باید برای رفع تحریم ها تلاش بسیار کرد! امّا موانع رفع تحریم بسیار بیشتر از تصور هستند!
( این نوشتار بخشی از مجموعه گفتارهای «تحریم ها و مذاکرات» است.)
علی رغم قطعی شدن ریاست جمهوری آقای بایدن، انتظار رفع مشکلات اقتصادی و بحران های ناشی از سیاست های خصمانه آقای ترامپ بسیار خوشبینانه است. ولی نگاهی به خط و مشی بیان شده در گفتار مسئولان ارشد جمهوری اسلامی ایران و همچنین سیگنال هایی که طرف آمریکایی داده است، بارقه های امید را برای کاهش فشارهای اقتصادی و سیاسی، خصوصاً در جهت رفع بعضی از تحریم ها، زنده کرده است. امّا بی شک انجام مذاکرات، خصوصاً در سطوح کشورهایی با سابقه حدود نیم قرن تقابل، و حضور عواملی که نان خود را در تنش و انزوای ایران می بیند، بسیار مشکل است. در این نوشتار سعی شده به اختصار به برخی از موضوعات تأثیرگذار اشاره شود.
کاسبان تحریم! وقتی صحبت از لابی ضد ایرانی می شود، بیشتر توجهات به مخالفین، اعم از گروه ها و کشورهایی که پرچمدار مخالفت با اعتلای ایران هستند جلب می شود. ولی حقیقت این است که گاهی کشورها و یا اتحادیه های به ظاهر بی طرف و یا دوست، چه در شرق چه در غرب، از اینکه ایران بتواند به عنوان یک کشور ثروتمند و مستقل در منطقه ایفای نقش کند خرسند نخواهند شد. کافی است نگاهی به واکنش های بعضی از کشورهای غربی بیندازیم! حال این سئوال مطرح می شود که آیا همان کشورهایی که به بهانه تحریم های آمریکا از کوچکترین همکاری دریغ کرده و در مواردی کالا و خدمات خود را به هزینه های بسیار بالاتر از معمول به ایران عرضه کردند، از عادی شدن روابط تجاری ایران و جهان خوشحال می شوند؟ خصوصاً اگر حس کنند رقیبی مانند آمریکا وجود دارد؟
تردید نکنیم که مخالفین اعتلای ایران با استفاده از نفوذ خود در لایه های تصمیم گیری، خصوصاً در کنگره آمریکا، رسانه ها و حتی نهادهای بین المللی، تمام تلاش خود را برای انزوای ایران و افزودن به مشکلات اقتصادی به کار خواهند برد. به عنوان مثال آقای توماس فریدمن، که به عنوان یک نظریه پرداز با افکار خاص شناخته می شود، در یک نوشتار در 29 نوامبر در روزنامه نیویورک تایمز می نویسد “Dear Joe, It’s Not About Iran’s Nukes Anymore” و در آن به نوعی به آقای بایدن هشدار می دهد که در وضعیت کنونی، حتی اگر قصد برگشت به برجام را دارید، دیگر شرایط 4 سال قبل مهیّا نیست!
شاید این نوشتار آقای فریدمن را هم بتوان به مانند دیگر تحلیل های منتشره این روزها پنداشت! امّا واقعیت این است که ایشان یک نویسنده معمولی نیست! و موضوع و محتوای نظر ایشان هم یک خبر معمولی نیست! تا جایی که پس از انتشار آن، بسیاری از دست اندرکاران مخالف مذاکرات در کشورهای منطقه، از جمله یکی از وزرای یک کشور عربی حاشیه خلیج فارس، در مصاحبه ای رسمی که در آن ادعای نیاز به وجود برجام پلاس را مطرح نموده، به عنوان سند و دلیل ادعای خود به نوشتار آقای فریدمن استناد میکند!
نتیجه اینکه، وضعیت اقتصادی جامعه به هیچ وجه در شأن شهروندان ایرانی به عنوان یک کشور ثروتمند و دارای پتانسیل های بالا نیست. لذا همانطور که در گفتار مدیران ارشد نظام به صراحت اعلام شد، تلاش باید هم برای رفع تحریم باشد هم خنثی سازی تحریم ها. اما باید در نظر داشت که مذاکرات به این سادگی نیست که یک نفر با یک امضا از برجام خارج شد و حالا یک نفر با یک امضا برگردد! این یعنی یک مسکّن موقت که شاید برای استفاده تبلیغی و سیاسی احزاب و گروه ها مفید باشد، اما برای یک کشور مفید نیست! لذا، لطفاً تعارفات را کنار بگذاریم. اگر قصدی برای حل موضوعات وجود داشته باشد، باید با حفظ سه اصل عزت، حکمت و مصلحت، اقدام نمود، بدون آنکه وقت کشور و اقتصاد کشور در مسائلی چون تعداد مذاکره کننده ها و اضافه یا کم کردن کشورهای واسطه مذاکره تلف شود.
✅ @karkhone
( این نوشتار بخشی از مجموعه گفتارهای «تحریم ها و مذاکرات» است.)
علی رغم قطعی شدن ریاست جمهوری آقای بایدن، انتظار رفع مشکلات اقتصادی و بحران های ناشی از سیاست های خصمانه آقای ترامپ بسیار خوشبینانه است. ولی نگاهی به خط و مشی بیان شده در گفتار مسئولان ارشد جمهوری اسلامی ایران و همچنین سیگنال هایی که طرف آمریکایی داده است، بارقه های امید را برای کاهش فشارهای اقتصادی و سیاسی، خصوصاً در جهت رفع بعضی از تحریم ها، زنده کرده است. امّا بی شک انجام مذاکرات، خصوصاً در سطوح کشورهایی با سابقه حدود نیم قرن تقابل، و حضور عواملی که نان خود را در تنش و انزوای ایران می بیند، بسیار مشکل است. در این نوشتار سعی شده به اختصار به برخی از موضوعات تأثیرگذار اشاره شود.
کاسبان تحریم! وقتی صحبت از لابی ضد ایرانی می شود، بیشتر توجهات به مخالفین، اعم از گروه ها و کشورهایی که پرچمدار مخالفت با اعتلای ایران هستند جلب می شود. ولی حقیقت این است که گاهی کشورها و یا اتحادیه های به ظاهر بی طرف و یا دوست، چه در شرق چه در غرب، از اینکه ایران بتواند به عنوان یک کشور ثروتمند و مستقل در منطقه ایفای نقش کند خرسند نخواهند شد. کافی است نگاهی به واکنش های بعضی از کشورهای غربی بیندازیم! حال این سئوال مطرح می شود که آیا همان کشورهایی که به بهانه تحریم های آمریکا از کوچکترین همکاری دریغ کرده و در مواردی کالا و خدمات خود را به هزینه های بسیار بالاتر از معمول به ایران عرضه کردند، از عادی شدن روابط تجاری ایران و جهان خوشحال می شوند؟ خصوصاً اگر حس کنند رقیبی مانند آمریکا وجود دارد؟
تردید نکنیم که مخالفین اعتلای ایران با استفاده از نفوذ خود در لایه های تصمیم گیری، خصوصاً در کنگره آمریکا، رسانه ها و حتی نهادهای بین المللی، تمام تلاش خود را برای انزوای ایران و افزودن به مشکلات اقتصادی به کار خواهند برد. به عنوان مثال آقای توماس فریدمن، که به عنوان یک نظریه پرداز با افکار خاص شناخته می شود، در یک نوشتار در 29 نوامبر در روزنامه نیویورک تایمز می نویسد “Dear Joe, It’s Not About Iran’s Nukes Anymore” و در آن به نوعی به آقای بایدن هشدار می دهد که در وضعیت کنونی، حتی اگر قصد برگشت به برجام را دارید، دیگر شرایط 4 سال قبل مهیّا نیست!
شاید این نوشتار آقای فریدمن را هم بتوان به مانند دیگر تحلیل های منتشره این روزها پنداشت! امّا واقعیت این است که ایشان یک نویسنده معمولی نیست! و موضوع و محتوای نظر ایشان هم یک خبر معمولی نیست! تا جایی که پس از انتشار آن، بسیاری از دست اندرکاران مخالف مذاکرات در کشورهای منطقه، از جمله یکی از وزرای یک کشور عربی حاشیه خلیج فارس، در مصاحبه ای رسمی که در آن ادعای نیاز به وجود برجام پلاس را مطرح نموده، به عنوان سند و دلیل ادعای خود به نوشتار آقای فریدمن استناد میکند!
نتیجه اینکه، وضعیت اقتصادی جامعه به هیچ وجه در شأن شهروندان ایرانی به عنوان یک کشور ثروتمند و دارای پتانسیل های بالا نیست. لذا همانطور که در گفتار مدیران ارشد نظام به صراحت اعلام شد، تلاش باید هم برای رفع تحریم باشد هم خنثی سازی تحریم ها. اما باید در نظر داشت که مذاکرات به این سادگی نیست که یک نفر با یک امضا از برجام خارج شد و حالا یک نفر با یک امضا برگردد! این یعنی یک مسکّن موقت که شاید برای استفاده تبلیغی و سیاسی احزاب و گروه ها مفید باشد، اما برای یک کشور مفید نیست! لذا، لطفاً تعارفات را کنار بگذاریم. اگر قصدی برای حل موضوعات وجود داشته باشد، باید با حفظ سه اصل عزت، حکمت و مصلحت، اقدام نمود، بدون آنکه وقت کشور و اقتصاد کشور در مسائلی چون تعداد مذاکره کننده ها و اضافه یا کم کردن کشورهای واسطه مذاکره تلف شود.
✅ @karkhone
کشور آلمان نه تنها قطب اقتصادی اتحادیه اروپا به شمار می رود بلکه یکی سطح رفاه زندگی نیز در این کشور مثال زدنی است.
🇩🇪🇩🇪🇩🇪
کسب اقامت دائم آلمان از طریق سرمایه گذاری و یا کسب و کار یکی از روش های متداول بین متخصصینی است که میخواهند اقامت دائم این کشور را کسب نمایند.
کشور آلمان شرایط خاصی را برای استارتاپ ها، کسب و کارهای تجاری و نوین، فریلنسرها و حتی خود اشتغالی در این کشور ایجاد کرده که در میان کشورهای اتحادیه اروپا بی نظیر است.
🔺🔺🔺 گروه مشاورین WBG مستقر در آلمان با 8 سال سابقه فعالیت در حوزه مشاوره سرمایه گذاری، کسب و کار و اقامت در آلمان میتواند در این مسیر همراه شما باشد.
در صورت داشتن هرگونه سوال میتوانید به صورت رایگان آن را با مشاورین ما مطرح کنید:
برای کسب اطلاعات بیشتر به سایت و یا کانال تلگرام گروه WBG مراجعه کنید:
🆔 @wisebusinessgroup
🌐 www.LifeinGermany.ir
✉️ whatsapp: (+49)-157-8631-2323
🇩🇪🇩🇪🇩🇪
کسب اقامت دائم آلمان از طریق سرمایه گذاری و یا کسب و کار یکی از روش های متداول بین متخصصینی است که میخواهند اقامت دائم این کشور را کسب نمایند.
کشور آلمان شرایط خاصی را برای استارتاپ ها، کسب و کارهای تجاری و نوین، فریلنسرها و حتی خود اشتغالی در این کشور ایجاد کرده که در میان کشورهای اتحادیه اروپا بی نظیر است.
🔺🔺🔺 گروه مشاورین WBG مستقر در آلمان با 8 سال سابقه فعالیت در حوزه مشاوره سرمایه گذاری، کسب و کار و اقامت در آلمان میتواند در این مسیر همراه شما باشد.
در صورت داشتن هرگونه سوال میتوانید به صورت رایگان آن را با مشاورین ما مطرح کنید:
برای کسب اطلاعات بیشتر به سایت و یا کانال تلگرام گروه WBG مراجعه کنید:
🆔 @wisebusinessgroup
🌐 www.LifeinGermany.ir
✉️ whatsapp: (+49)-157-8631-2323
چرا مذاکره ایران و آلمان درباره احداث ذوب آهن اصفهان به نتیجه نرسید؟ (2/1)
| روایت ابوالحسن ابتهاج از احداث بزرگترین کارخانه فولاد کشور
ابوالحسن ابتهاج مینویسد: برای فراهم کردن زمینه کار اسماعیل زنجانی را به سرپرستی کار ذوبآهن تعیین و یک متخصص فرانسوی را هم مامور همکاری با او کردم. این دو نفر مطالعاتی درباره کارخانه ذوبآهن کرج انجام دادند و گزارشی تهیه کردند.
در باره ایده و نحوه شکل گیری شرکت دوب آهن اصفهان به عنوان نخستین کارخانه فولاد سازی بزرگ ایران، روایت های مختلفی وجود دارد .
یکی از روایتها نیز توسط ابوالحسن ابتهاج، رییس پرقدرت سازمان برنامه و بودجه در کتاب خاطرات وی درج شده است. ابوالحسن ابتهاج براساس عادتی که در سراسر کتاب خاطراتش دیده میشود، از موضع بالا و از نگاه یک کارشناس ارشد و همچنین فردی که در اقتصاد ایران و بهویژه طرحهای زیربنایی نقش اول را داشته است، در بازگویی این داستان نیز چنین رویهای را اتخاذ کرده است.
با این همه و به دلیل منصب او در سازمان برنامه و بودجه و حتی به عنوان کارشناس و فعال بخش خصوصی، روایت او خواندنی است:
طرح ذوبآهن
در زمان رضاشاه قراردادی با دماگ – کروپ آلمان برای احداث کارخانه ذوبآهن منعقد شده بود. امضای قرارداد با این شرکت که از بزرگترین شرکتهای صنعتی آلمان بود با عجله و بدون مطالعه کافی انجام شد و در نتیجه محل نامناسبی را در کرج برای این کار انتخاب کرده بودند و پس از جنگ جهانی دوم احداث ذوبآهن کرج متوقف گردید.
یکی از طرحهای مهمی که اجرای آن در سازمان برنامه در نظر گرفته شده بود، تاسیس کارخانه ذوبآهن بود. برای اجرای چنین طرحی لازم بود مطالعات بسیار دقیقی، مخصوصا از نظر تعیین محل مناسب برای احداث کارخانه، به عمل بیاید، به طوری که دسترسی به معادن سنگآهن و زغالسنگ و آب مورد نیاز آسان باشد.
بانک جهانی به کلی با احداث کارخانه ذوبآهن در کشورهای در حال توسعه مخالف بود، به این علت که بعضی از این کشورها بدون مطالعه کافی از احداث کارخانه ذوبآهن، زیان فراوان دیده بودند. بانک جهانی اعتقاد داشت احداث کارخانه ذوبآهن در بیشتر کشورها با شتاب و زیر فشار زمامداران وقت صورت گرفته است، چراکه این افراد اصرار داشتند طرح بزرگ و چشمگیری به اسم آنها ایجاد گردد.
