به نام «مستضعفان» و به كام «مفتخوران»
سخنان تكان دهده حسين مرعشي در باره علل و عاقبت مصادره اموال سرمایه داران دهد در ابتداي پيروزي انقلاب
انقلاب ما آخرین نهضت سیاسی و اجتماعی از نوع نهضتهای اجتماعی دوران جنگ سرد بود. مایهی کلی انقلاب چپ و مخالف بخش خصوصي بود بنابراين همه نيروها در آن زمان بر روي مصادره اموال سرمايه داران توافق داشتند. البته هنوز هم ستاد اجرایی در حال مصادره است
آقای لاجوردی (دادستان تهران) و آقای ایروانی هر دو در بازار تهران در کنار همحجره داشتند. ایروانی کفش و آقای لاجوردی روسری میفروخت. ایروانی متوجه تحولات دههی چهل شد، غرفه کفشفروشی را به کفش ملی تبدیل کرد. وقتی کفش ملی را داشتیم در چین، تایوان، کره و تایلند از صنعت و تولید خبری نبود. آقای ایروانی کفش ملی را تأسیس کرد و آقای لاجوردی همحجرهای او دادستان شد و اموال او را مصادره کرد.
آقای رحمان گلزار سازنده اکباتان هیچ خلافی نکرده است. او اکباتان را با پیشفروش واحدهای آپارتمان ساخته است. در سال ۵۷ دلار هفت تومان بوده و او هر متر را ۷۰۰۰ تومان میفروخته است. حدوداً بیست میلیون پول الان بود. یعنی گران هم نبوده است. در حکم آقای گلزار نوشته شده که چون خود محکم اقرار کرده که پول نداشته است و با پیشفروش اکباتان را ساخته است، لذا مصادره میشود. اصل این بود که هر سرمایهگذاری همدست رژیم بوده است و همین تفکر هنوز هم در ایران وجود دارد.
اینهایی که اموالشان مصادره شد، آدمهای بیدین و کافر و عرقخوری نبودند. حتی حاجی برخوردار در دوران مبارزه به آخوندها کمک میکرد. آقای برخوردار به قاضی گفته بود «شما میخواهید مصادره کنید؟» حاجآقا گفت «بله! اینها برای مستضعفین است». گفت «حاجآقا! شما که نمیتوانید کارخانه اداره کنید!» قاضی گفت «نمیشود باید مصادره کرد». و بازهم گفت «چقدر میخواهید در سال از این کارخانه در بیاورید، همان را به شما میدهیم.» گفتند «خیر». گفت «اینها را به ما اجاره بده». گفت «نمیشود». گفت «بفروش»؛ گفت «نمیشود». رشتههای صنعتی اینطور پاره شد. یک بورژوازی ملیای شکلگرفته بود و از بین رفت.
یک زمانی در کرمان اموال شیخیه را مصادره کردند و آقای حسینخان ابراهیمی که در کرمان یک کارخانه ساخته بود، به نام «قالب میزان»، دقت بالایی داشت و حتی میتوانست قالب عقربههای ساعت مچی را بزند. هرچقدر تلاش کردم نتوانستم جلوی مصادرهی آن را بگیرم. به آقای فلاح دادستان گفتم «مرسوم این است یکبخشی از املاک را بهطرف میدهید تا دستخالی نمانند. الان هم به ایشان کارخانه را بدهید. چون این کارخانه منهای حسینخان مفت نمیارزد». گفت «این کارخانه زیادتر است». گفتم «باقی را قسطی از او بگیرید». بالاخره کارخانه مصادره شد. ظرف کمتر از یک سال ماشینآلات به مزایده گذاشتند. سولههای آن انبار کمیته امداد شد، حسینخان هم در سن ۵۰ سالگی دق کرد و مرد
یک زمانی آقای موسوی اردبیلی اموال آقای امانالله عامری را مصادره کرد و هیچ حجت شرعی برای آن نداشتند. یک نامهای را خطاب به رهبری نوشتم و گفتم در طول هشت سالی که معاون استاندار بودم یک نفر از کارگران ایشان از او شکایت نداشت. یک گزارش از منابع طبیعی دربارهی تصرف اراضی ملی از او دریافت نکردیم. هیچ خلافی نکرده بود. هیچ مبنایی جز تندروی و انقلابی نمایی نداشت. به نظر من قانون اصلاحات زمان شاه از مصادرههای دهه پنجاه عادلانهتر بود.
مردم و نیروهای انقلابی آنقدر پاک بودند که اصلاً نمیتوانستند فکر کنند کسی در نهادهای حکومتی سو استفاده کند و تا ۱۵ سال پس از انقلاب هم این فضا حاکم بود. مسئولی در خانهای که برای مستضعفان بنشیند! تصور هم نمیکردیم. اما رفتهرفته متوجه شدند اینها عجب چیزهایی بودند. کمتر در میان آنها آدم سالم وجود داشت. اصلاً قرار نبود این اموال مصادرهای در اختیار مسئولین، حکام شهر و قضات باشد. قرار بود آنها را بفروشند با پولش برای مستضعفین خانه بسازند. مصادره اموال به نام مستضعفین بود و به کام یکمشت مفتخور.
/انصاف نیوز
✅ @karkhone
سخنان تكان دهده حسين مرعشي در باره علل و عاقبت مصادره اموال سرمایه داران دهد در ابتداي پيروزي انقلاب
انقلاب ما آخرین نهضت سیاسی و اجتماعی از نوع نهضتهای اجتماعی دوران جنگ سرد بود. مایهی کلی انقلاب چپ و مخالف بخش خصوصي بود بنابراين همه نيروها در آن زمان بر روي مصادره اموال سرمايه داران توافق داشتند. البته هنوز هم ستاد اجرایی در حال مصادره است
آقای لاجوردی (دادستان تهران) و آقای ایروانی هر دو در بازار تهران در کنار همحجره داشتند. ایروانی کفش و آقای لاجوردی روسری میفروخت. ایروانی متوجه تحولات دههی چهل شد، غرفه کفشفروشی را به کفش ملی تبدیل کرد. وقتی کفش ملی را داشتیم در چین، تایوان، کره و تایلند از صنعت و تولید خبری نبود. آقای ایروانی کفش ملی را تأسیس کرد و آقای لاجوردی همحجرهای او دادستان شد و اموال او را مصادره کرد.
آقای رحمان گلزار سازنده اکباتان هیچ خلافی نکرده است. او اکباتان را با پیشفروش واحدهای آپارتمان ساخته است. در سال ۵۷ دلار هفت تومان بوده و او هر متر را ۷۰۰۰ تومان میفروخته است. حدوداً بیست میلیون پول الان بود. یعنی گران هم نبوده است. در حکم آقای گلزار نوشته شده که چون خود محکم اقرار کرده که پول نداشته است و با پیشفروش اکباتان را ساخته است، لذا مصادره میشود. اصل این بود که هر سرمایهگذاری همدست رژیم بوده است و همین تفکر هنوز هم در ایران وجود دارد.
اینهایی که اموالشان مصادره شد، آدمهای بیدین و کافر و عرقخوری نبودند. حتی حاجی برخوردار در دوران مبارزه به آخوندها کمک میکرد. آقای برخوردار به قاضی گفته بود «شما میخواهید مصادره کنید؟» حاجآقا گفت «بله! اینها برای مستضعفین است». گفت «حاجآقا! شما که نمیتوانید کارخانه اداره کنید!» قاضی گفت «نمیشود باید مصادره کرد». و بازهم گفت «چقدر میخواهید در سال از این کارخانه در بیاورید، همان را به شما میدهیم.» گفتند «خیر». گفت «اینها را به ما اجاره بده». گفت «نمیشود». گفت «بفروش»؛ گفت «نمیشود». رشتههای صنعتی اینطور پاره شد. یک بورژوازی ملیای شکلگرفته بود و از بین رفت.
یک زمانی در کرمان اموال شیخیه را مصادره کردند و آقای حسینخان ابراهیمی که در کرمان یک کارخانه ساخته بود، به نام «قالب میزان»، دقت بالایی داشت و حتی میتوانست قالب عقربههای ساعت مچی را بزند. هرچقدر تلاش کردم نتوانستم جلوی مصادرهی آن را بگیرم. به آقای فلاح دادستان گفتم «مرسوم این است یکبخشی از املاک را بهطرف میدهید تا دستخالی نمانند. الان هم به ایشان کارخانه را بدهید. چون این کارخانه منهای حسینخان مفت نمیارزد». گفت «این کارخانه زیادتر است». گفتم «باقی را قسطی از او بگیرید». بالاخره کارخانه مصادره شد. ظرف کمتر از یک سال ماشینآلات به مزایده گذاشتند. سولههای آن انبار کمیته امداد شد، حسینخان هم در سن ۵۰ سالگی دق کرد و مرد
یک زمانی آقای موسوی اردبیلی اموال آقای امانالله عامری را مصادره کرد و هیچ حجت شرعی برای آن نداشتند. یک نامهای را خطاب به رهبری نوشتم و گفتم در طول هشت سالی که معاون استاندار بودم یک نفر از کارگران ایشان از او شکایت نداشت. یک گزارش از منابع طبیعی دربارهی تصرف اراضی ملی از او دریافت نکردیم. هیچ خلافی نکرده بود. هیچ مبنایی جز تندروی و انقلابی نمایی نداشت. به نظر من قانون اصلاحات زمان شاه از مصادرههای دهه پنجاه عادلانهتر بود.
مردم و نیروهای انقلابی آنقدر پاک بودند که اصلاً نمیتوانستند فکر کنند کسی در نهادهای حکومتی سو استفاده کند و تا ۱۵ سال پس از انقلاب هم این فضا حاکم بود. مسئولی در خانهای که برای مستضعفان بنشیند! تصور هم نمیکردیم. اما رفتهرفته متوجه شدند اینها عجب چیزهایی بودند. کمتر در میان آنها آدم سالم وجود داشت. اصلاً قرار نبود این اموال مصادرهای در اختیار مسئولین، حکام شهر و قضات باشد. قرار بود آنها را بفروشند با پولش برای مستضعفین خانه بسازند. مصادره اموال به نام مستضعفین بود و به کام یکمشت مفتخور.
/انصاف نیوز
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
👍1
ذهن کندویی
به گفته گرت جونز، اقتصاددان دانشگاه جورج میسون، ضریب هوشی مردم یک کشور همبستگی قوی با میزان صنعتی بودن و ثروت آن کشور دارد. به نظر جونز ضریب هوشی شاخصی است که توانایی افراد در همکاری با یکدیگر و یافتن راهکارهایی که به سود طرفین باشد را نشان میدهد. این درحالی است که کشورهای دارای ضریب هوشی پایینتر مدام درگیر منازعه و سوءاستفاده از یکدیگرند، و هیچوقت نهادهای لازم برای رشد اقتصادی را نخواهند ساخت.
تحقیقات نشان میدهد که ضریب هوشی همبستگی قوی با ترجیح زمانی دارد، یعنی اگر شما ضریب هوشی بالایی داشته باشید ترجیح میدهید برای پاداش بزرگتر بیشتر صبر کنید و نه اینکه فقط الان پاداش کوچکتری بگیرید. تحقیقات دیگر همچنین رابطه مستقیم میزان پس انداز ملی با میانگین ضریب هوشی را نشان دادهاند. از طرفی شخصی که در محاصره افراد صبور و دارای عقل معاش باشد خود نیز همانگونه رفتار خواهد نمود.
مطالعه متن کامل
منابع :
https://bit.ly/2ucTUoK
https://bit.ly/2TCWtva
https://bit.ly/30GHd1O
✅ @karkhone
به گفته گرت جونز، اقتصاددان دانشگاه جورج میسون، ضریب هوشی مردم یک کشور همبستگی قوی با میزان صنعتی بودن و ثروت آن کشور دارد. به نظر جونز ضریب هوشی شاخصی است که توانایی افراد در همکاری با یکدیگر و یافتن راهکارهایی که به سود طرفین باشد را نشان میدهد. این درحالی است که کشورهای دارای ضریب هوشی پایینتر مدام درگیر منازعه و سوءاستفاده از یکدیگرند، و هیچوقت نهادهای لازم برای رشد اقتصادی را نخواهند ساخت.
تحقیقات نشان میدهد که ضریب هوشی همبستگی قوی با ترجیح زمانی دارد، یعنی اگر شما ضریب هوشی بالایی داشته باشید ترجیح میدهید برای پاداش بزرگتر بیشتر صبر کنید و نه اینکه فقط الان پاداش کوچکتری بگیرید. تحقیقات دیگر همچنین رابطه مستقیم میزان پس انداز ملی با میانگین ضریب هوشی را نشان دادهاند. از طرفی شخصی که در محاصره افراد صبور و دارای عقل معاش باشد خود نیز همانگونه رفتار خواهد نمود.
