من و محمود خانه نداشتيم،
اما براي كارگران «ايران ناسيونال» خانه هاي سازماني«پيكان شهر» را ساختيم !
احمد خيامي موسس شركت ايران خودرو، در كتاب خاطرات خود مي نويسد:
من و برادرم با كفش هاي پاره به دنبال آرزوهايمان رفتيم. صبح هاي زمستان در آن هواي سرد مشهد چندين كيلومتر پياده مي رفتيم تا به محل كار برسيم. من حتي پول خريد يك پالتو را هم كه پس انداز كرده بودم، صرف تهيه وسائل مورد نياز براي كارواش و ماشين شويي كردم.
براي ماشين شويي هم بايد آب را با موتور از داخل زمين بالا مي آورديم. موتور تكان مي خورد و هرشب نياز به تعمير داشت. برادرم محمود شب ها وارد چاه مي شد تا موتور را تعمير كند و من واقعا براي جان او نگران بودم و با نگراني منتظر مي ماندم تا او بالا بيايد. اين كارخطرناك،كار هر شب ما بود.
ما دو برادر هيچ وقت سختي هاي زندگي را فراموش نكرديم. هرچي كار كرديم هم به جاي اينكه صرف آسايش و رفاه زن و بچه كنيم، صرف پيشبرد كار خودمان كرديم. شايد شما باور نكنيد ولي هر دو برادر حتي زمانيكه شركت داشتيم و مي توانستيم خانه بخريم باز هم اجاره نشين بوديم. يك بار هم كه من يك خانه نسبتا بزرگي را ساخته بودم از خودم خجالت مي كشيدم كه در آن زندگي كنم. به هر حال، در اوج پولداري، حداقل 10 سال در هزينه زندگي من و محمود تغيير ايجاد نشده بود. به همان شكل قبلي زندگي مي كرديم.
در سال 47 هم كه كار شركت ايران ناسيونال رونق گرفته بود، تصميم گرفتيم كه براي كارگران شركت، خانه هاي سازماني دوخوابه و سه خوابه بسازيم كه منجر به ايجاد همين شهرك «پيكان شهر» شد. «ياد آوري كنم كه قبل از آنكه محمود و من خانه اي براي خود مهيا كنيم، به بيشتر از 35 درصد كارگران و سركارگران كمك كرده بوديم تا بتوانند صاحب خانه شوند و در همان زمان مشغول ساختن آپارتمان براي اغلب كارگران بوديم".
/ از كتاب «پيكان سرنوشت ما» (صفحه 165)
✅ @karkhone
اما براي كارگران «ايران ناسيونال» خانه هاي سازماني«پيكان شهر» را ساختيم !
احمد خيامي موسس شركت ايران خودرو، در كتاب خاطرات خود مي نويسد:
من و برادرم با كفش هاي پاره به دنبال آرزوهايمان رفتيم. صبح هاي زمستان در آن هواي سرد مشهد چندين كيلومتر پياده مي رفتيم تا به محل كار برسيم. من حتي پول خريد يك پالتو را هم كه پس انداز كرده بودم، صرف تهيه وسائل مورد نياز براي كارواش و ماشين شويي كردم.
براي ماشين شويي هم بايد آب را با موتور از داخل زمين بالا مي آورديم. موتور تكان مي خورد و هرشب نياز به تعمير داشت. برادرم محمود شب ها وارد چاه مي شد تا موتور را تعمير كند و من واقعا براي جان او نگران بودم و با نگراني منتظر مي ماندم تا او بالا بيايد. اين كارخطرناك،كار هر شب ما بود.
ما دو برادر هيچ وقت سختي هاي زندگي را فراموش نكرديم. هرچي كار كرديم هم به جاي اينكه صرف آسايش و رفاه زن و بچه كنيم، صرف پيشبرد كار خودمان كرديم. شايد شما باور نكنيد ولي هر دو برادر حتي زمانيكه شركت داشتيم و مي توانستيم خانه بخريم باز هم اجاره نشين بوديم. يك بار هم كه من يك خانه نسبتا بزرگي را ساخته بودم از خودم خجالت مي كشيدم كه در آن زندگي كنم. به هر حال، در اوج پولداري، حداقل 10 سال در هزينه زندگي من و محمود تغيير ايجاد نشده بود. به همان شكل قبلي زندگي مي كرديم.
در سال 47 هم كه كار شركت ايران ناسيونال رونق گرفته بود، تصميم گرفتيم كه براي كارگران شركت، خانه هاي سازماني دوخوابه و سه خوابه بسازيم كه منجر به ايجاد همين شهرك «پيكان شهر» شد. «ياد آوري كنم كه قبل از آنكه محمود و من خانه اي براي خود مهيا كنيم، به بيشتر از 35 درصد كارگران و سركارگران كمك كرده بوديم تا بتوانند صاحب خانه شوند و در همان زمان مشغول ساختن آپارتمان براي اغلب كارگران بوديم".
/ از كتاب «پيكان سرنوشت ما» (صفحه 165)
✅ @karkhone
| یاسر خوشنویس
حوالی سال 900 هجری، یک ساعت مکانیکی ونیزی به سلطان عثمانی هدیه داده شد؛ مصنوعی در لبه فناوری زمان خود. سلطان گفت: «الاسلام یعلو و لا یعلی علیه»؛ اگر مسیحیان چنین ساعتی ساختهاند، ما مسلمانان «هم» باید آن را بسازیم. فراخوانی داده شد، اما سازندهای پیدا نشد. پیک سلطان به شرق حرکت کرد و شهر به شهر، خواسته سلطان را به اهل فن گفت. نهایتاً، محمد حافظ اصفهانی در هراتِ دوره تیموریان ساعتی مشابه ساخت.
خوشبختانه، رسالههای حافظ اصفهانی درباره ساعت و دیگر ابداعاتش به دست ما رسیده، اما جالب آن است که ساعت مکانیکی (و دیگر ابداعات او) هیچگاه در مناطق اسلامی به کار گرفته نشدند؛ تنها قرار بود اثبات شود «ما هم می توانیم». هنگامی که نمونه ساخته شد، تمنای سلطان برآورده شد. ساعت مکانیکی لعبتی موقتی بود که پس از مدت کوتاهی به پستو رفت یا شاید به هیزم یا ماده خام آهنگران بدل شد.
امروز هم که هیاهوی کاوشگرها و مریخنوردهای امید و استقامت را میبینم، همان تمنا، بگذارید بگویم همان عطش و شهوت را در چشمها و قلمها مییابم. بسیاری در آرزوی مریخنورد ایرانیاند (دیگر نه فقط مسیحیان سرخموی که اعراب هم کاوشگر مریخ دارند). به سنت مألوف، شاید هم صدها میلیارد تومان هزینه کنیم و کاوشگر ما مریخ و شاید فراتر را فتح کند. مدتی بر طبل شادانه میکوبیم، رپرتاژ میسازیم که «ایران پنجمین، ششمین یا هفتمین کشوری است که به فناوری ساخت مریخنورد دست یافت»، بی آنکه بدانیم این فناوریها در چه خاکی ریشه دارند و قرار است چه بکنند. آنگاه که عطشها فرونشانده شد و لحظاتی، سرخوشی احیای سروریِ باستانیمان را تجربه کردیم، مریخنوردمان آهنپارهای خواهد شد در گوشهای از کیهان.
ما سالهاست که گیج شدهایم. دویست سال پیش، هنگامی که شهرهای قفقاز یک به یک سقوط میکردند، ما جایی در تاریخ گم شدیم. از آن پس، به رغم تلاشهای متنوعمان، هنوز طفیلی تاریخ غرب جدیدیم؛ در گوشهای کنارافتاده، به مراکز جدید عالَم نگاه میکنیم. آنچه آنها میکنند دل ما را ضعف میبرد و از سوی دیگر، همانها هستند که ما را در جنگ، در سیاست و در اقتصاد مغلوب کردهاند و میکنند. جهان جدیدی که هم تمنایش را داریم و هم از آن بیزاریم، قطبنمای درونیمان را از ما گرفته است. «چرایی» کارها و تمناهایمان را نمیکاویم و هر چه میکنیم، «واکنشی» به جهان جدید است؛ از رد و انکار گرفته تا تقلید تا تلاش برای رفع «عقبماندگی» و تا توسل به قاعده نفی سبیل. این «در واکنش بودن» است که ما را بیتاریخ میکند؛ حتی اگر به مریخ برسیم.
✅ @karkhone
حوالی سال 900 هجری، یک ساعت مکانیکی ونیزی به سلطان عثمانی هدیه داده شد؛ مصنوعی در لبه فناوری زمان خود. سلطان گفت: «الاسلام یعلو و لا یعلی علیه»؛ اگر مسیحیان چنین ساعتی ساختهاند، ما مسلمانان «هم» باید آن را بسازیم. فراخوانی داده شد، اما سازندهای پیدا نشد. پیک سلطان به شرق حرکت کرد و شهر به شهر، خواسته سلطان را به اهل فن گفت. نهایتاً، محمد حافظ اصفهانی در هراتِ دوره تیموریان ساعتی مشابه ساخت.
خوشبختانه، رسالههای حافظ اصفهانی درباره ساعت و دیگر ابداعاتش به دست ما رسیده، اما جالب آن است که ساعت مکانیکی (و دیگر ابداعات او) هیچگاه در مناطق اسلامی به کار گرفته نشدند؛ تنها قرار بود اثبات شود «ما هم می توانیم». هنگامی که نمونه ساخته شد، تمنای سلطان برآورده شد. ساعت مکانیکی لعبتی موقتی بود که پس از مدت کوتاهی به پستو رفت یا شاید به هیزم یا ماده خام آهنگران بدل شد.
امروز هم که هیاهوی کاوشگرها و مریخنوردهای امید و استقامت را میبینم، همان تمنا، بگذارید بگویم همان عطش و شهوت را در چشمها و قلمها مییابم. بسیاری در آرزوی مریخنورد ایرانیاند (دیگر نه فقط مسیحیان سرخموی که اعراب هم کاوشگر مریخ دارند). به سنت مألوف، شاید هم صدها میلیارد تومان هزینه کنیم و کاوشگر ما مریخ و شاید فراتر را فتح کند. مدتی بر طبل شادانه میکوبیم، رپرتاژ میسازیم که «ایران پنجمین، ششمین یا هفتمین کشوری است که به فناوری ساخت مریخنورد دست یافت»، بی آنکه بدانیم این فناوریها در چه خاکی ریشه دارند و قرار است چه بکنند. آنگاه که عطشها فرونشانده شد و لحظاتی، سرخوشی احیای سروریِ باستانیمان را تجربه کردیم، مریخنوردمان آهنپارهای خواهد شد در گوشهای از کیهان.
ما سالهاست که گیج شدهایم. دویست سال پیش، هنگامی که شهرهای قفقاز یک به یک سقوط میکردند، ما جایی در تاریخ گم شدیم. از آن پس، به رغم تلاشهای متنوعمان، هنوز طفیلی تاریخ غرب جدیدیم؛ در گوشهای کنارافتاده، به مراکز جدید عالَم نگاه میکنیم. آنچه آنها میکنند دل ما را ضعف میبرد و از سوی دیگر، همانها هستند که ما را در جنگ، در سیاست و در اقتصاد مغلوب کردهاند و میکنند. جهان جدیدی که هم تمنایش را داریم و هم از آن بیزاریم، قطبنمای درونیمان را از ما گرفته است. «چرایی» کارها و تمناهایمان را نمیکاویم و هر چه میکنیم، «واکنشی» به جهان جدید است؛ از رد و انکار گرفته تا تقلید تا تلاش برای رفع «عقبماندگی» و تا توسل به قاعده نفی سبیل. این «در واکنش بودن» است که ما را بیتاریخ میکند؛ حتی اگر به مریخ برسیم.
✅ @karkhone
20 سهم برتر بازار بر اساس میزان افزایش قیمت در سال 2020
این لیست نکات جالبی داره:
-تسلا تنها خودروساز داخل این لیست هست، با نزدیک به 800% افزایش قیمت.
-حدود نیمی از این لیست رو شرکت های حوزه سلامت و داروسازی تشکیل میدهند. بهترین عملکرد هم مربوط به مدرنا هست که اولین واکسن با میزان اثرگذاری بالای 94% را به بازار معرفی کرد.
-سکتور دیگری که عملکرد خوبی داشته، حوزه تکنولوژی بوده، میشه توی این حوزه به شرکت زوم اشاره کرد. بیزینس اصلی این شرکت پلتفرم برگزاری آنلاین جلسه و کنفرانس هست.
-نکته آخر اینکه حدود نیمی از شرکتهای این لیست، در سال گذشته ضررده بودند و EPS منفی گزارش دادند!
✅ @karkhone
این لیست نکات جالبی داره:
-تسلا تنها خودروساز داخل این لیست هست، با نزدیک به 800% افزایش قیمت.
-حدود نیمی از این لیست رو شرکت های حوزه سلامت و داروسازی تشکیل میدهند. بهترین عملکرد هم مربوط به مدرنا هست که اولین واکسن با میزان اثرگذاری بالای 94% را به بازار معرفی کرد.
-سکتور دیگری که عملکرد خوبی داشته، حوزه تکنولوژی بوده، میشه توی این حوزه به شرکت زوم اشاره کرد. بیزینس اصلی این شرکت پلتفرم برگزاری آنلاین جلسه و کنفرانس هست.
-نکته آخر اینکه حدود نیمی از شرکتهای این لیست، در سال گذشته ضررده بودند و EPS منفی گزارش دادند!
✅ @karkhone
هشت دلیل که دزدی از کارآفرینی بهتر است
| عليرضا خاكی
واقعیت تلخ بهتر از تخیلات شیرین است.
افرادی که در کشور ما تصمیم به ورود به فضای کارآفرینی میگیرند و فعالیت در بخش غیر دولتی را انتخاب میکنند، دست به یک ریسک و یا حتی قمار بزرگ در مورد زندگی خود میزنند. از آنجا که این افراد اهل مخاطره هستند پیشنهاد بهتری برای انتخاب شغل به آنها دارم. «دزدی» البته آن نوع از دیوار خانه مردم بالا رفتنش شغلی است که هم هیجان دارد و هم درآمد و به دلایلی که برشمرده خواهد شد از شرکتداری و کارآفرینی به مراتب بهتر و کم دردسر تر است!
1- “دزد” فقط از پلیس و دستگاه قضایی میترسد و یک کارآفرین باید از دهها مرجع دولتی و عمومی از جمله سازمان امور مالیاتی، تامین اجتماعی، شهرداری، اداره بهداشت، غذا دارو ، استاندارد ،چک های برگشتی مشتریان و.... … بترسد و هر روز نگران یک دردسر جدید باشد. این موضوع در شرایطی است که کمتر پیش میآید که دزد را به خاطر جرم انجام نداده مجازات کنند ولی بسیاری از سازمانهای یادشده کارآفرینان و کارفرماها را به دلیل کار انجام نداده مورد مواخذه و جریمه قرار میدهند.