به هر حال برای فراهم کردن زمینه کار اسماعیل زنجانی را به سرپرستی کار ذوبآهن تعیین و یک متخصص فرانسوی را هم مامور همکاری با او کردم. این دو نفر مطالعاتی درباره کارخانه ذوبآهن کرج انجام دادند و گزارشی تهیه کردند.
من براساس آن با دماگ – کروپ وارد صحبت شدم.وقتی با نماینده کنسرسیوم وارد مذاکره شدم او گفت که تاسیس ذوبآهن در کرج به این دلیل عملی نبوده که معادن شمال ایران به اندازه کافی سنگآهن نداشته و فقط مصرف دو سال کارخانه را تامین میکرده است.
گذشته از آن زغالسنگ این ناحیه برای مصرف کورههای ذوبآهن مناسب نبود. پرسیدم چطور چنین محلی را برای ایجاد ذوبآهن انتخاب کردید؟ جواب داد به ما گفتند شاه (رضاشاه) دستور داده است محل کارخانه باید همین جا باشد و ما هم ناچار قبول کردیم. به این ترتیب محل نامناسبی را انتخاب کردند و مقداری از ماشینآلات را نیز از آلمان به ایران حمل و در کرج نصب نمودند. هنگام وقوع جنگ جهانی دوم شوروی باقیمانده ماشینآلات را در بین راه توقیف کرد و در نتیجه طرح ذوبآهن کرج ناتمام ماند.
نظیر همین خبط را ترکها در زمان آتاتورک مرتکب شدند. یک روز نماینده شرکت انگلیسی مهندس مشاور طرح ذوبآهن ترکیه در سازمان برنامه به دیدن من آمد و تقاضا کرد شرکت او را به عنوان مهندس مشاور استخدام نماییم.
گفتم آنچه از طرح ذوبآهن ترکیه شنیدهام مبنیبر آن است که مجریان طرح دچار اشتباهات بزرگی شدهاند. جواب داد ما تقصیر نداشتیم، رییس ستاد ارتش ترکیه شخصا محل کارخانه را تعیین نمود. پرسیدم چطور شرکت شما چنین عیب بزرگی را خاطرنشان نکرد، فلسفه استخدام مشاور این است که چنانچه مسوولان امر دچار اشتباهاتی بشوند آنان را متوجه اشتباهات خود بنماید و هر گاه صاحب کار اصرار در اجرای نظر خود نمود مهندس مشاور باید از قبول مسوولیت خودداری کند. به هر حال به نماینده آن شرکت گفتم که متاسفانه از استخدام موسسهای که مرتکب چنین غفلتی شده است معذورم.
✅ @karkhone
| روایت ابوالحسن ابتهاج از احداث بزرگترین کارخانه فولاد کشور
ابوالحسن ابتهاج مینویسد: برای فراهم کردن زمینه کار اسماعیل زنجانی را به سرپرستی کار ذوبآهن تعیین و یک متخصص فرانسوی را هم مامور همکاری با او کردم. این دو نفر مطالعاتی درباره کارخانه ذوبآهن کرج انجام دادند و گزارشی تهیه کردند.
در باره ایده و نحوه شکل گیری شرکت دوب آهن اصفهان به عنوان نخستین کارخانه فولاد سازی بزرگ ایران، روایت های مختلفی وجود دارد .
یکی از روایتها نیز توسط ابوالحسن ابتهاج، رییس پرقدرت سازمان برنامه و بودجه در کتاب خاطرات وی درج شده است. ابوالحسن ابتهاج براساس عادتی که در سراسر کتاب خاطراتش دیده میشود، از موضع بالا و از نگاه یک کارشناس ارشد و همچنین فردی که در اقتصاد ایران و بهویژه طرحهای زیربنایی نقش اول را داشته است، در بازگویی این داستان نیز چنین رویهای را اتخاذ کرده است.
با این همه و به دلیل منصب او در سازمان برنامه و بودجه و حتی به عنوان کارشناس و فعال بخش خصوصی، روایت او خواندنی است:
طرح ذوبآهن
در زمان رضاشاه قراردادی با دماگ – کروپ آلمان برای احداث کارخانه ذوبآهن منعقد شده بود. امضای قرارداد با این شرکت که از بزرگترین شرکتهای صنعتی آلمان بود با عجله و بدون مطالعه کافی انجام شد و در نتیجه محل نامناسبی را در کرج برای این کار انتخاب کرده بودند و پس از جنگ جهانی دوم احداث ذوبآهن کرج متوقف گردید.
یکی از طرحهای مهمی که اجرای آن در سازمان برنامه در نظر گرفته شده بود، تاسیس کارخانه ذوبآهن بود. برای اجرای چنین طرحی لازم بود مطالعات بسیار دقیقی، مخصوصا از نظر تعیین محل مناسب برای احداث کارخانه، به عمل بیاید، به طوری که دسترسی به معادن سنگآهن و زغالسنگ و آب مورد نیاز آسان باشد.
بانک جهانی به کلی با احداث کارخانه ذوبآهن در کشورهای در حال توسعه مخالف بود، به این علت که بعضی از این کشورها بدون مطالعه کافی از احداث کارخانه ذوبآهن، زیان فراوان دیده بودند. بانک جهانی اعتقاد داشت احداث کارخانه ذوبآهن در بیشتر کشورها با شتاب و زیر فشار زمامداران وقت صورت گرفته است، چراکه این افراد اصرار داشتند طرح بزرگ و چشمگیری به اسم آنها ایجاد گردد.
به هر حال برای فراهم کردن زمینه کار اسماعیل زنجانی را به سرپرستی کار ذوبآهن تعیین و یک متخصص فرانسوی را هم مامور همکاری با او کردم. این دو نفر مطالعاتی درباره کارخانه ذوبآهن کرج انجام دادند و گزارشی تهیه کردند.
من براساس آن با دماگ – کروپ وارد صحبت شدم.وقتی با نماینده کنسرسیوم وارد مذاکره شدم او گفت که تاسیس ذوبآهن در کرج به این دلیل عملی نبوده که معادن شمال ایران به اندازه کافی سنگآهن نداشته و فقط مصرف دو سال کارخانه را تامین میکرده است.
گذشته از آن زغالسنگ این ناحیه برای مصرف کورههای ذوبآهن مناسب نبود. پرسیدم چطور چنین محلی را برای ایجاد ذوبآهن انتخاب کردید؟ جواب داد به ما گفتند شاه (رضاشاه) دستور داده است محل کارخانه باید همین جا باشد و ما هم ناچار قبول کردیم. به این ترتیب محل نامناسبی را انتخاب کردند و مقداری از ماشینآلات را نیز از آلمان به ایران حمل و در کرج نصب نمودند. هنگام وقوع جنگ جهانی دوم شوروی باقیمانده ماشینآلات را در بین راه توقیف کرد و در نتیجه طرح ذوبآهن کرج ناتمام ماند.
نظیر همین خبط را ترکها در زمان آتاتورک مرتکب شدند. یک روز نماینده شرکت انگلیسی مهندس مشاور طرح ذوبآهن ترکیه در سازمان برنامه به دیدن من آمد و تقاضا کرد شرکت او را به عنوان مهندس مشاور استخدام نماییم.
گفتم آنچه از طرح ذوبآهن ترکیه شنیدهام مبنیبر آن است که مجریان طرح دچار اشتباهات بزرگی شدهاند. جواب داد ما تقصیر نداشتیم، رییس ستاد ارتش ترکیه شخصا محل کارخانه را تعیین نمود. پرسیدم چطور شرکت شما چنین عیب بزرگی را خاطرنشان نکرد، فلسفه استخدام مشاور این است که چنانچه مسوولان امر دچار اشتباهاتی بشوند آنان را متوجه اشتباهات خود بنماید و هر گاه صاحب کار اصرار در اجرای نظر خود نمود مهندس مشاور باید از قبول مسوولیت خودداری کند. به هر حال به نماینده آن شرکت گفتم که متاسفانه از استخدام موسسهای که مرتکب چنین غفلتی شده است معذورم.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
عوامل موفقیت پیشروها در انقلاب صنعتی چهارم
گزارش مشترک موسسه مکنزی و مجمع جهانی اقتصاد با بررسی روند حرکت ۴۴شرکت پیشرو که عمدتا متعلق به چین، آمریکا و آلمان هستند، درزمینه دیجیتالی شدن توصیههایی برای کشورهای در حال توسعه و صنعتی دارد.
پیشروها عنوانی است که به شرکتهای صنعتی نوآور داده شده است. این شرکتها که چهار ویژگی عمده را در فرآیند تولید خود اعم از «فرآیندهای کسب و کار»، «سیستمهای مدیریتی و منابع انسانی»، «اینترنت اشیا» و «سامانههای دادهمحور» بهکار بسته و روی آنها متمرکز شدهاند، از طریق توجه به شش عامل مختلف، توانستهاند برندگان بازی اقتصاد در عصر انقلاب صنعتی چهارم باشند.
موسسه مطالعات و پژوهشهای بازرگانی که اخیرا بخشی از گزارش دو نهاد مذکور را ترجمه و منتشر کرده، شش عامل را بهعنوان دلیل اصلی موفقیت شرکتهای پیشرو جهان نظیر تسلا، هوآوی و آمازون ذکر کرده است. در واقع شیوه بهکارگیری فناوریهای برآمده از انقلاب صنعتی چهارم «رویکرد چابک برای تغییرات و پاسخگویی»، « اکوسیستم فناورانه»، «استقبال از دیجیتالی شدن و اتوماسیون صنعتی»، «توجه به اینترنت اشیا»، «تحلیلهای پیشرفته و پیشبینانه» و «بهکارگیری واقعیتهای مجازی و افزوده» زمینهساز موفقیت بنگاههای صنعتی هایتک است.
این موسسه هشدار داده شرکتهای ایرانی به دلایل عمدتا سیاسی و اطلاعاتی از موج انقلاب اول تا سوم صنعتی دور ماندهاند و هماینک به دلیل تحریمها ممکن است از فواید موج چهارم انقلاب صنعتی دور بمانند.
لینک گزارش (زبان اصلی)
Industry’s fast-mover advantage: Enterprise value from digital factories
متن کامل گزارش (ترجمه فارسی)
✅ @karkhone
گزارش مشترک موسسه مکنزی و مجمع جهانی اقتصاد با بررسی روند حرکت ۴۴شرکت پیشرو که عمدتا متعلق به چین، آمریکا و آلمان هستند، درزمینه دیجیتالی شدن توصیههایی برای کشورهای در حال توسعه و صنعتی دارد.
پیشروها عنوانی است که به شرکتهای صنعتی نوآور داده شده است. این شرکتها که چهار ویژگی عمده را در فرآیند تولید خود اعم از «فرآیندهای کسب و کار»، «سیستمهای مدیریتی و منابع انسانی»، «اینترنت اشیا» و «سامانههای دادهمحور» بهکار بسته و روی آنها متمرکز شدهاند، از طریق توجه به شش عامل مختلف، توانستهاند برندگان بازی اقتصاد در عصر انقلاب صنعتی چهارم باشند.
موسسه مطالعات و پژوهشهای بازرگانی که اخیرا بخشی از گزارش دو نهاد مذکور را ترجمه و منتشر کرده، شش عامل را بهعنوان دلیل اصلی موفقیت شرکتهای پیشرو جهان نظیر تسلا، هوآوی و آمازون ذکر کرده است. در واقع شیوه بهکارگیری فناوریهای برآمده از انقلاب صنعتی چهارم «رویکرد چابک برای تغییرات و پاسخگویی»، « اکوسیستم فناورانه»، «استقبال از دیجیتالی شدن و اتوماسیون صنعتی»، «توجه به اینترنت اشیا»، «تحلیلهای پیشرفته و پیشبینانه» و «بهکارگیری واقعیتهای مجازی و افزوده» زمینهساز موفقیت بنگاههای صنعتی هایتک است.
این موسسه هشدار داده شرکتهای ایرانی به دلایل عمدتا سیاسی و اطلاعاتی از موج انقلاب اول تا سوم صنعتی دور ماندهاند و هماینک به دلیل تحریمها ممکن است از فواید موج چهارم انقلاب صنعتی دور بمانند.
لینک گزارش (زبان اصلی)
Industry’s fast-mover advantage: Enterprise value from digital factories
متن کامل گزارش (ترجمه فارسی)
✅ @karkhone
McKinsey & Company
Industry’s fast-mover advantage: Enterprise value from digital factories
Manufacturing’s leaders in applying Fourth Industrial Revolution (4IR) digital technologies are building on their head start—generating even more value across the entire enterprise.
سراب نخبهگرایی مردم ایران
|رضا دهدار
پیشرفت اقتصادی را نمیشود مهندسی کرد. نمیشود الگوی واحدی را برای آن در نظر گرفت. فقط میتوان انسانها را آزاد گذاشت تا هر کس بنا بر شرایط شخصی خود به دنبال ترجیحات ذهنی و رفع نیازهایش برود. هیچ برنامه دقیقی که بتواند رشد کیفی اقتصاد را اندازه بگیرد، وجود ندارد. تنها بازار آزاد است که رشد کیفی ایجاد میکند.
مردم عموما فریب بزرگی اقتصادها را میخورند. جیدیپی اصلا شاخص خوبی برای توسعه کیفی نیست. لوکزامبورگ به مراتب بازار قدرتمندتری نسبت به چین دارد. لیختناشتاین هم همینطور. فراموش نکنیم که جیدیپی شوروی هم بالا بود و اقتصادانان غربی مانند ساموئلسون، مبهوت و شیفته آن شده، و معتقد بودند که در آینده، شوروی غرب را پشت سر خواهد گذاشت ولی عملاً شوروی فروپاشید به این خاطر که رشد مصنوعی دوامی ندارد.
عموم کشورهای در حال توسعه مانند چین، برزیل، آفریقای جنوبی و حتی ایران هم یک فرمت تقریبا مشابهاند. توسعه نخبهگرا هیچ جا شاخص کیفی را نمیسنجد. ایران از نظر جیدیپی وضعیت بهتری نسبت به نروژ دارد اما سطح کیفی زندگی نروژیها کجا و مردم ایران کجا؟ بروکراتها در این کشورها برای رشد اقتصادی برنامهریزی میکنند و هیچ بهایی به بازار آزاد نمیدهند. شرکتهای قدرتمند و بزرگ هم وصل به دولت هستند.
ایلان ماسک وقتی به آلمان میرود تا از کارخانه تسلا بازدید کند، نیازی ندارد تا خانم مرکل؛ صدراعظم آلمان را ملاقات کند اما وقتی به ترکیه میرود، حتماً باید با رجب طیب اردوغان دیدار کند. اقتصاد دولتی و نخبهگرا کلی با بازارآزاد توفیر دارد. برای همین وقتی ترامپ اقتصاد ایران را تحریم میکند، اوضاع بسیار وخیم میشود. اقتصاد چین با اینکه مثلاً بزرگترین بانکهای دنیا را دارد، باز هم این "ترین" اصلا کیفی نیست. چون دولتی است. به ضرب چماق دولت کار میکند. اگر آمریکا به بانک ملی چین چپ نگاه کند، دچار بحران میشود، چون تحت تاثیر مستقیم تنش سیاسی قرار میگیرد. چون بازار آزادی وجود ندارد.