مطالعه متن کامل
منابع :
https://bit.ly/2ucTUoK
https://bit.ly/2TCWtva
https://bit.ly/30GHd1O
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
هوش توسعه
با وجود تمام تلاش ها، فاصله بین کشورهای فقیر و ثروتمند همچنان بسیار قابل ملاحظه است، و کم کم دنیا در حال پذیرش این ایده است که دلیل توسعه بعضی کشورها صرفا این نیست که زودتر از بقیه فرایند رشد و سرمایه گذاری را آغاز کرده اند. به نظر گرت جونز، اقتصاددان…
با وجود تمام تلاش ها، فاصله بین کشورهای فقیر و ثروتمند همچنان بسیار قابل ملاحظه است، و کم کم دنیا در حال پذیرش این ایده است که دلیل توسعه بعضی کشورها صرفا این نیست که زودتر از بقیه فرایند رشد و سرمایه گذاری را آغاز کرده اند. به نظر گرت جونز، اقتصاددان…
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش اول) عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند |به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397 از سقوط حکومت محمدرضا شاه پهلوی نزدیک به چهار دهه گذشته است. بسیاری از مسائل…
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش دوم)
عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند
|به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397
سرمایهگذاران صنعتی، به نبود ثبات سیاسی و حقوقی معترض بودند
دهه ۴۰ و ۵۰ همان دورهای است که این طبقه جدید سرمایهدار صنعتی در ایران قوام یافته است. حالا سوال من این است که مناسبات شاه با این طبقه نوپا چطور بود؟ آیا شاه به نوعی دنباله روی اینها شده بود؟ یا برعکس این طبقه خودش را تحت هدایت شاه میدید؟ شاه چه نقشی در توانمندسازی این طبقه داشت؟
ببینید، حتی بعد از اینکه شاه بخش زیادی از اموالش را به بنیاد پهلوی میدهد، خودش بههرحال همچنان در بخش صنعت سرمایهگذاری میکرد. هستند کارخانههایی که خود شاه و یا دوستانش مستقیم در آنها فعالیت دارند… از طریق بانک عمران که کنترلش در بنیاد پهلوی بود. در خیلی از سرمایهگذاریهای مهم هم خود شاه به نوعی دست داشت و وارد این جرگه شده بود. رابطهاش با طبقه سرمایهدار صنعتی ایران یک رابطه پیچیدهای است. به این معنا که هم از آنها دفاع میکرد، یعنی به آنها امتیازات دولتی، سیاستهای حمایتی، معافیتهای مالیاتی، امتیازات وامی میداد، ولی در عین حال، این موضوع هم صادق بود که هر چه آن طبقه قدرت بیشتری میگرفت، نسبت به شیوههای حکومت شاه منتقدتر میشد… به عنوان نمونه سخنرانی سناتور لاجوردی که در کتاب«نگاهی به شاه» به طور مفصل به آن پرداختهام، به نظرم بهترین جواب برای سوال شما است. لاجوردیها یکی از مهمترین خانوادههای صنعتگر ایران هستند که از بازار آمدند و تبدیل به یک غول صنعتی شدند. او در نطقاش از یک طرف از شاه تمجید میکند که ما بدون «رهبری داهیانه شما نمیتوانستیم این کارها رو بکنیم!»، ولی از طرف دیگر میگوید که «اینجوری که شمادارید کار میکنید نمیشود ادامه داد!» ما اگر بخواهیم یک سرمایهگذاری دراز مدت انجام بدهیم، نمیشود که فردا شما تصمیم بگیرید که ما باید ۵۱ درصد سهام کارخانهمان را بدهیم به کارگرها! نمیشود که مثلا ناگهان بگویید که حقوق کارگرها را باید فلان قدر بکنید، این چیزها را باید بازار تصمیم بگیرد. ما باید به نوعی در فرآیند تصمیمگیری باشیم.
یعنی شما از همین مباحث کاملا درک میکنید که طبقه سرمایهدار صنعتی بزرگ ایران که حالا مثلا میخواست سرمایهگذاری ۶۰۰-۷۰۰ میلیون دلاری بکند با چه مشکلاتی روبهرو بوده است. گرچه بخشی از آنها هم با ارکان قدرت رابطه داشتند، مثلا کفش ملی که صاحبش، شرکت را در مشارکت با نصیری و رئیس سابق سیا و سفیر آمریکا در ایران راهاندازی میکند… سعی میکرد با بخشی از ساخت قدرت بسازد و با کمک آنها جلو برود، یا یک رانت سیاسی بگیرد… یا مثلا یک شرکتی بیاید پسر اشرف و یا خود اشرف را شریک کند و سعی کند که یک رابطه بااحترام را با قدرت نگه دارد، و در عین حال از قِبَل «رهبری داهیانه شاه» به قول خودشان هم پول بسازند، که البته در یک مقطعی این حمایتها قطع شد…
✅ @karkhone
عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند
|به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397
سرمایهگذاران صنعتی، به نبود ثبات سیاسی و حقوقی معترض بودند
دهه ۴۰ و ۵۰ همان دورهای است که این طبقه جدید سرمایهدار صنعتی در ایران قوام یافته است. حالا سوال من این است که مناسبات شاه با این طبقه نوپا چطور بود؟ آیا شاه به نوعی دنباله روی اینها شده بود؟ یا برعکس این طبقه خودش را تحت هدایت شاه میدید؟ شاه چه نقشی در توانمندسازی این طبقه داشت؟
ببینید، حتی بعد از اینکه شاه بخش زیادی از اموالش را به بنیاد پهلوی میدهد، خودش بههرحال همچنان در بخش صنعت سرمایهگذاری میکرد. هستند کارخانههایی که خود شاه و یا دوستانش مستقیم در آنها فعالیت دارند… از طریق بانک عمران که کنترلش در بنیاد پهلوی بود. در خیلی از سرمایهگذاریهای مهم هم خود شاه به نوعی دست داشت و وارد این جرگه شده بود. رابطهاش با طبقه سرمایهدار صنعتی ایران یک رابطه پیچیدهای است. به این معنا که هم از آنها دفاع میکرد، یعنی به آنها امتیازات دولتی، سیاستهای حمایتی، معافیتهای مالیاتی، امتیازات وامی میداد، ولی در عین حال، این موضوع هم صادق بود که هر چه آن طبقه قدرت بیشتری میگرفت، نسبت به شیوههای حکومت شاه منتقدتر میشد… به عنوان نمونه سخنرانی سناتور لاجوردی که در کتاب«نگاهی به شاه» به طور مفصل به آن پرداختهام، به نظرم بهترین جواب برای سوال شما است. لاجوردیها یکی از مهمترین خانوادههای صنعتگر ایران هستند که از بازار آمدند و تبدیل به یک غول صنعتی شدند. او در نطقاش از یک طرف از شاه تمجید میکند که ما بدون «رهبری داهیانه شما نمیتوانستیم این کارها رو بکنیم!»، ولی از طرف دیگر میگوید که «اینجوری که شمادارید کار میکنید نمیشود ادامه داد!» ما اگر بخواهیم یک سرمایهگذاری دراز مدت انجام بدهیم، نمیشود که فردا شما تصمیم بگیرید که ما باید ۵۱ درصد سهام کارخانهمان را بدهیم به کارگرها! نمیشود که مثلا ناگهان بگویید که حقوق کارگرها را باید فلان قدر بکنید، این چیزها را باید بازار تصمیم بگیرد. ما باید به نوعی در فرآیند تصمیمگیری باشیم.
یعنی شما از همین مباحث کاملا درک میکنید که طبقه سرمایهدار صنعتی بزرگ ایران که حالا مثلا میخواست سرمایهگذاری ۶۰۰-۷۰۰ میلیون دلاری بکند با چه مشکلاتی روبهرو بوده است. گرچه بخشی از آنها هم با ارکان قدرت رابطه داشتند، مثلا کفش ملی که صاحبش، شرکت را در مشارکت با نصیری و رئیس سابق سیا و سفیر آمریکا در ایران راهاندازی میکند… سعی میکرد با بخشی از ساخت قدرت بسازد و با کمک آنها جلو برود، یا یک رانت سیاسی بگیرد… یا مثلا یک شرکتی بیاید پسر اشرف و یا خود اشرف را شریک کند و سعی کند که یک رابطه بااحترام را با قدرت نگه دارد، و در عین حال از قِبَل «رهبری داهیانه شاه» به قول خودشان هم پول بسازند، که البته در یک مقطعی این حمایتها قطع شد…
✅ @karkhone
تجارتی به نام بارداری سلبریتیها
گذشت دورهای که سیاسیون، افراد مشهور و سلبریتیها خبر بارداریشان یا خبر تولد فرزندشان را پنهان میکردند. اما در سالهای اخیر، اعلام خبر بارداری، صریح و البته سودآور شده. برندهای مختلف مانند شرکتهای سازنده تست بارداری، شرکتهای تولیدی لباس و پوشاک نوزادان و کودکان، کارخانههای سازنده شیر خشک با انعقاد قراردادهای همکاری با سلبریتیها، بازیگران و بازیکنان و مدلهای رقص و پوشاک، تمامی اخبار و رویدادهای مرتبط با بارداری سلبریتیها را پوشش میدهند.
این اتفاق، ایده مادری را به یک مشارکت تجاری سودآور میان سلبریتیها و برندها تبدیل کرده است. یک جامعهشناس دانشگاه استون در بیرمنگام میگوید این فرایند، مادر را یک مارک میبیند.
اما آن سوی میدان، سلبریتیهایی که روبروی دوربین و با تبلیغات و هیاهو مادر شدهاند، تحت یک فشار آنلاین برای انتشار هر چه بیشتر جزئیات زندگی خصوصی خود هستند. این جزئیات گاهی به مسائل کاملاْ شخصی نوزاد و مادر مانند مثانه مادر، بند ناف، وزن جنین و حتی شرایط جفت نوزاد تسری مییابد. اگر جنین از دست برود یا با حاشیهای روبرو شود، سوژهای برای تولید محتوا فراهم میشود.
برخی از مادرها که فرایند بارداری و تولد فرزندشان را در رسانههای اجتماعی به اشتراک گذاشتهاند، میگویند کنترلشان بر زندگی را از دست دادهاند. یکی از این زنان میگوید هر چقدر جزئیات بیشتری از زندگیمان منتشر کنیم، سود بیشتری میکنیم و این یک مسیر کاملا لغزنده است. یکی دیگر از این زنان میگوید اعتماد به رسانههای اجتماعی بسیار ناپایدار است.
بیشتر بخوانید
✅ @karkhone
گذشت دورهای که سیاسیون، افراد مشهور و سلبریتیها خبر بارداریشان یا خبر تولد فرزندشان را پنهان میکردند. اما در سالهای اخیر، اعلام خبر بارداری، صریح و البته سودآور شده. برندهای مختلف مانند شرکتهای سازنده تست بارداری، شرکتهای تولیدی لباس و پوشاک نوزادان و کودکان، کارخانههای سازنده شیر خشک با انعقاد قراردادهای همکاری با سلبریتیها، بازیگران و بازیکنان و مدلهای رقص و پوشاک، تمامی اخبار و رویدادهای مرتبط با بارداری سلبریتیها را پوشش میدهند.
این اتفاق، ایده مادری را به یک مشارکت تجاری سودآور میان سلبریتیها و برندها تبدیل کرده است. یک جامعهشناس دانشگاه استون در بیرمنگام میگوید این فرایند، مادر را یک مارک میبیند.
اما آن سوی میدان، سلبریتیهایی که روبروی دوربین و با تبلیغات و هیاهو مادر شدهاند، تحت یک فشار آنلاین برای انتشار هر چه بیشتر جزئیات زندگی خصوصی خود هستند. این جزئیات گاهی به مسائل کاملاْ شخصی نوزاد و مادر مانند مثانه مادر، بند ناف، وزن جنین و حتی شرایط جفت نوزاد تسری مییابد. اگر جنین از دست برود یا با حاشیهای روبرو شود، سوژهای برای تولید محتوا فراهم میشود.
برخی از مادرها که فرایند بارداری و تولد فرزندشان را در رسانههای اجتماعی به اشتراک گذاشتهاند، میگویند کنترلشان بر زندگی را از دست دادهاند. یکی از این زنان میگوید هر چقدر جزئیات بیشتری از زندگیمان منتشر کنیم، سود بیشتری میکنیم و این یک مسیر کاملا لغزنده است. یکی دیگر از این زنان میگوید اعتماد به رسانههای اجتماعی بسیار ناپایدار است.
بیشتر بخوانید
✅ @karkhone
NY Times
Celebrity Pregnancy Is Big Business
These days, content begins at conception.
رونمایی از واحد سایبری حزبالله لبنان
ارتباط سایبری ایران و حزبالله به روایت یک شرکت اسرائیلی
شرکت امنیت سایبری اسرائیلی «کلیر اسکای» در گزارشی ۲۶ صفحهای عملکرد یک گروه هکری به نام «سدار» را زیر ذرهبین برده که به ادعای این شرکت به واحد سایبری حزبالله لبنان وابسته است. براساس این گزارش، این گروه هکری توانسته است با استفاده از آسیبپذیریهای سیستمهایی از چند ده شرکت در کشورهای آمریکا، انگلستان، مصر، لبنان، اردن، اسرائیل به سرورهای این شرکتها نفوذ کند و اطلاعات این شرکتها را تخلیه نماید. «کلیر اسکای» مدعی است این گروه هکری از سال ۲۰۱۵ پدید آمده اما در سال ۲۰۲۰ مبتنی بر روش و الگو و حتی ماژولهایی ایرانی توانسته شیوههای نفوذ خود را پیشرفته نماید.
براساس این گزارش، لبنانیها به صورت کامل از روشها و امکانات فنی یک گروه هکری ایرانی که به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی وابسته است، استفاده کردهاند. گروه هکری ایرانی مورد اشاره این گزارش پیش از این توسط وزارت امنیت داخلی ایالات متحده متهم به راهاندازی حملات سایبری دیداس شده بودند.
/اثر
ترجمه: محمدرستم پور
متن کامل گزارش
✅ @karkhone
ارتباط سایبری ایران و حزبالله به روایت یک شرکت اسرائیلی
شرکت امنیت سایبری اسرائیلی «کلیر اسکای» در گزارشی ۲۶ صفحهای عملکرد یک گروه هکری به نام «سدار» را زیر ذرهبین برده که به ادعای این شرکت به واحد سایبری حزبالله لبنان وابسته است. براساس این گزارش، این گروه هکری توانسته است با استفاده از آسیبپذیریهای سیستمهایی از چند ده شرکت در کشورهای آمریکا، انگلستان، مصر، لبنان، اردن، اسرائیل به سرورهای این شرکتها نفوذ کند و اطلاعات این شرکتها را تخلیه نماید. «کلیر اسکای» مدعی است این گروه هکری از سال ۲۰۱۵ پدید آمده اما در سال ۲۰۲۰ مبتنی بر روش و الگو و حتی ماژولهایی ایرانی توانسته شیوههای نفوذ خود را پیشرفته نماید.
براساس این گزارش، لبنانیها به صورت کامل از روشها و امکانات فنی یک گروه هکری ایرانی که به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی وابسته است، استفاده کردهاند. گروه هکری ایرانی مورد اشاره این گزارش پیش از این توسط وزارت امنیت داخلی ایالات متحده متهم به راهاندازی حملات سایبری دیداس شده بودند.
