الگوی مدیریتی نیازمند
| علی اصغرسعیدی؛ پژوهشگر تاریخ شفاهی
مطالعه زندگی مدیریتی رضانیازمند برای ردههای مختلف مدیران مفید است. اولاً، چون مدیریت را از مدیریت فنی کارخانه آغاز کرد فهمید اگر بخواهید کارخانه را بچرخانید باید بتوانید هر سوال فنی کارگران را جواب دهید.
او میگفت بیشتر مدیران فنی کارخانهها از ترس سوالات کارگران خودشان را در دفترشان حبس میکنند.
الگوی دیگری که مدیران رده بالا میتوانند از الگوی مدیریتی او بگیرند استفاده از مشاور باتجربه در همان صنعت است.
در مس سرچشمه و سازمان گسترش از بهترین مشاوران استفاده میکرد، حتی مشاوران خارجی. او معتقد بود هرچه مشاور دانشش از مدیر بیشتر باشد، نشان از چشمانداز و دید بالاتر مدیر دارد.
الگوی دیگری که میتوان از زندگی دکتر نیازمند اخذ کرد تغییر رفتار و ذهنیت دستگاه بوروکراسی است، بوروکراسی در هر نوعش با تکنوکراسی سرستیز دارد.
بوروکراسی دولتی گمان میکند با گسترش بخش خصوصی و سایر بخشهای غیردولتی اقتدارش را از دست میدهد.
تمرکزگرایی قدرت تولید میکند و توزیع آن برای بوروکراسی عذابآور است، از اینرو سازمانهای دولتی راضی نیستند بخش خصوصی وظایف آنها را انجام دهد.
نیازمند به کارمندانش میگفت هرچقدر صاحبان صنایع و معادن پولدارتر بشوند ما باید خوشحالتر شویم.
باید کاری کنیم که کارمندان کاغذبازی را کنار بگذارند و مثل ما تکنوکراتها کارخانه بازی کنند. باید وضع را چنان عوض میکردم که وقتی کسی برای گرفتن مجوز مراجعه میکند مدیر کشوی میزش را بکشد و مجوز صادرشده را به او بدهد نه اینکه از متقاضی بخواهد چیزی درون کشوی او بگذارد.
رضا نیازمند بهویژه به «جسارت» نزد مدیران برای اجرای برنامهها سفارش میکرد. وقتی از ایشان پرسیدم چطور میتوان جسارت داشت، گفت هرچقدر مدیر درستکارتر باشد جسارتش بیشتر خواهد بود.
ویژگی دیگری که او موکداً سفارش میکرد این بود که هر مدیری باید به مدیران مافوقش هر زمان که بخواهد دسترسی داشته باشد. ویژگی دیگری که مدیران میتوانند از او الگو بگیرند بازاندیشیاش در تمام طول زندگی بود.
او به نقد برنامههای گذشته نیز میپرداخت، بهویژه گلایه خود را از مقاماتی که باعث توقف برنامههای صنعتی کردن ایران در دهه ۴۰ شدند پنهان نمیکرد. به تدریج ضعفهایش را برطرف میکرد و همین یکی از رموز موفقیتش بود.
✅ @karkhone
| علی اصغرسعیدی؛ پژوهشگر تاریخ شفاهی
مطالعه زندگی مدیریتی رضانیازمند برای ردههای مختلف مدیران مفید است. اولاً، چون مدیریت را از مدیریت فنی کارخانه آغاز کرد فهمید اگر بخواهید کارخانه را بچرخانید باید بتوانید هر سوال فنی کارگران را جواب دهید.
او میگفت بیشتر مدیران فنی کارخانهها از ترس سوالات کارگران خودشان را در دفترشان حبس میکنند.
الگوی دیگری که مدیران رده بالا میتوانند از الگوی مدیریتی او بگیرند استفاده از مشاور باتجربه در همان صنعت است.
در مس سرچشمه و سازمان گسترش از بهترین مشاوران استفاده میکرد، حتی مشاوران خارجی. او معتقد بود هرچه مشاور دانشش از مدیر بیشتر باشد، نشان از چشمانداز و دید بالاتر مدیر دارد.
الگوی دیگری که میتوان از زندگی دکتر نیازمند اخذ کرد تغییر رفتار و ذهنیت دستگاه بوروکراسی است، بوروکراسی در هر نوعش با تکنوکراسی سرستیز دارد.
بوروکراسی دولتی گمان میکند با گسترش بخش خصوصی و سایر بخشهای غیردولتی اقتدارش را از دست میدهد.
تمرکزگرایی قدرت تولید میکند و توزیع آن برای بوروکراسی عذابآور است، از اینرو سازمانهای دولتی راضی نیستند بخش خصوصی وظایف آنها را انجام دهد.
نیازمند به کارمندانش میگفت هرچقدر صاحبان صنایع و معادن پولدارتر بشوند ما باید خوشحالتر شویم.
باید کاری کنیم که کارمندان کاغذبازی را کنار بگذارند و مثل ما تکنوکراتها کارخانه بازی کنند. باید وضع را چنان عوض میکردم که وقتی کسی برای گرفتن مجوز مراجعه میکند مدیر کشوی میزش را بکشد و مجوز صادرشده را به او بدهد نه اینکه از متقاضی بخواهد چیزی درون کشوی او بگذارد.
رضا نیازمند بهویژه به «جسارت» نزد مدیران برای اجرای برنامهها سفارش میکرد. وقتی از ایشان پرسیدم چطور میتوان جسارت داشت، گفت هرچقدر مدیر درستکارتر باشد جسارتش بیشتر خواهد بود.
ویژگی دیگری که او موکداً سفارش میکرد این بود که هر مدیری باید به مدیران مافوقش هر زمان که بخواهد دسترسی داشته باشد. ویژگی دیگری که مدیران میتوانند از او الگو بگیرند بازاندیشیاش در تمام طول زندگی بود.
او به نقد برنامههای گذشته نیز میپرداخت، بهویژه گلایه خود را از مقاماتی که باعث توقف برنامههای صنعتی کردن ایران در دهه ۴۰ شدند پنهان نمیکرد. به تدریج ضعفهایش را برطرف میکرد و همین یکی از رموز موفقیتش بود.
✅ @karkhone
نفوذ روسيه در اركان حكومت ايران؛ ایران زخمی و اسیر روسیه
| احمد جلال پور
فرض کنید ایرانیان همانطور که رشید پور به ظریف گفت بخواهند مثل دیگر مردمان دنیا راحت زندگی کنند. نفت و گاز و دیگر اقلام به همه جای دنیا صادر کنند و با اقتصاد آزاد و رفاه و آسایش، مردم در رفاه و بی دغدغه باشند. چه می شود؟ مثل مالزی ، کره ، تایوان دبی، قطر و..؟
دیگر نه با لبنان نه با یمن نه سوریه نه اسرائیل نه عربستان و دیگر جاها کاری نداشته باشند و در آنجا هزینه نکنند…
یک کشور بی دردسر. بنابراین کشوری هم طبیعتا با ایران کاری ندارد تا آن را تحریم کند یا بخواهد در آن اختلال ایجاد کند.
خب! شرکت های بزرگ ژاپنی و اروپایی با سرمایه گذاری و دادن تکنولوژی به ایران مشکلی نخواهند داشت و ایران می تواند (با توجه به وجود انرژی ارزان و نیروی کار) به قطب تولید نفت و گاز و انرژی الکتریکی و برق خورشیدی تبدیل شود و انرژِی الکتریکی منطقه و همچنین گاز اروپا و نفت ژاپن را تامین کند و با اینکار رفاه ایرانیان افزایش و اشتغال تضمین و روابط با همسایگان بهبود می یابد. مردم با اخلاق تر و با ایمان تر خواهند شد. دین و دنیای مردم تامین خواهد شد!!
مشکل کجاست!؟ چرا اینطور نشد!؟ چرا به قول ظریف ما انتخاب کردیم طور دیگری زندگی کنیم!؟ زندگی در درد و رنج و فلاکت و دغدغه!؟ اصولا ما کیست که برای ایرانیان تصمیم گرفته!؟
ما!؟ همان کشور روسیه است!
کشور روسیه فقط سه چیز برای فروش دارد. گاز، نفت و سلاح. چنانچه ایران به شرایطی که گفتیم برسد دیگر آن سه را چگونه به راحتی و قیمت بالا بفروشد!!؟
در اکثر جنگ ها و نزاع های منطقه ای مثل یمن – سوریه – لبنان – فلسطین – عراق- افغانستان – لیبی و .. ایران حضور دارد و با مصرف پول و اعتبار و سرمایه انسانی خود (و البته به بهانه اسلام واقعی یا حمایت از شیعه ها يا دفاع از حرم و…) در آتش آن نزاع ها می دمد. تقریبا تمامی سلاح هایی که در این نزاع ها مصرف میشوند، روسی هستند. (به روایتی تعداد کلاشینکوف های داخل یمن از تعداد مردم آن بیشتر است!) پس اگر ایران سر به راه باشد این فروش بالای سلاح در کجا صورت بگیرد !؟
اروپا و ژاپن دو مصرف کننده بزرگ گاز و نفت هستند که عمدتا از روسیه تهیه می شود. دیدیم با الحاق غیرقانونی بخشی از اکراین به روسیه، اروپا خواست روسیه را تحریم کند اما یاد سرمای زمستان و نیاز به گاز روسیه افتاد، لذا بی خیال شد!
اگر ایران کشور بی دردسری بشود و یک لوله گاز مستقیما به اروپا برود و گاز و نفت آن تامین شود، دیگر اروپا و همینطور ژاپن و کره و بقیه نقاط دنیا دلیلی ندارد به روسیه باج بدهند! فروش سلاح و نفت و گاز روسیه که پایین بیاید دیگر ابرقدرت نیست و باید سر براه شود!
لذا به نظر می رسد آبادانی و توسعه و پیشرفت ایران مانع توسعه طلبی و ابرقدرتی روسیه است. لذا روسیه در یک برنامه بلند مدت، به تدریج با نفوذ در ارکان حکومت اسلامی ایران و نقاط تصمیم گیری، همانطور که شعار مرگ بر روسیه را حذف کرد، و ما را به خود وابسته تر کرد، در آینده هم مانع بهبود روابط ایران با جهان خواهد شد.
سخنان افرادی که غرب ستیز هستند و نگاه به شرق دارند و مانع بهبود روابط ایران با جهان می شوند و بدنبال تشدید تعصب مذهبی و دعوای شیعه و سنی هستند، یا دم از نابود کردن آمریکا و متحدانش میزنند، به تحریم ها سلام می کنند و در موقع بخصوص موشک هوا می کنند!! و سفارت تصرف می کنند و … حرف خودشان نیست و از مسکو دیکته می شود!
کاش با بالا رفتن آگاهی مردم ایران, به این استعمار کثیف پایان داده شود!
✅ @karkhone
| احمد جلال پور
فرض کنید ایرانیان همانطور که رشید پور به ظریف گفت بخواهند مثل دیگر مردمان دنیا راحت زندگی کنند. نفت و گاز و دیگر اقلام به همه جای دنیا صادر کنند و با اقتصاد آزاد و رفاه و آسایش، مردم در رفاه و بی دغدغه باشند. چه می شود؟ مثل مالزی ، کره ، تایوان دبی، قطر و..؟
دیگر نه با لبنان نه با یمن نه سوریه نه اسرائیل نه عربستان و دیگر جاها کاری نداشته باشند و در آنجا هزینه نکنند…
یک کشور بی دردسر. بنابراین کشوری هم طبیعتا با ایران کاری ندارد تا آن را تحریم کند یا بخواهد در آن اختلال ایجاد کند.
خب! شرکت های بزرگ ژاپنی و اروپایی با سرمایه گذاری و دادن تکنولوژی به ایران مشکلی نخواهند داشت و ایران می تواند (با توجه به وجود انرژی ارزان و نیروی کار) به قطب تولید نفت و گاز و انرژی الکتریکی و برق خورشیدی تبدیل شود و انرژِی الکتریکی منطقه و همچنین گاز اروپا و نفت ژاپن را تامین کند و با اینکار رفاه ایرانیان افزایش و اشتغال تضمین و روابط با همسایگان بهبود می یابد. مردم با اخلاق تر و با ایمان تر خواهند شد. دین و دنیای مردم تامین خواهد شد!!
مشکل کجاست!؟ چرا اینطور نشد!؟ چرا به قول ظریف ما انتخاب کردیم طور دیگری زندگی کنیم!؟ زندگی در درد و رنج و فلاکت و دغدغه!؟ اصولا ما کیست که برای ایرانیان تصمیم گرفته!؟
ما!؟ همان کشور روسیه است!
کشور روسیه فقط سه چیز برای فروش دارد. گاز، نفت و سلاح. چنانچه ایران به شرایطی که گفتیم برسد دیگر آن سه را چگونه به راحتی و قیمت بالا بفروشد!!؟
در اکثر جنگ ها و نزاع های منطقه ای مثل یمن – سوریه – لبنان – فلسطین – عراق- افغانستان – لیبی و .. ایران حضور دارد و با مصرف پول و اعتبار و سرمایه انسانی خود (و البته به بهانه اسلام واقعی یا حمایت از شیعه ها يا دفاع از حرم و…) در آتش آن نزاع ها می دمد. تقریبا تمامی سلاح هایی که در این نزاع ها مصرف میشوند، روسی هستند. (به روایتی تعداد کلاشینکوف های داخل یمن از تعداد مردم آن بیشتر است!) پس اگر ایران سر به راه باشد این فروش بالای سلاح در کجا صورت بگیرد !؟
اروپا و ژاپن دو مصرف کننده بزرگ گاز و نفت هستند که عمدتا از روسیه تهیه می شود. دیدیم با الحاق غیرقانونی بخشی از اکراین به روسیه، اروپا خواست روسیه را تحریم کند اما یاد سرمای زمستان و نیاز به گاز روسیه افتاد، لذا بی خیال شد!
اگر ایران کشور بی دردسری بشود و یک لوله گاز مستقیما به اروپا برود و گاز و نفت آن تامین شود، دیگر اروپا و همینطور ژاپن و کره و بقیه نقاط دنیا دلیلی ندارد به روسیه باج بدهند! فروش سلاح و نفت و گاز روسیه که پایین بیاید دیگر ابرقدرت نیست و باید سر براه شود!
لذا به نظر می رسد آبادانی و توسعه و پیشرفت ایران مانع توسعه طلبی و ابرقدرتی روسیه است. لذا روسیه در یک برنامه بلند مدت، به تدریج با نفوذ در ارکان حکومت اسلامی ایران و نقاط تصمیم گیری، همانطور که شعار مرگ بر روسیه را حذف کرد، و ما را به خود وابسته تر کرد، در آینده هم مانع بهبود روابط ایران با جهان خواهد شد.
سخنان افرادی که غرب ستیز هستند و نگاه به شرق دارند و مانع بهبود روابط ایران با جهان می شوند و بدنبال تشدید تعصب مذهبی و دعوای شیعه و سنی هستند، یا دم از نابود کردن آمریکا و متحدانش میزنند، به تحریم ها سلام می کنند و در موقع بخصوص موشک هوا می کنند!! و سفارت تصرف می کنند و … حرف خودشان نیست و از مسکو دیکته می شود!
کاش با بالا رفتن آگاهی مردم ایران, به این استعمار کثیف پایان داده شود!
✅ @karkhone
اقتصاد مأموریتمحور (بخش اول)
ماریانا مازوکاتو، مشاور اقتصادی کمیسیون اروپا، و نویسندهی کتاب مشهور دولت نوآفرین، ایدهی تحولآفرین دیگری را در کتاب جدیدش «اقتصاد مأموریتمحور» (Mission Economy) مطرح کرده و خوانندگان را به بازاندیشی دربارهی بازیگران فرآیند «نوآفرینی» فراخوانده است. او این بار به سراغ پروژهی فضایی «آپولو» رفته است تا با استخراج درسهایی گرانبار از این چرخشگاه تاریخی، انگارههای رایجی که نسبت به فرآیند نوآفرینی فناورانه در ذهنمان نقش بسته است را بر هم بزند.