مع الاسف مردم ایران هم دوست دارند تا یک دولت متخصص و نخبهسالار راس کار بیاید و همین مدل توسعه از بالا را پیش ببرد. مردم تقاضای این را ندارند تا در یک اقتصاد آزاد بتوانند کالا تولید، و بیزنس کنند. اینها که اکنون از آخوندها برگشتهاند، تقاضا دارند که یک نخبه کراواتیِ دانشگاهی برای آنها مدل توسعه را تعریف کند. با این دیدگاه مردم ایران در بهترین حالت به جایی میرسند که ترکیه یا برزیل رسید. هیچوقت بازار ایران مثل بازار کره جنوبی یا ژاپن نخواهد شد.
✅ @karkhone
|رضا دهدار
پیشرفت اقتصادی را نمیشود مهندسی کرد. نمیشود الگوی واحدی را برای آن در نظر گرفت. فقط میتوان انسانها را آزاد گذاشت تا هر کس بنا بر شرایط شخصی خود به دنبال ترجیحات ذهنی و رفع نیازهایش برود. هیچ برنامه دقیقی که بتواند رشد کیفی اقتصاد را اندازه بگیرد، وجود ندارد. تنها بازار آزاد است که رشد کیفی ایجاد میکند.
مردم عموما فریب بزرگی اقتصادها را میخورند. جیدیپی اصلا شاخص خوبی برای توسعه کیفی نیست. لوکزامبورگ به مراتب بازار قدرتمندتری نسبت به چین دارد. لیختناشتاین هم همینطور. فراموش نکنیم که جیدیپی شوروی هم بالا بود و اقتصادانان غربی مانند ساموئلسون، مبهوت و شیفته آن شده، و معتقد بودند که در آینده، شوروی غرب را پشت سر خواهد گذاشت ولی عملاً شوروی فروپاشید به این خاطر که رشد مصنوعی دوامی ندارد.
عموم کشورهای در حال توسعه مانند چین، برزیل، آفریقای جنوبی و حتی ایران هم یک فرمت تقریبا مشابهاند. توسعه نخبهگرا هیچ جا شاخص کیفی را نمیسنجد. ایران از نظر جیدیپی وضعیت بهتری نسبت به نروژ دارد اما سطح کیفی زندگی نروژیها کجا و مردم ایران کجا؟ بروکراتها در این کشورها برای رشد اقتصادی برنامهریزی میکنند و هیچ بهایی به بازار آزاد نمیدهند. شرکتهای قدرتمند و بزرگ هم وصل به دولت هستند.
ایلان ماسک وقتی به آلمان میرود تا از کارخانه تسلا بازدید کند، نیازی ندارد تا خانم مرکل؛ صدراعظم آلمان را ملاقات کند اما وقتی به ترکیه میرود، حتماً باید با رجب طیب اردوغان دیدار کند. اقتصاد دولتی و نخبهگرا کلی با بازارآزاد توفیر دارد. برای همین وقتی ترامپ اقتصاد ایران را تحریم میکند، اوضاع بسیار وخیم میشود. اقتصاد چین با اینکه مثلاً بزرگترین بانکهای دنیا را دارد، باز هم این "ترین" اصلا کیفی نیست. چون دولتی است. به ضرب چماق دولت کار میکند. اگر آمریکا به بانک ملی چین چپ نگاه کند، دچار بحران میشود، چون تحت تاثیر مستقیم تنش سیاسی قرار میگیرد. چون بازار آزادی وجود ندارد.
مع الاسف مردم ایران هم دوست دارند تا یک دولت متخصص و نخبهسالار راس کار بیاید و همین مدل توسعه از بالا را پیش ببرد. مردم تقاضای این را ندارند تا در یک اقتصاد آزاد بتوانند کالا تولید، و بیزنس کنند. اینها که اکنون از آخوندها برگشتهاند، تقاضا دارند که یک نخبه کراواتیِ دانشگاهی برای آنها مدل توسعه را تعریف کند. با این دیدگاه مردم ایران در بهترین حالت به جایی میرسند که ترکیه یا برزیل رسید. هیچوقت بازار ایران مثل بازار کره جنوبی یا ژاپن نخواهد شد.
✅ @karkhone
🔴 تخفیف مشترک 10 کسب و کار B2B ایرانی به مناسبت یلدا:
🔸دفترشما
🔸رایچت
🔸دیدار
🔸پونیشا
🔸نوین هاب
🔸هاست ایران
🔸لندین
🔸زیبال
🔸نجوا
🔸دادسان
🔔مهلت استفاده: تنها تا 3 دی ماه
#B2BCAMP
☑️برای آشنایی با میزان تخفیف و استفاده به این سایت زیر بروید:
🌐👉https://b2n.ir/073611
🔸دفترشما
🔸رایچت
🔸دیدار
🔸پونیشا
🔸نوین هاب
🔸هاست ایران
🔸لندین
🔸زیبال
🔸نجوا
🔸دادسان
🔔مهلت استفاده: تنها تا 3 دی ماه
#B2BCAMP
☑️برای آشنایی با میزان تخفیف و استفاده به این سایت زیر بروید:
🌐👉https://b2n.ir/073611
Forwarded from خانواده گروه صنعتی پاکشو
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
❤ #روزپرستار ❤
امسال ۳۰ آذر در تقویم ملی ما به نام پرستار نقش بسته است تا فرصتی را فراهم آورد تا بار دیگر تلاش بیدریغ و مهر پرستاران عزیز را در این دوران سخت همهگیری کرونا به یادآوریم و قدردان آنها باشیم.
همکاران گروه صنعتی پاکشو به پاس گرامیداشت این روز و قدردانی از زحمات پرستاران فداکار، پیام ویژهای را ارسال کردند که میتوانید در این ویدئو ببینید.
🆔 @pakshoo
امسال ۳۰ آذر در تقویم ملی ما به نام پرستار نقش بسته است تا فرصتی را فراهم آورد تا بار دیگر تلاش بیدریغ و مهر پرستاران عزیز را در این دوران سخت همهگیری کرونا به یادآوریم و قدردان آنها باشیم.
همکاران گروه صنعتی پاکشو به پاس گرامیداشت این روز و قدردانی از زحمات پرستاران فداکار، پیام ویژهای را ارسال کردند که میتوانید در این ویدئو ببینید.
🆔 @pakshoo
چرا مذاکره ایران و آلمان درباره احداث ذوب آهن اصفهان به نتیجه نرسید؟ (2/2)
| روایت ابوالحسن ابتهاج از احداث بزرگترین کارخانه فولاد کشور
ابوالحسن ابتهاج مینویسد: برای فراهم کردن زمینه کار اسماعیل زنجانی را به سرپرستی کار ذوبآهن تعیین و یک متخصص فرانسوی را هم مامور همکاری با او کردم. این دو نفر مطالعاتی درباره کارخانه ذوبآهن کرج انجام دادند و گزارشی تهیه کردند.
مذاکره با آلمانی ها
با سابقه اطلاعاتی که در ایجاد صنعت ذوبآهن در کشورهای در حال توسعه داشتم و با توجه به نظر مخالف محافل بینالمللی و اینکه ذوبآهن صنعتی است که چنانچه بدون احتیاط و مطالعه جمیع جهات تاسیس شود نتایج وخیمی خواهد داشت، از آغاز امر تصمیم گرفتم که نباید به سفارش و خرید ماشینآلات اکتفا کرد، بلکه باید شرکت بزرگی را که در صنعت فولادسازی شهرت دارد در کار تاسیس کارخانه شریک نمود.
نخستینبار که موضوع مشارکت را با نمایندگان دماگ – کروپ در تهران در میان گذاشتم دیدم که موضوع به هیچ وجه مورد استقبال آنها نیست. ولی من ادامه مذاکرات را منوط به قبول این شرط نمودم.مذاکرات با نمایندگان کنسرسیوم دماگ – کروپ تقریبا یک سال و نیم طول کشید تا در پاییز سال ۱۳۳۶ بنا به دعوت دولت آلمان فدرال به کشور مزبور مسافرت نمودم و در ملاقاتی که با «برتولد بایتس» رییس شرکت کروپ داشتم موضوع مشارکت را یک بار دیگر مطرح کردم و گفتم صلاح ایران در این است که شما در طرح ذوبآهن با ما شریک شوید، نه اینکه فقط کارخانهای به ما بفروشید و موضوع همان جا خاتمه پیدا کند.
من میل داشتم دماگ – کروپ دستکم بیست درصد در طرح ذوبآهن ایران شریک شود. اعتقاد من این بود که برای اطمینان از صحت اجرای این برنامه، آلمانها را در سود و زیان آن شریک کنیم تا وظایف آنها منحصر به فروش و نصب ماشینآلات نباشد، بلکه در ایجاد کارخانهای که احداث میشود به عنوان سرمایهگذار ذینفع باشند.
بایتس در پاسخ گفت: متاسفانه قانون آلمان به ما اجازه سرمایهگذاری در خارج را نمیدهد و رفع این مانع با دولت است. یکی دو روز بعد با «ارهارد»، وزیر اقتصاد آلمان فدرال که بعد از جنگ جهانی دوم اقتصاد آلمان را از نابودی نجات داد و بعدها صدراعظم شد و شخص بسیار بانفوذی به شمار میرفت، ملاقات کردم. در ضمن صحبت موضوع مشارکت دماگ – کروپ در ذوبآهن ایران را مطرح کردم.
ارهارد گفت: متاسفانه قانون ما اجازه سرمایهگذاری در خارج را به شرکتهای آلمانی نمیدهد. با تعجب گفتم، عجیب است که با این همه پیشرفت عظیم اقتصادی و صنعتی چطور این نقص بزرگ را هنوز برطرف نکردهاید؟ گفت حق با شماست و من هم لازم میدانم که این نقص هرچه زودتر رفع و اصلاح شود.
✅ @karkhone
| روایت ابوالحسن ابتهاج از احداث بزرگترین کارخانه فولاد کشور
ابوالحسن ابتهاج مینویسد: برای فراهم کردن زمینه کار اسماعیل زنجانی را به سرپرستی کار ذوبآهن تعیین و یک متخصص فرانسوی را هم مامور همکاری با او کردم. این دو نفر مطالعاتی درباره کارخانه ذوبآهن کرج انجام دادند و گزارشی تهیه کردند.
مذاکره با آلمانی ها
با سابقه اطلاعاتی که در ایجاد صنعت ذوبآهن در کشورهای در حال توسعه داشتم و با توجه به نظر مخالف محافل بینالمللی و اینکه ذوبآهن صنعتی است که چنانچه بدون احتیاط و مطالعه جمیع جهات تاسیس شود نتایج وخیمی خواهد داشت، از آغاز امر تصمیم گرفتم که نباید به سفارش و خرید ماشینآلات اکتفا کرد، بلکه باید شرکت بزرگی را که در صنعت فولادسازی شهرت دارد در کار تاسیس کارخانه شریک نمود.
نخستینبار که موضوع مشارکت را با نمایندگان دماگ – کروپ در تهران در میان گذاشتم دیدم که موضوع به هیچ وجه مورد استقبال آنها نیست. ولی من ادامه مذاکرات را منوط به قبول این شرط نمودم.مذاکرات با نمایندگان کنسرسیوم دماگ – کروپ تقریبا یک سال و نیم طول کشید تا در پاییز سال ۱۳۳۶ بنا به دعوت دولت آلمان فدرال به کشور مزبور مسافرت نمودم و در ملاقاتی که با «برتولد بایتس» رییس شرکت کروپ داشتم موضوع مشارکت را یک بار دیگر مطرح کردم و گفتم صلاح ایران در این است که شما در طرح ذوبآهن با ما شریک شوید، نه اینکه فقط کارخانهای به ما بفروشید و موضوع همان جا خاتمه پیدا کند.
من میل داشتم دماگ – کروپ دستکم بیست درصد در طرح ذوبآهن ایران شریک شود. اعتقاد من این بود که برای اطمینان از صحت اجرای این برنامه، آلمانها را در سود و زیان آن شریک کنیم تا وظایف آنها منحصر به فروش و نصب ماشینآلات نباشد، بلکه در ایجاد کارخانهای که احداث میشود به عنوان سرمایهگذار ذینفع باشند.
بایتس در پاسخ گفت: متاسفانه قانون آلمان به ما اجازه سرمایهگذاری در خارج را نمیدهد و رفع این مانع با دولت است. یکی دو روز بعد با «ارهارد»، وزیر اقتصاد آلمان فدرال که بعد از جنگ جهانی دوم اقتصاد آلمان را از نابودی نجات داد و بعدها صدراعظم شد و شخص بسیار بانفوذی به شمار میرفت، ملاقات کردم. در ضمن صحبت موضوع مشارکت دماگ – کروپ در ذوبآهن ایران را مطرح کردم.
ارهارد گفت: متاسفانه قانون ما اجازه سرمایهگذاری در خارج را به شرکتهای آلمانی نمیدهد. با تعجب گفتم، عجیب است که با این همه پیشرفت عظیم اقتصادی و صنعتی چطور این نقص بزرگ را هنوز برطرف نکردهاید؟ گفت حق با شماست و من هم لازم میدانم که این نقص هرچه زودتر رفع و اصلاح شود.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
اگر چشم و گوشتون باز نمیشه!
به همین سادگی:
شما بانک دارید، تصمیم به ساخت مال میگیرید، از بانکتون وام میگیرید، پروژه را شروع میکنید ، در میانه کار بدلیل بدهی مال تون را به بانکتون واگذار میکنید، حالا بانکتون میشه زیانده و ترازش بشدت به هم میریزه، مالتون را در مزایده از بانکتون میخرید به قیمت بالا ، بانکتون ترازهای مالیاش ترمیم میشه ، چندسال دیگه شما اقساط وام مال تون را نمیتونید به بانکتون بدید ، بانکتون مال را از شما بجای بدهی تون برمیداره...
✅ @karkhone
به همین سادگی:
شما بانک دارید، تصمیم به ساخت مال میگیرید، از بانکتون وام میگیرید، پروژه را شروع میکنید ، در میانه کار بدلیل بدهی مال تون را به بانکتون واگذار میکنید، حالا بانکتون میشه زیانده و ترازش بشدت به هم میریزه، مالتون را در مزایده از بانکتون میخرید به قیمت بالا ، بانکتون ترازهای مالیاش ترمیم میشه ، چندسال دیگه شما اقساط وام مال تون را نمیتونید به بانکتون بدید ، بانکتون مال را از شما بجای بدهی تون برمیداره...