/اثر
ترجمه: محمدرستم پور
متن کامل گزارش
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش دوم) عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند |به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397 سرمایهگذاران صنعتی، به نبود ثبات سیاسی و حقوقی معترض بودند دهه ۴۰ و ۵۰ همان…
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش سوم)
عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند
|به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397
سوال من دقیقا همین جاست. آن مقطعی که ما به نوعی قطع حمایت حکومتی از طبقه بورژوازی صنعتی را شاهد هستیم دلیلش چه بود؟ آیا میتوان گفت که آنها دخالتهای سران حکومت و یا شاه را مزاحمتی در مسیر چشمانداز بلندی که داشتند میدیدند؟ انگیزه حکومت از قطع کمکها چه بود؟
ببینید! بگذارید یک مثال بزنم. مثلا شاه به مساله تورم خیلی حساس بود. در مقطعی به [فریدون] مهدوی (وزیر بازرگانی) میگوید که «یا شما مساله تورم و قیمتها رو کنترل میکنی یا من ارتش رابفرستم تا قیمتها را پایین بیاورند!»و خوب حکومت میرود و یک مدل خشنی را در واقع اعمال میکند. چندین هزار دانشجو را ضابط دادگستری میکنند و اینها میروند سرمایهدارها، پولدارها و … را به جرم گرانفروشی بازداشت میکنند و سر بعضی از آنها را میتراشند و تحقیرشان میکنند. برای سرمایهدار بزرگ آن زمان که مثلا میخواست ۵۰۰ میلیون دلار سرمایهگذاری کند، چیزی که مزاحم است این است که فکر کند فردا یک دانشجو که حالا یا سابقهی تودهای دارد، یا سابقه اسلامی یا ضد رژیم است، دارد از این فرصت استفاده میکند تا یک چوبی هم به «سرمایهدار بورژوازی نوکر امپریالیسم» بزند. بیاید دم مغازه، یقهشان را بگیرد و سرشان را بتراشد و بگوید که تو باید قیمت را فلان قیمت کنی! قیمتی که بازار باید تعیین کند، شما میخواهید به خاطر اینکه نگران وضع سیاسی مملکت هستید و میخواهید به طبقه متوسط به پایین یک باج بدهید، با زور قیمت را بیاورید پایین. خوب! چنین چیزهایی این طبقه را ناراحت میکند. سخنرانی لاجوردی هم دقیقا همین را میگوید که تا به حال حمایت کردیم، حالا هم حمایت میکنیم، خیلی هم خوشحالیم، ثبات ایجاد کردید، اما سرمایهگذاری صنعتی ثبات سیاسی و ثبات حقوقی میخواهد و نمیشود هر روز به یک سودایی کلا اوضاع را دگرگون کرد که تو مثلا باید ۵۱ درصد سهام کارخانهات را به کارگرها بدهی! این یک باج سیاسی به کارگرهاست و یک فشار غیرموجهی به سرمایهدارها. چنین چیزی در جامعه سرمایهداری در غرب قابل تصور نیست. مثلا شما فردا به تمام شرکتهای بزرگآمریکایی بگویید که شما موظفید ۵۱ درصد از سهام شرکتتان را به کارگرانتان بدهید.
شاه از اول نمیخواست که به قول خودش «اینها رویِشان زیاد بشود!»
این نوع درگیریهایی که بین شاه و سرمایهدارهای بزرگ روی داد، در همان سالهای ۵۶ و منتهی به انقلاب بود، درست است؟
در اسناد میشد دید که از همان سال ۱۹۷۲ که پول نفت زیاد میشود بعضی از اینها میفهمند که پول نفت در حال افزایش است و قدرت شاه هم در حال فزونی گرفتن است. از یک طرف این امکان را برایشان مهیا میکرد که ثروتهای عظیمی انباشته کنند، سود عظیمی بدست بیاورند، گستردگی عظیمی پیدا کنند، بروند بازارهای منطقهای را با کمک دولت به دست بیاورند، دولت هم کاملا پشتیبانشان است. مثلا بروند به شوروی کفش بفروشند، به ارتش عربستان کفش بفروشند، به کل کشورهای منطقه اتوبوس بفروشند… . از این جنبهاش که خوشحال بودند، اما از یک جنبه دیگر میگفتند فردا که شاه آمد گفت سهام را فلان کنید و…چه؟
ببینید! قانون کاری که در آن زمان تصویب میکنند (در واقع فکر کنم بر مبنای قانون کار سوئد نوشته شده بود)، یعنی قانون کاری که حقوق کارگران را خیلی مراعات میکند… . خوب! کارفرمایی یک سیستم سرمایهداری سعی میکند حتما با این قانون مقابله کند… آنها میخواهند کارگران را هر وقت بخواهند بتوانند اخراج کنند… ولی زورشان هم نمیرسید که مقابله جدی بکنند. امکان فعالیت صنفی جدی هم به آنها داده نمیشد و این عدم امکان فعالیت صنفی اگر در سال ۱۹۷۵ لحاظ میشد که شاه در قدرت بود و کسی جرات نمیکرد قدمی بردارد، در ۱۹۷۸ که رژیم به بحران رفت، یکی از سوالهایی که آدم باید از خودش بکند این است که حالا شاه مریض بود نمیتوانست تصمیم بگیرد، طبقه سرمایهداری که چند صد میلیوندلار سرمایهگذاری کرده بود، آنها چرا هیچ کاری نکردند که خود را نجات بدهند؟! برای اینکه تشکیلات صنفی نداشتند، تشکیلات صنفی هم نداشتند برای اینکه شاه از اول نمیخواست «اینها رویِشان زیاد بشود!» و تبدیل به یک مرکز مثلا Chamber of Commerceخیلی قدرتمندکه مقابل جان. اف. کندی ایستاد، یا اتحادیههایی که مثلا مقابل رئیس جمهورهای آمریکا یا نخست وزیر بریتانیا میایستادند، بشود.
✅ @karkhone
عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند
|به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397
سوال من دقیقا همین جاست. آن مقطعی که ما به نوعی قطع حمایت حکومتی از طبقه بورژوازی صنعتی را شاهد هستیم دلیلش چه بود؟ آیا میتوان گفت که آنها دخالتهای سران حکومت و یا شاه را مزاحمتی در مسیر چشمانداز بلندی که داشتند میدیدند؟ انگیزه حکومت از قطع کمکها چه بود؟
ببینید! بگذارید یک مثال بزنم. مثلا شاه به مساله تورم خیلی حساس بود. در مقطعی به [فریدون] مهدوی (وزیر بازرگانی) میگوید که «یا شما مساله تورم و قیمتها رو کنترل میکنی یا من ارتش رابفرستم تا قیمتها را پایین بیاورند!»و خوب حکومت میرود و یک مدل خشنی را در واقع اعمال میکند. چندین هزار دانشجو را ضابط دادگستری میکنند و اینها میروند سرمایهدارها، پولدارها و … را به جرم گرانفروشی بازداشت میکنند و سر بعضی از آنها را میتراشند و تحقیرشان میکنند. برای سرمایهدار بزرگ آن زمان که مثلا میخواست ۵۰۰ میلیون دلار سرمایهگذاری کند، چیزی که مزاحم است این است که فکر کند فردا یک دانشجو که حالا یا سابقهی تودهای دارد، یا سابقه اسلامی یا ضد رژیم است، دارد از این فرصت استفاده میکند تا یک چوبی هم به «سرمایهدار بورژوازی نوکر امپریالیسم» بزند. بیاید دم مغازه، یقهشان را بگیرد و سرشان را بتراشد و بگوید که تو باید قیمت را فلان قیمت کنی! قیمتی که بازار باید تعیین کند، شما میخواهید به خاطر اینکه نگران وضع سیاسی مملکت هستید و میخواهید به طبقه متوسط به پایین یک باج بدهید، با زور قیمت را بیاورید پایین. خوب! چنین چیزهایی این طبقه را ناراحت میکند. سخنرانی لاجوردی هم دقیقا همین را میگوید که تا به حال حمایت کردیم، حالا هم حمایت میکنیم، خیلی هم خوشحالیم، ثبات ایجاد کردید، اما سرمایهگذاری صنعتی ثبات سیاسی و ثبات حقوقی میخواهد و نمیشود هر روز به یک سودایی کلا اوضاع را دگرگون کرد که تو مثلا باید ۵۱ درصد سهام کارخانهات را به کارگرها بدهی! این یک باج سیاسی به کارگرهاست و یک فشار غیرموجهی به سرمایهدارها. چنین چیزی در جامعه سرمایهداری در غرب قابل تصور نیست. مثلا شما فردا به تمام شرکتهای بزرگآمریکایی بگویید که شما موظفید ۵۱ درصد از سهام شرکتتان را به کارگرانتان بدهید.
شاه از اول نمیخواست که به قول خودش «اینها رویِشان زیاد بشود!»
این نوع درگیریهایی که بین شاه و سرمایهدارهای بزرگ روی داد، در همان سالهای ۵۶ و منتهی به انقلاب بود، درست است؟
در اسناد میشد دید که از همان سال ۱۹۷۲ که پول نفت زیاد میشود بعضی از اینها میفهمند که پول نفت در حال افزایش است و قدرت شاه هم در حال فزونی گرفتن است. از یک طرف این امکان را برایشان مهیا میکرد که ثروتهای عظیمی انباشته کنند، سود عظیمی بدست بیاورند، گستردگی عظیمی پیدا کنند، بروند بازارهای منطقهای را با کمک دولت به دست بیاورند، دولت هم کاملا پشتیبانشان است. مثلا بروند به شوروی کفش بفروشند، به ارتش عربستان کفش بفروشند، به کل کشورهای منطقه اتوبوس بفروشند… . از این جنبهاش که خوشحال بودند، اما از یک جنبه دیگر میگفتند فردا که شاه آمد گفت سهام را فلان کنید و…چه؟
ببینید! قانون کاری که در آن زمان تصویب میکنند (در واقع فکر کنم بر مبنای قانون کار سوئد نوشته شده بود)، یعنی قانون کاری که حقوق کارگران را خیلی مراعات میکند… . خوب! کارفرمایی یک سیستم سرمایهداری سعی میکند حتما با این قانون مقابله کند… آنها میخواهند کارگران را هر وقت بخواهند بتوانند اخراج کنند… ولی زورشان هم نمیرسید که مقابله جدی بکنند. امکان فعالیت صنفی جدی هم به آنها داده نمیشد و این عدم امکان فعالیت صنفی اگر در سال ۱۹۷۵ لحاظ میشد که شاه در قدرت بود و کسی جرات نمیکرد قدمی بردارد، در ۱۹۷۸ که رژیم به بحران رفت، یکی از سوالهایی که آدم باید از خودش بکند این است که حالا شاه مریض بود نمیتوانست تصمیم بگیرد، طبقه سرمایهداری که چند صد میلیوندلار سرمایهگذاری کرده بود، آنها چرا هیچ کاری نکردند که خود را نجات بدهند؟! برای اینکه تشکیلات صنفی نداشتند، تشکیلات صنفی هم نداشتند برای اینکه شاه از اول نمیخواست «اینها رویِشان زیاد بشود!» و تبدیل به یک مرکز مثلا Chamber of Commerceخیلی قدرتمندکه مقابل جان. اف. کندی ایستاد، یا اتحادیههایی که مثلا مقابل رئیس جمهورهای آمریکا یا نخست وزیر بریتانیا میایستادند، بشود.
✅ @karkhone
فریدون مهربانی مالک ساندویچی فریدون و معروف به "فری کثیف" درگذشت.
"فری کثیف" یکی از برندهای معروف ساندویج در محله نیلوفر (خیابان عشقیار) تهران به شمار می رفت.
او ساندویچ فریدون را از دهه ۵۰ تاسیس کرده بود.
(احتمالا برخی از دوستان تجربه حداقل یک بار تست ساندویج های ایشون رو داشته باشن
با اون لحن خاص موقع دریافت سفارش سیب زمینی سرخ کرده ... دوتا سیییییییییییب !
همیشه برام جالب بود که پرسنال برند یک نفر با همچین عنوانی گره بخوره : "فری کثیف"
و باز هم انبوهی از مخاطب و مشتری داشته باشه. )
رضی الله عنه و عنهم جمیعا
✅ @karkhone
"فری کثیف" یکی از برندهای معروف ساندویج در محله نیلوفر (خیابان عشقیار) تهران به شمار می رفت.
او ساندویچ فریدون را از دهه ۵۰ تاسیس کرده بود.
(احتمالا برخی از دوستان تجربه حداقل یک بار تست ساندویج های ایشون رو داشته باشن
با اون لحن خاص موقع دریافت سفارش سیب زمینی سرخ کرده ... دوتا سیییییییییییب !
همیشه برام جالب بود که پرسنال برند یک نفر با همچین عنوانی گره بخوره : "فری کثیف"
و باز هم انبوهی از مخاطب و مشتری داشته باشه. )
رضی الله عنه و عنهم جمیعا
✅ @karkhone
این دو تصویر در معیت هم خیلی زیباست.
یکی مربوط هست به عمده ترین اقلام وارداتی و دیگری صادراتی کشور های اروپا.
اینکه مهد دوم صنعت غذای دنیا (طبق آمار بعد از آمریکا) یعنی هلند مواد پتروشیمی عمده مبادلاتش هست جالبه. (اگر شخصی واقف هست بر این موضوع ذیل این پست کامنت کنند.)
سوئیس هم جالب بود که خلق ارزش میکنه روی طلا.
یک مورد هم ایرلند خیلی جالبه که عمده کالای صادراتیاش قید شده، خون ! (اینم نیاز به پرسوجوی بیشتری داره. )
سایر موارد زیبای این دو عکس رو که به چشمتون میخوره رو کامنت کنید...
✅ @karkhone
یکی مربوط هست به عمده ترین اقلام وارداتی و دیگری صادراتی کشور های اروپا.
اینکه مهد دوم صنعت غذای دنیا (طبق آمار بعد از آمریکا) یعنی هلند مواد پتروشیمی عمده مبادلاتش هست جالبه. (اگر شخصی واقف هست بر این موضوع ذیل این پست کامنت کنند.)
سوئیس هم جالب بود که خلق ارزش میکنه روی طلا.
یک مورد هم ایرلند خیلی جالبه که عمده کالای صادراتیاش قید شده، خون ! (اینم نیاز به پرسوجوی بیشتری داره. )
سایر موارد زیبای این دو عکس رو که به چشمتون میخوره رو کامنت کنید...