2- در صورتی که «دزد عزیز» توسط صاحبخانه آسیب ببیند و یا خدای ناکرده کشته شود، حمایتهای قانونی در این زمینه نسبت به او وجود دارد و صاحبخانه موظف به پرداخت دیه است. این در حالی است که به تازگی بر اساس بخشنامههای سازمان تامین اجتماعی، غرامت دستمزد ایام بیماری و یا حادثه به کارفرمایان تعلق نمیگیرد!
3- “دزدی” نقد است. یعنی بلافاصله بعد از انجام فعالیت، ماحصل آن در اختیار دزد محترم قرار گرفته و با استفاده از شبکههای نهادینه شده مالخری خیلی راحت نقد میشود. در حالیکه این روزها افرادی که شرکت دارند ماهها و در مواردی سالها زمان نیاز است که دستمزد فعالیت خود را آنهم با کلی التماس و خواهش و تمنا دریافت کنند.
4- “دزدی” بدون هر گونه بروکراسی اداری است. اما خدا میداند که برای فعالیت اقتصادی رسمی، گرفتن یک مجوز و یا تاییدیه از سازمانهای مربوطه چقدر دوندگی لازم است. برای شروع به امر دزدی، نیاز به گرفتن هیچگونه مجوزی نیست!
5- اگر بگویم که «دزدی» دارای پشتوانه فرهنگی در تاریخ این سرزمین است، راه به خطا نرفتهام. در ضربالمثلهای فارسی در ستایش «دزد زرنگ» تعبیر پادشاه به کار رفته است «دزد نگرفته پادشاه است» و در مورد دزدی که دزدان دیگر را مورد دستبرد قراردهد اصطلاح «شاهدزد» به کار برده میشود. حتی در مورد رشد و تعالی در این شغل شریف! گفته شده است که «تخم مرغ دزد، شتر دزد میشود». دزدی از ظالمان و ثروتمندان جفا پیشه (مدل رابینهودی) همواره با تشویق ضمنی عامه مردم همراه بوده و دزدی مال مردم همیشه در مقابل دزدی باور و اعتقادات مردم رجحان داشته است.
6- از منظر دین (گرچه متخصص این حوزه نیستم) دزدی فقط متضمن یک گناه است و برای کارفرما بودن گناهان زیادی از جمله دروغ، تهمت، ارتشاء، ظلم به کارکنان و دیگران، دزدی از کار، پارتیبازی و رانتخواری و … متضمن و متصور است.
7- از آنجا که برای دزدی و از دیوار خانه مردم بالارفتن نیاز به آمادگی جسمانی وجود دارد، دزدان عزیز از وضعیت سلامتی بهتری نسبت به کارآفرینان و شرکتدارها برخوردار هستند که به طور عمده به پشت میز نشینی اشتغال دارند.
8- یکی از خوبیهای دزدی این است که نیاز به سرمایه اقتصادی و دفتر و کارگاه و امکانات زیادی ندارد. در حالیکه برای شروع یک فعالیت اقتصادی آشکار با درآمد مشابه نیاز به سرمایه و احیانا اخذ وام و ارائه هزار جور وثیقه به بانک نیاز است که به خودی خود آدم را نابود میکند.
گذشته از این طنز تلخ البته به یقین من دوستان و همکاران خود را ترغیب نمیکنم که از این پس شغل خود را تغییر داده و از دیوار خانه مردم بالا بروند! اما شاید لازم است که مرور کنیم چرا شرایطی به وجود آمده که دزدی کردن نسبت به شرکتداری از سهولت و شاید منافع بیشتری برخوردار باشد؟
/شعف
✅ @karkhone
| عليرضا خاكی
واقعیت تلخ بهتر از تخیلات شیرین است.
افرادی که در کشور ما تصمیم به ورود به فضای کارآفرینی میگیرند و فعالیت در بخش غیر دولتی را انتخاب میکنند، دست به یک ریسک و یا حتی قمار بزرگ در مورد زندگی خود میزنند. از آنجا که این افراد اهل مخاطره هستند پیشنهاد بهتری برای انتخاب شغل به آنها دارم. «دزدی» البته آن نوع از دیوار خانه مردم بالا رفتنش شغلی است که هم هیجان دارد و هم درآمد و به دلایلی که برشمرده خواهد شد از شرکتداری و کارآفرینی به مراتب بهتر و کم دردسر تر است!
1- “دزد” فقط از پلیس و دستگاه قضایی میترسد و یک کارآفرین باید از دهها مرجع دولتی و عمومی از جمله سازمان امور مالیاتی، تامین اجتماعی، شهرداری، اداره بهداشت، غذا دارو ، استاندارد ،چک های برگشتی مشتریان و.... … بترسد و هر روز نگران یک دردسر جدید باشد. این موضوع در شرایطی است که کمتر پیش میآید که دزد را به خاطر جرم انجام نداده مجازات کنند ولی بسیاری از سازمانهای یادشده کارآفرینان و کارفرماها را به دلیل کار انجام نداده مورد مواخذه و جریمه قرار میدهند.
2- در صورتی که «دزد عزیز» توسط صاحبخانه آسیب ببیند و یا خدای ناکرده کشته شود، حمایتهای قانونی در این زمینه نسبت به او وجود دارد و صاحبخانه موظف به پرداخت دیه است. این در حالی است که به تازگی بر اساس بخشنامههای سازمان تامین اجتماعی، غرامت دستمزد ایام بیماری و یا حادثه به کارفرمایان تعلق نمیگیرد!
3- “دزدی” نقد است. یعنی بلافاصله بعد از انجام فعالیت، ماحصل آن در اختیار دزد محترم قرار گرفته و با استفاده از شبکههای نهادینه شده مالخری خیلی راحت نقد میشود. در حالیکه این روزها افرادی که شرکت دارند ماهها و در مواردی سالها زمان نیاز است که دستمزد فعالیت خود را آنهم با کلی التماس و خواهش و تمنا دریافت کنند.
4- “دزدی” بدون هر گونه بروکراسی اداری است. اما خدا میداند که برای فعالیت اقتصادی رسمی، گرفتن یک مجوز و یا تاییدیه از سازمانهای مربوطه چقدر دوندگی لازم است. برای شروع به امر دزدی، نیاز به گرفتن هیچگونه مجوزی نیست!
5- اگر بگویم که «دزدی» دارای پشتوانه فرهنگی در تاریخ این سرزمین است، راه به خطا نرفتهام. در ضربالمثلهای فارسی در ستایش «دزد زرنگ» تعبیر پادشاه به کار رفته است «دزد نگرفته پادشاه است» و در مورد دزدی که دزدان دیگر را مورد دستبرد قراردهد اصطلاح «شاهدزد» به کار برده میشود. حتی در مورد رشد و تعالی در این شغل شریف! گفته شده است که «تخم مرغ دزد، شتر دزد میشود». دزدی از ظالمان و ثروتمندان جفا پیشه (مدل رابینهودی) همواره با تشویق ضمنی عامه مردم همراه بوده و دزدی مال مردم همیشه در مقابل دزدی باور و اعتقادات مردم رجحان داشته است.
6- از منظر دین (گرچه متخصص این حوزه نیستم) دزدی فقط متضمن یک گناه است و برای کارفرما بودن گناهان زیادی از جمله دروغ، تهمت، ارتشاء، ظلم به کارکنان و دیگران، دزدی از کار، پارتیبازی و رانتخواری و … متضمن و متصور است.
7- از آنجا که برای دزدی و از دیوار خانه مردم بالارفتن نیاز به آمادگی جسمانی وجود دارد، دزدان عزیز از وضعیت سلامتی بهتری نسبت به کارآفرینان و شرکتدارها برخوردار هستند که به طور عمده به پشت میز نشینی اشتغال دارند.
8- یکی از خوبیهای دزدی این است که نیاز به سرمایه اقتصادی و دفتر و کارگاه و امکانات زیادی ندارد. در حالیکه برای شروع یک فعالیت اقتصادی آشکار با درآمد مشابه نیاز به سرمایه و احیانا اخذ وام و ارائه هزار جور وثیقه به بانک نیاز است که به خودی خود آدم را نابود میکند.
گذشته از این طنز تلخ البته به یقین من دوستان و همکاران خود را ترغیب نمیکنم که از این پس شغل خود را تغییر داده و از دیوار خانه مردم بالا بروند! اما شاید لازم است که مرور کنیم چرا شرایطی به وجود آمده که دزدی کردن نسبت به شرکتداری از سهولت و شاید منافع بیشتری برخوردار باشد؟
/شعف
✅ @karkhone
رابطه کارآفرینی و خروجی نوآورانه
نگاه کلی اینگونه است که کارآفرینی با نوآوری همبستگی دارد ولی بعضی محققین استدلال میکنند منشا اصلی نوآوری از شرکتهای بزرگ با مدیریت حرفهای است و نه شرکتهای ورودی جدید. این مقاله با استفاده از دادههای سال های 1960 تا 2018 نشان میدهد شاخصهای مختلف کارآفرینی از جمله نرخ ثبت شرکتهای جدید با نوآوری درون صنعت همبستگی مثبت دارد. هر 10% افزایش تعداد شرکتهای ثبت شده جدید بطور سرانه در یک سال با 2.4% افزایش ثبت اختراع شخصی و 34.6% افزایش ارزش صادرات تکنولوژیهای پیشرفته بطور سرانه همبستگی دارد. هرچند رابطهای بین مدیریت حرفهای و خروجی نوآورانه مدیریت مشاهده نشد.
مقاله
✅ @karkhone
نگاه کلی اینگونه است که کارآفرینی با نوآوری همبستگی دارد ولی بعضی محققین استدلال میکنند منشا اصلی نوآوری از شرکتهای بزرگ با مدیریت حرفهای است و نه شرکتهای ورودی جدید. این مقاله با استفاده از دادههای سال های 1960 تا 2018 نشان میدهد شاخصهای مختلف کارآفرینی از جمله نرخ ثبت شرکتهای جدید با نوآوری درون صنعت همبستگی مثبت دارد. هر 10% افزایش تعداد شرکتهای ثبت شده جدید بطور سرانه در یک سال با 2.4% افزایش ثبت اختراع شخصی و 34.6% افزایش ارزش صادرات تکنولوژیهای پیشرفته بطور سرانه همبستگی دارد. هرچند رابطهای بین مدیریت حرفهای و خروجی نوآورانه مدیریت مشاهده نشد.
مقاله
✅ @karkhone
Ssrn
What is the Relationship between Entrepreneurship and Innovation Output? Evidence from 219 Economies over 1960–2018 by Valentina…
Entrepreneurship is widely thought to be associated with innovation, yet the prior evidence about this relationship has been mixed. For this reason, some resear
کارآفرینی، توهمها و آسیبها (اینک آخرالزمان)
| مسعود زمانی
۵ – طبقه متوسط زیبای من (راشومون)
قبلاً در این بار مبسوط نوشتهام که اتفاقا کارآفرینان و سرمایهداران کمترین اثر مستقیم را بر شکوفایی اقتصادی دارند، مهمترین رکن رشد اقتصادی جامعه وجود طبقه متوسط بزرگ و قدرتمند است، هر جامعه و کشوری که طبقه متوسط بزرگی داشته باشد میتواند اطمینان داشته باشد که چرخش و حرکت مثبت اقتصادیاش تضمین شده است. سرمایهداران و کارآفرینان شکل مصرف سرمایهشان به شکلی است که اثر مستقیم روی اقتصاد ندارد و بخش عمده آن یا مصارف لوکس و غیرمولد دارد و یا در خارج از کشور هزینه میشود و اتفاقا کارمندان آنها هستند که اقتصاد را پویا نگاه میدارند، زیرا با درآمد خود کفش میخرند، مسافرت میروند و به کسب و کارهای دیگر رونق میبخشند.
بیاییم یک فرض عجیب و نشدنی بکنیم!! فرض کنیم کشوری داریم که بخش بزرگی از مردم آن به لفظ درست «بازرگان» و به لفظ غلط «دلال» هستند و جنسهای یک کشور دیگر را میخرند مقداری سود روی آن کشیده و به کشور دیگر میفروشند، فرض میکنیم وضعیف اقتصادی خوبی حاکم است و بازرگانان درآمد خوب و به تبع آن کارمندان (طبقه متوسط) نیز درآمد مناسبی دارند. در این کشور هیچکس به معنای کلاسیک خود کارآفرینی نمیکند ولی اقتصاد گردش مناسبی دارد. نکته جالب اینکه این فرض شدنی است و به طور خاص این فرض درباره کشورهایی نظیر هنگکنگ و امارات صدق کرده و برخی مناطق و شهرهای چین و بخشهایی از اروپا نیز از همین روند تبعیت میکنند.
خب متوجه میشویم که کارآفرین عزیز ما لزوم بودنش نیست که مولد و محرک اقتصاد است، بلکه شکل تعامل دولت با وی (لزوم اخذ مالیات) و شکل تعامل وی با کارمندان (پرداخت حقوق مناسب) است که گردش اقتصادی موثر بوجود میآورد. اگر وی مالیات ندهد و یا بهرشکل بخشی از حقوق کارمندانش را بدرستی پرداخت نکند نه تنها موثر نیست بلکه مخل اقتصاد بوده و هست. بنابراین اگر مدیر کارآفرین ما به شکلی در حال پیچاندن مالیات یا استفاده از معافیت مالیاتی است در واقع بشکل غیرمستقیم سر کارمندان خود را بریده است و کمکی به چرخش اقتصادی کشور نمیکند.
✅ @karkhone
| مسعود زمانی
۵ – طبقه متوسط زیبای من (راشومون)
قبلاً در این بار مبسوط نوشتهام که اتفاقا کارآفرینان و سرمایهداران کمترین اثر مستقیم را بر شکوفایی اقتصادی دارند، مهمترین رکن رشد اقتصادی جامعه وجود طبقه متوسط بزرگ و قدرتمند است، هر جامعه و کشوری که طبقه متوسط بزرگی داشته باشد میتواند اطمینان داشته باشد که چرخش و حرکت مثبت اقتصادیاش تضمین شده است. سرمایهداران و کارآفرینان شکل مصرف سرمایهشان به شکلی است که اثر مستقیم روی اقتصاد ندارد و بخش عمده آن یا مصارف لوکس و غیرمولد دارد و یا در خارج از کشور هزینه میشود و اتفاقا کارمندان آنها هستند که اقتصاد را پویا نگاه میدارند، زیرا با درآمد خود کفش میخرند، مسافرت میروند و به کسب و کارهای دیگر رونق میبخشند.