✅ @karkhone
یک درس بزرگ از حملات سایبری اخیر
شرکت SolarWinds در وب سایت خود بخشی داشت که لیست مشتریانش را برای عموم به نمایش گذاشته بود. در این لیست بیش از 425 شرکت از لیست مشهور 500 شرکت برتر دنیا به انتخاب نشریه Fortune قرار داشتند. علاوه بر این، اسم سازمانهای نظامی (ازجمله پنتاگون) و دستگاه های دولتی آمریکا هم در لیست مشتریان این شرکت دیده میشد. همین موضوع باعث شده بود تا هکرها سرنخهای خوبی بدست آوردند و مطمئن شوند که طعمه را به درستی انتخاب کرده اند! SolarWinds بعد از رسوایی اخیر این لیست را از وب سایتش حذف کرد.
انتشار لیست مشتریان در وب سایت تولیدکنندگان و فروشندگان محصولات و نرم افزارها می تواند امنیت آنها را خدشه دار کند.
شایسته است مرکز افتا، همه شرکتهایی را که از این مرکز مجوز فعالیت گرفته اند از انتشار عمومی لیست مشتریان منع کند. کارفرماها نیز می توانند در قراردادهای خود با پیمانکاران بر عدم انتشار نام کارفرما در لیست مشتریان تاکید کنند.
✅ @karkhone
شرکت SolarWinds در وب سایت خود بخشی داشت که لیست مشتریانش را برای عموم به نمایش گذاشته بود. در این لیست بیش از 425 شرکت از لیست مشهور 500 شرکت برتر دنیا به انتخاب نشریه Fortune قرار داشتند. علاوه بر این، اسم سازمانهای نظامی (ازجمله پنتاگون) و دستگاه های دولتی آمریکا هم در لیست مشتریان این شرکت دیده میشد. همین موضوع باعث شده بود تا هکرها سرنخهای خوبی بدست آوردند و مطمئن شوند که طعمه را به درستی انتخاب کرده اند! SolarWinds بعد از رسوایی اخیر این لیست را از وب سایتش حذف کرد.
انتشار لیست مشتریان در وب سایت تولیدکنندگان و فروشندگان محصولات و نرم افزارها می تواند امنیت آنها را خدشه دار کند.
شایسته است مرکز افتا، همه شرکتهایی را که از این مرکز مجوز فعالیت گرفته اند از انتشار عمومی لیست مشتریان منع کند. کارفرماها نیز می توانند در قراردادهای خود با پیمانکاران بر عدم انتشار نام کارفرما در لیست مشتریان تاکید کنند.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
به زمین خوردن غول ها (راجع به شرکت توشیبا و احوال زار این روزهایش) *نگارش متن در تاریخ فوریه 2014 بوده است | این متن به قلم محمدرضا اسلامی در 5 بخش تنظیم شده است. (5/4) ترَک در شمشیر سامورایی طی سه یادداشت فوق در خصوص بحران در شرکت توشیبا ژاپن…
به زمین خوردن غول ها
(راجع به شرکت توشیبا و احوال زار این روزهایش)
*نگارش متن در تاریخ فوریه 2014 بوده است
| این متن به قلم محمدرضا اسلامی در 5 بخش تنظیم شده است. (5/5)
در یادداشت قبل به وضعیت شرکت سونی اشاره ای شده بود. این امر مدخلی خواهد بود که پس از بحث های توشیبا ، پاناسونیک و تویوتا، گفتگویی در خصوص وضعیت شرکت سونی داشته باشیم.
دوستانی تذکر دادند که وضعیت سونی در بازار تهران بسیار خوب و پررونق است و چطور گفته می شود که سونی دیگر در آن اوجِ سابق نیست؟ در پاسخ باید گفت، بحث آسیب های شدیدی که شرکت های ژاپنی دارند از شرکت های چینی متحمل می شوند را با دور زدن در بازار نمی شود حس کرد؛ باید گزارشهای مالی این شرکت ها را مرور کرد و وارد جزئیات اعداد و ارقام شد.
فایل پی. دی. اف گزارش مالی 2013 سونی ، به اشتراک گذاشته می شود. در این گزارش توضیحاتی در خصوص تولیدات سونی در حوزه های:
"موبایل + دوربین عکاسی و فیلمبرداری + گیم (بازی) + تلویزیون + تجهیزات پزشکی"
ارایه شده است. در نوبت های بعد به جزئیات این گزارش ورود خواهیم کرد. اما فعلاً برای یک چشم انداز کلی، در اسلاید زیر وضعیت کلی سونی در 2012 و 2013 با هم مقایسه شده است (صفحه شش گزارش). در 2012 مجموعه تمام تلاشهای کارخانجات و مدیران نتوانست جلو ضرر دهی شرکت را بگیرد و در مجموع سونی 456 میلیارد ین ضرر داده است. یکسال بعد تلاشهای مدیران و کارکنان منجر به بهبود وضعیت در 2013 شد و این شرکت اندکی سود ده شد.
با این وجود، سود خالص سونی در 2013، (Net Income) ، بسیار ناچیز بوده است: فقط 43میلیارد ین.
[یعنی چیزی کمتر از "نیم میلیارد دلار" برای یک امپراطوری! با 125هزار کارمند]
به عنوان یک مقایسه ذهنی، می توان این عدد سود کمتر از نیم میلیارد دلار سونی را با اتهام حدود سه میلیارد دلاری بابک زنجانی مقایسه کرد.
باز برای یک مقایسه ذهنی دیگر، اگر این سود را با سود تویوتا مقایسه کنیم می بینیم کمتر از نیم میلیارد دلار سودِ سونی در برابر 22میلیارد دلار سود تویوتا ، عدد بسیار ناچیزی است. دلیلش این است که چینی ها (و حتی کره ای ها) هنوز نتوانسته اند نام درخشان تویوتا را (که در ذهن ها با کیفیت قرین شده) بشکنند و لذا تفاوتِ ماهوی در روندِ کامیابی و عدم کامیابی بین سونی (صنایع الکترونیک) و تویوتا (صنایع خودرو) شاهدیم. شاید اگر روزی وضعیتِ صنعت خودرو هم مثل صنایع الکترونیک شود، همین بلا بر سر تویوتا و هوندا نیز بیاید.
اما برگردیم به گزارش مالی سونی. با اینکه تلاشهای مدیران وضعیت خوبی را در 2013 نسبت به 2012 ایجاد کرده بود ولی اسلاید دوم در پایین نشان می دهد که این روَند حفظ نشد و مجدداً می بینیم که سال مالی 2017 نسبت به سال مالی 2016 ، سال ناموفقی برای سونی محسوب می شود: حدود 6% کاهش فروش.
در این باره بیشتر گفتگو خواهیم کرد.
پی نوشت: در گزارش مالی سال 2017 هر 112 ین، یک دلار در نظر گرفته شده است.
✅ @karkhone
(راجع به شرکت توشیبا و احوال زار این روزهایش)
*نگارش متن در تاریخ فوریه 2014 بوده است
| این متن به قلم محمدرضا اسلامی در 5 بخش تنظیم شده است. (5/5)
در یادداشت قبل به وضعیت شرکت سونی اشاره ای شده بود. این امر مدخلی خواهد بود که پس از بحث های توشیبا ، پاناسونیک و تویوتا، گفتگویی در خصوص وضعیت شرکت سونی داشته باشیم.
دوستانی تذکر دادند که وضعیت سونی در بازار تهران بسیار خوب و پررونق است و چطور گفته می شود که سونی دیگر در آن اوجِ سابق نیست؟ در پاسخ باید گفت، بحث آسیب های شدیدی که شرکت های ژاپنی دارند از شرکت های چینی متحمل می شوند را با دور زدن در بازار نمی شود حس کرد؛ باید گزارشهای مالی این شرکت ها را مرور کرد و وارد جزئیات اعداد و ارقام شد.
فایل پی. دی. اف گزارش مالی 2013 سونی ، به اشتراک گذاشته می شود. در این گزارش توضیحاتی در خصوص تولیدات سونی در حوزه های:
"موبایل + دوربین عکاسی و فیلمبرداری + گیم (بازی) + تلویزیون + تجهیزات پزشکی"
ارایه شده است. در نوبت های بعد به جزئیات این گزارش ورود خواهیم کرد. اما فعلاً برای یک چشم انداز کلی، در اسلاید زیر وضعیت کلی سونی در 2012 و 2013 با هم مقایسه شده است (صفحه شش گزارش). در 2012 مجموعه تمام تلاشهای کارخانجات و مدیران نتوانست جلو ضرر دهی شرکت را بگیرد و در مجموع سونی 456 میلیارد ین ضرر داده است. یکسال بعد تلاشهای مدیران و کارکنان منجر به بهبود وضعیت در 2013 شد و این شرکت اندکی سود ده شد.
با این وجود، سود خالص سونی در 2013، (Net Income) ، بسیار ناچیز بوده است: فقط 43میلیارد ین.
[یعنی چیزی کمتر از "نیم میلیارد دلار" برای یک امپراطوری! با 125هزار کارمند]
به عنوان یک مقایسه ذهنی، می توان این عدد سود کمتر از نیم میلیارد دلار سونی را با اتهام حدود سه میلیارد دلاری بابک زنجانی مقایسه کرد.
باز برای یک مقایسه ذهنی دیگر، اگر این سود را با سود تویوتا مقایسه کنیم می بینیم کمتر از نیم میلیارد دلار سودِ سونی در برابر 22میلیارد دلار سود تویوتا ، عدد بسیار ناچیزی است. دلیلش این است که چینی ها (و حتی کره ای ها) هنوز نتوانسته اند نام درخشان تویوتا را (که در ذهن ها با کیفیت قرین شده) بشکنند و لذا تفاوتِ ماهوی در روندِ کامیابی و عدم کامیابی بین سونی (صنایع الکترونیک) و تویوتا (صنایع خودرو) شاهدیم. شاید اگر روزی وضعیتِ صنعت خودرو هم مثل صنایع الکترونیک شود، همین بلا بر سر تویوتا و هوندا نیز بیاید.
اما برگردیم به گزارش مالی سونی. با اینکه تلاشهای مدیران وضعیت خوبی را در 2013 نسبت به 2012 ایجاد کرده بود ولی اسلاید دوم در پایین نشان می دهد که این روَند حفظ نشد و مجدداً می بینیم که سال مالی 2017 نسبت به سال مالی 2016 ، سال ناموفقی برای سونی محسوب می شود: حدود 6% کاهش فروش.
در این باره بیشتر گفتگو خواهیم کرد.
پی نوشت: در گزارش مالی سال 2017 هر 112 ین، یک دلار در نظر گرفته شده است.
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
گزارش مالی سونی 2013
✅ @karkhone
✅ @karkhone
نظر شهيد آوينى درباره فيلترينگ
| محمدرضا اسلامى
سيد مرتضى آوينى در آن سالها كه هنوز «ماهواره» وجود نداشت (و در جامعه بحث فيلترينگ/ممنوعيت "ويدئو" بود!)، در مقاله اي زيبا و جذاب (و البته سينمايي و ديالوگ مانند)، نظراتى ارائه داده است که در آن بحث هاى جدى درباره بى ثمر بودنِ «محدودسازى» دارد.
خواندن حرفهاي آن سال شهيد آوينى درباره "ماهواره" و شجاعت او در پيش بينى و نقد رفتار "فيلترينگ منشانه" اسباب تعجب و حيرت است. اينكه چطور حكايت همچنان باقى است؟
همان متن را امروز بخوانيم و بجاى كلمات "ماهواره" و "ويدئو"، بگذاريم "تلگرام" (يا هر گرام ديگرى) يا هر مظهرى از مظاهر مدرنيته و زندگى جديد.
از متن يادداشت آوينى :
« از تو ميپرسم: اگر چنين ميشُد که بتوان برنامه هاي ماهواره ها را با همين آنتن هاي معمولي تلويزيون گرفت، ما چه ميگفتيم؟ آيا درست بود که بگوييم: خوب! تکليف ماهواره ها را روشن کرديم؟... نه! »
« ما بايد بدانيم که در چه دنيايي زندگي ميکنيم و با توجه به اين واقعيتها، راه هايی براي حفظِ فرهنگ خودمان پيدا کنيم. با فرار کردن و انزوا گرفتن و ديوار به دور خود کشيدن که مسأله ما حل نميشود. ما عادت کرده ايم که براي دور ماندن از خطرات، اصل را بر پرهيز بگذاريم» (!)
« همين عکس العملي که اکنون در برابر "ويدئو" وجود دارد (*توجه: يادداشت در سال ١٣٧١ نوشته شده) پيش از اين در برابر راديو و بعد تلويزيون نيز وجود داشته است. اين مواجهه، توفيقی اجباری است که به انکشاف حقيقت دين مدد خواهد رسانيد و نه فقط مددرسانی، که اصلا در عالمی که حقايق به اضدادشان شناخته ميشوند، اين تنها راه ظهور و انکشاف حقيقتِ دين است.
حقيقت دين در جهاد رخ خواهد نمود نه در رهبانيت؛ و پناه گرفتن در پس ديوارها و صندوقخانه ها (!) در مواجهه با دنياي جديد، نوعي رهبانيت است.»
«حكايتِ ما، حکايت آن پادشاه است که شازده کوچولو در ستارۀ اول ديد. پادشاه فرمانهاي عاقلانه اى ميداد؛ چرا که علاقه مند بود که فرمان هايش اجرا شود. مثلا وقتي شازده کوچولو ميپرسيد: اجازه هست بنشينم؟ پادشاه ميگفت: به تو فرمان ميدهم که بنشيني! »
«مگر ما تنها ميراث دارانِ اين دين هستيم؟ و يا مگر دين اسلام لاي پنبه و زَرورق حفظ شده است؟ (!) و تازه مگر اين ماهواره ها راشيطان در مدار زمين نگه داشته است؟ (!)
دوست من! ضعف ماست که دشمن را قدرتمند جلوه ميدهد. ما تا آنجا بنيانِ کارمان را بر "گريختن" و "پناه گرفتن" گذاشته ايم که از يک نوار ويدئو هم دشمني غول پيکر براي خودمان تراشيده ايم. مگر اين نوار بى زبان فقط در برابر فيلمهاي مبتذل حساسيت دارد » (؟!)
مرتضى آوينى اگر امروز زنده بود و در يكى از اين روزهاى بهارى بر روى مين هاى فكّه از ميان ما نرفته بود، احتمالا يك كانال تلگرامى داشت و احتمالا در آن همچنان بر بى ثمر بودن ديوار كشيدن ها ، مى نوشت. احتمالا صداى مرتضى آوينى اگر زنده بود چندان شنيده نمى شد ، چه اگر نبود آن گونه ى رفتنش، اين گونه ى از زيستن اش را نمى شناختيم.
