام بتول عاصمی ازدواج نمود.

در سال ١٣٢٩ در حالی که فکر می کرد اشتهاردیان فامیلی جذاب نیست، روانه ثبت احوال شد و نام خانوادگی خود را به «آزمایش» تغییر داد و بعد از آن روز «محسن آزمایش» بود.

محسن که بسیار علاقه مند بود تا خانواده ای بزرگ تشکیل دهد از ازدواج با بتول صاحب فرزندی نشد.

در سال ١٣٣٧ به پیشنهاد همسرش با یکی از خویشاوندانش مجددا ازدواج نمود. بتول عاصمی تصمیم گرفت تا با این ازدواج پایه های زندگی خود و محسن را قوی تر از گذشته کند.

فرزانه سیمن پور ۱۵ سال بیشتر نداشت که به عقد محسن در آمد.
پسری به نام امیرمسعود، متولد سال ١٣٣٩ و سه دختر به نام مژگان متولد ١٣٤٠، نادی ١٣٤٤ و نازنین١٣٤٩ حاصل ازدواج محسن آزمایش با فرزانه سیمین‌پور بود.

با توجه به اینکه در آغاز سال ۱۳۳۰ لوله کشی شهر تهران مورد توجه جدی دولت و شهرداری قرار گرفت.

اکثر کارهای آن در تاسیس لوله کشی آب، مثل کندن کوچه ها و خیابان ها، انشعابات آب، ساخت لوله آب، تاسیسات و انبار و... از طریق مناقصه به پیمانکاران خصوصی واگذار می شد.

محسن آزمایش نیز در برخی از این
مناقصه ها مشارکت فعال داشت. وی توانست اجرای برخی از این فعالیت ها را به دست آورد.

همچنین در اواسط سال های سی، به ساخت صندلی فلزی و مبل در شرق تهران روی آورد.وی برخی از این صندلی های ساخت کارگاهش را به سازنده اتاق اتوبوس در ایران نیز می فروخت.

در کنار ساخت صندلی، کارگاهی برای آبکاری داشت. در این کارگاه به بهترین نحو، صندلی و سایر وسایل ساخت فلزی آبکاری می شدند.

✅ @karkhone
دوره ایده کسب و کار موفق
‌
‌داشتن یک ایده اولین قدم برای راه اندازی کسب و کار
اما این ایده رو چطور پیدا کنیم؟

چطور میتونیم بفهمیم ایدمون قابلیت این رو داره که به یک کسب و کار موفق تبدیل بشه؟

این‌ها سوالاتی هست که تو ذهن همه‌ی کسایی که استارتاپ دارن یا علاقه‌مند به این حوزه هستن، وجود داره

ما در آکادمی شنبه تصمیم گرفتیم تا وبیناری در رابطه با راه‌اندازی استارتاپ برگزار کنیم و اون هم با تدریس یکی از استارتاپی‌های موفق، مانوئل اوهانجانیانس، مدیر و بنیانگذار استارتاپ ایسمینار

تجربه بی نظیر شرکت در این دوره رو از دست ندید

زمان برگزاری دوره : 15 تیرماه
ساعت : 16 الی 19
کد تخفیف :
academshanbe10

ثبت نام از طریق :
https://eseminar.tv/wb10350
‍ ‍ خوشبینی سرمایه داران ایرانی نسبت به تحولات سیاسی دهه 50

آگهی استخدام و طرح توسعه شرکت مینو چند ماه مانده به انقلاب ۵۷

خسروشاهی در هنگام درگیرهای انقلاب در تدارک توسعه شرکت بود و حتی به پاریس رفته بود تا برای برای عقد قرارداد در خصوص توسعه صادرات محصولات خود{ مینو و تولی پرس} با فرانسوی ها مذاکره کند!

در ابتدای پیروزی انقلاب هیچ کس فکر نمی‌کرد که کار به مصادره کارخانه‌ها کشیده شود.
به عنوان مثال در بحبوحه انقلاب، دکتر کاظم خسروشاهی، وزیر بازرگانی کابینه‌های هویدا و آموزگار که خود و خانواده‌اش از کارخانه‌داران کشور در صنایع دارویی و غذایی بودند، درگیر فعالیت‌های عادی و روز مره شرکت خود بودند.
خسروشاهی‌ها، خود از خانواده روحانی‌زاده بودند و اصلا تصور نمی‌کردند روحانیونی که بواسطه انقلاب اسلامی قدرت را در کنترل گرفته بودند، روزی به مصادره اموال و تخفیف مالکیت خصوصی اقدام کنند. حتی آنها فکر می کردند در یک حکومت شیعه و اسلامی، با آنها برخورد بهتری هم صورت بگیرد.
به همین دلیل، خسروشاهی در هنگام درگیرهای انقلاب در تدارک توسعه شرکت بود و حتی به پاریس رفته بود تا برای برای عقد قرارداد در خصوص توسعه صادرات محصولات خود{ مینو و تولی پرس} با فرانسوی ها مذاکره کند!
این آگهی مربوط به استخدام نیرو در شرکت نیرو به تاریخ تیرماه ۵۷ است اما به ناگاه با تصویت «قانون حفاظت از صنایع« در تیرماه ۱۳۵۸ ورق برگشت و اموال خسروشاهی مصادره شد


گزیده‌ای از مقاله “جریان‌های سیاسی و سرمایه‌داری صنعتی در ایران” نوشته تیرداد بنکدار

✅ @karkhone
از تهران نو تا آبعلی و مرودشت (بخش دوم)

نگاهی به زندگی و زمانه "محسن آزمایش"، كارآفرين و بنيانگذار كارخانه "آزمايش"

در سال ۱۳۳۶ کارگاهش در آتش سوخت و بخش بزرگی از سرمایه اش در اثر این حادثه نابود شد. از همین روی ۱۶ اسفند سال ۱۳۳۷ زمینی در جاده تهران نو خرید و این بار بیرون شهر پایه های کسب وکار خود را گذارد.