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش سوم) عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند |به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397 سوال من دقیقا همین جاست. آن مقطعی که ما به نوعی قطع حمایت حکومتی از طبقه بورژوازی…
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش چهارم)
عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند
|به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397
در دورانی که شاه و ایران در مسیر رشد بودند، این «نخواستن شاه» باعث میشد که شاه اقتدارش را حفظ کند، اما وقتی رژیم به بحران رفت فقدان این نوع تشکیلات باعث شد که نتوانند کار خاصی انجام بدهند. تنها کاری که کردند، رضایی یک تعدادی از آنها را دور هم جمع کرد و آن هم ظاهرا به تشویق اشرف، که «مملکت داره از دست میره، آخوندها دارن میان، تودهایها دارن میان و بههرحال این وضع ماست … و در هر حال چکار کنیم؟» فکر میکنم سعی کردند ۲۰ میلیون تومان در آن زمان جمع کنند تا یک جریانی در مقابل آن موج ایجاد کنند، که هم خیلی دیر بود و هم خیلی کم بود …
به نظر شما این درگیریها که بین شاه و سرمایهدارهای بزرگ در حولوحوش سال ۵۶ و نزدیک به انقلاب روی داد، چه اندازهاش ناشی از انگیزههای فردی، با توجه به شناختی که از شخصیت فردی شاه دارید، بود و چقدرش مرتبط با انگیزههای اجتماعی و اقتصادیاش بود؟
در مورد همه درگیریها که نمیدانم، من در مورد بعضی از موارد میدانم. از بین آن مواردی که من میدانم، گهگاه مسایل شخصی هم بوده، ولی عمدهاش همین مسایل سیاسی بود. مثلا سر قضیه شکر، خرید شکر، البته آن مساله صنعتی نیست ولی یک نمونه است که چطور وزیر [بازرگانی] و معاون وزیر مملکت را «دراز میکنند» به جرم اینکه اینها در خرید شکر دست بردند. اما دلیلی که مثلا این مساله پیش آمد این بود که آقایان و اشرف پهلوی که به نوعی انحصار شکر را در اختیار داشتند، ناراحت بودند که چرا انحصار شکر را از دست دادند! من این موضوع را مفصل در کتابم نوشتم. اینها نمیدانستند که این Future Marketیعنی چه! [فریدون] مهدوی رفته بود در این Future Marketشکر خریده بود. بعد اینها گفتند که ببینید قربان این دزدی کرده! در این ماه قیمت بازار شکر این قدر بوده، این آقا به این قیمت خریده!
خب! این آقا رفته در Future Market خریده، این مارکت به او میگوید که قیمت شکر بالا خواهد رفت و برای اینکه زمانی که قیمتاش بالا رفت آن مقدار ندهی، الان میخری! … شاه هم به او گفته بود که «ما با انگلستان و آمریکاییها و اروپاییها در حال دعوا هستیم و میخواهند به ما فشار بیاورند و تحریم کنند و نگذارند قند و شکر و گندم بخریم، تو برو هر چی شکر و گندم میتوانی بخر!» اینجاست که دعوا جنبه شخصی دارد… یا مثلا بعضی از این شرکتها برای هم میزدند تا قرارداد را خودشان بگیرند… . در اکثر موارد وقتی به گوش شاه میرسید، اگر موضوع مربوط به خانواده خودش نبود، سعی میکرد مساله را با انصاف حل کند. من چندین و چند آدم صنعتی را، چه در غرب و چه در ایران می شناسم، وقتی که داشتم روی یکی از کتابهایم کار میکردم و با آنها صحبت میکردم، همین را میگفتند. میگفتند «گاهی مثلا میخواستی قراردادی را بگیری برخورد میکردی به جایی که نمیرسید، چون طرف پشتاش کوه بود! ولی وقتی مثلا به گوش شاه میرسید که فلانی فلان قدر پول گرفته تا فلان قرارداد را بگیرد، معمولا دستور رسیدگی میداد. در همین اسناد اردشیر زاهدی که الان موجود است، کلی گزارش وجود دارد که به شاه میفرستد که شکایت کرده که در فلان ماجرا فلان قدر به فلان کس پول دادند، و این قرارداد رو به ما ندادند در حالی که قیمت ما پایینتر بوده … یکی دو مورد هم هست که شاه میگوید «نه اینها مزخرف میگن و من خبر دارم»، اما معمولا دستور پیگیری میداد که ببیند داستان چیست. یا مثلا بفرستید برای فلان کس، بفرستید برای ساواک، بفرستید برای علم … .
نشانههایی ازتبدیل سرمایهداران به طبقه اجتماعی ظاهر شده بود
در آن مقطع که به نوعی یک طبقه سرمایهداری صنعتی شکل گرفته، چرا ما شاهد نمود اجتماعی این طبقه نیستیم؟ یعنی چرا این طبقه سرمایهداری صنعتی در ایران در قالب یک طبقه اجتماعی ظاهر نشد؟ آیا دلیل خاصی داشت؟
براساس نظر هگل، آنها یک طبقه اجتماعی محسوب میشدند! هگل یک مفهومی دارد که میگوید یک طبقه در خودو یک طبقه برای خود. طبقه در خود وقتی است که تمام وجنات و ملزوماتش هست، ولی انسجام فکری، انسجام اداری و انسجام رویه در جامعه ندارد. وقتی که انسجام رویه در جامعه ایجاد کند، میشود طبقه برای خود. در مورد بحث ما هم، آنها داشتند طبقه میشدند. یعنی شما میتوانید نشانهها را ببینید. مثلا بهترین دانشکده مدیریت اقتصادی جهان را آوردند در ایران. شعبه «هاروارد» را در ایران تاسیس کردند. لاجوردیها هزینهاش را دادند. یکی از برادرهای لاجوردی که فارغ التحصیل هاروارد بود این کار را کرد. دانشگاهی که قرار بود بهترین مدیران ایران را تربیت کند، هر کسی آنجا MBA میگرفت، مدرکش MBA هاروارد بود.
✅ @karkhone
عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند
|به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397
در دورانی که شاه و ایران در مسیر رشد بودند، این «نخواستن شاه» باعث میشد که شاه اقتدارش را حفظ کند، اما وقتی رژیم به بحران رفت فقدان این نوع تشکیلات باعث شد که نتوانند کار خاصی انجام بدهند. تنها کاری که کردند، رضایی یک تعدادی از آنها را دور هم جمع کرد و آن هم ظاهرا به تشویق اشرف، که «مملکت داره از دست میره، آخوندها دارن میان، تودهایها دارن میان و بههرحال این وضع ماست … و در هر حال چکار کنیم؟» فکر میکنم سعی کردند ۲۰ میلیون تومان در آن زمان جمع کنند تا یک جریانی در مقابل آن موج ایجاد کنند، که هم خیلی دیر بود و هم خیلی کم بود …
به نظر شما این درگیریها که بین شاه و سرمایهدارهای بزرگ در حولوحوش سال ۵۶ و نزدیک به انقلاب روی داد، چه اندازهاش ناشی از انگیزههای فردی، با توجه به شناختی که از شخصیت فردی شاه دارید، بود و چقدرش مرتبط با انگیزههای اجتماعی و اقتصادیاش بود؟
در مورد همه درگیریها که نمیدانم، من در مورد بعضی از موارد میدانم. از بین آن مواردی که من میدانم، گهگاه مسایل شخصی هم بوده، ولی عمدهاش همین مسایل سیاسی بود. مثلا سر قضیه شکر، خرید شکر، البته آن مساله صنعتی نیست ولی یک نمونه است که چطور وزیر [بازرگانی] و معاون وزیر مملکت را «دراز میکنند» به جرم اینکه اینها در خرید شکر دست بردند. اما دلیلی که مثلا این مساله پیش آمد این بود که آقایان و اشرف پهلوی که به نوعی انحصار شکر را در اختیار داشتند، ناراحت بودند که چرا انحصار شکر را از دست دادند! من این موضوع را مفصل در کتابم نوشتم. اینها نمیدانستند که این Future Marketیعنی چه! [فریدون] مهدوی رفته بود در این Future Marketشکر خریده بود. بعد اینها گفتند که ببینید قربان این دزدی کرده! در این ماه قیمت بازار شکر این قدر بوده، این آقا به این قیمت خریده!
خب! این آقا رفته در Future Market خریده، این مارکت به او میگوید که قیمت شکر بالا خواهد رفت و برای اینکه زمانی که قیمتاش بالا رفت آن مقدار ندهی، الان میخری! … شاه هم به او گفته بود که «ما با انگلستان و آمریکاییها و اروپاییها در حال دعوا هستیم و میخواهند به ما فشار بیاورند و تحریم کنند و نگذارند قند و شکر و گندم بخریم، تو برو هر چی شکر و گندم میتوانی بخر!» اینجاست که دعوا جنبه شخصی دارد… یا مثلا بعضی از این شرکتها برای هم میزدند تا قرارداد را خودشان بگیرند… . در اکثر موارد وقتی به گوش شاه میرسید، اگر موضوع مربوط به خانواده خودش نبود، سعی میکرد مساله را با انصاف حل کند. من چندین و چند آدم صنعتی را، چه در غرب و چه در ایران می شناسم، وقتی که داشتم روی یکی از کتابهایم کار میکردم و با آنها صحبت میکردم، همین را میگفتند. میگفتند «گاهی مثلا میخواستی قراردادی را بگیری برخورد میکردی به جایی که نمیرسید، چون طرف پشتاش کوه بود! ولی وقتی مثلا به گوش شاه میرسید که فلانی فلان قدر پول گرفته تا فلان قرارداد را بگیرد، معمولا دستور رسیدگی میداد. در همین اسناد اردشیر زاهدی که الان موجود است، کلی گزارش وجود دارد که به شاه میفرستد که شکایت کرده که در فلان ماجرا فلان قدر به فلان کس پول دادند، و این قرارداد رو به ما ندادند در حالی که قیمت ما پایینتر بوده … یکی دو مورد هم هست که شاه میگوید «نه اینها مزخرف میگن و من خبر دارم»، اما معمولا دستور پیگیری میداد که ببیند داستان چیست. یا مثلا بفرستید برای فلان کس، بفرستید برای ساواک، بفرستید برای علم … .
نشانههایی ازتبدیل سرمایهداران به طبقه اجتماعی ظاهر شده بود
در آن مقطع که به نوعی یک طبقه سرمایهداری صنعتی شکل گرفته، چرا ما شاهد نمود اجتماعی این طبقه نیستیم؟ یعنی چرا این طبقه سرمایهداری صنعتی در ایران در قالب یک طبقه اجتماعی ظاهر نشد؟ آیا دلیل خاصی داشت؟
براساس نظر هگل، آنها یک طبقه اجتماعی محسوب میشدند! هگل یک مفهومی دارد که میگوید یک طبقه در خودو یک طبقه برای خود. طبقه در خود وقتی است که تمام وجنات و ملزوماتش هست، ولی انسجام فکری، انسجام اداری و انسجام رویه در جامعه ندارد. وقتی که انسجام رویه در جامعه ایجاد کند، میشود طبقه برای خود. در مورد بحث ما هم، آنها داشتند طبقه میشدند. یعنی شما میتوانید نشانهها را ببینید. مثلا بهترین دانشکده مدیریت اقتصادی جهان را آوردند در ایران. شعبه «هاروارد» را در ایران تاسیس کردند. لاجوردیها هزینهاش را دادند. یکی از برادرهای لاجوردی که فارغ التحصیل هاروارد بود این کار را کرد. دانشگاهی که قرار بود بهترین مدیران ایران را تربیت کند، هر کسی آنجا MBA میگرفت، مدرکش MBA هاروارد بود.
✅ @karkhone
خودروی جدید سونی، Vision-S
در CES2020 شرکت سونی پروتوتایپ خودروی خودش با عنوان Vision-S رو به نمایش گذاشت و حالا برای CES2021 با انتشار ویدیویی جزئیات بیشتری از آن را فاش نمود.
خودرو در کنار تمامی آن چیزی که خودرو های رقیب نظیر تسلا دارند همانند خودرانی و شخصیسازیو ... امکانات دیگری مثل اتصال 5g نیز دارد. بیش از 40 سنسور مختلف امکان آگاهی 360 درجه ماشین نسبت به محیط را بشدت بالا بردهاند. دوربین داخل کابین دارد که این آخری برای شخصیسازی ماشین نسبت به وضعیتهای مختلف راننده و مسافران هست.
مثلا اگر سرنشین عقب خواب باشد، دما و تنظیمات تعلیق را متناسب با آن تنظیم میکند و یا تمرکز راننده را مرتباً چک میکند. و همچنین اگر حوصلهتان سر رفت یک پلیاستیشن هم داخل ماشین خواهید داشت!
و نکته قابل توجه دیگر لیست شرکاء و همکاران سونی در این پروژه هست که هیچیک ژاپنی نیستند!
بوش، کانتیننتال، استارت آپ مجارستانی AIMotive، شرکت نرمافزاری Elektrobit، ودافون، نقشه HERE، گروه قطعهساز معظم آلمانی ZF و البته کوالکام و انویدیا اصلیترین شرکاء سونی هستند.
اینکه سونی سراغ نیسان و میتسوبیشی و تویوتا و سوبارو و ... نرفته است بنظرم برای اولی الابصار نکات جالبی دارد این وقتی جالب میشود که بدانیم ویمو با تویوتا شروع کرد و با جگوار جلو میرود، اوبر روی ولوو فوکوس کرده و تسلا هم از ابتدا روی پای خودش ایستاد. ببینیم اپل چه خواهد کرد!
بنظرم 2023-2025 سالهای پرتنش و هیجانانگیزی در این صنعت خواهد بود و اینکه میشنویم اپل، هواوی و سونی هم دارند خودروساز میشوند نویدبخش تحولات جدی در صنعت حمل و نقل (باری و مسافری) است.
خودروهای پیشرفته دیگر یک خودروی معمولی مجهز به انبوهی از سنسورها و پردازندهها نیستند، بلکه کامپیوترهایی هستند که زیرشان چرخ و موتور نصب شده است.
✅ @karkhone
در CES2020 شرکت سونی پروتوتایپ خودروی خودش با عنوان Vision-S رو به نمایش گذاشت و حالا برای CES2021 با انتشار ویدیویی جزئیات بیشتری از آن را فاش نمود.
خودرو در کنار تمامی آن چیزی که خودرو های رقیب نظیر تسلا دارند همانند خودرانی و شخصیسازیو ... امکانات دیگری مثل اتصال 5g نیز دارد. بیش از 40 سنسور مختلف امکان آگاهی 360 درجه ماشین نسبت به محیط را بشدت بالا بردهاند. دوربین داخل کابین دارد که این آخری برای شخصیسازی ماشین نسبت به وضعیتهای مختلف راننده و مسافران هست.
مثلا اگر سرنشین عقب خواب باشد، دما و تنظیمات تعلیق را متناسب با آن تنظیم میکند و یا تمرکز راننده را مرتباً چک میکند. و همچنین اگر حوصلهتان سر رفت یک پلیاستیشن هم داخل ماشین خواهید داشت!