بیاییم یک فرض عجیب و نشدنی بکنیم!! فرض کنیم کشوری داریم که بخش بزرگی از مردم آن به لفظ درست «بازرگان» و به لفظ غلط «دلال» هستند و جنسهای یک کشور دیگر را میخرند مقداری سود روی آن کشیده و به کشور دیگر میفروشند، فرض میکنیم وضعیف اقتصادی خوبی حاکم است و بازرگانان درآمد خوب و به تبع آن کارمندان (طبقه متوسط) نیز درآمد مناسبی دارند. در این کشور هیچکس به معنای کلاسیک خود کارآفرینی نمیکند ولی اقتصاد گردش مناسبی دارد. نکته جالب اینکه این فرض شدنی است و به طور خاص این فرض درباره کشورهایی نظیر هنگکنگ و امارات صدق کرده و برخی مناطق و شهرهای چین و بخشهایی از اروپا نیز از همین روند تبعیت میکنند.
خب متوجه میشویم که کارآفرین عزیز ما لزوم بودنش نیست که مولد و محرک اقتصاد است، بلکه شکل تعامل دولت با وی (لزوم اخذ مالیات) و شکل تعامل وی با کارمندان (پرداخت حقوق مناسب) است که گردش اقتصادی موثر بوجود میآورد. اگر وی مالیات ندهد و یا بهرشکل بخشی از حقوق کارمندانش را بدرستی پرداخت نکند نه تنها موثر نیست بلکه مخل اقتصاد بوده و هست. بنابراین اگر مدیر کارآفرین ما به شکلی در حال پیچاندن مالیات یا استفاده از معافیت مالیاتی است در واقع بشکل غیرمستقیم سر کارمندان خود را بریده است و کمکی به چرخش اقتصادی کشور نمیکند.
✅ @karkhone
تورم، حلال
تصویر سمت چپ، قیمت گوشت حلال است در یک قصابی در ایالت نیوجرسی در دی ماه ۱۳۹۵. تصویر سمت راست، قیمت گوشت در همان قصابی در اسفند ۱۳۹۹.
با گذشت چهار سال، بیشتر قیمتها ثابت مانده و چند مورد نیز تورم پنج درصدی داشته. مثلا قیمت هر پوند (۴۵۴ گرم) گوشت گوساله چرخ کرده بدون چربی ثابت مانده: ۶ دلار.
/بومرنگ
Superior Halal
✅ @karkhone
تصویر سمت چپ، قیمت گوشت حلال است در یک قصابی در ایالت نیوجرسی در دی ماه ۱۳۹۵. تصویر سمت راست، قیمت گوشت در همان قصابی در اسفند ۱۳۹۹.
با گذشت چهار سال، بیشتر قیمتها ثابت مانده و چند مورد نیز تورم پنج درصدی داشته. مثلا قیمت هر پوند (۴۵۴ گرم) گوشت گوساله چرخ کرده بدون چربی ثابت مانده: ۶ دلار.
/بومرنگ
Superior Halal
✅ @karkhone
چرا ایران از کاروان توسعه صنعتی جا ماند؟
این پرسشی است که بازوی پژوهشی وزارت صمت سعی کرده در گزارشی کوتاه به آن پاسخ دهد.
موسسه مطالعات و پژوهشهای بازرگانی در این پژوهش ضمن تجزیه و تحلیل توسعه صنعتی ایران از زاویه تاریخ و انقلابهای چهارگانه، ریشههای ناتوانی کشور در تبدیل شدن به یک قطب صنعتی را «هرجومرجهای سیاسی» و «جنگ و منازعات مرزی» اعلام کرده و هشدار داده تمامی کانالهای انتقال و یادگیری برای کسب فواید دور چهارم انقلاب صنعتی برای ایران مسدود است.
این موسسه در عین حال «تحریمها»، «ماندگاری کشور در مدارهای توسعهنیافتگی صنعتی» و «فقدان توسعه زیرساختهای انقلاب صنعتی چهارم» را سه عاملی قلمداد کرده که موانع اصلی بهرهمندی کشور از مواهب انقلاب صنعتی چهارم هستند.
این پژوهش تصریح میکند که در همه دورههای قبلی انقلاب صنعتی، عوامل سیاسی مانع مهم بهرهمندی ایران از فرصتهای تاریخی رشد صنعتی بودهاند. این عوامل سیاسی باعث شده تا در طول ۲۵۰ سال گذشته منابع کشور صرف توسعه صنعت و رشد تولید نشود.
این گزارش در راستای برخورداری از انقلاب جدید صنعتی، پیشنهاد تاسیس «مرکز رصد تحولات انقلاب صنعتی چهارم» را به سیاستگذاران حوزه اقتصاد و صنعت ارائه کرده است.
در عین حال نویسندگان گزارش توصیه کردهاند با توجه به پیشتازی چین، آلمان و آمریکا در موج چهارم انقلاب صنعتی و ناتوانی کشور از جذب فناوریهای این حوزه از کشورهای تحریمکننده، بهتر است استراتژی کشور نزدیک شدن به کشورهایی نظیر کره جنوبی، ژاپن و چین باشد تا زیرساختهای انقلاب صنعتی چهارم از این طریق فراهم شود
✅ @karkhone
این پرسشی است که بازوی پژوهشی وزارت صمت سعی کرده در گزارشی کوتاه به آن پاسخ دهد.
موسسه مطالعات و پژوهشهای بازرگانی در این پژوهش ضمن تجزیه و تحلیل توسعه صنعتی ایران از زاویه تاریخ و انقلابهای چهارگانه، ریشههای ناتوانی کشور در تبدیل شدن به یک قطب صنعتی را «هرجومرجهای سیاسی» و «جنگ و منازعات مرزی» اعلام کرده و هشدار داده تمامی کانالهای انتقال و یادگیری برای کسب فواید دور چهارم انقلاب صنعتی برای ایران مسدود است.
این موسسه در عین حال «تحریمها»، «ماندگاری کشور در مدارهای توسعهنیافتگی صنعتی» و «فقدان توسعه زیرساختهای انقلاب صنعتی چهارم» را سه عاملی قلمداد کرده که موانع اصلی بهرهمندی کشور از مواهب انقلاب صنعتی چهارم هستند.
این پژوهش تصریح میکند که در همه دورههای قبلی انقلاب صنعتی، عوامل سیاسی مانع مهم بهرهمندی ایران از فرصتهای تاریخی رشد صنعتی بودهاند. این عوامل سیاسی باعث شده تا در طول ۲۵۰ سال گذشته منابع کشور صرف توسعه صنعت و رشد تولید نشود.
این گزارش در راستای برخورداری از انقلاب جدید صنعتی، پیشنهاد تاسیس «مرکز رصد تحولات انقلاب صنعتی چهارم» را به سیاستگذاران حوزه اقتصاد و صنعت ارائه کرده است.
در عین حال نویسندگان گزارش توصیه کردهاند با توجه به پیشتازی چین، آلمان و آمریکا در موج چهارم انقلاب صنعتی و ناتوانی کشور از جذب فناوریهای این حوزه از کشورهای تحریمکننده، بهتر است استراتژی کشور نزدیک شدن به کشورهایی نظیر کره جنوبی، ژاپن و چین باشد تا زیرساختهای انقلاب صنعتی چهارم از این طریق فراهم شود
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
توسعه صنعتی در ایران؛ تاثیرات تحریم و جنگ
✅ @karkhone
✅ @karkhone
خیامیها و ایلان ماسک
|محمدصادق جنانصفت
برادران خیامی دو سال قبل از اینکه ایلان ماسک (دومین مرد ثروتمند جهان و اتومبیلساز مشهور جهان) به دنیا بیاید کارخانه ایرانناسیونال را در میانه راه تهران- کرج ساختند.
در این کارخانه خودرو سواری پیکان تولید میشد که یکی از نامهای از یاد نرفتنی در ایران است که بعدها و از سوی مخالفان سرمایهداران به تمسخر گرفته شد. حالا دیگر جوانان ایرانی شاید نام پیکان را نیز بسیار کم میشنوند و پراید کرهجنوبی مشهورتر از پیکان شده است. به همین دلیل است که جوانان ایرانی نام خیامیها را کمتر از نام پیکان شنیده و میشنوند.
این در حالی است که پیکان برای ایران برکت داشت. برکت ایرانناسیونال و پیکان آن قدر بود که بخشی از میراث باقیمانده از احمد خیامی در دوران اصلاحات از سوی وزارت نفت ۳۱۰ میلیون دلار به جهانگیری وزیر صنعت وقت داده شد تا خط تولید پیکان را از ایرانخودرو جمع کند در صورتی که رقم ۳۱۰ میلیون دلار را ضربدر ۲۴۰۰۰ تومان کنیم به رقم ۷۴۴۰ میلیارد تومان میرسیم. روزی که قرارداد به گور سپردن پیکان بسته میشد دستکم ۳۰۰ هزار خانوار ایرانی از پیکان نان میخوردند و این همان برکتی است که پیش از این نوشتم.
واقعیت این است که ایرانناسیونال آن روزها و ایرانخودروی دهه ۱۳۷۰ موتور رشد و توسعه صنعت در ایران شدند و این نیز یکی از برکتهای پیکان است. ایرانناسیونال آن روزها و ایرانخودرو این روزها صدها مهندس، تکنسین، مدیرمالی و مدیرصنعتی به جامعه ایرانی تحویل داده و این نیز از برکات پیکان است.
با این توضیح آخر، یک پرسش مطرح است: احمد خیامی به مثابه بورژوازی ایرانی را چه مینامیم و رفتار وی را چگونه تحلیل میکنیم؟
در روزهای نخست پس از انقلاب بهمن ۱۳۵۷، احمد خیامی یکی از آن ۵۱ نفری شد که اموال و داراییهایش مصادره و در اختیار نهادهای انقلابی قرار گرفت. حالا اما پس از سپری شدن چندین دهه از سرکوب بورژوازی صنعتی ایران هنوز یک کارخانه خودروسازی از سوی بخش خصوصی تاسیس نشده است و صنعت خودروی ایران یکی از سختترین دوران خود را سپری میکند.
اگر خیامی در جایی که ایلان ماسک فعالیت میکرد زاد و رشد کرده بود شاید بیش از او کامیاب و موفقتر بود. بدون اینکه حالا در این نوشته کوتاه به بهانه مقایسهای که اتاق تهران از این دو نام کرد تهیه شده است بخواهیم گذشته را واکاوی کنیم باید به این بیندیشیم که راه نجات شهروندان ایرانی از تهیدستی و فقر و فلاکت بدون تردید از محلی میگذرد که در آن خیامیهای پرشماری در هر رشته صنعتی و بازرگانی امکان فعالیت در چارچوب قانون و عرف و بدون رانت و فساد را داشته باشند.
راه نجات شهروندان ایرانی بدون چون و چرا از جایی که در آن سیاستمداران میانمایه، مدیران ذینفوذ شرکتهای دولتی و نیز دیوانسالاران حاکمیت دارند، نمیگذرد.
/جهان صنعت
✅ @karkhone
|محمدصادق جنانصفت
برادران خیامی دو سال قبل از اینکه ایلان ماسک (دومین مرد ثروتمند جهان و اتومبیلساز مشهور جهان) به دنیا بیاید کارخانه ایرانناسیونال را در میانه راه تهران- کرج ساختند.
در این کارخانه خودرو سواری پیکان تولید میشد که یکی از نامهای از یاد نرفتنی در ایران است که بعدها و از سوی مخالفان سرمایهداران به تمسخر گرفته شد. حالا دیگر جوانان ایرانی شاید نام پیکان را نیز بسیار کم میشنوند و پراید کرهجنوبی مشهورتر از پیکان شده است. به همین دلیل است که جوانان ایرانی نام خیامیها را کمتر از نام پیکان شنیده و میشنوند.
این در حالی است که پیکان برای ایران برکت داشت. برکت ایرانناسیونال و پیکان آن قدر بود که بخشی از میراث باقیمانده از احمد خیامی در دوران اصلاحات از سوی وزارت نفت ۳۱۰ میلیون دلار به جهانگیری وزیر صنعت وقت داده شد تا خط تولید پیکان را از ایرانخودرو جمع کند در صورتی که رقم ۳۱۰ میلیون دلار را ضربدر ۲۴۰۰۰ تومان کنیم به رقم ۷۴۴۰ میلیارد تومان میرسیم. روزی که قرارداد به گور سپردن پیکان بسته میشد دستکم ۳۰۰ هزار خانوار ایرانی از پیکان نان میخوردند و این همان برکتی است که پیش از این نوشتم.
واقعیت این است که ایرانناسیونال آن روزها و ایرانخودروی دهه ۱۳۷۰ موتور رشد و توسعه صنعت در ایران شدند و این نیز یکی از برکتهای پیکان است. ایرانناسیونال آن روزها و ایرانخودرو این روزها صدها مهندس، تکنسین، مدیرمالی و مدیرصنعتی به جامعه ایرانی تحویل داده و این نیز از برکات پیکان است.
با این توضیح آخر، یک پرسش مطرح است: احمد خیامی به مثابه بورژوازی ایرانی را چه مینامیم و رفتار وی را چگونه تحلیل میکنیم؟
در روزهای نخست پس از انقلاب بهمن ۱۳۵۷، احمد خیامی یکی از آن ۵۱ نفری شد که اموال و داراییهایش مصادره و در اختیار نهادهای انقلابی قرار گرفت. حالا اما پس از سپری شدن چندین دهه از سرکوب بورژوازی صنعتی ایران هنوز یک کارخانه خودروسازی از سوی بخش خصوصی تاسیس نشده است و صنعت خودروی ایران یکی از سختترین دوران خود را سپری میکند.
اگر خیامی در جایی که ایلان ماسک فعالیت میکرد زاد و رشد کرده بود شاید بیش از او کامیاب و موفقتر بود. بدون اینکه حالا در این نوشته کوتاه به بهانه مقایسهای که اتاق تهران از این دو نام کرد تهیه شده است بخواهیم گذشته را واکاوی کنیم باید به این بیندیشیم که راه نجات شهروندان ایرانی از تهیدستی و فقر و فلاکت بدون تردید از محلی میگذرد که در آن خیامیهای پرشماری در هر رشته صنعتی و بازرگانی امکان فعالیت در چارچوب قانون و عرف و بدون رانت و فساد را داشته باشند.
راه نجات شهروندان ایرانی بدون چون و چرا از جایی که در آن سیاستمداران میانمایه، مدیران ذینفوذ شرکتهای دولتی و نیز دیوانسالاران حاکمیت دارند، نمیگذرد.
/جهان صنعت
✅ @karkhone
انتشار جزئیاتی از پروژه محرمانه آلفابت برای ایجاد شنوایی فوق انسانی!
واحد ایکس شرکت آلفابت در حال توسعه یک گجت پوشیدنی محرمانه با نام رمز «ولورین» (Wolverine) است که امکان جداسازی صدای افراد در یک فضای شلوغ یا تمرکز روی صدای فردي خاص در اماکن عمومی را به کاربر میدهد.
اطلاعات بیشتر
✅ @karkhone
واحد ایکس شرکت آلفابت در حال توسعه یک گجت پوشیدنی محرمانه با نام رمز «ولورین» (Wolverine) است که امکان جداسازی صدای افراد در یک فضای شلوغ یا تمرکز روی صدای فردي خاص در اماکن عمومی را به کاربر میدهد.