شرکت آزمایش در سال ۱۳۴۴ شروع به بهره برداری کرد. سرمایه اولیه آن سی میلیون ریال بود و پس از چند مرحله در سال ۱۳۴۷ سرمایه شرکت به ۲۰۰ میلیون ریال افزایش یافت. او کمی بعد زمینی به مساحت ۱۸۵ هزار متر در کیلومتر ۱۰ جاده آبعلی خرید و به مجموعه سابق افزوده شد، اینگونه بود که کارخانه ای بزرگ متولد شد و «آزمایش» نام گرفت.
در همان سال تولید چندین محصول، اعم از ۵ مدل یخچال، ۷ مدل کولر، ۳ مدل آبگرمکن، ۴ نمونه بخاری و ۶ مدل اجاق گاز به تولیدات کارخانه آزمایش اضافه شد.

او هرگز اعتقادی به استفاده از مشاوران خارجی نداشت و تنها در یک دوره، یک کارشناس خارجی در مجموعه آزمایش وارد شد. خارجی ها تنها می توانستند در مرحله راه اندازی کارخانه حضور داشته باشند. همچنین برای رسیدگی به امور اجرایی کارخانه خود از یک سرهنگ بازنشسته کمک می گرفت و امنیت کارخانه را به این شکل حفظ می کرد.

با توجه به تحقیقات و مدارک باقی مانده از آن زمان، کارخانه آزمایش حقوقی بیشتر از مجموعه های دولتی به کارکنان خود پرداخت می کرد. محسن آزمایش برای کارکنان خود احترامی بسیار قائل بود و به اشکال مختلف امکانات و تسهیلاتی را برای آنان فراهم می کرد.

آزمایش توانست تولیدات خود را بیش از مصرف داخل برآورده کند، بنابراین به علت مرغوبیت، ارزانی و نزدیکی به کشورهای عربی همسایه به آنجا صادر شد. افغانستان، کویت وشیخ نشین های حاشیه خلیج فارس بازارهایی بودند که محسن توانست، آنها را فتح کند، سی درصد بازار افغانستان در اختیار محصولات او قرار گرفت. محسن آزمایش در دهه ۴۰ بلخ را فتح کرد.

محسن به سبب مشکلات و گرفتاری های خانوادگی از تحصیل بازماند ولی در کارخانه خود، کارگاه های فنی برای تحصیل کارمندان خود بنا کرد. در کارخانه آزمایش تهران هنرستانی‌ وجود داشت که حدود ۱۰۰ هنرجو در آن به صورت شبانه‌روزی مشغول آموزش نظری و عملی در شرکت بودند که در سال سوم به ۳۰۰ نفر توسعه پیدا کرد.

وی علاوه بر کارخانه آزمایش، فعالیت صنعتی خود را توسعه داد. در شهر صنعتی ساوه شرکت فابیست را در اوایل دهه پنجاه تاسیس نمود و به تولید پنل‌های پیش‌ساخته (ورق‌های با طول بلند) اقدام نمود. از محصول این کارخانه برای ساخت کارخانه آزمایش مرودشت نیز استفاده کرد.

محسن آزمایش در نظر داشت در مجتمع صنعتی آزمایش در مرودشت یک میلیون و چهارصدهزار دستگاه وسیله خانگی یخچال، کولر، اجاق گاز، بخاری، تلویزیون رنگی، آبگرمکن، ماشین لباسشویی و ظرفشویی تولید نماید.

✅ @karkhone
‍ تفاوت صاحب برند با تولید کننده
چرا این روزها در صنعت، مرتب اسم چین و هند و ترکیه به گوشمان می خورد؟

صنعت از قرن نوزدهم تاکنون مبنای تولید و ارزش افزوده در جهان بوده است و کشورهای پیشروی صنعتی، کشورهای قدرتمند جهان هم بوده‌اند.

شماری از کشورها، به دلایلی که از هر کشور به کشور دیگر متفاوت است، توانستند زود یا دیر به جمع کشورهای صنعتی جهان بپیوندند. در میان این کشورها می‌توان نمونه‌های انگلستان، فرانسه، آلمان، ایتالیا، ژاپن و کره جنوبی را به خاطر آورد.

شماری دیگر، همواره در میان راه بوده‌اند و بر بنیان صنایع کشورهای پیشروی صنعتی صاحب صنعت شده‌اند. در این میان، از ایران می‌توان نام آورد و البته بسیاری از کشورها هم نتوانسته‌اند صاحب صنعتی شوند و کاملاً مصرف‌کننده تولیدات صنعتی دیگر کشور‌ها بوده‌اند. افغانستان را می توان در میان این کشورها قرار داد.

