آمازون فعالیت کارکنانش در شبکههای اجتماعی رو زیر نظر داره و حتی از گروههای خصوصی فیسبوکشون جاسوسی میکنه.
در بخشی از اسناد اومده که یکی از اهداف، نظارت بر رانندگانی است که برنامه اعتصاب و اعتراض دارند.
به افراد یادآوری شده که این بخش از کارشون محرمانه است و نباید درز کنه.
منبع:
https://www.vice.com/en_us/article/3azegw/amazon-is-spying-on-its-workers-in-closed-facebook-groups-internal-reports-show
✅ @karkhone
در بخشی از اسناد اومده که یکی از اهداف، نظارت بر رانندگانی است که برنامه اعتصاب و اعتراض دارند.
به افراد یادآوری شده که این بخش از کارشون محرمانه است و نباید درز کنه.
منبع:
https://www.vice.com/en_us/article/3azegw/amazon-is-spying-on-its-workers-in-closed-facebook-groups-internal-reports-show
✅ @karkhone
بازار صادرات نرم افزار و خدمات نرم افزاری، بی سر و صدا در حال رشد
ورود به بازارهای خارجی و شناسایی فرصت های صادراتی از مسائل مهم کسب و کارها است که برخی کسب و کارهای نوپا هم با آن مواجه هستند. حتی برخی از این کسب و کارها در همان نقطه شروع با هدف تولید محصول یا خدمات قابل صادرات، فعالیت شان را آغاز می کنند. با هدف آشنایی با برخی ویژگی های فضای صادرات، با هادی نیلی احمدآبادی گفتگو کردیم. با این گفتگو همراه باشید.
ادامه مطلب:
https://bit.ly/2QXp0sw
(ضمن تشکر از اقای علی رضوی توصیه میکنیم تجارب اقای نیلی رو بهعنوان کسی که هم حوزه فناوری رو رصد میکنند و هم ارتباط خوبی با تولید و بازرگانی دارند رو از دست ندید. )
✅ @karkhone
ورود به بازارهای خارجی و شناسایی فرصت های صادراتی از مسائل مهم کسب و کارها است که برخی کسب و کارهای نوپا هم با آن مواجه هستند. حتی برخی از این کسب و کارها در همان نقطه شروع با هدف تولید محصول یا خدمات قابل صادرات، فعالیت شان را آغاز می کنند. با هدف آشنایی با برخی ویژگی های فضای صادرات، با هادی نیلی احمدآبادی گفتگو کردیم. با این گفتگو همراه باشید.
ادامه مطلب:
https://bit.ly/2QXp0sw
(ضمن تشکر از اقای علی رضوی توصیه میکنیم تجارب اقای نیلی رو بهعنوان کسی که هم حوزه فناوری رو رصد میکنند و هم ارتباط خوبی با تولید و بازرگانی دارند رو از دست ندید. )
✅ @karkhone
چرا بزرگ زیباست؟ تئوریها و واقعیتها
| دکتر حمید پاداش؛ عضو هیأت علمی دانشگاه تهران و مترجم کتاب بزرگ زیباست
رابطه اندازه بنگاهها و توسعه همواره یکی از موضوعات علمی مورد مجادله بین اقتصاددانان بوده است. دو ایده مشخص دراین باره مطرح شده و میشود: عدهای معتقدند شرکتهای کوچک و متوسط(از جمله استارت آپها) موتور محرک توسعه کشورها هستند. این شرکتها منبع اصلی نوآوری، بهرهوری، اشتغال و حتی برابری نسبی درآمد هستند. مدافعان ایده "کوچک زیباست"، بنیان تئوریک آن را تا آدام اسمیت هم نسبت میدهند.
در مقابل، عدهای از اقتصاددانان معتقدند شرکتهای کوچک و متوسط منابع لازم و کافی برای تحقیق و توسعه ندارند و بنابراین نمیتوانند منشأ نوآوری و بهرهوری باشند. اشتغال این شرکتها نیز از کیفیت و امنیت برخوردار نیست و اتفاقاً تمرکز این شرکتها در کشورهای در حال توسعهای است که از توزیع مناسب درآمد برخوردار نیستند. در حقیقت، شرکتهای کوچک، سرریز بنگاههای بزرگ هستند. بنگاههای بزرگ میتوانند برای ایجاد زنجیره ارزش، شرکتهای نوآور و بهرهور را به تعداد زیاد ایجاد یا خریداری نمایند و حتی خود بازاری بزرگ برای شرکتهای کوچک شوند. دستمزد بیشتر، آموزش بهتر، فناوری بالاتر، اشتغال پایدارتر، بهرهوری بالاتر، صادرات بیشتر، مسؤولیت اجتماعی بیشتر، تمکین مالیاتی بالاتر و نوآوری بیشتر همه جزو مزایای بنگاههای بزرگ هستند.
مدافعان ایده "بزرگ زیباست"، بنیان تئوریک خود را به اندیشههای شومپیتر نسبت میدهند. این دو رویکرد، رویکردهای اصلی درباره نسبت اندازه بنگاه و توسعه هستند. در ادبیات علمی، رویکرد سومی به نام رویکرد بینابینی تعریف نشده است اما کاملاً روشن است که میشود چنین رویکردی نیز متصور شد.
کتاب "بزرگ زیباست" در سال ۲۰۱۸ توسط انتشارات دانشگاه MIT منتشر شد و مجدداً مجادله جدی بین اقتصاددانان ایجاد نمود؛ نویسندگان کتاب، اتکینسون و لیند، اقتصاد سیاسی گرایش به سمت بنگاههای کوچک را از منظر تاریخی و اقتصادی در آمریکای امروز(تا دوره ترامپ) را تحلیل و نقد کردهاند؛ مطابق این رهیافت، همه دولتها و رؤسای جمهور در آمریکا(از کارتر و ریگان تا اوباما و ترامپ)، حداقل در کارزارهای انتخاباتیشان، بر دفاع از شرکتهای کوچک تأکید کردهاند. سیاست، اولین و مهم ترین دلیل محبوبیت شرکتهای SME بوده و هست؛ چون با مناطق و حوزههای انتخاباتی و محلی سروکار دارند. دلیل دوم آن، ایدئولوژی است؛ محبوبیت SMEها در طول زمان با ارزشهای آمریکاییها و سنت جمهوری خواهی آنها گره خورده است. با این حال، واقعیتها حاکی از روندهای دیگری است که معمولاً از آنها چشم پوشی میشود؛ به عنوان نمونه، تنها ۱۰ درصد آمریکاییها خوداشتغال هستند(۹۰ درصد مزدبگیر هستند) و بیش از ۵۰ درصد مزدبگیران برای شرکتهای متوسط، بزرگ و سازمانهای دولتی و عمومی کار میکنند. البته، در همان حال ۵۷ درصد آمریکاییها دوست دارند برای خودشان کار کنند. تفاوت بین ۱۰ درصد و ۵۷ درصد تفاوت بین واقعیتها و آرزوهاست. علاوه بر این، نرخ استارت آپها به سیکلهای کسب و کاری وابسته است؛ بعد از بحران ۲۰۰۸، نرخ استارت آپهای حوزه ساخت و ساز تا ۲۶ درصد کاهش و بعد از پیدایش نفت شیل، نرخ استارت آپهای حوزه معدن تا ۳۰ درصد افزایش داشته است. بنابراین، نرخ استارت آپها در وهله اول تابع عملکرد کل اقتصاد است. علاوه بر این، نرخ استارت آپها به شدت رقابت در حوزه بینالملل و سیاست رقابتی داخلی نیز وابسته است.
در حقیقت، آنچه از مفاد کتاب بزرگ زیباست مستفاد میشود این است که تاریخ توسعه، تاریخ کوچکها وبزرگها نیست؛ تاریخ امواج متوالی نوآوری است که شومپیتر از آنها با عنوان "پارادایمهای فنی-اقتصادی" نام میبرد. اندازه بنگاهها در اقتصادهای پیشرفته تابعی از تغییرات بنیادین در فناوریهاست و تغییرات فناوری ریشه در تغییرات اقتصاد تولید دارد. ماهیت فناوریهای تولیدی است که اندازه بنگاه را تغییر میدهد. در بخش غیرتولیدی، فناوری اطلاعات از طریق ارتقای بهرهوری، اندازه بنگاه را تعیین میکند.
✅ @karkhone
| دکتر حمید پاداش؛ عضو هیأت علمی دانشگاه تهران و مترجم کتاب بزرگ زیباست
رابطه اندازه بنگاهها و توسعه همواره یکی از موضوعات علمی مورد مجادله بین اقتصاددانان بوده است. دو ایده مشخص دراین باره مطرح شده و میشود: عدهای معتقدند شرکتهای کوچک و متوسط(از جمله استارت آپها) موتور محرک توسعه کشورها هستند. این شرکتها منبع اصلی نوآوری، بهرهوری، اشتغال و حتی برابری نسبی درآمد هستند. مدافعان ایده "کوچک زیباست"، بنیان تئوریک آن را تا آدام اسمیت هم نسبت میدهند.
در مقابل، عدهای از اقتصاددانان معتقدند شرکتهای کوچک و متوسط منابع لازم و کافی برای تحقیق و توسعه ندارند و بنابراین نمیتوانند منشأ نوآوری و بهرهوری باشند. اشتغال این شرکتها نیز از کیفیت و امنیت برخوردار نیست و اتفاقاً تمرکز این شرکتها در کشورهای در حال توسعهای است که از توزیع مناسب درآمد برخوردار نیستند. در حقیقت، شرکتهای کوچک، سرریز بنگاههای بزرگ هستند. بنگاههای بزرگ میتوانند برای ایجاد زنجیره ارزش، شرکتهای نوآور و بهرهور را به تعداد زیاد ایجاد یا خریداری نمایند و حتی خود بازاری بزرگ برای شرکتهای کوچک شوند. دستمزد بیشتر، آموزش بهتر، فناوری بالاتر، اشتغال پایدارتر، بهرهوری بالاتر، صادرات بیشتر، مسؤولیت اجتماعی بیشتر، تمکین مالیاتی بالاتر و نوآوری بیشتر همه جزو مزایای بنگاههای بزرگ هستند.
مدافعان ایده "بزرگ زیباست"، بنیان تئوریک خود را به اندیشههای شومپیتر نسبت میدهند. این دو رویکرد، رویکردهای اصلی درباره نسبت اندازه بنگاه و توسعه هستند. در ادبیات علمی، رویکرد سومی به نام رویکرد بینابینی تعریف نشده است اما کاملاً روشن است که میشود چنین رویکردی نیز متصور شد.
کتاب "بزرگ زیباست" در سال ۲۰۱۸ توسط انتشارات دانشگاه MIT منتشر شد و مجدداً مجادله جدی بین اقتصاددانان ایجاد نمود؛ نویسندگان کتاب، اتکینسون و لیند، اقتصاد سیاسی گرایش به سمت بنگاههای کوچک را از منظر تاریخی و اقتصادی در آمریکای امروز(تا دوره ترامپ) را تحلیل و نقد کردهاند؛ مطابق این رهیافت، همه دولتها و رؤسای جمهور در آمریکا(از کارتر و ریگان تا اوباما و ترامپ)، حداقل در کارزارهای انتخاباتیشان، بر دفاع از شرکتهای کوچک تأکید کردهاند. سیاست، اولین و مهم ترین دلیل محبوبیت شرکتهای SME بوده و هست؛ چون با مناطق و حوزههای انتخاباتی و محلی سروکار دارند. دلیل دوم آن، ایدئولوژی است؛ محبوبیت SMEها در طول زمان با ارزشهای آمریکاییها و سنت جمهوری خواهی آنها گره خورده است. با این حال، واقعیتها حاکی از روندهای دیگری است که معمولاً از آنها چشم پوشی میشود؛ به عنوان نمونه، تنها ۱۰ درصد آمریکاییها خوداشتغال هستند(۹۰ درصد مزدبگیر هستند) و بیش از ۵۰ درصد مزدبگیران برای شرکتهای متوسط، بزرگ و سازمانهای دولتی و عمومی کار میکنند. البته، در همان حال ۵۷ درصد آمریکاییها دوست دارند برای خودشان کار کنند. تفاوت بین ۱۰ درصد و ۵۷ درصد تفاوت بین واقعیتها و آرزوهاست. علاوه بر این، نرخ استارت آپها به سیکلهای کسب و کاری وابسته است؛ بعد از بحران ۲۰۰۸، نرخ استارت آپهای حوزه ساخت و ساز تا ۲۶ درصد کاهش و بعد از پیدایش نفت شیل، نرخ استارت آپهای حوزه معدن تا ۳۰ درصد افزایش داشته است. بنابراین، نرخ استارت آپها در وهله اول تابع عملکرد کل اقتصاد است. علاوه بر این، نرخ استارت آپها به شدت رقابت در حوزه بینالملل و سیاست رقابتی داخلی نیز وابسته است.
در حقیقت، آنچه از مفاد کتاب بزرگ زیباست مستفاد میشود این است که تاریخ توسعه، تاریخ کوچکها وبزرگها نیست؛ تاریخ امواج متوالی نوآوری است که شومپیتر از آنها با عنوان "پارادایمهای فنی-اقتصادی" نام میبرد. اندازه بنگاهها در اقتصادهای پیشرفته تابعی از تغییرات بنیادین در فناوریهاست و تغییرات فناوری ریشه در تغییرات اقتصاد تولید دارد. ماهیت فناوریهای تولیدی است که اندازه بنگاه را تغییر میدهد. در بخش غیرتولیدی، فناوری اطلاعات از طریق ارتقای بهرهوری، اندازه بنگاه را تعیین میکند.