و نکته قابل توجه دیگر لیست شرکاء و همکاران سونی در این پروژه هست که هیچیک ژاپنی نیستند!
بوش، کانتیننتال، استارت آپ مجارستانی AIMotive، شرکت نرمافزاری Elektrobit، ودافون، نقشه HERE، گروه قطعهساز معظم آلمانی ZF و البته کوالکام و انویدیا اصلیترین شرکاء سونی هستند.
اینکه سونی سراغ نیسان و میتسوبیشی و تویوتا و سوبارو و ... نرفته است بنظرم برای اولی الابصار نکات جالبی دارد این وقتی جالب میشود که بدانیم ویمو با تویوتا شروع کرد و با جگوار جلو میرود، اوبر روی ولوو فوکوس کرده و تسلا هم از ابتدا روی پای خودش ایستاد. ببینیم اپل چه خواهد کرد!
بنظرم 2023-2025 سالهای پرتنش و هیجانانگیزی در این صنعت خواهد بود و اینکه میشنویم اپل، هواوی و سونی هم دارند خودروساز میشوند نویدبخش تحولات جدی در صنعت حمل و نقل (باری و مسافری) است.
خودروهای پیشرفته دیگر یک خودروی معمولی مجهز به انبوهی از سنسورها و پردازندهها نیستند، بلکه کامپیوترهایی هستند که زیرشان چرخ و موتور نصب شده است.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
عربستان و امارات ارز دیجیتال فراملی عابر را مشترکا ارائه خواهند کرد
روز گذشته مسئولین پروژه موسوم به عابر آخرین گزارش ها را از روند اجرائی این ارز دیجیتال ائتلافی که کلید آن در ژانویه 2019 خورده بود و طی آن بانکهای مرکزی عربستان و امارات متحده عربی با هدف عبور هر چه راحت تر از موانع تجاری اقتصادی مصمم به اجرای این طرح شده بودند را ارائه کردند.
ارز دیجیتال فراملی عابر که از نوع ارزهای پشتوانه دار خواهد بود بر مبنای الگوریتم اثبات مفهوم (PoC) فعالیت خواهد کرد، در 3 فاز اجرائی خواهد شد و در مرحله پایلوت بین 6 بانک تجاری بکار گرفته خواهد شد.
https://www.blockchain-council.org/blockchain/uae-saudi-arabian-central-banks-talks-about-central-bank-digital-currency-trial/
✅ @karkhone
روز گذشته مسئولین پروژه موسوم به عابر آخرین گزارش ها را از روند اجرائی این ارز دیجیتال ائتلافی که کلید آن در ژانویه 2019 خورده بود و طی آن بانکهای مرکزی عربستان و امارات متحده عربی با هدف عبور هر چه راحت تر از موانع تجاری اقتصادی مصمم به اجرای این طرح شده بودند را ارائه کردند.
ارز دیجیتال فراملی عابر که از نوع ارزهای پشتوانه دار خواهد بود بر مبنای الگوریتم اثبات مفهوم (PoC) فعالیت خواهد کرد، در 3 فاز اجرائی خواهد شد و در مرحله پایلوت بین 6 بانک تجاری بکار گرفته خواهد شد.
https://www.blockchain-council.org/blockchain/uae-saudi-arabian-central-banks-talks-about-central-bank-digital-currency-trial/
✅ @karkhone
www.blockchain-council.org
UAE-Saudi Arabian Central Banks Talks About Central Bank Digital Currency Trial
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش چهارم) عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند |به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397 در دورانی که شاه و ایران در مسیر رشد بودند، این «نخواستن شاه» باعث میشد…
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش پنجم(پایانی))
عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند
|به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397
فکر میکنید چرا نشد؟ شما میگویید که تلاشهایی از جمله همان موضوع تاسیس دانشگاه داشت صورت میگرفت. چه دلیلی داشت که پروسه متوقف شد؟ آیا نوع رویکرد حکومت شاه و سیستم اجازه نمیداد که آنها نمود یک طبقه اجتماعی پیدا کنند؟ یا این یک پروژه ناتمام ماند؟
بله دقیقا ناتمام ماند. و اینکه چرا زودتر نشد، در واقع ناشی از همان نگرانی شاه بود از اینکه یک جریان سیاسی قدرتمند در مقابلش ایجاد شود. ببینید دوباره، در همان سال ۱۹۷۳ که این جوانهها در حال قدرت و شکل گرفتن است، صنایع دارند گسترش پیدا میکند، ایرانِ ناسیونال دارد واقعا به شکل عجیبی رشد میکند، شاه میفهمد که ایران در حال تغییر است… با مهدی سمیعی یک سری ملاقات میکند. مهدی سمیعی یکی از برجستهترین بانکدارهای ایران است، یکی از شریفترین و پاکدستترینشان که استقلالش را هم همیشه حفظ کرده بود… . شاه به او میگوید که «بیا یک حزب درست و حسابی با دور و بریها و دوستانت درست کن!» دوستانش هم یا بانکدار بودند یا در صنعت بودن و یا آدمهای مثل ابراهیم گلستان… او شروع کرد یک چنین حزبی را درست کردن. نگاه که بکنید میبینید خیلی از آنها تکنوکراتهای درجه یک هستند، یکی دو نفرشان صاحبان صنایع هستند. پول نفت هم به یکباره زیاد میشود، شاه هم یک دفعه تصمیم میگیرد که نه، مسایل سیاسی ایران را با پول میتواند حل کند، یعنی به جای اینکه سیستم را باز کند، درست در شرایطی که سیستم باید باز میشد، چون بههرحال یک طبقه در حال رشد بود، طبقات دیگر هم در حال رشد بودند، روشنفکران، دانشجویان، زنان، اقشار شهری… و با وجود همه اینها، سیستم را میبندد. بعدش هم بعد از تمام این ایدههای «تمدن بزرگ» و …،آمریکا و عربستان قیمت نفت را ثابت نگاه میدارند، درآمد ایران کم میشود و به جای اینکه تا سال پیش، وعده میداد که ایران از ژاپن جلو خواهد افتاد، در سال ۱۹۷۷ مجبور شد برنامه اقتصادیاش را محدود کند، مجبور شد خیلی از رانتها را کم کند و در همین زمان هم کارتر میآید و میگوید که سیستم سیاسی را هم باید باز کنید، در همین زمان هم خود شاه مریض میشود و تصمیمگیری برایش دشوار میشود. یعنی یکطوفانی شکل میگیرد. واقعا عجیب است! هم زمانی و تقارنشان به یک بحران تبدیل میشود و وقتی کشور به بحران دچار میشود، فقدان آن نهادهای مثلا صنعتگران قدرتمند، یک حزب آلترناتیو جدی که میتوانست بیاید یک حزب جایگزین واقعی بشود، همه اینها سبب شد که رژیم امکان بقایش را از دست بدهد.
انتهای جواب شما، من را میرساند به سوال بعدیام. این منازعه و درگیری که بین شاه و صاحبان صنایع روی داد، آیا تاثیری در فروپاشی حکومت داشت؟
به گمان من تاثیرینداشت. تا جایی که من میدانم آنها نقشی در تحریک اپوزیسیون که نداشتند، نقشی در تقویت رژیم شاه هم نداشتند. در ضمن وقتی که این تنشها شروع میکند به تجلی پیدا کردن، ما شاهدیم که یک مقداری خروج سرمایه از ایران صورت میگیرد. یعنی تعدادی از این سرمایهدارهای بزرگ به این فکر میافتند که شاید نمیشود به تفاهمی با رژیم که برای ادامه سرمایهگذاری لازم است دست پیدا کرد. تا جایی که من میدانم این صنعتگران نقشی در فروپاشی حکومت نداشتند.
شاید به یک معنا بشود نقشی را برایشان در نظر گرفت و آن هم این است که به خاطر ایجاد این واحدهای صنعتی بزرگ و این مراکز صنعتی بزرگ در عمل یک تمرکز جمعیتی عجیبی ایجاد کردند. خیلی از آنها تازه از روستا به شهر آمده بودند و انتظاراتشان هم به خاطر همان صحبتها و شعارهایی که شاه میداد روزافزون شده بود. آنها در واقع یک ارتش آماده به بسیج برای مخالفین شاه بودند و هیچ کدام از مخالفان به اندازه مذهبیون برای ایجاد مساجد و هیاتها و تکیهها آزادی نداشتند. ارقامی را اخیرا در کتاب عباس عبدی و محسن گودرزی، به نام «صدایی که شنیده نشد» خواندم. در آن کتاب مطالعه کردم که در همین مقطع زمانی که ما داریم در موردش صحبت میکنیم، تعداد مساجد، هیاتها و تکیهها به طرز شگفتانگیزی فزونی گرفته، و وقتی رژیم به بحران رفت، این شبکه عظیم، ابزار بسیجآیتالله خمینی و هم پیمانانش شد و تبدیل شدند به تنها آلترناتیو موجود. از این منظر به نظرم آنها ندانسته و نخواسته زمینه را فراهم کردند. برای اینکه شما یک میلیون آدم را بیاورید در خیابان و شاه هم به هراس بیافتد، که همان تظاهرات معروف شد. این مستلزم این است که تهران یک میلیون آدم در آن حضور داشته باشد. خب! بخش زیادی از اینها کارگرها بودند و تمرکز صنعتی به جای اینکه پایگاه شاه بشود، یک ارتش بالقوه آماده برای بسیج مخالفان شاه شد.
✅ @karkhone
عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند
|به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397
فکر میکنید چرا نشد؟ شما میگویید که تلاشهایی از جمله همان موضوع تاسیس دانشگاه داشت صورت میگرفت. چه دلیلی داشت که پروسه متوقف شد؟ آیا نوع رویکرد حکومت شاه و سیستم اجازه نمیداد که آنها نمود یک طبقه اجتماعی پیدا کنند؟ یا این یک پروژه ناتمام ماند؟
بله دقیقا ناتمام ماند. و اینکه چرا زودتر نشد، در واقع ناشی از همان نگرانی شاه بود از اینکه یک جریان سیاسی قدرتمند در مقابلش ایجاد شود. ببینید دوباره، در همان سال ۱۹۷۳ که این جوانهها در حال قدرت و شکل گرفتن است، صنایع دارند گسترش پیدا میکند، ایرانِ ناسیونال دارد واقعا به شکل عجیبی رشد میکند، شاه میفهمد که ایران در حال تغییر است… با مهدی سمیعی یک سری ملاقات میکند. مهدی سمیعی یکی از برجستهترین بانکدارهای ایران است، یکی از شریفترین و پاکدستترینشان که استقلالش را هم همیشه حفظ کرده بود… . شاه به او میگوید که «بیا یک حزب درست و حسابی با دور و بریها و دوستانت درست کن!» دوستانش هم یا بانکدار بودند یا در صنعت بودن و یا آدمهای مثل ابراهیم گلستان… او شروع کرد یک چنین حزبی را درست کردن. نگاه که بکنید میبینید خیلی از آنها تکنوکراتهای درجه یک هستند، یکی دو نفرشان صاحبان صنایع هستند. پول نفت هم به یکباره زیاد میشود، شاه هم یک دفعه تصمیم میگیرد که نه، مسایل سیاسی ایران را با پول میتواند حل کند، یعنی به جای اینکه سیستم را باز کند، درست در شرایطی که سیستم باید باز میشد، چون بههرحال یک طبقه در حال رشد بود، طبقات دیگر هم در حال رشد بودند، روشنفکران، دانشجویان، زنان، اقشار شهری… و با وجود همه اینها، سیستم را میبندد. بعدش هم بعد از تمام این ایدههای «تمدن بزرگ» و …،آمریکا و عربستان قیمت نفت را ثابت نگاه میدارند، درآمد ایران کم میشود و به جای اینکه تا سال پیش، وعده میداد که ایران از ژاپن جلو خواهد افتاد، در سال ۱۹۷۷ مجبور شد برنامه اقتصادیاش را محدود کند، مجبور شد خیلی از رانتها را کم کند و در همین زمان هم کارتر میآید و میگوید که سیستم سیاسی را هم باید باز کنید، در همین زمان هم خود شاه مریض میشود و تصمیمگیری برایش دشوار میشود. یعنی یکطوفانی شکل میگیرد. واقعا عجیب است! هم زمانی و تقارنشان به یک بحران تبدیل میشود و وقتی کشور به بحران دچار میشود، فقدان آن نهادهای مثلا صنعتگران قدرتمند، یک حزب آلترناتیو جدی که میتوانست بیاید یک حزب جایگزین واقعی بشود، همه اینها سبب شد که رژیم امکان بقایش را از دست بدهد.
انتهای جواب شما، من را میرساند به سوال بعدیام. این منازعه و درگیری که بین شاه و صاحبان صنایع روی داد، آیا تاثیری در فروپاشی حکومت داشت؟
به گمان من تاثیرینداشت. تا جایی که من میدانم آنها نقشی در تحریک اپوزیسیون که نداشتند، نقشی در تقویت رژیم شاه هم نداشتند. در ضمن وقتی که این تنشها شروع میکند به تجلی پیدا کردن، ما شاهدیم که یک مقداری خروج سرمایه از ایران صورت میگیرد. یعنی تعدادی از این سرمایهدارهای بزرگ به این فکر میافتند که شاید نمیشود به تفاهمی با رژیم که برای ادامه سرمایهگذاری لازم است دست پیدا کرد. تا جایی که من میدانم این صنعتگران نقشی در فروپاشی حکومت نداشتند.