صنایع قدرتمند جهان در کشورهایی ظهور یافته‌اند که نظام سیاسی دموکراتیک و نظام اقتصادی سرمایه‌داری را به خود بپذیرفته‌اند. دیگر کشورها، هر اندازه از این دو نظام دورتر بوده‌اند، صنعتی‌شدن کارآمد یا خلّاق را کمتر تجربه کرده‌اند.

کشورهایی که در قرن بیستم توانستند در میان کشورهای صنعتی جهان قرار گیرند و جهان را مصرف‌کننده کالاهای خود سازند، هم از این طریق به ثروت‌های بسیار دست یافتند و هم اکنون برای گذار به دوران فراصنعتی که از آن به عنوان دوران دانش یاد می‌شود، آمادگی بیشتری را کسب کرده‌اند.

صنعت در آینده نیز مبنایی جدی برای تولید خواهد بود. اما، کشورهای پیشروی صنعتی اکنون در اندیشه تولید دانش صنعتی هستند و ساخت بسیاری کالاهای صنعتی را به دیگر کشورها سپرده‌اند.

این چنین است که بر خلاف گذشته، مصرف‌کنندگان نام کشورهایی نظیر آمریکا، آلمان، انگلستان، فرانسه یا ژاپن را بر بسیاری از تولیدات صنعتی نمی‌یابند و به جای آن با نام‌هایی نظیر چین، هند، اندونزی و ترکیه مواجه می‌شوند. کشورهای دسته اول، صاحب نام کالا{ برند} هستند و طراحی و تحول آن را در دست دارند و کشورهای دسته دوم کالا را پدید می‌آورند.

دکتر مجید وحید، عضو هیات علمی گروه علوم سیاسی دانشگاه تهران

✅ @karkhone
فراز و فرودهای در مسیر موفقیت یک استارتاپ وجود دارد، فراز و فرودهایی که برای استارتاپها مسیری مبهم ساخته است
در این رویداد پای داستان استارتاپ های موفق می‌نشینیم.

لینک ثبت نام:
http://eventbox.ir/chameh

کد تخفیف ۵۰ درصدی:
100startups

🔸۱۰۰استارت‌آپ، پلتفرم سرمایه‌گذاری بذری
🆔 @ir100startups

#تبلیغ
توقف نفرت برای منفعت

کمپینی در آمریکا راه افتاده برای بایکوت کردن فیسبوک با هشتگ #StopHateforProfit. هدف اینست تا فیسبوک در سیاستهایش تجدید نظر کرده و مانع از انتشار محتوایی شود که نفرت، تعصب، نژادپرستی و خشونت را ترویج می کند.

بیش از ۹۸ درصد درآمد سالانه فیسبوک (یعنی ۷۰ میلیارد دلار) از تبلیغات است. تا کنون نزدیک به ۱۰۰۰ شرکت به کمپین فوق پیوسته و تبلیغ در فیسبوک را متوقف کرده اند. از جمله Verizon، فورد، فولکس، هوندا، کوکاکولا، بویینگ، آدیداس، لیوایز، پوما، والگرین و موزیلا. مایکروسافت، استارباکس و پسپی نیز به طور غیررسمی به این کمپین پیوسته اند. دربین بایکوت کننده ها، ۱۰ شرکتی که بیشترین هزینه سالانه تبلیغ در فیسبوک را داشتند، در تصویر پیوست آمده. /بومرنگ

✅ @karkhone
حفظ مشاغل یا حفظ جان مردم

یک نظرسنجی در ۱۱ کشور، از مردم پرسیده "در دوران کرونا، اولویت دولت باید حفظ جان مردم باشد یا حفظ مشاغل؟" مردم ژاپن، کانادا و انگلیس بیش از بقیه به حفظ جان انسان ها اعتقاد دارند. مردم چین، عربستان و مکزیک بیش از بقیه به حفظ مشاغل اهمیت می دهند. / بومرنگ

✅ @karkhone
‍ حق آقایی دلار چقدر است؟

دکتر محمدرضا منجذب

مقبولیت دلار در معاملات بین المللی منافع زیادی را برای اقتصاد آمریکا در پی داشته و خواهد داشت. هنگامی که ارزش دلار کاهش می یابد، این به منزله مالیاتی است که دولت آمریکا غیرمستقیم از شهروندان خود و دیگر کشورهای دنیا دریافت کرده است، که به حق آقایی دلار معروف است.

بعنوان مثال فرض کنید یک دلار معادل یک کیلو پنیر (با کیفیت معین) ارزش داشته باشد. وقتی ارزش دلار نصف می شود، اکنون دو دلار معادل همان مقدار پنیر هست. در فاصله زمانی که آمریکا حجم پول خود را گسترش میدهد که موجب کاهش ارزش دلار می گردد، ابتدا با یک دلار یک کیلو پنیر را میخرد و چون طی زمان ارزش دلار کم شده است فروشنده متضرر میشود. بعبارت دیگر قیمت کالا برای آمریکا نصف شده است. و این مالیاتی است که کشور دیگر به آمریکا داده است.

