Karkhoone | کارخانه | کارخونه
7.29K subscribers
4.04K photos
472 videos
81 files
1.42K links
کارآفرینی به روایتی دیگر...


وبسایت:
Karkhoone.com

توییتر:
twitter.com/karkhoone

📌گروه تبلیغاتی عدد:
@ADD_ADDS

دالان ارتباطی:
@channel_kar
Download Telegram
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش دوم) عباس میلانی: سرمایه‌داران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند |به همت نشریه کارخانه‌دار به سال 1397 سرمایه‌گذاران صنعتی، به نبود ثبات سیاسی و حقوقی معترض بودند دهه ۴۰ و ۵۰ همان…
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش سوم)

عباس میلانی: سرمایه‌داران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند

|به همت نشریه کارخانه‌دار به سال 1397

سوال من دقیقا همین جاست. آن مقطعی که ما به نوعی قطع حمایت حکومتی از طبقه بورژوازی صنعتی را شاهد هستیم دلیلش چه بود؟ آیا می‌توان گفت که آنها دخالت‌های سران حکومت و یا شاه را مزاحمتی در مسیر چشم‌انداز بلندی که داشتند می‌دیدند؟ انگیزه حکومت از قطع کمک‌ها چه بود؟

ببینید! بگذارید یک مثال بزنم. مثلا شاه به مساله تورم خیلی حساس بود. در مقطعی به [فریدون] مهدوی (وزیر بازرگانی) می‌گوید که «یا شما مساله تورم و قیمت‌ها رو کنترل می‌کنی یا من ارتش رابفرستم تا قیمت‌ها را پایین بیاورند!»و خوب حکومت می‌رود و یک مدل خشنی را در واقع اعمال می‌کند. چندین هزار دانشجو را ضابط دادگستری می‌کنند و اینها می‌روند سرمایه‌دارها، پولدارها و … را به جرم گران‌فروشی بازداشت می‌کنند و سر بعضی‌ از آنها را می‌تراشند و تحقیرشان می‌کنند. برای سرمایه‌دار بزرگ آن زمان که مثلا می‌خواست ۵۰۰ میلیون دلار سرمایه‌گذاری کند، چیزی که مزاحم است این است که فکر کند فردا یک دانشجو که حالا یا سابقه‌ی توده‌ای دارد، یا سابقه اسلامی یا ضد رژیم است، دارد از این فرصت استفاده می‌کند تا یک چوبی هم به «سرمایه‌دار بورژوازی نوکر امپریالیسم» بزند. بیاید دم مغازه، یقه‌شان را بگیرد و سرشان را بتراشد و بگوید که تو باید قیمت را فلان قیمت کنی! قیمتی که بازار باید تعیین کند، شما می‌خواهید به خاطر اینکه نگران وضع سیاسی مملکت هستید و می‌خواهید به طبقه متوسط به پایین یک باج بدهید، با زور قیمت را بیاورید پایین. خوب! چنین چیزهایی این طبقه را ناراحت می‌کند. سخنرانی لاجوردی هم دقیقا همین را می‌گوید که تا به حال حمایت کردیم، حالا هم حمایت می‌کنیم، خیلی هم خوشحالیم، ثبات ایجاد کردید، اما سرمایه‌گذاری صنعتی ثبات سیاسی و ثبات حقوقی می‌خواهد و نمی‌شود هر روز به یک سودایی کلا اوضاع را دگرگون کرد که تو مثلا باید ۵۱ درصد سهام کارخانه‌ات را به کارگرها بدهی! این یک باج سیاسی به کارگرهاست و یک فشار غیرموجهی به سرمایه‌دارها. چنین چیزی در جامعه سرمایه‌داری در غرب قابل تصور نیست. مثلا شما فردا به تمام شرکت‌های بزرگآمریکایی بگویید که شما موظفید ۵۱ درصد از سهام شرکتتان را به کارگرانتان بدهید.

شاه از اول نمی‌خواست که به قول خودش «اینها رویِ‌شان زیاد بشود!»

این نوع درگیری‌هایی که بین شاه و سرمایه‌دارهای بزرگ روی داد، در همان سال‌های ۵۶ و منتهی به انقلاب بود، درست است؟

در اسناد می‌شد دید که از همان سال ۱۹۷۲ که پول نفت زیاد می‌شود بعضی از اینها می‌فهمند که پول نفت در حال افزایش است و قدرت شاه هم در حال فزونی گرفتن است. از یک طرف این امکان را برایشان مهیا می‌کرد که ثروت‌های عظیمی انباشته کنند، سود عظیمی بدست بیاورند، گستردگی عظیمی پیدا کنند، بروند بازارهای منطقه‌ای را با کمک دولت به دست بیاورند، دولت هم کاملا پشتیبان‌شان است. مثلا بروند به شوروی کفش بفروشند، به ارتش عربستان کفش بفروشند، به کل کشورهای منطقه اتوبوس بفروشند… . از این جنبه‌اش که خوشحال بودند، اما از یک جنبه دیگر می‌گفتند فردا که شاه آمد گفت سهام را فلان کنید و…چه؟

ببینید! قانون کاری که در آن زمان تصویب می‌کنند (در واقع فکر کنم بر مبنای قانون کار سوئد نوشته شده بود)، یعنی قانون کاری که حقوق کارگران را خیلی مراعات می‌کند… . خوب! کارفرمایی یک سیستم سرمایه‌داری سعی می‌کند حتما با این قانون مقابله کند… آنها می‌خواهند کارگران را هر وقت بخواهند بتوانند اخراج کنند… ولی زورشان هم نمی‌رسید که مقابله جدی بکنند. امکان فعالیت صنفی جدی هم به آنها داده نمی‌شد و این عدم امکان فعالیت صنفی اگر در سال ۱۹۷۵ لحاظ می‌شد که شاه در قدرت بود و کسی جرات نمی‌کرد قدمی بردارد، در ۱۹۷۸ که رژیم به بحران رفت، یکی از سوال‌هایی که آدم باید از خودش بکند این است که حالا شاه مریض بود نمی‌توانست تصمیم بگیرد، طبقه سرمایه‌داری که چند صد میلیوندلار سرمایه‌گذاری کرده بود، آنها چرا هیچ کاری نکردند که خود را نجات بدهند؟! برای اینکه تشکیلات صنفی نداشتند، تشکیلات صنفی هم نداشتند برای اینکه شاه از اول نمی‌خواست «اینها رویِ‌شان زیاد بشود!» و تبدیل به یک مرکز مثلا Chamber of Commerceخیلی قدرتمندکه مقابل جان. اف. کندی ایستاد، یا اتحادیه‌هایی که مثلا مقابل رئیس جمهورهای آمریکا یا نخست وزیر بریتانیا می‌ایستادند، بشود.

✅ @karkhone
فریدون مهربانی مالک ساندویچی فریدون و معروف به "فری کثیف" درگذشت.

"فری کثیف" یکی از برندهای معروف ساندویج در محله نیلوفر (خیابان عشقیار) تهران به شمار می رفت.
او ساندویچ فریدون را از دهه ۵۰ تاسیس کرده بود.

(احتمالا برخی از دوستان تجربه حداقل یک بار تست ساندویج های ایشون رو داشته باشن
با اون لحن خاص موقع دریافت سفارش سیب زمینی سرخ کرده ... دوتا سیییییییییییب !
همیشه برام جالب بود که پرسنال برند یک نفر با همچین عنوانی گره بخوره : "فری کثیف"
و باز هم انبوهی از مخاطب و مشتری داشته باشه. )

رضی الله عنه و عنهم جمیعا

✅ @karkhone
این دو تصویر در معیت هم خیلی زیباست.

یکی مربوط هست به عمده ترین اقلام وارداتی و دیگری صادراتی کشور های اروپا.
اینکه مهد دوم صنعت غذای دنیا (طبق آمار بعد از آمریکا) یعنی هلند مواد پتروشیمی عمده مبادلاتش هست جالبه. (اگر شخصی واقف هست بر این موضوع ذیل این پست کامنت کنند.)