✅ @karkhone
🎓 آکادمی اینفوگرام با همکاری شتابدهنده VCast برگزار میکند:
🎯 بوتکمپ دیجیتال مارکتینگ
(۱۰۰ ساعت آموزش کاربردی با امکان کارآموزی و استخدام پس از دوره)
🎁 ۱.۹ میلیون تومان کمک هزینه آموزشی
برای ۳۰ نفر اول (معادل ۵۰٪ مبلغ ثبت نام)
📆 شروع دوره: هفته اول مهر
برای شرکت در آزمون تعیین سطح (رایگان) کلیک کنید👇
https://bit.ly/2QQzNou
#تبلیغ
🎯 بوتکمپ دیجیتال مارکتینگ
(۱۰۰ ساعت آموزش کاربردی با امکان کارآموزی و استخدام پس از دوره)
🎁 ۱.۹ میلیون تومان کمک هزینه آموزشی
برای ۳۰ نفر اول (معادل ۵۰٪ مبلغ ثبت نام)
📆 شروع دوره: هفته اول مهر
برای شرکت در آزمون تعیین سطح (رایگان) کلیک کنید👇
https://bit.ly/2QQzNou
#تبلیغ
حسن خسروشاهي؛ تنها باز مانده نسل كارخانه داران بزرگ ايران
کاش تا زنده است از او اعاده حیثیت شود
| قاسم خرمی
از نسل عجايب صنعت اين سرزمين كه طي دو دهه 40 و 50 شمسي، چهره اقتصاد ايران را عوض كردند، دو سه نفري بيشتر زنده نمانده اند؛ يكي از آنها حسن خسروشاهي مدیرعامل صنايع غذايي «مينو» است كه با حدود 80 سال سن، هم اكنون در كانادا زندگي مي كند.
نام خسروشاهي ها، اينروزها با «دارا خسروشاهي» مدير عامل «اوبر» به عنوان بزرگترين شركت تاكسي هاي اينترنتي در جهان با دارایی ۲۵ میلیارد دلاری بر سر زبان ها افتاده است كه اسنپ و تپ سي و غيره از روي كار آن الگو برداري كرده اند. اما خانواده خسروشاهي، از قديمي ترين خانواده هاي صنعتگر ايراني هستند كه از دوره قاجاريه در حوزه اقتصاد و تجارت ايران فعال بودند.
علي خسروشاهي دو پسر به نام «حسن» و «كاظم» داشت كه در اواخر دهه 30 شمسي گروه صنعتي مينو را راه اندازي كرد و آن را به حسن سپرد و پسر ديگرش كاظم خسروشاهي در زمينه صنايع دارويي و بهداشتي فعال بود و شركت هاي «توليد دارو» و «تولي پرس» را تاسيس كرد.
حسن خسروشاهي شركت مينو را تبديل به بزرگترين و مشهورترين شركت توليد صنايع خوراكي در ايران مثل بيسكويت، ويفر، شكلات، تافي، پفك و غيره كرد. مردم ايران براي نخستين بار شكلات را با مينو شناختند و هنوز هم براي بسياري ازمردم، شكلات مترادف با مينو است.
با وقوع انقلاب اسلامي، اموال خسروشاهي ها مصادره شد و حسن خسروشاهي بعد از مدتي دوندگي برای بازپس گیری اموال ، نهايتا با نا اميدي كشور را ترك كرد و به كانادا رفت. او در كانادا فروشگاهي با عنوان «فيوچر شاپ» را تاسيس كرد كه در زمينه فروش قطعات الكترونيكي فعاليت داشت.
خسروشاهي با هوش و كوشش خود، بزودي اين فروشگاه را به بزرگترين فروشگاه زنجيره اي كانادا با 90 شعبه و حدود 8000 كارمند تبديل كرد و مبدل به يكي از بزرگترين سرمايه داران آن كشور شد.
در عوض، شركت دولتی شده مينو، هر روز عقب تر رفت تا از رونق افتاد و ساختمان آن در جاده شهريار تبديل به انبار خودروهاي اسقاطي شد. طنز تاریخ اینجاست که همان کسانی که از اداره امور جاری شرکت بزرگ مینو ناتوان ماندند، خسرو شاهی را سرمایه دار وابسته و رانتی می دانستند که بی هیچ صلاحیتی و صرفا در زد و بند با حکومت، پولی انباشته و کارخانه ای راه انداخته است!
خسرو شاهی ثابت کرد که بیرون از ایران هم کارآفرین بزرگی است و استعدادی که در خدمت جامعه مرفه کاناداست اکنون می توانست، مشکلی از جامعه گرفتار ایران حل کند. تعدادی از نوادگان خسرو شاهی ها مثل علی و هادی پرتو در فیسبوک، دراپ باکس، زاپوش، ایر بی آن بی و دیگر استارتاپ ها سرمایه گذاری کرده و غولی در این صنعت شدند. امیر و کاوه خسروشاهی در حوزه بانکی در آمریکا فعالیت می کنند و از منتقدین جدی سیاست های ترامپ به حساب می آیند
مسلما خسروشاهی دیگر به ثروت مصادره شده و اسقاط شده خود در ایران، نیازی ندارد ولی ای کاش تا زنده است از او که تمام داشته هایش ناشی از نبوغ و کار و شرافت بود، اعاده حیثیت شود
ثروت حسن خسروشاهي که هم اکنون در زمینه بانکداری و پروژه سازی مشغول است را حدود 2 ميليارد دلار تخمين مي زنند كه هفتمين فرد ثروتمند كانادا به حساب مي آيد.
✅ @karkhone
کاش تا زنده است از او اعاده حیثیت شود
| قاسم خرمی
از نسل عجايب صنعت اين سرزمين كه طي دو دهه 40 و 50 شمسي، چهره اقتصاد ايران را عوض كردند، دو سه نفري بيشتر زنده نمانده اند؛ يكي از آنها حسن خسروشاهي مدیرعامل صنايع غذايي «مينو» است كه با حدود 80 سال سن، هم اكنون در كانادا زندگي مي كند.
نام خسروشاهي ها، اينروزها با «دارا خسروشاهي» مدير عامل «اوبر» به عنوان بزرگترين شركت تاكسي هاي اينترنتي در جهان با دارایی ۲۵ میلیارد دلاری بر سر زبان ها افتاده است كه اسنپ و تپ سي و غيره از روي كار آن الگو برداري كرده اند. اما خانواده خسروشاهي، از قديمي ترين خانواده هاي صنعتگر ايراني هستند كه از دوره قاجاريه در حوزه اقتصاد و تجارت ايران فعال بودند.
علي خسروشاهي دو پسر به نام «حسن» و «كاظم» داشت كه در اواخر دهه 30 شمسي گروه صنعتي مينو را راه اندازي كرد و آن را به حسن سپرد و پسر ديگرش كاظم خسروشاهي در زمينه صنايع دارويي و بهداشتي فعال بود و شركت هاي «توليد دارو» و «تولي پرس» را تاسيس كرد.
حسن خسروشاهي شركت مينو را تبديل به بزرگترين و مشهورترين شركت توليد صنايع خوراكي در ايران مثل بيسكويت، ويفر، شكلات، تافي، پفك و غيره كرد. مردم ايران براي نخستين بار شكلات را با مينو شناختند و هنوز هم براي بسياري ازمردم، شكلات مترادف با مينو است.
با وقوع انقلاب اسلامي، اموال خسروشاهي ها مصادره شد و حسن خسروشاهي بعد از مدتي دوندگي برای بازپس گیری اموال ، نهايتا با نا اميدي كشور را ترك كرد و به كانادا رفت. او در كانادا فروشگاهي با عنوان «فيوچر شاپ» را تاسيس كرد كه در زمينه فروش قطعات الكترونيكي فعاليت داشت.
خسروشاهي با هوش و كوشش خود، بزودي اين فروشگاه را به بزرگترين فروشگاه زنجيره اي كانادا با 90 شعبه و حدود 8000 كارمند تبديل كرد و مبدل به يكي از بزرگترين سرمايه داران آن كشور شد.
در عوض، شركت دولتی شده مينو، هر روز عقب تر رفت تا از رونق افتاد و ساختمان آن در جاده شهريار تبديل به انبار خودروهاي اسقاطي شد. طنز تاریخ اینجاست که همان کسانی که از اداره امور جاری شرکت بزرگ مینو ناتوان ماندند، خسرو شاهی را سرمایه دار وابسته و رانتی می دانستند که بی هیچ صلاحیتی و صرفا در زد و بند با حکومت، پولی انباشته و کارخانه ای راه انداخته است!
خسرو شاهی ثابت کرد که بیرون از ایران هم کارآفرین بزرگی است و استعدادی که در خدمت جامعه مرفه کاناداست اکنون می توانست، مشکلی از جامعه گرفتار ایران حل کند. تعدادی از نوادگان خسرو شاهی ها مثل علی و هادی پرتو در فیسبوک، دراپ باکس، زاپوش، ایر بی آن بی و دیگر استارتاپ ها سرمایه گذاری کرده و غولی در این صنعت شدند. امیر و کاوه خسروشاهی در حوزه بانکی در آمریکا فعالیت می کنند و از منتقدین جدی سیاست های ترامپ به حساب می آیند
مسلما خسروشاهی دیگر به ثروت مصادره شده و اسقاط شده خود در ایران، نیازی ندارد ولی ای کاش تا زنده است از او که تمام داشته هایش ناشی از نبوغ و کار و شرافت بود، اعاده حیثیت شود
ثروت حسن خسروشاهي که هم اکنون در زمینه بانکداری و پروژه سازی مشغول است را حدود 2 ميليارد دلار تخمين مي زنند كه هفتمين فرد ثروتمند كانادا به حساب مي آيد.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
مواد اولیه حیاتی اروپا
مثل همه مناطق، اتحادیه اروپا هم تحقیقات زیادی در مورد توسعه پایدار و امنیتش انجام میده. یکی از این موارد، مواد خام اولیه و مهم هستن.
کمیسیون اروپا برای اولین بار لیست مواد اولیه حیاتی برای اروپا رو در سال 2011 چاپ کرد و هر سه سال اون رو بروز میکنه.
برای امسال، 30 ماده اولیه درنظر گرفته شدن (برای مثال، از 2017 تا الآن 5 ماده جدید به لیست اضافه شدن).
اما چطور یک ماده به عنوان ماده حیاتی در لیست قرار میگیره؟ دو معیار اتحادیه اروپا "اهمیت اقتصادی" و "ریسک در تولید" هستن. برای مثال، در سال 2020 "هلیم" از لیست به دلیل کاهش اهمیت اقتصادی بیرون رفت.
منابع تولید کننده این مواد خیلی متراکم هستن. وابستگی اتحادیه اروپا در واردات اغلب فلزات بین 75 تا 100% هست. برای مثال، چین 98% از عناصر کمیاب زمین که اروپا نیاز داره رو تامین میکنه، ترکیه 98% از بورات، آفریقای جنوبی 71% از پلاتونیوم و ...
نمودار
زیر بزرگترین کشورهای تامین کننده مواد خام حیاتی به اروپا هستن.
برای دستیابی به سناریوی خنثای اقلیمی (تولید و مصرف گازهای گلخانه ای برابر باشه)، اروپا در مقایسه با الآن برای باتری های وسایل نقلیه الکتریکی و ذخیره انرژی به 18 برابر لیتیوم بیشتر و 5 برابر کبالت بیشتر در سال 2030
نیاز داره. همینطور نسبت به سال 2050، 60 برابر لیتیوم و 15 برابر کبالت بیشتر.همچنین، تقاضا برای عناصر کمیاب مورد استفاده در آهن رباهای دائمی، به عنوان مثال برای وسایل نقلیه الکتریکی، فن آوری های دیجیتال یا توربین های بادی، میتونه تا سال 2050 ده برابر بشه. بارزترین نمونه افزایش تقاضا همین باتری ها برای ذخیره برق هستن که به فلزاتی مثل آلومینیوم، کبالت، آهن، سرب، لیتیوم، منگنز و نیکل نیاز دارن و اگر مسیر جلوگیری از افزایش دما تا کمتر از 2 درجه سانتیگراد پیش بره، تقاضا برای این فلزات تا سال 2050 میتونه 1000 درصد بیشتر بشه.
پس همونطور که دیدیم خیلی از مواد خام اولیه برای پیشرفت صنعت از خارج از اروپا وارد میشه و برای کاهش وابستگی، راه های مختلفی هست. یکی از راه هاه مهم بازیافت هست. به عنوان مثال ، بیش از 50٪ بعضی از فلزات مانند آهن، روی یا پلاتین بازیافت می شن و بیش از 25٪ از مصرف اتحادیه اروپا را پوشش می دن.
نمودار زیر نشون میده چقدر از فلزات بازیافت میشن.
یکی از راه های دیگه چیه؟ اینکه روشی پیدا بشه تا این فلزات کمیاب با مورد دیگه ای جایگزین بشن و خب اروپا میخواد سرمایه گذاری بزرگی هم در این زمینه انجام بده.
اما اوضاع داخل خود اروپا درباره تولید چطوره؟
نمودار زیر پتانسیل منابع اولیه خام مهم در اتحادیه اروپا رو نشون میده که پتانسیل برای توسعه لیتیوم، نیکل، کبالت، گرافیت و منگنز وجود داره.
نمودار بعدی معادن مواد اولیه باتری، کارخانه های تولید باتری و معادن ذغال سنگ رو نشون میده و میشه دید که مواد اولیه باتری بیشتر در مناطقی هستن که به شدت به صنایع آلاینده وابسته ان.
یک راه جالب پیشنهادی اشاره شده در گزارش هم استفاده بیشتر از یورو برای خرید و فروش ها هست تا وابستگی به مثلا دلار کاهش پیدا کنه، این کار ریسک نوسان قیمت رو هم کم میکنه.
یکی از موارد دیگه وصل کردن کشورهای بالکان غربی به اروپا هست. برای مثال، صربستان بورات داره و آلبانی پلاتونیوم. اما به جای اینکه این روابط رو یکهو و همه رو با هم شروع کنن، پیشنهاد میشه که با توجه به نیاز صنعت، روابط اولویت بندی بشن.
✅ @karkhone
مثل همه مناطق، اتحادیه اروپا هم تحقیقات زیادی در مورد توسعه پایدار و امنیتش انجام میده. یکی از این موارد، مواد خام اولیه و مهم هستن.
کمیسیون اروپا برای اولین بار لیست مواد اولیه حیاتی برای اروپا رو در سال 2011 چاپ کرد و هر سه سال اون رو بروز میکنه.
برای امسال، 30 ماده اولیه درنظر گرفته شدن (برای مثال، از 2017 تا الآن 5 ماده جدید به لیست اضافه شدن).