اصولا حربه کاهش ارزش پول ملی (ارزانتر کردن ارز) برای کشورهای قدرتمند اقتصادی در برهه هایی از زمان اتفاق افتاده است که به جنگ ارزها نیز معروف است.

آقای ترامپ اخیرا بارها اشاره به این موضوع داشت که چرا چین یوهان را (بصورت مصنوعی) ارزان نگه می دارد، و باید آن را گران کند. ارزانتر بودن یوهان بمنزله ارزانتر بودن کالاهای چینی برای خریداران آن می باشد و موجب صادرات آن می شود. داعیه ترامپ اینست که چین باید یوهان را در برابر دلار گران کند تا بدین طریق کالاهای آمریکایی برای چینی ها ارزانتر شود.
چنانچه در نمودار پایین ملاحظه می کنید که آمریکا طی سده اخیر 95 درصد ارزش دلار را کاهش داده است (حال بدلیل سیاستهای انبساطی برای مخارج داخلی و بین المللی خود و جنگها و ...). این بدان معناست که 95 درصد هزینه های خود را از طریق حق آقایی دلار براحتی کسب کرده است. بر اساس آمار منتشره در سال 2018 حدود 40 معاملات با دلاراست، 64 درصد ارزهای بین المللی موجود به دلار است، 63 درصد بدهیهای بین المللی به دلار است، و 59 درصد وامهای بین المللی به دلار است. بعبارت دیگر مجموع ارقام مذکور چیزی حدود دو برابر موجودی دلار آمریکا است. حجم موجود دلار حدود 5000 میلیارد دلار است و لذا مجموع آنها به 10000 میلیارد دلار میرسد که در سطح بین الملل بین کشورهای مختلف در چرخش است. و با کاهش 95 درصدی ارزش دلار طی سده اخیر می توان گفت آمریکا به قیمت امروز 9500 میلیارد دلار از کشورهای جهان بابت حق آقایی دلار به جیب مبارک زده است و هزینه جنگ ها و غیره را در دنیا از کشورهای دنیا گرفته است.

✅ @karkhone
کُشتی ریال و دلار

امیررضا عبدلی


1ـ پولها: اگر شما مالی داشته باشید که در بازار یک میلیون تومان قیمتگذاری شده باشد و کسی پیشنهاد کند در ازای آن 50 دلار نقد به شما بپردازد، آیا این معامله را قبول نمیکنید؟ اگر حاضر شود 0.25 مثقال طلا بدهد چطور؟ به نظر میرسد این معامله میتواند با چند اسکناس یورو یا چند مثقال زعفران یا چند پاکت سیمان یا چند ورق اوراق قرضۀ دولت ایران یا آمریکا هم سر بگیرد و این فقط به تمایل و توافق طرفین بستگی دارد. شما هریک از این چیزها را به عنوان پول می پذیرید و بعد هم به راحتی میتوانید آنها را در بازار نقد و خرج کنید. پس ظاهراً همانطور که هایک میگوید ما باید از «پولها» صحبت کنیم، نه از «پول». کالاهای مختلفی در یک اقتصاد هستند که به درجات مختلف نقدینگی دارند یعنی «پول» به حساب می آیند و دست به دست میشوند.

2ـ قانون گرشام: آدمها پول بد را خرج میکنند و پول خوب را ذخیره. پول خوب پولی است که بیشتر از ارزش رسمی خود می ارزد. مثلاً امروز اگر قیمت رسمی دلار هرچیزی کمتر از 21 هزارتومان اعلام شود، در نتیجۀ این اعلام نادرست و دروغ، دلار به پول خوب تبدیل می شود و ریال به پول بد. در این حال مردم ترجیح می دهند ریال را پرداخت و دلار را دریافت کنند. دلار ذخیره میشود و کسی تا مجبور نباشد آن را با ریال معاوضه نمیکند. در نتیجه دلار پیوسته کمیاب تر و گران تر میشود، تا زمانی که دولت ناگزیر شود قیمت واقعی آن را بپذیرد. روزی که دلار و ریال به قیمت واقعی بازار معامله شوند، دیگر هیچ یک از آنها در این معنا خوب یا بد نخواهند بود.

3ـ کمیابی و وفور پولها: هیچگاه در طول تاریخ چیزهایی مثل خاک یا ریگ بیابان یا آب دریا به عنوان پول پذیرفته نشده اند. امّا صدف و پوست و نمک پول بوده اند. پس یکی از شرایط لازم برای آنکه صفت پول را به چیزی اطلاق کنیم، کمیابی آن است. فارسی زبانان در این زمینه حکمت عامیانۀ مشهوری دارند: «پول، علف خرس نیست». میتوان نتیجه گرفت: چیزی که به فراوانی علف خرس باشد، پول نیست.