اطلاعات بیشتر
✅ @karkhone
Mail Online
Google's Alphabet X is working on a project codenamed 'Wolverine' that will give users super-human hearing through an in-ear device
Alphabet X's moonshot factory is working on a new project codenamed 'Wolverine,' which is a wearable (stock) that gives users with super-human hearing. It will be an in-ear, sensor packed device.
| یاسر خوشنویس
سهشنبه گذشته حوالی ظهر، در یکی از سولههای کارخانه نوآوری (نزدیکی ایستگاه متروی بیمه) بودم و با دوستی قدیمی گپ میزدم. ماشینم را خیابان پشتی دیوار به دیوار کارخانه، بیست متری دورتر از یک تابلوی پارک ممنوع گذاشته بودم. همان زمان نیسانی آبی مشغول قفل و زنجیر کردن سپرم بود تا آن را به پارکینگ ببرد. ظاهراً مقصود از آن یک تابلوی تنها این است که هیچ کسی نباید کنار دیوار حدوداً پانصد متری کارخانه نوآوری پارک کند!
مهر سال 98 هم هنگامی که در دانشگاه شریف کارگاه داشتم، دزدی در حال باز کردن ماشینم بود که در کوچه آران پارک شده بود. پیدا کردن و تحویل گرفتن ماشین یک هفته تمام وقت من و همسرم را گرفت. هم سال گذشته و هم این چند روز دریافتهام که اتفاقاتی مانند دزدی ماشین، سرقت گوشی همراه، زورگیری و حمل «قانونی» خودروها وقایعی پرتکرار و روزانه در بخشی از شهرند که نامی پرطمطراق یافته است: «ناحیه نوآوری شریف». این اتفاقات چنان پرتکرارند که حتی پلیس هم آنها را جزوی از خصوصیات این ناحیه میداند: چند هفته پیش، جلوی دانشگاه شریف گوشی همراه دستم بود و منتظر تماس همکاری بودم. پلیسی از کنارم رد شد و با عطوفتی خاص گفت: «گوشیات را در پیادهرو دستت نگیر؛ اگر بدزدند چه؟ برای خودتان میگوییم!» معانی امور و کارکرد پلیس چنان دگرگون شده بود که جایی برای توضیح باقی نمیماند؛ از پلیس مهربان تشکر کردم.
پیشتر در پارک فناوری پردیس، تابلوی بزرگی با این عنوان نصب شده بود: «پارک فناوری پردیس، سیلیکون ولی ایران». این تابلو تجسم روشنی بود از تمنای جهان جدید، درنیافتن چیستی نوآوری و بارپرستی (موضوعاتی که در یادداشتهای قبلیام به آنها پرداختهام). خرسندم که آن تابلوی مبتذل را برداشتند. سیلیکون ولی یعنی دره سانتاکلارا دههها محل زندگی روزانه مردم بود. از اوایل قرن بیستم، برخی شرکتهای فناور در آن کارخانه ساختند و تنها از دهه 1970 بود که شهرتی جهانی پیدا کرد. دره سیلیکون ابتدا دره سانتاکلارا، بخوانید سانتاکلاراآباد، بود و بعد در فرایندی تدریجی و ارگانیک «دره سیلیکون» شد. بیابانی که دورش را دیوار کشیدیم و نامش را پارک فناوری پردیس گذاشتیم، هیچگاه دره سیلیکون نخواهد شد، چون زندگی در آن جریان نداشته و ندارد.
خوشبختیم که اوضاع درباره «ناحیه نوآوری شریف» متفاوت است؛ این منطقه برخلاف پارک پردیس از پیش باخته نیست. محلههای طرشت و آزادی بخت بیشتری برای تبدیل شدن به ناحیه نوآوری دارند؛ از جمله به این دلیل مهم که مردم از پیش در آن زندگی میکنند. اما حال که سولهها و آپارتمانها به تدریج خریداری میشوند، به محل کار اشتراکی و شرکت بدل میشوند و فضای ناحیه به آرامی عوض میشود، جای یک عنصر کلیدی هنوز خالی است: امنیت. دانشجو، محقق یا فناوری که نگران خودروش است، میترسد حوالی دانشگاه، گوشی دستش بگیرد و نگران است اگر دیروقت از شرکت یا دانشگاه بیرون بیاید، ممکن است لپتاپش را جلوی ایستگاه مترو به زور قمه از او بگیرند (اتفاقاتی که مداوم در این ناحیه میافتد)، نمیتواند عالی کار کند. نوآوری تنها آزمایشگاه و اینترنت پرسرعت نمیخواهد، سینما هم میخواهد، کافه هم میخواهد، پارکینگ هم میخواهد، اطلاع دادنِ درست درباره محلهای توقف ممنوع هم میخواهد؛ از همه مهمتر، امنیت هم میخواهد.
نوآوری زائده و زینتی نیست که با تصویب قانون، تخصیص زمین، دیوار کشیدن و ساختمان افتتاح کردن به دست آید؛ نوآوری از درون زندگی روزمره نمو میکند. دوستانی که در معاونت علمی، دانشگاه شریف و نهادهای دیگر در پی بنا کردن ناحیه نوآوری شریفاند، پیش از هر چیز باید اقدامی برای امن شدن این ناحیه بکنند. همانطور که بیروح بودن و دوری از زندگی روزمره، نوآوری را در پارک پردیس میکشد، نداشتن امنیت و آرامش خاطر هم ناحیه نوآوری شریف را تهدید میکند.
✅ @karkhone
سهشنبه گذشته حوالی ظهر، در یکی از سولههای کارخانه نوآوری (نزدیکی ایستگاه متروی بیمه) بودم و با دوستی قدیمی گپ میزدم. ماشینم را خیابان پشتی دیوار به دیوار کارخانه، بیست متری دورتر از یک تابلوی پارک ممنوع گذاشته بودم. همان زمان نیسانی آبی مشغول قفل و زنجیر کردن سپرم بود تا آن را به پارکینگ ببرد. ظاهراً مقصود از آن یک تابلوی تنها این است که هیچ کسی نباید کنار دیوار حدوداً پانصد متری کارخانه نوآوری پارک کند!
مهر سال 98 هم هنگامی که در دانشگاه شریف کارگاه داشتم، دزدی در حال باز کردن ماشینم بود که در کوچه آران پارک شده بود. پیدا کردن و تحویل گرفتن ماشین یک هفته تمام وقت من و همسرم را گرفت. هم سال گذشته و هم این چند روز دریافتهام که اتفاقاتی مانند دزدی ماشین، سرقت گوشی همراه، زورگیری و حمل «قانونی» خودروها وقایعی پرتکرار و روزانه در بخشی از شهرند که نامی پرطمطراق یافته است: «ناحیه نوآوری شریف». این اتفاقات چنان پرتکرارند که حتی پلیس هم آنها را جزوی از خصوصیات این ناحیه میداند: چند هفته پیش، جلوی دانشگاه شریف گوشی همراه دستم بود و منتظر تماس همکاری بودم. پلیسی از کنارم رد شد و با عطوفتی خاص گفت: «گوشیات را در پیادهرو دستت نگیر؛ اگر بدزدند چه؟ برای خودتان میگوییم!» معانی امور و کارکرد پلیس چنان دگرگون شده بود که جایی برای توضیح باقی نمیماند؛ از پلیس مهربان تشکر کردم.
پیشتر در پارک فناوری پردیس، تابلوی بزرگی با این عنوان نصب شده بود: «پارک فناوری پردیس، سیلیکون ولی ایران». این تابلو تجسم روشنی بود از تمنای جهان جدید، درنیافتن چیستی نوآوری و بارپرستی (موضوعاتی که در یادداشتهای قبلیام به آنها پرداختهام). خرسندم که آن تابلوی مبتذل را برداشتند. سیلیکون ولی یعنی دره سانتاکلارا دههها محل زندگی روزانه مردم بود. از اوایل قرن بیستم، برخی شرکتهای فناور در آن کارخانه ساختند و تنها از دهه 1970 بود که شهرتی جهانی پیدا کرد. دره سیلیکون ابتدا دره سانتاکلارا، بخوانید سانتاکلاراآباد، بود و بعد در فرایندی تدریجی و ارگانیک «دره سیلیکون» شد. بیابانی که دورش را دیوار کشیدیم و نامش را پارک فناوری پردیس گذاشتیم، هیچگاه دره سیلیکون نخواهد شد، چون زندگی در آن جریان نداشته و ندارد.
خوشبختیم که اوضاع درباره «ناحیه نوآوری شریف» متفاوت است؛ این منطقه برخلاف پارک پردیس از پیش باخته نیست. محلههای طرشت و آزادی بخت بیشتری برای تبدیل شدن به ناحیه نوآوری دارند؛ از جمله به این دلیل مهم که مردم از پیش در آن زندگی میکنند. اما حال که سولهها و آپارتمانها به تدریج خریداری میشوند، به محل کار اشتراکی و شرکت بدل میشوند و فضای ناحیه به آرامی عوض میشود، جای یک عنصر کلیدی هنوز خالی است: امنیت. دانشجو، محقق یا فناوری که نگران خودروش است، میترسد حوالی دانشگاه، گوشی دستش بگیرد و نگران است اگر دیروقت از شرکت یا دانشگاه بیرون بیاید، ممکن است لپتاپش را جلوی ایستگاه مترو به زور قمه از او بگیرند (اتفاقاتی که مداوم در این ناحیه میافتد)، نمیتواند عالی کار کند. نوآوری تنها آزمایشگاه و اینترنت پرسرعت نمیخواهد، سینما هم میخواهد، کافه هم میخواهد، پارکینگ هم میخواهد، اطلاع دادنِ درست درباره محلهای توقف ممنوع هم میخواهد؛ از همه مهمتر، امنیت هم میخواهد.
نوآوری زائده و زینتی نیست که با تصویب قانون، تخصیص زمین، دیوار کشیدن و ساختمان افتتاح کردن به دست آید؛ نوآوری از درون زندگی روزمره نمو میکند. دوستانی که در معاونت علمی، دانشگاه شریف و نهادهای دیگر در پی بنا کردن ناحیه نوآوری شریفاند، پیش از هر چیز باید اقدامی برای امن شدن این ناحیه بکنند. همانطور که بیروح بودن و دوری از زندگی روزمره، نوآوری را در پارک پردیس میکشد، نداشتن امنیت و آرامش خاطر هم ناحیه نوآوری شریف را تهدید میکند.
✅ @karkhone
Forwarded from Karkhoone | کارخانه | کارخونه
اطلاعیه به مخاطبین گرامی و صاحبان کسبوکارها
پس از احساس نیاز به ایجاد تریبونی مستحکم برای اعتلای بخش خصوصی چندیست درصدد تولید یک برنامه ویدیویی هستیم و مذاکرات نیز با نهادها و شرکتهای خصوصی برای جذب حمایت مادی و معنوی از این برنامه نیز آغاز شده است.
به واسطه این پیام اعلام میداریم مجموعههای توانمند که حضور در این برنامه در کسوت اسپانسر برایشان جذابیت دارند میتوانند با ما در ارتباط باشند.
برنامه با نام اختصاصی و با محوریت مرور اخبار حوزه اقتصادی و گفتگو با کارآفرینان ضبط خواهد شد و بدلیل همکاری با سرویس های VOD و سیاست گذاری ضبط برنامه و نشر در شبکه های اجتماعی اثرگزاری قابل قبولی را تیم سازنده برای آن متصور هست.
مزیت رقابتی این برنامه نیز مهمانان(کارشناسان و کارآفرینان) هستند که بدلیل سختی دسترسی تیم های محتوایی به این عزیزان فقر محتوایی در خصوص آنها وجود دارد و به همین علت و جایگاه و تجاربشان قسمت های ضبط شده تا سالیان متمادی محل ارجاع علاقهمندان برای شناخت این افراد خواهد بود.
چشم به راهتان برای شروع این مهم هستیم...
راه ارتباطی برای دریافت پروپوزال و مطلع شدن از جزییات حمایت از برنامه برای شرکت ها و کسبوکارها:
@channel_karkhone
09128151326
✅ @karkhone
پس از احساس نیاز به ایجاد تریبونی مستحکم برای اعتلای بخش خصوصی چندیست درصدد تولید یک برنامه ویدیویی هستیم و مذاکرات نیز با نهادها و شرکتهای خصوصی برای جذب حمایت مادی و معنوی از این برنامه نیز آغاز شده است.
به واسطه این پیام اعلام میداریم مجموعههای توانمند که حضور در این برنامه در کسوت اسپانسر برایشان جذابیت دارند میتوانند با ما در ارتباط باشند.
برنامه با نام اختصاصی و با محوریت مرور اخبار حوزه اقتصادی و گفتگو با کارآفرینان ضبط خواهد شد و بدلیل همکاری با سرویس های VOD و سیاست گذاری ضبط برنامه و نشر در شبکه های اجتماعی اثرگزاری قابل قبولی را تیم سازنده برای آن متصور هست.
مزیت رقابتی این برنامه نیز مهمانان(کارشناسان و کارآفرینان) هستند که بدلیل سختی دسترسی تیم های محتوایی به این عزیزان فقر محتوایی در خصوص آنها وجود دارد و به همین علت و جایگاه و تجاربشان قسمت های ضبط شده تا سالیان متمادی محل ارجاع علاقهمندان برای شناخت این افراد خواهد بود.
چشم به راهتان برای شروع این مهم هستیم...
راه ارتباطی برای دریافت پروپوزال و مطلع شدن از جزییات حمایت از برنامه برای شرکت ها و کسبوکارها:
@channel_karkhone
09128151326
✅ @karkhone
| برزین جعفرتاش
فردریش لیست، اقتصاددان شهیر آلمانی اعتقاد داشت دفاع آدام اسمیت از تجارت آزاد صادقانه نیست و با ترویج این ایده میخواهد برتری صنعتی انگلیس را حفظ کرده و مانع صنعتی شدن کشورهای توسعهنیافته (در آن زمان آلمان، فرانسه، آمریکا و ...) شود.
همانطور که در نمودار مشاهده میکنید متوسط تعرفه واردات ایالات متحده در دوره صنعتی شدن این کشور بسیار بالا بود.
/سیاستگذاری صنعت
✅ @karkhone
فردریش لیست، اقتصاددان شهیر آلمانی اعتقاد داشت دفاع آدام اسمیت از تجارت آزاد صادقانه نیست و با ترویج این ایده میخواهد برتری صنعتی انگلیس را حفظ کرده و مانع صنعتی شدن کشورهای توسعهنیافته (در آن زمان آلمان، فرانسه، آمریکا و ...) شود.
همانطور که در نمودار مشاهده میکنید متوسط تعرفه واردات ایالات متحده در دوره صنعتی شدن این کشور بسیار بالا بود.