اما چطور یک ماده به عنوان ماده حیاتی در لیست قرار میگیره؟ دو معیار اتحادیه اروپا "اهمیت اقتصادی" و "ریسک در تولید" هستن. برای مثال، در سال 2020 "هلیم" از لیست به دلیل کاهش اهمیت اقتصادی بیرون رفت.
منابع تولید کننده این مواد خیلی متراکم هستن. وابستگی اتحادیه اروپا در واردات اغلب فلزات بین 75 تا 100% هست. برای مثال، چین 98% از عناصر کمیاب زمین که اروپا نیاز داره رو تامین میکنه، ترکیه 98% از بورات، آفریقای جنوبی 71% از پلاتونیوم و ...
نمودار
زیر بزرگترین کشورهای تامین کننده مواد خام حیاتی به اروپا هستن.
برای دستیابی به سناریوی خنثای اقلیمی (تولید و مصرف گازهای گلخانه ای برابر باشه)، اروپا در مقایسه با الآن برای باتری های وسایل نقلیه الکتریکی و ذخیره انرژی به 18 برابر لیتیوم بیشتر و 5 برابر کبالت بیشتر در سال 2030
نیاز داره. همینطور نسبت به سال 2050، 60 برابر لیتیوم و 15 برابر کبالت بیشتر.همچنین، تقاضا برای عناصر کمیاب مورد استفاده در آهن رباهای دائمی، به عنوان مثال برای وسایل نقلیه الکتریکی، فن آوری های دیجیتال یا توربین های بادی، میتونه تا سال 2050 ده برابر بشه. بارزترین نمونه افزایش تقاضا همین باتری ها برای ذخیره برق هستن که به فلزاتی مثل آلومینیوم، کبالت، آهن، سرب، لیتیوم، منگنز و نیکل نیاز دارن و اگر مسیر جلوگیری از افزایش دما تا کمتر از 2 درجه سانتیگراد پیش بره، تقاضا برای این فلزات تا سال 2050 میتونه 1000 درصد بیشتر بشه.
پس همونطور که دیدیم خیلی از مواد خام اولیه برای پیشرفت صنعت از خارج از اروپا وارد میشه و برای کاهش وابستگی، راه های مختلفی هست. یکی از راه هاه مهم بازیافت هست. به عنوان مثال ، بیش از 50٪ بعضی از فلزات مانند آهن، روی یا پلاتین بازیافت می شن و بیش از 25٪ از مصرف اتحادیه اروپا را پوشش می دن.
نمودار زیر نشون میده چقدر از فلزات بازیافت میشن.
یکی از راه های دیگه چیه؟ اینکه روشی پیدا بشه تا این فلزات کمیاب با مورد دیگه ای جایگزین بشن و خب اروپا میخواد سرمایه گذاری بزرگی هم در این زمینه انجام بده.
اما اوضاع داخل خود اروپا درباره تولید چطوره؟
نمودار زیر پتانسیل منابع اولیه خام مهم در اتحادیه اروپا رو نشون میده که پتانسیل برای توسعه لیتیوم، نیکل، کبالت، گرافیت و منگنز وجود داره.
نمودار بعدی معادن مواد اولیه باتری، کارخانه های تولید باتری و معادن ذغال سنگ رو نشون میده و میشه دید که مواد اولیه باتری بیشتر در مناطقی هستن که به شدت به صنایع آلاینده وابسته ان.
یک راه جالب پیشنهادی اشاره شده در گزارش هم استفاده بیشتر از یورو برای خرید و فروش ها هست تا وابستگی به مثلا دلار کاهش پیدا کنه، این کار ریسک نوسان قیمت رو هم کم میکنه.
یکی از موارد دیگه وصل کردن کشورهای بالکان غربی به اروپا هست. برای مثال، صربستان بورات داره و آلبانی پلاتونیوم. اما به جای اینکه این روابط رو یکهو و همه رو با هم شروع کنن، پیشنهاد میشه که با توجه به نیاز صنعت، روابط اولویت بندی بشن.
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
✅ @karkhone
Forwarded from .....
📣 خبری خوش برای کاربرانی که از گوشیهای #iPhone استفاده میکنند.
🔴 با خرید اشتراک ۶ ماهه #فیلیمو؛ اشتراک رایگان ۶ ماهه #سیبچه هدیه بگیرید.
✅ فقط کافیه از طریق لینک زیر با گوشی آیفون وارد صفحه خرید شده و روی کادر مربوط به اشتراک ۶ ماهه فیلیمو و سیبچه کلیک کنید.
🌐 filimo.com/r/filimosibche
@filimo
🔴 با خرید اشتراک ۶ ماهه #فیلیمو؛ اشتراک رایگان ۶ ماهه #سیبچه هدیه بگیرید.
✅ فقط کافیه از طریق لینک زیر با گوشی آیفون وارد صفحه خرید شده و روی کادر مربوط به اشتراک ۶ ماهه فیلیمو و سیبچه کلیک کنید.
🌐 filimo.com/r/filimosibche
@filimo
روایت غلامرضا مقدم از مقررات بازرگانی درباره منع ورود برخی کالاها در ۱۳۳۹
یک داستان درباره این مقررات جدید بازرگانی خارجی بگویم و آن اینکه وقتی این مقررات را ما پیشنهاد کردیم و تصویب شد و در روز دوم فروردین ۱۳۳۹ اعلام شد. یک سری اقلامی را که ما در وزارت بازرگانی پیشنهاد کرده بودیم که نسبت به آنها سود بازرگانی وضع شود از جمله موز و تعدای میوههای دیگر که از خلیج فارس وارد میشد. در هیئتدولت گفته بودند نه آقا با وضع سود بازرگانی قیمت موز و میوه و غیره بالا میرود و مردم اعتراض میکنند. بهتر است ورود اینها را به کلی منع کنیم و در آنجا هیئت دولت ورود این قبیل کالاها را علیرغم نظر من که مخالف با محدودیت و ممنوعیت مقداری بودم ممنوع اعلام کرده بودند.
بعد از تعطیلات سال نو یک روز من نشسته بودم در دفترم دیدم که سر و صدا میآید، آن موقع وزارت بازرگانی ساختمانش در خیابان نادری بود. دیدم درراهرو خیلی سر و صدا میآید و شلوغ است. به پیشخدمت گفتم برو ببین چه خبر است، سرو صدا برای چیست. در این موقع یک دفعه در اتاق باز شد یک آدم گردن کلفت به اتفاق هفت هشت نفر آمد در داخل دفتر. پرسیدم این شخص کی است؟ پیشخدمت دوید آمد گفت آقا این طیب است طیب معروف. گفتم طیب چه کار دارد اینجا؟ آن شخص گردن کلفت آمد گفت، «من را میشناسی کی هستم؟» گفتم من به جا نمیآوردم. گفت، «من طیب هستم.» بعد یک دفعه یک کارد از جیبش درآورد و زد روی میز. کارد همینطوری روی میز فرو رفت و ایستاد. گفت، «تو ورود موز ما را ممنوع میکنی؟ همین الان شکمت را سفره میکنم.» حالا چند نفر گردن کلفت هم پشتش بودند. ما دیدیدم این شخص هیچ جور نمیشود صحبت کرد جز اینکه با شوخیوارد صحبت شدیم. در حین ترس فراوان خودم را کنترل کردم و دیدم الان چارهای نیست و با این شخص بحث کردن فایدهای ندارد و ممکن است بزند و آدم را بکشد.
به قرار این شخص در جریان کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ از سردسته طرفداران شاه بوده و همانجا در دفتر من هم میگفت، «ما اینقدر خدمت کردیم حالا این جایزه است به ما میدهند، تجارت و کسب ما را از بین میبرند.» من گفتم بفرمایید بنشینید و به پیشخدمت گفتم چای بیاورد. گفتم شما اینقدر عصبانی و ناراحت نشوید. گفت،« آخر شنیدم همه این چیزها زیر سر تو است و آتشها را تو به پا کردی.»
گفتم بلی مقرات بازرگانی خارجی را من نوشتم ولی اتفاقاً در مورد این قسمت موز شما پیشنهاد من ممنوعیت ورودش نبود. من فقط این را به شما میگویم این پیشنهاد من نبوده ولی به هر حال روی مصالح عمومی مملکت هیئت وزیران تصمیم گرفته که ورود موز به اضافه یک سری اقلام دیگر ممنوع شود. خودتان نگاه کنید این هم لیست آن است مثلا ۵۰ تا صد قلم دیگر. فعلاً برای اینکه کشور ارز ندارد برای یک مدت یک یا دو سالی ورود اینها ممنوع اعلام گردیده است. پیشنهاد من نبوده که ورود اینها ممنوع بشود بلکه از طریق وضع سود بازرگانی یک قدری تعدیل شود.
خلاصه نیم ساعت یا یک ساعتی با او صحبت کردیم و یک کمی نرم شد و گفت، «نه من خیال میکردم که شما ممنوع کردید ورود موز را.» گفتم نه آقا ما فقط پیشنهاد میدهیم و هیئت وزیران هستند که تصمیم نهایی را میگیرند. آنها هم واقعاً چارهای نداشتند برای اینکه کشور ارز خارجی ندارد و اگر ورود موز ممنوع نمیشد باید ورود دارو یا ماشینآلات و یا مواد اولیه مورد نیاز کارخانه را ممنوع میکردند. به هر حال پس از این مذاکرات این شخص بلند شد و رفت.
مصاحبه غلامرضا مقدم با پروژه تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد، نوار اول
✅ @karkhone
یک داستان درباره این مقررات جدید بازرگانی خارجی بگویم و آن اینکه وقتی این مقررات را ما پیشنهاد کردیم و تصویب شد و در روز دوم فروردین ۱۳۳۹ اعلام شد. یک سری اقلامی را که ما در وزارت بازرگانی پیشنهاد کرده بودیم که نسبت به آنها سود بازرگانی وضع شود از جمله موز و تعدای میوههای دیگر که از خلیج فارس وارد میشد. در هیئتدولت گفته بودند نه آقا با وضع سود بازرگانی قیمت موز و میوه و غیره بالا میرود و مردم اعتراض میکنند. بهتر است ورود اینها را به کلی منع کنیم و در آنجا هیئت دولت ورود این قبیل کالاها را علیرغم نظر من که مخالف با محدودیت و ممنوعیت مقداری بودم ممنوع اعلام کرده بودند.
بعد از تعطیلات سال نو یک روز من نشسته بودم در دفترم دیدم که سر و صدا میآید، آن موقع وزارت بازرگانی ساختمانش در خیابان نادری بود. دیدم درراهرو خیلی سر و صدا میآید و شلوغ است. به پیشخدمت گفتم برو ببین چه خبر است، سرو صدا برای چیست. در این موقع یک دفعه در اتاق باز شد یک آدم گردن کلفت به اتفاق هفت هشت نفر آمد در داخل دفتر. پرسیدم این شخص کی است؟ پیشخدمت دوید آمد گفت آقا این طیب است طیب معروف. گفتم طیب چه کار دارد اینجا؟ آن شخص گردن کلفت آمد گفت، «من را میشناسی کی هستم؟» گفتم من به جا نمیآوردم. گفت، «من طیب هستم.» بعد یک دفعه یک کارد از جیبش درآورد و زد روی میز. کارد همینطوری روی میز فرو رفت و ایستاد. گفت، «تو ورود موز ما را ممنوع میکنی؟ همین الان شکمت را سفره میکنم.» حالا چند نفر گردن کلفت هم پشتش بودند. ما دیدیدم این شخص هیچ جور نمیشود صحبت کرد جز اینکه با شوخیوارد صحبت شدیم. در حین ترس فراوان خودم را کنترل کردم و دیدم الان چارهای نیست و با این شخص بحث کردن فایدهای ندارد و ممکن است بزند و آدم را بکشد.
به قرار این شخص در جریان کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ از سردسته طرفداران شاه بوده و همانجا در دفتر من هم میگفت، «ما اینقدر خدمت کردیم حالا این جایزه است به ما میدهند، تجارت و کسب ما را از بین میبرند.» من گفتم بفرمایید بنشینید و به پیشخدمت گفتم چای بیاورد. گفتم شما اینقدر عصبانی و ناراحت نشوید. گفت،« آخر شنیدم همه این چیزها زیر سر تو است و آتشها را تو به پا کردی.»
گفتم بلی مقرات بازرگانی خارجی را من نوشتم ولی اتفاقاً در مورد این قسمت موز شما پیشنهاد من ممنوعیت ورودش نبود. من فقط این را به شما میگویم این پیشنهاد من نبوده ولی به هر حال روی مصالح عمومی مملکت هیئت وزیران تصمیم گرفته که ورود موز به اضافه یک سری اقلام دیگر ممنوع شود. خودتان نگاه کنید این هم لیست آن است مثلا ۵۰ تا صد قلم دیگر. فعلاً برای اینکه کشور ارز ندارد برای یک مدت یک یا دو سالی ورود اینها ممنوع اعلام گردیده است. پیشنهاد من نبوده که ورود اینها ممنوع بشود بلکه از طریق وضع سود بازرگانی یک قدری تعدیل شود.
خلاصه نیم ساعت یا یک ساعتی با او صحبت کردیم و یک کمی نرم شد و گفت، «نه من خیال میکردم که شما ممنوع کردید ورود موز را.» گفتم نه آقا ما فقط پیشنهاد میدهیم و هیئت وزیران هستند که تصمیم نهایی را میگیرند. آنها هم واقعاً چارهای نداشتند برای اینکه کشور ارز خارجی ندارد و اگر ورود موز ممنوع نمیشد باید ورود دارو یا ماشینآلات و یا مواد اولیه مورد نیاز کارخانه را ممنوع میکردند. به هر حال پس از این مذاکرات این شخص بلند شد و رفت.
مصاحبه غلامرضا مقدم با پروژه تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد، نوار اول
✅ @karkhone
اینجا آفریقا نیست، اما من یک غزالام!
| احسان محمدی
پانزده سال پیش زیر شیشۀ میز اتاق کارم این جمله را نوشته بودم: «هر روز صبح در آفریقا وقتی خورشید طلوع میکند یک غزال شروع به دویدن میکند و میداند سرعتش باید از یک شیر بیشتر باشد تا خورده نشود.