آپولو، پروژهی بلندپروازانهی دولت آمریکا در بحبوبهی جنگ سرد بود که با فرستادن و فرود آوردن انسان بر روی کرهی ماه، ضرب شستش را به شوروی نشان داد. اهمیت این پروژه تنها به خاطر ارسال انسان به سوی ماه نبود. پروژهی آپولو دانش و تکنولوژیهایی را پدید آورد که به توسعهی سایر بخشهای اقتصاد نیرو بخشید. به عنوان مثال، تکنولوژی لازم برای پردازش اطلاعات در فضاپیمای آپولو، شالودهی تکنولوژی «نرمافزار» را بنیان گذاشت؛ همچنین دانش مدیریتی نوینی از دل این پروژه بیرون آمد که شرکت هواپیماسازی بوئینگ با الگوبرداری از این دانش، توانست نخستین ابرهواپیمای دنیا به نام بوئینگ ۷۴۷ را پدید آورد.
در ادبیات اقتصادی، این پدیده را «اثر سرریز» (Spillover) میگویند؛ بدین معنا که آفرینش یک تکنولوژی میتواند زمینهی پیدایش تکنولوژیهای بیشتر و بهتر را فراهم سازد. اشخاص و کسبوکارهای نوآفرین با بهرهبرداری از تکنولوژیهای موجود، تکنولوژیهای بیشتر و بهتری را پدید میآورند. بر همین اساس، دانش و تکنولوژیهای نهفته در فضاپیمای آپولو نیز نیروبخش نوآوریهای فناورانه در سایر بخشهای اقتصاد شد.
نکتهی جالبی که در پروژهی آپولو قرار دارد، ساختار مدیریتی منحصربفرد آن است. برخلاف تصور رایج، پروژهی آپولو یک پروژهی «متمرکز» و «بروکراتیک» نبود. دلیلی ندارد که تصور کنیم یک پروژهی تحت راهبری دولت، همیشه به طور متمرکز و بروکراتیک اداره میشود. پروژهی آپولو و هدایتگر آن، سازمان ناسا، این انگارهی کلیشهای را هم بر میزند که سازمانهای عمومی همیشه و همهجا متمرکز و بروکراتیک عمل میکنند. نخست آنکه سازمان ناسا در برابر حاکمیت مرکزی از خودمختاری و انعطافپذیری نسبی برخوردار بود. این سازمان میتوانست بدون کسب اجازه از مقامات بالا، برنامههای پژوهشی مورد نظرش را کلید زند و با هر کسبوکاری که آن را مناسب مییافت، قراردادهایی برای تأمین تجهیزات فضایی منعقد کند. حتی سطح بودجهی پروژهی آپولو بیش از آنکه تحت امر مقامات بلندپایهی دولتی باشد، تحت تأثیر مدیر سازمان ناسا (جیمز وب) قرار داشت؛ او پرزیدنت کِندی را متقاعد کرد که برای کامیابی پروژهی آپولو، لازم است که بودجهی پروژه دو برابر شود.
علاوه بر آن، ساختار پروژهی آپولو نیز از عدم تمرکز نسبی برخوردار بود. مدیران بلندپایهی ناسا اهداف کلّی پروژه را مشخص میکردند، اما چگونگی دستیابی به این اهداف به اشخاص و نهادهای دستاندرکارِ پروژه واگذار شده بود. این سیاست بستر مساعدی فراهم میکرد تا دستاندرکاران پروژه، مستقل از دستورات یک مرکز فرماندهی، راهکارهای نوآورانهای برای تحقق اهداف پروژه پیدا کنند. در این بین، مدیران بلندپایه تنها سعی میکردند که رهنمود دهندهی مجریان پروژه باشند. همچنین، سازمان ناسا در تولید و تأمین تجهیزات فضاپیمای آپولو همکاری گستردهای با بخش خصوصی و بخش غیرانتفاعی (مراکز پژوهشی غیرانتفاعی) ترتیب داده بود. همهی این موارد دلالت بر این امر دارند که پروژهی آپولو یک سرمایهگذاری نامتمرکزِ عمومی - خصوصی بوده است.
همانطور که اشاره کردیم، پروژهی آپولو اثرات سرریز چشمگیری در پیشرفتهای فناورانه داشت. احتمالاً یکی از مهمترین آنها پیدایش موج کوچکسازی حجم کامپیوترهای آن زمان در صنعت رایانه بود، و نیروی محرّکهی این موج هم نیاز ناسا به رایانهی راهنمایی بود که قابلیت جایگذاری در سفینهی کوچک ماهنشین آپولو را داشته باشد. سازمان ناسا برای تولید آن با پژوهشگاه غیرانتفاعی دریپر در مؤسسهی تکنولوژی ماساچوست قراردادی منعقد کرد. این پژوهشگاه نیز برای توسعهی رایانهای که بتواند کارش را به خوبی انجام دهد، به سراغ تکنولوژی نوظهور آن زمان به نام مدارهای یکپارچه رفت. پژوهشگاه دریپر ۶۰ درصدِ مجموع مدارهای یکپارچهای که در آمریکا تولید شده بود را خریداری کرد تا نوآوریاش را محقق سازد.
چنین حجم عظیمی از خرید مدارهای یکپارچه، رونقبخش صنعت مدار یکپارچهی آمریکا شد، مقیاس تولید صنعت را گسترش داد، آن را به صرفهجویی ناشی از مقیاس رساند و در نتیجه هزینهی مدارهای یکپارچه رو به کاهش گذاشت. مدارهای یکپارچه شالودهی صنعت رایانه را شکل میدهند، و شکوفایی این تکنولوژی مرهون پروژهی آپولو و سیاست خرید دولتیِ مدارهای یکپارچه بوده است.
✅ @karkhone
ماریانا مازوکاتو، مشاور اقتصادی کمیسیون اروپا، و نویسندهی کتاب مشهور دولت نوآفرین، ایدهی تحولآفرین دیگری را در کتاب جدیدش «اقتصاد مأموریتمحور» (Mission Economy) مطرح کرده و خوانندگان را به بازاندیشی دربارهی بازیگران فرآیند «نوآفرینی» فراخوانده است. او این بار به سراغ پروژهی فضایی «آپولو» رفته است تا با استخراج درسهایی گرانبار از این چرخشگاه تاریخی، انگارههای رایجی که نسبت به فرآیند نوآفرینی فناورانه در ذهنمان نقش بسته است را بر هم بزند.
آپولو، پروژهی بلندپروازانهی دولت آمریکا در بحبوبهی جنگ سرد بود که با فرستادن و فرود آوردن انسان بر روی کرهی ماه، ضرب شستش را به شوروی نشان داد. اهمیت این پروژه تنها به خاطر ارسال انسان به سوی ماه نبود. پروژهی آپولو دانش و تکنولوژیهایی را پدید آورد که به توسعهی سایر بخشهای اقتصاد نیرو بخشید. به عنوان مثال، تکنولوژی لازم برای پردازش اطلاعات در فضاپیمای آپولو، شالودهی تکنولوژی «نرمافزار» را بنیان گذاشت؛ همچنین دانش مدیریتی نوینی از دل این پروژه بیرون آمد که شرکت هواپیماسازی بوئینگ با الگوبرداری از این دانش، توانست نخستین ابرهواپیمای دنیا به نام بوئینگ ۷۴۷ را پدید آورد.
در ادبیات اقتصادی، این پدیده را «اثر سرریز» (Spillover) میگویند؛ بدین معنا که آفرینش یک تکنولوژی میتواند زمینهی پیدایش تکنولوژیهای بیشتر و بهتر را فراهم سازد. اشخاص و کسبوکارهای نوآفرین با بهرهبرداری از تکنولوژیهای موجود، تکنولوژیهای بیشتر و بهتری را پدید میآورند. بر همین اساس، دانش و تکنولوژیهای نهفته در فضاپیمای آپولو نیز نیروبخش نوآوریهای فناورانه در سایر بخشهای اقتصاد شد.
نکتهی جالبی که در پروژهی آپولو قرار دارد، ساختار مدیریتی منحصربفرد آن است. برخلاف تصور رایج، پروژهی آپولو یک پروژهی «متمرکز» و «بروکراتیک» نبود. دلیلی ندارد که تصور کنیم یک پروژهی تحت راهبری دولت، همیشه به طور متمرکز و بروکراتیک اداره میشود. پروژهی آپولو و هدایتگر آن، سازمان ناسا، این انگارهی کلیشهای را هم بر میزند که سازمانهای عمومی همیشه و همهجا متمرکز و بروکراتیک عمل میکنند. نخست آنکه سازمان ناسا در برابر حاکمیت مرکزی از خودمختاری و انعطافپذیری نسبی برخوردار بود. این سازمان میتوانست بدون کسب اجازه از مقامات بالا، برنامههای پژوهشی مورد نظرش را کلید زند و با هر کسبوکاری که آن را مناسب مییافت، قراردادهایی برای تأمین تجهیزات فضایی منعقد کند. حتی سطح بودجهی پروژهی آپولو بیش از آنکه تحت امر مقامات بلندپایهی دولتی باشد، تحت تأثیر مدیر سازمان ناسا (جیمز وب) قرار داشت؛ او پرزیدنت کِندی را متقاعد کرد که برای کامیابی پروژهی آپولو، لازم است که بودجهی پروژه دو برابر شود.
علاوه بر آن، ساختار پروژهی آپولو نیز از عدم تمرکز نسبی برخوردار بود. مدیران بلندپایهی ناسا اهداف کلّی پروژه را مشخص میکردند، اما چگونگی دستیابی به این اهداف به اشخاص و نهادهای دستاندرکارِ پروژه واگذار شده بود. این سیاست بستر مساعدی فراهم میکرد تا دستاندرکاران پروژه، مستقل از دستورات یک مرکز فرماندهی، راهکارهای نوآورانهای برای تحقق اهداف پروژه پیدا کنند. در این بین، مدیران بلندپایه تنها سعی میکردند که رهنمود دهندهی مجریان پروژه باشند. همچنین، سازمان ناسا در تولید و تأمین تجهیزات فضاپیمای آپولو همکاری گستردهای با بخش خصوصی و بخش غیرانتفاعی (مراکز پژوهشی غیرانتفاعی) ترتیب داده بود. همهی این موارد دلالت بر این امر دارند که پروژهی آپولو یک سرمایهگذاری نامتمرکزِ عمومی - خصوصی بوده است.
همانطور که اشاره کردیم، پروژهی آپولو اثرات سرریز چشمگیری در پیشرفتهای فناورانه داشت. احتمالاً یکی از مهمترین آنها پیدایش موج کوچکسازی حجم کامپیوترهای آن زمان در صنعت رایانه بود، و نیروی محرّکهی این موج هم نیاز ناسا به رایانهی راهنمایی بود که قابلیت جایگذاری در سفینهی کوچک ماهنشین آپولو را داشته باشد. سازمان ناسا برای تولید آن با پژوهشگاه غیرانتفاعی دریپر در مؤسسهی تکنولوژی ماساچوست قراردادی منعقد کرد. این پژوهشگاه نیز برای توسعهی رایانهای که بتواند کارش را به خوبی انجام دهد، به سراغ تکنولوژی نوظهور آن زمان به نام مدارهای یکپارچه رفت. پژوهشگاه دریپر ۶۰ درصدِ مجموع مدارهای یکپارچهای که در آمریکا تولید شده بود را خریداری کرد تا نوآوریاش را محقق سازد.
چنین حجم عظیمی از خرید مدارهای یکپارچه، رونقبخش صنعت مدار یکپارچهی آمریکا شد، مقیاس تولید صنعت را گسترش داد، آن را به صرفهجویی ناشی از مقیاس رساند و در نتیجه هزینهی مدارهای یکپارچه رو به کاهش گذاشت. مدارهای یکپارچه شالودهی صنعت رایانه را شکل میدهند، و شکوفایی این تکنولوژی مرهون پروژهی آپولو و سیاست خرید دولتیِ مدارهای یکپارچه بوده است.
✅ @karkhone
Marianamazzucato
Mission Economy
Economics - Innovation - Inclusive Growth - Public Purpose | Mariana Mazzucato
ساکورای ژاپن و بهار نارنج ایران و یک حسرت بزرگ!
| محمدرضا اسلامی
در زبان ژاپنی به شکوفه های گیلاس می گویند ساکورا. چندی پیش در اخبار ژاپنی ها آمده بود که زودرسترین فصل روییدن شکوفه گیلاس (ساکورا) در ژاپن در ۱۲۰۰ سال گذشته بی سابقه بوده است. دانشمندانِ ژاپنی می گویند، فصلِ شکوفه گیلاس امسال زودتر از همیشه فرا رسیده است. در ۱۲۰۰ سالی که زمان به شکوفه نشستن درختهای گیلاس در ژاپن ثبت شده، این نشانه سنتی بهار هیچوقت اینقدر زود فرا نرسیده بود.
به نظرتان این خبر یک جایش ایراد ندارد؟ یک بار دیگر این خبر را بخوانید؟ 1200 سال گذشته؟؟!!
واقعیت آن است که به شکوفه نشستن درختهای گیلاس در کیوتو از سال ۸۱۲ میلادی در اَسنادِ دربارِ امپراتوری ژاپن ثبت شده است. یعنی از 1200 سال پیش به این سو، همه ساله روزِ شروعِ ساکورا در ژاپن به شکل مکتوب ثبت و ضبط می شده است.
حالا این را مقایسه کنید با رخداد دوم؛ عید امسال، شروعِ زودهنگامِ عطر بهار نارنج در کوچه های شیراز، باعث تعجب خیلی ها شد. همه ساله، سمفونیِ شکوفه ها اردیبهشت ماه رخ می داد و هوایِ اردیبهشت، هوایِ بهشت می شد. اما امسال، روزهای دوم یا سوم فروردین عطرِ بهار نارنج همه جا پخش شد. آیا ما از تاریخ 1200 سال گذشته بهار نارنج خبر داریم؟ از خیر آن بگذریم. حتی خبر نداریم 700 سال پیش در همان شیراز، حافظ دقیقا در چه سالی متولد شده؟ و در چه سالی مُرده؟ معلمان حافظ چه کسانی بوده اند؟ با که ازدواج کرده؟ فرزندانش چطور بوده اند؟ هیچ! ما هیچ از حافظ نمی دانیم بجز «اطلاعاتی مبهم و کلی». «بجز غزلیات» هر آنچه از حافظ داریم مُشتی اطلاعاتِ حدودی و کلی است.
نکته حیرت انگیز دوم: دانشگاه کانسای مطالعه ای کرده و گزارش داده که "برند ساکورا" باعث درآمد گردشگری سیصدمیلیارد ین یا 2.7 میلیارد دلاری برای ژاپن میشود. در ایام ساکورا شاهد 63 میلیون سفر (جابجايي) و ورود 11 میلیون توریست خارجی برای مشاهده این رخداد هستیم .برای اینکه دردناک بودن این عدد را بهتر درک کنیم کل سود خالص هلدینگ معظم پاناسونیک با سیصد هزار کارمند در بهترین سال ها حدود 2.7 میلیارد دلار است.
تحلیل و تجویز راهبردی:
به دلایل مختلف ما در ثبت و ضبط تاریخ، آمار و رخدادها مشکل داشته ایم و از این فرهنگ شفاهی نیز آسیب دیده ایم. ما دهها شرکت موفق و کارآفرین الهام بخش، صدها گیاه دارویی، صدها جاذبه گردشگری و هزاران داستان تاریخی داریم اما در مستندسازی و معرفی جهانی آن و از آن مهم تر تبدیل آن به کسب وکارهای تولیدکننده ثروت، چقدر موفق بوده ایم؟
ژاپنی ها مردمانی آرام دارند. اما ساکورا در کشورِ سکوت و صنعت، با سروصدایِ تبلیغاتی بسیار می آید و براحتی هم نمی رود! چرا براحتی نمی رود؟ چون جغرافیایِ ژاپن به گونه ای است که مجموعه ای از جزایر باریک در امتداد گستردۀ شمال به جنوب قرار گرفته اند و مثلا وقتی که ساکورا در جنوب کشور در حوالی «کیوشو» و «هیروشیما» شروع می شود، بیش از یک ماه طول می کشد تا این شکوفه ها به «هوکایدو» در شمال (و در نزدیکی روسیه) برسند. در تمام این چهل-پنجاه روز، پیوسته تلویزیون از ساکورا گزارش می دهد و تصاویر شکوفه های صورتی و سپید به متنِ اخبار کشیده می شود. رسانه، ساکورا را به تعبیر حافظ زان سویِ هفت پرده به بازار می کشَد!