آنكه آن روز بر فيلترينگ ماهواره، آنگونه تاخت، امروز اگر بود بر فيلترينگ تلگرام و ديگر "گرام" ها چه مى گفت؟
منبع:کتاب رستاخیز جان صفحه ١١٣
پى نوشت:
مراد از فيلترينگ در اين يادداشت، محدودكردن است، يا همان كه آوينى مى گويد: ديوار كشيدن. يا آنكه گفته: تكليف را روشن كردن!
يا پرهيز.
✅ @karkhone
| محمدرضا اسلامى
سيد مرتضى آوينى در آن سالها كه هنوز «ماهواره» وجود نداشت (و در جامعه بحث فيلترينگ/ممنوعيت "ويدئو" بود!)، در مقاله اي زيبا و جذاب (و البته سينمايي و ديالوگ مانند)، نظراتى ارائه داده است که در آن بحث هاى جدى درباره بى ثمر بودنِ «محدودسازى» دارد.
خواندن حرفهاي آن سال شهيد آوينى درباره "ماهواره" و شجاعت او در پيش بينى و نقد رفتار "فيلترينگ منشانه" اسباب تعجب و حيرت است. اينكه چطور حكايت همچنان باقى است؟
همان متن را امروز بخوانيم و بجاى كلمات "ماهواره" و "ويدئو"، بگذاريم "تلگرام" (يا هر گرام ديگرى) يا هر مظهرى از مظاهر مدرنيته و زندگى جديد.
از متن يادداشت آوينى :
« از تو ميپرسم: اگر چنين ميشُد که بتوان برنامه هاي ماهواره ها را با همين آنتن هاي معمولي تلويزيون گرفت، ما چه ميگفتيم؟ آيا درست بود که بگوييم: خوب! تکليف ماهواره ها را روشن کرديم؟... نه! »
« ما بايد بدانيم که در چه دنيايي زندگي ميکنيم و با توجه به اين واقعيتها، راه هايی براي حفظِ فرهنگ خودمان پيدا کنيم. با فرار کردن و انزوا گرفتن و ديوار به دور خود کشيدن که مسأله ما حل نميشود. ما عادت کرده ايم که براي دور ماندن از خطرات، اصل را بر پرهيز بگذاريم» (!)
« همين عکس العملي که اکنون در برابر "ويدئو" وجود دارد (*توجه: يادداشت در سال ١٣٧١ نوشته شده) پيش از اين در برابر راديو و بعد تلويزيون نيز وجود داشته است. اين مواجهه، توفيقی اجباری است که به انکشاف حقيقت دين مدد خواهد رسانيد و نه فقط مددرسانی، که اصلا در عالمی که حقايق به اضدادشان شناخته ميشوند، اين تنها راه ظهور و انکشاف حقيقتِ دين است.
حقيقت دين در جهاد رخ خواهد نمود نه در رهبانيت؛ و پناه گرفتن در پس ديوارها و صندوقخانه ها (!) در مواجهه با دنياي جديد، نوعي رهبانيت است.»
«حكايتِ ما، حکايت آن پادشاه است که شازده کوچولو در ستارۀ اول ديد. پادشاه فرمانهاي عاقلانه اى ميداد؛ چرا که علاقه مند بود که فرمان هايش اجرا شود. مثلا وقتي شازده کوچولو ميپرسيد: اجازه هست بنشينم؟ پادشاه ميگفت: به تو فرمان ميدهم که بنشيني! »
«مگر ما تنها ميراث دارانِ اين دين هستيم؟ و يا مگر دين اسلام لاي پنبه و زَرورق حفظ شده است؟ (!) و تازه مگر اين ماهواره ها راشيطان در مدار زمين نگه داشته است؟ (!)
دوست من! ضعف ماست که دشمن را قدرتمند جلوه ميدهد. ما تا آنجا بنيانِ کارمان را بر "گريختن" و "پناه گرفتن" گذاشته ايم که از يک نوار ويدئو هم دشمني غول پيکر براي خودمان تراشيده ايم. مگر اين نوار بى زبان فقط در برابر فيلمهاي مبتذل حساسيت دارد » (؟!)
مرتضى آوينى اگر امروز زنده بود و در يكى از اين روزهاى بهارى بر روى مين هاى فكّه از ميان ما نرفته بود، احتمالا يك كانال تلگرامى داشت و احتمالا در آن همچنان بر بى ثمر بودن ديوار كشيدن ها ، مى نوشت. احتمالا صداى مرتضى آوينى اگر زنده بود چندان شنيده نمى شد ، چه اگر نبود آن گونه ى رفتنش، اين گونه ى از زيستن اش را نمى شناختيم.
آنكه آن روز بر فيلترينگ ماهواره، آنگونه تاخت، امروز اگر بود بر فيلترينگ تلگرام و ديگر "گرام" ها چه مى گفت؟
منبع:کتاب رستاخیز جان صفحه ١١٣
پى نوشت:
مراد از فيلترينگ در اين يادداشت، محدودكردن است، يا همان كه آوينى مى گويد: ديوار كشيدن. يا آنكه گفته: تكليف را روشن كردن!
يا پرهيز.
✅ @karkhone
از اسماعیل بخشی و سلبریتیهای نیشکر هفت تپه "قهرمانِ خیرخواه" نسازیم!
| مرتضی کاظمی
۱. شرکت کشتوصنعت نیشکر هفتتپه از ابتدای تأسیس دولتی و قبل از خصوصیسازی سالها زیانده بوده است. در دهساله منتهی به عرضه و واگذاری، ارزش بازدهی این شرکت و ارزش ویژه دفتری آن منفی بوده؛ قبل از خصوصیسازی بدهیهای این بنگاه به حدود ۵۰۰ میلیارد تومان رسیده و همچنین شرکت با زیان انباشتهٔ حدود ۳۵۰ میلیارد تومان مواجه بوده است.
۲. با چنین وصفی، هیأت واگذاری (شامل وزارای اقتصاد و دادگستری و روسای اتاقهای بازرگانی و تعاون و همچنین دو نماینده مجلس و وزیر مربوطه در کنار رییس سازمان برنامهبودجه) تصمیم گرفتهاند این شرکت به بخش خصوصی واگذار شود. سازمان خصوصیسازی برای واگذاری، روالی مشخص و مصوب داشته است. این شیوه، کامل و بیعیب نیست و میتوانسته بسیار بهتر از این باشد اما قانونی است. طی دهسال، هفت مزایده برگزار شده و اطلاعیههایی منتشر شده اما بعد از سالها فقط و فقط یک متقاضی (یعنی آقایان اسدبیگی و شرکا) در این مزایدهها شرکت کردهاند.
۳. آیا کاری خلاف قانون انجام شده؟ ما صحبتهای مسؤولین را شنیدیم و ادعاهای هر دو طرف را در رسانهها مطالعه کردیم؛ به نظر من این خصوصیسازی مطابق با روال قانونی انجام شده است. کسانی که ادعا میکنند کاری غیرقانونی انجام شده سند و مدرکی برای ادعایشان ارائه نکرده و به نظر میرسد فقط با گمانهزنی و اتهامزنی به تهییج و جوسازی بسنده میکنند.
۴. در پایان سال ۹۳ تعداد کارکنان در این شرکت حدود ۲۵۰۰ نفر بوده و همین تعداد در اطلاعیهها و صورتهای مالی منعکس شده است. خریداران خود را برای این تعداد (که احتمالاً بسیاری از همین تعداد، نیروی مازاد بودهاند) آماده کرده بودند اما بنا به گفتهٔ مسؤولین در زمانی که در حال هماهنگی و تنظیم قرارداد بودهاند (احتمالاً در مدت سه ماه) متأسفانه حدود دو هزار نفر به کارگران و کارکنان این بنگاه افزوده شده است. این هجومِ نیروهای مازاد احتمالاً با فشار عوامل سیاسی و اجتماعی و توسط مدیران دولتی (قبل از خصوصی سازی) اتفاق افتاده و باعث شده دهها میلیارد تومان به هزینههای این شرکت تحمیل شود.
۵. فکر میکنم آقایان اسدبیگی اگر با محاسبات دقیق و اطلاعات مناسب تصمیم میگرفتند از تحویل گرفتن این شرکت خودداری میکردند اما در هر حال، درست یا اشتباه، خریداران پس از ورود، صدها میلیارد تومان هزینه و ریسک این سرمایهگذاری را پذیرفتهاند. آنگونه که من مطالعه کردم متوجه شدم قراردادی که با سازمان خصوصیسازی داشتند قانونی بوده و تا زمانی که به تعهدات خود عمل کرده باشند مالک و مدیر این شرکت بوده و هستند.
۶. حداقل حقی که مدیران و مالکان یک بنگاه اقتصادی دارند اخراج نیروی مازاد مطابق با قراردادهایشان است. این حق مدیر و مالکان بوده افرادی مثل آقای اسماعیل بخشی و هزاران کارگر مازاد از این شرکت کنار گذاشته شوند. شرکت نیشکر هفتتپه یک بنگاه "اقتصادی" است و هیچ گاه قرار نبوده یک "خیریه" باشد. لطفاً به کلمه "اقتصادی" دقت کنید. بنگاه اقتصادی یک خیریه یا سازمان برای حمایتهای اجتماعی نبوده و نیست. حتی اگر خیریه هم بوده مجاز و شایسته نبوده افرادی مثل آقای اسماعیل بخشی و حامیانش خود را به این بنگاه یا هر بنگاه دیگری تحمیل کند. ضمن همدلی با این کارگران عزیز؛ امیدوارم این عزیزان بتوانند ضمن حفظ عزتنفس به جای تحمیل و فشار در جستجوی شغلی مناسب باشند.
۷. آنگونه که در رسانهها منعکس شده آقای بخشی و بعضی از کارگران علاقهمند هستند این شرکت را تحویل بگیرند. چه ایدهٔ پرریسک و خوبی! به نظرم لازم است شرکتی (سهامی یا تعاونی) تشکیل و این شرکت را تحویل بگیرند. برای اینکه پوست در بازی داشته باشند لازم است سرمایهگذاری سنگینی در حد صدها میلیارد تومان انجام دهند و با فعالیت شبانهروزی این بنگاه را بعد از دهها سال زیاندهی به بنگاهی سودآور تبدیل کنند. چنین اتفاقی به نفع همه است. آقای بخشی به عنوان یک سلبریتی کارگری میتواند سوسیالیستها، کمونیستها و برابریطلبهای ایران را به منظور سرمایهگذاری و مشارکت در حل مشکلاتی که سالهاست گریبانگیر یک شرکت دولتی بوده بسیج کند و تئوریهای سوسیالیستهای این مملکت را آزمون کند.
به نظرم فرصت خوبی است. بسیار خوشحال میشوم این فرصت تاریخی در اختیار این بزرگواران گذاشته شود تا پساندازهایشان را از طریق خرید سهام در اختیار کارگران بگذارند و با سرمایهگذاری در این بنگاه اثبات کنند خطابههایشان در حمایت از کارگران و عدالتطلبی فقط حرف نبوده است.
✅ @karkhone
| مرتضی کاظمی
۱. شرکت کشتوصنعت نیشکر هفتتپه از ابتدای تأسیس دولتی و قبل از خصوصیسازی سالها زیانده بوده است. در دهساله منتهی به عرضه و واگذاری، ارزش بازدهی این شرکت و ارزش ویژه دفتری آن منفی بوده؛ قبل از خصوصیسازی بدهیهای این بنگاه به حدود ۵۰۰ میلیارد تومان رسیده و همچنین شرکت با زیان انباشتهٔ حدود ۳۵۰ میلیارد تومان مواجه بوده است.
۲. با چنین وصفی، هیأت واگذاری (شامل وزارای اقتصاد و دادگستری و روسای اتاقهای بازرگانی و تعاون و همچنین دو نماینده مجلس و وزیر مربوطه در کنار رییس سازمان برنامهبودجه) تصمیم گرفتهاند این شرکت به بخش خصوصی واگذار شود. سازمان خصوصیسازی برای واگذاری، روالی مشخص و مصوب داشته است. این شیوه، کامل و بیعیب نیست و میتوانسته بسیار بهتر از این باشد اما قانونی است. طی دهسال، هفت مزایده برگزار شده و اطلاعیههایی منتشر شده اما بعد از سالها فقط و فقط یک متقاضی (یعنی آقایان اسدبیگی و شرکا) در این مزایدهها شرکت کردهاند.
۳. آیا کاری خلاف قانون انجام شده؟ ما صحبتهای مسؤولین را شنیدیم و ادعاهای هر دو طرف را در رسانهها مطالعه کردیم؛ به نظر من این خصوصیسازی مطابق با روال قانونی انجام شده است. کسانی که ادعا میکنند کاری غیرقانونی انجام شده سند و مدرکی برای ادعایشان ارائه نکرده و به نظر میرسد فقط با گمانهزنی و اتهامزنی به تهییج و جوسازی بسنده میکنند.
۴. در پایان سال ۹۳ تعداد کارکنان در این شرکت حدود ۲۵۰۰ نفر بوده و همین تعداد در اطلاعیهها و صورتهای مالی منعکس شده است. خریداران خود را برای این تعداد (که احتمالاً بسیاری از همین تعداد، نیروی مازاد بودهاند) آماده کرده بودند اما بنا به گفتهٔ مسؤولین در زمانی که در حال هماهنگی و تنظیم قرارداد بودهاند (احتمالاً در مدت سه ماه) متأسفانه حدود دو هزار نفر به کارگران و کارکنان این بنگاه افزوده شده است. این هجومِ نیروهای مازاد احتمالاً با فشار عوامل سیاسی و اجتماعی و توسط مدیران دولتی (قبل از خصوصی سازی) اتفاق افتاده و باعث شده دهها میلیارد تومان به هزینههای این شرکت تحمیل شود.
۵. فکر میکنم آقایان اسدبیگی اگر با محاسبات دقیق و اطلاعات مناسب تصمیم میگرفتند از تحویل گرفتن این شرکت خودداری میکردند اما در هر حال، درست یا اشتباه، خریداران پس از ورود، صدها میلیارد تومان هزینه و ریسک این سرمایهگذاری را پذیرفتهاند. آنگونه که من مطالعه کردم متوجه شدم قراردادی که با سازمان خصوصیسازی داشتند قانونی بوده و تا زمانی که به تعهدات خود عمل کرده باشند مالک و مدیر این شرکت بوده و هستند.
۶. حداقل حقی که مدیران و مالکان یک بنگاه اقتصادی دارند اخراج نیروی مازاد مطابق با قراردادهایشان است. این حق مدیر و مالکان بوده افرادی مثل آقای اسماعیل بخشی و هزاران کارگر مازاد از این شرکت کنار گذاشته شوند. شرکت نیشکر هفتتپه یک بنگاه "اقتصادی" است و هیچ گاه قرار نبوده یک "خیریه" باشد. لطفاً به کلمه "اقتصادی" دقت کنید. بنگاه اقتصادی یک خیریه یا سازمان برای حمایتهای اجتماعی نبوده و نیست. حتی اگر خیریه هم بوده مجاز و شایسته نبوده افرادی مثل آقای اسماعیل بخشی و حامیانش خود را به این بنگاه یا هر بنگاه دیگری تحمیل کند. ضمن همدلی با این کارگران عزیز؛ امیدوارم این عزیزان بتوانند ضمن حفظ عزتنفس به جای تحمیل و فشار در جستجوی شغلی مناسب باشند.