سوئیس هم جالب بود که خلق ارزش می‌کنه روی طلا.

یک مورد هم ایرلند خیلی جالبه که عمده کالای صادراتی‌اش قید شده، خون ! (اینم نیاز به پرس‌وجوی بیشتری داره. )

سایر موارد زیبای این دو عکس رو که به چشمتون میخوره رو کامنت کنید...

✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش سوم) عباس میلانی: سرمایه‌داران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند |به همت نشریه کارخانه‌دار به سال 1397 سوال من دقیقا همین جاست. آن مقطعی که ما به نوعی قطع حمایت حکومتی از طبقه بورژوازی…
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش چهارم)

عباس میلانی: سرمایه‌داران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند

|به همت نشریه کارخانه‌دار به سال 1397

در دورانی که شاه و ایران در مسیر رشد بودند، این «نخواستن شاه» باعث می‌شد که شاه اقتدارش را حفظ کند، اما وقتی رژیم به بحران رفت فقدان این نوع تشکیلات باعث شد که نتوانند کار خاصی انجام بدهند. تنها کاری که کردند، رضایی یک تعدادی از آنها را دور هم جمع کرد و آن هم ظاهرا به تشویق اشرف، که «مملکت داره از دست می‌ره، آخوندها دارن میان، توده‌ای‌ها دارن میان و به‌هرحال این وضع ماست … و در هر حال چکار کنیم؟» فکر می‌کنم سعی کردند ۲۰ میلیون تومان در آن زمان جمع کنند تا یک جریانی در مقابل آن موج ایجاد کنند، که هم خیلی دیر بود و هم خیلی کم بود …

به نظر شما این درگیری‌ها که بین شاه و سرمایه‌دارهای بزرگ در حول‌وحوش سال ۵۶ و نزدیک به انقلاب روی داد، چه اندازه‌اش ناشی از انگیزه‌های فردی، با توجه به شناختی که از شخصیت فردی شاه دارید، بود و چقدرش مرتبط با انگیزه‌های اجتماعی و اقتصادی‌اش بود؟

در مورد همه درگیری‌ها که نمی‌دانم، من در مورد بعضی از موارد می‌دانم. از بین آن مواردی که من می‌دانم، گه‌گاه مسایل شخصی هم بوده، ولی عمده‌اش همین مسایل سیاسی بود. مثلا سر قضیه شکر، خرید شکر، البته آن مساله صنعتی نیست ولی یک نمونه است که چطور وزیر [بازرگانی] و معاون وزیر مملکت را «دراز می‌کنند» به جرم اینکه اینها در خرید شکر دست بردند. اما دلیلی که مثلا این مساله پیش آمد این بود که آقایان و اشرف پهلوی که به نوعی انحصار شکر را در اختیار داشتند، ناراحت بودند که چرا انحصار شکر را از دست دادند! من این موضوع را مفصل در کتابم نوشتم. اینها نمی‌دانستند که این Future Marketیعنی چه! [فریدون] مهدوی رفته بود در این Future Marketشکر خریده بود. بعد اینها گفتند که ببینید قربان این دزدی کرده! در این ماه قیمت بازار شکر این قدر بوده، این آقا به این قیمت خریده!

خب! این آقا رفته در Future Market خریده، این مارکت به او می‌گوید که قیمت شکر بالا خواهد رفت و برای اینکه زمانی که قیمت‌اش بالا رفت آن مقدار ندهی، الان می‌خری! … شاه هم به او گفته بود که «ما با انگلستان و آمریکایی‌ها و اروپایی‌ها در حال دعوا هستیم و می‌خواهند به ما فشار بیاورند و تحریم کنند و نگذارند قند و شکر و گندم بخریم، تو برو هر چی شکر و گندم می‌توانی بخر!» اینجاست که دعوا جنبه شخصی دارد… یا مثلا بعضی از این شرکت‌ها برای هم می‌زدند تا قرارداد را خودشان بگیرند… . در اکثر موارد وقتی به گوش شاه می‌رسید، اگر موضوع مربوط به خانواده خودش نبود، سعی می‌کرد مساله را با انصاف حل کند. من چندین و چند آدم صنعتی را، چه در غرب و چه در ایران می شناسم، وقتی که داشتم روی یکی از کتاب‌هایم کار می‌کردم و با آنها صحبت می‌کردم، همین را می‌گفتند. می‌گفتند «گاهی مثلا می‌خواستی قراردادی را بگیری برخورد می‌کردی به جایی که نمی‌رسید، چون طرف پشت‌اش کوه بود! ولی وقتی مثلا به گوش شاه می‌رسید که فلانی فلان قدر پول گرفته تا فلان قرارداد را بگیرد، معمولا دستور رسیدگی می‌داد. در همین اسناد اردشیر زاهدی که الان موجود است، کلی گزارش وجود دارد که به شاه می‌فرستد که شکایت کرده که در فلان ماجرا فلان قدر به فلان کس پول دادند، و این قرارداد رو به ما ندادند در حالی که قیمت ما پایین‌تر بوده … یکی دو مورد هم هست که شاه می‌گوید «نه اینها مزخرف می‌گن و من خبر دارم»، اما معمولا دستور پیگیری می‌داد که ببیند داستان چیست. یا مثلا بفرستید برای فلان کس، بفرستید برای ساواک، بفرستید برای علم … .

نشانه‌هایی ازتبدیل سرمایه‌داران به طبقه اجتماعی ظاهر شده بود

در آن مقطع که به نوعی یک طبقه سرمایه‌داری صنعتی شکل گرفته، چرا ما شاهد نمود اجتماعی این طبقه نیستیم؟ یعنی چرا این طبقه سرمایه‌داری صنعتی در ایران در قالب یک طبقه اجتماعی ظاهر نشد؟ آیا دلیل خاصی داشت؟

براساس نظر هگل، آنها یک طبقه اجتماعی محسوب می‌شدند! هگل یک مفهومی دارد که می‌گوید یک طبقه در خودو یک طبقه برای خود. طبقه در خود وقتی است که تمام وجنات و ملزوماتش هست، ولی انسجام فکری، انسجام اداری و انسجام رویه در جامعه ندارد. وقتی که انسجام رویه در جامعه ایجاد کند، می‌شود طبقه برای خود. در مورد بحث ما هم، آنها داشتند طبقه می‌شدند. یعنی شما می‌توانید نشانه‌ها را ببینید. مثلا بهترین دانشکده مدیریت اقتصادی جهان را آوردند در ایران. شعبه «هاروارد» را در ایران تاسیس کردند. لاجوردی‌ها هزینه‌اش را دادند. یکی از برادرهای لاجوردی که فارغ التحصیل هاروارد بود این کار را کرد. دانشگاهی که قرار بود بهترین مدیران ایران را تربیت کند، هر کسی آنجا MBA می‌گرفت، مدرکش MBA هاروارد بود.