اما نه تنها شکوفه های گیلاس، بلکه اساسا سایرِ گلها هم در «جغرافیایِ ژاپن» عطر و بویِ چندانی ندارند. برخلاف جغرافیایِ ایران، که گاه چند غنچه گل محمدی، انفجار عطر به پا می کنند.
اما ما چه می کنیم؟ شکوفه های بهار نارنج در سکوت می آیند و می روند و ما هم به ادامۀ طبق روال گذشته مشغولیم! هر سال، ایام بهار نارنجِ ایران مقارن است با ساکورا در ژاپن، اما برخلافِ ساکورای ژاپن، بهار نارنج، ریالی درآمد توریستی خلق نمی کند!
علت آن است که ما جهان را نمی شناسیم. هر چقدر جهان را بیشتر بشناسیم، خود را بیشتر شناخته ایم. کسی می گفت اگر کسی فقط در لندن زندگی کرده باشند هیچ گاه لندن را نخواهد شناخت. شناخت جهان، سرآغاز شناخت ایران است. شناخت نقاط تمایز و مزیت های پنهان ایران. کسی که ساکورای بی بوی ژاپنی را دیده باشد می تواند منزلت عطر بهار نارنج ایران را درک کند.
و نکته آخر اینکه برای گذار از حسرت بزرگ به فرصت بزرگ؛ از خود بپرسیم چه چیزهای در ایران هست که برای ما معمولی است اما برای جهان، جذاب، شگفت آور، متمایز و کمیاب است. و چگونه می شود این شگفتی کمیاب را به کسب وکارهای میلیون دلاری تبدیل کرد. ایران سرشار از شگفتی های جذاب میلیون دلاری است. و سیاست گذاران نیز اندکی فضا را باز بگذارند تا جهان، ایران را کشف کند. درآمد میلیارد دلاری از توریسم دور از دسترس نیست به شرط اعتماد به خویش و ارتباط با دیگران.
✅ @karkhone
| محمدرضا اسلامی
در زبان ژاپنی به شکوفه های گیلاس می گویند ساکورا. چندی پیش در اخبار ژاپنی ها آمده بود که زودرسترین فصل روییدن شکوفه گیلاس (ساکورا) در ژاپن در ۱۲۰۰ سال گذشته بی سابقه بوده است. دانشمندانِ ژاپنی می گویند، فصلِ شکوفه گیلاس امسال زودتر از همیشه فرا رسیده است. در ۱۲۰۰ سالی که زمان به شکوفه نشستن درختهای گیلاس در ژاپن ثبت شده، این نشانه سنتی بهار هیچوقت اینقدر زود فرا نرسیده بود.
به نظرتان این خبر یک جایش ایراد ندارد؟ یک بار دیگر این خبر را بخوانید؟ 1200 سال گذشته؟؟!!
واقعیت آن است که به شکوفه نشستن درختهای گیلاس در کیوتو از سال ۸۱۲ میلادی در اَسنادِ دربارِ امپراتوری ژاپن ثبت شده است. یعنی از 1200 سال پیش به این سو، همه ساله روزِ شروعِ ساکورا در ژاپن به شکل مکتوب ثبت و ضبط می شده است.
حالا این را مقایسه کنید با رخداد دوم؛ عید امسال، شروعِ زودهنگامِ عطر بهار نارنج در کوچه های شیراز، باعث تعجب خیلی ها شد. همه ساله، سمفونیِ شکوفه ها اردیبهشت ماه رخ می داد و هوایِ اردیبهشت، هوایِ بهشت می شد. اما امسال، روزهای دوم یا سوم فروردین عطرِ بهار نارنج همه جا پخش شد. آیا ما از تاریخ 1200 سال گذشته بهار نارنج خبر داریم؟ از خیر آن بگذریم. حتی خبر نداریم 700 سال پیش در همان شیراز، حافظ دقیقا در چه سالی متولد شده؟ و در چه سالی مُرده؟ معلمان حافظ چه کسانی بوده اند؟ با که ازدواج کرده؟ فرزندانش چطور بوده اند؟ هیچ! ما هیچ از حافظ نمی دانیم بجز «اطلاعاتی مبهم و کلی». «بجز غزلیات» هر آنچه از حافظ داریم مُشتی اطلاعاتِ حدودی و کلی است.
نکته حیرت انگیز دوم: دانشگاه کانسای مطالعه ای کرده و گزارش داده که "برند ساکورا" باعث درآمد گردشگری سیصدمیلیارد ین یا 2.7 میلیارد دلاری برای ژاپن میشود. در ایام ساکورا شاهد 63 میلیون سفر (جابجايي) و ورود 11 میلیون توریست خارجی برای مشاهده این رخداد هستیم .برای اینکه دردناک بودن این عدد را بهتر درک کنیم کل سود خالص هلدینگ معظم پاناسونیک با سیصد هزار کارمند در بهترین سال ها حدود 2.7 میلیارد دلار است.
تحلیل و تجویز راهبردی:
به دلایل مختلف ما در ثبت و ضبط تاریخ، آمار و رخدادها مشکل داشته ایم و از این فرهنگ شفاهی نیز آسیب دیده ایم. ما دهها شرکت موفق و کارآفرین الهام بخش، صدها گیاه دارویی، صدها جاذبه گردشگری و هزاران داستان تاریخی داریم اما در مستندسازی و معرفی جهانی آن و از آن مهم تر تبدیل آن به کسب وکارهای تولیدکننده ثروت، چقدر موفق بوده ایم؟
ژاپنی ها مردمانی آرام دارند. اما ساکورا در کشورِ سکوت و صنعت، با سروصدایِ تبلیغاتی بسیار می آید و براحتی هم نمی رود! چرا براحتی نمی رود؟ چون جغرافیایِ ژاپن به گونه ای است که مجموعه ای از جزایر باریک در امتداد گستردۀ شمال به جنوب قرار گرفته اند و مثلا وقتی که ساکورا در جنوب کشور در حوالی «کیوشو» و «هیروشیما» شروع می شود، بیش از یک ماه طول می کشد تا این شکوفه ها به «هوکایدو» در شمال (و در نزدیکی روسیه) برسند. در تمام این چهل-پنجاه روز، پیوسته تلویزیون از ساکورا گزارش می دهد و تصاویر شکوفه های صورتی و سپید به متنِ اخبار کشیده می شود. رسانه، ساکورا را به تعبیر حافظ زان سویِ هفت پرده به بازار می کشَد!
اما نه تنها شکوفه های گیلاس، بلکه اساسا سایرِ گلها هم در «جغرافیایِ ژاپن» عطر و بویِ چندانی ندارند. برخلاف جغرافیایِ ایران، که گاه چند غنچه گل محمدی، انفجار عطر به پا می کنند.
اما ما چه می کنیم؟ شکوفه های بهار نارنج در سکوت می آیند و می روند و ما هم به ادامۀ طبق روال گذشته مشغولیم! هر سال، ایام بهار نارنجِ ایران مقارن است با ساکورا در ژاپن، اما برخلافِ ساکورای ژاپن، بهار نارنج، ریالی درآمد توریستی خلق نمی کند!
علت آن است که ما جهان را نمی شناسیم. هر چقدر جهان را بیشتر بشناسیم، خود را بیشتر شناخته ایم. کسی می گفت اگر کسی فقط در لندن زندگی کرده باشند هیچ گاه لندن را نخواهد شناخت. شناخت جهان، سرآغاز شناخت ایران است. شناخت نقاط تمایز و مزیت های پنهان ایران. کسی که ساکورای بی بوی ژاپنی را دیده باشد می تواند منزلت عطر بهار نارنج ایران را درک کند.
و نکته آخر اینکه برای گذار از حسرت بزرگ به فرصت بزرگ؛ از خود بپرسیم چه چیزهای در ایران هست که برای ما معمولی است اما برای جهان، جذاب، شگفت آور، متمایز و کمیاب است. و چگونه می شود این شگفتی کمیاب را به کسب وکارهای میلیون دلاری تبدیل کرد. ایران سرشار از شگفتی های جذاب میلیون دلاری است. و سیاست گذاران نیز اندکی فضا را باز بگذارند تا جهان، ایران را کشف کند. درآمد میلیارد دلاری از توریسم دور از دسترس نیست به شرط اعتماد به خویش و ارتباط با دیگران.
✅ @karkhone
🔹سومین دوره آنلاین ساخت اینفوموشن (اینفوگرافیک متحرک)
این دوره مهارتهای پایهی مورد نیاز برای ساخت یک موشن اینفوگرافیک یا اینفوموشن تدریس خواهد شد. هنرجویان ابتدا با محیط نرمافزار افترافکتز آشنا میشوند، سپس با فراگیری تکنیکهای اصلی و پایهای ساخت موشنگرافیک، ساخت یک موشنگرافیک ساده را میآموزند.
👤مدرس: امید عبدی (طراح موشن گرافیک)
📆شروع دوره: ۶ خرداد
⏰زمان دوره: روزهای سهشنبه و پنجشنبه، ساعت ۱۸:۳۰ تا ۲۱:۳۰
‼️تخفیف ثبتنام زودهنگام تا ۲۹ اردیبهشت
⚠️ تخفیف دانشجویی: برای دریافت کد تخفیف، عکس کارت دانشجویی خود را به شمارهی زیر در واتس اپ ارسال کنید⬇️
09011070434
✅ثبتنام و اطلاعات بیشتر در لینک زیر:
infgrm.ir/IMC3-IT
@InfogramAcademy
#تبلیغ
این دوره مهارتهای پایهی مورد نیاز برای ساخت یک موشن اینفوگرافیک یا اینفوموشن تدریس خواهد شد. هنرجویان ابتدا با محیط نرمافزار افترافکتز آشنا میشوند، سپس با فراگیری تکنیکهای اصلی و پایهای ساخت موشنگرافیک، ساخت یک موشنگرافیک ساده را میآموزند.
👤مدرس: امید عبدی (طراح موشن گرافیک)
📆شروع دوره: ۶ خرداد
⏰زمان دوره: روزهای سهشنبه و پنجشنبه، ساعت ۱۸:۳۰ تا ۲۱:۳۰
‼️تخفیف ثبتنام زودهنگام تا ۲۹ اردیبهشت
⚠️ تخفیف دانشجویی: برای دریافت کد تخفیف، عکس کارت دانشجویی خود را به شمارهی زیر در واتس اپ ارسال کنید⬇️
09011070434
✅ثبتنام و اطلاعات بیشتر در لینک زیر:
infgrm.ir/IMC3-IT
@InfogramAcademy
#تبلیغ
تحولی بزرگ در پروندههای مرتبط با تحریمهای آمریکا
شرکتهای اروپایی حق لغو و یا ترک قرارداد با شرکای ایرانی به دلیل تحریمهای آمریکا را ندارند!
در سند رسمی ثبت شده به تاریخ 12 می 2021 (22 اردیبهشت 1400) نزد دیوان دادگستری اروپا، مشاور ارشد دیوان دادگستری اروپا (ADVOCATE GENERAL) صراحتاً استدلال کرده است که بر اساس قوانین اتحادیه اروپا، شرکتهای اروپایی طرف قرارداد با ایران، حق لغو توافقات و قراردادهای خود با طرفهای ایرانی را صرفاً به دلیل ترس از مجازات و تحریمهای آمریکا ندارند.
مشاوران ارشد دیوان دادگستری اروپا از اعضای دادگاه می باشند و مطابق با همان پروسه و مقررات نصب قضات منصوب می شوند. طبق مقررات و آئیندادرسی، در زمان طرح یک پرونده و ارجاع آن به دیوان دادگستری اروپا، قضات نظر مشاور ارشد را جویا میشوند. با وجود غیرالزامآور بودن این نظر، شعب دیوان دادگستری اروپا در اکثر موارد از نظر ADVOCATE GENERAL تبعیت کرده و رأی نهایی را بر همان اساس صادر میکنند.
در پرونده ارجاعی توسط دادگاه هامبورگ که مربوط به اختلاف بین بانک ملّی ایران و شرکت آلمانی تلکوم دویچلند است، آقای هوگان، مشاور ارشد دیوان دادگستری اروپا در نظر رسمی ثبت شده خود نزد دادگاه، بیان کردهاست که شرکتهای اروپایی برای قطع روابط خود با اشخاص ایرانی باید دلیل موجّهی داشته باشند که ثابت کند آنها تنها برای فرار از آثار تحریمهای آمریکا اقدام به لغو و یا تعلیق قرارداد و ارائه خدمات نکردهاند.
این نظر حقوقی تحولی مثبت در روند پیگیریهای حقوقی اتباع و شرکتهای ایرانی است که باعث میشود در مناقشه بر سر شمول تحریمهای آمریکا در سطح بینالمللی و تقابل آن با قوانین اروپایی موضع و استدلالهای طرفهای ایرانی مستحکم شود.
بعضی از اطلاعات، آرا و منابع معتبر در خصوص تحریم ها اقتصادی، قواعد انسداد، و نقض قراردادها توسط شرکتهای اروپایی در سایت و شبکه های اجتماعی موسسه HCLA مستقر در لاهه قابل دسترسی میباشد.
Advocate General’s Opinion in Case C-124/20 Bank Melli
https://curia.europa.eu/jcms/upload/docs/application/pdf/2021-05/cp210078en.pdf
✅ @karkhone
شرکتهای اروپایی حق لغو و یا ترک قرارداد با شرکای ایرانی به دلیل تحریمهای آمریکا را ندارند!
در سند رسمی ثبت شده به تاریخ 12 می 2021 (22 اردیبهشت 1400) نزد دیوان دادگستری اروپا، مشاور ارشد دیوان دادگستری اروپا (ADVOCATE GENERAL) صراحتاً استدلال کرده است که بر اساس قوانین اتحادیه اروپا، شرکتهای اروپایی طرف قرارداد با ایران، حق لغو توافقات و قراردادهای خود با طرفهای ایرانی را صرفاً به دلیل ترس از مجازات و تحریمهای آمریکا ندارند.
مشاوران ارشد دیوان دادگستری اروپا از اعضای دادگاه می باشند و مطابق با همان پروسه و مقررات نصب قضات منصوب می شوند. طبق مقررات و آئیندادرسی، در زمان طرح یک پرونده و ارجاع آن به دیوان دادگستری اروپا، قضات نظر مشاور ارشد را جویا میشوند. با وجود غیرالزامآور بودن این نظر، شعب دیوان دادگستری اروپا در اکثر موارد از نظر ADVOCATE GENERAL تبعیت کرده و رأی نهایی را بر همان اساس صادر میکنند.
در پرونده ارجاعی توسط دادگاه هامبورگ که مربوط به اختلاف بین بانک ملّی ایران و شرکت آلمانی تلکوم دویچلند است، آقای هوگان، مشاور ارشد دیوان دادگستری اروپا در نظر رسمی ثبت شده خود نزد دادگاه، بیان کردهاست که شرکتهای اروپایی برای قطع روابط خود با اشخاص ایرانی باید دلیل موجّهی داشته باشند که ثابت کند آنها تنها برای فرار از آثار تحریمهای آمریکا اقدام به لغو و یا تعلیق قرارداد و ارائه خدمات نکردهاند.
این نظر حقوقی تحولی مثبت در روند پیگیریهای حقوقی اتباع و شرکتهای ایرانی است که باعث میشود در مناقشه بر سر شمول تحریمهای آمریکا در سطح بینالمللی و تقابل آن با قوانین اروپایی موضع و استدلالهای طرفهای ایرانی مستحکم شود.
بعضی از اطلاعات، آرا و منابع معتبر در خصوص تحریم ها اقتصادی، قواعد انسداد، و نقض قراردادها توسط شرکتهای اروپایی در سایت و شبکه های اجتماعی موسسه HCLA مستقر در لاهه قابل دسترسی میباشد.
Advocate General’s Opinion in Case C-124/20 Bank Melli
https://curia.europa.eu/jcms/upload/docs/application/pdf/2021-05/cp210078en.pdf
✅ @karkhone
آمریکا طرفدار چه نوع رییسجمهوری در ایران است؟
| محمد حسین غیاثی
1- سال 76 دولت اصلاحات در ایران بر سر کار آمد. در همان زمان طالبان بر افغانستان مسط شده بود و تا عمق ایران آشوب و راهزنی میکرد. حتی تا سبزوار در خراسان.
خاتمی به آمریکا کمک کرد تا طالبان را براندازد. اما در کمال تعجب جورج بوش پسر، ایران را محور شرارت نامید.