۷. آنگونه که در رسانهها منعکس شده آقای بخشی و بعضی از کارگران علاقهمند هستند این شرکت را تحویل بگیرند. چه ایدهٔ پرریسک و خوبی! به نظرم لازم است شرکتی (سهامی یا تعاونی) تشکیل و این شرکت را تحویل بگیرند. برای اینکه پوست در بازی داشته باشند لازم است سرمایهگذاری سنگینی در حد صدها میلیارد تومان انجام دهند و با فعالیت شبانهروزی این بنگاه را بعد از دهها سال زیاندهی به بنگاهی سودآور تبدیل کنند. چنین اتفاقی به نفع همه است. آقای بخشی به عنوان یک سلبریتی کارگری میتواند سوسیالیستها، کمونیستها و برابریطلبهای ایران را به منظور سرمایهگذاری و مشارکت در حل مشکلاتی که سالهاست گریبانگیر یک شرکت دولتی بوده بسیج کند و تئوریهای سوسیالیستهای این مملکت را آزمون کند.
به نظرم فرصت خوبی است. بسیار خوشحال میشوم این فرصت تاریخی در اختیار این بزرگواران گذاشته شود تا پساندازهایشان را از طریق خرید سهام در اختیار کارگران بگذارند و با سرمایهگذاری در این بنگاه اثبات کنند خطابههایشان در حمایت از کارگران و عدالتطلبی فقط حرف نبوده است.
✅ @karkhone
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
مستند کوتاه شبکه Vice درباره رمزارزها
(مستند به زبان اصلی است و گفتگوها زیرنویس (زبان اصلی) شده است.)
✅ @karkhone
(مستند به زبان اصلی است و گفتگوها زیرنویس (زبان اصلی) شده است.)
✅ @karkhone
کلاس اقتصاد توسعه مهندس اصفیا
| بخشی از مصاحبه مدیرعامل وقت سازمان برنامه، دی ماه 1343
درآمد سرانه مردم روستاهای ما فعلا حدود ده هزار ریال در سال است و لازم است برنامههای عمرانی خود را بنحوی پیش بریم که تا بیست سال آینده این مبلغ به متجاوز از 20 هزار ریال یعنی دو برابر برسد.
در راه رسیدن به این هدفهای عالی وظایف سنگینی هم بر دوش دولت و هم بر دوش مردم است. اولین و مهمترین اصل اقتصادی این است که برای آنکه بتوانیم در آینده بیشتر مصرف کنیم، (باید) بیشتر پسانداز و سرمایهگذاری نمائیم بعبارت دیگر بایستی مصرف فعلی را فدای مصرف بیشتر در آینده نمائیم.
طبیعی است که این فداکاری و گذشت از مصرف فعلی قدری گران است ولی باید توجه داشت که در راه رسیدن به هدفهای عالی رشد اقتصادی این تنها راهی استکه میتوان انتخاب کرد و این تنها راهی استکه کشورهای مترقی پیمودهاند.
عامل اساسی محدودکننده برنامههای عمرانی ما اعتبار مالی بودهاست.
البته برای تامین اعتبارات عمرانی یک راه بسیار ساده وجود دارد و آن انتشار اسکناس است ولی این آسانترین راه، بدترین را ممکن نیز هست. زیرا همانطور که میدانید جریان تورمی که بر اثر استفاده بیتناسب از اعتبار بانک مرکزی بوجود خواهد آمد اساس و شیرازه اقتصاد کشور را در هم خواهد ریخت.
بنابراین اگر دولت تصمیم گرفته که از طریق مالیاتها بر درآمد خود بیفزاید باید توجه نمود که هدف از آن جلب همکاری و فداکاری مردم در تامین هزینههای عمرانی است که نتایج آن متوجه خود مردم خواهد شد.
پ.ن: آیا پیش و پس از دهه چهل تا به امروز، مسئول اقتصادی دیگری سراغ دارید که مسائل اقتصادی را اینگونه برای مردم توضیح دهد؟
/ سیاستگذاری صنعتی
✅ @karkhone
| بخشی از مصاحبه مدیرعامل وقت سازمان برنامه، دی ماه 1343
درآمد سرانه مردم روستاهای ما فعلا حدود ده هزار ریال در سال است و لازم است برنامههای عمرانی خود را بنحوی پیش بریم که تا بیست سال آینده این مبلغ به متجاوز از 20 هزار ریال یعنی دو برابر برسد.
در راه رسیدن به این هدفهای عالی وظایف سنگینی هم بر دوش دولت و هم بر دوش مردم است. اولین و مهمترین اصل اقتصادی این است که برای آنکه بتوانیم در آینده بیشتر مصرف کنیم، (باید) بیشتر پسانداز و سرمایهگذاری نمائیم بعبارت دیگر بایستی مصرف فعلی را فدای مصرف بیشتر در آینده نمائیم.
طبیعی است که این فداکاری و گذشت از مصرف فعلی قدری گران است ولی باید توجه داشت که در راه رسیدن به هدفهای عالی رشد اقتصادی این تنها راهی استکه میتوان انتخاب کرد و این تنها راهی استکه کشورهای مترقی پیمودهاند.
عامل اساسی محدودکننده برنامههای عمرانی ما اعتبار مالی بودهاست.
البته برای تامین اعتبارات عمرانی یک راه بسیار ساده وجود دارد و آن انتشار اسکناس است ولی این آسانترین راه، بدترین را ممکن نیز هست. زیرا همانطور که میدانید جریان تورمی که بر اثر استفاده بیتناسب از اعتبار بانک مرکزی بوجود خواهد آمد اساس و شیرازه اقتصاد کشور را در هم خواهد ریخت.
بنابراین اگر دولت تصمیم گرفته که از طریق مالیاتها بر درآمد خود بیفزاید باید توجه نمود که هدف از آن جلب همکاری و فداکاری مردم در تامین هزینههای عمرانی است که نتایج آن متوجه خود مردم خواهد شد.
پ.ن: آیا پیش و پس از دهه چهل تا به امروز، مسئول اقتصادی دیگری سراغ دارید که مسائل اقتصادی را اینگونه برای مردم توضیح دهد؟
/ سیاستگذاری صنعتی
✅ @karkhone
مقالهای از بانک جهانی در مرکز یک مناقشه
این گزارش فاینانشیال تایمز به مقالهای اشاره میکند که که در آن محققین با استفاده از دادههای بانک جهانی مسیر حرکت دآمدهای نفتی را بررسی و مشاهده کردند که بیشتر این پولها به حسابهای خارجی مقامات آن کشورها منتقل میشوند. همچنین، بررسی دادههای 22 کشوری که بیش از همه از کمکهای خارجی بهره میبرند نشان داد که در هر دوره سه ماههای که یک کشور کمک خارجی معادل 1% جیدیپی خود دریافت مینمود، پول منتقل شده به حسابهای خارجیاش در کشورهایی که امکان فرار مالیاتی میدهند مانند سوئیس و لوکزامبورگ 3% رشد میکرد که به معنی نشت 7.5% کمکها بود.
لینک به مقاله
✅ @karkhone
این گزارش فاینانشیال تایمز به مقالهای اشاره میکند که که در آن محققین با استفاده از دادههای بانک جهانی مسیر حرکت دآمدهای نفتی را بررسی و مشاهده کردند که بیشتر این پولها به حسابهای خارجی مقامات آن کشورها منتقل میشوند. همچنین، بررسی دادههای 22 کشوری که بیش از همه از کمکهای خارجی بهره میبرند نشان داد که در هر دوره سه ماههای که یک کشور کمک خارجی معادل 1% جیدیپی خود دریافت مینمود، پول منتقل شده به حسابهای خارجیاش در کشورهایی که امکان فرار مالیاتی میدهند مانند سوئیس و لوکزامبورگ 3% رشد میکرد که به معنی نشت 7.5% کمکها بود.
لینک به مقاله
✅ @karkhone
Ft
The World Bank paper at the centre of a controversy
Departure of chief economist linked to research on the ties between aid and corruption.
Forwarded from karkhone | کارخانه
مناقصه تصفیه شیرابه پسماندهای اصفهان
|علیرضا بازارگان
همانطور که میدانید شیرابهها به شدت آلوده هستند. منظور از شیرابه همان آب لجنی است که وقتی میخواهید زباله را به سر کوچه ببرید بعضی اوقات از کیسه چکه چکه میکند و بوی تعفن میدهد! این شیرابهها نهایتا در محل پردازش پسماند در خارج از شهر تجمیع میشوند و یک مشکل بسیار جدی برای محیط زیست ایجاد میکنند.
اکنون شهرداری اصفهان فراخوانی داده است تا شرکتها برای تصفیه شیرابههای این شهر دست به کار شوند. بنده چند ماه است که به عنوان مشاور سازمان مدیریت پسماند شهر اصفهان در حال نگارش اسناد فنی این منافصه بودهام و از نزدیک مشاهده کردهام که این سازمان چگونه تلاش دارد با یاری فنآوران عزیز، یکی از اولین شهرهای ایران شود که بر مشکل شیرابه غلبه میکند.
آگهی مناقصه برای علاقهمندان به پیوست تقدیم میگردد. به صورت خلاصه خدمتتان عرض میکنم که میزان COD شیرابه اصفهان حدود ۱۰۰ هزار میلیگرم بر لیتر و EC حدود ۶۵ زیمنس بر سانتیمتر میباشد. از طرفی مقادیر قابل قبول برای شیرابه تصفیه شده COD کمتر از ۶۹۰۰ میلیگرم بر لیتر و EC کمتر از ۳ زیمنس بر سانتیمتر خواهد بود.
✅ @karkhone
|علیرضا بازارگان
همانطور که میدانید شیرابهها به شدت آلوده هستند. منظور از شیرابه همان آب لجنی است که وقتی میخواهید زباله را به سر کوچه ببرید بعضی اوقات از کیسه چکه چکه میکند و بوی تعفن میدهد! این شیرابهها نهایتا در محل پردازش پسماند در خارج از شهر تجمیع میشوند و یک مشکل بسیار جدی برای محیط زیست ایجاد میکنند.
اکنون شهرداری اصفهان فراخوانی داده است تا شرکتها برای تصفیه شیرابههای این شهر دست به کار شوند. بنده چند ماه است که به عنوان مشاور سازمان مدیریت پسماند شهر اصفهان در حال نگارش اسناد فنی این منافصه بودهام و از نزدیک مشاهده کردهام که این سازمان چگونه تلاش دارد با یاری فنآوران عزیز، یکی از اولین شهرهای ایران شود که بر مشکل شیرابه غلبه میکند.
آگهی مناقصه برای علاقهمندان به پیوست تقدیم میگردد. به صورت خلاصه خدمتتان عرض میکنم که میزان COD شیرابه اصفهان حدود ۱۰۰ هزار میلیگرم بر لیتر و EC حدود ۶۵ زیمنس بر سانتیمتر میباشد. از طرفی مقادیر قابل قبول برای شیرابه تصفیه شده COD کمتر از ۶۹۰۰ میلیگرم بر لیتر و EC کمتر از ۳ زیمنس بر سانتیمتر خواهد بود.
✅ @karkhone
شراکت اقتصادی با چین؛ الگوی الجزائر
| سیاوش فلاح پور
الجزائر در سالهای گذشته به طرز شگفت آوری موفق شده جایگاهی ویژه در چشمانداز تجارت بینالمللی چین به دست آورد.
این موقعیت علاوه بر ایجاد منافع اقتصادی و عمرانی متعدد، عملا الجزائر را به بخشی مهم از پروژه جاده ابریشم BRI تبدیل کرده است.
نماد حضور چین در الجزائر پروژه مسجد اعظم است؛ بنایی خیره کننده با ۲۰۰ هزار متر مساحت/ظرفیت بیش از ۱۲۰ هزار نفر که بزرگترین مسجد آفریقا وسومین مسجد بزرگ جهان به شمار میآید.
ساخت این مسجد از سال ۲۰۱۲ توسط شرکت CSCEC چین، زیر نظر شرکت ملی الجزائر با ارزش ۱ میلیارد دلار آغاز شده.
بسیاری این پروژه را نماد تحول بزرگ در روابط دو کشور میدانند؛ تحولی که بر اساس آن میتوان گفت الجزائر پایگاه آینده چین در آفریقا ومخصوصا حوزه غرب مدیترانه است.
یکی از نقاط بنیادین در این شراکت استراتژیک،ورود شرکت ساینوپک چین به بازار نفتی الجزائر و تعاملش با شرکت سوناتراک است.
ساینوپک در سال ۲۰۰۲ برای همکاری با سوناتراک در توسعه یکی از میادین نفتی الجزائر وارد همکاری شد؛ ارزش پروژه بیش از ۵۰۰ میلیون دلار بود که ۷۵ درصد آن را طرف چینی تامین کرد.
این نقطه آغازی برای توسعه برق آسای روابط دوجانبه طی یک دهه و نفوذ چشمگیر چین در اقتصاد الجزائر است.
چین طی این سالها وارد حوزه مسکن در الجزائر شد.
همچنین اجرای پروژههای زیرساختی و عمرانی مانند توسعه خط آهن، ساخت بزرگراه، ساخت بندر شرشال (یکی از مهمترین بنادر الجزائر)، ساخت فرودگاه جدید پایتخت، ساخت استادیوم جدید وهران، ساخت بزرگترین زندان الجزائر از دیگر برنامههای چین بوده
علاوه بر اینها، همکاری دولت الجزائر و فضای اقتصادی مناسب، راه برای ورود تدریجی
چینیها به حوزه معدن، تولید سیمان و ساخت قطعات در الجزائر هموار کرده.
الجزائر اصلیترین مقصد چینیها در آفریقا هم هست و مطابق آمار، بیش از ۷۰ هزار شهروند چینی(عمدتا نیروی کار) در این کشور حضور دارند
اما بخش دیگر روابط که بسیار مهم است و کمتر از آن سخنی گفته میشود، روابط نظامی و در واقع خریدهای تسلیحاتی است.
الجزائر بزرگترین خریدار تسلیحات چینی در آفریقا و سومین خریدار در سطح جهان است.
خریدهای نظامی الجزائر شامل لیست طولانی است که آخرینش، نسل سوم موشکهای ضد زره HJ-12 است.