4ـ رقابت تورّمی پولها: در جهان معاصر، «تورّم» فرآیندی است که طی آن مقدار پول توسّط بانک مرکزی و شبکۀ بانکی افزایش می یابد. پولهایی که تورّم کمتری دارند، کمیاب ترند. نمیتوان به طور کلّی گفت که مردم پول با تورّم کمتر را ترجیح می دهند. مثلاً کسانی که قصد وام گرفتن دارند ترجیح میدهند پولی با تورّم بیشتر را وام بگیرند. چون به این ترتیب قدرت خرید بیشتری را تحویل میگیرند و قدرت خرید کمتری را بازپس میدهند. ولی کسانی که قصد ذخیره و پس انداز یا اعطای وام دارند، پول با تورّم کمتر را ترجیح میدهند. پس با توجّه به تفاوت نرخ تورّم پولها نیز میتوان نظم دیگری از جنس قانون گرشام را مشاهده کرد: پول با تورّم بیشتر (فراوان تر و کم ارزش تر) خرج میشود، و پول با تورّم کمتر (کمیابتر و باارزش تر) ذخیره.

5ـ موازنۀ اعتبار دولتها: در جهان معاصر، پول پشتوانه ندارد. دولتها طبق صلاحدید خود پول منتشر میکنند و مردم اسکناسهای کاغذی یا حسابهای الکترونیک مورد تأیید دولتها را به عنوان پول قبول میکنند. چون بر حسب همین ابزارها حقوق میگیرند، مالیات می پردازند، و مطالبات مالی خود را نزد دادگاه ها مطرح میکنند. اعتبار پولهای معاصر ناشی از اعتبار دولت منتشر کنندۀ آنهاست. در نتیجه وقتی اعتبار یک دولت در مقایسۀ با دولتی دیگر تضعیف شود، باید منتظر افت ارزش پول آن بود.

6ـ افزایش قیمت دلار ناشی از بی انضباطی مالی و پولی مفرط حکّام ایران، و حکم قوانین تخطّی ناپذیر اقتصادی است. با اعدام کردن چند سلطان دیگر، با خفه کردن کارشناسان اقتصادی، و با هیچ اقدام زورمدارانۀ دیگری نمی توان این قوانین را برانداخت و از پیامدهای بی مبالاتی خود قسر در رفت. چارۀ کار، رفع تورّم و بهبود اعتبار تجاری دولت منتشر کنندۀ ریال است. چیزی که نه قصد آن مشاهده می شود و نه توان و قابلیت آن. ریال در حال ضربه فنّی شدن است. و تنها امید اینکه از این شکست درسی برای عبرت آیندگان باقی بماند.

✅ @karkhone
توافقات نهائی تلگرام با کمیسیون بورس و اوراق بهادار

شواهد نشان می دهد که سرانجام پس از چندین دوره مذاکرات و کشمکش های قضائی، با ملزم شدن تلگرام به پرداخت جریمه 18 میلیون دلاری و متوقف سازی عرضه گرام، رمزارز بومی تلگرام و بازگردانی سرمایه ها به سرمایه گذاران، این نبرد جنجالی رو به پایان است.

تلگرام همچنین متعهد خواهد شد که از این پس حداقل پیش از 45 روز قبل از عرضه هرگونه ارز، سکه و یا توکن دیجیتال کمیسیون بورس و اوراق بهادار را مطلع سازد.

گفتنی است گرچه پروژه اصلی متوقف شده است اما فعالیت های اینچنینی تلگرام توقف ناپذیر است، به طوری که هم اکنون پروژه های قابل توجه دیگری با همراهی تعداد زیادی از توسعه دهندگان و شرکتهای داوطلب در حال ارائه هستند، پروژه هایی که می توان از آنها به TON OS و Free TON و توکن آن TON Crystal و همچنین پروژه جدید GramFree اشاره کرد.



https://www.financemagnates.com/cryptocurrency/icos/sec-orders-telegram-to-pay-18m-fine-refunds-1-2-billion-to-investors/

✅ @karkhone
آمازون همچنان در صدر ارزشمند ترین برندهای دنیا

بررسی های موسسه تحقیقاتی Kantar نشان می دهد که برند آمازون با ارزش بیش از 415 میلیارد دلار با اختلاف و برای دومین سال ارزشمند ترین برند دنیا محسوب می شود.

پس از آمازون نیز اپل، مایکروسافت، گوگل، ویزا، علی بابا، تنسنت، فیسبوک، مک دونالد و مَستر کارت به ترتیب ارزشمندترین برندهای دنیا محسوب می شوند.

✅ @karkhone
بلاّ؛ از تهران تا برزیل (بخش اول)

نگاهی
به زندگی و زمانه "برادران عمید حضور"، بنیانگذاران "گروه صنعتی بلاّ"

بزرگ خاندان عمیدحضور، حسن عمیدحضور متولد سال ١٢٨١ و اهل کاشان بود. فقر خانوادگی و ناامنی در منطقه کاشان مهم‌ترین عامل مهاجرت حسن در سنین نوجوانی به تهران شد.

او دوره‌گردی حرفه‌ای بود که نیاز به سرمایه آنچنانی نداشت اما فوت و فن بازار و نیز کسب مال را اگرچه با مرارت اما حلال، نصیب خود ‌کرد. حسن پس از چندین سال کار، اعتبار و جایگاه کوچکی در بازار تهران به دست آورد.

تجربه طولانی، انباشت سرمایه و داشتن اعتبار، زمینه بیشتری را برای گسترش فعالیتش در بازار فراهم می‌آورد و توانست با پس‌اندازش در سال ١٣٠٤، سرمایه‌ای فراهم آورد و مغازه‌ای در تیمچه حاجب‌الدوله خریداری کند.