شاید به یک معنا بشود نقشی را برایشان در نظر گرفت و آن هم این است که به خاطر ایجاد این واحدهای صنعتی بزرگ و این مراکز صنعتی بزرگ در عمل یک تمرکز جمعیتی عجیبی ایجاد کردند. خیلی از آنها تازه از روستا به شهر آمده بودند و انتظاراتشان هم به خاطر همان صحبتها و شعارهایی که شاه میداد روزافزون شده بود. آنها در واقع یک ارتش آماده به بسیج برای مخالفین شاه بودند و هیچ کدام از مخالفان به اندازه مذهبیون برای ایجاد مساجد و هیاتها و تکیهها آزادی نداشتند. ارقامی را اخیرا در کتاب عباس عبدی و محسن گودرزی، به نام «صدایی که شنیده نشد» خواندم. در آن کتاب مطالعه کردم که در همین مقطع زمانی که ما داریم در موردش صحبت میکنیم، تعداد مساجد، هیاتها و تکیهها به طرز شگفتانگیزی فزونی گرفته، و وقتی رژیم به بحران رفت، این شبکه عظیم، ابزار بسیجآیتالله خمینی و هم پیمانانش شد و تبدیل شدند به تنها آلترناتیو موجود. از این منظر به نظرم آنها ندانسته و نخواسته زمینه را فراهم کردند. برای اینکه شما یک میلیون آدم را بیاورید در خیابان و شاه هم به هراس بیافتد، که همان تظاهرات معروف شد. این مستلزم این است که تهران یک میلیون آدم در آن حضور داشته باشد. خب! بخش زیادی از اینها کارگرها بودند و تمرکز صنعتی به جای اینکه پایگاه شاه بشود، یک ارتش بالقوه آماده برای بسیج مخالفان شاه شد.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش چهارم) عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند |به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397 در دورانی که شاه و ایران در مسیر رشد بودند، این «نخواستن شاه» باعث میشد…
امکان صنعتی شدن ایران بعد از شاه هم وجود داشت
اما سوال آخر: همانطور که مستحضرید رشد صنعتی در دو ساله آخر حکومت پهلوی دچار وقفه شده بود. به نظر شما اگر رژیم شاه سقوط نمیکرد، آیا این امکان وجود داشت که رشد صنعت مجددا ادامه پیدا کند؟
شواهد و آمارها حاکی از آن است که ادامه می یافت و ایران میتوانست به سطح کشورهایی مثل کرهجنوبی و تایوان برسد. البته در سالهای بعد از انقلاب و بدون شاه هماگرماجرای گروگانگیری و جنگ با عراق اتفاق نمیافتاد وفضا دموکراتیک و باثبات میشد، امکان صنعتی شدن ایران وجود داشت.
✅ @karkhone
اما سوال آخر: همانطور که مستحضرید رشد صنعتی در دو ساله آخر حکومت پهلوی دچار وقفه شده بود. به نظر شما اگر رژیم شاه سقوط نمیکرد، آیا این امکان وجود داشت که رشد صنعت مجددا ادامه پیدا کند؟
شواهد و آمارها حاکی از آن است که ادامه می یافت و ایران میتوانست به سطح کشورهایی مثل کرهجنوبی و تایوان برسد. البته در سالهای بعد از انقلاب و بدون شاه هماگرماجرای گروگانگیری و جنگ با عراق اتفاق نمیافتاد وفضا دموکراتیک و باثبات میشد، امکان صنعتی شدن ایران وجود داشت.
✅ @karkhone
بسیاری از خودروسازان 2020 را با زیان به پایان بردند بجز چند استثنا از جمله حضرت تسلا و اینجوری نیست که لزوماً تسلا تخم دوزرده گذاشته باشد و اونها هم متاثر از وضعیت جهانی بودند، ولی با یک تفاوت کوچک! اونم این که بخش سودآورکننده! تسلا در واقع از طرف رقبایش تامین شده است!!
چطوری؟ عرض میکنم:
در 11 ایالت آمریکا به موجب قوانین خودروسازان ملزم هستند تا 2025 که 15 درصد از فروش خود را از خودروهای Zero-Emission تامین کنند و اگر به این هدف نرسند میبایست جریمه مالی و برندینگی سنگینی بدهند. دولت فدرال بنظرم با هوشمندی این امکان را گذاشته که این خودروسازان در صورت به حدنصاب نرسیدن، این اعتبارات را از یکدیگر خریداری کنند! فلذا مجبور میشوند که از «اعتبارات قانونی؟ - Regulatory Credits» دیگران (و البته با خفت و خواری اینکه پول توی جیب رقیب میگذارند!) استفاده کنند.
حالا تسلا 100% خودرو الکتریکی تولید میکند و به بیان دیگر به اندازه 85 درصد اعتبار اضافی دارد! که به بقیه بفروشد. حالا این براتون جالب میشه که تسلا امسال 1.6 میلیارد دلار اعتبارات قانونی فروخته و مثل اینکه بخش بزرگی از سود 761 میلیون دلاری که در 2020 شناسایی کرده ناشی از آن بوده است. بصورتی که برخی اعتقاد دارند بدون آن شرکت امسال هم با زیان به پایان میرسانید که البته تسلا گفته اینطور نیست و من خودم گنده بازار هستم و اینها...
بهرشکل خودتون رو بزارید جای مدیران فورد و دایملر و جنرال موتورز و فولکس که از توی جیب خودشون پول باید بدن رقیب سودده بشه و در این خفقان بازار و اقتصاد بد سهامش سر به فلک بکشه... خیلی سخت است.
پس سهامداران فشار بیشتری برای برقی و هیدروژنی شدن به شرکتها وارد میکنند و تحقیق و توسعه شتاب بیشتری میگیرد که در نهایت برای محیط زیست و شهروندان بهتر خواهد بود. این یک مثال خوب از حکمرانی صحیح و قانونگذاری هوشمندانه است که البته برای حفظ ادب بهتر است با ایران مقایسه نشود.
(بیانات این متن و این یکی به قلم مسعود زمانی مدیر کل واحد دفترها و سیستمهای یک هلدینگی (اسمش مهم نی! ) هست که باب آشنایی من با ایشون یک سخنرانی 4 ساعته در خصوص آیندهپژوهی بود. یک 4 ساعت مردافکنها، جوری که دیگه گُردمون داشت شبیه صندلی میشد.
وقتی بیشتر لذت بردم از اون حضور که مطلع شدم که برای کارگروه آیندهپژوهی انجمن جوانان اتاق تهران هیچ کسی متقضی نشده! و جالبتر وقتی که صحبتهای یکی از اعضای هیئت نمایندگان اتاق تهران (اسمشون رو به صلاحدید خودم نمیگم) رو با این عنوان دیدم و کف و سوتهایی که به همراه داشت. گفتم اینا اگه اون رو تجربه میکردن چه میشد.
الغرض آیندهپژوهی رو دریابید.)
✅ @karkhone
چطوری؟ عرض میکنم:
در 11 ایالت آمریکا به موجب قوانین خودروسازان ملزم هستند تا 2025 که 15 درصد از فروش خود را از خودروهای Zero-Emission تامین کنند و اگر به این هدف نرسند میبایست جریمه مالی و برندینگی سنگینی بدهند. دولت فدرال بنظرم با هوشمندی این امکان را گذاشته که این خودروسازان در صورت به حدنصاب نرسیدن، این اعتبارات را از یکدیگر خریداری کنند! فلذا مجبور میشوند که از «اعتبارات قانونی؟ - Regulatory Credits» دیگران (و البته با خفت و خواری اینکه پول توی جیب رقیب میگذارند!) استفاده کنند.
حالا تسلا 100% خودرو الکتریکی تولید میکند و به بیان دیگر به اندازه 85 درصد اعتبار اضافی دارد! که به بقیه بفروشد. حالا این براتون جالب میشه که تسلا امسال 1.6 میلیارد دلار اعتبارات قانونی فروخته و مثل اینکه بخش بزرگی از سود 761 میلیون دلاری که در 2020 شناسایی کرده ناشی از آن بوده است. بصورتی که برخی اعتقاد دارند بدون آن شرکت امسال هم با زیان به پایان میرسانید که البته تسلا گفته اینطور نیست و من خودم گنده بازار هستم و اینها...
بهرشکل خودتون رو بزارید جای مدیران فورد و دایملر و جنرال موتورز و فولکس که از توی جیب خودشون پول باید بدن رقیب سودده بشه و در این خفقان بازار و اقتصاد بد سهامش سر به فلک بکشه... خیلی سخت است.
پس سهامداران فشار بیشتری برای برقی و هیدروژنی شدن به شرکتها وارد میکنند و تحقیق و توسعه شتاب بیشتری میگیرد که در نهایت برای محیط زیست و شهروندان بهتر خواهد بود. این یک مثال خوب از حکمرانی صحیح و قانونگذاری هوشمندانه است که البته برای حفظ ادب بهتر است با ایران مقایسه نشود.
(بیانات این متن و این یکی به قلم مسعود زمانی مدیر کل واحد دفترها و سیستمهای یک هلدینگی (اسمش مهم نی! ) هست که باب آشنایی من با ایشون یک سخنرانی 4 ساعته در خصوص آیندهپژوهی بود. یک 4 ساعت مردافکنها، جوری که دیگه گُردمون داشت شبیه صندلی میشد.
وقتی بیشتر لذت بردم از اون حضور که مطلع شدم که برای کارگروه آیندهپژوهی انجمن جوانان اتاق تهران هیچ کسی متقضی نشده! و جالبتر وقتی که صحبتهای یکی از اعضای هیئت نمایندگان اتاق تهران (اسمشون رو به صلاحدید خودم نمیگم) رو با این عنوان دیدم و کف و سوتهایی که به همراه داشت. گفتم اینا اگه اون رو تجربه میکردن چه میشد.
الغرض آیندهپژوهی رو دریابید.)
✅ @karkhone
Telegram
Karkhoone | کارخونه
خودروی جدید سونی، Vision-S
در CES2020 شرکت سونی پروتوتایپ خودروی خودش با عنوان Vision-S رو به نمایش گذاشت و حالا برای CES2021 با انتشار ویدیویی جزئیات بیشتری از آن را فاش نمود.
خودرو در کنار تمامی آن چیزی که خودرو های رقیب نظیر تسلا دارند همانند خودرانی…
در CES2020 شرکت سونی پروتوتایپ خودروی خودش با عنوان Vision-S رو به نمایش گذاشت و حالا برای CES2021 با انتشار ویدیویی جزئیات بیشتری از آن را فاش نمود.
خودرو در کنار تمامی آن چیزی که خودرو های رقیب نظیر تسلا دارند همانند خودرانی…
کنترل بر محتوا و حفظ حقوق کاربران، چالش جدید شبکههای اجتماعی
تحلیل فارنپالیسی از نقش شبکههای اجتماعی در حمله به کنگره آمریکا
در سال ۲۰۱۸، بازرسان سازمان ملل نقش فیسبوک در نسلکشی مردم روهینگیا توسط میانماریها را «تعیینکننده» دانستند و تصریح کردند این پلتفرم به یک جانور تبدیل شده است. آن روز فیسبوک بهانه آورد که اپراتورهای کافی برای فهم و ارزیابی زبان آن منطقه و زمینه خشونتها را ندارد، اما امروز خشونت در حیاط خانه است؛ در خود ایالات متحده. پلتفرمها اغلب چشم خود را به روی بازیگران قدرتمندی که میتوانند به منافع تجاری آنان لطمه بزند، میبندند. یوتیوب تصمیم گرفت با پروپاگانداهای خشونتباری که روی این پلتفرم منتشر میشود، برخورد نکند تا اینکه خود تبلیغاتکنندگان عقب نشستند. در فیلپین، فیسبوک به حمایت از رئیس جمهور این کشور متهم شده؛ چرا که قراردادی با دولت در مورد کابلهای زیردریایی دارد. سال پیش، مدیر ارشد اجرایی فیسبوک در هند متهم شد با تعلیق حساب کاربری یک سیاستمدار از حزب حاکم که در این رسانه نفرتپراکنی میکرد، مقابله میکند.
نگرانی اساسی این است که اگر پلتفرمها واقعاً جانبدارانه عمل میکنند، آنها توانایی تغییر سیاستهای محلی و جهانی را دارند. در نتیجه کشورها باید اطمینان حاصل کنند که این پلتفرمها که تأثیرگذاری انتخاباتی دارند، مشمول چیزی فراتر از نظارت معمول میشوند و اقدامات یا حتی بیعملی آنها در برابر رخدادهای مختلف مسؤولیت دارد. اگرچه فعالان رسانههای اجتماعی به دنبال اینند که سطح و اثر محتوای نفرتانگیز در این رسانهها کاهش یابد، با سانسور آزادی بیان نیز مخالفند. مقررات قانونی مصرح در بخش ۲۳۰ قانون نزاکت ارتباطات ایالات متحده که با عنوان «بندرگاه امن» شناخته میشود و بارها مورد حمله ترامپ قرار گرفته-که مسؤولیت محتوای منتشر شده در یک پلتفرم را از صاحبان آن برداشته است-چالش عجیبی برای قانونگذاران ایجاد کرده است.
بازیگران سیاسی که از تولید و ترویج نفرت نفع سیاسی میبرند، بعید است از بین بروند. چه بسا راهحل در تنظیمگری و مدیریت مدیوم است نه کنترل پیامرسان. دستگاه تولید نفرت به بازیگرانی سیاسی مانند دونالد ترامپ نیاز دارد؛ کسانی که دائماً در حالت کمپین و جوّ عملیات هستند، حتی زمانی که قدرت را در اختیار دارند. آنان روایتهای جدیدی میسازند تا ذهنیتها را تغییر دهند، با تنشها و بحرانها بازی کنند و «دیگران» را از حیثیت انسانی بیندازند. بسیاری از چهرههای سیاسی در کنار کاربران واقعی رسانهها، باتها، حسابهای فیک و کاربران مزدور را استخدام میکنند تا در پهنه رسانههای اجتماعی که با الگوریتمهایی طراحی شده که برای تعامل و درگیری بها میدهد، پیامهای سیاسی منتشر کنند.
راهنمای استفاده از شبکههای اجتماعی و اجرای آنها طی زمان و تغییر قواعد و فضای رسانهها، دستخوش تغییر و تکامل میشود. اما موضوع این است که این تغییرات بسیار زمانبر و غیرقابلاعتماد است. بدون تردید پلتفرمها همیشه به نفع جامعه عمل نمیکنند. از سویی دیگر نمیتوان به دولتها و احزاب حاکم اختیار داد هر کاری میخواهند انجام دهند. بنابراین باید رویکرد قانونمدارانه بدون ابهامی نسبت به تنظیمگری گفتگو در بستر پلتفرمها ایجاد کرد.
این قواعد باید در موارد اضطراری که امنیت و آزادی شهروندان جامعه به خطر میافتد، سریعتر عمل کند. مهم این است که این الزامات هم برای پلتفرمهای نشر محتوا و هم برای شرکتهای تبلیغاتی قابل اجرا باشد. ضمن آنکه باید قواعد آزادی بیان در سراسر جهان با توجه به زمینهها و اقتضائات مختص هر کشور تغییر کند و مسائل قضایی هر کشور بنا بر دستورالعملهای حقوقی آن کشور مورد نظر قرار گیرد.