هر روز صبح در آفریقا وقتی خورشید طلوع میکند یک شیر شروع به دویدن میکند و میداند که باید سریعتر از آن غزال بدود تا از گرسنگی نمیرد».
پانزده سال جوانتر بودم و آینده انگار یک تصویر محو در افق بود. نوشته بودم که هر روز چشمم به آن بیفتد و توقف نکنم، بدوم.
حالا آن کاغذ زیر شیشه میزم نیست، در عوض تعداد غزالهایی که هر روز میدوند تا شیر تورم آنها را نخورد بسیار بیشتر شده است. غزالهای کمامید، غزالهای خسته، غزالهای جان به لب آمده ... فقط میدوند.
غزالهایی که از نفس میافتند، جا میمانند، خورده میشوند.
امیدوارم این مقایسه موجب خشم کارکنان پارک ملی سرنگیتی تانزانیا، غزالهای محترم، عالیجنابان شیر و برخی در داخل نشود اما غیر از این است که هر روز صبح بسیاری از ما برای فقیرتر نشدن، برای له نشدن زیر فشار تورم، برای بقا، برای بدهکار نشدن به بانکها و ... بیدار میشویم و شروع به دویدن میکنیم؟
اسم این کار هر چه هست «زندگی» نیست. تلاش برای «زنده ماندن» است.
قصه، قصۀ اقتصاد است و زندگی. نیم قرن پیش تِد رابرت گِر، در کتابی تحتِ عنوانِ "چرا انسانها عصیان میکنند؟" نوشت، ریشۀ خشونت و عصیان، در به ستوهآمدگی، محرومیت و تجمیع عقدههاست.
این بیثباتی اقتصادی خُردکننده است. آدمها را به ستوه آورده. دکتر محمود سریعالقلم در یادداشتی مینویسد طی ۲۵ سال نرخ تورم در کشوری مثل آلمان بین یک تا سه درصد بود. یعنی هم دولت و هم بخش خصوصی تکلیف خودشان را میدانند.
در چنین فضایی کمتر کسی دنبال یک شبه ثروتمند شدن است. نه کسی از ترس گران شدن، پوشک و ربگوجه انبار میکند، نه در صف خرید دلار و پراید میایستد، نه شب با رؤیای میلیاردر شدن میخوابد، نه صبح از سقوط بورس تا مرز سکته پیش میرود. کسی از حال و روز آنها که در سقوط بورس زندگیشان متلاشی شد آماری دارد؟
قصدم دفاع از طماعهای فرصتطلب نیست اما بسیاری از آنها که در بورس زمین خوردند میخواستند پای اضافی قرض بگیرند تا سریعتر بدوند. تا خورده نشوند.
این بیثباتی اقتصادی، این شب خوابیدن و صبح چند برابر شدن قیمتها، این جهش ترسناک بهای زمین و مسکن و اجاره و خودرو و مواد غذایی، این آب شدن ارزش پول ملی، این هر روز بیدار شدن و یک نفس دویدن و شب تنِ خسته و افسرده را به رختخواب کشاندن، مگر مجال زندگی هم به آدم میدهد که کسی بخواهد به آینده فکر کند، دست کسی را بگیرد و توی زندگیاش بیاورد، فرزندی اضافه کند، لبخندی ذخیره کند؟
تا روزی که ثبات به یک کلیدواژه طلایی در سیاست و اقتصاد و اجتماع تبدیل نشود و جای تصمیمات فردی هیجانزده و حزبی و جناحی را نگیرد، زندگی معنایی ندارد، ممکن است زنده بمانیم اما زندگی نمیکنیم. فقط هر روز صبح باید سریعتر بدویم تا خورده نشویم ... همین!
✅ @karkhone
| احسان محمدی
پانزده سال پیش زیر شیشۀ میز اتاق کارم این جمله را نوشته بودم: «هر روز صبح در آفریقا وقتی خورشید طلوع میکند یک غزال شروع به دویدن میکند و میداند سرعتش باید از یک شیر بیشتر باشد تا خورده نشود.
هر روز صبح در آفریقا وقتی خورشید طلوع میکند یک شیر شروع به دویدن میکند و میداند که باید سریعتر از آن غزال بدود تا از گرسنگی نمیرد».
پانزده سال جوانتر بودم و آینده انگار یک تصویر محو در افق بود. نوشته بودم که هر روز چشمم به آن بیفتد و توقف نکنم، بدوم.
حالا آن کاغذ زیر شیشه میزم نیست، در عوض تعداد غزالهایی که هر روز میدوند تا شیر تورم آنها را نخورد بسیار بیشتر شده است. غزالهای کمامید، غزالهای خسته، غزالهای جان به لب آمده ... فقط میدوند.
غزالهایی که از نفس میافتند، جا میمانند، خورده میشوند.
امیدوارم این مقایسه موجب خشم کارکنان پارک ملی سرنگیتی تانزانیا، غزالهای محترم، عالیجنابان شیر و برخی در داخل نشود اما غیر از این است که هر روز صبح بسیاری از ما برای فقیرتر نشدن، برای له نشدن زیر فشار تورم، برای بقا، برای بدهکار نشدن به بانکها و ... بیدار میشویم و شروع به دویدن میکنیم؟
اسم این کار هر چه هست «زندگی» نیست. تلاش برای «زنده ماندن» است.
قصه، قصۀ اقتصاد است و زندگی. نیم قرن پیش تِد رابرت گِر، در کتابی تحتِ عنوانِ "چرا انسانها عصیان میکنند؟" نوشت، ریشۀ خشونت و عصیان، در به ستوهآمدگی، محرومیت و تجمیع عقدههاست.
این بیثباتی اقتصادی خُردکننده است. آدمها را به ستوه آورده. دکتر محمود سریعالقلم در یادداشتی مینویسد طی ۲۵ سال نرخ تورم در کشوری مثل آلمان بین یک تا سه درصد بود. یعنی هم دولت و هم بخش خصوصی تکلیف خودشان را میدانند.
در چنین فضایی کمتر کسی دنبال یک شبه ثروتمند شدن است. نه کسی از ترس گران شدن، پوشک و ربگوجه انبار میکند، نه در صف خرید دلار و پراید میایستد، نه شب با رؤیای میلیاردر شدن میخوابد، نه صبح از سقوط بورس تا مرز سکته پیش میرود. کسی از حال و روز آنها که در سقوط بورس زندگیشان متلاشی شد آماری دارد؟
قصدم دفاع از طماعهای فرصتطلب نیست اما بسیاری از آنها که در بورس زمین خوردند میخواستند پای اضافی قرض بگیرند تا سریعتر بدوند. تا خورده نشوند.
این بیثباتی اقتصادی، این شب خوابیدن و صبح چند برابر شدن قیمتها، این جهش ترسناک بهای زمین و مسکن و اجاره و خودرو و مواد غذایی، این آب شدن ارزش پول ملی، این هر روز بیدار شدن و یک نفس دویدن و شب تنِ خسته و افسرده را به رختخواب کشاندن، مگر مجال زندگی هم به آدم میدهد که کسی بخواهد به آینده فکر کند، دست کسی را بگیرد و توی زندگیاش بیاورد، فرزندی اضافه کند، لبخندی ذخیره کند؟
تا روزی که ثبات به یک کلیدواژه طلایی در سیاست و اقتصاد و اجتماع تبدیل نشود و جای تصمیمات فردی هیجانزده و حزبی و جناحی را نگیرد، زندگی معنایی ندارد، ممکن است زنده بمانیم اما زندگی نمیکنیم. فقط هر روز صبح باید سریعتر بدویم تا خورده نشویم ... همین!
✅ @karkhone
این خبر انقدر عجیب بود که تیتر یک بخش خاورمیانه بلومبرگ شد.
یک درصد منابع صندوق توسعه ملی برای حفظ منافع سهامداران بورس . منابع صندوقهای توسعه ملی اساسا برای نسلهای آینده و در موارد ضرور نگهداری میشه، الان ما حتی نسل فعلی رو هم فقط جمعیت بورسیش مد نظرمون بوده!
داستان صندوق توسعه ملی و گرفتاریهای اقتصاد ایران شده حکایت «یک مَویز و چهل قلندر». هرکس هر مشکلی دارد نگاهش به این صندوق دوخته شده از کسری بودجه دولت بگیر تا کمک به صداوسیما. در اساسنامه صندوق، شش محل مصرف برای منابع آن پیشبینی شده است که حمایت از بورس تو هیچکدومش نمیگنجه.
✅ @karkhone
یک درصد منابع صندوق توسعه ملی برای حفظ منافع سهامداران بورس . منابع صندوقهای توسعه ملی اساسا برای نسلهای آینده و در موارد ضرور نگهداری میشه، الان ما حتی نسل فعلی رو هم فقط جمعیت بورسیش مد نظرمون بوده!
داستان صندوق توسعه ملی و گرفتاریهای اقتصاد ایران شده حکایت «یک مَویز و چهل قلندر». هرکس هر مشکلی دارد نگاهش به این صندوق دوخته شده از کسری بودجه دولت بگیر تا کمک به صداوسیما. در اساسنامه صندوق، شش محل مصرف برای منابع آن پیشبینی شده است که حمایت از بورس تو هیچکدومش نمیگنجه.
✅ @karkhone
بنابر اطلاعات کسب شده:
مجموعه مستندی در 10 قسمت قرار هست تولید بشه در گروه اقتصاد شبکه 1 سیما، هر فصل در خصوص ظرفیت های یک کشور پرداخته میشه.
فصل اول اینکار مخصوص کشور عراق و ظرفیت های بازار صادراتی این کشور هستش.
ما تاکنون تقریبا چنین رویکردی نداشتیم که درخواست های اینچنینی داشته باشیم و اعلام عمومی کنیم ولی باتوجه به سیاست هایی که هست چه در مجموعه خودمون و چه شبکه ارتباطی کاریمون تصمیم بر این گرفتیم که این فرصت رو اعلام عمومی کنیم و از جمیع نظرات و شبکه ارتباطی حضار بهره کافی رو ببریم با این نگاه که شخص و یا نهادی که لایق این تریبون باشه رو از دست ندیم.
فلذا اگر شما همراهان گرامی فرد حاذقی رو میشناسید در امر صادرات به کشور عراق که خوش بیان و دارای عقبه کاری درخور باشه بهمون معرفی بفرمایید.
🔴 راه ارتباطی:
@channel_karkhone
*شایان ذکر است انتخاب افراد نهایی برای ضبط، ارشیو و پخش برنامه برعهده ما نیست و هدف از این فراخوان شناسایی مجموعه ها و افراد صاحب نظر در زمینه صادرات به عراق است.
✅ @karkhone
مجموعه مستندی در 10 قسمت قرار هست تولید بشه در گروه اقتصاد شبکه 1 سیما، هر فصل در خصوص ظرفیت های یک کشور پرداخته میشه.
فصل اول اینکار مخصوص کشور عراق و ظرفیت های بازار صادراتی این کشور هستش.
ما تاکنون تقریبا چنین رویکردی نداشتیم که درخواست های اینچنینی داشته باشیم و اعلام عمومی کنیم ولی باتوجه به سیاست هایی که هست چه در مجموعه خودمون و چه شبکه ارتباطی کاریمون تصمیم بر این گرفتیم که این فرصت رو اعلام عمومی کنیم و از جمیع نظرات و شبکه ارتباطی حضار بهره کافی رو ببریم با این نگاه که شخص و یا نهادی که لایق این تریبون باشه رو از دست ندیم.
فلذا اگر شما همراهان گرامی فرد حاذقی رو میشناسید در امر صادرات به کشور عراق که خوش بیان و دارای عقبه کاری درخور باشه بهمون معرفی بفرمایید.
🔴 راه ارتباطی:
@channel_karkhone
*شایان ذکر است انتخاب افراد نهایی برای ضبط، ارشیو و پخش برنامه برعهده ما نیست و هدف از این فراخوان شناسایی مجموعه ها و افراد صاحب نظر در زمینه صادرات به عراق است.
✅ @karkhone
اگر ذهنم درست یاری کنه 3 سال پیش بود که بابت سخنرانی یکی از بزرگواران در محل دانشگاه شریف حضور پیدا کردم. اینکه صاحب رستوران زنجیره ای کارآفرین محسوب میشه در اذهان عمومی و کارشناسی الان برام مهم نیست ولی پای اون منبر یک حرفی شنیدم که هم بهم خیلی برخورد و هم شیرینی به جواب رسوندنش برام لذت بخش بود.
یک سوال از طرف سخنران اون برنامه (همان صاحب مجموعه رستوران ها) نقل به این مضمون که ما در ایران برند 100 ساله مگه داریم؟ چنتا داریم اصلا؟ یا شایدم پرسید که چرا ما در ایران برند 100 ساله نداریم؟!
درست خاطرم نیست...
از اون روز بود که ذرهبین گرفتم دستم برای جواب این سوال و خدا رو شکر تا امروز دوتا جواب که نه، دوتا محل دلخوشی از جنس اونایی که قند تو دلت آب میکنه رو پیدا کردم.
آره ان قلت توش میشه اورد که میتونست 10 تا باشه جای این عدد اگر چه ها میشد و نمیشد ولی حیفم میاد کلام خودم و وقت مخاطب رو بجای حرف زدن درباره این دوتا و دوتابعدی و بعدی های دیگه نکنم و به سوال بدون جواب فکر کنم.
کاری به عکس ها و خوش ساخت بودن یا نبودن ویدیو ندارم وقتی.
وقتی میدونم دارم لحظه های یکی از برند های 100 ساله مملکتم رو از دیده رد میکنم.
شما هم روش فکر کنید و جواب بدید. به من و به همدیگه تا تعدادمون زیاد بشه.
چنتا 100 ساله داریم؟
بهم دیگه اونها رو بشناسونیم
خواسته زیادی نیست.
https://t.me/Karkhoone/1615
*ضمنا نگارنده فرصت را غنیمت شمرده :
یاداور میشود که دیروز اولین سالگرد درگذشت مرحوم اسد الله عسگراولادی بود.