/سیاستگذاری صنعت
✅ @karkhone
«جهانیسازی، نیروی کار و رانت اقتصادی»
یک پروندهی مطالعاتی در زمینهی جهانیسازی از شبکهی پژوهشی Rebuilding Macroeconomics، با بررسی بازار نیروی کارِ صنعتی ۹ کشور اروپایی، اعم از بلژیک، دانمارک، فنلاند، فرانسه، آلمان، ایتالیا، اسپانیا، سوئد و بریتانیا، میزان "رانت اقتصادی" در بازارهای کار صنعتی این کشورها را محاسبه کرده و پیامد "جهانیسازی" بر توازن قدرت چانهزنی کارگران و بنگاههای اقتصادی را مورد ارزیابی قرار داده است.
رانت اقتصادی (Economic Rent)، "درآمد مازاد" بر هزینهی ضروری جهت نگهداشتن یک عامل تولید (نظیر سرمایه و نیروی کار) در یک فعالیت مشخص اقتصادی میباشد؛ از منظر تئوری، اگر این درآمد اضافی (رانت اقتصادی) از عامل تولید مذکور دریغ شود، آن عاملْ از رشتهفعالیتی که در آن حضور دارد بیرون نخواهد رفت. یکی از مهمترین سرچشمههای رانت اقتصادی، نقصان رقابت در بازارهای اقتصادیست. از همین رو، در یک بازار کاملاً رقابتی چیزی به نام رانت اقتصادی وجود ندارد.
این پژوهش نشان میدهد که در میان کشورهای مورد مطالعهی اروپایی، رابطهی مثبتی میان رشد سود بنگاههای صنعتی به ازای هر واحدْ نیروی انسانی، و رشد دستمزد نیروی انسانیشان وجود دارد، که حاکی از نقصان رقابت، و به تبعش وجود رانت اقتصادی در بازارهای کار صنعتی این کشورها میباشد. طبق مطالعه، هر ۱ درصد رشد سود بنگاههای صنعتی به ازای هر واحدْ نیروی انسانی، به طور میانگین دستمزدها را ۰.۵۳ درصد افزایش میدهد. رابطهی سود و دستمزد، از ناهمگونی بارزی میان کشورهای مورد مطالعه برخوردارست، به طوری که هر یک درصدْ رشد سود به ازای هر واحد نیروی انسانی، به افزایش ۰.۵۹ درصدی دستمزدها در ایتالیا، و به افزایش ۰.۴۷ درصدی دستمزدها در سوئد میانجامد. در کشوری نظیر آلمان نیز به رشد ۰.۱۷ درصدی، و در اسپانیا به رشد ۰.۱۸ درصدی دستمزد کارگران صنعتی منجر میشود.
اگرچه وجود رانت اقتصادی بیانگر نقصان رقابت و توان نامتوازن چانهزنی در بازار کار میباشد، اما نکتهی مهمتر، چگونگی "توزیع رانت اقتصادی" (Rent-Sharing) میان بنگاههای اقتصادی و کارگران این بنگاههاست. یکی از یافتههای مهم مطالعه اینست که یک سوم این رانت اقتصادی نصیب بنگاههای اقتصادی، و دو سومش نصیب کارگران میشود. این مسئله بدان معناست که بنگاههای صنعتی در کشورهای مورد مطالعهی اروپایی اگرچه از قدرت انحصاری قابل توجهی برخوردارند، اما کارگران آنها به مراتب قدرت بیشتری در تصاحب رانت اقتصادی دارند. مطالعه معتقد است که این قدرت تصاحب رانت نیز ارتباط نیرومندی با حضور مؤثر قوانین و مقررات در بازار کار دارد.
اما در طول سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷، میزان تقسیم رانت اقتصادی میان بنگاههای صنعتی و کارگران در کشورهای مورد مطالعهی اروپایی رو به کاهش گذاشته است. برای مثال، طیّ سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ در بریتانیا، هر یک درصد رشد سود بنگاههای صنعتی به ازای هر واحد کارگر، به ۰.۰۰۵ درصد رشد دستمزد منجر میشد، اما در سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷ این رقم به ۰.۰۰۴ درصد کاهش یافت. در عین حال، میزان تقسیم رانت اقتصادی در بنگاههای بزرگمقیاس بریتانیا به مراتب کاهش بیشتری را نشان میدهد. مطالعه معتقد است که همبستگی نیرومندی میان «تخریب یا تضعیف قوانین و مقررات بازار کار»، و «کاهش توان تصاحب رانت اقتصادی توسط کارگران» وجود دارد.
فرآیند "جهانیسازی" نیز از مجراهای مختلفی توانسته است که بر کاهش تقسیم رانت اقتصادی میان بنگاههای اقتصادی و کارگرانشان اثرگذار باشد. یکی از این مجراها، برونسپاری فعالیتهای بنگاههای اقتصادی به خارج از کشور میباشد، که ساختار مشاغل اقتصاد را دگرگون میکند، آلترناتیوهای شغلی کارگران را کاهش میدهد، و به تبعش اهرم چانهزنی کارگران را در بازار کار تضعیف میکند. "تهدید به برونسپاری" نیز عامل دیگری در تضعیف مقررات بازار کار، تضعیف چانهزنیهای سندیکاهای کارگری، و به دنبالش کاهش تقسیم رانت اقتصادی میان بنگاهها و کارگرانشان به شمار میرود.
در عین حال، مطالعه بر این عقیده است که مشارکت بنگاههای اقتصادی در "زنجیرهی تأمین جهانی" (GVC، یا تولید صفر تا صدِ کالاها در مقیاس جهانی) که ثمرهی فرآیند جهانیسازی میباشد، رقابت بینالمللی میان بنگاهها را تقویت میکند و ممکنست که قدرت قیمتگذاریشان در بازار کار را کاهش دهد. از همین رو، مطالعه معتقد است که در ۹ کشور مورد مطالعهی اروپایی، جهانیسازی بر قدرت بازاری هردو ی کارگران و بنگاههای اقتصادی اثرگذار بوده است.
https://www.rebuildingmacroeconomics.ac.uk/post/globalisation-and-rent-sharing-1
✅ @karkhone
یک پروندهی مطالعاتی در زمینهی جهانیسازی از شبکهی پژوهشی Rebuilding Macroeconomics، با بررسی بازار نیروی کارِ صنعتی ۹ کشور اروپایی، اعم از بلژیک، دانمارک، فنلاند، فرانسه، آلمان، ایتالیا، اسپانیا، سوئد و بریتانیا، میزان "رانت اقتصادی" در بازارهای کار صنعتی این کشورها را محاسبه کرده و پیامد "جهانیسازی" بر توازن قدرت چانهزنی کارگران و بنگاههای اقتصادی را مورد ارزیابی قرار داده است.
رانت اقتصادی (Economic Rent)، "درآمد مازاد" بر هزینهی ضروری جهت نگهداشتن یک عامل تولید (نظیر سرمایه و نیروی کار) در یک فعالیت مشخص اقتصادی میباشد؛ از منظر تئوری، اگر این درآمد اضافی (رانت اقتصادی) از عامل تولید مذکور دریغ شود، آن عاملْ از رشتهفعالیتی که در آن حضور دارد بیرون نخواهد رفت. یکی از مهمترین سرچشمههای رانت اقتصادی، نقصان رقابت در بازارهای اقتصادیست. از همین رو، در یک بازار کاملاً رقابتی چیزی به نام رانت اقتصادی وجود ندارد.
این پژوهش نشان میدهد که در میان کشورهای مورد مطالعهی اروپایی، رابطهی مثبتی میان رشد سود بنگاههای صنعتی به ازای هر واحدْ نیروی انسانی، و رشد دستمزد نیروی انسانیشان وجود دارد، که حاکی از نقصان رقابت، و به تبعش وجود رانت اقتصادی در بازارهای کار صنعتی این کشورها میباشد. طبق مطالعه، هر ۱ درصد رشد سود بنگاههای صنعتی به ازای هر واحدْ نیروی انسانی، به طور میانگین دستمزدها را ۰.۵۳ درصد افزایش میدهد. رابطهی سود و دستمزد، از ناهمگونی بارزی میان کشورهای مورد مطالعه برخوردارست، به طوری که هر یک درصدْ رشد سود به ازای هر واحد نیروی انسانی، به افزایش ۰.۵۹ درصدی دستمزدها در ایتالیا، و به افزایش ۰.۴۷ درصدی دستمزدها در سوئد میانجامد. در کشوری نظیر آلمان نیز به رشد ۰.۱۷ درصدی، و در اسپانیا به رشد ۰.۱۸ درصدی دستمزد کارگران صنعتی منجر میشود.
اگرچه وجود رانت اقتصادی بیانگر نقصان رقابت و توان نامتوازن چانهزنی در بازار کار میباشد، اما نکتهی مهمتر، چگونگی "توزیع رانت اقتصادی" (Rent-Sharing) میان بنگاههای اقتصادی و کارگران این بنگاههاست. یکی از یافتههای مهم مطالعه اینست که یک سوم این رانت اقتصادی نصیب بنگاههای اقتصادی، و دو سومش نصیب کارگران میشود. این مسئله بدان معناست که بنگاههای صنعتی در کشورهای مورد مطالعهی اروپایی اگرچه از قدرت انحصاری قابل توجهی برخوردارند، اما کارگران آنها به مراتب قدرت بیشتری در تصاحب رانت اقتصادی دارند. مطالعه معتقد است که این قدرت تصاحب رانت نیز ارتباط نیرومندی با حضور مؤثر قوانین و مقررات در بازار کار دارد.
اما در طول سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷، میزان تقسیم رانت اقتصادی میان بنگاههای صنعتی و کارگران در کشورهای مورد مطالعهی اروپایی رو به کاهش گذاشته است. برای مثال، طیّ سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ در بریتانیا، هر یک درصد رشد سود بنگاههای صنعتی به ازای هر واحد کارگر، به ۰.۰۰۵ درصد رشد دستمزد منجر میشد، اما در سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷ این رقم به ۰.۰۰۴ درصد کاهش یافت. در عین حال، میزان تقسیم رانت اقتصادی در بنگاههای بزرگمقیاس بریتانیا به مراتب کاهش بیشتری را نشان میدهد. مطالعه معتقد است که همبستگی نیرومندی میان «تخریب یا تضعیف قوانین و مقررات بازار کار»، و «کاهش توان تصاحب رانت اقتصادی توسط کارگران» وجود دارد.
فرآیند "جهانیسازی" نیز از مجراهای مختلفی توانسته است که بر کاهش تقسیم رانت اقتصادی میان بنگاههای اقتصادی و کارگرانشان اثرگذار باشد. یکی از این مجراها، برونسپاری فعالیتهای بنگاههای اقتصادی به خارج از کشور میباشد، که ساختار مشاغل اقتصاد را دگرگون میکند، آلترناتیوهای شغلی کارگران را کاهش میدهد، و به تبعش اهرم چانهزنی کارگران را در بازار کار تضعیف میکند. "تهدید به برونسپاری" نیز عامل دیگری در تضعیف مقررات بازار کار، تضعیف چانهزنیهای سندیکاهای کارگری، و به دنبالش کاهش تقسیم رانت اقتصادی میان بنگاهها و کارگرانشان به شمار میرود.
در عین حال، مطالعه بر این عقیده است که مشارکت بنگاههای اقتصادی در "زنجیرهی تأمین جهانی" (GVC، یا تولید صفر تا صدِ کالاها در مقیاس جهانی) که ثمرهی فرآیند جهانیسازی میباشد، رقابت بینالمللی میان بنگاهها را تقویت میکند و ممکنست که قدرت قیمتگذاریشان در بازار کار را کاهش دهد. از همین رو، مطالعه معتقد است که در ۹ کشور مورد مطالعهی اروپایی، جهانیسازی بر قدرت بازاری هردو ی کارگران و بنگاههای اقتصادی اثرگذار بوده است.
https://www.rebuildingmacroeconomics.ac.uk/post/globalisation-and-rent-sharing-1
✅ @karkhone
Rebuild Macro
Globalisation and Rent Sharing
Pawel Bukowski, Stephen Machin & David Soskice -- Rising wage dispersion, a falling labour share of income and stagnating real wages have...
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
کارآفرینی، توهمها و آسیبها (اینک آخرالزمان) | مسعود زمانی ۵ – طبقه متوسط زیبای من (راشومون) قبلاً در این بار مبسوط نوشتهام که اتفاقا کارآفرینان و سرمایهداران کمترین اثر مستقیم را بر شکوفایی اقتصادی دارند، مهمترین رکن رشد اقتصادی جامعه وجود طبقه…
کارآفرینی، توهمها و آسیبها (اینک آخرالزمان)
| مسعود زمانی
۶ – بررسی موردی مرحوم ریگان (چه کسی برای راجر رابیت پاپوش دوخت؟)
من در این پست (نابرابری برای همه) به شکل مبسوط به این مسئله پرداختهام، ولی مجبورم دوباره یک قصه برای عزیزان تعریف کنم: در اوایل دهه هشتاد و در اوج جنگ سرد گروهی در آمریکا فریاد واسرمایهدارا و واکارآفرینا سردادند و گفتند آقا قلب تپنده اقتصاد ما هستیم و چرا از ما اینقدر مالیات میگیرید و اگر ما نباشیم اقتصاد به فنا میرود و اینها و دست ما را در تعامل با کارمندان و حقوقبگیران بیشتر باز بگذارید، نتیجه این که قوانین مالیاتی به شکلی اصلاح شد که شما با ثروتمندتر شدن درصد مالیات کمتری بپردازید و کف حقوق سالها تثبیت گردید (و همیشه با خون و دعوا کمی افزایش مییابد) و البته قدرت اتحادیهها و سندیکاهای اقتصادی بشدت کاهش یافت (در یک مورد تا مرز اخراج ۱۳۰۰۰ کارکنان صنعت هوایی بخاطر اعتصاب پیش رفت –لینک) و از همان زمان کلید نابرابری اقتصادی و اختلاف طبقاتی در آمریکا زده شد. خروجی این ماجرا وضعیت نابسامان و اختلاف طبقاتی و البته نارضایتی اجتماعی موجود در آمریکا است (اسمایلی مجریان خبر ساعت ۲۰:۳۰، ۲۱، ۲۲:۳۰ و بقیه) که در مقایسه با اروپا و کانادا شاخصهای عدالت اجتماعی بشدت ضعیفی دارد و البته تبعات دیگری هم برایش داشته است.
من احساس میکنم فارغ از واقعیاتی نظیر اینکه در ایران بنابر برخی گزارشات بیش از ۵۰ درصد اقتصاد کشور مالیات نمیدهد (هر چقدر زودتر نفت تمام شود این نسبت بهبود مییابد) الان در حال شکل دادن به تصمیماتی هستیم که شبیه همان دوران اقتصاد آمریکاست… معافیت و تخفیف مالیاتی برای شرکتها و کسب و کارهای دانشبنیان در صورتیکه به نظر من اتفاقا همین عزیزان هستند که باید مالیات برابر و در برخی موارد بیشتری به دولت پرداخت کنند. ما باید هرکاری میتوانیم بکنیم که هیچکس از مالیات معاف نباشد، اونهایی هم که زورمان نمیرسد مالیات بگیریم از طریق فشار به نمایندگانمان و افزایش مشارکت اجتماعی امید داریم! که روزی محقق شود.