✅ @karkhone
‍ خودروی جدید سونی، Vision-S


در CES2020 شرکت سونی پروتوتایپ خودروی خودش با عنوان Vision-S رو به نمایش گذاشت و حالا برای CES2021 با انتشار ویدیویی جزئیات بیشتری از آن را فاش نمود.
خودرو در کنار تمامی آن چیزی که خودرو های رقیب نظیر تسلا دارند همانند خودرانی و شخصی‌سازیو ... امکانات دیگری مثل اتصال 5g نیز دارد. بیش از 40 سنسور مختلف امکان آگاهی 360 درجه ماشین نسبت به محیط را بشدت بالا برده‌اند. دوربین داخل کابین دارد که این آخری برای شخصی‌سازی ماشین نسبت به وضعیت‌های مختلف راننده و مسافران هست.
مثلا اگر سرنشین عقب خواب باشد، دما و تنظیمات تعلیق را متناسب با آن تنظیم می‌کند و یا تمرکز راننده را مرتباً چک میکند. و همچنین اگر حوصله‌تان سر رفت یک پلی‌استیشن هم داخل ماشین خواهید داشت!
و نکته قابل توجه دیگر لیست شرکاء و همکاران سونی در این پروژه هست که هیچیک ژاپنی نیستند!
بوش، کانتیننتال، استارت آپ مجارستانی AIMotive، شرکت نرم‌افزاری Elektrobit، ودافون، نقشه HERE، گروه قطعه‌ساز معظم آلمانی ZF و البته کوالکام و انویدیا اصلی‌ترین شرکاء سونی هستند.
اینکه سونی سراغ نیسان و میتسوبیشی و تویوتا و سوبارو و ... نرفته است بنظرم برای اولی الابصار نکات جالبی دارد این وقتی جالب می‌شود که بدانیم ویمو با تویوتا شروع کرد و با جگوار جلو میرود، اوبر روی ولوو فوکوس کرده و تسلا هم از ابتدا روی پای خودش ایستاد. ببینیم اپل چه خواهد کرد!
بنظرم 2023-2025 سالهای پرتنش و هیجان‌انگیزی در این صنعت خواهد بود و اینکه میشنویم اپل، هواوی و سونی هم دارند خودروساز می‌شوند نویدبخش تحولات جدی در صنعت حمل و نقل (باری و مسافری) است.
خودروهای پیشرفته دیگر یک خودروی معمولی مجهز به انبوهی از سنسورها و پردازنده‌ها نیستند، بلکه کامپیوترهایی هستند که زیرشان چرخ و موتور نصب شده است.

✅ @karkhone
عربستان و امارات ارز دیجیتال فراملی عابر را مشترکا ارائه خواهند کرد

روز گذشته مسئولین پروژه موسوم به عابر آخرین گزارش ها را از روند اجرائی این ارز دیجیتال ائتلافی که کلید آن در ژانویه 2019 خورده بود و طی آن بانکهای مرکزی عربستان و امارات متحده عربی با هدف عبور هر چه راحت تر از موانع تجاری اقتصادی مصمم به اجرای این طرح شده بودند را ارائه کردند.

ارز دیجیتال فراملی عابر که از نوع ارزهای پشتوانه دار خواهد بود بر مبنای الگوریتم اثبات مفهوم (PoC) فعالیت خواهد کرد، در 3 فاز اجرائی خواهد شد و در مرحله پایلوت بین 6 بانک تجاری بکار گرفته خواهد شد.



https://www.blockchain-council.org/blockchain/uae-saudi-arabian-central-banks-talks-about-central-bank-digital-currency-trial/

✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش چهارم) عباس میلانی: سرمایه‌داران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند |به همت نشریه کارخانه‌دار به سال 1397 در دورانی که شاه و ایران در مسیر رشد بودند، این «نخواستن شاه» باعث می‌شد…
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش پنجم(پایانی))

عباس میلانی: سرمایه‌داران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند

|به همت نشریه کارخانه‌دار به سال 1397

فکر می‌کنید چرا نشد؟ شما می‌گویید که تلاش‌هایی از جمله همان موضوع تاسیس دانشگاه داشت صورت می‌گرفت. چه دلیلی داشت که پروسه متوقف شد؟ آیا نوع رویکرد حکومت شاه و سیستم اجازه نمی‌داد که آنها نمود یک طبقه اجتماعی پیدا کنند؟ یا این یک پروژه ناتمام ماند؟

بله دقیقا ناتمام ماند. و اینکه چرا زودتر نشد، در واقع ناشی از همان نگرانی شاه بود از اینکه یک جریان سیاسی قدرتمند در مقابلش ایجاد شود. ببینید دوباره، در همان سال ۱۹۷۳ که این جوانه‌ها در حال قدرت و شکل گرفتن است، صنایع دارند گسترش پیدا می‌کند، ایرانِ ‌ناسیونال دارد واقعا به شکل عجیبی رشد می‌کند، شاه می‌فهمد که ایران در حال تغییر است… با مهدی سمیعی یک سری ملاقات می‌کند. مهدی سمیعی یکی از برجسته‌ترین بانکدارهای ایران است، یکی از شریف‌ترین و پاکدست‌ترین‌شان که استقلالش را هم همیشه حفظ کرده بود… . شاه به او می‌گوید که «بیا یک حزب درست و حسابی با دور و بری‌ها و دوستانت درست کن!» دوستانش هم یا بانکدار بودند یا در صنعت بودن و یا آدم‌های مثل ابراهیم گلستان… او شروع کرد یک چنین حزبی را درست کردن. نگاه که بکنید می‌بینید خیلی‌ از آنها تکنوکرات‌های درجه یک هستند، یکی دو نفرشان صاحبان صنایع هستند. پول نفت هم به یکباره زیاد می‌شود، شاه هم یک دفعه تصمیم می‌گیرد که نه، مسایل سیاسی ایران را با پول می‌تواند حل کند، یعنی به جای اینکه سیستم را باز کند، درست در شرایطی که سیستم باید باز می‌شد، چون به‌هرحال یک طبقه در حال رشد بود، طبقات دیگر هم در حال رشد بودند، روشنفکران، دانشجویان، زنان، اقشار شهری… و با وجود همه اینها، سیستم را می‌بندد. بعدش هم بعد از تمام این ایده‌های «تمدن بزرگ» و …،آمریکا و عربستان قیمت نفت را ثابت نگاه می‌دارند، درآمد ایران کم می‌شود و به جای اینکه تا سال پیش، وعده می‌داد که ایران از ژاپن جلو خواهد افتاد، در سال ۱۹۷۷ مجبور شد برنامه اقتصادی‌اش را محدود کند، مجبور شد خیلی از رانت‌ها را کم کند و در همین زمان هم کارتر می‌آید و می‌گوید که سیستم سیاسی را هم باید باز کنید، در همین زمان هم خود شاه مریض می‌شود و تصمیم‌گیری برایش دشوار می‌شود. یعنی یکطوفانی شکل می‌گیرد. واقعا عجیب است! هم زمانی و تقارن‌شان به یک بحران تبدیل می‌شود و وقتی کشور به بحران دچار می‌شود، فقدان آن نهادهای مثلا صنعت‌گران قدرتمند، یک حزب آلترناتیو جدی که می‌توانست بیاید یک حزب جایگزین واقعی بشود، همه اینها سبب شد که رژیم امکان بقایش را از دست بدهد.

انتهای جواب شما، من را می‌رساند به سوال بعدی‌ام. این منازعه و درگیری که بین شاه و صاحبان صنایع روی داد، آیا تاثیری در فروپاشی حکومت داشت؟

به گمان من تاثیرینداشت. تا جایی که من می‌دانم آنها نقشی در تحریک اپوزیسیون که نداشتند، نقشی در تقویت رژیم شاه هم نداشتند. در ضمن وقتی که این تنش‌ها شروع می‌کند به تجلی پیدا کردن، ما شاهدیم که یک مقداری خروج سرمایه از ایران صورت می‌گیرد. یعنی تعدادی از این سرمایه‌دارهای بزرگ به این فکر می‌افتند که شاید نمی‌شود به تفاهمی با رژیم که برای ادامه سرمایه‌گذاری لازم است دست پیدا کرد. تا جایی که من می‌دانم این صنعت‌گران نقشی در فروپاشی حکومت نداشتند.