2- نفت آمادهی جهشی خیرهکننده بود. در ایران محمود احمدینژاد به شکل شگفتانگیزی رییس جمهور شد. کسی ندانست که چه کسی او را از کجا آورده است. به طنز معروف شده بود که احمدینژاد از لُپلُپ درآمده.
اما او کاندیدای اصولگرایان بود و بزرگترین هنرش این بود که در طول هشت سال توانست هشتصد میلیارد دلار پول ملت ایران را ناپدید کند. او معجزهی هزارهی سوم بود.
3- حسن روحانی وقتی به قدرت رسید ایران هفت قطعنامه گرفته بود و خزانهاش تهی بود. او با برجام کشور را از ورشکستگی نجات داد و در حالی که برجام اولین تفاهم بزرگ با آمریکا بود، ترامپ آن را پاره کرد و از برجام خارج شد.
حسن روحانی که با 24 میلیون رأی قاطع برگزیده شده بود با ویرانگرترین تحریم تاریخ معاصر مواجه و دولتش نقرهداغ شد.
4- خاتمی مسیر ارتباط با غرب را هموار کرد. روحانی اولین و بزرگترین پیمان با غرب را تنظیم کرد اما چرا آمریکا بدترین برخورد را با این دو دولت کرد؟
به نظر من به همان دلیل که دولت آمریکا محمد مصدق را سرنگون کرد.
آمریکا هیچگاه نه با دموکراسی که حتی با شبه دموکراسی هم در خاورمیانه میانهای ندارد. بهترین دوستهای آمریکا در خاورمیانه کشورهایی هستند با نظامات قبیلهای و سلطنتی و موروثی.
5- فرض کنید اگر دولت محمد خاتمی در ایران دوام میآورد چه میشد؟
صندوق ذخیرهی ارزی که محمد خاتمی ساخته بود با 800 میلیارد دلاری که هشت سال بعد از آن به صندوق سرازیر میشد، ایران الان اگر از صندوق ذخیرهی نروژ دلار بیشتری نداشت لااقل به همان اندازه میتوانست ذخیره داشته باشد.
این رفتار آمریکا مختص به ایران نیست. او با فریب محمد بن سلمان توانست، صندوق ذخیرهی عربستان را هم به خطر بیندازد. جنگ سوریه و عراق و برآمدن داعش و غیره و غیره نهایتاً به یک هدف منجر شد. خالی شدن خاورمیانه از دلار.
6- به نظر من آمریکا طرفدار روی کار آمدن یک رییسجمهور اصولگرا در ایران است. چون چنین رییسجمهوری به دلایل عدیده نمیتواند با بدنهی نیروهای نواندیش کشور ارتباط ارگانیک برقرار کند.
این نیروها که عمدتا متعلق به طبقهی متوسط شهری هستند غالباً برخوردار از تحصیلات عالیهاند و برای نزدیک به یک قرن در حول و حوش مراکز دانشگاهی و آموزش عالی کشور ساماندهی شدهاند. سائقها، گرایشها، انگیزشها، اهداف، آرمانها، کنشها، نوآوریها، اندیشهها و در مجموع آنچه معطوف به زیست انسان ایرانی جدید است و در اینهاست با آنچه که اصولگرایان تابحال نمایش دادهاند در تباین محض قرار دارد و اساساً اصولگرایان نمیتوانند با این طبقه حتی در ساحتهای نازلتر ارتباط کارآمدی برقرار کنند.
7- در اثبات آنچه نوشتم نمونههای فراوانی دارم اما اجازه دهید فقط به یک مثال اکتفا کنم؛
اگر فازهای پارس جنوبی کامل شود سالانه بیشتر از صد میلیارد دلار عاید کشور میشود. عدد خیلی بزرگ است حتی در کشوری مثل ما که سالهای سال در قعر جدول جهانی فساد لژنشین است و قصد حرکت هم ندارد و چشماندازی هم برای برونرفت از آن فعلا دیده نمیشود.
در همین سه سالی که ترامپ جنایتکار ایران را تحریم کرد اگر عسلویه نمیشد، خانههای ما سرد، شبهای ما خاموش، کارخانههای ما تعطیل، بیماران ما بیدارو و فروشگاههای ما خالی از مواد غذایی میشد. بدتر از آن چیزی که الان و بعضاً با آن مواجهیم.
عسلویه در سال 76، سالی که محمد خاتمی رییسجمهور شد یک زمین بایر بود. از شهریور سال 77، بیژن زنگنه عسلویه را شروع به ساختن کرد و اکنون به طول 80 کیلومتر هرچه که میروید کارخانه پشت کارخانه و فازهای گازی پارس جنوبی و فیلرهای گازی که میسوزند دیده میشود و یک متر زمین بایر هم در آنجا دیده نمیشود. شرکتها اگر نیاز به زمین اضافه داشته باشند مجبورند دریا را خشک کنند.
من در سال 76 جزو جوانانی بودم که برای ریاست جمهوری محمد خاتمی تلاش کردیم. اکنون خرسندم که در آن زمان کاری که کردیم، نجاتبخش ملت ایران در جنایتبارترین تحریم تاریخ معاصر شد.
به اذعان مرکز پژوهشهای مجلس اصولگرا، شاخصهای اقتصادی دولت محمد خاتمی، بهترین شاخصهای اقتصادی دولتهای بعد از انقلاب در ایران بوده است.
✅ @karkhone
| محمد حسین غیاثی
1- سال 76 دولت اصلاحات در ایران بر سر کار آمد. در همان زمان طالبان بر افغانستان مسط شده بود و تا عمق ایران آشوب و راهزنی میکرد. حتی تا سبزوار در خراسان.
خاتمی به آمریکا کمک کرد تا طالبان را براندازد. اما در کمال تعجب جورج بوش پسر، ایران را محور شرارت نامید.
2- نفت آمادهی جهشی خیرهکننده بود. در ایران محمود احمدینژاد به شکل شگفتانگیزی رییس جمهور شد. کسی ندانست که چه کسی او را از کجا آورده است. به طنز معروف شده بود که احمدینژاد از لُپلُپ درآمده.
اما او کاندیدای اصولگرایان بود و بزرگترین هنرش این بود که در طول هشت سال توانست هشتصد میلیارد دلار پول ملت ایران را ناپدید کند. او معجزهی هزارهی سوم بود.
3- حسن روحانی وقتی به قدرت رسید ایران هفت قطعنامه گرفته بود و خزانهاش تهی بود. او با برجام کشور را از ورشکستگی نجات داد و در حالی که برجام اولین تفاهم بزرگ با آمریکا بود، ترامپ آن را پاره کرد و از برجام خارج شد.
حسن روحانی که با 24 میلیون رأی قاطع برگزیده شده بود با ویرانگرترین تحریم تاریخ معاصر مواجه و دولتش نقرهداغ شد.
4- خاتمی مسیر ارتباط با غرب را هموار کرد. روحانی اولین و بزرگترین پیمان با غرب را تنظیم کرد اما چرا آمریکا بدترین برخورد را با این دو دولت کرد؟
به نظر من به همان دلیل که دولت آمریکا محمد مصدق را سرنگون کرد.
آمریکا هیچگاه نه با دموکراسی که حتی با شبه دموکراسی هم در خاورمیانه میانهای ندارد. بهترین دوستهای آمریکا در خاورمیانه کشورهایی هستند با نظامات قبیلهای و سلطنتی و موروثی.
5- فرض کنید اگر دولت محمد خاتمی در ایران دوام میآورد چه میشد؟
صندوق ذخیرهی ارزی که محمد خاتمی ساخته بود با 800 میلیارد دلاری که هشت سال بعد از آن به صندوق سرازیر میشد، ایران الان اگر از صندوق ذخیرهی نروژ دلار بیشتری نداشت لااقل به همان اندازه میتوانست ذخیره داشته باشد.
این رفتار آمریکا مختص به ایران نیست. او با فریب محمد بن سلمان توانست، صندوق ذخیرهی عربستان را هم به خطر بیندازد. جنگ سوریه و عراق و برآمدن داعش و غیره و غیره نهایتاً به یک هدف منجر شد. خالی شدن خاورمیانه از دلار.
6- به نظر من آمریکا طرفدار روی کار آمدن یک رییسجمهور اصولگرا در ایران است. چون چنین رییسجمهوری به دلایل عدیده نمیتواند با بدنهی نیروهای نواندیش کشور ارتباط ارگانیک برقرار کند.
این نیروها که عمدتا متعلق به طبقهی متوسط شهری هستند غالباً برخوردار از تحصیلات عالیهاند و برای نزدیک به یک قرن در حول و حوش مراکز دانشگاهی و آموزش عالی کشور ساماندهی شدهاند. سائقها، گرایشها، انگیزشها، اهداف، آرمانها، کنشها، نوآوریها، اندیشهها و در مجموع آنچه معطوف به زیست انسان ایرانی جدید است و در اینهاست با آنچه که اصولگرایان تابحال نمایش دادهاند در تباین محض قرار دارد و اساساً اصولگرایان نمیتوانند با این طبقه حتی در ساحتهای نازلتر ارتباط کارآمدی برقرار کنند.
7- در اثبات آنچه نوشتم نمونههای فراوانی دارم اما اجازه دهید فقط به یک مثال اکتفا کنم؛
اگر فازهای پارس جنوبی کامل شود سالانه بیشتر از صد میلیارد دلار عاید کشور میشود. عدد خیلی بزرگ است حتی در کشوری مثل ما که سالهای سال در قعر جدول جهانی فساد لژنشین است و قصد حرکت هم ندارد و چشماندازی هم برای برونرفت از آن فعلا دیده نمیشود.
در همین سه سالی که ترامپ جنایتکار ایران را تحریم کرد اگر عسلویه نمیشد، خانههای ما سرد، شبهای ما خاموش، کارخانههای ما تعطیل، بیماران ما بیدارو و فروشگاههای ما خالی از مواد غذایی میشد. بدتر از آن چیزی که الان و بعضاً با آن مواجهیم.
عسلویه در سال 76، سالی که محمد خاتمی رییسجمهور شد یک زمین بایر بود. از شهریور سال 77، بیژن زنگنه عسلویه را شروع به ساختن کرد و اکنون به طول 80 کیلومتر هرچه که میروید کارخانه پشت کارخانه و فازهای گازی پارس جنوبی و فیلرهای گازی که میسوزند دیده میشود و یک متر زمین بایر هم در آنجا دیده نمیشود. شرکتها اگر نیاز به زمین اضافه داشته باشند مجبورند دریا را خشک کنند.
من در سال 76 جزو جوانانی بودم که برای ریاست جمهوری محمد خاتمی تلاش کردیم. اکنون خرسندم که در آن زمان کاری که کردیم، نجاتبخش ملت ایران در جنایتبارترین تحریم تاریخ معاصر شد.
به اذعان مرکز پژوهشهای مجلس اصولگرا، شاخصهای اقتصادی دولت محمد خاتمی، بهترین شاخصهای اقتصادی دولتهای بعد از انقلاب در ایران بوده است.
✅ @karkhone
لاجوردی ها پایه گذاران بخش خصوصی نوین در ایران بودند
کتاب« 110 سال پیدایش و گسترش گروه صنعتی بهشهر» روایت زندگی و زمانه خاندان لاجوردی است که فعالیت اقتصادی خود را از سال 1270 شمسی، با فعالیتهای حاجسیدمحمد لاجوردیان و برادرش شروع کرد.
این فعالیتها از سوی حاجسید محمود لاجوردی از نسل دوم و سایر اعضای خانواده تا زمان وقوع انقلاب اسلامی ادامه یافت.لاجوردیها در بسیاری زمینهها جزو پایهگذاران بخش خصوصی نوین در ایران بودند.
گروه صنعتی بهشهر، در دهه 1350 نیز با کارخانههای عظیم پلیاستر و اکرلیک تحت عنوان «کارخانه پلیاکریل اصفهان» وارد عرصه صنعت الیاف مصنوعی شد.
پلی اکریل آن روزها بزرگترین شرکت سهامی مشترک در ایران به حساب میآمد. پس از انقلاب، با شروع اعتصابات در صنایع نساجی، اموال خاندان لاجوردی نیز در تیرماه 1358، مصادره شد.
بخشی از کتاب را به نقل از آقای اکبر لاجوردیان در ادامه بخوانید:
پیش از این، شورای انقلاب چند نفر را به نام «ناظرین بر کارهای اتاق بازرگانی» تعیین کرده بود. این آقایان عبارت بودند از عسگراولادی و خاموشی و دو نفر دیگر. به محض اینکه آقای خاموشی این خبر را شنید که اتاق تصمیم دارد از آقای بنیصدر دعوت کند، به آقای متین گفت: «شما اقدامی نکنید تا من از شورای انقلاب تایید بگیرم.» بعد از دو روز آقای خاموشی گفت توصیه شده است که آقای بهشتی را بهجای آقای دکتر بنیصدر دعوت کنید.
دعوتنامه برای آقای بهشتی فرستاده شد و جلسه با حضور عده زیادی از تجار و صاحبان صنایع تشکیل شد و آقای بهشتی در آن جلسه سخنرانی معروف خود را کردند و مثال ماهیگیر را زدند، که اگر شما شخصاً میروید ماهی میگیرید و میفروشید و آن را مال خودتان میدانید، درست است، ولی اگر شما کارتان توسعه پیدا کرد و کشتی بزرگی گرفتید و افراد بیشتری استخدام کردید، دیگر منفعتی که از زحمت دیگران حاصل میشود، مال خودتان نیست بلکه مال بیتالمال است و همه باید از آن استفاده کنند. در واقع ایشان با این سخنان، خطمشی و هدف انقلاب را در زمینه تجارت و صنعت کشور بیان کردند.
آقای متین روز بعد گفتند که: «من با آقای دکتر بنیصدر صحبت کردهام، نظر ایشان با نظر آقای بهشتی فرق دارد و مایل هستند با آقایان هیات رئیسه اتاق آشنا شوند. اگر مایل هستید من وقتی بگیرم که با ایشان دیدار کنید. آقای بنیصدر فعلاً در خانه خواهرشان زندگی میکنند. بهتر است برای دیدن ایشان به خانه خواهرشان برویم.» ما هم قبول کردیم.
چند روز بعد ایشان ساعت 9 صبح برای این ملاقات وقت تعیین کردند. آقای متین به اتفاق من و آقایان دکتر بنکدارپور، علی توکلیان و داریوش انصاری به منزل خواهر ایشان که نزدیک مجلس شورای ملی بود رفتیم تا با ایشان ملاقات کنیم.
وقتی ما آنجا رسیدیم ساعت 9 صبح بود. ما را به یک اتاق سه در چهار راهنمایی کردند. بعد از چند دقیقه خود آقای دکتر بنیصدر تشریف آوردند، اما سر و وضعی که ایشان داشتند، موجب حیرت همه ما شد: اولاً ایشان با پیژامه وارد مجلس شدند. دوم اینکه با صورتی که احتمالاً چند روز بود که موهای آن را نتراشیدهاند، ظاهر گردید. ایشان بعد از مبادله سلام، فوری شروع به صحبت کردند و گفتند: «تمام صنایع ایران صنایع مونتاژی است و به حال مملکت مفید نیست.»
من در جواب به ایشان گفتم: «آقای دکتر بنیصدر، آیا شما از صنایع ایران بازدید فرمودهاید؟»
گفت: «نه، احتیاجی ندارم. من در پاریس که بودم مجلات اقتصادی ایران مخصوصاً مجله اتاق بازرگانی را میخواندم و میدانم که تمام صنایع ایران مونتاژی است.»
من در جواب ایشان گفتم: «اگر من بهجای شما بودم قبل از هرگونه اظهارنظری، چند روز از چند نوع صنایع مختلف تهران و شهرستان بازدید میکردم و بعد از آن، در این باره به اظهارنظر میپرداختم.» و برای آنکه نمونهای ارائه کرده باشم، گفتم: «برای مثال آیا صنایع نساجی نخی ایران صنایع مونتاژی هستند که پنبه داخلی را به پارچه حاضرشده قابل تهیه لباس تبدیل میکنند و به مصرفکنندگان میفروشند؟»
ایشان گفتند: «بله، درست است، ولی فراموش نکنید که آنها هم احتیاج به رنگ دارند که از خارج وارد میشود.»