✅ @karkhone
| مسعود زمانی
۶ – بررسی موردی مرحوم ریگان (چه کسی برای راجر رابیت پاپوش دوخت؟)
من در این پست (نابرابری برای همه) به شکل مبسوط به این مسئله پرداختهام، ولی مجبورم دوباره یک قصه برای عزیزان تعریف کنم: در اوایل دهه هشتاد و در اوج جنگ سرد گروهی در آمریکا فریاد واسرمایهدارا و واکارآفرینا سردادند و گفتند آقا قلب تپنده اقتصاد ما هستیم و چرا از ما اینقدر مالیات میگیرید و اگر ما نباشیم اقتصاد به فنا میرود و اینها و دست ما را در تعامل با کارمندان و حقوقبگیران بیشتر باز بگذارید، نتیجه این که قوانین مالیاتی به شکلی اصلاح شد که شما با ثروتمندتر شدن درصد مالیات کمتری بپردازید و کف حقوق سالها تثبیت گردید (و همیشه با خون و دعوا کمی افزایش مییابد) و البته قدرت اتحادیهها و سندیکاهای اقتصادی بشدت کاهش یافت (در یک مورد تا مرز اخراج ۱۳۰۰۰ کارکنان صنعت هوایی بخاطر اعتصاب پیش رفت –لینک) و از همان زمان کلید نابرابری اقتصادی و اختلاف طبقاتی در آمریکا زده شد. خروجی این ماجرا وضعیت نابسامان و اختلاف طبقاتی و البته نارضایتی اجتماعی موجود در آمریکا است (اسمایلی مجریان خبر ساعت ۲۰:۳۰، ۲۱، ۲۲:۳۰ و بقیه) که در مقایسه با اروپا و کانادا شاخصهای عدالت اجتماعی بشدت ضعیفی دارد و البته تبعات دیگری هم برایش داشته است.
من احساس میکنم فارغ از واقعیاتی نظیر اینکه در ایران بنابر برخی گزارشات بیش از ۵۰ درصد اقتصاد کشور مالیات نمیدهد (هر چقدر زودتر نفت تمام شود این نسبت بهبود مییابد) الان در حال شکل دادن به تصمیماتی هستیم که شبیه همان دوران اقتصاد آمریکاست… معافیت و تخفیف مالیاتی برای شرکتها و کسب و کارهای دانشبنیان در صورتیکه به نظر من اتفاقا همین عزیزان هستند که باید مالیات برابر و در برخی موارد بیشتری به دولت پرداخت کنند. ما باید هرکاری میتوانیم بکنیم که هیچکس از مالیات معاف نباشد، اونهایی هم که زورمان نمیرسد مالیات بگیریم از طریق فشار به نمایندگانمان و افزایش مشارکت اجتماعی امید داریم! که روزی محقق شود.
✅ @karkhone
از «زيمنس» چه مي دانيد؟
بزرگترین شرکت صنعتی اروپا با 285 كارخانه و 385 هزار كارگر
| مونا مشهدی رجبی
یکی از شرکتهای بزرگ صنعتی در دنیا شرکت زیمنس است که در زمره شرکتهای چند ملیتی مهم دنیا محسوب می شود و دفتر اصلی آن در مونیخ آلمان قرار دارد.این شرکت بزرگترین شرکت صنعتی در اروپا است و شعبه های آن در اغلب کشورهای دنیا فعالیت می کند و کارخانه های این شرکت را می توان در سراسر دنیا دید. به همین دلیل است که محصولات صنعتی این شرکت در تمامی جهان به کار می رود.
بررسی تاریخچه فعالیت شرکت زیمنس نشان می دهد این شرکت در روز اول اکتبر سال ۱۸۴۷ میلادی راه اندازی شده است و در طول ۱۷۳ سال گذشته همواره نقشی مهم در حوزه صنعتی دنیا داشته است.
این شرکت در سال ۱۸۴۷ توسط زیمنس آلمانی راه اندازی شد و هنوز هم اصلی ترین سهامدار این شرکت خانواده زیمنس هستند. در سال ۲۰۱۹ این شرکت ۸۸۱ هزار سهم منتشر کرد و به بازار عرضه کرد. در این زمان سهم خانواده زیمنس در این شرکت برابر با ۶.۹ درصد بود و ۶۲ درصد از سهام در اختیار مدیران سرمایه گذاری در موسسه های سرمایه گذاری بزرگ دنیا قرار داشت.
با وجود اینکه در گزارشهای رسمی شرکت زیمنس از عرضه عمومی سهام خبر داده است ولی باز هم سهامداران آن دولتهای بزرگ و اشخاص تاثیر گذار و ثروتمند هستند. به عنوان مثال ۳ درصد از سهام این شرکت توسط دولت قطر خریداری شده است و ۲.۵ درصد از سهام هم در اختیار صندوق بازنشستگی دولتی نروژ است.
در صورتیکه بخواهیم تفکیک سرمایه گذاران شرکت زیمنس را بر مبنای کشور مالک سهم ارایه دهیم خواهیم دید ۲۶ درصد از سهام این شرکت در اختیار دولت المان است و ۲۱ درصد آن را سرمایه گذاران امریکایی در اختیار دارند. بریتانیایی ها ۱۱ درصد از سهام زیمنس، فرانسوری ها ۸ درصد ، سوییسی ها ۸ درصد و دیگر کشورها ۲۶ درصد از سهام این شرکت بزرگ صنعتی را در اختیار دارند.
شرکت زیمنس در چه حوزه هایی فعالیت می کند
زیمنس که دفتر اصلی آن در مونیخ آلمان قرار دارد در ۱۹۰ کشور دنیا فعالیت می کند و بالغ بر ۲۸۵ کارخانه و تاسیسات تولیدی و صنعتی در سراسر دنیا دارد.
شرکت زیمنس در وب سایت رسمی خود در مورد برنامه هایش در مبان مدت و بلند مدت نوشت:«الکتریکی کردن صنعت حمل و نقل،اتوماسیون و دیجیالیزه کردن فعالیتهای صنعتی از اصلی ترین و مهمترین برنامه های ما در بلند مدت است. ما این اهداف را در نه حوزه مختلف به کار می گیریم که این حوزه ها عبارتند از نیرو و گاز،خدمات تولید برق،مدیریت انرژی،تکنولوژی های ساختمانی،حمل و نقل،صنایع فعال در حوزه فراوری، خدمات مالی، مهندسی بهداشت و درمان، اتوماسیون و توسعه سیستم های فعال در حوزه فولاد و در نهایت کارخانه های دیجیتال.
در ماه اوت سال ۲۰۲۰ بخش فعال در زمینه مهندسی حوزه بهداشت و درمان در شرکت زیمنس اعلام کرد در نظر دارد تجهیزات مرتبط با درمان بیماری سرطان در امریکا و شرکت سازنده نرم افزارهای فعال در این حوزه را به ارزش ۱۶.۴ میلیارد دلار خریداری کند. »
این شرکت در سالهای اخیر سرمایه گذاری زیادی در حوزه انرژی های پاک انجام داده است و توسعه کارخانه های فعال در این زمینه را در دستور کار خود قرار داده است.
✅ @karkhone
بزرگترین شرکت صنعتی اروپا با 285 كارخانه و 385 هزار كارگر
| مونا مشهدی رجبی
یکی از شرکتهای بزرگ صنعتی در دنیا شرکت زیمنس است که در زمره شرکتهای چند ملیتی مهم دنیا محسوب می شود و دفتر اصلی آن در مونیخ آلمان قرار دارد.این شرکت بزرگترین شرکت صنعتی در اروپا است و شعبه های آن در اغلب کشورهای دنیا فعالیت می کند و کارخانه های این شرکت را می توان در سراسر دنیا دید. به همین دلیل است که محصولات صنعتی این شرکت در تمامی جهان به کار می رود.
بررسی تاریخچه فعالیت شرکت زیمنس نشان می دهد این شرکت در روز اول اکتبر سال ۱۸۴۷ میلادی راه اندازی شده است و در طول ۱۷۳ سال گذشته همواره نقشی مهم در حوزه صنعتی دنیا داشته است.
این شرکت در سال ۱۸۴۷ توسط زیمنس آلمانی راه اندازی شد و هنوز هم اصلی ترین سهامدار این شرکت خانواده زیمنس هستند. در سال ۲۰۱۹ این شرکت ۸۸۱ هزار سهم منتشر کرد و به بازار عرضه کرد. در این زمان سهم خانواده زیمنس در این شرکت برابر با ۶.۹ درصد بود و ۶۲ درصد از سهام در اختیار مدیران سرمایه گذاری در موسسه های سرمایه گذاری بزرگ دنیا قرار داشت.
با وجود اینکه در گزارشهای رسمی شرکت زیمنس از عرضه عمومی سهام خبر داده است ولی باز هم سهامداران آن دولتهای بزرگ و اشخاص تاثیر گذار و ثروتمند هستند. به عنوان مثال ۳ درصد از سهام این شرکت توسط دولت قطر خریداری شده است و ۲.۵ درصد از سهام هم در اختیار صندوق بازنشستگی دولتی نروژ است.
در صورتیکه بخواهیم تفکیک سرمایه گذاران شرکت زیمنس را بر مبنای کشور مالک سهم ارایه دهیم خواهیم دید ۲۶ درصد از سهام این شرکت در اختیار دولت المان است و ۲۱ درصد آن را سرمایه گذاران امریکایی در اختیار دارند. بریتانیایی ها ۱۱ درصد از سهام زیمنس، فرانسوری ها ۸ درصد ، سوییسی ها ۸ درصد و دیگر کشورها ۲۶ درصد از سهام این شرکت بزرگ صنعتی را در اختیار دارند.
شرکت زیمنس در چه حوزه هایی فعالیت می کند
زیمنس که دفتر اصلی آن در مونیخ آلمان قرار دارد در ۱۹۰ کشور دنیا فعالیت می کند و بالغ بر ۲۸۵ کارخانه و تاسیسات تولیدی و صنعتی در سراسر دنیا دارد.
شرکت زیمنس در وب سایت رسمی خود در مورد برنامه هایش در مبان مدت و بلند مدت نوشت:«الکتریکی کردن صنعت حمل و نقل،اتوماسیون و دیجیالیزه کردن فعالیتهای صنعتی از اصلی ترین و مهمترین برنامه های ما در بلند مدت است. ما این اهداف را در نه حوزه مختلف به کار می گیریم که این حوزه ها عبارتند از نیرو و گاز،خدمات تولید برق،مدیریت انرژی،تکنولوژی های ساختمانی،حمل و نقل،صنایع فعال در حوزه فراوری، خدمات مالی، مهندسی بهداشت و درمان، اتوماسیون و توسعه سیستم های فعال در حوزه فولاد و در نهایت کارخانه های دیجیتال.
در ماه اوت سال ۲۰۲۰ بخش فعال در زمینه مهندسی حوزه بهداشت و درمان در شرکت زیمنس اعلام کرد در نظر دارد تجهیزات مرتبط با درمان بیماری سرطان در امریکا و شرکت سازنده نرم افزارهای فعال در این حوزه را به ارزش ۱۶.۴ میلیارد دلار خریداری کند. »
این شرکت در سالهای اخیر سرمایه گذاری زیادی در حوزه انرژی های پاک انجام داده است و توسعه کارخانه های فعال در این زمینه را در دستور کار خود قرار داده است.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
پنج مشکل مشابه برای استارتآپها
موفقیت یک روی سکه است
1. سرمایه ناکافی
سرمایه، کلید ادامه مسیر کسب وکارها و دوام آن هاست. بیشتر استارت آپ ها پس از زیان دهی، برای ادامه مسیر به دریافت سرمایه روی می آورند. جذب سرمایه برای استارت آپ از نظر میزان و زمان جذب آن، مسئله ای مبهم است. به همین دلیل، متاسفانه بارها دیده ایم استارت آپ ها به دلیل مدیریت مالی ضعیف ورشکست شده اند. اما راه حل چیست؟ استارت آپ ها باید گردش مالی و نرخ فرسایش آن را در نظر بگیرند. توجه به ورودی ها و خروجی ها در گزارش های مالی، تلاش برای کاهش هزینه ها تا جای ممکن و استفاده از خدمات حرفه ای با پرداخت پول کمتر از جمله این راه حل هاست. اگر استارت آپی به دانش تخصصی یا آموزش خاصی نیاز دارد به جای استخدام مشاور بهتر است از شبکه خود استفاده کند. امروز در اینترنت منابع رایگان بسیاری برای چگونگی راه اندازی استارت آپ وجود دارد که می تواند به استارت آپ ها برای مدیریت اوضاع مالی کمک کند.
2. گروه نامناسب
در میان منابعی که به طور معمول دسترسی استارت آپ ها به آن محدود است، گروه خوب نقشی اساسی ایفا می کند. درواقع نخستین افرادی که در استارت آپ ها به کار گرفته می شوند، نقشی مهم در موفقیت آن ها دارند. استخدام نکردن گزینه های درست، نه تنها برای سازمان بلکه برای دیگر کارکنان و فرهنگ سازمان هم چالش آفرین است. وجود گروه خوب برای رشد کسب وکار ضروری است. پیش از استخدام افراد، استارت آپ ها باید استراتژی های استخدام، نیازها و فرهنگ سازمانی خود را طراحی کنند. هرچند استارت آپ ها باید برای رقابت و مقیاس پذیر بودن سریع حرکت کنند اما نباید در مرحله استخدام کارکنان عجله کرد. باید بهترین گزینه ها را با توجه به محدودیت بودجه پیدا کنید. این گزینه ها قرار است گروه شما را بسازند.
3. بی نظمی ناشی از رشد سریع
امتیاز استارت آپ ها رشد سریع آن هاست اما این همه داستان نیست. رشد سریع استارت آپ ها با افزایش تعداد کارکنان همراه است. همانطور که گروه بزرگ می شود، چالش هایی مثل فقدان ارتباطات درست هم برای آن بزرگتر می شود. حفظ فرهنگ سازمانی و اصلاح فرآیندها در روند بزرگتر شدن گروه دشوار است. با رشد استارت اپ ها، همه چیز تغییر می کند. برنامه ها، اسناد و ... همه تغییر می کنند. بنابراین مهم است که یک استارت آپ استراتژی خود را برای ارتباطات شفاف، همسو و باز در شرکت تعیین کند. برگزاری نشست های منظم برای انجام این کار اثربخش و کمک کننده است.