و ایضا مجموعه گلرنگ برنامهای با هدف جمع اوری محتواهای ارزنده پیرامون شخص استاد حاج محمد کریم فضلی دارد.
✅ @karkhone
یک سوال از طرف سخنران اون برنامه (همان صاحب مجموعه رستوران ها) نقل به این مضمون که ما در ایران برند 100 ساله مگه داریم؟ چنتا داریم اصلا؟ یا شایدم پرسید که چرا ما در ایران برند 100 ساله نداریم؟!
درست خاطرم نیست...
از اون روز بود که ذرهبین گرفتم دستم برای جواب این سوال و خدا رو شکر تا امروز دوتا جواب که نه، دوتا محل دلخوشی از جنس اونایی که قند تو دلت آب میکنه رو پیدا کردم.
آره ان قلت توش میشه اورد که میتونست 10 تا باشه جای این عدد اگر چه ها میشد و نمیشد ولی حیفم میاد کلام خودم و وقت مخاطب رو بجای حرف زدن درباره این دوتا و دوتابعدی و بعدی های دیگه نکنم و به سوال بدون جواب فکر کنم.
کاری به عکس ها و خوش ساخت بودن یا نبودن ویدیو ندارم وقتی.
وقتی میدونم دارم لحظه های یکی از برند های 100 ساله مملکتم رو از دیده رد میکنم.
شما هم روش فکر کنید و جواب بدید. به من و به همدیگه تا تعدادمون زیاد بشه.
چنتا 100 ساله داریم؟
بهم دیگه اونها رو بشناسونیم
خواسته زیادی نیست.
https://t.me/Karkhoone/1615
*ضمنا نگارنده فرصت را غنیمت شمرده :
یاداور میشود که دیروز اولین سالگرد درگذشت مرحوم اسد الله عسگراولادی بود.
و ایضا مجموعه گلرنگ برنامهای با هدف جمع اوری محتواهای ارزنده پیرامون شخص استاد حاج محمد کریم فضلی دارد.
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
✅ @karkhone
آقازادگان کمونیست ونزوئلا
| بیژن اشتری
قدمت آقازادگان کمونیست به دوران استالین باز می گردد. طبقه جدید یا نومن کلاتورا، به قول میلوان جیلاس، در همه کشورهای کمونیستی از امتیازات ویژه برخوردار بودند. اما در دوران معاصر این آقازادگان مرزهای تجمل و فساد را جابجا کرده اند. یک نمونه بارزش در ونزوئلای امروز، کشوری که مردمش در فقر مطلق غوطه میخورند و تورم و تحریمها امانشان را بریده. اما نیکولاس ارنستو مادورو، پسر سی ساله نیکولاس مادورو رئیس جمهور کمونیست ونزوئلا، بی توجه به مصائب مردم کشورش حسابی خوش می گذراند.
مردم اسم این آقا را گذاشته اند نیکولاسیتو که معنایش می شود "نیکولاس کوچولو". ایشان که خودش را کمونیستی مومن و متعهد می نامد، رئیس بخش فلزات گرانبهای ونزوئلا ست و کارش خرید طلا به قیمت ارزان از معدنکاران مستقل و فروش آن به قیمت های تورمی به بانک مرکزی ونزوئلا است. نیکولاس کوچولو مشاغل دیگری هم دارد از جمله مسئول امور سینمایی کشور و معاون پارلمانِ خود ساختهء مادورو است و تازگیها هم شده رئیس امور بازرسی دفتر ریاست جمهوری. اما نیکولاسیتو شهرت اصلی اش را به خاطر عیاشی های عنان گسیخته اش کسب کرده است. شش سال پیش فیلمی از او منتشر شد که در یک مهمانی در هتلی مجلل در کاراکاس دخترهای زیبا به پایش اسکناس های دلار می ریختند. البته نیکولاسیتو از آن زمان حواسش را کاملا جمع کرد که دیگر هیچ عکس و فیلمی از عیاشی هایش گرفته و پخش نشود. دو سه سال پیش یکی از دوست دخترهایش به اسم ریتا مورالس چند تا عکس از خوشگذرانی های نیکولاسیتو گرفت اما بادیگاردهای نیکولاسیتو بلافاصله به خانه ریتا ریختند، گوشی و لپ تاپش را مصادره کردند و خودش را هم به زندان مخوف ال هلیوکوئیدا بردند.
مادورو دو پسرخوانده هم دارد به اسامی اوسوال و گاویدیا که با خرج کردن پول های نجومی در سواحل زیبای اروپا و آمریکا به شهرت رسیده اند. تعداد بچه پولدارهای کمونیست ونزوئلایی البته پرشمار است. در راس آنها دختر چهل ساله هوگو چاوز قرار دارد که با دزدیدن ۴ میلیارد دلار پول در زمان پدرش تبدیل به ثروتمندترین زن ونزوئلا شده است. خواهر کوچکش، روسینس، هم دست کمی از او ندارد. اینها بچه های همان پدری هستند که زمانی گفته بود: "ثروتمند شدن کار بدی است؛یک کمونیست خوب هرگز ثروتمند نمی شود."
✅ @karkhone
| بیژن اشتری
قدمت آقازادگان کمونیست به دوران استالین باز می گردد. طبقه جدید یا نومن کلاتورا، به قول میلوان جیلاس، در همه کشورهای کمونیستی از امتیازات ویژه برخوردار بودند. اما در دوران معاصر این آقازادگان مرزهای تجمل و فساد را جابجا کرده اند. یک نمونه بارزش در ونزوئلای امروز، کشوری که مردمش در فقر مطلق غوطه میخورند و تورم و تحریمها امانشان را بریده. اما نیکولاس ارنستو مادورو، پسر سی ساله نیکولاس مادورو رئیس جمهور کمونیست ونزوئلا، بی توجه به مصائب مردم کشورش حسابی خوش می گذراند.
مردم اسم این آقا را گذاشته اند نیکولاسیتو که معنایش می شود "نیکولاس کوچولو". ایشان که خودش را کمونیستی مومن و متعهد می نامد، رئیس بخش فلزات گرانبهای ونزوئلا ست و کارش خرید طلا به قیمت ارزان از معدنکاران مستقل و فروش آن به قیمت های تورمی به بانک مرکزی ونزوئلا است. نیکولاس کوچولو مشاغل دیگری هم دارد از جمله مسئول امور سینمایی کشور و معاون پارلمانِ خود ساختهء مادورو است و تازگیها هم شده رئیس امور بازرسی دفتر ریاست جمهوری. اما نیکولاسیتو شهرت اصلی اش را به خاطر عیاشی های عنان گسیخته اش کسب کرده است. شش سال پیش فیلمی از او منتشر شد که در یک مهمانی در هتلی مجلل در کاراکاس دخترهای زیبا به پایش اسکناس های دلار می ریختند. البته نیکولاسیتو از آن زمان حواسش را کاملا جمع کرد که دیگر هیچ عکس و فیلمی از عیاشی هایش گرفته و پخش نشود. دو سه سال پیش یکی از دوست دخترهایش به اسم ریتا مورالس چند تا عکس از خوشگذرانی های نیکولاسیتو گرفت اما بادیگاردهای نیکولاسیتو بلافاصله به خانه ریتا ریختند، گوشی و لپ تاپش را مصادره کردند و خودش را هم به زندان مخوف ال هلیوکوئیدا بردند.
مادورو دو پسرخوانده هم دارد به اسامی اوسوال و گاویدیا که با خرج کردن پول های نجومی در سواحل زیبای اروپا و آمریکا به شهرت رسیده اند. تعداد بچه پولدارهای کمونیست ونزوئلایی البته پرشمار است. در راس آنها دختر چهل ساله هوگو چاوز قرار دارد که با دزدیدن ۴ میلیارد دلار پول در زمان پدرش تبدیل به ثروتمندترین زن ونزوئلا شده است. خواهر کوچکش، روسینس، هم دست کمی از او ندارد. اینها بچه های همان پدری هستند که زمانی گفته بود: "ثروتمند شدن کار بدی است؛یک کمونیست خوب هرگز ثروتمند نمی شود."
✅ @karkhone
ادعای مایکروسافت: حملات سایبری چین، روسیه و ایران به کمپینهای انتخاباتی در آمریکا
| بومرنگ
یکی از مدیران امنیتی مایکروسافت اعلام کرده: در هفتههای اخیر سرویسهای امنیتی روسیه برای نفوذ به ۷۰۰۰ اکانت، شامل مقامات درگیر در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، تلاش کردهاند. چین برای دستیابی به ایمیل افراد وابسته به کمپین جو بایدن تلاش کرده و ایران نیز اکانت مقامات دولتی و وابسته به کمپین ترامپ را هدف قرار داده [جزییات]
منبع: NBCNEWS
✅ @karkhone
| بومرنگ
یکی از مدیران امنیتی مایکروسافت اعلام کرده: در هفتههای اخیر سرویسهای امنیتی روسیه برای نفوذ به ۷۰۰۰ اکانت، شامل مقامات درگیر در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، تلاش کردهاند. چین برای دستیابی به ایمیل افراد وابسته به کمپین جو بایدن تلاش کرده و ایران نیز اکانت مقامات دولتی و وابسته به کمپین ترامپ را هدف قرار داده [جزییات]
منبع: NBCNEWS
✅ @karkhone
هسته معاملات بورس، بومی می شود
با توجه به دردسرهایی که اختلالات هسته معاملات در معاملات بورس ایجاد کرده است و همچنان نیز این بازار با این مشکل دستوپنجه نرم میکند، رئیس مرکز فناوری اطلاعات و توسعه اقتصاد هوشمند وزارت اقتصاد از رونمایی هسته معاملات بومی تا پایان سال خبر داد./ایسنا
گفتنی است هسته معاملات بورس تهران متعلق به شرکت آتوس است. آتوس (Atos)، یک شرکت بزرگ فرانسوی است، که در زمینه ارائه خدمات برونسپاری و مشاوره اطلاعاتی فعالیت میکند. بنا بر آنچه در ویکیپدیای فارسی نوشته شده است: شرکت آتوس در سال ۱۹۹۷ راهاندازی شد و هماکنون پس از شرکت آیبیام دومین شرکت بزرگ فناوری اطلاعات در اروپا و هفتمین شرکت ارائه خدمات فناوری اطلاعات جهان، است. این شرکت در حال حاضر در کشورهایی مانند فرانسه، آلمان، هلند، اسپانیا، هند و مراکش حضور دارد؛ منتها حضور این شرکت در ایران بدلیل تحریم و تنشهای مکرر سیاسی بین ایران و فرانسه توسط مدیران این شرکت به صورت رسمی پذیرفته نمیشود.
✅ @karkhone
با توجه به دردسرهایی که اختلالات هسته معاملات در معاملات بورس ایجاد کرده است و همچنان نیز این بازار با این مشکل دستوپنجه نرم میکند، رئیس مرکز فناوری اطلاعات و توسعه اقتصاد هوشمند وزارت اقتصاد از رونمایی هسته معاملات بومی تا پایان سال خبر داد./ایسنا
گفتنی است هسته معاملات بورس تهران متعلق به شرکت آتوس است. آتوس (Atos)، یک شرکت بزرگ فرانسوی است، که در زمینه ارائه خدمات برونسپاری و مشاوره اطلاعاتی فعالیت میکند. بنا بر آنچه در ویکیپدیای فارسی نوشته شده است: شرکت آتوس در سال ۱۹۹۷ راهاندازی شد و هماکنون پس از شرکت آیبیام دومین شرکت بزرگ فناوری اطلاعات در اروپا و هفتمین شرکت ارائه خدمات فناوری اطلاعات جهان، است. این شرکت در حال حاضر در کشورهایی مانند فرانسه، آلمان، هلند، اسپانیا، هند و مراکش حضور دارد؛ منتها حضور این شرکت در ایران بدلیل تحریم و تنشهای مکرر سیاسی بین ایران و فرانسه توسط مدیران این شرکت به صورت رسمی پذیرفته نمیشود.
✅ @karkhone
دوره آنلاین تکنیکهای ساخت پرزنتیشن حرفهای با پاورپوینت
#پاورپوینت بیشک موفقترین نرمافزار طراحی پرزنتیشن است که با آپدیت جدید در نسخه ۲۰۱۹ توانسته همچنان در رقابت با نرمافزارهای Prezi و Focusky حرفهای جدیدی برای گفتن داشته باشد.
در این دوره آنلاین سعی شده است در قالب یک دوره کاربردی به تکنیکها و ترفندهای عملی بپردازیم.
⏰ مدت دوره: ۱۰ ساعت - ۵ جلسه
📆 شروع دوره: اول مهر
💎 5 نفر اول میتوانند با کد تخفیف ۲۰٪ در این برنامه ثبتنام کنند:
Karkhone
برای مشاهده سرفصل ها و ثبت نام روی لینک زیر کلیک کنید:
https://bit.ly/3bXv3ar
#تبلیغ
#پاورپوینت بیشک موفقترین نرمافزار طراحی پرزنتیشن است که با آپدیت جدید در نسخه ۲۰۱۹ توانسته همچنان در رقابت با نرمافزارهای Prezi و Focusky حرفهای جدیدی برای گفتن داشته باشد.
در این دوره آنلاین سعی شده است در قالب یک دوره کاربردی به تکنیکها و ترفندهای عملی بپردازیم.
⏰ مدت دوره: ۱۰ ساعت - ۵ جلسه
📆 شروع دوره: اول مهر
💎 5 نفر اول میتوانند با کد تخفیف ۲۰٪ در این برنامه ثبتنام کنند:
Karkhone
برای مشاهده سرفصل ها و ثبت نام روی لینک زیر کلیک کنید:
https://bit.ly/3bXv3ar
#تبلیغ
چرا بزرگ زیباست؟ تئوریها و واقعیتها
| دکتر حمید پاداش؛ عضو هیأت علمی دانشگاه تهران و مترجم کتاب بزرگ زیباست
کتاب "بزرگ زیباست" دو افسانه مربوط به شرکتهای کوچک و متوسط را به باد انتقاد شدید گرفته است: افسانه اشتغالزایی شرکتهای کوچک و افسانه نبوغ در گاراژ.