اما شاید خود ایشان هم متوجه ضعف منطق خود شده بودند، به همین جهت چون دیدند جواب قانعکننده ندارند، از جای خود بلند شدند و گفتند: «من برای سخنرانی باید به محل دیگری بروم.» و بعد از گفتن این جمله، از جلسه خارج شدند. این بود ماجرای دو برخوردی که من با تئوریسینها و تصمیمگیرندگان اقتصاد ایران در اوایل انقلاب داشتم.
✅ @karkhone
کتاب« 110 سال پیدایش و گسترش گروه صنعتی بهشهر» روایت زندگی و زمانه خاندان لاجوردی است که فعالیت اقتصادی خود را از سال 1270 شمسی، با فعالیتهای حاجسیدمحمد لاجوردیان و برادرش شروع کرد.
این فعالیتها از سوی حاجسید محمود لاجوردی از نسل دوم و سایر اعضای خانواده تا زمان وقوع انقلاب اسلامی ادامه یافت.لاجوردیها در بسیاری زمینهها جزو پایهگذاران بخش خصوصی نوین در ایران بودند.
گروه صنعتی بهشهر، در دهه 1350 نیز با کارخانههای عظیم پلیاستر و اکرلیک تحت عنوان «کارخانه پلیاکریل اصفهان» وارد عرصه صنعت الیاف مصنوعی شد.
پلی اکریل آن روزها بزرگترین شرکت سهامی مشترک در ایران به حساب میآمد. پس از انقلاب، با شروع اعتصابات در صنایع نساجی، اموال خاندان لاجوردی نیز در تیرماه 1358، مصادره شد.
بخشی از کتاب را به نقل از آقای اکبر لاجوردیان در ادامه بخوانید:
پیش از این، شورای انقلاب چند نفر را به نام «ناظرین بر کارهای اتاق بازرگانی» تعیین کرده بود. این آقایان عبارت بودند از عسگراولادی و خاموشی و دو نفر دیگر. به محض اینکه آقای خاموشی این خبر را شنید که اتاق تصمیم دارد از آقای بنیصدر دعوت کند، به آقای متین گفت: «شما اقدامی نکنید تا من از شورای انقلاب تایید بگیرم.» بعد از دو روز آقای خاموشی گفت توصیه شده است که آقای بهشتی را بهجای آقای دکتر بنیصدر دعوت کنید.
دعوتنامه برای آقای بهشتی فرستاده شد و جلسه با حضور عده زیادی از تجار و صاحبان صنایع تشکیل شد و آقای بهشتی در آن جلسه سخنرانی معروف خود را کردند و مثال ماهیگیر را زدند، که اگر شما شخصاً میروید ماهی میگیرید و میفروشید و آن را مال خودتان میدانید، درست است، ولی اگر شما کارتان توسعه پیدا کرد و کشتی بزرگی گرفتید و افراد بیشتری استخدام کردید، دیگر منفعتی که از زحمت دیگران حاصل میشود، مال خودتان نیست بلکه مال بیتالمال است و همه باید از آن استفاده کنند. در واقع ایشان با این سخنان، خطمشی و هدف انقلاب را در زمینه تجارت و صنعت کشور بیان کردند.
آقای متین روز بعد گفتند که: «من با آقای دکتر بنیصدر صحبت کردهام، نظر ایشان با نظر آقای بهشتی فرق دارد و مایل هستند با آقایان هیات رئیسه اتاق آشنا شوند. اگر مایل هستید من وقتی بگیرم که با ایشان دیدار کنید. آقای بنیصدر فعلاً در خانه خواهرشان زندگی میکنند. بهتر است برای دیدن ایشان به خانه خواهرشان برویم.» ما هم قبول کردیم.
چند روز بعد ایشان ساعت 9 صبح برای این ملاقات وقت تعیین کردند. آقای متین به اتفاق من و آقایان دکتر بنکدارپور، علی توکلیان و داریوش انصاری به منزل خواهر ایشان که نزدیک مجلس شورای ملی بود رفتیم تا با ایشان ملاقات کنیم.
وقتی ما آنجا رسیدیم ساعت 9 صبح بود. ما را به یک اتاق سه در چهار راهنمایی کردند. بعد از چند دقیقه خود آقای دکتر بنیصدر تشریف آوردند، اما سر و وضعی که ایشان داشتند، موجب حیرت همه ما شد: اولاً ایشان با پیژامه وارد مجلس شدند. دوم اینکه با صورتی که احتمالاً چند روز بود که موهای آن را نتراشیدهاند، ظاهر گردید. ایشان بعد از مبادله سلام، فوری شروع به صحبت کردند و گفتند: «تمام صنایع ایران صنایع مونتاژی است و به حال مملکت مفید نیست.»
من در جواب به ایشان گفتم: «آقای دکتر بنیصدر، آیا شما از صنایع ایران بازدید فرمودهاید؟»
گفت: «نه، احتیاجی ندارم. من در پاریس که بودم مجلات اقتصادی ایران مخصوصاً مجله اتاق بازرگانی را میخواندم و میدانم که تمام صنایع ایران مونتاژی است.»
من در جواب ایشان گفتم: «اگر من بهجای شما بودم قبل از هرگونه اظهارنظری، چند روز از چند نوع صنایع مختلف تهران و شهرستان بازدید میکردم و بعد از آن، در این باره به اظهارنظر میپرداختم.» و برای آنکه نمونهای ارائه کرده باشم، گفتم: «برای مثال آیا صنایع نساجی نخی ایران صنایع مونتاژی هستند که پنبه داخلی را به پارچه حاضرشده قابل تهیه لباس تبدیل میکنند و به مصرفکنندگان میفروشند؟»
ایشان گفتند: «بله، درست است، ولی فراموش نکنید که آنها هم احتیاج به رنگ دارند که از خارج وارد میشود.»
اما شاید خود ایشان هم متوجه ضعف منطق خود شده بودند، به همین جهت چون دیدند جواب قانعکننده ندارند، از جای خود بلند شدند و گفتند: «من برای سخنرانی باید به محل دیگری بروم.» و بعد از گفتن این جمله، از جلسه خارج شدند. این بود ماجرای دو برخوردی که من با تئوریسینها و تصمیمگیرندگان اقتصاد ایران در اوایل انقلاب داشتم.
✅ @karkhone
پیشگویان قلابی و توهم پیشبینی
«فیسبوک ظرف سه سال به سایت شماره یک در زمینه سرگرمی تبدیل میشود». «تغییر رژیم در کره ی شمالی طی دو سال آینده». «نبود نفت خام ظرف پانزده سال آینده.» هر روز کارشناسان ما را با پیشبینی هایشان بمباران میکنند. اما آنها چه قدر قابل اعتماد اند؟ تا چند سال قبل، کسی به خودش زحمت نمیداد این پیشبینیها را بررسی کند تا این که فیلیپ تت لاک دست به کار شد. او در یک دوره ده ساله 28361پیشبینی را از 284نفر، که خود را متخصص می دانستند، ارزیابی کرد.
نتیجه: متخصصان، به لحاظ دقت، فقط اندکی بهتر از کسی که به صورت تصادفی پیشبینی میکند عمل کرده بودند واز بین آنها، بدترین پیشبینیها مربوط به نابودی و فروپاشی بود. مشکل این است که کارشناسان از آزادی عملی که عواقب کمی برای شان به همراه دارد، لذت می برند. اگر شانس بیاورند، از هیاهوی تبلیغاتی، پیشنهادهای مشاوره ای و قراردادهای انتشاراتی لذت می برند. اگر هم کاملا اشتباه پیشبینی کرده باشند، با هیچ جریمهای مواجه نمی شوند، چه از لحاظ مالی و چه از لحاظ از دسترفتن وجهه. در واقع هر چه بیشتر پیشبینی کنند، تصادفا تعداد بیشتری از پیشبینیهایشان درست از آب در می آید.
بنابراین وقتی با یک پیشبینی مواجه می شوید، نگاهتان انتقادی باشد. هر وقت به پیشبینی یک نفر گوش می دهم، عمدا لبخند می زنم، مهم هم نیست چه قدر این کار ناراحتکننده باشد. سپس از خودم دو سوال میکنم؛ اول، کارشناس چه انگیزه ای داشته؟ دوم، نرخ موفقیتش چه میزان است؟ در طول پنج سال قبل چند بار پیشبینی کرده؟ از بین آنها، چند تا درست بوده اند و چند تا غلط؟ در نهایت- چون کاملا مناسب این بحث است-نقل قولی از تونی بلر، نخست وزیر سابق بریتانیا، می آورم، «من پیشبینی نمیکنم. هرگز نکرده ام و هرگز هم نخواهم کرد.»
هنر شفاف اندیشیدن- رولف دوبلی
✅ @karkhone
«فیسبوک ظرف سه سال به سایت شماره یک در زمینه سرگرمی تبدیل میشود». «تغییر رژیم در کره ی شمالی طی دو سال آینده». «نبود نفت خام ظرف پانزده سال آینده.» هر روز کارشناسان ما را با پیشبینی هایشان بمباران میکنند. اما آنها چه قدر قابل اعتماد اند؟ تا چند سال قبل، کسی به خودش زحمت نمیداد این پیشبینیها را بررسی کند تا این که فیلیپ تت لاک دست به کار شد. او در یک دوره ده ساله 28361پیشبینی را از 284نفر، که خود را متخصص می دانستند، ارزیابی کرد.
نتیجه: متخصصان، به لحاظ دقت، فقط اندکی بهتر از کسی که به صورت تصادفی پیشبینی میکند عمل کرده بودند واز بین آنها، بدترین پیشبینیها مربوط به نابودی و فروپاشی بود. مشکل این است که کارشناسان از آزادی عملی که عواقب کمی برای شان به همراه دارد، لذت می برند. اگر شانس بیاورند، از هیاهوی تبلیغاتی، پیشنهادهای مشاوره ای و قراردادهای انتشاراتی لذت می برند. اگر هم کاملا اشتباه پیشبینی کرده باشند، با هیچ جریمهای مواجه نمی شوند، چه از لحاظ مالی و چه از لحاظ از دسترفتن وجهه. در واقع هر چه بیشتر پیشبینی کنند، تصادفا تعداد بیشتری از پیشبینیهایشان درست از آب در می آید.
بنابراین وقتی با یک پیشبینی مواجه می شوید، نگاهتان انتقادی باشد. هر وقت به پیشبینی یک نفر گوش می دهم، عمدا لبخند می زنم، مهم هم نیست چه قدر این کار ناراحتکننده باشد. سپس از خودم دو سوال میکنم؛ اول، کارشناس چه انگیزه ای داشته؟ دوم، نرخ موفقیتش چه میزان است؟ در طول پنج سال قبل چند بار پیشبینی کرده؟ از بین آنها، چند تا درست بوده اند و چند تا غلط؟ در نهایت- چون کاملا مناسب این بحث است-نقل قولی از تونی بلر، نخست وزیر سابق بریتانیا، می آورم، «من پیشبینی نمیکنم. هرگز نکرده ام و هرگز هم نخواهم کرد.»
هنر شفاف اندیشیدن- رولف دوبلی
✅ @karkhone
دو کلمه حرف حساب " با دادستان کل کشور درباره "سوفاف"
| محمد مهاجری
خدا رحمت کند مرحوم کیومرث صابری (گلآقا) را. اصطلاحی داشت به نام سوفاف. این کلمه تعبیر عامیانه است از واژه «سوپاپ» که وسیلهای است در قابلمههای زودپز.
سوپاپ یا به قول گلآقا «سوفاف»، کارکردش این است که بخشی از بخار متراکم در ظرف را تخلیه کند و اجازه ندهد منفجر شود.
چند سالی است جامعه ما به دیگ زودپز تبدیل شده و بخار داخل آن متراکم شده است. به گمان من، فضای مجازی نقش همان سوفاف را بازی میکند و بزرگترین خدمت را به سیاسیون و همچنین نیروهای انتظامی و امنیتی کرده و نگذاشته است به انفجارهای بزرگ تبدیل شود.
ممکن است بگویید: «اما همین فضای مجازی که قرار است سوفاف باشد، اکثرا تولید بخار میکند و برای نمونه وقایع سالهای 96 و 98 را مثال بزنید.» حرف کاملا درستی است؛ اما چرا اینطور شده است؟ عرض میکنم.
شما اگر هنگامی که سوپاپ با فشار در حال تخلیه بخار است، دستتان را به آن نزدیک کنید دچار سوختگی شدید میشوید؛ یعنی همین سوپاپی که فلسفه وجودیاش جلوگیری از آسیب است، خودش آسیبزا میشود. خب، چه باید کرد؟ راهش این است که به این بخار پرفشار نزدیک نشوید. اتفاقا راه سلامت این است که از آن فاصله بگیرید و اجازه دهید با سرعت بیشتری تخلیه شود. در وقایع 96 و 98 اگر سوفاف را درست تنظیم میکردیم اتفاقات، راحتتر و کمهزینهتر مدیریت میشد.
حتی اگر نتوانید شعله اجاق را کم کنید، باز هم از خطر فوری انفجار گریختهاید و زمان منفجر شدن را به تأخیر انداختهاید.
روشی که بعضی برای این کار توصیه میکنند این است که اصلا برای این قابلمه از اول سوفاف نگذاریم. احتیاجی نیست توضیح بدهم چه اتفاقی میافتد. برخی دیگر هم میگویند هنگام جوشیدن قابلمه، سوپاپ را بپرانیم. باز هم نتیجه روشن است.
روش خردمندانه آن است که چون به دلایل اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی نمیتوانیم شعله اجاق را کم کنیم، سوفافهایی با میزان خروجی متناسب و کافی تدارک ببینیم. ایجاد این سوفافها، برای مدیران کشور این فرصت را به وجود میآورد تا در بازه زمانی بیشتری به فکر حل مشکلات باشند و پیش از آنکه همه چیز از دست برود، تدبیر کنند.
کلابهاوس یکی از همین سوفافهاست. فضایی است برای حرف زدن و بیان نظر. از میان آنهایی که در کلابهاوس هستند عدهای رگهای گردنشان برآمده میشود. جمعی دیگر سعی میکنند منطقیتر رفتار کنند. تضارب افکاری که پیش میآید، اگر درجه حرارتش بالا برود از طریق سوفاف تخلیه میشود.
حالا اگر مسئولان مملکت در ردههای مختلف، در همین فضا حاضر شوند و به پرسشهای ولو تند، ولو مطرحشده از سوی اپوزیسیون خارجنشین، ولو بدگو و تند و هیستریک پاسخ دهند، به جامعه آرامش میدهند.
منکر این نیستم که ممکن است عدهای برخوردهای زشت و حتی همراه با توهین و فحاشی داشته باشند، اما یقینا در فضای گفتوگو چنین اقداماتی خیلی زود فروکش میکند؛ یعنی حاضران در نشست کلابهاوس آن را تخطئه میکنند. نتیجهاش این میشود که آدمهای عصبانی، یا مجبور به عزلت و گوشهنشینی میشوند، یا به گفتمان آرام و منطقی تن میدهند. هریک از این دو نتیجه، مطلوب است.
مشخصا از حضرت آقای منتظری، دادستان محترم کل کشور، تقاضا میکنم یک شب، و فقط یک شب، در یکی از نشستهای کلابهاوس که میتواند از طرف دوستان خودشان تدارک شود (و این دوستان بحمدالله در کلابهاوس کم هم نیستد) حضور یابند.
در پایان آن جلسه مطمئنم به این نتیجه خواهند رسید که یکی از مصداقهای بیان رهبر معظم انقلاب درباره «ول کردن فضای مجازی» حضور نیافتن امثال خود ایشان است.
وقتی فضای مجازی را ول میکنید آنجا خالی نمیماند. دیگرانی آن را پر میکنند که اخم بر چهره دادستان محترم مینشانند.
اگر کرسیهای آزاداندیشی را که سالها پیش رهبر انقلاب بر آن تاکید داشتند، جدی میگرفتیم و با مصلحتاندیشیهای نابجا پشت گوش نمیانداختیم، الآن در فضای مجازی و از جمله کلابهاوس، با سرمایههای بزرگ حضور میداشتیم.
برای جبران، امروز خیلی دیر است اما فردا و پسفردا خیلی دیرتر.
"دوکلمه حرف حساب" نام ستونی بود در روزنامه اطلاعات و احتمالا در مجله "گل آقا" که زنده یاد کیومرث صابری آن را می نوشت.