شاید به یک معنا بشود نقشی را برای‌شان در نظر گرفت و آن هم این است که به خاطر ایجاد این واحدهای صنعتی بزرگ و این مراکز صنعتی بزرگ در عمل یک تمرکز جمعیتی عجیبی ایجاد کردند. خیلی از آنها تازه از روستا به شهر آمده بودند و انتظاراتشان هم به خاطر همان صحبت‌ها و شعارهایی که شاه می‌داد روزافزون شده بود. آنها در واقع یک ارتش آماده به بسیج برای مخالفین شاه بودند و هیچ کدام از مخالفان به اندازه مذهبیون برای ایجاد مساجد و هیات‌ها و تکیه‌ها آزادی نداشتند. ارقامی را اخیرا در کتاب عباس عبدی و محسن گودرزی، به نام «صدایی که شنیده نشد» خواندم. در آن کتاب مطالعه کردم که در همین مقطع زمانی که ما داریم در موردش صحبت می‌کنیم، تعداد مساجد، هیات‌ها و تکیه‌ها به طرز شگفت‌انگیزی فزونی گرفته، و وقتی رژیم به بحران رفت، این شبکه عظیم، ابزار بسیجآیت‌الله خمینی و هم پیمانانش شد و تبدیل شدند به تنها آلترناتیو موجود. از این منظر به نظرم آنها ندانسته و نخواسته زمینه را فراهم کردند. برای اینکه شما یک میلیون آدم را بیاورید در خیابان و شاه هم به هراس بیافتد، که همان تظاهرات معروف شد. این مستلزم این است که تهران یک میلیون آدم در آن حضور داشته باشد. خب! بخش زیادی از اینها کارگرها بودند و تمرکز صنعتی به جای اینکه پایگاه شاه بشود، یک ارتش بالقوه آماده برای بسیج مخالفان شاه شد.

✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش چهارم) عباس میلانی: سرمایه‌داران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند |به همت نشریه کارخانه‌دار به سال 1397 در دورانی که شاه و ایران در مسیر رشد بودند، این «نخواستن شاه» باعث می‌شد…
امکان صنعتی شدن ایران بعد از شاه هم وجود داشت

اما سوال آخر: همانطور که مستحضرید رشد صنعتی در دو ساله آخر حکومت پهلوی دچار وقفه شده بود. به نظر شما اگر رژیم شاه سقوط نمی‌کرد، آیا این امکان وجود داشت که رشد صنعت مجددا ادامه پیدا کند؟

شواهد و آمارها حاکی از آن است که ادامه می یافت و ایران می‌توانست به سطح کشورهایی مثل کره‌جنوبی و تایوان برسد. البته در سال‌های بعد از انقلاب و بدون شاه هماگرماجرای گروگانگیری و جنگ با عراق اتفاق نمی‌افتاد وفضا دموکراتیک و باثبات می‌شد، امکان صنعتی شدن ایران وجود داشت.

✅ @karkhone
بسیاری از خودروسازان 2020 را با زیان به پایان بردند بجز چند استثنا از جمله حضرت تسلا و اینجوری نیست که لزوماً تسلا تخم دوزرده گذاشته باشد و اون‌ها هم متاثر از وضعیت جهانی بودند، ولی با یک تفاوت کوچک! اونم این که بخش سودآورکننده! تسلا در واقع از طرف رقبایش تامین شده است!!

چطوری؟ عرض میکنم:
در 11 ایالت آمریکا به موجب قوانین خودروسازان ملزم هستند تا 2025 که 15 درصد از فروش خود را از خودروهای Zero-Emission تامین کنند و اگر به این هدف نرسند می‌بایست جریمه مالی و برندینگی سنگینی بدهند. دولت فدرال بنظرم با هوشمندی این امکان را گذاشته که این خودروسازان در صورت به حدنصاب نرسیدن، این اعتبارات را از یکدیگر خریداری کنند! فلذا مجبور می‌شوند که از «اعتبارات قانونی؟ - Regulatory Credits» دیگران (و البته با خفت و خواری اینکه پول توی جیب رقیب می‌گذارند!) استفاده کنند.

حالا تسلا 100% خودرو الکتریکی تولید می‌کند و به بیان دیگر به اندازه 85 درصد اعتبار اضافی دارد! که به بقیه بفروشد. حالا این براتون جالب میشه که تسلا امسال 1.6 میلیارد دلار اعتبارات قانونی فروخته و مثل اینکه بخش بزرگی از سود 761 میلیون دلاری که در 2020 شناسایی کرده ناشی از آن بوده است. بصورتی که برخی اعتقاد دارند بدون آن شرکت امسال هم با زیان به پایان می‌رسانید که البته تسلا گفته اینطور نیست و من خودم گنده بازار هستم و این‌ها...

به‌رشکل خودتون رو بزارید جای مدیران فورد و دایملر و جنرال موتورز و فولکس که از توی جیب خودشون پول باید بدن رقیب سودده بشه و در این خفقان بازار و اقتصاد بد سهامش سر به فلک بکشه... خیلی سخت است.

پس سهامداران فشار بیشتری برای برقی و هیدروژنی شدن به شرکت‌ها وارد می‌کنند و تحقیق و توسعه شتاب بیشتری می‌گیرد که در نهایت برای محیط زیست و شهروندان بهتر خواهد بود. این یک مثال خوب از حکمرانی صحیح و قانون‌گذاری هوشمندانه است که البته برای حفظ ادب بهتر است با ایران مقایسه نشود.

(بیانات این متن و این یکی به قلم مسعود زمانی مدیر کل واحد دفترها و سیستم‌های یک هلدینگی (اسمش مهم نی! ) هست که باب آشنایی من با ایشون یک سخنرانی 4 ساعته در خصوص آینده‌پژوهی بود. یک 4 ساعت مردافکن‌ها، جوری که دیگه گُردمون داشت شبیه صندلی میشد.
وقتی بیشتر لذت بردم از اون حضور که مطلع شدم که برای کارگروه آینده‌پژوهی انجمن جوانان اتاق تهران هیچ کسی متقضی نشده! و جالب‌تر وقتی که صحبت‌های یکی از اعضای هیئت نمایندگان اتاق تهران (اسمشون رو به صلاح‌دید خودم نمیگم) رو با این عنوان دیدم و کف و سوت‌هایی که به همراه داشت. گفتم اینا اگه اون رو تجربه می‌کردن چه می‌شد.
الغرض آینده‌پژوهی رو دریابید.)

✅ @karkhone
کنترل بر محتوا و حفظ حقوق کاربران، چالش جدید شبکه‌های اجتماعی
تحلیل فارن‌پالیسی از نقش شبکه‌های اجتماعی در حمله به کنگره آمریکا

در سال ۲۰۱۸، بازرسان سازمان ملل نقش فیس‌بوک در نسل‌کشی مردم روهینگیا توسط میانماری‌ها را «تعیین‌کننده» دانستند و تصریح کردند این پلتفرم به یک جانور تبدیل شده است. آن روز فیس‌بوک بهانه آورد که اپراتورهای کافی برای فهم و ارزیابی زبان آن منطقه و زمینه خشونت‌ها را ندارد، اما امروز خشونت در حیاط خانه است؛ در خود ایالات متحده. پلتفرم‌ها اغلب چشم خود را به روی بازیگران قدرتمندی که می‌توانند به منافع تجاری آنان لطمه بزند، می‌بندند. یوتیوب تصمیم گرفت با پروپاگانداهای خشونت‌باری که روی این پلتفرم منتشر می‌شود، برخورد نکند تا اینکه خود تبلیغات‌کنندگان عقب نشستند. در فیلپین، فیس‌بوک به حمایت از رئیس جمهور این کشور متهم شده؛ چرا که قراردادی با دولت در مورد کابل‌های زیردریایی دارد. سال پیش، مدیر ارشد اجرایی فیس‌بوک در هند متهم شد با تعلیق حساب کاربری یک سیاستمدار از حزب حاکم که در این رسانه نفرت‌پراکنی می‌کرد، مقابله می‌کند.

نگرانی اساسی این است که اگر پلتفرم‌ها واقعاً جانبدارانه عمل می‌کنند، آنها توانایی تغییر سیاست‌های محلی و جهانی را دارند. در نتیجه کشورها باید اطمینان حاصل کنند که این پلتفرم‌ها که تأثیرگذاری انتخاباتی دارند، مشمول چیزی فراتر از نظارت معمول می‌شوند و اقدامات یا حتی بی‌عملی آنها در برابر رخدادهای مختلف مسؤولیت دارد. اگرچه فعالان رسانه‌های اجتماعی به دنبال اینند که سطح و اثر محتوای نفرت‌انگیز در این رسانه‌ها کاهش یابد، با سانسور آزادی بیان نیز مخالفند. مقررات قانونی مصرح در بخش ۲۳۰ قانون نزاکت ارتباطات ایالات متحده که با عنوان «بندرگاه امن» شناخته می‌شود و بارها مورد حمله ترامپ قرار گرفته-که مسؤولیت محتوای منتشر شده در یک پلتفرم را از صاحبان آن برداشته است-چالش عجیبی برای قانونگذاران ایجاد کرده است.