نباید از یاد برد که اینها همه پیشنهاد است و هیچ راهحل واحدی برای پرداختن به این چالشهای مهم وجود ندارد. این چالشها باید مورد بحث و بررسی جدی قرار گیرند، چرا که بیاعتنایی به آنها پیامدهای مخربی در پی خواهد داشت. اما شکی نیست که دموکراسیها در جهان دیگر نمیتوانند به گذشته بازگردند و البته اینکه هیچ کاری نکنند، دیگر گزینه مناسبی نیست.
بیشتر بخوانید
✅ @karkhone
تحلیل فارنپالیسی از نقش شبکههای اجتماعی در حمله به کنگره آمریکا
در سال ۲۰۱۸، بازرسان سازمان ملل نقش فیسبوک در نسلکشی مردم روهینگیا توسط میانماریها را «تعیینکننده» دانستند و تصریح کردند این پلتفرم به یک جانور تبدیل شده است. آن روز فیسبوک بهانه آورد که اپراتورهای کافی برای فهم و ارزیابی زبان آن منطقه و زمینه خشونتها را ندارد، اما امروز خشونت در حیاط خانه است؛ در خود ایالات متحده. پلتفرمها اغلب چشم خود را به روی بازیگران قدرتمندی که میتوانند به منافع تجاری آنان لطمه بزند، میبندند. یوتیوب تصمیم گرفت با پروپاگانداهای خشونتباری که روی این پلتفرم منتشر میشود، برخورد نکند تا اینکه خود تبلیغاتکنندگان عقب نشستند. در فیلپین، فیسبوک به حمایت از رئیس جمهور این کشور متهم شده؛ چرا که قراردادی با دولت در مورد کابلهای زیردریایی دارد. سال پیش، مدیر ارشد اجرایی فیسبوک در هند متهم شد با تعلیق حساب کاربری یک سیاستمدار از حزب حاکم که در این رسانه نفرتپراکنی میکرد، مقابله میکند.
نگرانی اساسی این است که اگر پلتفرمها واقعاً جانبدارانه عمل میکنند، آنها توانایی تغییر سیاستهای محلی و جهانی را دارند. در نتیجه کشورها باید اطمینان حاصل کنند که این پلتفرمها که تأثیرگذاری انتخاباتی دارند، مشمول چیزی فراتر از نظارت معمول میشوند و اقدامات یا حتی بیعملی آنها در برابر رخدادهای مختلف مسؤولیت دارد. اگرچه فعالان رسانههای اجتماعی به دنبال اینند که سطح و اثر محتوای نفرتانگیز در این رسانهها کاهش یابد، با سانسور آزادی بیان نیز مخالفند. مقررات قانونی مصرح در بخش ۲۳۰ قانون نزاکت ارتباطات ایالات متحده که با عنوان «بندرگاه امن» شناخته میشود و بارها مورد حمله ترامپ قرار گرفته-که مسؤولیت محتوای منتشر شده در یک پلتفرم را از صاحبان آن برداشته است-چالش عجیبی برای قانونگذاران ایجاد کرده است.
بازیگران سیاسی که از تولید و ترویج نفرت نفع سیاسی میبرند، بعید است از بین بروند. چه بسا راهحل در تنظیمگری و مدیریت مدیوم است نه کنترل پیامرسان. دستگاه تولید نفرت به بازیگرانی سیاسی مانند دونالد ترامپ نیاز دارد؛ کسانی که دائماً در حالت کمپین و جوّ عملیات هستند، حتی زمانی که قدرت را در اختیار دارند. آنان روایتهای جدیدی میسازند تا ذهنیتها را تغییر دهند، با تنشها و بحرانها بازی کنند و «دیگران» را از حیثیت انسانی بیندازند. بسیاری از چهرههای سیاسی در کنار کاربران واقعی رسانهها، باتها، حسابهای فیک و کاربران مزدور را استخدام میکنند تا در پهنه رسانههای اجتماعی که با الگوریتمهایی طراحی شده که برای تعامل و درگیری بها میدهد، پیامهای سیاسی منتشر کنند.
راهنمای استفاده از شبکههای اجتماعی و اجرای آنها طی زمان و تغییر قواعد و فضای رسانهها، دستخوش تغییر و تکامل میشود. اما موضوع این است که این تغییرات بسیار زمانبر و غیرقابلاعتماد است. بدون تردید پلتفرمها همیشه به نفع جامعه عمل نمیکنند. از سویی دیگر نمیتوان به دولتها و احزاب حاکم اختیار داد هر کاری میخواهند انجام دهند. بنابراین باید رویکرد قانونمدارانه بدون ابهامی نسبت به تنظیمگری گفتگو در بستر پلتفرمها ایجاد کرد.
این قواعد باید در موارد اضطراری که امنیت و آزادی شهروندان جامعه به خطر میافتد، سریعتر عمل کند. مهم این است که این الزامات هم برای پلتفرمهای نشر محتوا و هم برای شرکتهای تبلیغاتی قابل اجرا باشد. ضمن آنکه باید قواعد آزادی بیان در سراسر جهان با توجه به زمینهها و اقتضائات مختص هر کشور تغییر کند و مسائل قضایی هر کشور بنا بر دستورالعملهای حقوقی آن کشور مورد نظر قرار گیرد.
نباید از یاد برد که اینها همه پیشنهاد است و هیچ راهحل واحدی برای پرداختن به این چالشهای مهم وجود ندارد. این چالشها باید مورد بحث و بررسی جدی قرار گیرند، چرا که بیاعتنایی به آنها پیامدهای مخربی در پی خواهد داشت. اما شکی نیست که دموکراسیها در جهان دیگر نمیتوانند به گذشته بازگردند و البته اینکه هیچ کاری نکنند، دیگر گزینه مناسبی نیست.
بیشتر بخوانید
✅ @karkhone
Foreign Policy
Can Regulation Douse Populism’s Online Fires?
Social media’s manufactured hate needs solutions beyond censorship.
7 شرکتی که بیشترین تاثیر از را از ردیت گرفتند
هفته گذشته غوغایی در والاستریت به پا شد. سرمایهگذاران آماتور و عموم مردم برای اولین بار علیه قدرتمندان والاستریت دست به یکی کردند. آنها با هماهنگی در شبکه اجتماعی ردیت شروع به خرید انبوه سهام برخی از شرکتها کردند. قیمت برخی از شرکتهایی که شرایط مبهم و نابسامانی داشتند را افزایش دادند و ضررهای هنگفتی به صندوقهایی که بر روی سقوط آنان شرط بسته بودند، تحمیل کردند.
به عنوان نمونه، سهام شرکت «گیماستاپ - GameStop» که یک خردهفروش بازیهای ویدئویی است و در شب سال نو میلادی ۱.۳ میلیارد دلار ارزش داشت، از مرز ۲۱ میلیارد دلار گذشت.
✅ @karkhone
هفته گذشته غوغایی در والاستریت به پا شد. سرمایهگذاران آماتور و عموم مردم برای اولین بار علیه قدرتمندان والاستریت دست به یکی کردند. آنها با هماهنگی در شبکه اجتماعی ردیت شروع به خرید انبوه سهام برخی از شرکتها کردند. قیمت برخی از شرکتهایی که شرایط مبهم و نابسامانی داشتند را افزایش دادند و ضررهای هنگفتی به صندوقهایی که بر روی سقوط آنان شرط بسته بودند، تحمیل کردند.
به عنوان نمونه، سهام شرکت «گیماستاپ - GameStop» که یک خردهفروش بازیهای ویدئویی است و در شب سال نو میلادی ۱.۳ میلیارد دلار ارزش داشت، از مرز ۲۱ میلیارد دلار گذشت.
✅ @karkhone
آنلاین بشوید اما پولی و البته مایهدار!
استراتژی نیویورکتایمز و واشنگتنپست برای حفظ تیراژ در عصر کرونا
نیویورکتایمز و واشنگتنپست استراتژیهای متفاوتی را برای حفظ مشترکین در پیش گرفتهاند. شمار مشترکین آنلاین واشنگتنپست به 3 میلیون نزدیک شده، سه برابر مشترکین آنلاین این روزنامه در سال 2016 و نیمی از تعداد کل مشترکین. نیویورکتایمز بیش از6 میلیون مشترک آنلاین دارد، رقمی که در چهار سال اخیر سه برابر شده.
بیشتر رشد واشنگتنپست حاصل سرمایهگذاریهای این رسانه در حوزه زیرساختهای فناورانه است. تغییری که با نظر و حمایت مالک این رسانه یعنی جف بزوس دنبال میشود. در مقابل، تایمز اقدامات پرسروصدایی را برای آگاهی از برند خود راه انداخته، از راهاندازی شوهای تلویزیونی تا استخدام روزنامهنگاران مشهور و تکیه بر فراهمآوری خدمات برای مشتریان وفادار. تایمز همچنین بر تولیدات مطبوعاتی به گونهای که برای خوانندگان به عادت روزانه تبدیل شود، اصرار دارد؛ تولیداتی مثل اپهای کاربری و برنامههای آشپزی.
هر دو رسانه در چشمانداز تاریکی که در دوران شیوع کرونا همه رسانهها را دربرگرفته، با سرعت چشمگیری در حال رشدند. اما سرمایهگذاریهای اخیر تایمز روی ستارگان صنعت رسانه، برخی فعالان رسانهای را در مورد برنامههای تایمز متعجب کرده است. فرهنگ تایمز با پرورش برندهای شخصی پیش نمیرود. این بدان معنی نیست که تایمز روی استعدادهای مطبوعاتی سرمایهگذاری نمیکند، بلکه به این معناست که این رسانه بیشتر با تمرکز روی موضوعات مورد علاقه خوانندگان پیش رفته است. اما میتوان فهمید تمرکز تایمز بیشتر داخلی بوده و زنان رنگینپوست تحریریه را تا سمتهای بالا ارتقاء داده است. تایمز همچنین به بخش نظرات خوانندگان به شدت وابسته است و اسامی بزرگ را نه تنها برای نوشتن یادداشت بلکه حتی برای تولید پادکست به کار میگیرد. برخی معتقدند این اهمیت تایمز به خوانندگان است که برای این رسانه یک باشگاه مشترکین ساخته است.
در مقابل، واشنگتنپست چندان توجهی به انعکاس نظرات خوانندگان ندارد و بر جذب خواننده از طریق سرمایهگذاری در دیگر حوزهها از جمله ویدئو در شبکههای اجتماعی مثل تیکتاک، اسنپچت، یوتیوب و حتی توئیچ که متعلق به آمازون است، متمرکز است. یکی از بزرگترین توجهات واشنگتنپست، ساخت یک پشته فناورانه است که از طریق آن جذب و نگهداشت مخاطب را پیش برد. این برنامه عمدتاً با تبلیغات اختصاصی و ابزارهای نشر نرمافزاری محقق میشود. کسب و کارهای نرمافزاری برای واشنگتنپست محرکهای مهمی هستند که به کاربرپسند کردن خدمات دیجیتالی این رسانه نیز کمک میکند. واشنگتنپست به دنبال آن است یک سیستم احراز هویت برای تمامی رسانهها بسازد که بر بستر یک افزونه نرمافزاری متعلق به این رسانه سوار میشود. چیزی که به بسیاری از وبسایتهای و رسانههای محلی کمک میکند مشتریان بیشتری داشته باشند و البته برای واشنگتنپست نیز مشترکان جدیدی به همراه دارد. این سرمایهگذاریها در خلأ اتفاق نمیافتد. واشنگتنپست اینک بیش از هر رسانه دیگری، مهندس دارد.
بیشتر بخوانید
✅ @karkhone
استراتژی نیویورکتایمز و واشنگتنپست برای حفظ تیراژ در عصر کرونا
نیویورکتایمز و واشنگتنپست استراتژیهای متفاوتی را برای حفظ مشترکین در پیش گرفتهاند. شمار مشترکین آنلاین واشنگتنپست به 3 میلیون نزدیک شده، سه برابر مشترکین آنلاین این روزنامه در سال 2016 و نیمی از تعداد کل مشترکین. نیویورکتایمز بیش از6 میلیون مشترک آنلاین دارد، رقمی که در چهار سال اخیر سه برابر شده.
بیشتر رشد واشنگتنپست حاصل سرمایهگذاریهای این رسانه در حوزه زیرساختهای فناورانه است. تغییری که با نظر و حمایت مالک این رسانه یعنی جف بزوس دنبال میشود. در مقابل، تایمز اقدامات پرسروصدایی را برای آگاهی از برند خود راه انداخته، از راهاندازی شوهای تلویزیونی تا استخدام روزنامهنگاران مشهور و تکیه بر فراهمآوری خدمات برای مشتریان وفادار. تایمز همچنین بر تولیدات مطبوعاتی به گونهای که برای خوانندگان به عادت روزانه تبدیل شود، اصرار دارد؛ تولیداتی مثل اپهای کاربری و برنامههای آشپزی.
هر دو رسانه در چشمانداز تاریکی که در دوران شیوع کرونا همه رسانهها را دربرگرفته، با سرعت چشمگیری در حال رشدند. اما سرمایهگذاریهای اخیر تایمز روی ستارگان صنعت رسانه، برخی فعالان رسانهای را در مورد برنامههای تایمز متعجب کرده است. فرهنگ تایمز با پرورش برندهای شخصی پیش نمیرود. این بدان معنی نیست که تایمز روی استعدادهای مطبوعاتی سرمایهگذاری نمیکند، بلکه به این معناست که این رسانه بیشتر با تمرکز روی موضوعات مورد علاقه خوانندگان پیش رفته است. اما میتوان فهمید تمرکز تایمز بیشتر داخلی بوده و زنان رنگینپوست تحریریه را تا سمتهای بالا ارتقاء داده است. تایمز همچنین به بخش نظرات خوانندگان به شدت وابسته است و اسامی بزرگ را نه تنها برای نوشتن یادداشت بلکه حتی برای تولید پادکست به کار میگیرد. برخی معتقدند این اهمیت تایمز به خوانندگان است که برای این رسانه یک باشگاه مشترکین ساخته است.