✅ @karkhone
| محمد مهاجری
خدا رحمت کند مرحوم کیومرث صابری (گلآقا) را. اصطلاحی داشت به نام سوفاف. این کلمه تعبیر عامیانه است از واژه «سوپاپ» که وسیلهای است در قابلمههای زودپز.
سوپاپ یا به قول گلآقا «سوفاف»، کارکردش این است که بخشی از بخار متراکم در ظرف را تخلیه کند و اجازه ندهد منفجر شود.
چند سالی است جامعه ما به دیگ زودپز تبدیل شده و بخار داخل آن متراکم شده است. به گمان من، فضای مجازی نقش همان سوفاف را بازی میکند و بزرگترین خدمت را به سیاسیون و همچنین نیروهای انتظامی و امنیتی کرده و نگذاشته است به انفجارهای بزرگ تبدیل شود.
ممکن است بگویید: «اما همین فضای مجازی که قرار است سوفاف باشد، اکثرا تولید بخار میکند و برای نمونه وقایع سالهای 96 و 98 را مثال بزنید.» حرف کاملا درستی است؛ اما چرا اینطور شده است؟ عرض میکنم.
شما اگر هنگامی که سوپاپ با فشار در حال تخلیه بخار است، دستتان را به آن نزدیک کنید دچار سوختگی شدید میشوید؛ یعنی همین سوپاپی که فلسفه وجودیاش جلوگیری از آسیب است، خودش آسیبزا میشود. خب، چه باید کرد؟ راهش این است که به این بخار پرفشار نزدیک نشوید. اتفاقا راه سلامت این است که از آن فاصله بگیرید و اجازه دهید با سرعت بیشتری تخلیه شود. در وقایع 96 و 98 اگر سوفاف را درست تنظیم میکردیم اتفاقات، راحتتر و کمهزینهتر مدیریت میشد.
حتی اگر نتوانید شعله اجاق را کم کنید، باز هم از خطر فوری انفجار گریختهاید و زمان منفجر شدن را به تأخیر انداختهاید.
روشی که بعضی برای این کار توصیه میکنند این است که اصلا برای این قابلمه از اول سوفاف نگذاریم. احتیاجی نیست توضیح بدهم چه اتفاقی میافتد. برخی دیگر هم میگویند هنگام جوشیدن قابلمه، سوپاپ را بپرانیم. باز هم نتیجه روشن است.
روش خردمندانه آن است که چون به دلایل اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی نمیتوانیم شعله اجاق را کم کنیم، سوفافهایی با میزان خروجی متناسب و کافی تدارک ببینیم. ایجاد این سوفافها، برای مدیران کشور این فرصت را به وجود میآورد تا در بازه زمانی بیشتری به فکر حل مشکلات باشند و پیش از آنکه همه چیز از دست برود، تدبیر کنند.
کلابهاوس یکی از همین سوفافهاست. فضایی است برای حرف زدن و بیان نظر. از میان آنهایی که در کلابهاوس هستند عدهای رگهای گردنشان برآمده میشود. جمعی دیگر سعی میکنند منطقیتر رفتار کنند. تضارب افکاری که پیش میآید، اگر درجه حرارتش بالا برود از طریق سوفاف تخلیه میشود.
حالا اگر مسئولان مملکت در ردههای مختلف، در همین فضا حاضر شوند و به پرسشهای ولو تند، ولو مطرحشده از سوی اپوزیسیون خارجنشین، ولو بدگو و تند و هیستریک پاسخ دهند، به جامعه آرامش میدهند.
منکر این نیستم که ممکن است عدهای برخوردهای زشت و حتی همراه با توهین و فحاشی داشته باشند، اما یقینا در فضای گفتوگو چنین اقداماتی خیلی زود فروکش میکند؛ یعنی حاضران در نشست کلابهاوس آن را تخطئه میکنند. نتیجهاش این میشود که آدمهای عصبانی، یا مجبور به عزلت و گوشهنشینی میشوند، یا به گفتمان آرام و منطقی تن میدهند. هریک از این دو نتیجه، مطلوب است.
مشخصا از حضرت آقای منتظری، دادستان محترم کل کشور، تقاضا میکنم یک شب، و فقط یک شب، در یکی از نشستهای کلابهاوس که میتواند از طرف دوستان خودشان تدارک شود (و این دوستان بحمدالله در کلابهاوس کم هم نیستد) حضور یابند.
در پایان آن جلسه مطمئنم به این نتیجه خواهند رسید که یکی از مصداقهای بیان رهبر معظم انقلاب درباره «ول کردن فضای مجازی» حضور نیافتن امثال خود ایشان است.
وقتی فضای مجازی را ول میکنید آنجا خالی نمیماند. دیگرانی آن را پر میکنند که اخم بر چهره دادستان محترم مینشانند.
اگر کرسیهای آزاداندیشی را که سالها پیش رهبر انقلاب بر آن تاکید داشتند، جدی میگرفتیم و با مصلحتاندیشیهای نابجا پشت گوش نمیانداختیم، الآن در فضای مجازی و از جمله کلابهاوس، با سرمایههای بزرگ حضور میداشتیم.
برای جبران، امروز خیلی دیر است اما فردا و پسفردا خیلی دیرتر.
"دوکلمه حرف حساب" نام ستونی بود در روزنامه اطلاعات و احتمالا در مجله "گل آقا" که زنده یاد کیومرث صابری آن را می نوشت.
✅ @karkhone
اشتغالزایی به روش هفت تپه!
| فرزین رحیمی زنوز
سی چهل سال پیش، از میلتون فریدمن، اقتصاددان فقید آمریکایی دعوت کردن که بازدیدی از کشور کمونیستی چین داشته باشه و ببینن این لیبرال جهانخوار که انقدر هم ادعای سوادش میشه، چه راهکارهایی برای بنبستهای اقتصادی و تورم کشورشون داره.
در خلال این سفر، فریدمن رو میبرن بالا سر یه پروژهٔ حفر کانال و کلی بهش پز میدن که ببین ما چه کارای خفنی بلدیم.
فریدمن یه نگاه به داخل کانال میندازه و میبینه صدها کارگر چینی با بیل و کلنگ دارن زمین رو میکنن.
میلتون تعجب میکنه و میپرسه مگه شما تو کشورتون بیل مکانیکی و لودر ندارید!
چینیا یه پوزخند بهش میزنن که بندهٔ خدا، فکر کردی فقط خودت اقتصاد بلدی!
ما داریم در خلال حفر کانال، اشتغالزایی میکنیم.
فریدمن که همین جوری داشت به سواد اقتصادیش افزوده میشد پرسید:
خوب چرا به اینا بیل دادید؟ به هر کدوم یه قاشق بدید با اون زمین رو بکنن.
این جوری اشتغال برای افراد بیشتری ایجاد میشه!
حالا همین قصه با یه کم بالا پائین تو سرزمین اهورایی خودمون داره اتفاق میاُفته.
تو یه جایی به اسم هفت تپه،
دو هزار نفر نیبُر با قمه نی میبرن!
یعنی تقریباً به همون شیوهای که بردههای آفریقایی سیصد سال پیش تو جزایر کارائیب رو مزارع نی شکر کار میکردن.
حالا سؤالی که پیش میاد اینه که مگه نی شکر هفت تپه، با اون همه عظمتش، چند دستگاه هاروستر نداره تا هم کار آسونتر و سریعتر انجام شه، هم کارفرما ناچار نباشه به دو هزار نفر حقوق بده؟
جالبه بدونید خیلی از مزارع نی شکر کشور هاروستر دارن و هفت تپه از معدود جاهاییه که تو این وسعت، نی رو به شیوه سنتی میبرن.
طبق شواهد موجود، در ایام دولتی بودن این شرکت، کسی دنبال خرید ماشینآلات جدید نبود. در نتیجه، از جیب ملت، به دو هزار نفر حقوق میدادن.
میشه گفت یجورایی بهمون رحم کردن!
چون امکان داشت قمه رو ازشون بگیرن و به جاش کارد میوهخوری بهشون بدن و در عضو دویست هزار نفر رو استخدام کنن!
از وقتی هم که شرکت به بخش خصوصی واگذار شد، بخاطر همهٔ گرفتاریهایی مالی و حقوقی و ...، فقط چند تا از این دستگاهها رو طی این چند سال تونستن خریداری کنن.
واضحه که هر چه زمین کشاورزی، متناسبتر با این ماشینآلات زیر کشت بره، نیاز به کارگر نیبُر هم کمتر میشه...
حالا یه بار دیگه به دعوای هفت تپه، فراتر از بحث خصوصیسازی-دولتیسازی شرکت نگاه کنید:
چه این شرکت خصوصی باشه چه دولتی، لازمه که ماشینآلات جای نیبُرها رو بگیرن. در نتیجه از هزینههای کارفرما، کاسته میشه و میتونه شکر رو با قیمت کمتری عرضه کنه و خیرش به هشتاد میلیون نفر برسه. این هشتاد میلون نفر هم احتمالاً با بقیه پولشون میرن چیپس و کچاپ میخرن و به رونق کسبوکار در سایر زمینهها کمک میکنن.
خلاصه...
همونطوری که مافیای صنعت خودرو، از طریق محدودیت واردات خوردو، حق انتخاب هشتاد میلیون نفر رو زیر پا گذاشته، دستکم دو هزار کارگر شریف بخش نیبُری هفت تپه هم با قمههای تیزشون به یکی از موانع کاهش قیمت شکر تو بازار تبدیل شدن.
نتیجه...
حداقل مزیت خصوصیسازی اینه که چه خرج نوسازی تجهیزات و چه حقوق پرسنل بیکفایت از جیب من و شما پرداخت نمیشه.
✅ @karkhone
| فرزین رحیمی زنوز
سی چهل سال پیش، از میلتون فریدمن، اقتصاددان فقید آمریکایی دعوت کردن که بازدیدی از کشور کمونیستی چین داشته باشه و ببینن این لیبرال جهانخوار که انقدر هم ادعای سوادش میشه، چه راهکارهایی برای بنبستهای اقتصادی و تورم کشورشون داره.
در خلال این سفر، فریدمن رو میبرن بالا سر یه پروژهٔ حفر کانال و کلی بهش پز میدن که ببین ما چه کارای خفنی بلدیم.
فریدمن یه نگاه به داخل کانال میندازه و میبینه صدها کارگر چینی با بیل و کلنگ دارن زمین رو میکنن.
میلتون تعجب میکنه و میپرسه مگه شما تو کشورتون بیل مکانیکی و لودر ندارید!
چینیا یه پوزخند بهش میزنن که بندهٔ خدا، فکر کردی فقط خودت اقتصاد بلدی!
ما داریم در خلال حفر کانال، اشتغالزایی میکنیم.
فریدمن که همین جوری داشت به سواد اقتصادیش افزوده میشد پرسید:
خوب چرا به اینا بیل دادید؟ به هر کدوم یه قاشق بدید با اون زمین رو بکنن.
این جوری اشتغال برای افراد بیشتری ایجاد میشه!
حالا همین قصه با یه کم بالا پائین تو سرزمین اهورایی خودمون داره اتفاق میاُفته.
تو یه جایی به اسم هفت تپه،
دو هزار نفر نیبُر با قمه نی میبرن!
یعنی تقریباً به همون شیوهای که بردههای آفریقایی سیصد سال پیش تو جزایر کارائیب رو مزارع نی شکر کار میکردن.
حالا سؤالی که پیش میاد اینه که مگه نی شکر هفت تپه، با اون همه عظمتش، چند دستگاه هاروستر نداره تا هم کار آسونتر و سریعتر انجام شه، هم کارفرما ناچار نباشه به دو هزار نفر حقوق بده؟
جالبه بدونید خیلی از مزارع نی شکر کشور هاروستر دارن و هفت تپه از معدود جاهاییه که تو این وسعت، نی رو به شیوه سنتی میبرن.
طبق شواهد موجود، در ایام دولتی بودن این شرکت، کسی دنبال خرید ماشینآلات جدید نبود. در نتیجه، از جیب ملت، به دو هزار نفر حقوق میدادن.
میشه گفت یجورایی بهمون رحم کردن!
چون امکان داشت قمه رو ازشون بگیرن و به جاش کارد میوهخوری بهشون بدن و در عضو دویست هزار نفر رو استخدام کنن!
از وقتی هم که شرکت به بخش خصوصی واگذار شد، بخاطر همهٔ گرفتاریهایی مالی و حقوقی و ...، فقط چند تا از این دستگاهها رو طی این چند سال تونستن خریداری کنن.
واضحه که هر چه زمین کشاورزی، متناسبتر با این ماشینآلات زیر کشت بره، نیاز به کارگر نیبُر هم کمتر میشه...
حالا یه بار دیگه به دعوای هفت تپه، فراتر از بحث خصوصیسازی-دولتیسازی شرکت نگاه کنید:
چه این شرکت خصوصی باشه چه دولتی، لازمه که ماشینآلات جای نیبُرها رو بگیرن. در نتیجه از هزینههای کارفرما، کاسته میشه و میتونه شکر رو با قیمت کمتری عرضه کنه و خیرش به هشتاد میلیون نفر برسه. این هشتاد میلون نفر هم احتمالاً با بقیه پولشون میرن چیپس و کچاپ میخرن و به رونق کسبوکار در سایر زمینهها کمک میکنن.
خلاصه...
همونطوری که مافیای صنعت خودرو، از طریق محدودیت واردات خوردو، حق انتخاب هشتاد میلیون نفر رو زیر پا گذاشته، دستکم دو هزار کارگر شریف بخش نیبُری هفت تپه هم با قمههای تیزشون به یکی از موانع کاهش قیمت شکر تو بازار تبدیل شدن.
نتیجه...
حداقل مزیت خصوصیسازی اینه که چه خرج نوسازی تجهیزات و چه حقوق پرسنل بیکفایت از جیب من و شما پرداخت نمیشه.
✅ @karkhone
دلایل اصلی شکست تاجران به روایت عسگراولادی
اسدالله عسگراولادی در يكي از گفت و گوهايش دلايل اصلي شكست تجار را اين گونه بيان كرده است:
همانطور که ریسک یک دوره ای منفعت دارد قطعا دوره ای هم نابودی دارد. چه کسی در تجارت شکست می خورد؟ فردی که طمع کرد. طمع، بزرگترین آفت تجارت است.
دومین آفت تجارت هم این است که مال مردم را برای خود بدانید. شما می روید صد میلیون تومان یا یک میلیارد تومان از یک بانک وام می گیرید و با آن شروع به کار کردن می کنید. خیال می کنید این پول برای خودتان است.
ساعت که تیک تیک می کند شما برای آن پول بهره بدهید. یعنی یک شریک بیخودی برای خودتان درست کرده اید. هر چه در می آورید باید نصف آن را به بانک پرداخت کنید.
این موضوع سبب می شود در یک فرصت هایی فرد ثروتمند شود اما چون طمع می کند و ریسک می کند دوباره نابود می شود.
افرادی که اینگونه وارد تجارت می شوند همینگونه هم می روند. چه کسی را مشاهده کردید که اینگونه وارد شده باشد و پنجاه سال در عرصه تجارت مانده باشد.
✅ @karkhone
اسدالله عسگراولادی در يكي از گفت و گوهايش دلايل اصلي شكست تجار را اين گونه بيان كرده است:
همانطور که ریسک یک دوره ای منفعت دارد قطعا دوره ای هم نابودی دارد. چه کسی در تجارت شکست می خورد؟ فردی که طمع کرد. طمع، بزرگترین آفت تجارت است.
دومین آفت تجارت هم این است که مال مردم را برای خود بدانید. شما می روید صد میلیون تومان یا یک میلیارد تومان از یک بانک وام می گیرید و با آن شروع به کار کردن می کنید. خیال می کنید این پول برای خودتان است.
ساعت که تیک تیک می کند شما برای آن پول بهره بدهید. یعنی یک شریک بیخودی برای خودتان درست کرده اید. هر چه در می آورید باید نصف آن را به بانک پرداخت کنید.
این موضوع سبب می شود در یک فرصت هایی فرد ثروتمند شود اما چون طمع می کند و ریسک می کند دوباره نابود می شود.
افرادی که اینگونه وارد تجارت می شوند همینگونه هم می روند. چه کسی را مشاهده کردید که اینگونه وارد شده باشد و پنجاه سال در عرصه تجارت مانده باشد.