افسانه نبوغ در گاراژ، استارت آپها را منشأ نوآوری تعریف میکند. هر چه شرکتها جوانتر باشند نوآورترند. اگر به داستان ظهور غولهای تکنولوژی امروز نظیر اپل و گوگل نگاه کنید میبینید خاستگاه اصلی اینها گاراژهای کوچک بودهاند. این افسانه غلط از دو تفسیر از دو کتاب شومپیتر نشأت گرفته است؛ کتاب نظریه توسعه اقتصادی در سال ۱۹۱۱ که بر کارآفرینی فردی تمرکز دارد(شومپیتر ۱) و کتاب سرمایهداری، سوسیالیسم و دموکراسی در سال ۱۹۴۲ که بر نوآوری بنگاههای بزرگ متمرکز است(شومپیتر ۲). از نگاه شومپیتر ۲، در صنعت مدرن، تعداد اندکی از شرکتهای بزرگ، ابزاری عالی برای تحریک تغییرات فناوارنه هستند در حالی که در شومپیتر ۱، تخریب خلاق را فردکارآفرین انجام میدهد. کارآفرینی شومپیتر ۱، کارآفرینی حداقلی و کارآفرینی شومپیتر ۲ کارآفرینی تحولی است.
اقتصادهای ضعیف مملو از کارآفرینی حداقلی و اقتصادهای پیشرفته مملو از کارآفرینی تحولی هستند. هرچه کشورها فقیرتر باشند درصد بیشتری از مردم خوداشتغال میشوند؛ نرخ خوداشتغالی در آمریکای شمالی ۷ درصد، اروپا و در جنوب شرق آسیا ۴۱ درصد است. این نرخ در بروندی ۸۹.۹ درصد است. فقیرترین کشورها، صادرات با ارزش افزوده پایینتری دارند و معمولاً توریسم را راه حل برونرفت از فقر تلقی میکنند(سهم توریسم از صادرات در آمریکا ۱۱ درصد و در باهاماس ۷۳ درصد است). تنها عاملی که میتواند ۵ عامل به ظاهر غیرمرتبط (خوداشتغالی، حجم و ترکیب صادرات، درآمدسرانه، نابرابری، نرخ استارت آپها) را به هم وصل کند و تبیینکننده عملکرد اقتصادهای فقیر در مقابل اقتصادهای ثروتمند باشد شرکتهای بزرگ است. در اقتصادهای ثروتمند، بزرگها مشغول تولید و اشتغال هستند و در اقتصادهای فقیر، بخشهای غیررسمی، کشاورزان و خردهفروشان مسؤول کل اقتصاد هستند.
بنابراین، وقتی میخواهید بزرگ را در مقابل کوچک ارزیابی و مقایسه کنید بهتر است ارتباط شرکتهای بزرگ را با خوداشتغالی، درآمد سرانه، صادرات، نابرابری و نرخ استارت آپها بررسی کنید. این است واقعیت "بزرگ زیباست" در برابر افسانه"کوچک زیباست".
اما اگر ماجرا این است آیا هنوز میشود به سیاستگذاری توسعه بویژه در کشورهای فقیر امیدوار بود؟ در واقع، از منظر سیاستگذاری توسعه، ماجرای بزرگ زیباست چه دلالتهایی دارد؟ حداقل ۵ مکتب فکری درباره ساختار و سیاست اندازه بنگاه در تاریخ اندیشههای اقتصادی قابل تفکیک است؛ لیبرتاریانیسم، نئولیبرالیسم جهانی، محلیگرایی پیشرونده، حمایتگرایی ملی و توسعهگرایی ملی.
لیبرتارینها با الهام از مکتب اتریش، بر مبنای آزادی کسب و کار و آزادی مبادله، هدف شرکتها را تعقیب نفع خصوصی میدانند و از شرکتهای کوچک به دلیل کمک به افزایش رقابت دفاع میکنند و گرایش به بنگاههای بزرگ را با سرمایهداری رفاقتی همسو میبینند.
برای نئولیبرالها اندازه بنگاه اهمیتی ندارد. بااین حال، کوچکگرایی را به عنوان جریان غالب سیاسی حمایت میکنند.
از نظر محلیگرایان، شرکتهای SME اساس اقتصاد محلی و منطقهای هستند و نیازی به شرکتهای بزرگ با توجه به مقیاس محل و منطقه وجود ندارد. در مناطق، زنجیرههای بزرگ تولید موضوعیت ندارند.
حمایتگرایی ملی که با جمهوریخواهی ترامپی گره خورده، بر اساس رویکرد پوپولیستی خود به شدت به بنگاههای بزرگ حمله میکند. همچنین، هرگونه سیاست تجارت آزاد و گردش آزاد نیروی کار از جمله مهاجرین را به شدت رد میکند.
در مکتب توسعهگرایی ملی، یگانه هدف سیاست عبارت است از حداکثر کردن رشد نوآوری و بهرهوری ملی. توسعهگرایی ملی نیاز به یک دولت توسعهگرای فعال دارد که بنگاههای بزرگ را درخدمت نوآوری، بهرهوری، صادرات و رقابتپذیری تعریف میکند.
مبنای سیاستگذاری در مکتب توسعهگرایی ملی، توزیع قابلیتهای بهرهوری و ثروت بین ملتهاست و هدف دولت توسعهگرا حداکثرسازی بازارهای خارجی برای صادرات با ارزش افزوده بالا در نظر گرفته میشود. در فضای توسعهگرایی ملی، اصل اساسی نه رقابت صرف است نه همکاری محض. بلکه اصل همکاری-رقابت است که توسط یک سیاست درست رقابتی در سطح ملی تضمین میشود. بدین ترتیب، اگر اندیشهها و سیاستها در کشورهای مختلف به دنبال تحقق بزرگها هستند ناگزیر باید رویکرد توسعه گرایی ملی را در پیش بگیرند. این است آخرین توصیه آخرین فصل کتاب "بزرگ زیباست".
✅ @karkhone
| دکتر حمید پاداش؛ عضو هیأت علمی دانشگاه تهران و مترجم کتاب بزرگ زیباست
کتاب "بزرگ زیباست" دو افسانه مربوط به شرکتهای کوچک و متوسط را به باد انتقاد شدید گرفته است: افسانه اشتغالزایی شرکتهای کوچک و افسانه نبوغ در گاراژ.
افسانه نبوغ در گاراژ، استارت آپها را منشأ نوآوری تعریف میکند. هر چه شرکتها جوانتر باشند نوآورترند. اگر به داستان ظهور غولهای تکنولوژی امروز نظیر اپل و گوگل نگاه کنید میبینید خاستگاه اصلی اینها گاراژهای کوچک بودهاند. این افسانه غلط از دو تفسیر از دو کتاب شومپیتر نشأت گرفته است؛ کتاب نظریه توسعه اقتصادی در سال ۱۹۱۱ که بر کارآفرینی فردی تمرکز دارد(شومپیتر ۱) و کتاب سرمایهداری، سوسیالیسم و دموکراسی در سال ۱۹۴۲ که بر نوآوری بنگاههای بزرگ متمرکز است(شومپیتر ۲). از نگاه شومپیتر ۲، در صنعت مدرن، تعداد اندکی از شرکتهای بزرگ، ابزاری عالی برای تحریک تغییرات فناوارنه هستند در حالی که در شومپیتر ۱، تخریب خلاق را فردکارآفرین انجام میدهد. کارآفرینی شومپیتر ۱، کارآفرینی حداقلی و کارآفرینی شومپیتر ۲ کارآفرینی تحولی است.
اقتصادهای ضعیف مملو از کارآفرینی حداقلی و اقتصادهای پیشرفته مملو از کارآفرینی تحولی هستند. هرچه کشورها فقیرتر باشند درصد بیشتری از مردم خوداشتغال میشوند؛ نرخ خوداشتغالی در آمریکای شمالی ۷ درصد، اروپا و در جنوب شرق آسیا ۴۱ درصد است. این نرخ در بروندی ۸۹.۹ درصد است. فقیرترین کشورها، صادرات با ارزش افزوده پایینتری دارند و معمولاً توریسم را راه حل برونرفت از فقر تلقی میکنند(سهم توریسم از صادرات در آمریکا ۱۱ درصد و در باهاماس ۷۳ درصد است). تنها عاملی که میتواند ۵ عامل به ظاهر غیرمرتبط (خوداشتغالی، حجم و ترکیب صادرات، درآمدسرانه، نابرابری، نرخ استارت آپها) را به هم وصل کند و تبیینکننده عملکرد اقتصادهای فقیر در مقابل اقتصادهای ثروتمند باشد شرکتهای بزرگ است. در اقتصادهای ثروتمند، بزرگها مشغول تولید و اشتغال هستند و در اقتصادهای فقیر، بخشهای غیررسمی، کشاورزان و خردهفروشان مسؤول کل اقتصاد هستند.
بنابراین، وقتی میخواهید بزرگ را در مقابل کوچک ارزیابی و مقایسه کنید بهتر است ارتباط شرکتهای بزرگ را با خوداشتغالی، درآمد سرانه، صادرات، نابرابری و نرخ استارت آپها بررسی کنید. این است واقعیت "بزرگ زیباست" در برابر افسانه"کوچک زیباست".
اما اگر ماجرا این است آیا هنوز میشود به سیاستگذاری توسعه بویژه در کشورهای فقیر امیدوار بود؟ در واقع، از منظر سیاستگذاری توسعه، ماجرای بزرگ زیباست چه دلالتهایی دارد؟ حداقل ۵ مکتب فکری درباره ساختار و سیاست اندازه بنگاه در تاریخ اندیشههای اقتصادی قابل تفکیک است؛ لیبرتاریانیسم، نئولیبرالیسم جهانی، محلیگرایی پیشرونده، حمایتگرایی ملی و توسعهگرایی ملی.
لیبرتارینها با الهام از مکتب اتریش، بر مبنای آزادی کسب و کار و آزادی مبادله، هدف شرکتها را تعقیب نفع خصوصی میدانند و از شرکتهای کوچک به دلیل کمک به افزایش رقابت دفاع میکنند و گرایش به بنگاههای بزرگ را با سرمایهداری رفاقتی همسو میبینند.
برای نئولیبرالها اندازه بنگاه اهمیتی ندارد. بااین حال، کوچکگرایی را به عنوان جریان غالب سیاسی حمایت میکنند.
از نظر محلیگرایان، شرکتهای SME اساس اقتصاد محلی و منطقهای هستند و نیازی به شرکتهای بزرگ با توجه به مقیاس محل و منطقه وجود ندارد. در مناطق، زنجیرههای بزرگ تولید موضوعیت ندارند.
حمایتگرایی ملی که با جمهوریخواهی ترامپی گره خورده، بر اساس رویکرد پوپولیستی خود به شدت به بنگاههای بزرگ حمله میکند. همچنین، هرگونه سیاست تجارت آزاد و گردش آزاد نیروی کار از جمله مهاجرین را به شدت رد میکند.
در مکتب توسعهگرایی ملی، یگانه هدف سیاست عبارت است از حداکثر کردن رشد نوآوری و بهرهوری ملی. توسعهگرایی ملی نیاز به یک دولت توسعهگرای فعال دارد که بنگاههای بزرگ را درخدمت نوآوری، بهرهوری، صادرات و رقابتپذیری تعریف میکند.
مبنای سیاستگذاری در مکتب توسعهگرایی ملی، توزیع قابلیتهای بهرهوری و ثروت بین ملتهاست و هدف دولت توسعهگرا حداکثرسازی بازارهای خارجی برای صادرات با ارزش افزوده بالا در نظر گرفته میشود. در فضای توسعهگرایی ملی، اصل اساسی نه رقابت صرف است نه همکاری محض. بلکه اصل همکاری-رقابت است که توسط یک سیاست درست رقابتی در سطح ملی تضمین میشود. بدین ترتیب، اگر اندیشهها و سیاستها در کشورهای مختلف به دنبال تحقق بزرگها هستند ناگزیر باید رویکرد توسعه گرایی ملی را در پیش بگیرند. این است آخرین توصیه آخرین فصل کتاب "بزرگ زیباست".
✅ @karkhone
ناوگانم را بگیر، پپسیام را نه! چگونه پپسی تبدیل به ششمین نیروی دریایی بزرگ جهان شد؟
نمایشگاه ایالات متحده آمریکا-اتحاد جماهیر شوروی:
طرحی برای برپایی نمایشگاهی جهت به نمایش گذاشتن سبک زندگی معمولی آمریکایی وجود داشت. هدف آن بود که مردم اتحاد جماهیر شوروی بتواند احساس زندگی در یک کشور کاپیتالیستی را تجربه کنند و برعکس. نمایشگاه آمریکا در مسکو برپا شد، و به دنبال آن نمایشگاه شوروی در نیویورک.
نمایشگاهها در تابستان ۱۹۵۹ برگزار شدند. طی نمایشگاه مسکو، مردم شوروی دید کلیای نسبت به پیچیدگیها و دلفریبیهای زندگی در جهان پر ابزار سرمایهداری به دست آوردند.
نیکیتا خروشچف و معاون رئیس جمهور ریچارد نیکسون در «بحث آشپزخانه» مشارکت کردند. در این بحث، رهبران دو کشور بر سر شایستگیهای نظامهایشان به بحث پرداختند. این نمایشگاه بازار شوروی را به روی شرکتهای آمریکایی همچون آیبیام، دیزنی، و غیره باز کرد، و یک شرکت آمریکایی از آن به خوبی بهره برد.
فشار پپسی:
شب پیش از این رویداد، عضو هیأت مدیره و مدیرعامل بعدی پپسی، دونالد ام. کندال، به ریچارد نیکسون اصرار کرده بود که از خروشچف بخواهد که مقداری پپسی بچشد. پس از بحث آشپزخانه، نیکسون خروشچف را به یک غرفهی فروش نوشیدنیهای غیرالکلی برد و به نخستوزیر پیشنهاد پپسی را داد. خروشچف و همراهان عاشق پپسی شدند، و پس از مذاکرات، پپسی صادرات محلول قندی (نوشابه) خود به شوروی را در سال ۱۹۷۲ آغاز کرد و کوکا کولا را از بازار شوروی بیرون راند.