(پیش از عبور از حوزه نظامی توجه داشته باشیم که خریدهای تسلیحاتی الجزائر از روسیه نیز سیر صعودیِ پر رنگی داشته)
الجزائر صاحب طولانیترین ساحل در غرب مدیترانه است که شامل منطقه ویژه اقتصادی و البته بندر حمدانیه میشود؛این بندر نقشی استراتژیک در پروژه جاده ابریشم چین خواهد داشت.
دولت الجزائر در سال ۲۰۱۶ موفق شد بیش از ۶ میلیارد دلار سرمایه از بانکهای چین برای توسعه این بندر جذب کند.
بدون شک مجموعه این تحولات، نگرانی و حتی واکنش منفی غرب (مخصوصا فرانسه و در درجه دوم آمریکا) را به دنبال داشته
پارلمان فرانسه و نمایندگان این کشور در اتحادیه اروپا...
تا کنون چندین بار رسما از امتیازات اقتصادی دولت الجزائر برای چین ابراز نارضایتی کرده و آن را نوعی بی احترامی توصیف کردهاند.
این نگرانیها مخصوصا بعد از تصمیم دولت الجزائر برای ممنوعیت واردات بیش از ۸۰۰ کالای اروپایی تشدید شد؛ این بازار عمدتا در اختیار کالاهای چینی قرار گرفت.
باید توجه داشت که عبور الجزائر از فرانسه برای توسعه روابط اقتصادی با چین، هرگز رخداد آسانی نبوده.
فرانسه تا پیش از ۲۰۱۳ بزرگترین شریک اقتصادی(حجم مبادله سالانه ۸ میلیارد یورو) و اصلیترین سرمایهگذار خارجی در الجزائر بود
فرانسه بیش از ۴۵۰ شرکت و موسسه اقتصادی در الجزائر دارد.
این شرکتها عمدتا در حوزه دارو،حمل و نقل،صنایع خودرو و.. فعالیت دارند ومجموعا بیش از ۱۴۰ هزار شغل تامین کردهاند.
با این حال اما چشم انداز رهبران الجزائر، عبور از اروپا برای شراکت استراتژیک با قدرتهای شرقی و مشخصا چین است
شراکتی که میتواند یک نقطه عطف در تاریخ الجزائر باشد.
لینکهایی برای اطلاعات و جزئیات بیشتر از روابط اقتصادی دو کشور، سرمایهگذاریهای چین در الجزائر
https://t.co/hgg2dvFIXt?amp=1
https://t.co/YvPNa1D4Pz?amp=1
https://t.co/K66uyifEZt?amp=1
✅ @karkhone
| سیاوش فلاح پور
الجزائر در سالهای گذشته به طرز شگفت آوری موفق شده جایگاهی ویژه در چشمانداز تجارت بینالمللی چین به دست آورد.
این موقعیت علاوه بر ایجاد منافع اقتصادی و عمرانی متعدد، عملا الجزائر را به بخشی مهم از پروژه جاده ابریشم BRI تبدیل کرده است.
نماد حضور چین در الجزائر پروژه مسجد اعظم است؛ بنایی خیره کننده با ۲۰۰ هزار متر مساحت/ظرفیت بیش از ۱۲۰ هزار نفر که بزرگترین مسجد آفریقا وسومین مسجد بزرگ جهان به شمار میآید.
ساخت این مسجد از سال ۲۰۱۲ توسط شرکت CSCEC چین، زیر نظر شرکت ملی الجزائر با ارزش ۱ میلیارد دلار آغاز شده.
بسیاری این پروژه را نماد تحول بزرگ در روابط دو کشور میدانند؛ تحولی که بر اساس آن میتوان گفت الجزائر پایگاه آینده چین در آفریقا ومخصوصا حوزه غرب مدیترانه است.
یکی از نقاط بنیادین در این شراکت استراتژیک،ورود شرکت ساینوپک چین به بازار نفتی الجزائر و تعاملش با شرکت سوناتراک است.
ساینوپک در سال ۲۰۰۲ برای همکاری با سوناتراک در توسعه یکی از میادین نفتی الجزائر وارد همکاری شد؛ ارزش پروژه بیش از ۵۰۰ میلیون دلار بود که ۷۵ درصد آن را طرف چینی تامین کرد.
این نقطه آغازی برای توسعه برق آسای روابط دوجانبه طی یک دهه و نفوذ چشمگیر چین در اقتصاد الجزائر است.
چین طی این سالها وارد حوزه مسکن در الجزائر شد.
همچنین اجرای پروژههای زیرساختی و عمرانی مانند توسعه خط آهن، ساخت بزرگراه، ساخت بندر شرشال (یکی از مهمترین بنادر الجزائر)، ساخت فرودگاه جدید پایتخت، ساخت استادیوم جدید وهران، ساخت بزرگترین زندان الجزائر از دیگر برنامههای چین بوده
علاوه بر اینها، همکاری دولت الجزائر و فضای اقتصادی مناسب، راه برای ورود تدریجی
چینیها به حوزه معدن، تولید سیمان و ساخت قطعات در الجزائر هموار کرده.
الجزائر اصلیترین مقصد چینیها در آفریقا هم هست و مطابق آمار، بیش از ۷۰ هزار شهروند چینی(عمدتا نیروی کار) در این کشور حضور دارند
اما بخش دیگر روابط که بسیار مهم است و کمتر از آن سخنی گفته میشود، روابط نظامی و در واقع خریدهای تسلیحاتی است.
الجزائر بزرگترین خریدار تسلیحات چینی در آفریقا و سومین خریدار در سطح جهان است.
خریدهای نظامی الجزائر شامل لیست طولانی است که آخرینش، نسل سوم موشکهای ضد زره HJ-12 است.
(پیش از عبور از حوزه نظامی توجه داشته باشیم که خریدهای تسلیحاتی الجزائر از روسیه نیز سیر صعودیِ پر رنگی داشته)
الجزائر صاحب طولانیترین ساحل در غرب مدیترانه است که شامل منطقه ویژه اقتصادی و البته بندر حمدانیه میشود؛این بندر نقشی استراتژیک در پروژه جاده ابریشم چین خواهد داشت.
دولت الجزائر در سال ۲۰۱۶ موفق شد بیش از ۶ میلیارد دلار سرمایه از بانکهای چین برای توسعه این بندر جذب کند.
بدون شک مجموعه این تحولات، نگرانی و حتی واکنش منفی غرب (مخصوصا فرانسه و در درجه دوم آمریکا) را به دنبال داشته
پارلمان فرانسه و نمایندگان این کشور در اتحادیه اروپا...
تا کنون چندین بار رسما از امتیازات اقتصادی دولت الجزائر برای چین ابراز نارضایتی کرده و آن را نوعی بی احترامی توصیف کردهاند.
این نگرانیها مخصوصا بعد از تصمیم دولت الجزائر برای ممنوعیت واردات بیش از ۸۰۰ کالای اروپایی تشدید شد؛ این بازار عمدتا در اختیار کالاهای چینی قرار گرفت.
باید توجه داشت که عبور الجزائر از فرانسه برای توسعه روابط اقتصادی با چین، هرگز رخداد آسانی نبوده.
فرانسه تا پیش از ۲۰۱۳ بزرگترین شریک اقتصادی(حجم مبادله سالانه ۸ میلیارد یورو) و اصلیترین سرمایهگذار خارجی در الجزائر بود
فرانسه بیش از ۴۵۰ شرکت و موسسه اقتصادی در الجزائر دارد.
این شرکتها عمدتا در حوزه دارو،حمل و نقل،صنایع خودرو و.. فعالیت دارند ومجموعا بیش از ۱۴۰ هزار شغل تامین کردهاند.
با این حال اما چشم انداز رهبران الجزائر، عبور از اروپا برای شراکت استراتژیک با قدرتهای شرقی و مشخصا چین است
شراکتی که میتواند یک نقطه عطف در تاریخ الجزائر باشد.
لینکهایی برای اطلاعات و جزئیات بیشتر از روابط اقتصادی دو کشور، سرمایهگذاریهای چین در الجزائر
https://t.co/hgg2dvFIXt?amp=1
https://t.co/YvPNa1D4Pz?amp=1
https://t.co/K66uyifEZt?amp=1
✅ @karkhone
درباره افسانه کارآفرینی
| برزین جعفرتاش
در این سالها خیلی درباره برکات و معجزات کارآفرینی شنیدیم. ولی آیا واقعا کارآفرینی بیشتر باعث توسعه بیشتر میشود؟ برای پاسخ به این سوال نگاهی به آمار و ارقام کنیم. نرخ خوداشتغالی در کشورهای فقیر 30-50 درصد است، در حالی که این نرخ برای کشورهای توسعهیافته 12.8 درصد است. نرخ خوداشتغالی در کشور بنگلادش 75.4% و در بنین 88.7% است در حالی که در نروژ تنها 6.7% و در آمریکا 7.5% خوداشتغال هستند!
به عبارت دیگر، فرآیند توسعه تا حد زیادی به معنی ظهور سازمانهای متوسط و بزرگ با محوریت تقسیم کار و تخصصیشدن امور است نه تعدد کارآفرینان!
/سیاستگذاری صنعتی
✅ @karkhone
| برزین جعفرتاش
در این سالها خیلی درباره برکات و معجزات کارآفرینی شنیدیم. ولی آیا واقعا کارآفرینی بیشتر باعث توسعه بیشتر میشود؟ برای پاسخ به این سوال نگاهی به آمار و ارقام کنیم. نرخ خوداشتغالی در کشورهای فقیر 30-50 درصد است، در حالی که این نرخ برای کشورهای توسعهیافته 12.8 درصد است. نرخ خوداشتغالی در کشور بنگلادش 75.4% و در بنین 88.7% است در حالی که در نروژ تنها 6.7% و در آمریکا 7.5% خوداشتغال هستند!
به عبارت دیگر، فرآیند توسعه تا حد زیادی به معنی ظهور سازمانهای متوسط و بزرگ با محوریت تقسیم کار و تخصصیشدن امور است نه تعدد کارآفرینان!
/سیاستگذاری صنعتی
✅ @karkhone
وادی سیلیکون
در سرزمین اسرائیل، منطقهای وجود داره به نام سیلیکون وادی؛ یک نسخۀ خاورمیانهای از "سیلیکون ولی" آمریکاییها، که کانون کمپانیهای فوق تکنولوژیک و نوآوریهای تکنولوژیکه.
در میان کشورهای توسعه یافته کمتر اقتصادی وجود داره که "سیلیکون ولی" داشته باشه.
بسیاری از این کشورها در حسرت یک سیلیکون ولی هستند، چراکه سیلیکون ولیها بر ظرفیتهای تولیدی یک جامعه اضافه میکنند، رشد بهرهوری اقتصاد رو بالا میبرند، ثروت جوامع رو افزایش میدهند، و مهمتر اینکه توانمندیهایی به دولتها میبخشند تا تودۀ مردم رو در این رفاه و ثروت حاصله تسهیم کنند.
اسرائیل از اقتصادهای انگشتشماریه که به واسطهی وادی سیلیکون به این توانمندیها دست پیدا کرده.
وادی سیلیکون اسرائیل کمابیش ماجرایی مشابه درۀ سیلیکون آمریکاییها داره؛ هر دوی اونها تصورات رایجی که از نوآفرینی و نوآفرینان در ذهنمون نقش بسته رو بر هم می زنه
تاریخچه وادی سیلیکون همانند تاریخچه درۀ سیلکون به ما یادآوری میکنه که پیشرفتهای تکنولوژیک همواره ثمرۀ همکاری بخش عمومی و خصوصیه.
درباره وادی سیلیکون افرادی زیادی مطالعات بسیاری انجام دادند، نظیر Erez Maggor . سعی میکنیم به نکات مهم مطالعاتش اشارهای داشته باشیم:
ماجرای حرکت اسراییل به سمت صنایع high tech از میانههای دهۀ ۷۰ میلادی شروع شد؛ دورهای که اقتصاد اسرائیل با رکود روبرو شد، صادراتش وابستگی زیادی به صنایع سنتی نظیر نساجی داشت و از همین منظر آسیبپذیری زیادی پیدا کرده بود. مزیت پیشین رقابتیش در صنایع سنتی هم در حال کمرنگ شدن بود.
در چنین شرایطی، سیاستگذاران به این نتیجه می رسند که باید از صنایع سنتی به سمت پلکانهای فوقانی توسعه (های تک) حرکت کنیم.
مسئولیت این کار به سازمان نوآوری اسرائیل سپرده شد؛ سازمانی که با یارانههای میلیارد دلاری پژوهش و توسعۀ تکنولوژی، اسرائیل رو به سمت پلکان "های تِک" بالا کشوند.
این سازمان حتی به شرکت های خارجی (نظیر نشنال سِمیکنداکتر آمریکا) یارانه پرداخت می کرد تا در اسرائیل مراکز پژوهش و توسعه برپا کنند، وارد سرمایهگذاری مشترک با بنگاههای های تِک اسرائیلی بشن و از این راه تکنولوژی، دانش مدیریتی، دانش طراحی محصول و.. رو به بنگاههای بومی منتقل کنند.
کمپانیهای تکنولوژیک برتری نظیر Given Imaging (مبتکر کپسولهای آندوسکوپی)، Radvision و.. مرهون یارانههای پژوهش و توسعۀ سازمان نوآوری اسرائیل هستند.
طبعاً سازمان هم در قبال حمایتهاش شرکتها رو ملزم می کرد که عملیات کسبوکارشون رو به خارج از کشور برونسپاری نکنند.
این موضوع برخلاف رویۀ ایالات متحد بود، که شرکتهای تکنولوژیکی که به یاری سرمایهگذاریها و یارانههای پژوهش و توسعۀ دولتی پرورش پیدا کردند، دست آخر با برونسپاری عملیات کسبوکارشون به آسیا، اشتغال باکیفیت کارخانهای رو در آمریکا از بین بردند.
اما دولت اسرائیل شدیداً این مسئله رو کنترل کرد.
در اون زمان صنعت سرمایۀ خطرپذیر (venture capital، نهاد تأمین مالی کسبوکارهای نوآفرین) در اسرائیل صنعت نوزادی بود و نمی تونست نقش مؤثری در تأمین مالی صنعت های تِک ایفا کنه. به همین خاطر سازمان نوآوری اسرائیل این خلأ رو پر کرد.
اما حتی زمانی که صنعت سرمایۀ خطرپذیر پا به عرصۀ ظهور گذاشت، تنها بر موجی سوار شد که سازمان نوآوری اسرائیل پیشتر آفریده بود.
یکی از فعالان سرمایۀ خطرپذیر به نام Chemi Peres در پارلمان اسرائیل اذعان داشت که این صنعت چندان حوصله توسعۀ تکنولوژی رو نداره و به دنبال بازده کوتاهمدته:
صندوقهای سرمایۀ خطرپذیر در یک بازۀ کوتاه زمانی (۳ تا ۷ سال) فعالیت دارند، و در همین بازۀ کوتاه به دنبال بازده بالا برای سرمایهگذارانشون هستند. این مدل کسبوکار، سرمایۀ صنعت رو از کسبوکارهای نوآفرینی که در طولانیمدت به بازدهی میرسند یا چشمانداز تجاری مبهمی دارند دور می کنه.