✅ @karkhone
روز كارگر تمام شد ؛
اما خودمانيم، چه به روز كارگران آورديم؟!
| قاسم خرمي
از روز 11 ارديبهشت 1358 كه حدود دو و نيم ماه از پيروزي انقلاب اسلامي سپري شده بود، شروع كنيم. التهابات سياسي ناشي از تغيير رژيم، مسلما بر روي فضاي توليدي تاثير گذاشته بود اما هنوز دودكش كارخانه ها، دود مي كرد، كارگران مشغول به كار بودند و كارفرمايان با همان لباس هاي اتوكشيده، همچنان وارد فضاي كارخانه ها مي شدند و به رتق و فتق امور مي پرداختند.
انقلاب سياسي بدون تير خلاص به اقتصاد ملي، پيش مي رفت كه ناگهان گروههاي سياسي چپ ماركسيستي و اسلامي، با سبيل هاي پهن و ريش هاي دراز و پرچم هاي سرخ و سياه، جلوي درب كارخانه ها ظاهر شدند. يكي فرياد زد «براي اين چريكهاي خسته، صندلي بياوريد» !
چريك هاي قهرمان، شروع كردند به روخواني انشاهايي كه در دبيرستان نوشته و در زندان تمرين كرده بودند. ماحصل حرف آنها اين بود كه اين دستمزدها، اين نوع بيمه ها، اين شيوه بازنشستگي، اين سرويس هاي حمل و نقل، اين سود و سهام انقلاب به اصطلاح سفيد، اين ورزشگاهها و خانه هاي سازماني كوچك و در مجموع اين زندگي كه شما داريد، شايسته طبقه كارگر ايران نيست! شما توسط بورژوازي وابسته، استثمار شده ايد! « كارگران ايران متحد شويد!»
از فرداي آن روز، ديگر دست و دل كارگران صنعتي به كار نمي رفت. احساس خسران تاريخي به سراغشان آمده بود. تازه داشت يادشان مي آمد كه كارل ماركس گفته بود: در يك نظام سوسياليستي بايد « صبح ها كار كرد، بعد از ظهرها به ماهيگيري رفت و شب ها ويلون نواخت». خلاصه از آن روز به بعد، همه چيزشان، زشت و ناموزون مي نمود؛ خانه هاي سازماني كوچكتر و شكم صاحب كارخانه بزرگتر از هميشه به نظر مي رسيد.
كارگران ناراضي از اول خرداد 58 براي تغيير زندگي اي كه در شانشان نبود، دست به كار شدند. در گوشه و كنار كشور، شورش ها و اعتصابات كارگري آغاز شد. به محض اينكه ماشين صاحب كارخانه وارد شد، درب ورودي را بستند و زنگ دادگاه خودسرانه را نواختند. خلاصه كار به جايي رسيد كه هيچ كارفرمايي از ترس جان، جرات ورود به كارخانه اش را نداشت.
كارخانه ها بلاصاحب ماندند و شوراهاي كارگري تشكيل شد تا امور بر زمين مانده را، تمشيت كنند. زمزمه هايي از واگذاري مالكيت كارخانه ها به كارگران شنيده مي شد كه بسيار اغوا كننده بود؛ يك شبه مي شد بدون طي طريقي، از كارگري به كارفرمايي رسيد! واي خداي من! چه لقمه چربي!
در و ديوار كارخانه ها پرشد از شعارها و تصاويري كه ضد مالكان اصلي كارخانه ها و در حمايت از شوراهاي كارگري بود. اما مشكل كوچكي بروز كرده بود.؛ به همان ميزان كه شعارها رساتر مي شد، ميزان توليد و بهره وري كاهش مي يافت. «بورژواها» رفته بودند اما از حقوق آخر ماه «پرولتاريا» خبري نبود. كار به دولتي سازي كارخانه هاي خصوصي رسيد
در تير ماه 1358 قانون مصادره كارخانه هاي بزرگ خصوصي آغاز شد. با آغاز جنگ و تحريم و در چرخه اي از فساد و ناكارآمدي، كارخانه هاي مصادره شده نيز با افت توليد و تعطيلي تدريجي و بيكاري نيروي كار مواجه شدند.
از آغاز دهه 70 شمسي سياست خصوصي سازي كارخانه هاي نيمه تعطيل دولتي و بحث تعديل نيروي مازاد، مطرح شد. پرولتارياي انقلابي جا خورد! سر و صدايي بالاگرفت و وزارت كار و خانه كارگر، قانوني را در حمايت از كارگران نوشتند و تصويب كردند كه در هيچ جاي دنيا سابقه نداشت.كارفرمايان واقعي از خريد كارخانه هاي داراي چالش كارگري عقب نشستند و راه براي سرمايه داران رانتي و دلال بازشد. در غياب توليد، دارايي كارخانه ها فروخته و پرداخت حقوق كارگران به تعويق افتاد و دوباره بحران ها و شورش هاي كارگري آغاز شد.
كارگران معترض به دنبال سناريوي نوستالوژيك سال 58 رفتند كه ديدند «اين تو بميري از آن تو بميري ها نيست»!. آنهايي كه روزگاري كارفرماي طاغوتي را از سقف كارخانه آويزان مي كردند اكنون با كوچكترين حركتي در مقابل كارفرمايان جديدِ (عمدتا آقازاده و شبهه امنيتي) به عنوان نيروي مخرب و عامل بيگانه، مورد تعقيب قرار مي گرفتند.
امروز 42 سال بعد از 11 ارديبهشت سال 58، بحث نزاع كارگر و كارفرما تقريبا به حاشيه رفته و هر دو مالباخته و ناراضي اند!. كارگران ماندند و «قانون كار»، اما نه كاري مانده و نه كارفرمايي! مسئول اين وضع كيست؟ حالا هيچ كس! چندسالي همه كاسه كوزه ها را بر سرخصوصي سازي و تعديل اقتصادي و نئوليبراليسم شكستند و امروز هم عامل بيچارگي كارگران و بي كاري نيروي كار، تحريم ها و نفوذي ها و دشمنان بي شمار داخلي و خارجي معرفي مي شوند!
آيا كارگران، قربانيان دست و پابسته اين وضع حادث شده بودند؟ از حيث همنوايي پوپوليستي مي توان گفت بله! اما در عالم واقع، خير! طبقه كارگر ايران هم در آنچه به روزشان آمده است، كم تقصير نبوده اند.
✅ @karkhone
اما خودمانيم، چه به روز كارگران آورديم؟!
| قاسم خرمي
از روز 11 ارديبهشت 1358 كه حدود دو و نيم ماه از پيروزي انقلاب اسلامي سپري شده بود، شروع كنيم. التهابات سياسي ناشي از تغيير رژيم، مسلما بر روي فضاي توليدي تاثير گذاشته بود اما هنوز دودكش كارخانه ها، دود مي كرد، كارگران مشغول به كار بودند و كارفرمايان با همان لباس هاي اتوكشيده، همچنان وارد فضاي كارخانه ها مي شدند و به رتق و فتق امور مي پرداختند.
انقلاب سياسي بدون تير خلاص به اقتصاد ملي، پيش مي رفت كه ناگهان گروههاي سياسي چپ ماركسيستي و اسلامي، با سبيل هاي پهن و ريش هاي دراز و پرچم هاي سرخ و سياه، جلوي درب كارخانه ها ظاهر شدند. يكي فرياد زد «براي اين چريكهاي خسته، صندلي بياوريد» !
چريك هاي قهرمان، شروع كردند به روخواني انشاهايي كه در دبيرستان نوشته و در زندان تمرين كرده بودند. ماحصل حرف آنها اين بود كه اين دستمزدها، اين نوع بيمه ها، اين شيوه بازنشستگي، اين سرويس هاي حمل و نقل، اين سود و سهام انقلاب به اصطلاح سفيد، اين ورزشگاهها و خانه هاي سازماني كوچك و در مجموع اين زندگي كه شما داريد، شايسته طبقه كارگر ايران نيست! شما توسط بورژوازي وابسته، استثمار شده ايد! « كارگران ايران متحد شويد!»
از فرداي آن روز، ديگر دست و دل كارگران صنعتي به كار نمي رفت. احساس خسران تاريخي به سراغشان آمده بود. تازه داشت يادشان مي آمد كه كارل ماركس گفته بود: در يك نظام سوسياليستي بايد « صبح ها كار كرد، بعد از ظهرها به ماهيگيري رفت و شب ها ويلون نواخت». خلاصه از آن روز به بعد، همه چيزشان، زشت و ناموزون مي نمود؛ خانه هاي سازماني كوچكتر و شكم صاحب كارخانه بزرگتر از هميشه به نظر مي رسيد.
كارگران ناراضي از اول خرداد 58 براي تغيير زندگي اي كه در شانشان نبود، دست به كار شدند. در گوشه و كنار كشور، شورش ها و اعتصابات كارگري آغاز شد. به محض اينكه ماشين صاحب كارخانه وارد شد، درب ورودي را بستند و زنگ دادگاه خودسرانه را نواختند. خلاصه كار به جايي رسيد كه هيچ كارفرمايي از ترس جان، جرات ورود به كارخانه اش را نداشت.
كارخانه ها بلاصاحب ماندند و شوراهاي كارگري تشكيل شد تا امور بر زمين مانده را، تمشيت كنند. زمزمه هايي از واگذاري مالكيت كارخانه ها به كارگران شنيده مي شد كه بسيار اغوا كننده بود؛ يك شبه مي شد بدون طي طريقي، از كارگري به كارفرمايي رسيد! واي خداي من! چه لقمه چربي!
در و ديوار كارخانه ها پرشد از شعارها و تصاويري كه ضد مالكان اصلي كارخانه ها و در حمايت از شوراهاي كارگري بود. اما مشكل كوچكي بروز كرده بود.؛ به همان ميزان كه شعارها رساتر مي شد، ميزان توليد و بهره وري كاهش مي يافت. «بورژواها» رفته بودند اما از حقوق آخر ماه «پرولتاريا» خبري نبود. كار به دولتي سازي كارخانه هاي خصوصي رسيد
در تير ماه 1358 قانون مصادره كارخانه هاي بزرگ خصوصي آغاز شد. با آغاز جنگ و تحريم و در چرخه اي از فساد و ناكارآمدي، كارخانه هاي مصادره شده نيز با افت توليد و تعطيلي تدريجي و بيكاري نيروي كار مواجه شدند.
از آغاز دهه 70 شمسي سياست خصوصي سازي كارخانه هاي نيمه تعطيل دولتي و بحث تعديل نيروي مازاد، مطرح شد. پرولتارياي انقلابي جا خورد! سر و صدايي بالاگرفت و وزارت كار و خانه كارگر، قانوني را در حمايت از كارگران نوشتند و تصويب كردند كه در هيچ جاي دنيا سابقه نداشت.كارفرمايان واقعي از خريد كارخانه هاي داراي چالش كارگري عقب نشستند و راه براي سرمايه داران رانتي و دلال بازشد. در غياب توليد، دارايي كارخانه ها فروخته و پرداخت حقوق كارگران به تعويق افتاد و دوباره بحران ها و شورش هاي كارگري آغاز شد.
كارگران معترض به دنبال سناريوي نوستالوژيك سال 58 رفتند كه ديدند «اين تو بميري از آن تو بميري ها نيست»!. آنهايي كه روزگاري كارفرماي طاغوتي را از سقف كارخانه آويزان مي كردند اكنون با كوچكترين حركتي در مقابل كارفرمايان جديدِ (عمدتا آقازاده و شبهه امنيتي) به عنوان نيروي مخرب و عامل بيگانه، مورد تعقيب قرار مي گرفتند.
امروز 42 سال بعد از 11 ارديبهشت سال 58، بحث نزاع كارگر و كارفرما تقريبا به حاشيه رفته و هر دو مالباخته و ناراضي اند!. كارگران ماندند و «قانون كار»، اما نه كاري مانده و نه كارفرمايي! مسئول اين وضع كيست؟ حالا هيچ كس! چندسالي همه كاسه كوزه ها را بر سرخصوصي سازي و تعديل اقتصادي و نئوليبراليسم شكستند و امروز هم عامل بيچارگي كارگران و بي كاري نيروي كار، تحريم ها و نفوذي ها و دشمنان بي شمار داخلي و خارجي معرفي مي شوند!
آيا كارگران، قربانيان دست و پابسته اين وضع حادث شده بودند؟ از حيث همنوايي پوپوليستي مي توان گفت بله! اما در عالم واقع، خير! طبقه كارگر ايران هم در آنچه به روزشان آمده است، كم تقصير نبوده اند.
✅ @karkhone
برای اولین بار در تاریخ عربستان سعودی؛ عرضه اوراق قرضه توسط مرکز ملی مدیریت قرض به یورو
در چارچوب برنامه های چشم انداز سعودی 2030 و برنامه توازن مالی، مرکز ملی مدیریت قرض روز چهارشنبه 24 فوریه، اوراق قرضه به واحد یورو را در راستای برنامه اوراق بهادار دولت عربستان سعودی عرضه کرده، و در پایان همان روز فروش اوراق را به پایان رساند.
عرضه این اوراق در نوع خود تاریخی و بی سابقه است، چرا که مرکز برای اولین بار وارد بازار اروپا شده و اوراق خود را به واحد پول یورو با نرخ بهره منفی عرضه کرده است.
عربستان سعودی به این ترتیب اولین دولت منطقه خلیج فارس است که اوراق قرضه خود را به واحد یورو در سال 2019 عرضه می کند.
تقاضای بالا برای این اوراق نشان می دهد پادشاهی عربستان سعودی توان ورود به بازارهای مختلف را بدون تاثیر آن بر نرخ وامها در دراز مدت دارد، و این اقدام می تواند به تنوع منابع درآمد و ایجاد روابط مالی استراتژیک کمک کند.
وزیر دارایی سعودی: عرضه اوراق قرضه با نرخ بهره منفی در بزرگترین حجم خارج از کشورهای عضو اتحادیه اروپا نشان دهنده توانایی اقتصادی و مالی عربستان سعودی است
مرکز ملی مدیریت قرض عربستان سعودی اعلام کرد پذیره نویسی برای خرید اوراق قرضه بر واحد یورو در چارچوب برنامه بین المللی عربستان سعودی برای صدور اوراق قرضه را به پایان رسانده، و مجموع درخواستها برای خرید اوراق به بیش از 5 میلیارد یورو رسیده که 3 برابر حجم اوراق صادره است.
به این مناسبت محمد الجدعان، وزیر دارایی عربستان سعودی اظهار داشت: عرضه اوراق قرضه به واحد یورو در چارچوب تلاشهای مرکز ملی مدیریت قرض برای تامین نیازهای سرمایه ای عربستان سعودی بر اساس اهداف سیاسی و اقتصادی و استراتژیک مربوط به قروض صورت گرفته است.
وی اشاره کرد که مرکز از فرصت ورود به بازار اروپا استفاده کرده و اوراق قرضه را با نرخ بهره منفی ارائه نموده، که بزرگترین عرضه اوراق به یورو از سوی کشورهای خارج از اتحادیه اروپا به شمار می رود، و تقاضای بالا برای خرید اوراق نشان دهنده توانایی عربستان سعودی برای حضور در بازارهای مالی جهان و ایجاد روابط استراتژیک با سرمایه گذاران و کشورهای جهان است.
✅ @karkhone
در چارچوب برنامه های چشم انداز سعودی 2030 و برنامه توازن مالی، مرکز ملی مدیریت قرض روز چهارشنبه 24 فوریه، اوراق قرضه به واحد یورو را در راستای برنامه اوراق بهادار دولت عربستان سعودی عرضه کرده، و در پایان همان روز فروش اوراق را به پایان رساند.
عرضه این اوراق در نوع خود تاریخی و بی سابقه است، چرا که مرکز برای اولین بار وارد بازار اروپا شده و اوراق خود را به واحد پول یورو با نرخ بهره منفی عرضه کرده است.
عربستان سعودی به این ترتیب اولین دولت منطقه خلیج فارس است که اوراق قرضه خود را به واحد یورو در سال 2019 عرضه می کند.
تقاضای بالا برای این اوراق نشان می دهد پادشاهی عربستان سعودی توان ورود به بازارهای مختلف را بدون تاثیر آن بر نرخ وامها در دراز مدت دارد، و این اقدام می تواند به تنوع منابع درآمد و ایجاد روابط مالی استراتژیک کمک کند.