ورود پپسی به شوروی رویدادی غوغایی بود که نخستین شرکت از یک کشور کاپیتالیستی کالای مصرفی محبوبی را در اتحاد جماهیر ارائه میداد. ولی پپسی مشکلات خود را داشت.
پپسی نمیتوانست روبل روسی را بهعنوان بازپرداخت بپذیرد؛ زیرا ارزش آن از سوی حکومت شوروی کنترل میشد و در نتیجه بیرون بردن آن از شوروی دشوار بود. پپسی با راهحل آسانی کنار آمد، دریافت ودکای Stolichnaya، در ازای نوشابهی پپسی. تبادل ودکا بهخوبی پیش میرفت؛ زیرا فروش پپسی شوروی برای سالها رشد روزافزون داشت.
در سال ۱۹۸۰ آمریکا محصولات شوروی را بهخاطر تهاجم شوروی به افغانستان تحریم کرد که شامل ودکا نیز میشد. از آنجاکه بازار آمریکا، دیگر ودکای روسی را نمیپذیرفت، پپسی پول موردنیاز را به شیوهی دیگری درخواست کرد. در سال ۱۹۸۹، حکومت شوروی و پپسی توافق عجیبی را امضا کردند که براساس آن شرکت پپسی بهعنوان یک واسطه برای اوراق کردن ۱۷ زیردریایی قدیمی و ۳ کشتی جنگی عمل میکرد.
معاملهی نیروی دریایی!
این اوراقسازی پول زیادی برای پپسی به ارمغان آورد. شوروی بخشی از نیروی دریایی خود را برای یک بطری شکر گازدار اوراق کرد! به تمسخر ادعا میشد که پپسی زودتر از آمریکا توانسته شوروی را خلع سلاح کند. این معامله به اندازهی کافی پول تولید کرد که عملیات پپسی شوروی را برای چند سال پاسخ دهد، بنابراین قرارداد جدیدی در سال ۱۹۹۰ حاصل شد.
در سال ۱۹۹۰ شرکت پپسی نزدیک به عقد معاملهی ۳۰۰ میلیون دلاری با شوروی بود تا در ازای ارائهی پپسی تا سال ۲۰۰۰ حق افتتاح رستوانهای زنجیرهای پیتزا هات (Pizza Hut) را به دست آورد. طبق این قرارداد، پپسی میتوانست تولیدش را در شوروی دو برابر کند و امکانات بطریسازیاش را در آنجا ارتقا دهد.
در برابر، شوروی یک ناوگان نفتکش برای پپسی میساخت. پپسی این نفتکشها را به دیگر شرکتها اجاره میداد و به ازایش پول دریافت میکرد. معاملهی پپسی بزرگترین معاملهای بود که توسط یک شرکت آمریکایی با شوروی انجام گرفته است.
فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی:
همه چیز برای پپسی از آنجا به زوال رفت. در سال ۱۹۹۰ اتحاد جماهیر شوروی به کشورهای کوچکتری تبدیل شد که داراییهای پپسی را تصاحب کردند. محدودهی کشتیسازی حالا در بلاروس بود که برای نفتکشها پول میخواست. لیتوانی، که پنیر موتزارلا برای پیتزا هات تولید میکرد، تنها دلار آمریکا را برای بازپرداخت تقاضا میکرد. در همین حال، کوکا کولا به بازار روسیه وارد شد؛ پایان انحصار پپسی.
تحت معاملهی ۱۹۸۹، پپسی ششمین نیروی دریایی بزرگ جهان شد. متأسفانه آنها آن ناوگان را فروختند تا بتوانند آب گازدار شیرین بیشتری بفروشند!
برای مطالعهی بیشتر:
https://www.atlasobscura.com/articles/soviet-union-pepsi-ships
✅ @karkhone
نمایشگاه ایالات متحده آمریکا-اتحاد جماهیر شوروی:
طرحی برای برپایی نمایشگاهی جهت به نمایش گذاشتن سبک زندگی معمولی آمریکایی وجود داشت. هدف آن بود که مردم اتحاد جماهیر شوروی بتواند احساس زندگی در یک کشور کاپیتالیستی را تجربه کنند و برعکس. نمایشگاه آمریکا در مسکو برپا شد، و به دنبال آن نمایشگاه شوروی در نیویورک.
نمایشگاهها در تابستان ۱۹۵۹ برگزار شدند. طی نمایشگاه مسکو، مردم شوروی دید کلیای نسبت به پیچیدگیها و دلفریبیهای زندگی در جهان پر ابزار سرمایهداری به دست آوردند.
نیکیتا خروشچف و معاون رئیس جمهور ریچارد نیکسون در «بحث آشپزخانه» مشارکت کردند. در این بحث، رهبران دو کشور بر سر شایستگیهای نظامهایشان به بحث پرداختند. این نمایشگاه بازار شوروی را به روی شرکتهای آمریکایی همچون آیبیام، دیزنی، و غیره باز کرد، و یک شرکت آمریکایی از آن به خوبی بهره برد.
فشار پپسی:
شب پیش از این رویداد، عضو هیأت مدیره و مدیرعامل بعدی پپسی، دونالد ام. کندال، به ریچارد نیکسون اصرار کرده بود که از خروشچف بخواهد که مقداری پپسی بچشد. پس از بحث آشپزخانه، نیکسون خروشچف را به یک غرفهی فروش نوشیدنیهای غیرالکلی برد و به نخستوزیر پیشنهاد پپسی را داد. خروشچف و همراهان عاشق پپسی شدند، و پس از مذاکرات، پپسی صادرات محلول قندی (نوشابه) خود به شوروی را در سال ۱۹۷۲ آغاز کرد و کوکا کولا را از بازار شوروی بیرون راند.
ورود پپسی به شوروی رویدادی غوغایی بود که نخستین شرکت از یک کشور کاپیتالیستی کالای مصرفی محبوبی را در اتحاد جماهیر ارائه میداد. ولی پپسی مشکلات خود را داشت.
پپسی نمیتوانست روبل روسی را بهعنوان بازپرداخت بپذیرد؛ زیرا ارزش آن از سوی حکومت شوروی کنترل میشد و در نتیجه بیرون بردن آن از شوروی دشوار بود. پپسی با راهحل آسانی کنار آمد، دریافت ودکای Stolichnaya، در ازای نوشابهی پپسی. تبادل ودکا بهخوبی پیش میرفت؛ زیرا فروش پپسی شوروی برای سالها رشد روزافزون داشت.
در سال ۱۹۸۰ آمریکا محصولات شوروی را بهخاطر تهاجم شوروی به افغانستان تحریم کرد که شامل ودکا نیز میشد. از آنجاکه بازار آمریکا، دیگر ودکای روسی را نمیپذیرفت، پپسی پول موردنیاز را به شیوهی دیگری درخواست کرد. در سال ۱۹۸۹، حکومت شوروی و پپسی توافق عجیبی را امضا کردند که براساس آن شرکت پپسی بهعنوان یک واسطه برای اوراق کردن ۱۷ زیردریایی قدیمی و ۳ کشتی جنگی عمل میکرد.
معاملهی نیروی دریایی!
این اوراقسازی پول زیادی برای پپسی به ارمغان آورد. شوروی بخشی از نیروی دریایی خود را برای یک بطری شکر گازدار اوراق کرد! به تمسخر ادعا میشد که پپسی زودتر از آمریکا توانسته شوروی را خلع سلاح کند. این معامله به اندازهی کافی پول تولید کرد که عملیات پپسی شوروی را برای چند سال پاسخ دهد، بنابراین قرارداد جدیدی در سال ۱۹۹۰ حاصل شد.
در سال ۱۹۹۰ شرکت پپسی نزدیک به عقد معاملهی ۳۰۰ میلیون دلاری با شوروی بود تا در ازای ارائهی پپسی تا سال ۲۰۰۰ حق افتتاح رستوانهای زنجیرهای پیتزا هات (Pizza Hut) را به دست آورد. طبق این قرارداد، پپسی میتوانست تولیدش را در شوروی دو برابر کند و امکانات بطریسازیاش را در آنجا ارتقا دهد.
در برابر، شوروی یک ناوگان نفتکش برای پپسی میساخت. پپسی این نفتکشها را به دیگر شرکتها اجاره میداد و به ازایش پول دریافت میکرد. معاملهی پپسی بزرگترین معاملهای بود که توسط یک شرکت آمریکایی با شوروی انجام گرفته است.
فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی:
همه چیز برای پپسی از آنجا به زوال رفت. در سال ۱۹۹۰ اتحاد جماهیر شوروی به کشورهای کوچکتری تبدیل شد که داراییهای پپسی را تصاحب کردند. محدودهی کشتیسازی حالا در بلاروس بود که برای نفتکشها پول میخواست. لیتوانی، که پنیر موتزارلا برای پیتزا هات تولید میکرد، تنها دلار آمریکا را برای بازپرداخت تقاضا میکرد. در همین حال، کوکا کولا به بازار روسیه وارد شد؛ پایان انحصار پپسی.
تحت معاملهی ۱۹۸۹، پپسی ششمین نیروی دریایی بزرگ جهان شد. متأسفانه آنها آن ناوگان را فروختند تا بتوانند آب گازدار شیرین بیشتری بفروشند!
برای مطالعهی بیشتر:
https://www.atlasobscura.com/articles/soviet-union-pepsi-ships
✅ @karkhone
Atlas Obscura
When the Soviet Union Paid Pepsi in Warships
The company had a long, strange relationship with the U.S.S.R.
دولت و ایجاد نوندونی
داستان معروف آقاسی، وزیر محمدشاه قاجار را شنیدهاید که به ایجاد قنات خیلی علاقهمند بود: به او گفتند که فلان قنات که دادهای حفر کنند به آب نمیرسد. جواب داد: برای ما آب نشود، برای قناتکن که نان میشود!
حال اگر آن زمان فقط داستان قنات بود، الان داستان کلی "نوندونی" دیگر است که دولتهای مدرن درست کردهاند! از اینها آبی برای کسی به دست نمیآید، ولی انواع و اقسام سرابِ خوشگل برای مردمان ایجاد میشود، و برای افراد دیگری جای نان و نوندونی میشود.
و البته، طبق معمولِ همیشه، قصد حکومت اصلاً و ابداً ایجادِ نوندونی نیست، بلکه خدمت به مردم و حمایت از آنها و مواظبت از آنهاست.
مثلاً کانونِ وکلا به منظور ایجاد انحصار برای تعدادی خاص نیست تا، به مددِ آن انحصار، از رقابت مصون باشند و هر مبلغی بخواهند و بتوانند از موکلان اخذ کنند. نه! اصلاً و ابداً! بلکه هدف آن است که، یک وقت خدای نکرده، رعایای نادان و بیسواد نروند سراغ کسی که وکالت بلد نیست. حالا اینکه وکلای رسمی، خیلی اوقات، در پروندهها گندهای بزرگ میزنند، و کماکان حقالوکاله سنگین خود را طلبکارند، خیلی نکته مهمی نیست، البته. بالاخره کار که بیاشکال نمیشود! البته کارِ آقابالاسریها همیشه اشکالات کوچک دارد، برعکسِ کارِ رعایا که همیشه سرتاپایش اشکال است، و بنابراین باید مواظبشان بود.
یا چیزی که مستقیم به آب مربوط میشود: سدسازی البته برای ایجاد نوندونی برای این ارگان و آن شرکت و آن "کارشناس" و آن تکنوکرات و .... نیست، چنانچه اُفتد و دانی! بلکه برای حل مشکل آب است. حالا اگر چندتا فاجعه زیستمحیطی و شوری آب و فقر و فلاکتِ تعدادی مردم را موجب شد، خیلی موردی ندارد. بالاخره کار که بیاشکال نمیشود!
یک نکته جالب در مورد این نوندونیها این است که افرادی که به آنها میرسند، خیلی از رقابت خوششان نمیآید، و سعی میکنند راه رسیدن به آن نوندونی را به انحاء مختلف برای دیگران، به خصوص غریبهها، سخت کنند.
مثالش بسیاری از بوروکراسیهای کشور. مثلاً دانشگاهها! بامزه است اساتیدی که بدون مقاله و یا با بیمحتواترین مقالاتِ ممکن به درجهی استادی رسیدند و رئیس و معاون شدند، بعدش یادشان افتاد که باید در مسئله ارتقاء سختگیری "علمی" کرد.
یا مثال دیگر، صنفهای انحصاری مختلفی چون کانون وکلا، جامعهی مهندسی، دندانپزشکان، آژانسهای تاکسی (قبل از داستان تاکسی اینترنتی) و غیره است. اعضای این نوندونیها هم نمیخواهند بقیه به راحتی، در نانی که دولت به واسطه انحصاربخشی در سفره آنان آورده، با دیگران شریک شوند.
مطمئن باشید اگر واکسیها هم لابی قوی داشتند، به کمک دولت یک صنف انحصاری واکسیها راه میانداختند، و بعدش هم هزار و یک دلیل منطقی و مجابکننده برای این انحصار تولید میکردند. بالاخره کار خطیر واکس زدن که کار هر کسی نیست! و مردم همنادانتر از آنند که واکس خوب را از واکس بد تشخیص دهند، ولی همان مردم آن قدر عاقلاند که میتوانند رئیسجمهور خوب را انتخاب کنند. مردم این قدر نادانند که نباید اجازه داد هر که را خواستند برای وکالتِ کار شخصی خود انتخاب کنند، ولی آن قدر دانایند که میتوانند برای کشور و امور دیگران وکیلِ مجلس انتخاب کنند.
کلام آخر، آیا لازم است بگویم هزینهی نان مورد مصرف در نوندونیها از جیب چه کسی میرود؟
✅ @karkhone
داستان معروف آقاسی، وزیر محمدشاه قاجار را شنیدهاید که به ایجاد قنات خیلی علاقهمند بود: به او گفتند که فلان قنات که دادهای حفر کنند به آب نمیرسد. جواب داد: برای ما آب نشود، برای قناتکن که نان میشود!