خرده‌فروشی می کرد و به توزیع برخی از کالاهای خرازیِ جدید مثل چتر و کفش‌های خارجی می پرداخت. همین حجره، تا سال‌های بعد که خانواده عمیدحضور، در عرصه فعالیت‌های اقتصادی، رشدی چشمگیر داشت و در بهترین مناطق تهران شعبه و فروشگاه داشت، به عنوان نماد خانواده عمیدحضور در بازار حفظ شد.

حسن عميدحضور در سال ١٣٠٥ ازدواج کرد و حاصل این ازدواج پنج پسر به نام‌های امیر، منصور، هاشم، محسن و اسماعیل بود. وی در سال ١٣٢٧ در سن٤٦سالگی بر اثر بیماری درگذشت.

در دهه ٤٠، خانواده تنها در بخش عمده‌فروشی کفش فعالیت می‌کرد ولی در صدد تغییر شیوه تجارت خود بود. در آن زمان شرکت تازه‌تاسیس «کفش ملی» به مدیریت رحیم ایروانی، تامین‌کننده اصلی کفش ایران بود.

ایروانی، در یک سفر تجاری، با هاشم عمید حضور ملاقات کرده بود و از تصمیماتش برای گسترش کارخانه و مکانیزه کردن آن با هاشم سخن گفته بود.

در آن سال‌ها، حکومت، برای رشد اقتصاد کشور از بخش خصوصی حمایت می‌کرد. هاشم در نامه‌ای طولانی به برادرانش، جزییات برنامه‌های ایروانی را شرح داد و فهرستی بلندبالا از ماشین‌آلات خریداری شده توسط ایروانی را برای آنان فرستاد و توصیه کرد جهت ورود به حوزه صنعت، باید از حمایت‌های سخاوتمندانه دولت استفاده کرد. به این ترتیب اندکی بعد، برادران عمیدحضور زمین نسبتاً وسیعی را در حوالی تهران خریداری کردند و کفش بلا متولد شد.

کفش بلا در سال ١٣٤١ توسط نهاپت مرادیانس و همسرش، نوارت طومانیانس روبن‌پور و سه فرزندش، استپان، ایزابل و ریدا، با سرمایه سه میلیون ریال به ثبت رسید. چند ماه بعد، امیر و منصور شرکت بلا را که هنوز وارد مرحله تولید نشده بود، خریداری کردند.

زمانی که عمیدحضور وارد فعالیت صنعتی شد، حدود هشت سال از فعالیت ایروانی‌ها در کفش ملی و چندین سال از تاسیس کفش مهشید و سه‌ستاره می‌گذشت.

در همان دوران بود که منصور عمیدحضور که معتقد بود رونق یا سودآوری در تولید است نه توزیع، شرکت جم را با فاصله تقریباً یک ماه از آغاز سال ١٣٤٢ ثبت کرد. «شرکت و کارخانجات لاستیک و کفش‌سازی جم» اولین شرکت صنعتی خانواده عمیدحضور است.

بلا در آن زمان هنوز تنها یک نام بود و ماشین‌آلات و تولید نداشت. پس از ایجاد این شرکت، امیر بار دیگر از او دعوت به کار کرد. به‌طور نانوشته، هم‌قسم شدند که در کنار هم کار کنند تا هم‌افزایی داشته باشند.

✅ @karkhone
از توسعه نظام هایپرمارکتینگ بپرهیزیم و اشتباه چین را تکرار نکنیم
(کمی نگاه اون طرفکی! )

دولت چین در دو دهه گذشته، دستفروش‌های چینی را مجبور کرد که بساط خود را از خیابان‌ها جمع کنند تا هم شهرهای بزرگ این کشور تصویری تمیزی داشته باشند، هم سطح امنیت غذایی و بهداشت بالا رود و هم تجارت قانونمند شود. اما حالا که اقتصاد چین، دچار رکود شده، رهبران این کشور تصمیم گرفته‌اند که نه تنها مغازه‌داری خرد را رواج دهند بلکه دوباره به دستفروش‌ها، کافی‌شاپ‌های سیار و ماشینی و انواع خرده‌فروشی‌ها اجازه کار دهند.
لی کقیانگ نخست وزیر این کشور گفته است که «کارآفرینی خیابانی حیاتی‌تر از کسب‌وکارهای بزرگ‌تر و لوکس‌تر برای چین است».

بسیاری از تحلیلگران اقتصادی معتقدند که تصمیم جدید دولت چین مبنی بر اجازه فعالیت دوباره به دستفروش‌ها منطقی است، چون پاندمی کرونا بیش از همه به افراد کم‌درآمد و کسب‌وکارهای کوچک آسیب زده است.

این همان چیزی است که ایران ما تا چند سال پیش از موهبت کامل آن برخوردار بود. نظام توزیع و فروشی که از گذشتگان ما به ارث رسیده بود، ریشه در آموزه‌های دینی ما مبتنی بر قناعت و مذمت طمع داشت. اما متاسفانه شهرداری‌ها، وزارت اقتصاد و چند نهاد مالی دیگر با دخالت سرمایه‌دارهای پول پرست به این سیستم بومی پخش و مصرف ایرانی لطمات جدی‌ای را وارد کردند.
حالا که کورونا در جهان فراگیر شده و اقتصادها را یکی پس از دیگری تخریب می‌کند، به اهمیت این نوع از سیستم فروش بیشتر پی می‌بریم.