4. فقدان مدیریت مناسب و ساختار
مدیریت و نظارت در استارت آپ ها و کسب وکارهای نوپا در مراحل اول کار نسبت به شرکت های عادی بسیار کمتر است. بعضی از استارت آپ ها از برنامه صرفه نظر می کنند چراکه انتظار دارند برنامه ها تغییر کند. با این حال، فقدان مدیریت و ساختار کافی در استارت آپ ها یکی از چالش های آن هاست که با رشد کسب وکارهای نوپا، دامن آن ها را می گیرد. از دست دادن فرصت ها و بهم ریختن پیوندهای بین کارکنان از پیامدهای فقدان مدیریت مناسب و ساختار دقیق در استارت آپ هاست. داشتن برنامه مشخص برای کسب وکار و استراتژی، برای رسیدن به هدف مشترک حیاتی است. توانمندی کارکنان برای گرفتن تصمیم های کلیدی به اهداف مجموعه وابسته است. هرچند بیشتر استارت آپ ها به افق کوتاه مدت فکر می کنند اما آن ها باید نقشه کسب وکار و موضوعات را مشخص و بخش های مختلف را هماهنگ کنند. استارت آپ ها به آسانی از مسیر اصلی منحرف می شوند یا تمرکز خود را بر ماموریت و محصول خود از دست می دهند. بنابراین هدفگذاری مشخص به گروه کمک می کند در مسیر رسیدن به آنچه می خواهد، متمرکز باقی بماند.
5. بی توجهی و عدم مدیریت زمان
مشکلاتی که یک استارت آپ در یک روز با آن رو به رو می شود، بسیار بیشتر از زمان و منابعی است که در اختیار دارد. بعضی از شرکت های نوپا تلاش می کنند همه مشکلات را حل کنند. این، هرچند به ظاهر خوب است اما ممکن است توان گروه را برای فراهم کردن راه حل های ضعیف از بین ببرد. فدا کردن زمانی که باید به کاری معنادارتر اختصاص پیدا می کرد، از پیامدهای منفی چنین رویکردی است. بنابراین گروه ها در استارت آپ ها باید مسائل را اولویت بندی کنند. آن ها باید به جای درگیر شدن با هر مشکل کوچک و بزرگی، مشکلات را اولویت بندی کنند و براساس اهمیت برآن تمرکز کنند.
✅ @karkhone
موفقیت یک روی سکه است
1. سرمایه ناکافی
سرمایه، کلید ادامه مسیر کسب وکارها و دوام آن هاست. بیشتر استارت آپ ها پس از زیان دهی، برای ادامه مسیر به دریافت سرمایه روی می آورند. جذب سرمایه برای استارت آپ از نظر میزان و زمان جذب آن، مسئله ای مبهم است. به همین دلیل، متاسفانه بارها دیده ایم استارت آپ ها به دلیل مدیریت مالی ضعیف ورشکست شده اند. اما راه حل چیست؟ استارت آپ ها باید گردش مالی و نرخ فرسایش آن را در نظر بگیرند. توجه به ورودی ها و خروجی ها در گزارش های مالی، تلاش برای کاهش هزینه ها تا جای ممکن و استفاده از خدمات حرفه ای با پرداخت پول کمتر از جمله این راه حل هاست. اگر استارت آپی به دانش تخصصی یا آموزش خاصی نیاز دارد به جای استخدام مشاور بهتر است از شبکه خود استفاده کند. امروز در اینترنت منابع رایگان بسیاری برای چگونگی راه اندازی استارت آپ وجود دارد که می تواند به استارت آپ ها برای مدیریت اوضاع مالی کمک کند.
2. گروه نامناسب
در میان منابعی که به طور معمول دسترسی استارت آپ ها به آن محدود است، گروه خوب نقشی اساسی ایفا می کند. درواقع نخستین افرادی که در استارت آپ ها به کار گرفته می شوند، نقشی مهم در موفقیت آن ها دارند. استخدام نکردن گزینه های درست، نه تنها برای سازمان بلکه برای دیگر کارکنان و فرهنگ سازمان هم چالش آفرین است. وجود گروه خوب برای رشد کسب وکار ضروری است. پیش از استخدام افراد، استارت آپ ها باید استراتژی های استخدام، نیازها و فرهنگ سازمانی خود را طراحی کنند. هرچند استارت آپ ها باید برای رقابت و مقیاس پذیر بودن سریع حرکت کنند اما نباید در مرحله استخدام کارکنان عجله کرد. باید بهترین گزینه ها را با توجه به محدودیت بودجه پیدا کنید. این گزینه ها قرار است گروه شما را بسازند.
3. بی نظمی ناشی از رشد سریع
امتیاز استارت آپ ها رشد سریع آن هاست اما این همه داستان نیست. رشد سریع استارت آپ ها با افزایش تعداد کارکنان همراه است. همانطور که گروه بزرگ می شود، چالش هایی مثل فقدان ارتباطات درست هم برای آن بزرگتر می شود. حفظ فرهنگ سازمانی و اصلاح فرآیندها در روند بزرگتر شدن گروه دشوار است. با رشد استارت اپ ها، همه چیز تغییر می کند. برنامه ها، اسناد و ... همه تغییر می کنند. بنابراین مهم است که یک استارت آپ استراتژی خود را برای ارتباطات شفاف، همسو و باز در شرکت تعیین کند. برگزاری نشست های منظم برای انجام این کار اثربخش و کمک کننده است.
4. فقدان مدیریت مناسب و ساختار
مدیریت و نظارت در استارت آپ ها و کسب وکارهای نوپا در مراحل اول کار نسبت به شرکت های عادی بسیار کمتر است. بعضی از استارت آپ ها از برنامه صرفه نظر می کنند چراکه انتظار دارند برنامه ها تغییر کند. با این حال، فقدان مدیریت و ساختار کافی در استارت آپ ها یکی از چالش های آن هاست که با رشد کسب وکارهای نوپا، دامن آن ها را می گیرد. از دست دادن فرصت ها و بهم ریختن پیوندهای بین کارکنان از پیامدهای فقدان مدیریت مناسب و ساختار دقیق در استارت آپ هاست. داشتن برنامه مشخص برای کسب وکار و استراتژی، برای رسیدن به هدف مشترک حیاتی است. توانمندی کارکنان برای گرفتن تصمیم های کلیدی به اهداف مجموعه وابسته است. هرچند بیشتر استارت آپ ها به افق کوتاه مدت فکر می کنند اما آن ها باید نقشه کسب وکار و موضوعات را مشخص و بخش های مختلف را هماهنگ کنند. استارت آپ ها به آسانی از مسیر اصلی منحرف می شوند یا تمرکز خود را بر ماموریت و محصول خود از دست می دهند. بنابراین هدفگذاری مشخص به گروه کمک می کند در مسیر رسیدن به آنچه می خواهد، متمرکز باقی بماند.
5. بی توجهی و عدم مدیریت زمان
مشکلاتی که یک استارت آپ در یک روز با آن رو به رو می شود، بسیار بیشتر از زمان و منابعی است که در اختیار دارد. بعضی از شرکت های نوپا تلاش می کنند همه مشکلات را حل کنند. این، هرچند به ظاهر خوب است اما ممکن است توان گروه را برای فراهم کردن راه حل های ضعیف از بین ببرد. فدا کردن زمانی که باید به کاری معنادارتر اختصاص پیدا می کرد، از پیامدهای منفی چنین رویکردی است. بنابراین گروه ها در استارت آپ ها باید مسائل را اولویت بندی کنند. آن ها باید به جای درگیر شدن با هر مشکل کوچک و بزرگی، مشکلات را اولویت بندی کنند و براساس اهمیت برآن تمرکز کنند.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
کارآفرینی، توهمها و آسیبها (اینک آخرالزمان) | مسعود زمانی ۶ – بررسی موردی مرحوم ریگان (چه کسی برای راجر رابیت پاپوش دوخت؟) من در این پست (نابرابری برای همه) به شکل مبسوط به این مسئله پرداختهام، ولی مجبورم دوباره یک قصه برای عزیزان تعریف کنم: در…
کارآفرینی، توهمها و آسیبها (اینک آخرالزمان)
| مسعود زمانی
۷ – زندگی خیلی سخت است (گرگ وال استریت)
یک بحث خیلی جالب برای من میزان داد و فریاد و شکایت از سختی کار و کارآفرینی در ایران است، بطوریکه بعضا دوستان در برخی گروهها با طنازی، دزدی و راهزنی را کار به مراتب راحتتر و کمدردسرتری نسبت به کارآفرینی میدانند. همیشه همه شاکی هستند که فلان پروانه و فلان مجوز و فلان انحصار و فلان قانون و فلان پسرخاله و فلان فلان، مانع از آن میشود که خیلی شیک کسب و کارمان را راهبیندازیم و پایدار نگهداریم. من معمولاً خیلی جواب سادهای برای این فلان فلانها دارم:
دوست عزیز من، هیچ جای دنیا کارافرینی کار راحتی نیست، هیچ جای دنیا ریسک صفر نیست، هیچ جای دنیا امکانات و فرصتها عادلانه توزیع نشده است و شاید هیچ جای دنیا هم به اندازه ایران وضعیت بدی در این حوزهها نداشته باشد، ولی این دلیل نمیشود که هی ناله کنیم. قبل از شروع هر کاری اگر به اندازه کافی تحقیق کنید میتوانید لیست نسبتاً کاملی از ریسکهای پیشرو تهیه کنید (بغیر از مورد پسرخاله و آقازاده که معمولاً در تحقیقات درنمیآید و وسط کار متوجه میشوید!!) خب ریسکهایش را ببین و بعد تصمیم بگیر و اگر تصمیم گرفتی دیگر اینقدر داد و فریاد نکن، تلاش کن شرایط را تغییر بدهی ولی از من انتظار نداشته باش، دلم برای تو و شکستهایت بسوزد و من هم برای تو آه و ناله کنم.
در بلاد کفر و سیلیکون ولی که بهترین نمونه است، بیش از ۸۵ درصد استارتآپها در همان ابتدای راه شکست میخوردند و متوسط طول عمر ۹۰ درصد از شرکتها کمتر از ۷ سال است. بنابراین بخشی از این تلاطمی که میبینید، جهانی و همهگیر است و بنظر من وقتی راهی را انتخاب میکنید حتماً باید ریسکهای متصور را نیز تا حد قابل توجهی احصاء کنید که خب در ایران ریسکها طبیعتا خطرناکتر و پیچیدهتر هستند.
✅ @karkhone
| مسعود زمانی
۷ – زندگی خیلی سخت است (گرگ وال استریت)
یک بحث خیلی جالب برای من میزان داد و فریاد و شکایت از سختی کار و کارآفرینی در ایران است، بطوریکه بعضا دوستان در برخی گروهها با طنازی، دزدی و راهزنی را کار به مراتب راحتتر و کمدردسرتری نسبت به کارآفرینی میدانند. همیشه همه شاکی هستند که فلان پروانه و فلان مجوز و فلان انحصار و فلان قانون و فلان پسرخاله و فلان فلان، مانع از آن میشود که خیلی شیک کسب و کارمان را راهبیندازیم و پایدار نگهداریم. من معمولاً خیلی جواب سادهای برای این فلان فلانها دارم:
دوست عزیز من، هیچ جای دنیا کارافرینی کار راحتی نیست، هیچ جای دنیا ریسک صفر نیست، هیچ جای دنیا امکانات و فرصتها عادلانه توزیع نشده است و شاید هیچ جای دنیا هم به اندازه ایران وضعیت بدی در این حوزهها نداشته باشد، ولی این دلیل نمیشود که هی ناله کنیم. قبل از شروع هر کاری اگر به اندازه کافی تحقیق کنید میتوانید لیست نسبتاً کاملی از ریسکهای پیشرو تهیه کنید (بغیر از مورد پسرخاله و آقازاده که معمولاً در تحقیقات درنمیآید و وسط کار متوجه میشوید!!) خب ریسکهایش را ببین و بعد تصمیم بگیر و اگر تصمیم گرفتی دیگر اینقدر داد و فریاد نکن، تلاش کن شرایط را تغییر بدهی ولی از من انتظار نداشته باش، دلم برای تو و شکستهایت بسوزد و من هم برای تو آه و ناله کنم.
در بلاد کفر و سیلیکون ولی که بهترین نمونه است، بیش از ۸۵ درصد استارتآپها در همان ابتدای راه شکست میخوردند و متوسط طول عمر ۹۰ درصد از شرکتها کمتر از ۷ سال است. بنابراین بخشی از این تلاطمی که میبینید، جهانی و همهگیر است و بنظر من وقتی راهی را انتخاب میکنید حتماً باید ریسکهای متصور را نیز تا حد قابل توجهی احصاء کنید که خب در ایران ریسکها طبیعتا خطرناکتر و پیچیدهتر هستند.
✅ @karkhone
شاید جالب باشد که بدانید اسنوپ داگ، رپر آمریکایی علاوه بر فعالیت در زمینه موسیقی، فیلم و مد، در زمینه سرمایه گذاری خطرپذیر برروی شرکت های فناوری نیز فعال است.
آخرین سرمایه گذاری او بر روی outstanding foods در تاریخ 17 آوریل 2020 بوده و 5 میلیون دلار بر روی آن سرمایه گذاری کرده است.
/راستا
✅ @karkhone
آخرین سرمایه گذاری او بر روی outstanding foods در تاریخ 17 آوریل 2020 بوده و 5 میلیون دلار بر روی آن سرمایه گذاری کرده است.
/راستا
✅ @karkhone
دیپلماسی اقتصادی "کمربند و راه" چین در خلیج فارس: پوشش ریسک استراتژیک (strategic hedging) در میانهٔ رقابت منطقه ای عربستان و ایران
| جرمی گارلیک و رادکا هاولووا
این مقاله که توسط دو نویسنده اهل چک نوشته شده و در سال 2020 منتشر شده، چشم انداز مطلوبی از سیاست خارجی چین در غرب آسیا تصویر می کند.
فرض این مقاله بر این انگاره مبتنی است که چین برای دستیابی به اهداف ارتباطی، تجاری و زیرساختی ابتکار کمربند راه و کسب منابع متنوع انرژی، نیاز به تقویت روابط با هر دو نیروی منطقه ای، یعنی ایران و عربستان سعودی ، بدون از چشم پوشی از یکی از آنها یا هژمون منطقه ای، یعنی ایالات متحده دارد.
چین، مایل به جلوگیری از درگیری غیرضروری در ژئوپلیتیک منطقه است و قصد ندارد ایالات متحده را تضعیف کند، بلکه اجازه می دهد تا به نقش خود در زمینه تأمین امنیت منطقه ادامه دهد.