حال اگر آن زمان فقط داستان قنات بود، الان داستان کلی "نوندونی" دیگر است که دولتهای مدرن درست کردهاند! از اینها آبی برای کسی به دست نمیآید، ولی انواع و اقسام سرابِ خوشگل برای مردمان ایجاد میشود، و برای افراد دیگری جای نان و نوندونی میشود.
و البته، طبق معمولِ همیشه، قصد حکومت اصلاً و ابداً ایجادِ نوندونی نیست، بلکه خدمت به مردم و حمایت از آنها و مواظبت از آنهاست.
مثلاً کانونِ وکلا به منظور ایجاد انحصار برای تعدادی خاص نیست تا، به مددِ آن انحصار، از رقابت مصون باشند و هر مبلغی بخواهند و بتوانند از موکلان اخذ کنند. نه! اصلاً و ابداً! بلکه هدف آن است که، یک وقت خدای نکرده، رعایای نادان و بیسواد نروند سراغ کسی که وکالت بلد نیست. حالا اینکه وکلای رسمی، خیلی اوقات، در پروندهها گندهای بزرگ میزنند، و کماکان حقالوکاله سنگین خود را طلبکارند، خیلی نکته مهمی نیست، البته. بالاخره کار که بیاشکال نمیشود! البته کارِ آقابالاسریها همیشه اشکالات کوچک دارد، برعکسِ کارِ رعایا که همیشه سرتاپایش اشکال است، و بنابراین باید مواظبشان بود.
یا چیزی که مستقیم به آب مربوط میشود: سدسازی البته برای ایجاد نوندونی برای این ارگان و آن شرکت و آن "کارشناس" و آن تکنوکرات و .... نیست، چنانچه اُفتد و دانی! بلکه برای حل مشکل آب است. حالا اگر چندتا فاجعه زیستمحیطی و شوری آب و فقر و فلاکتِ تعدادی مردم را موجب شد، خیلی موردی ندارد. بالاخره کار که بیاشکال نمیشود!
یک نکته جالب در مورد این نوندونیها این است که افرادی که به آنها میرسند، خیلی از رقابت خوششان نمیآید، و سعی میکنند راه رسیدن به آن نوندونی را به انحاء مختلف برای دیگران، به خصوص غریبهها، سخت کنند.
مثالش بسیاری از بوروکراسیهای کشور. مثلاً دانشگاهها! بامزه است اساتیدی که بدون مقاله و یا با بیمحتواترین مقالاتِ ممکن به درجهی استادی رسیدند و رئیس و معاون شدند، بعدش یادشان افتاد که باید در مسئله ارتقاء سختگیری "علمی" کرد.
یا مثال دیگر، صنفهای انحصاری مختلفی چون کانون وکلا، جامعهی مهندسی، دندانپزشکان، آژانسهای تاکسی (قبل از داستان تاکسی اینترنتی) و غیره است. اعضای این نوندونیها هم نمیخواهند بقیه به راحتی، در نانی که دولت به واسطه انحصاربخشی در سفره آنان آورده، با دیگران شریک شوند.
مطمئن باشید اگر واکسیها هم لابی قوی داشتند، به کمک دولت یک صنف انحصاری واکسیها راه میانداختند، و بعدش هم هزار و یک دلیل منطقی و مجابکننده برای این انحصار تولید میکردند. بالاخره کار خطیر واکس زدن که کار هر کسی نیست! و مردم همنادانتر از آنند که واکس خوب را از واکس بد تشخیص دهند، ولی همان مردم آن قدر عاقلاند که میتوانند رئیسجمهور خوب را انتخاب کنند. مردم این قدر نادانند که نباید اجازه داد هر که را خواستند برای وکالتِ کار شخصی خود انتخاب کنند، ولی آن قدر دانایند که میتوانند برای کشور و امور دیگران وکیلِ مجلس انتخاب کنند.
کلام آخر، آیا لازم است بگویم هزینهی نان مورد مصرف در نوندونیها از جیب چه کسی میرود؟
✅ @karkhone
درخت خربزه، الله اکبر!
ترفند (یا تمهید) پانزی، یکی از قدیمیترین کلاهبرداریها در دنیای امور مالی و پولی است. این ترفند در همه جای دنیا یک جرمِ سنگین شناخته میشود (همانطور که باید!)، از جمله در آمریکا.
برنی میدوف یک سرمایهدار مالیکار معروف و صاحبنام در والاستریت بود، که بزرگترین و معروفترین ترفند پانزی دنیا در طول تاریخ را راه انداخت و الان به خاطرش در زندان است. تخمینی دستِ پایین از ترفند پانزی او چیزی در حدود ۶۰ میلیارد دلار است!!! در سال ۲۰۰۸ این ترفند پانزیِ #میدوف رسوا شد، و میدوف و برادرش دستگیر و به زندان محکوم شدند.
کمیسیون بورس و اوراق بهادارِ آمریکا (SEC) نهادی است در آمریکا، که مسئولیت نظارت بر شرکتهای مالی و بورسی بر عهدهاش است. این ادارهی دولتی، طبق معمول هر بوروکراسیِ دولتی در دنیا، سال به سال بودجهاش و تعداد کارکنانش اضافه شده، و در بین سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸، چیزی نزدیک به یک میلیارد دلار بودجه سالانه، و نزدیک چهارهزار نفر کارمند ثابت داشت (منهای پرسنل با قراردادهای موقت). بیش از سه دهه، میدوف، در حالیکه دفتر و تشکیلاتش به فاصلهای خیلی کم از دفاتر پرطمطراق SEC در نیویورک بود، داشت پهلوی گوشِ این کمیسیونِ دولتی، گوشِ مردمِ از همهجا بیخبر را میبرید. معروفیت میدوف موجب شد که SEC هیچگاه او و فعالیتهایش را به طور جدی مورد بازرسی سختگیرانه قرار ندهد.
این نبود که این کلاهبرواری غولآسا قابل تشخیص نباشد! در حقیقت، در سال ۱۹۹۹ شخصی به نام مارکوپولوس به کل کار شک کرد و، طبق گفته خودش، با پنج دقیقه محاسبه نتیجه گرفت که کل شرکت میدوف باید کلاهبرداری و یک ترفند پانزی باشد. او چند سال مرتب به SEC نامه نوشت و با ارائه دلایل این مسئله را مطرح کرد، ولی کسی در آن کمیسیون گوشش بدهکار نبود. بسیاری از شرکتها نیز بودند که از کار با میدوف سرباز میزدند، چون حس کرده بودند که کاسهای زیر نیمکاسه هست. کارمندان عالیرتبه SEC اما هیچ گاه به طور جدی مسئله را دنبال نکردند، و حتی در سال ۲۰۰۳ طی تحقیقاتی که انجام دادند، خیلی از سرنخهایی که راحت جلوی چشمشان بود را ندیدند. خود میدوف، طبق اعترافات بعدیاش، از این که در آن سال به تله نیفتاد بسیار شگفتزده شده بود! آخرِ کار هم، این بحران اقتصادی سال ۲۰۰۸ بود که موجب لو رفتن قضیه شد، و نه هوشِ بوروکراتهای SEC.
مشتریان فریبخورده میدوف نیز ممکن بود که خیلی زودتر به مسئله پی ببرند، اگر که اطمینان کاذبی که اداره عریض و طویلی چون SEC به آنها میداد وجود نداشت. آنها تصورش را نمیکردند، آنها در خواب هم نمیدیدند، که شرکت معروفی همچون شرکت میدوف، که در قلبِ مرکز مالی دنیا یعنی والاستریت، مرتب تحت نظرِ SEC بود، میتوانست چنین کلاهبرداری غولآسایی باشد. اگر این اطمینان نبود، آنها هم بسانِ مارکوپولوس میتوانستند در پنج دقیقه دریابند که سودهای ادعاییِ میدوف نمیتواند حقیقی باشد. خیلیها ممکن بود خیلی کنجکاوی بیشتری انجام دهند و قضیه خیلی زودتر لو رود. ولی در حقیقت، خودِ وجودِ یک ادارهی دولتیِ نظارتی، این امکان را داد که اینکلاهبرداری چندینمیلیاردی بزرگ و بزرگ و بزرگتر شود بدون آنکه افراد خیلی زیادی شکی جدی کنند!
اگر به کسانی که همیشه خواهانِ نظارتهای دولتیاند، داستانِ میدوف را، یعنی غولآساترین کلاهبرداری تاریخ که زیر دماغ SEC اتفاق افتاد را، گوشزد کنیم، خواهند گفت: " تصورش را بکن اگر نظارت دولتی وجود نداشت چه قدر کلاهبرداریهای بزرگتری ممکن بود اتفاق بیفتد!" درست مانند آن شخصی که گردو و خربزه را دیده بود، روزی درخت گردو را نشانش دادند. با حیرت گفت:
"درخت گردکان با این بزرگی!
درخت خربزه، الله اکبر!"
https://fa.m.wikipedia.org/wiki/%D8%AA%D8%B1%D9%81%D9%86%D8%AF_%D9%BE%D8%A7%D9%86%D8%B2%DB%8C
✅ @karkhone
ترفند (یا تمهید) پانزی، یکی از قدیمیترین کلاهبرداریها در دنیای امور مالی و پولی است. این ترفند در همه جای دنیا یک جرمِ سنگین شناخته میشود (همانطور که باید!)، از جمله در آمریکا.
برنی میدوف یک سرمایهدار مالیکار معروف و صاحبنام در والاستریت بود، که بزرگترین و معروفترین ترفند پانزی دنیا در طول تاریخ را راه انداخت و الان به خاطرش در زندان است. تخمینی دستِ پایین از ترفند پانزی او چیزی در حدود ۶۰ میلیارد دلار است!!! در سال ۲۰۰۸ این ترفند پانزیِ #میدوف رسوا شد، و میدوف و برادرش دستگیر و به زندان محکوم شدند.
کمیسیون بورس و اوراق بهادارِ آمریکا (SEC) نهادی است در آمریکا، که مسئولیت نظارت بر شرکتهای مالی و بورسی بر عهدهاش است. این ادارهی دولتی، طبق معمول هر بوروکراسیِ دولتی در دنیا، سال به سال بودجهاش و تعداد کارکنانش اضافه شده، و در بین سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸، چیزی نزدیک به یک میلیارد دلار بودجه سالانه، و نزدیک چهارهزار نفر کارمند ثابت داشت (منهای پرسنل با قراردادهای موقت). بیش از سه دهه، میدوف، در حالیکه دفتر و تشکیلاتش به فاصلهای خیلی کم از دفاتر پرطمطراق SEC در نیویورک بود، داشت پهلوی گوشِ این کمیسیونِ دولتی، گوشِ مردمِ از همهجا بیخبر را میبرید. معروفیت میدوف موجب شد که SEC هیچگاه او و فعالیتهایش را به طور جدی مورد بازرسی سختگیرانه قرار ندهد.
این نبود که این کلاهبرواری غولآسا قابل تشخیص نباشد! در حقیقت، در سال ۱۹۹۹ شخصی به نام مارکوپولوس به کل کار شک کرد و، طبق گفته خودش، با پنج دقیقه محاسبه نتیجه گرفت که کل شرکت میدوف باید کلاهبرداری و یک ترفند پانزی باشد. او چند سال مرتب به SEC نامه نوشت و با ارائه دلایل این مسئله را مطرح کرد، ولی کسی در آن کمیسیون گوشش بدهکار نبود. بسیاری از شرکتها نیز بودند که از کار با میدوف سرباز میزدند، چون حس کرده بودند که کاسهای زیر نیمکاسه هست. کارمندان عالیرتبه SEC اما هیچ گاه به طور جدی مسئله را دنبال نکردند، و حتی در سال ۲۰۰۳ طی تحقیقاتی که انجام دادند، خیلی از سرنخهایی که راحت جلوی چشمشان بود را ندیدند. خود میدوف، طبق اعترافات بعدیاش، از این که در آن سال به تله نیفتاد بسیار شگفتزده شده بود! آخرِ کار هم، این بحران اقتصادی سال ۲۰۰۸ بود که موجب لو رفتن قضیه شد، و نه هوشِ بوروکراتهای SEC.
مشتریان فریبخورده میدوف نیز ممکن بود که خیلی زودتر به مسئله پی ببرند، اگر که اطمینان کاذبی که اداره عریض و طویلی چون SEC به آنها میداد وجود نداشت. آنها تصورش را نمیکردند، آنها در خواب هم نمیدیدند، که شرکت معروفی همچون شرکت میدوف، که در قلبِ مرکز مالی دنیا یعنی والاستریت، مرتب تحت نظرِ SEC بود، میتوانست چنین کلاهبرداری غولآسایی باشد. اگر این اطمینان نبود، آنها هم بسانِ مارکوپولوس میتوانستند در پنج دقیقه دریابند که سودهای ادعاییِ میدوف نمیتواند حقیقی باشد. خیلیها ممکن بود خیلی کنجکاوی بیشتری انجام دهند و قضیه خیلی زودتر لو رود. ولی در حقیقت، خودِ وجودِ یک ادارهی دولتیِ نظارتی، این امکان را داد که اینکلاهبرداری چندینمیلیاردی بزرگ و بزرگ و بزرگتر شود بدون آنکه افراد خیلی زیادی شکی جدی کنند!
اگر به کسانی که همیشه خواهانِ نظارتهای دولتیاند، داستانِ میدوف را، یعنی غولآساترین کلاهبرداری تاریخ که زیر دماغ SEC اتفاق افتاد را، گوشزد کنیم، خواهند گفت: " تصورش را بکن اگر نظارت دولتی وجود نداشت چه قدر کلاهبرداریهای بزرگتری ممکن بود اتفاق بیفتد!" درست مانند آن شخصی که گردو و خربزه را دیده بود، روزی درخت گردو را نشانش دادند. با حیرت گفت:
"درخت گردکان با این بزرگی!
درخت خربزه، الله اکبر!"
https://fa.m.wikipedia.org/wiki/%D8%AA%D8%B1%D9%81%D9%86%D8%AF_%D9%BE%D8%A7%D9%86%D8%B2%DB%8C
✅ @karkhone
Wikipedia
ترفند پانزی
عملیات سرمایهگذاری کلاهبردارانه