باید بدانیم که حفظ سوپرمارکت‌های خرده فروش هم برای اقتصاد محلی ایران از منظر پدافند غیرعامل ضروری است، هم برای مبارزه با سرمایه‌داری افسار گسیخته‌ای که رواج پیدا کرده است و هم برای کارآفرینی‌های خُرد که امروز مشکل چینی‌ها در رفع رکود شده.

هایپرمارکت‌ها با از میان بردن سوپری‌ها در کشور باعث می‌شوند که اولا طبقه متوسط به طبقه ضعیف تنزل پیدا کند؛ بدین معنا که کسانی، روزگاری خودشان مغازه‌دار بودند و به اصطلاح خودمانی آقای خودشان بودند، در رقابت با هایپرمارکت ها شکست خورده و
زیر دست سرمایه‌داراهای صاحب هایپرمارکت شوند. ثانیا موجب می‌شود مصرف‌گرایی افسارگسیخته و فرهنگ خرید بیش از حد نیاز رواج پیدا کند.
ثالثا به این موضوع هم باید توجه شود که فروشگاه‌های زنجیره‌ای از تولید کنندگان خُرد محلات و روستاها خرید نمی‌کنند، بلکه فقط محصولات برندهای معروف را می‌فروشند که باعث کاهش توانمندی و اشتغال در اقتصاد روستایی و شهرستانی خواهد شد.

از طرفی این امر باعث می‌شود که زنجیره مویرگی انتقال محصول هم از بین برود و در شرایط بحران مثل همین کورونا یا مثل سیل، زلزله، جنگ و ... اصول پدافند غیرعامل نیز خدشه‌دار شود. سوپرمارکت‌ها یا بقالی‌ها به اندازه مصرف هرمنطقه‌ای، آذوقه و موارد جانبی را انبار می‌کنند و این کار در مدیریت بحران بسیار کمک کننده است. اگر سوپر مارکت‌های محلی کامل حذف شوند، در شرایط بحران، هایپرمارکت‌ها دردسر آفرین خواهند شد و علاوه بر مسئله کمبود و خالی شدنشان، موضوع احتکار هم مطرح است.

دولت و مجلس باید سریع‌تر جلوی حذف بقالی‌ها و گسترش ویران کننده هایپرمارکت‌ها را بگیرند. مردم نیز نباید به خاطر مقداری تخفیف، به نابودی کسب و کار هموطن خود و سود سرمایه دارهای گردن کلفت کمک کنند.
منبع: جنبش مقاومت در جنگ ارزی

✅ @karkhone
بلاّ؛ از تهران تا برزیل (بخش دوم )

نگاهی
به زندگی و زمانه "برادران عمید حضور"، بنیانگذاران "گروه صنعتی بلاّ"

آن ها در برابر انحصار تولید کفش که در دستان ایروانی و کفش ملی بود، ایستادند و نه‌تنها به فکر رونق کسب‌ و کار خویش بودند، به حقوق مشتری نیز احترام می گذاشتند. این مبارزه، در ابتدا، مبارزه‌ای سخت و دشوار بود، چراکه ایروانی شبکه گسترده‌ای از سیاستمداران، بانکداران و تکنوکرات‌ها را به حامیان خود بدل کرده بود و
به شدت در مقابل هر رقیب نوپایی مقاومت می‌کرد.

تجارت گروه بلا، در اوایل دهه ۱۳۵۰، با بازگشت اسماعیل جوان‌ترین برادرشان از کالیفرنیا، رونق بسیار گرفت. او تنها برادر عمیدحضور بود که به صورت جدی، تحصیلات آکادمیک خود را به پایان رساند. برادران عمید‌حضور، در دهه ۵۰ که کار زیاد بود، هفته‌ای دو یا سه روز ناهار را به صورت سرپایی یا نیمه و نصفه می‌خوردند و دنبال کار می‌رفتند.

مادر خانواده، همواره نقشی موثر در حفظ اتحاد برادران داشت. او با استفاده از تجربیات خانوادگی‌اش فرزندانش را نصیحت می‌کرد و مانع از شراکت فرزندانش با دیگران می‌شد.

گروه صنعتی بلا در میانه دهه ۵۰، علاوه بر کفش، چرم، کارتن و جوراب نیز تولید می‌کرد و حتی برای فروش کالاهای خود در شبکه‌های ارتباطی، در حدود سال ۱۳۵۲، از کامپیوتر استفاده می‌کردند.

محصولات گروه بلا، انواع کفش‌های پلاستیکی، لاستیکی، گالش، پوتین، ورزشی، دمپایی، کفش تنیس مردانه و... بود. یکی از محصولات بلا، در آغاز، کتانی تخت پلاستیکی بود. پس از چند سال از مواد PVC برای تولید کفش استفاده کردند؛ چون سبک و راحت بود. آنان در شش سال اول، فروشگاه پخش نداشتند، تا اینکه در خرداد ۱۳۴۷ در سرچشمه و بعدها در چهارراه گلوبندک، فروشگاه کفش بلا به بهره‌برداری رسید.