در مقابل، واشنگتنپست چندان توجهی به انعکاس نظرات خوانندگان ندارد و بر جذب خواننده از طریق سرمایهگذاری در دیگر حوزهها از جمله ویدئو در شبکههای اجتماعی مثل تیکتاک، اسنپچت، یوتیوب و حتی توئیچ که متعلق به آمازون است، متمرکز است. یکی از بزرگترین توجهات واشنگتنپست، ساخت یک پشته فناورانه است که از طریق آن جذب و نگهداشت مخاطب را پیش برد. این برنامه عمدتاً با تبلیغات اختصاصی و ابزارهای نشر نرمافزاری محقق میشود. کسب و کارهای نرمافزاری برای واشنگتنپست محرکهای مهمی هستند که به کاربرپسند کردن خدمات دیجیتالی این رسانه نیز کمک میکند. واشنگتنپست به دنبال آن است یک سیستم احراز هویت برای تمامی رسانهها بسازد که بر بستر یک افزونه نرمافزاری متعلق به این رسانه سوار میشود. چیزی که به بسیاری از وبسایتهای و رسانههای محلی کمک میکند مشتریان بیشتری داشته باشند و البته برای واشنگتنپست نیز مشترکان جدیدی به همراه دارد. این سرمایهگذاریها در خلأ اتفاق نمیافتد. واشنگتنپست اینک بیش از هر رسانه دیگری، مهندس دارد.
بیشتر بخوانید
✅ @karkhone
Axios
Trump bump: NYT and WaPo digital subscriptions tripled since 2016
They have different strategies for building the subscription news company of the future.
به لاس وگاس ایران خوش آمدید
|علی سرزعیم
منتشره در نشریه آینده نگر، شماره 102، آذر 1399
لاسوگاس مرکز قمارخانه های آمریکاست و ظاهرا ترامپ بخشی از ثروت خود را از ایجاد و اداره این قمارخانه ها کسب کرده است. قمارخانه ها طوری طراحی می شوند که در مجموع به نفع صاحبان قمارخانه باشند یعنی اگرچه افراد از روی شانس هر از چندگاهی درآمدهایی کسب می کنند اما در مجموع قمارخانه داری فعالیتی سودآور است و کسانی که وارد این بازی میشوند در مجموع بیشتر پول می دهند تا پول به دست آورند.
در ایران نیز در فرصتهای مختلف سیاستهایی اتخاذ می شود که بخشهای مختلف جامعه در شرایط تصادفی قرار گیرند که در مجموع برنده و جامعه بازنده شود. این وضعیت مشابه شیر یا خطی است که در آن اگر شیر بیاید بخشهای کوچکی از جامعه برنده و اگر خط بیاید کل جامعه بازنده شود. چه شیر یا خط و قماری از این بهتر که اگر شیر بیاید شما برنده و اگر خط بیاید دیگری هزینه شما را بدهد. کسی هست که از این شیر یا خط استقبال نکند؟
دسته اول برخی صنعتگران هستند که دنبال رانت هستند. این جماعت کسانی هستند که اقسام تصورات درست و غلط دارند و بر اساس آن از بانکها وامهای کم بهره و یارانهای میگیرند. اگر تصوراتشان درست از آب درآمد که خوب ثروتمند می شوند اما اگر تصوراتشان نادرست بود زمین و زمان را به هم میدوزند که وام بانک را پس ندهند و پیش مسئولان قضائی یا رسانه ها گریه و لابه میکنند که نظام بانکی خونآشام است و خون تولیدکننده را میمکد. تمام هدف آنها این است که منابع نظام بانکی که پول مردم است را یا پس ندهند یا آنقدر دیر پس دهند که ارزش آن با توجه به تورم بسیار کم شده باشد.
دسته دوم کسانی هستند که وام ارزی کم بهره (از صندوق توسعه ملی یا حساب ذخیره ارزی و ...) میگیرند. اگر نرخ ارز ثابت بماند که به دلیل بهره کم آن منتفع میشوند اما هر وقت جهش نرخ ارز پیش میآید مدعی میشوند که دولت باید با نرخ ارز سابق این وامها را تصفیه کند در حالیکه ارزش کسبوکارها و ماشین آلاتی که با آن وامهای ارزی ایجاد کردهاند همسو با نرخ ارز افزایش مییابد. بخش بزرگی از ثروتی که برخی میاندوزند در دوره های پس از جهش نرخ ارز است زیرا ماشینآلات و کارخانجات وارداتی را با نرخ سابق تصفیه میکنند.
دسته سومی که اخیرا اضافه شده اند برخی بورسبازان هستند. هر وقت بازار سهام رشد خوب و قابل توجهی دارد و آنها سود میکنند ادعا میکنند این سود منصفانه است زیرا مزد ریسکی است که برداشتهاند. هر وقت بازار سهام منفی و نزولی میشود اقسام توجیهات مطرح میکنند که دولت باید از منابع عمومی بازار بورس را نجات دهد و نگذارد که بازار بورس افت کند.
وجه مشترک همه آنها این است که می خواهند در قماری شرکت کنند که همواره برنده باشند و هزینه تحولات مختلف را بقیه جامعه بپردازد. همه ادعا می کنند که اقدامات منفعتطلبانه آنها نهایتاً به نحوی از انحاء به نفع جامعه نیز خواهد بود.
همه آنها ادعا میکنند که تغییرات زمانه و خط آمدن سکهها خارج از کنترل و پیش بینی آنها بوده و چون دولت در این امر مقصر بوده است دولت باید هزینه خط آمدن سکه را بپردازد و آنها هیچ هزینهای نپردازند.
آنها میگویند اگر تحریم اول به اقتصاد ایران تحمیل شد و برخی بنگاهها زیانده شدند و در بازپرداخت وامهای بانکی ناتوان شدند، نتیجه رفتارها و سیاستهای جنجالی آقای احمدینژاد بود. اگر نرخ ارز دوباره پرید نتیجه رشد نقدینگی مستمر در دولت آقای روحانی بود و این خارج از کنترل بخش خصوصی بوده است. اگر بازار سهام نزولی شد نتیجه سردرگمی وزارت اقتصاد در امر واگذاری بوده است.
آیا ادعاهای گفته شده کاملا غلط است یا کاملا درست است؟ طبق معمول واقعیت چیزی بینابین است و نه صددرصد درست و نه صددرصد غلط است. دولت و حکومت به واسطه ریسکهای نظاممندی که برای اقتصاد ایران ایجاد میکنند مقصر هستند. شخص سیاستمداران معمولاً هزینهای بابت خطاهایشان نمیپردازند ولی صاحبان بنگاههای اقتصادی هستند که هزینههای مذکور را میپردازند.
تا اینجای کار درست است اما کل جامعه شود و هیچ سهمی نصیب گروههای یادشده نشود؟ آیا نباید مدیریت ریسک را جدی گرفت و آن را در تصمیمات اقتصادی لحاظ کرد؟ چه کسی مجوز آن را داده که همه ریسک متوجه بیت المال شود و از جیب مردم فقیر جبران ضرر و زیان کسب و کار دیگران صورت گیرد؟
ادامه مطلب
✅ @karkhone
|علی سرزعیم
منتشره در نشریه آینده نگر، شماره 102، آذر 1399
لاسوگاس مرکز قمارخانه های آمریکاست و ظاهرا ترامپ بخشی از ثروت خود را از ایجاد و اداره این قمارخانه ها کسب کرده است. قمارخانه ها طوری طراحی می شوند که در مجموع به نفع صاحبان قمارخانه باشند یعنی اگرچه افراد از روی شانس هر از چندگاهی درآمدهایی کسب می کنند اما در مجموع قمارخانه داری فعالیتی سودآور است و کسانی که وارد این بازی میشوند در مجموع بیشتر پول می دهند تا پول به دست آورند.
در ایران نیز در فرصتهای مختلف سیاستهایی اتخاذ می شود که بخشهای مختلف جامعه در شرایط تصادفی قرار گیرند که در مجموع برنده و جامعه بازنده شود. این وضعیت مشابه شیر یا خطی است که در آن اگر شیر بیاید بخشهای کوچکی از جامعه برنده و اگر خط بیاید کل جامعه بازنده شود. چه شیر یا خط و قماری از این بهتر که اگر شیر بیاید شما برنده و اگر خط بیاید دیگری هزینه شما را بدهد. کسی هست که از این شیر یا خط استقبال نکند؟
دسته اول برخی صنعتگران هستند که دنبال رانت هستند. این جماعت کسانی هستند که اقسام تصورات درست و غلط دارند و بر اساس آن از بانکها وامهای کم بهره و یارانهای میگیرند. اگر تصوراتشان درست از آب درآمد که خوب ثروتمند می شوند اما اگر تصوراتشان نادرست بود زمین و زمان را به هم میدوزند که وام بانک را پس ندهند و پیش مسئولان قضائی یا رسانه ها گریه و لابه میکنند که نظام بانکی خونآشام است و خون تولیدکننده را میمکد. تمام هدف آنها این است که منابع نظام بانکی که پول مردم است را یا پس ندهند یا آنقدر دیر پس دهند که ارزش آن با توجه به تورم بسیار کم شده باشد.
دسته دوم کسانی هستند که وام ارزی کم بهره (از صندوق توسعه ملی یا حساب ذخیره ارزی و ...) میگیرند. اگر نرخ ارز ثابت بماند که به دلیل بهره کم آن منتفع میشوند اما هر وقت جهش نرخ ارز پیش میآید مدعی میشوند که دولت باید با نرخ ارز سابق این وامها را تصفیه کند در حالیکه ارزش کسبوکارها و ماشین آلاتی که با آن وامهای ارزی ایجاد کردهاند همسو با نرخ ارز افزایش مییابد. بخش بزرگی از ثروتی که برخی میاندوزند در دوره های پس از جهش نرخ ارز است زیرا ماشینآلات و کارخانجات وارداتی را با نرخ سابق تصفیه میکنند.
دسته سومی که اخیرا اضافه شده اند برخی بورسبازان هستند. هر وقت بازار سهام رشد خوب و قابل توجهی دارد و آنها سود میکنند ادعا میکنند این سود منصفانه است زیرا مزد ریسکی است که برداشتهاند. هر وقت بازار سهام منفی و نزولی میشود اقسام توجیهات مطرح میکنند که دولت باید از منابع عمومی بازار بورس را نجات دهد و نگذارد که بازار بورس افت کند.
وجه مشترک همه آنها این است که می خواهند در قماری شرکت کنند که همواره برنده باشند و هزینه تحولات مختلف را بقیه جامعه بپردازد. همه ادعا می کنند که اقدامات منفعتطلبانه آنها نهایتاً به نحوی از انحاء به نفع جامعه نیز خواهد بود.
همه آنها ادعا میکنند که تغییرات زمانه و خط آمدن سکهها خارج از کنترل و پیش بینی آنها بوده و چون دولت در این امر مقصر بوده است دولت باید هزینه خط آمدن سکه را بپردازد و آنها هیچ هزینهای نپردازند.
آنها میگویند اگر تحریم اول به اقتصاد ایران تحمیل شد و برخی بنگاهها زیانده شدند و در بازپرداخت وامهای بانکی ناتوان شدند، نتیجه رفتارها و سیاستهای جنجالی آقای احمدینژاد بود. اگر نرخ ارز دوباره پرید نتیجه رشد نقدینگی مستمر در دولت آقای روحانی بود و این خارج از کنترل بخش خصوصی بوده است. اگر بازار سهام نزولی شد نتیجه سردرگمی وزارت اقتصاد در امر واگذاری بوده است.
آیا ادعاهای گفته شده کاملا غلط است یا کاملا درست است؟ طبق معمول واقعیت چیزی بینابین است و نه صددرصد درست و نه صددرصد غلط است. دولت و حکومت به واسطه ریسکهای نظاممندی که برای اقتصاد ایران ایجاد میکنند مقصر هستند. شخص سیاستمداران معمولاً هزینهای بابت خطاهایشان نمیپردازند ولی صاحبان بنگاههای اقتصادی هستند که هزینههای مذکور را میپردازند.
تا اینجای کار درست است اما کل جامعه شود و هیچ سهمی نصیب گروههای یادشده نشود؟ آیا نباید مدیریت ریسک را جدی گرفت و آن را در تصمیمات اقتصادی لحاظ کرد؟ چه کسی مجوز آن را داده که همه ریسک متوجه بیت المال شود و از جیب مردم فقیر جبران ضرر و زیان کسب و کار دیگران صورت گیرد؟
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
مضاف بر آن چرا باید تسهیم زیان طوری باشد که نهایتا نفعی متوجه یک طرف و زیانی متوجه دولت که نماینده کل جامعه است شود. شرکتی به واسطه تحولات اقتصاد کلان ورشکست میشود و اقساط وام خود را نمیپردازد. به طور طبیعی بانکها باید آنها را تملک کنند اما فشار شدیدی در…
سایت پونیشا؛ سرویس انجام پروژه های مختلف به صورت فریلنسری، هک شده و اطلاعات بیش از 270 هزار کاربر این سایت نشت پیدا کردن و برای فروش قرار گرفتن. این اطلاعات شامل نام و نام خانوادگی، جنسیت، تاریخ تولد، نام کاربری، شماره تلفن، شهر، رزومه، موقعیت شغلی، سوابق تحصیلی، دانشگاه محل تحصیل، مهارت ها و غیره هست.
این هک که توسط تیم Leakfa کشف و توسط پونیشا تایید شده، از طریق دسترسی به یکی از Endpoint های سایت پونیشا انجام گرفته. پونیشا گفته در حال بررسی این هک هست و جزییات اون در اینده منتشر میشن.
پونیشا متاسفانه برنامه باگ بانتی نداره و محققان امنیتی انگیزه ای برای چک کردن امنیت این سایت و اطلاع دادن اشکالات امنیتی به اونها ندارن.
/تک تیوب
✅ @karkhone
این هک که توسط تیم Leakfa کشف و توسط پونیشا تایید شده، از طریق دسترسی به یکی از Endpoint های سایت پونیشا انجام گرفته. پونیشا گفته در حال بررسی این هک هست و جزییات اون در اینده منتشر میشن.
پونیشا متاسفانه برنامه باگ بانتی نداره و محققان امنیتی انگیزه ای برای چک کردن امنیت این سایت و اطلاع دادن اشکالات امنیتی به اونها ندارن.
/تک تیوب
✅ @karkhone
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
شرکتها چگونه به زیاندهی میرسند؟
چرا شرکت نیشکر هفت تپه دچار دهها سال زیاندهی شد؟
این ویدیوی دو دقیقهای را ببینید. این گزارش، دردنامهای کوتاه از دخالتهای مستمر علیه بخش خصوصی است.
✅ @karkhone
چرا شرکت نیشکر هفت تپه دچار دهها سال زیاندهی شد؟
این ویدیوی دو دقیقهای را ببینید. این گزارش، دردنامهای کوتاه از دخالتهای مستمر علیه بخش خصوصی است.
✅ @karkhone