به نظرم نویسنده از واژه جالبی استفاده می کند، "پوشش ریسک استراتژیک" که تا حدی زیادی کامل است و در مقالات دیگری هم در مورد سیاست خارجی چین این اصطلاح را دیدم. این واژه هجینگ (hedging) یک واژه تخصصی اقتصادی و مالی است. در تعریف این واژه آمده است: "سیاست بیمهای مثلا در مورد سیل، شما باید به صورت ماهیانه یک سری هزینهها را پرداخت کنید و در صورتیکه هیچ وقت سیل اتفاق نیفتد، هیچ نوع دریافتی نخواهید داشت. با این وجود اکثر افراد ترجیح میدهند که این زیان قابل پیشبینی و محدود را متحمل شوند، ولی هیچ وقت کل داراییشان را به صورت یکجا از دست ندهند. در دنیای سرمایهگذاری، هجینگ دقیقا به همین روش صورت میگیرد. سرمایهگذاران و مدیران مالی از روشهای مختلف هجینگ استفاده میکنند تا میزان ریسکهای موجود را کاهش دهند و آنها را کنترل کنند. به منظور اینکه بتوانیم یک هج مناسب در سرمایهگذاری داشته باشیم، باید از ابزارهای مختلفی به صورت استراتژیک استفاده کنیم تا ریسک مربوط به نوسانات نامطلوب قیمت کاهش پیدا کند".
دقیقا سیاست غرب آسیایی چین در قبال رقابت های منطقه ای و فرامنطقه ای به همین روند پیش می رود، یعنی تلاش دارد منافع خود را در میان ترتیبات موجود و منازعات و اتحاد و ائتلاف ها" مدیریت" و کنترل کند. چون" هجینگ به صورت طبیعی یک بده بستانی مابین ریسک و پاداش است؛ با وجود اینکه هجینگ منجر به کاهش ریسک بالقوه میشود، ولی همچنین منجر به از بین رفتن سودهای بالقوه هم میشود." چین به نوعی سود و زیان خود را مدیریت می کند و از سود حداکثری صرف نظر می کند. البته جدا از این مدل مفهومی که البته من اینجا توضیحات اضافه ای به آن وارد کردم، محتوای مقاله آسیب شناسی و روند پژوهشی جالبی از تاریخ روابط چین در قبال ایران، عربستان و آمریکا در غرب آسیا ارائه می دهد و مطالعه آن توصیه می شود.
لینک دانلود مقاله در سیج:
https://journals.sagepub.com/doi/full/10.1177/1868102619898706
✅ @karkhone
| جرمی گارلیک و رادکا هاولووا
این مقاله که توسط دو نویسنده اهل چک نوشته شده و در سال 2020 منتشر شده، چشم انداز مطلوبی از سیاست خارجی چین در غرب آسیا تصویر می کند.
فرض این مقاله بر این انگاره مبتنی است که چین برای دستیابی به اهداف ارتباطی، تجاری و زیرساختی ابتکار کمربند راه و کسب منابع متنوع انرژی، نیاز به تقویت روابط با هر دو نیروی منطقه ای، یعنی ایران و عربستان سعودی ، بدون از چشم پوشی از یکی از آنها یا هژمون منطقه ای، یعنی ایالات متحده دارد.
چین، مایل به جلوگیری از درگیری غیرضروری در ژئوپلیتیک منطقه است و قصد ندارد ایالات متحده را تضعیف کند، بلکه اجازه می دهد تا به نقش خود در زمینه تأمین امنیت منطقه ادامه دهد.
به نظرم نویسنده از واژه جالبی استفاده می کند، "پوشش ریسک استراتژیک" که تا حدی زیادی کامل است و در مقالات دیگری هم در مورد سیاست خارجی چین این اصطلاح را دیدم. این واژه هجینگ (hedging) یک واژه تخصصی اقتصادی و مالی است. در تعریف این واژه آمده است: "سیاست بیمهای مثلا در مورد سیل، شما باید به صورت ماهیانه یک سری هزینهها را پرداخت کنید و در صورتیکه هیچ وقت سیل اتفاق نیفتد، هیچ نوع دریافتی نخواهید داشت. با این وجود اکثر افراد ترجیح میدهند که این زیان قابل پیشبینی و محدود را متحمل شوند، ولی هیچ وقت کل داراییشان را به صورت یکجا از دست ندهند. در دنیای سرمایهگذاری، هجینگ دقیقا به همین روش صورت میگیرد. سرمایهگذاران و مدیران مالی از روشهای مختلف هجینگ استفاده میکنند تا میزان ریسکهای موجود را کاهش دهند و آنها را کنترل کنند. به منظور اینکه بتوانیم یک هج مناسب در سرمایهگذاری داشته باشیم، باید از ابزارهای مختلفی به صورت استراتژیک استفاده کنیم تا ریسک مربوط به نوسانات نامطلوب قیمت کاهش پیدا کند".
دقیقا سیاست غرب آسیایی چین در قبال رقابت های منطقه ای و فرامنطقه ای به همین روند پیش می رود، یعنی تلاش دارد منافع خود را در میان ترتیبات موجود و منازعات و اتحاد و ائتلاف ها" مدیریت" و کنترل کند. چون" هجینگ به صورت طبیعی یک بده بستانی مابین ریسک و پاداش است؛ با وجود اینکه هجینگ منجر به کاهش ریسک بالقوه میشود، ولی همچنین منجر به از بین رفتن سودهای بالقوه هم میشود." چین به نوعی سود و زیان خود را مدیریت می کند و از سود حداکثری صرف نظر می کند. البته جدا از این مدل مفهومی که البته من اینجا توضیحات اضافه ای به آن وارد کردم، محتوای مقاله آسیب شناسی و روند پژوهشی جالبی از تاریخ روابط چین در قبال ایران، عربستان و آمریکا در غرب آسیا ارائه می دهد و مطالعه آن توصیه می شود.
لینک دانلود مقاله در سیج:
https://journals.sagepub.com/doi/full/10.1177/1868102619898706
✅ @karkhone
SAGE Journals
China’s “Belt and Road” Economic Diplomacy in the Persian Gulf: Strategic Hedging amidst Saudi–Iranian Regional Rivalry
Drawing on the literature on strategic hedging and adapting it to China’s use of economic diplomacy in the service of comprehensive national security goals with...
الیگوپولی قدرتمند فیلیمو و نماوا (3/1)
الف:
در روزهای گذشته، فیلیمو برای دومین سال متوالی گزارش عملکرد سالانه خود را منتشر کرد. نکات موجود در این گزارش (که عیان شدن بخش دیگری از نوک کوه یخ بود) سبب ابراز نگرانیهای مختلفی از سوی فعالان فرهنگی گردید. متاسفانه آمار دقیقی از فعالیت vodها وجود ندارد و شاید بتوان این گزارش و گزارش سال قبل فیلیمو را از معدود آمار و ارقام منتشر شده در این زمینه دانست. هرچند گزارش فیلیمو برای افراد مطلع این عرصه نکته شگفتانگیزی نداشت، اما شاهد دیگری برای اثبات آنچه از مدتها قبل هشدار داده میشد، فراهم کرد. اما چه چیزی در حال وقوع است؟
ب:
بررسی روند توسعه بازار vodها در سالهای اخیر، نشان میدهد که یک الیگوپولی (انحصار چندقطبی) قدرتمند در این بازار شکل گرفته است و رسانههایی همچون فیلیمو و نماوا حاکمان بلامنازع این بازار شدهاند. در کنار "انحصار در عرصه توزیع" چند اتفاق دیگر نیز به وقوع پیوسته که وضعیت انحصار را بغرنجتر کرده است:
۱. ادغام و تملکهای عمودی: ادغام عمودی به معنای ادغام بنگاههایی است که در دو سطح مختلف از زنجیره ارزش یک صنعت واقع شدهاند. فیلیمو و نماوا توانستهاند به عرصه تولید محتوای ایرانی درجه الف و الفویژه وارد شوند و علاوه بر انحصار در توزیع، انحصار در تولید را نیز بدست آورند.
۲. رقیبهمکاری بین نماوا و فیلیمو: رقیبهمکاری یا همرقابتی (coopetiton) وضعیتی است که در آن، بنگاههای رقیب به همکاری با یکدیگر نیز میپردازند. در وضعیت انحصارچندقطبی، اگر قطبهای انحصارگر با یکدیگر رقیبهمکار باشند، میتوانند انحصار قدرتمندتری ایجاد کنند. برخی شایعات در مورد همکاری مشترک این دو پلتفرم برای ساخت آثاری بسیار گرانقیمت در آینده، میتواند نشانه بروز این وضعیت باشد.
۳. نقض فاحش بیطرفی شبکه: بیطرفی شبکه (net neutrality) سیاستی است که اخیرا از جانب برخی نهادهای تنظیمگر در دنیا برای اهداف مختلفی از جمله مقابله با انحصارهای پیچیده، دنبال میشود. بر طبق این رویکرد، ispها و اپراتورهای موبایلدیتا باید با همه انواع دادههای اینترنتی به یک صورت برخورد کنند و مجاز نیستند که در مورد سایتها و پلتفرمها تبعیض قائل شوند. همکاری ویژه ارائهدهندگان اینترنت (اعم از adsl و موبایلدیتا) با چند vod خاص، مصداق بارز نقض بیطرفی شبکه است و میتواند انحصار مضاعفی ایجاد کند. آنچه امروز شاهدیم همکاری ویژه ایرانسل و فیلیمو، مالکیت واحد شاتل و نماوا و همکاری ویژه روبیکا (به نمایندگی از اینترنت همراه اول و ایرانسل) با نماوا است، که هر سه مصداق بارز نقض بیطرفی شبکه است و سبب تشدید وضعیت انحصار میگردد. البته در کشور ما قانونی در زمینه بیطرفی شبکه وجود ندارد و لذا نمیتوان این اقدامات را غیرقانونی نامید.
ج:
قدرتمند شدن این دو vod سبب شده که صداوسیما و نهادهای حاکمیتی و شبه حاکمیتی دیگر، از بازار تولید و توزیع محتوای درجه الف و الفویژه به آرامی کنار گذاشته شوند. علت این امر را میتوان در سه نکته جستجو کرد:
۱. بودجه تولید محتوای این پلتفرمها و دستمزدی که به عوامل تولید و هنرمندان میپردازند، در مقایسه با ارقام پرداختی صداوسیما (خصوصا با بودجه انقباضی سالهای اخیر، فربهشدن سازمانی و مدیریت ناکارآمد آن) بسیار بیشتر است.
۲. خطوط قرمز محتوایی کمتر این پلتفرمها در مقایسه با صداوسیما، سبب اقبال تولیدکنندگان به آنها میشود.
۳. برخی هنرمندان برای حفظ ژست اپوزیسیون بودن خود، از همکاری با صداوسیما پرهیز میکنند ولی در این پلتفرمها چنین مانعی وجود ندارد.
✅ @karkhone
الف:
در روزهای گذشته، فیلیمو برای دومین سال متوالی گزارش عملکرد سالانه خود را منتشر کرد. نکات موجود در این گزارش (که عیان شدن بخش دیگری از نوک کوه یخ بود) سبب ابراز نگرانیهای مختلفی از سوی فعالان فرهنگی گردید. متاسفانه آمار دقیقی از فعالیت vodها وجود ندارد و شاید بتوان این گزارش و گزارش سال قبل فیلیمو را از معدود آمار و ارقام منتشر شده در این زمینه دانست. هرچند گزارش فیلیمو برای افراد مطلع این عرصه نکته شگفتانگیزی نداشت، اما شاهد دیگری برای اثبات آنچه از مدتها قبل هشدار داده میشد، فراهم کرد. اما چه چیزی در حال وقوع است؟
ب:
بررسی روند توسعه بازار vodها در سالهای اخیر، نشان میدهد که یک الیگوپولی (انحصار چندقطبی) قدرتمند در این بازار شکل گرفته است و رسانههایی همچون فیلیمو و نماوا حاکمان بلامنازع این بازار شدهاند. در کنار "انحصار در عرصه توزیع" چند اتفاق دیگر نیز به وقوع پیوسته که وضعیت انحصار را بغرنجتر کرده است:
۱. ادغام و تملکهای عمودی: ادغام عمودی به معنای ادغام بنگاههایی است که در دو سطح مختلف از زنجیره ارزش یک صنعت واقع شدهاند. فیلیمو و نماوا توانستهاند به عرصه تولید محتوای ایرانی درجه الف و الفویژه وارد شوند و علاوه بر انحصار در توزیع، انحصار در تولید را نیز بدست آورند.
۲. رقیبهمکاری بین نماوا و فیلیمو: رقیبهمکاری یا همرقابتی (coopetiton) وضعیتی است که در آن، بنگاههای رقیب به همکاری با یکدیگر نیز میپردازند. در وضعیت انحصارچندقطبی، اگر قطبهای انحصارگر با یکدیگر رقیبهمکار باشند، میتوانند انحصار قدرتمندتری ایجاد کنند. برخی شایعات در مورد همکاری مشترک این دو پلتفرم برای ساخت آثاری بسیار گرانقیمت در آینده، میتواند نشانه بروز این وضعیت باشد.
۳. نقض فاحش بیطرفی شبکه: بیطرفی شبکه (net neutrality) سیاستی است که اخیرا از جانب برخی نهادهای تنظیمگر در دنیا برای اهداف مختلفی از جمله مقابله با انحصارهای پیچیده، دنبال میشود. بر طبق این رویکرد، ispها و اپراتورهای موبایلدیتا باید با همه انواع دادههای اینترنتی به یک صورت برخورد کنند و مجاز نیستند که در مورد سایتها و پلتفرمها تبعیض قائل شوند. همکاری ویژه ارائهدهندگان اینترنت (اعم از adsl و موبایلدیتا) با چند vod خاص، مصداق بارز نقض بیطرفی شبکه است و میتواند انحصار مضاعفی ایجاد کند. آنچه امروز شاهدیم همکاری ویژه ایرانسل و فیلیمو، مالکیت واحد شاتل و نماوا و همکاری ویژه روبیکا (به نمایندگی از اینترنت همراه اول و ایرانسل) با نماوا است، که هر سه مصداق بارز نقض بیطرفی شبکه است و سبب تشدید وضعیت انحصار میگردد. البته در کشور ما قانونی در زمینه بیطرفی شبکه وجود ندارد و لذا نمیتوان این اقدامات را غیرقانونی نامید.
ج:
قدرتمند شدن این دو vod سبب شده که صداوسیما و نهادهای حاکمیتی و شبه حاکمیتی دیگر، از بازار تولید و توزیع محتوای درجه الف و الفویژه به آرامی کنار گذاشته شوند. علت این امر را میتوان در سه نکته جستجو کرد:
۱. بودجه تولید محتوای این پلتفرمها و دستمزدی که به عوامل تولید و هنرمندان میپردازند، در مقایسه با ارقام پرداختی صداوسیما (خصوصا با بودجه انقباضی سالهای اخیر، فربهشدن سازمانی و مدیریت ناکارآمد آن) بسیار بیشتر است.
۲. خطوط قرمز محتوایی کمتر این پلتفرمها در مقایسه با صداوسیما، سبب اقبال تولیدکنندگان به آنها میشود.
۳. برخی هنرمندان برای حفظ ژست اپوزیسیون بودن خود، از همکاری با صداوسیما پرهیز میکنند ولی در این پلتفرمها چنین مانعی وجود ندارد.
✅ @karkhone