به تدریج از سال ۱۳۴۹ فروشگاه‌ها در سطح تهران و شهرستان‌ها گسترش یافت. پس از آن همچنین قسمت بنکداری و عمده‌فروشی به توزیع کفش می‌پرداخت. گروه بلا در سال ۱۳۵۷، دومین شرکت بزرگ تولید انواع کفش ماشینی، دارای ۱۸۹ نمایندگی فروش در سطح کشور بود. ۵۹ فروشگاه در تهران و ۱۳۰ فروشگاه در شهرستان‌ها، به توزیع کفش می‌پرداختند.

✅ @karkhone
ما دقیقا چند نفریم؟!

از اون محلی که حلال زاده به برادر مادرش میره شاید بشه اینطور ترسیم کرد که چرا قلم زنی این بزرگوار در اصفهان با کمی تلخیص و تغییر بدین شکل در منِ نگارنده ظهور و بروز پیدا کرده است.
از همون محل و یا هر محله دیگه ای هم دوست دارم این دو نکته رو با شما قویا به اشتراک بگذارم و التماس تفکر و پین کردن اون رو در اذهان شما داشته باشم.
خاطرم نیست مورد اول رو پیش تر درموردش صحبت کردم یا خیر ولی بدلیل اهمیت بالای اون میخوام دوباره درباره اون قلم بزنم!

یکی از جدی ترین چالش ها و سوالاتی که بنظرم هنوز هم دقیقا جوابی براش نیست اینه که ما وقتی داریم در مورد اکوسیستم استارتاپی صحبت میکنیم مخاطبمون چند نفر هستند؟ شامل کل حقیقی ها و حقوقی ها.
مشاهدات شخصی نگارنده این رو بیان میکنه که ما شاید چیزی قریب به یک استادیوم آزادی باشیم ولو شاید کمتر. مجلس هایی اعم از دمو دی و دورهمی و کافه در انحای مختلفش که همه حضار و بازیگراش تقریبا ثابت اند.
ورودی و خروجی تیم ها در بخش نیروی انسانی که اونم ثابته و به بیانی میشه اینجور تعریفش کرد که در اکوسیستم ما "در خروج نسبی تعریف شده یعنی خروج شما از یک مرکز در ورود شماست به مرکز نواوری جدیدی. "
در مورد چنتا تیم منحصر به فرد داریم صحبت میکنیم؟ اگر شتابدهنده ای ادعا کرد که 800 تیم برای دوره آخر شتابدهیش ثبت نام کردند آیا مرجع دقیقی برای سنجش هست؟
از این قبیل سوالات بگیرید برید تا بالا. تا اون بالایی که شاید برسید به این سوال که قیم جدی این اکوسیستم کیه که تو قطعی نت یک هفته ای هیچ‌کس ککش نگزید و بیانیه ای نداد.
این مورد اول فکرکردن بهش جدای از اینکه کمی واقعیت هارو مشخص میکنه شاید کارایی اون در این باشه که اگر کل کل کل این اکوسیستم هنوز نتونسته به 2 میلیون از جماعت 80 میلیونی دسترسی داشته باشه باید خیلی زود فکری به حالش کرد.

اما مورد دوم که کمی انتزاعی هست و چندی پیش صحبت یکی از اهل فضل حقیر رو بر اون داشت که مجددا در موردش هشدار بدهم این هست که چرا حضرات استارتاپ‌جات رو چون چوب جادو میدونند و اون رو گزینه‌ای برای حل و فصل تمامی مشکلاتی که باهاشون دست به گریبان هستیم؟
مطالبه این رو نمیکنیم که چرا شریف مثل هاروارد پروژه سالیانه برنمیداره و توی سایتش نمینویسه امسال مثلا روی بحث تورم میخواییم تحقیق و پژوهش بکنیم که خوب خودشون میدونند نیرو های محصلشون رو اکثرا دارند تربیت میکنند برای خارج از کشور. ولی چرا نباید ذغال داغ فکر کردن به تورم، مشکل مسکن و... رو توی ذهن جامعه نواور انداخت؟
شاید بگید که گنده تر از ماش نتونسته مشکل رو حل و فصل کنه که قبول دارم ولی اگر نتونید جوابی براش پیدا کنید یک روزی یک جوری گریبان شما رو میگیره که دیگه نه اینده ای برای کسب و کار خودتون متصور باشید و نه کسی بتونه نواوری ای تعریف بکنه.
به زبان ساده یقه هممون رو میگیره از ریز تا درشت. همش نگید به من چه الان که به من کاری نداره و من اب باریکم به راهه...

راه حل پیشنهادی؟
در مورد اول دست به دست بدید و زمین بازی رو بزرگ کنید
در مورد دوم کمی اقتصاد مشق کنید و بدونید اطلاعات جای دانش رو نمیگیره.

بخش های خصوصی فعالی باشید.

م. زائری

✅ @karkhone
رشد با شتاب بازار سرمایه در ایران

رشد سریع بازار سرمایه در ایران باعث شده است تا جایگاه ایران از لحاظ اندازه بازار سرمایه نسبت به تولید ناخالص داخلی، بالاتر از بسیاری از کشورهای توسعه یافته قرار بگیرد!

✅ @karkhone