بازیگران سیاسی که از تولید و ترویج نفرت نفع سیاسی می‌برند، بعید است از بین بروند. چه بسا راه‌حل در تنظیم‌گری و مدیریت مدیوم است نه کنترل پیام‌رسان. دستگاه تولید نفرت به بازیگرانی سیاسی مانند دونالد ترامپ نیاز دارد؛ کسانی که دائماً در حالت کمپین و جوّ عملیات هستند، حتی زمانی که قدرت را در اختیار دارند. آنان روایت‌های جدیدی می‌سازند تا ذهنیت‌ها را تغییر دهند، با تنش‌ها و بحران‌ها بازی کنند و «دیگران» را از حیثیت انسانی بیندازند. بسیاری از چهره‌های سیاسی در کنار کاربران واقعی رسانه‌ها، بات‌ها، حساب‌های فیک و کاربران مزدور را استخدام می‌کنند تا در پهنه رسانه‌های اجتماعی که با الگوریتم‌هایی طراحی شده که برای تعامل و درگیری بها می‌دهد، پیام‌های سیاسی منتشر کنند.

راهنمای استفاده از شبکه‌های اجتماعی و اجرای آنها طی زمان و تغییر قواعد و فضای رسانه‌ها، دستخوش تغییر و تکامل می‌شود. اما موضوع این است که این تغییرات بسیار زمان‌بر و غیرقابل‌اعتماد است. بدون تردید پلتفرم‌ها همیشه به نفع جامعه عمل نمی‌کنند. از سویی دیگر نمی‌توان به دولت‌ها و احزاب حاکم اختیار داد هر کاری می‌خواهند انجام دهند. بنابراین باید رویکرد قانون‌مدارانه بدون ابهامی نسبت به تنظیم‌گری گفتگو در بستر پلتفرم‌ها ایجاد کرد.

این قواعد باید در موارد اضطراری که امنیت و آزادی شهروندان جامعه به خطر می‌افتد، سریع‌تر عمل کند. مهم این است که این الزامات هم برای پلتفرم‌های نشر محتوا و هم برای شرکت‌های تبلیغاتی قابل اجرا باشد. ضمن آنکه باید قواعد آزادی بیان در سراسر جهان با توجه به زمینه‌ها و اقتضائات مختص هر کشور تغییر کند و مسائل قضایی هر کشور بنا بر دستورالعمل‌های حقوقی آن کشور مورد نظر قرار گیرد.

نباید از یاد برد که اینها همه پیشنهاد است و هیچ راه‌حل واحدی برای پرداختن به این چالش‌های مهم وجود ندارد. این چالش‌ها باید مورد بحث و بررسی جدی قرار گیرند، چرا که بی‌اعتنایی به آنها پیامدهای مخربی در پی خواهد داشت. اما شکی نیست که دموکراسی‌ها در جهان دیگر نمی‌توانند به گذشته بازگردند و البته اینکه هیچ کاری نکنند، دیگر گزینه مناسبی نیست.


بیشتر بخوانید

✅ @karkhone
7 شرکتی که بیشترین تاثیر از را از ردیت گرفتند

هفته گذشته غوغایی در وال‌استریت به پا شد. سرمایه‌گذاران آماتور و عموم مردم برای اولین بار علیه قدرتمندان وال‌استریت دست به یکی کردند. آنها با هماهنگی در شبکه اجتماعی ردیت شروع به خرید انبوه سهام برخی از شرکت‌ها کردند. قیمت برخی از شرکت‌هایی که شرایط مبهم و نابسامانی داشتند را افزایش دادند و ضررهای هنگفتی به صندوق‌هایی که بر روی سقوط آنان شرط بسته بودند، تحمیل کردند.

به عنوان نمونه، سهام شرکت «گیم‌استاپ - GameStop» که یک خرده‌فروش بازی‌های ویدئویی است و در شب سال نو میلادی ۱.۳ میلیارد دلار ارزش داشت، از مرز ۲۱ میلیارد دلار گذشت.

✅ @karkhone
آنلاین بشوید اما پولی و البته مایه‌دار!
استراتژی نیویورک‌تایمز و واشنگتن‌پست برای حفظ تیراژ در عصر کرونا

نیویورک‌تایمز و واشنگتن‌پست استراتژی‌های متفاوتی را برای حفظ مشترکین در پیش گرفته‌اند. شمار مشترکین آنلاین واشنگتن‌پست به 3 میلیون نزدیک شده، سه برابر مشترکین آنلاین این روزنامه در سال 2016 و نیمی از تعداد کل مشترکین. نیویورک‌تایمز بیش از6 میلیون مشترک آنلاین دارد، رقمی که در چهار سال اخیر سه برابر شده.

بیشتر رشد واشنگتن‌پست حاصل سرمایه‌گذاری‌های این رسانه در حوزه زیرساخت‌های فناورانه است. تغییری که با نظر و حمایت مالک این رسانه یعنی جف بزوس دنبال می‌شود. در مقابل، تایمز اقدامات پرسروصدایی را برای آگاهی از برند خود راه انداخته، از راه‌اندازی شوهای تلویزیونی تا استخدام روزنامه‌نگاران مشهور و تکیه بر فراهم‌آوری خدمات برای مشتریان وفادار. تایمز همچنین بر تولیدات مطبوعاتی به گونه‌ای که برای خوانندگان به عادت روزانه تبدیل شود، اصرار دارد؛ تولیداتی مثل اپ‌های کاربری و برنامه‌های آشپزی.

هر دو رسانه در چشم‌انداز تاریکی که در دوران شیوع کرونا همه رسانه‌ها را دربرگرفته، با سرعت چشمگیری در حال رشدند. اما سرمایه‌گذاری‌های اخیر تایمز روی ستارگان صنعت رسانه، برخی فعالان رسانه‌ای را در مورد برنامه‌های تایمز متعجب کرده است. فرهنگ تایمز با پرورش برندهای شخصی پیش نمی‌رود. این بدان معنی نیست که تایمز روی استعدادهای مطبوعاتی سرمایه‌گذاری نمی‌کند، بلکه به این معناست که این رسانه بیشتر با تمرکز روی موضوعات مورد علاقه خوانندگان پیش رفته است. اما می‌توان فهمید تمرکز تایمز بیشتر داخلی بوده و زنان رنگین‌پوست تحریریه را تا سمت‌های بالا ارتقاء داده است. تایمز همچنین به بخش نظرات خوانندگان به شدت وابسته است و اسامی بزرگ را نه تنها برای نوشتن یادداشت بلکه حتی برای تولید پادکست به کار می‌گیرد. برخی معتقدند این اهمیت تایمز به خوانندگان است که برای این رسانه یک باشگاه مشترکین ساخته است.

در مقابل، واشنگتن‌پست چندان توجهی به انعکاس نظرات خوانندگان ندارد و بر جذب خواننده از طریق سرمایه‌گذاری در دیگر حوزه‌ها از جمله ویدئو در شبکه‌های اجتماعی مثل تیک‌تاک، اسنپ‌چت، یوتیوب و حتی توئیچ که متعلق به آمازون است، متمرکز است. یکی از بزرگترین توجهات واشنگتن‌پست، ساخت یک پشته فناورانه است که از طریق آن جذب و نگهداشت مخاطب را پیش برد. این برنامه عمدتاً با تبلیغات اختصاصی و ابزارهای نشر نرم‌افزاری محقق می‌شود. کسب و کارهای نرم‌افزاری برای واشنگتن‌پست محرک‌های مهمی هستند که به کاربرپسند کردن خدمات دیجیتالی این رسانه نیز کمک می‌کند. واشنگتن‌پست به دنبال آن است یک سیستم احراز هویت برای تمامی رسانه‌ها بسازد که بر بستر یک افزونه نرم‌افزاری متعلق به این رسانه سوار می‌شود. چیزی که به بسیاری از وب‌سایت‌های و رسانه‌های محلی کمک می‌کند مشتریان بیشتری داشته باشند و البته برای واشنگتن‌پست نیز مشترکان جدیدی به همراه دارد. این سرمایه‌گذاری‌ها در خلأ اتفاق نمی‌افتد. واشنگتن‌پست اینک بیش از هر رسانه دیگری، مهندس دارد.