همونطور که Peres هم اشاره کرده، اونها بر بیزینسهایی تمرکز می کنن که تولید بازاریای در چنته دارند و در شرف نفوذ در بازارها هستند؛ گزینههای دیگه بازده بالای کوتاهمدتی براشون نداره.
دولت اسرائیل با آگاهی از این معضل بود که تأمین مالی صنعت هایتِک رو برای چندین دهه برعهده گرفت.
لازم به ذکره که توسعۀ صنعت سرمایۀ خطرپذیر اسرائیل هم مشابه سایر کسبوکارهای نوآفرین کشور، مرهون حمایتهای دولت بوده.
در اسرائیل یک صندوق سرمایۀ خطرپذیر دولتی به نام yozma (یک عبارت عبری، به معنای نوآوری) وجود داره که در آغاز راه وجوه بزرگی به صنعت سرمایۀ خطرپذیر خصوصی تزریق میکرد.
در آخر هم باید به زیرساختهای کمنظیر تکنولوژیک اسرائیل، که مهندسان، تکنسینها و دانشمندان کارآزموده هستند اشاره کنیم، که به واسطۀ سرمایهگذاریهای گستردۀ دولت اسرائیل فرصت پرورش پیدا کردند، و به نیروی محرکۀ نوآفرینی در صنعت high tech اسرائیل تبدیل شدند.
✅ @karkhone
در سرزمین اسرائیل، منطقهای وجود داره به نام سیلیکون وادی؛ یک نسخۀ خاورمیانهای از "سیلیکون ولی" آمریکاییها، که کانون کمپانیهای فوق تکنولوژیک و نوآوریهای تکنولوژیکه.
در میان کشورهای توسعه یافته کمتر اقتصادی وجود داره که "سیلیکون ولی" داشته باشه.
بسیاری از این کشورها در حسرت یک سیلیکون ولی هستند، چراکه سیلیکون ولیها بر ظرفیتهای تولیدی یک جامعه اضافه میکنند، رشد بهرهوری اقتصاد رو بالا میبرند، ثروت جوامع رو افزایش میدهند، و مهمتر اینکه توانمندیهایی به دولتها میبخشند تا تودۀ مردم رو در این رفاه و ثروت حاصله تسهیم کنند.
اسرائیل از اقتصادهای انگشتشماریه که به واسطهی وادی سیلیکون به این توانمندیها دست پیدا کرده.
وادی سیلیکون اسرائیل کمابیش ماجرایی مشابه درۀ سیلیکون آمریکاییها داره؛ هر دوی اونها تصورات رایجی که از نوآفرینی و نوآفرینان در ذهنمون نقش بسته رو بر هم می زنه
تاریخچه وادی سیلیکون همانند تاریخچه درۀ سیلکون به ما یادآوری میکنه که پیشرفتهای تکنولوژیک همواره ثمرۀ همکاری بخش عمومی و خصوصیه.
درباره وادی سیلیکون افرادی زیادی مطالعات بسیاری انجام دادند، نظیر Erez Maggor . سعی میکنیم به نکات مهم مطالعاتش اشارهای داشته باشیم:
ماجرای حرکت اسراییل به سمت صنایع high tech از میانههای دهۀ ۷۰ میلادی شروع شد؛ دورهای که اقتصاد اسرائیل با رکود روبرو شد، صادراتش وابستگی زیادی به صنایع سنتی نظیر نساجی داشت و از همین منظر آسیبپذیری زیادی پیدا کرده بود. مزیت پیشین رقابتیش در صنایع سنتی هم در حال کمرنگ شدن بود.
در چنین شرایطی، سیاستگذاران به این نتیجه می رسند که باید از صنایع سنتی به سمت پلکانهای فوقانی توسعه (های تک) حرکت کنیم.
مسئولیت این کار به سازمان نوآوری اسرائیل سپرده شد؛ سازمانی که با یارانههای میلیارد دلاری پژوهش و توسعۀ تکنولوژی، اسرائیل رو به سمت پلکان "های تِک" بالا کشوند.
این سازمان حتی به شرکت های خارجی (نظیر نشنال سِمیکنداکتر آمریکا) یارانه پرداخت می کرد تا در اسرائیل مراکز پژوهش و توسعه برپا کنند، وارد سرمایهگذاری مشترک با بنگاههای های تِک اسرائیلی بشن و از این راه تکنولوژی، دانش مدیریتی، دانش طراحی محصول و.. رو به بنگاههای بومی منتقل کنند.
کمپانیهای تکنولوژیک برتری نظیر Given Imaging (مبتکر کپسولهای آندوسکوپی)، Radvision و.. مرهون یارانههای پژوهش و توسعۀ سازمان نوآوری اسرائیل هستند.
طبعاً سازمان هم در قبال حمایتهاش شرکتها رو ملزم می کرد که عملیات کسبوکارشون رو به خارج از کشور برونسپاری نکنند.
این موضوع برخلاف رویۀ ایالات متحد بود، که شرکتهای تکنولوژیکی که به یاری سرمایهگذاریها و یارانههای پژوهش و توسعۀ دولتی پرورش پیدا کردند، دست آخر با برونسپاری عملیات کسبوکارشون به آسیا، اشتغال باکیفیت کارخانهای رو در آمریکا از بین بردند.
اما دولت اسرائیل شدیداً این مسئله رو کنترل کرد.
در اون زمان صنعت سرمایۀ خطرپذیر (venture capital، نهاد تأمین مالی کسبوکارهای نوآفرین) در اسرائیل صنعت نوزادی بود و نمی تونست نقش مؤثری در تأمین مالی صنعت های تِک ایفا کنه. به همین خاطر سازمان نوآوری اسرائیل این خلأ رو پر کرد.
اما حتی زمانی که صنعت سرمایۀ خطرپذیر پا به عرصۀ ظهور گذاشت، تنها بر موجی سوار شد که سازمان نوآوری اسرائیل پیشتر آفریده بود.
یکی از فعالان سرمایۀ خطرپذیر به نام Chemi Peres در پارلمان اسرائیل اذعان داشت که این صنعت چندان حوصله توسعۀ تکنولوژی رو نداره و به دنبال بازده کوتاهمدته:
صندوقهای سرمایۀ خطرپذیر در یک بازۀ کوتاه زمانی (۳ تا ۷ سال) فعالیت دارند، و در همین بازۀ کوتاه به دنبال بازده بالا برای سرمایهگذارانشون هستند. این مدل کسبوکار، سرمایۀ صنعت رو از کسبوکارهای نوآفرینی که در طولانیمدت به بازدهی میرسند یا چشمانداز تجاری مبهمی دارند دور می کنه.
همونطور که Peres هم اشاره کرده، اونها بر بیزینسهایی تمرکز می کنن که تولید بازاریای در چنته دارند و در شرف نفوذ در بازارها هستند؛ گزینههای دیگه بازده بالای کوتاهمدتی براشون نداره.
دولت اسرائیل با آگاهی از این معضل بود که تأمین مالی صنعت هایتِک رو برای چندین دهه برعهده گرفت.
لازم به ذکره که توسعۀ صنعت سرمایۀ خطرپذیر اسرائیل هم مشابه سایر کسبوکارهای نوآفرین کشور، مرهون حمایتهای دولت بوده.
در اسرائیل یک صندوق سرمایۀ خطرپذیر دولتی به نام yozma (یک عبارت عبری، به معنای نوآوری) وجود داره که در آغاز راه وجوه بزرگی به صنعت سرمایۀ خطرپذیر خصوصی تزریق میکرد.
در آخر هم باید به زیرساختهای کمنظیر تکنولوژیک اسرائیل، که مهندسان، تکنسینها و دانشمندان کارآزموده هستند اشاره کنیم، که به واسطۀ سرمایهگذاریهای گستردۀ دولت اسرائیل فرصت پرورش پیدا کردند، و به نیروی محرکۀ نوآفرینی در صنعت high tech اسرائیل تبدیل شدند.
✅ @karkhone
Twitter
Erez Maggor
How did Israel become a so-called 'Start Up Nation' - the Silicon Valley of the Middle East? Was it the creation of the country’s bold entrepreneurs and tech visionaries? 2/11
گزارش رقابت پذیری جهانی ۲۰۲۰
Global Competitiveness Report Special Edition 2020: How Countries are Performing on the Road to Recovery
مجمع جهانی اقتصاد، هر ساله گزارشی را تحت عنوان «رقابتپذیری جهانی» منتشر و جایگاه کشورها را به لحاظ شاخص رقابتپذیری مشخص میکند. با این وجود، در سال ۲۰۲۰ به دلیل شرایط بحرانی موجود، این رتبهبندی متوقف شد و در مقابل، نسخه اختصاصی این گزارش به شرح اولویتهای بهبود و احیا و در نظر گرفتن عناصر سازنده تحول سیستمهای اقتصادی از جمله بهرهوری و جامعه اختصاص یافت.
هدف از ارائه گزارش ویژه ۲۰۲۰، پرداختن به این موضوع است که کشورها چگونه میتوانند تمرکز خود را بر برگشت به مسیر رشد ضمن توجه به بهبود آن، گسترش دهند.
پیشنهادها و چهارچوبهای زمانی در این گزارش، در چهار حوزه عملیاتی دستهبندی میشوند: ۱) احیا و تحول محیط توانمندسازی ۲) احیا و تحول سرمایه انسانی ، ۳) احیا و تحول بازارها و ۴) احیا و تحول اکوسیستم نوآوری.
طی بحران اخیر، در برخی زمینهها، پیشرفت متوقف و یا به طور قابل توجهی کند شده است؛ این در حالی است که در سایر زمینهها بهبود چشمگیری نسبت به روندهای قبلی وجود داشته است.
۵ حوزه نخست که بیشترین حرکت رو به پایین و نزولی را در اقتصادهای پیشرفته تجربه کردند، رقابت در خدمات شبکهای، خدمات خردهفروشی، خدمات حرفهای، همکاری بین بنگاهها و سهولت یافتن کارکنان ماهر است. این در حالی است که در اقتصادهای نوظهور این حوزهها شامل هزینههای کسب و کار در رابطه با جرم و خشونت، استقلال قضایی، جرایم سازمان یافته، میزان انحصار در بازار و اعتماد عمومی به سیاستمداران بوده است.
۵ زمینهای که بیشترین حرکت رو به بالا و صعودی را طی کرده، در هر دو اقتصادهای پیشرفته و نوظهور شامل ۳ مورد مشترک؛ پاسخ دولت به تغییر، همکاری در درون یک بنگاه و در دسترس بودن سرمایه خطرپذیر است که در مورد سلامت بانکها و حمایت از شبکه تامین اجتماعی مختص اقتصادهای پیشرفته و در مورد کارایی خدمات آموزشی و ظرفیت جذب استعداد مرتبط با اقتصادهای نوظهور است.
نظرسنجی انجام شده همچنین به تشخیص برخی از ویژگیهای مشترکی که کشورها بهتر بتوانند اثر همه گیری بر اقتصاد و مردم خود را مدیریت کنند، کمک کرد.
براساس ارزیابی نظرات رهبران کسب و کار، الف) دیجیتالیسازی اقتصاد و مهارتهای دیجیتالی ب) شبکههای تامین اجتماعی و سلامت مالی ج) حکمرانی و برنامهریزی د) سیستم سلامت و ظرفیت تحقیقات در میزان مقاومت پذیری کشورها در برابر بحران سلامت نقش داشته است.
✅ @karkhone
Global Competitiveness Report Special Edition 2020: How Countries are Performing on the Road to Recovery
مجمع جهانی اقتصاد، هر ساله گزارشی را تحت عنوان «رقابتپذیری جهانی» منتشر و جایگاه کشورها را به لحاظ شاخص رقابتپذیری مشخص میکند. با این وجود، در سال ۲۰۲۰ به دلیل شرایط بحرانی موجود، این رتبهبندی متوقف شد و در مقابل، نسخه اختصاصی این گزارش به شرح اولویتهای بهبود و احیا و در نظر گرفتن عناصر سازنده تحول سیستمهای اقتصادی از جمله بهرهوری و جامعه اختصاص یافت.
هدف از ارائه گزارش ویژه ۲۰۲۰، پرداختن به این موضوع است که کشورها چگونه میتوانند تمرکز خود را بر برگشت به مسیر رشد ضمن توجه به بهبود آن، گسترش دهند.
پیشنهادها و چهارچوبهای زمانی در این گزارش، در چهار حوزه عملیاتی دستهبندی میشوند: ۱) احیا و تحول محیط توانمندسازی ۲) احیا و تحول سرمایه انسانی ، ۳) احیا و تحول بازارها و ۴) احیا و تحول اکوسیستم نوآوری.
طی بحران اخیر، در برخی زمینهها، پیشرفت متوقف و یا به طور قابل توجهی کند شده است؛ این در حالی است که در سایر زمینهها بهبود چشمگیری نسبت به روندهای قبلی وجود داشته است.
۵ حوزه نخست که بیشترین حرکت رو به پایین و نزولی را در اقتصادهای پیشرفته تجربه کردند، رقابت در خدمات شبکهای، خدمات خردهفروشی، خدمات حرفهای، همکاری بین بنگاهها و سهولت یافتن کارکنان ماهر است. این در حالی است که در اقتصادهای نوظهور این حوزهها شامل هزینههای کسب و کار در رابطه با جرم و خشونت، استقلال قضایی، جرایم سازمان یافته، میزان انحصار در بازار و اعتماد عمومی به سیاستمداران بوده است.
۵ زمینهای که بیشترین حرکت رو به بالا و صعودی را طی کرده، در هر دو اقتصادهای پیشرفته و نوظهور شامل ۳ مورد مشترک؛ پاسخ دولت به تغییر، همکاری در درون یک بنگاه و در دسترس بودن سرمایه خطرپذیر است که در مورد سلامت بانکها و حمایت از شبکه تامین اجتماعی مختص اقتصادهای پیشرفته و در مورد کارایی خدمات آموزشی و ظرفیت جذب استعداد مرتبط با اقتصادهای نوظهور است.
نظرسنجی انجام شده همچنین به تشخیص برخی از ویژگیهای مشترکی که کشورها بهتر بتوانند اثر همه گیری بر اقتصاد و مردم خود را مدیریت کنند، کمک کرد.
براساس ارزیابی نظرات رهبران کسب و کار، الف) دیجیتالیسازی اقتصاد و مهارتهای دیجیتالی ب) شبکههای تامین اجتماعی و سلامت مالی ج) حکمرانی و برنامهریزی د) سیستم سلامت و ظرفیت تحقیقات در میزان مقاومت پذیری کشورها در برابر بحران سلامت نقش داشته است.
✅ @karkhone
World Economic Forum
Global Competitiveness Report 2020