بیشتر بخوانید

✅ @karkhone
به لاس وگاس ایران خوش آمدید

|علی سرزعیم

منتشره در نشریه آینده نگر، شماره 102، آذر 1399

لاس‌وگاس مرکز قمارخانه های آمریکاست و ظاهرا ترامپ بخشی از ثروت خود را از ایجاد و اداره این قمارخانه ها کسب کرده است. قمارخانه ها طوری طراحی می شوند که در مجموع به نفع صاحبان قمارخانه باشند یعنی اگرچه افراد از روی شانس هر از چندگاهی درآمدهایی کسب می کنند اما در مجموع قمارخانه داری فعالیتی سودآور است و کسانی که وارد این بازی می‌شوند در مجموع بیشتر پول می دهند تا پول به دست آورند.

در ایران نیز در فرصتهای مختلف سیاستهایی اتخاذ می شود که بخشهای مختلف جامعه در شرایط تصادفی قرار گیرند که در مجموع برنده و جامعه بازنده شود. این وضعیت مشابه شیر یا خطی است که در آن اگر شیر بیاید بخشهای کوچکی از جامعه برنده و اگر خط بیاید کل جامعه بازنده شود. چه شیر یا خط و قماری از این بهتر که اگر شیر بیاید شما برنده و اگر خط بیاید دیگری هزینه شما را بدهد. کسی هست که از این شیر یا خط استقبال نکند؟

دسته اول برخی صنعت‌گران هستند که دنبال رانت هستند. این جماعت کسانی هستند که اقسام تصورات درست و غلط دارند و بر اساس آن از بانکها وامهای کم بهره و یارانه‌ای می‌گیرند. اگر تصوراتشان درست از آب درآمد که خوب ثروتمند می شوند اما اگر تصوراتشان نادرست بود زمین و زمان را به هم می‌دوزند که وام بانک را پس ندهند و پیش مسئولان قضائی یا رسانه ها گریه و لابه می‌کنند که نظام بانکی خون‌آشام است و خون تولیدکننده را می‌مکد. تمام هدف آنها این است که منابع نظام بانکی که پول مردم است را یا پس ندهند یا آنقدر دیر پس دهند که ارزش آن با توجه به تورم بسیار کم شده باشد.

دسته دوم کسانی هستند که وام ارزی کم بهره (از صندوق توسعه ملی یا حساب ذخیره ارزی و ...) می‌گیرند. اگر نرخ ارز ثابت بماند که به دلیل بهره کم آن منتفع می‌شوند اما هر وقت جهش نرخ ارز پیش می‌آید مدعی می‌شوند که دولت باید با نرخ ارز سابق این وامها را تصفیه کند در حالیکه ارزش کسب‌و‌کارها و ماشین آلاتی که با آن وامهای ارزی ایجاد کرده‌اند همسو با نرخ ارز افزایش می‌یابد. بخش بزرگی از ثروتی که برخی می‌اندوزند در دوره های پس از جهش نرخ ارز است زیرا ماشین‌آلات و کارخانجات وارداتی را با نرخ سابق تصفیه می‌کنند.

دسته سومی که اخیرا اضافه شده اند برخی بورس‌بازان هستند. هر وقت بازار سهام رشد خوب و قابل توجهی دارد و آنها سود می‌کنند ادعا می‌کنند این سود منصفانه است زیرا مزد ریسکی است که برداشته‌اند. هر وقت بازار سهام منفی و نزولی می‌شود اقسام توجیهات مطرح می‌کنند که دولت باید از منابع عمومی بازار بورس را نجات دهد و نگذارد که بازار بورس افت کند.

وجه مشترک همه آنها این است که می خواهند در قماری شرکت کنند که همواره برنده باشند و هزینه تحولات مختلف را بقیه جامعه بپردازد. همه ادعا می کنند که اقدامات منفعت‌طلبانه آنها نهایتاً به نحوی از انحاء به نفع جامعه نیز خواهد بود.

همه آنها ادعا می‌کنند که تغییرات زمانه و خط آمدن سکه‌ها خارج از کنترل و پیش بینی آنها بوده و چون دولت در این امر مقصر بوده است دولت باید هزینه خط آمدن سکه را بپردازد و آنها هیچ هزینه‌ای نپردازند.

آنها می‌گویند اگر تحریم اول به اقتصاد ایران تحمیل شد و برخی بنگاهها زیانده شدند و در بازپرداخت وامهای بانکی ناتوان شدند، نتیجه رفتارها و سیاستهای جنجالی آقای احمدی‌نژاد بود. اگر نرخ ارز دوباره پرید نتیجه رشد نقدینگی مستمر در دولت آقای روحانی بود و این خارج از کنترل بخش خصوصی بوده است. اگر بازار سهام نزولی شد نتیجه سردرگمی وزارت اقتصاد در امر واگذاری بوده است.

آیا ادعاهای گفته شده کاملا غلط است یا کاملا درست است؟ طبق معمول واقعیت چیزی بینابین است و نه صددرصد درست و نه صددرصد غلط است. دولت و حکومت به واسطه ریسک‌های نظام‌مندی که برای اقتصاد ایران ایجاد می‌کنند مقصر هستند. شخص سیاستمداران معمولاً هزینه‌ای بابت خطاهایشان نمی‌پردازند ولی صاحبان بنگاه‌های اقتصادی هستند که هزینه‌های مذکور را می‌پردازند.

تا اینجای کار درست است اما کل جامعه شود و هیچ سهمی نصیب گروه‌های یادشده نشود؟ آیا نباید مدیریت ریسک را جدی گرفت و آن را در تصمیمات اقتصادی لحاظ کرد؟ چه کسی مجوز آن را داده که همه ریسک متوجه بیت المال شود و از جیب مردم فقیر جبران ضرر و زیان کسب و کار دیگران صورت گیرد؟

ادامه مطلب

✅ @karkhone
سایت پونیشا؛ سرویس انجام پروژه های مختلف به صورت فریلنسری، هک شده و اطلاعات بیش از 270 هزار کاربر این سایت نشت پیدا کردن و برای فروش قرار گرفتن. این اطلاعات شامل نام و نام خانوادگی، جنسیت، تاریخ تولد، نام کاربری، شماره تلفن، شهر، رزومه، موقعیت شغلی، سوابق تحصیلی، دانشگاه محل تحصیل، مهارت ها و غیره هست.

‏این هک که توسط تیم Leakfa کشف و توسط پونیشا تایید شده، از طریق دسترسی به یکی از Endpoint های سایت پونیشا انجام گرفته. پونیشا گفته در حال بررسی این هک هست و جزییات اون در اینده منتشر میشن.

پونیشا متاسفانه برنامه باگ بانتی نداره و محققان امنیتی انگیزه ای برای چک کردن امنیت این سایت و اطلاع دادن اشکالات امنیتی به اونها ندارن.
/تک تیوب

✅ @karkhone
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
شرکت‌ها چگونه به زیان‌دهی می‌رسند؟
چرا شرکت نیشکر هفت‌ تپه دچار ده‌ها سال زیان‌دهی شد؟

این ویدیوی دو دقیقه‌ای را ببینید. این گزارش، دردنامه‌ای کوتاه از دخالت‌های مستمر علیه بخش خصوصی است.

✅ @karkhone
تاثير« مثلث شانس» در بد شانسي حكومت شاه

جابه جایی حکومت ها، همواره یکی از دل مشغولی های متخصصان دانش سیاست بوده است. هرگاه این جابه جایی خشن، سریع و بنیادین یعنی در اثر یک انقلاب باشد، دگرگونی های حاصل از آن، ظرفیت باز خوانی، تحلیل و کالبد شکافی بیشتر دارد. تجربه جدیدی از نظم سیاسی در ایران، در مقام حکومت حاصل از انقلاب اسلامی یکی از این موارد قابل توجه صاحبنظران علوم سیاسی بوده، کتابها و مقاله ها و پژوهش های فراوانی درباره آن تولید و انجام شده است. این انقلاب به دلایل مختلف نوعی تمایز و یا تفاوت را با دیگر انقلابها (دست کم در برخورد اول محققان) در قالب این پرسش که «این انقلاب تا چه میزان ازقواعد عمومی انقلابها و اصول نظریه های انقلاب پیروی می کند؟» نشان می دهد

مطالعه و پژوهش درباره انقلاب اسلامی از حیث نظری طیف گسترده ای از قبیل: نظریه های ساختاری، روانشناسی اجتماعی، جنبش های اجتماعی، نظریه های عاملیت (کارگزاری) را شامل می شود. کتاب «شکل گیری انقلاب اسلامی» نوشته محسن میلانی پژوهش جدیدی است که مدعی روایتی نو از انقلاب اسلامی و پیامدهای آن است.

محسن ميلاني از جمله محققاني است كه سقوط حكومت محمدرضا پهلوي را از زاويه تغييرات اقتصادي دهه 50 -1340 مورد ارزيابي قرار داده و پديده اي به عنوان مثلث شانس نام برده است كه عملكرد آن به نارضايتي عمومي دامن زده بود.

مفروض اصلی نویسنده این است که ناتوانی کارشناسان از پیش بینی این تحول در ایران، به نوعی ضعف نظریه های انقلاب را می نمایاند و به همین دلیل چارچوب خاص خود را که براساس تلفیق، تصحیح و اضافاتی بر نظریه هاست، آزمون می کند.

میلانی در كتاب «شكل گيري انقلاب اسلامي» در این باره مي‌نويسد:

محمد رضا شاه، بر خلاف رضاشاه كه بزرگترين زمين دار كشور محسوب مي شد، تبديل به بزرگترين طرفدار صنعتي شدن كشور تبديل شد. طرح و برنامه‌هاي 7 ساله سوم تا پنجم كه در دهه 40 و 50 به اجرا در آمد سبب ایجاد تغيير شكل كامل در ساختار اقتصادي و اجتماعي ايران شد.

يكي از پيامدهاي اين تغييرات، وابستگي صنعتگران كشور به خارج بود بطوريكه بعضا به شركاء عمده نخبگان كشورهاي صنعتي تبديل شدند. آنان در راه رقابت و شبيه سازي خود با غرب تا آنجا پيش رفتند كه از فرهنگ خودي فاصله گرفتند و با آن بيگانه شدند. اين مسئله موجب نوعي شكاف فرهنگي ميان اين گروه كوچك و توده ملت ايران شد.

از ديگر اتفاقات اين دوره، شكل گيري مثلث قدرتمندي مركب از دولت، طبقه متوسط بومي و دست اندر كار صنعت و سرمايه‌هاي خارجي بود كه به «مثلث شانس» معروف شد. هيچ كس بدون رابطه با اين مثلث قادر به گرفتن پروژه صنعتي نبود. از بسياري جهات مي توان گفت كه انقلاب اسلامي در مخالفت با سوء استفاده‌هاي اين گروه شكل گرفت.

مفروضات نویسنده درباره جامعه ایرانی بیش از انقلاب، ثبات حکومت، درآمدهای زیاد، حامیان قوی خارجی و ارتش سرکوبگر مجهز و مدرن است بر این انگاره چرایی پیدایش انقلاب بررسی و کاویده می شود و در طول کتاب این مفروض ها به نوعی چالش کشیده و عدم قطعیت آنها آشکار می گردد.

تمام سخن و مدعای کتاب این است که هر بعد و گوشه انقلاب ایران را می توان براساس یکی از نظریه های انقلاب تبیین و تحلیل کرد. برای مثال ایده مارکسیستی – سوسیالیستی انقلاب در ایران مورد توجه واقع شد و انقلاب روسیه آن را مضاعف کرد.

✅ @karkhone
‏توییتر سرویس خبرنامه Revue رو خریده. این سرویس اجازه تولید رایگان خبرنامه به تولیدکنندگان محتوا میده و در صورت فروش اشتراک پولی، ۵ درصد از درآمد رو از تولیدکننده میگیره(که بنا بر اونچه که گفتن یکی از پایینترین درصدهاست).
https://t.co/Kkhl4dCTwN‎


‏به نظرم این خبر مهمیه برای افزایش درآمد topline توییتر. یکی از مهمترین ایراداتی که به توییتر مدتهاست وارد میشه ناتوانی و ضعفش در پولسازی از/ monetize کردن خدماتشه. نکته‌ای که باعث ورود سرمایه‌گذاران اکتیویستی مثل Elliott Management به کار هم شده.

✅ @karkhone
‍ تمام این قضیه چاپ پول ، بخاطر تورم منفی هست. یعنی در کالاها و مواد غذایی و سوخت تورم منفی است. دلیل تورم منفی دو چیز هست:
1-توسعه فناوری و e commerce و گلوبالیزیشن که باعث شده قیمت تمام شده کالاها بسیار بیاد پایین و مردم بتونند ارزونترین کالا را از دورترین مناطق دنیا تهیه کنندو درب منزل تحویل بگیرند
2-فناوری حفاری افقی نفتی و امکان استفاده از نفت شیل ، امریکا و کانادا رو به بزرگترین تولید کنندگان نفت جهان تبدیل کرد و بخش زیادی از تورم که بابت واردات نفت بود رو از بین برد. چون این ذخایر عظیم قابل استفاده شده باعث شد که قیمت نفت علی رغم چاپ پول شدید ، پایین بمونه

بخاطر دو دلیل بالا ما تورم چندانی نداشتیم و این باعث شد که دست بانک مرکزی برای چاپ باز باشه.

الان دلیل اول گلوبالیزیشن داره کم کم لطمه می خوره. و کشورها دارن میرن بسمت تامین مواد داخل کشور خودشون. یا ما از پیک گلوبالیزیشن داریم میایم پایین. این تورم زاست.

دلیل دوم نفت شیل ، بدلیل عدم سرمایه گذاری کافی در این سالها، داره توان تولیدشو از دست میده. محدودیتهای محیط زیستی هم روش فشار اورده ، بنابراین تولید نفت امریکا افت کرده و براحتی هم قابل افزایش دوباره نیست.

بنابراین رخداد تورم خیلی محتمل هست.

با رخداد تورم ، قطعا بانک مرکزی می ره بسمت افزایش نرخ بهره و خیلی از حبابها می ترکه.
این چرخه ای بوده که همیشه وجود داشته تا اینکه کارتهای بانک مرکزی تموم شه.
بنظر من هنوز خیلی مونده تا به اون نقطه برسیم.
وقتی برسیم میشه great reset یعنی می زنن زیر میز بازی . واحد پولی رو عوض می کنند یا یک کار دیگه.

بهرحال فعلا هنوز یک سایکل 20 ساله بنظرم تا اون موقع فاصله داریم. ما الان داریم وارد یک بیگ سایکل رشد کامادیتی میشیم و من فکر می کنم نفت میره بالای 100 دلار و تمام فلزات کماکان به رشد خودشون ادامه میدن.

(شرح عکس: تورم مصرف‌کننده آلمان در طول یک ماه به ۰.۸ درصد رسیده است. این عدد دو برابر پیشبینی‌هاست.)

✅ @karkhone
روايت سحابي از قانون مصادره ها در اوايل انقلاب (بخش اول)
اگر وابستگي فردي به رژيم شاه ثابت مي شد بدون محاكمه اموالش به تصرف دولت در مي آمد!

مهندس عزت الله سحابی عضو شورای انقلاب، عضو کمیسیون صنایع و معادن مجلس شورای اسلامی ، رئیس سازمان صنایع ملی ایران و نیز رئیس سازمان برنامه و بودجه در دولت مهدی بازرگان بود. از او کتاب خاطراتی تحت عنوان« نیم قرن خاطره و تجربه » بر جای مانده است که در بخش هایی از آن به جریان مصادره کارخانه ها و بانک ها در سال نخست پیروزی انقلاب اشاره می کند:

احمد زاده در وزارت صنایع

قانون مهم دیگری که در فروردین ماه سال ۵۸ از تصویب شورای انقلاب گذشت، قانون معروف به مدیریت بود. بعد از پیروزی انقلاب کارخانجات و همچنین شرکت‌های سهامی زراعی و کشت و صنعت‌ها و غیره، همواره دستخوش هیجانات و اعتصاب‌های کارگری بود، و این در حالی بود که پیش از این یعنی در زمان رژیم شاه از این گونه اعتصاب‌ها کمتر اتفاق می‌افتاد.

دکتر احمدزاده پس از اشتغال به کار در وزارت صنایع به منظور حل این مشکل که کشور را با رکود و بحران اقتصادی مواجه می‌کرد، ستادی تشکیل داد که وظیفه این ستاد سر و سامان دادن به اوضاع و احوال کارخانه‌ها بوداعضای ستاد با استفاده از قانون حمایت از صنایع، این اختیار را داشتند که در مواقع ضروری با اخذ تصمیمات سریع و فوری، مشکلات پدید آمده در کارخانجات را حل کنند.

در همان زمان آقای احمدزاده، وزیر صنایع، هیاتی را نیز تحت عنوان «هیات حمایت از صنایع» تشکیل دادند. اعضای این هیات عبارت بودند از کننده وزارت کار، وزیر صنایع، دو نفر کننده شورای انقلاب که بعد‌ها نمایندگان مجلس جانشین آنان شدند. این هیات یا شورای پنج نفره در آن دوران، هر روز تشکیل جلسه می‌دادند. من به نمایندگی از شورای انقلاب در این هیات شرکت داشتم.

اتاق جنگ هیات حمایت از صنایع

در سال‌های ۵۸ و ۵۹، هیات حمایت از صنایع، صورت یک ستاد جنگی تمام‌عیار را داشت، چند خط تلفن در اختیار این هیات بود و به طور مرتب و مکرر اخبار اعتصاب‌ها و تحولات مربوط به کارخانجات را از شهر صنعتی قزوین، شهر صنعتی کرج و سایر نقاط دریافت می‌کردیم.

اخبار هم معمولاً بدین ترتیب بود که به عنوان مثال در یکی از کارخانجات، کارگران امتیاز جدیدی از مدیریت کارخانه دریافت می‌داشتند و به دنبال آن کارگران سایر کارخانجات هم با اعتصاب و تظاهرات خواستار امتیاز مشابهی می‌شدند. یکی از موارد اعتصاب، اعتصاب کارگران کارخانه ایرفو بود. ایرفو یک شرکت سهامی بود که بالغ بر هزار سهامدار داشت و اکثر رجال انقلاب همچون مرحوم طالقانی، مرحوم مهندس بازرگان و آقای هاشمی جزو سهامداران آن بودند. در ایرفو کارگران برای قبول پرداخت پانصد تومان حق مسکن ماهانه مدیر کارخانه را تهدید کرده بودند که وی را در کوره ذوب فلز خواهند انداخت.

در آن شرایط صاحبان صنایع خصوصی هم چندان بیکار نبودند. آنان برای آنکه بتوانند سرمایه خود را از کارخانه خارج کنند با پیشنهادات مختلف و متنوع کارگران موافقت می‌کردند تا جریان تولید تعطیل نشود و بدین ترتیب با فروش تولیدات سرمایه خود را به پول تبدیل کنند و چون سرمایه‌گذاری جدید صورت نمی‌گرفت به تدریج سرمایه کارخانجات به خارج از کشور می‌رفت و این حرکت به منزله نابودی کشور بود و به همین لحاظ می‌بایست برای مقابله با آن، فکر اساسی و جدی می‌شد به همین دلیل از سوی وزارت صنایع لایحه‌ای تهیه و به دولت موقت ارائه شد، دولت هم به‌رغم آنکه محتوی و مضمون لایحه خیلی تند و چپ‌گرایانه بود آن را تصویب کرد.

به موجب آن قانون، دولت حق داشت به‌جز موسسات خدماتی یا مهندسین مشاور، در صورتی که کارخانجات با مشکل مدیریتی مواجه شوند، یک هیات سه تا پنج نفره را برای مدیریت واحد مزبور تعیین کند. بعد از دو ماه در این قانون اصلاحاتی انجام شد که به نام قانون مدیریت یا لایحه معروف شد. به موجب این قانون ۱۲۰۰ موسسه که پارهای از آن‌ها همچون کارخانه‌های کفش ملی یا ایران خودرو بیش از ۱۲ هزار کارگر داشتند تحت مدیریت دولت قرار گرفتند.

✅ @karkhone
لیست مطالعه درباره توسعه کشورهای شرق آسیا (1)

| برزین جعفرتاش

با پیگیری اظهارنظرهای افراد مختلف در خصوص پیشرفت کشورهای شرق آسیا به این نتیجه رسیدم که آگاهی جامعه فارسی‌زبان در این خصوص بسیار محدود است. عدم ترجمه کتاب‌های مهم این حوزه به فارسی شاهد دیگری بر این مدعا است. از اینرو تصمیم گرفتم در یک سلسله نوشتار، آثار کلاسیک مرتبط با توسعه کشورهای شرق آسیا، موسوم به معجزه آسیا را معرفی کنم.

اولین و شاید مهمترین کتاب این حوزه که سنگ بنای ادبیات دولت‌های توسعه‌گرا را بنا نهاد، کتاب مشهور "می‌تی و معجزه ژاپنی: رشد سیاست صنعتی، 1925-1975" است.

بروکراسی اقتصادی ژاپن و به‌خصوص وزارت صنعت و تجارت بین‌الملل (MITI) به‌عنوان مهم‌ترین نهاد دولتی مؤثر در اقتصاد، محور مطالعه جانسون در این کتاب است. به باور او، در کشورهای با تاخیر صنعتی‌شده، دولت با ایجاد نوعی رابطه ویژه با بخش خصوصی، خود هدایت صنعتی شدن را برعهده می‌گیرد.

در ژاپن بروکرات‌های دولتی به‌طور مداوم به هدایت و محدود کردن بخش خصوصی مشغول بودند. این بروکرات‌های نخبه دولتی، از اعضای انتخابی دولت نبوده و به همین دلیل کمتر تحت نفوذ طبقه سرمایه‌دار یا طبقه کارگر در فرآیندهای سیاسی قرار می‌گرفتند. MITI از سال 1949 تا 2001 که در وزارت تازه تأسیس اقتصاد، تجارت و صنعت (METI) ادغام گردید به‌عنوان عامل اصلی اجرا و هماهنگی سیاست‌های صنعتی ژاپن فعال بود. بروکرات‌های نخبه دست‌چین شده‌ای که صنایع هم از آن‌ها حساب می‌برده و هم می‌ترسیدند پیشران ارتقای بهره‌وری، صادرات، جذب فن‌آوری در صنعت ژاپن بودند.

بدون شک بزرگ‌ترین اجتماع قدرت ذهنی ژاپن در این سازمان بود. ملی‌گراهایی که به صنعتی کردن کشور متعهد بوده و اسیر گروه‌های ذینفع نمی‌شدند.

Miti and the Japanese Miracle: The Growth of Industrial Policy, 1925-1975

/سیاستگذاری صنعتی

✅ @karkhone