وزیر دارایی سعودی: عرضه اوراق قرضه با نرخ بهره منفی در بزرگترین حجم خارج از کشورهای عضو اتحادیه اروپا نشان دهنده توانایی اقتصادی و مالی عربستان سعودی است
مرکز ملی مدیریت قرض عربستان سعودی اعلام کرد پذیره نویسی برای خرید اوراق قرضه بر واحد یورو در چارچوب برنامه بین المللی عربستان سعودی برای صدور اوراق قرضه را به پایان رسانده، و مجموع درخواستها برای خرید اوراق به بیش از 5 میلیارد یورو رسیده که 3 برابر حجم اوراق صادره است.
به این مناسبت محمد الجدعان، وزیر دارایی عربستان سعودی اظهار داشت: عرضه اوراق قرضه به واحد یورو در چارچوب تلاشهای مرکز ملی مدیریت قرض برای تامین نیازهای سرمایه ای عربستان سعودی بر اساس اهداف سیاسی و اقتصادی و استراتژیک مربوط به قروض صورت گرفته است.
وی اشاره کرد که مرکز از فرصت ورود به بازار اروپا استفاده کرده و اوراق قرضه را با نرخ بهره منفی ارائه نموده، که بزرگترین عرضه اوراق به یورو از سوی کشورهای خارج از اتحادیه اروپا به شمار می رود، و تقاضای بالا برای خرید اوراق نشان دهنده توانایی عربستان سعودی برای حضور در بازارهای مالی جهان و ایجاد روابط استراتژیک با سرمایه گذاران و کشورهای جهان است.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
اقتصاد مأموریتمحور (بخش اول) ماریانا مازوکاتو، مشاور اقتصادی کمیسیون اروپا، و نویسندهی کتاب مشهور دولت نوآفرین، ایدهی تحولآفرین دیگری را در کتاب جدیدش «اقتصاد مأموریتمحور» (Mission Economy) مطرح کرده و خوانندگان را به بازاندیشی دربارهی بازیگران فرآیند…
اقتصاد مأموریتمحور (بخش دوم)
سازمان ناسا قراردادهای مختلفی با شرکتهای خصوصی و مراکز پژوهشگر غیرانتفاعی منعقد میکرد تا تجهیزات فضاپیمای آپولو را تأمین کند. از دل این همکاری عمومی - خصوصی، تکنولوژیهایی پدید آمدند که شتابدهندهی نوآفرینی در سایر بخشهای اقتصاد شدند. یکی از مهمترین پیمانکاران ناسا، پژوهشگاه غیرانتفاعی دریپر بود. این پژوهشگاه بعد از آنکه سختافزار مورد نیاز آپولو (نخستین رایانهی کوچک سیلیکونی) را پدید آورد، به سراغ توسعهی نرمافزار پرواز آپولو رفت. تلاشهای این پژوهشگاه دانشی را پدید آورد که بعدها به مهندسی نرمافزار معروف شد.
پروژهی آپولو نقش بنیادینی در توسعهی تکنولوژی تحولبخش نرمافزار دارد. سازمان ناسا همچنین قراردادی ۱۵.۵ میلیون دلاری با شرکت موتورولا بست تا تکنولوژیهای ارتباطی مورد نیازش را تولید کند. از دل این همکاری نوآوریهایی پدید آمدند که زیربنای تجهیزات ارتباطات دور-بُرد شرکت موتورولا قرار گرفتند؛ تجهیزاتی که تا به امروز سهم مهمی از تولیدات موتورولا را تشکیل میدهند.
پروژهی آپولو تنها به واسطهی فرآیند آزمون و خطا به موفقیت رسید. نخستین گامی که سازمان ناسا در راه ارسال انسان به سوی ماه برداشت با شکست مواجه شد. فضاپیمای Apollo 1 همراه با فضانوردانی که درونش بودند در آتش سوختند. اما ناسا ناامید و دلسرد نشد، خطاهایش را اصلاح کرد و با اهتمامی مضاعف در راه اهدافش قدم برداشت. فرآیند آزمون و خطای ناسا به نوآوریهای بیشتر و بهتری انجامید. پس از حادثهی Apollo 1، ناسا به دنبال تولید مواد اولیهای بود که فضانوردان را از گرمای بیاندازه محافظت کند و در برابر آتشگرفتگی و ذوبشدگی مقاوم باشد. در نتیجهی آن، مواد اولیهای پدید آمدند که امروزه در لباس آتشنشانان به کار برده میشود و آنان را ایمن نگه میدارد.
به عقیدهی نویسندهی اقتصاد مأموریتمحور، همکاریهای هدفمند ناسا با کسبوکارهای خصوصی موج گستردهای از نوآوریهای فناورانه در عرصهی خوراک و تغذیه، داروسازی، زیستشناسی، الکترونیک، زمینشناسی و ... را پدید آورد. در دههی ۹۰ میلادی، آزمایشگاه پیشرانش جت در سازمان ناسا، پژوهش و توسعهی دوربینهای کوچکی را برای فضاپیماهای ناسا کلید زد، که هماکنون در گوشیهای همراه ما جای گرفتهاند.
فومهای هوشمند، تکنولوژی سی تی اسکن، سیستم تصفیهی آب، پتوهای نجات (که انسان را در برابر سرما یا گرمای شدید حفظ میکند)، گرماسنج گوش و جاروبرقی بدون سیم، مواردی از سرریزهای فناورانهای (Spillovers) هستند که پروژههای فضایی ناسا به ارمغان آوردهاند. جاروبرقیهای بدون سیم محصول همکاری ناسا با شرکت Black & Decker بود. ناسا نیازمند دستگاه کمحجمی بود تا فضانوردان به وسیلهی آن نمونههایی را از سطح ماه گردآوری کنند. همکاری ناسا و شرکت نامبرده زمینهی پیدایش جاروبرقیهای بدون سیم را مهیا کرد.
اما مهمترین پیامد جانبی پروژهی آپولو اشخاصی بودند که به واسطهی کار در پروژه، دانش و تجربهی فراوانی انباشت کردند، بعدها راهی بخش خصوصی شدند و به پشتوانهی سرمایهی هنگفت انسانیشان، صنعت تکنولوژی اطلاعات را نیرو بخشیدند.
پروژههای فضایی سازمان ناسا شالودهی صنعت نوین پیمایش فضا را بنیان گذاشت، و راه ناهموار سرمایهگذاری خصوصی در عرصهی هوافضا را هموار ساخت. در میانهی جنگ سرد، ناسا یک سازمان نوپای عمومی بود که همانند بسیاری از بروکراسیهای دولتی از کاغذبازیهای اداری و ارتباطات ضعیف میاناداری رنج میبُرد، اما به مرور تلاش کرد که خودش را از یک ادارهی فشِل بروکراتیک، به یک سازمان نوآفرین تکنوکراتیک بدل کند. تنها یازده سال از عمر ناسا گذشته بود که توانست انسان را رهسپار ماه سازد.
ماریانا مازوکاتو معتقد است که میتوانیم رویکرد دولت آمریکا در رقابت فضاییاش با شوروی را به رفع چالشهای اجتماعی کنونی نیز بسط دهیم. دولتها میتوانند با هماندیشی بخش خصوصی و بخش مدنی (سازمانهای مردمنهاد) «مأموریت»هایی برای خود تعریف کنند و با همکاری بخشهای مختلف جامعه - اعم از جامعهی کسبوکار، جامعهی علمی، و جامعهی مدنی - پروژههایی برای انجام مأموریتشان ترتیب دهند. این دقیقاً همان رویکردیست که دولت آمریکا در میانهی قرن بیستم در پیش گرفته بود. آمریکا در چالش رقابت فضایی با امپراتوری سرخ قرار داشت، برای رفع این چالش مأموریتی به نام فرود آوردن انسان بر کرهی ماه تعریف کرد، و با همکاری جامعهی علمی و جامعهی کسبوکار، مأموریتش را به انجام رساند. دستاورد این همافزایی، موج عظیمی از نوآوریهای فناورانه بود که در بخشهای مختلف اقتصاد سر بر آوردند و رشد اقتصاد کشور را شتاب بخشیدند.
✅ @karkhone
سازمان ناسا قراردادهای مختلفی با شرکتهای خصوصی و مراکز پژوهشگر غیرانتفاعی منعقد میکرد تا تجهیزات فضاپیمای آپولو را تأمین کند. از دل این همکاری عمومی - خصوصی، تکنولوژیهایی پدید آمدند که شتابدهندهی نوآفرینی در سایر بخشهای اقتصاد شدند. یکی از مهمترین پیمانکاران ناسا، پژوهشگاه غیرانتفاعی دریپر بود. این پژوهشگاه بعد از آنکه سختافزار مورد نیاز آپولو (نخستین رایانهی کوچک سیلیکونی) را پدید آورد، به سراغ توسعهی نرمافزار پرواز آپولو رفت. تلاشهای این پژوهشگاه دانشی را پدید آورد که بعدها به مهندسی نرمافزار معروف شد.
پروژهی آپولو نقش بنیادینی در توسعهی تکنولوژی تحولبخش نرمافزار دارد. سازمان ناسا همچنین قراردادی ۱۵.۵ میلیون دلاری با شرکت موتورولا بست تا تکنولوژیهای ارتباطی مورد نیازش را تولید کند. از دل این همکاری نوآوریهایی پدید آمدند که زیربنای تجهیزات ارتباطات دور-بُرد شرکت موتورولا قرار گرفتند؛ تجهیزاتی که تا به امروز سهم مهمی از تولیدات موتورولا را تشکیل میدهند.
پروژهی آپولو تنها به واسطهی فرآیند آزمون و خطا به موفقیت رسید. نخستین گامی که سازمان ناسا در راه ارسال انسان به سوی ماه برداشت با شکست مواجه شد. فضاپیمای Apollo 1 همراه با فضانوردانی که درونش بودند در آتش سوختند. اما ناسا ناامید و دلسرد نشد، خطاهایش را اصلاح کرد و با اهتمامی مضاعف در راه اهدافش قدم برداشت. فرآیند آزمون و خطای ناسا به نوآوریهای بیشتر و بهتری انجامید. پس از حادثهی Apollo 1، ناسا به دنبال تولید مواد اولیهای بود که فضانوردان را از گرمای بیاندازه محافظت کند و در برابر آتشگرفتگی و ذوبشدگی مقاوم باشد. در نتیجهی آن، مواد اولیهای پدید آمدند که امروزه در لباس آتشنشانان به کار برده میشود و آنان را ایمن نگه میدارد.
به عقیدهی نویسندهی اقتصاد مأموریتمحور، همکاریهای هدفمند ناسا با کسبوکارهای خصوصی موج گستردهای از نوآوریهای فناورانه در عرصهی خوراک و تغذیه، داروسازی، زیستشناسی، الکترونیک، زمینشناسی و ... را پدید آورد. در دههی ۹۰ میلادی، آزمایشگاه پیشرانش جت در سازمان ناسا، پژوهش و توسعهی دوربینهای کوچکی را برای فضاپیماهای ناسا کلید زد، که هماکنون در گوشیهای همراه ما جای گرفتهاند.
فومهای هوشمند، تکنولوژی سی تی اسکن، سیستم تصفیهی آب، پتوهای نجات (که انسان را در برابر سرما یا گرمای شدید حفظ میکند)، گرماسنج گوش و جاروبرقی بدون سیم، مواردی از سرریزهای فناورانهای (Spillovers) هستند که پروژههای فضایی ناسا به ارمغان آوردهاند. جاروبرقیهای بدون سیم محصول همکاری ناسا با شرکت Black & Decker بود. ناسا نیازمند دستگاه کمحجمی بود تا فضانوردان به وسیلهی آن نمونههایی را از سطح ماه گردآوری کنند. همکاری ناسا و شرکت نامبرده زمینهی پیدایش جاروبرقیهای بدون سیم را مهیا کرد.
اما مهمترین پیامد جانبی پروژهی آپولو اشخاصی بودند که به واسطهی کار در پروژه، دانش و تجربهی فراوانی انباشت کردند، بعدها راهی بخش خصوصی شدند و به پشتوانهی سرمایهی هنگفت انسانیشان، صنعت تکنولوژی اطلاعات را نیرو بخشیدند.
پروژههای فضایی سازمان ناسا شالودهی صنعت نوین پیمایش فضا را بنیان گذاشت، و راه ناهموار سرمایهگذاری خصوصی در عرصهی هوافضا را هموار ساخت. در میانهی جنگ سرد، ناسا یک سازمان نوپای عمومی بود که همانند بسیاری از بروکراسیهای دولتی از کاغذبازیهای اداری و ارتباطات ضعیف میاناداری رنج میبُرد، اما به مرور تلاش کرد که خودش را از یک ادارهی فشِل بروکراتیک، به یک سازمان نوآفرین تکنوکراتیک بدل کند. تنها یازده سال از عمر ناسا گذشته بود که توانست انسان را رهسپار ماه سازد.
ماریانا مازوکاتو معتقد است که میتوانیم رویکرد دولت آمریکا در رقابت فضاییاش با شوروی را به رفع چالشهای اجتماعی کنونی نیز بسط دهیم. دولتها میتوانند با هماندیشی بخش خصوصی و بخش مدنی (سازمانهای مردمنهاد) «مأموریت»هایی برای خود تعریف کنند و با همکاری بخشهای مختلف جامعه - اعم از جامعهی کسبوکار، جامعهی علمی، و جامعهی مدنی - پروژههایی برای انجام مأموریتشان ترتیب دهند. این دقیقاً همان رویکردیست که دولت آمریکا در میانهی قرن بیستم در پیش گرفته بود. آمریکا در چالش رقابت فضایی با امپراتوری سرخ قرار داشت، برای رفع این چالش مأموریتی به نام فرود آوردن انسان بر کرهی ماه تعریف کرد، و با همکاری جامعهی علمی و جامعهی کسبوکار، مأموریتش را به انجام رساند. دستاورد این همافزایی، موج عظیمی از نوآوریهای فناورانه بود که در بخشهای مختلف اقتصاد سر بر آوردند و رشد اقتصاد کشور را شتاب بخشیدند.
✅ @karkhone
Marianamazzucato
Mission Economy
Economics - Innovation - Inclusive Growth - Public Purpose | Mariana Mazzucato
شرکت «اینتل» غول فناوری ایالات متحده، اعلام کرد «پت گلسینگر» مدیر عامل تازهٔ کمپانی هفته آینده از اسرائیل دیدن خواهد کرد و خبر ایجاد پردیس جدید ۲۰۰ میلیون دلاری در حیفا اسرائیل برای توسعهٔ «تراشه های آینده» را اعلام خواهد کرد مایکروسافت نیز بدنبال سرمایه گذاری ۱ بیلیون دلاری در اسرائیل است، و از جمله می خواهد در زمینه پژوهش و توسعه تراشه فعالیت کند.
✅ @karkhone
✅ @karkhone
سقوط سال ۲۰۰۸ بازار سهام آمریکا بیشترین سقوطی بود که تا آن موقع در یک روز برای این بازار عظیم رخ داده بود. اتفاقاتی که پس از آن رخ داد اندوخته دوره بازنشستگی و پس انداز های تعداد زیادی از آمریکایی ها را از بین برد و تا مدتی اثرات بسیار مخربی روی اقتصاد کشور داشت.
چه چیزی باعث این ریزش شد؟ دلیل اصلی این ریزش که بزرگترین رکود اقتصادی آمریکا بعد از دوره رکود بزرگ است، یک تصمیم ساده در اواخر دهه نود بود. اتحادیه ملی وام های آمریکا و بانک ها تصمیم گرفتند برای اینکه تعداد بیشتری از مردم صاحب خانه شوند، فرآیند وام دهی را بسیار ساده تر کنند و به کسانی که رتبه اعتباری چندانی هم نداشتند وام خرید خانه بدهند.
این تصمیم باعث شد تا تعداد کسانی که می توانند خانه بخرند بسیار بیشتر شود و طبق قوانین پایه ای اقتصاد، اگر تقاضا بسیار بالا برود و عرضه تغییر چندانی نکند، قیمت بسیار بالا خواهد رفت. همین طور هم شد؛ قیمت خانه بسیار بالا رفت.
در این میان بانک ها اوراق این وام ها را در بازار ثانویه به سرمایه گذاران می فروختند و آنها را در سود بازار بزرگ وام ها سهیم می کردند. چون طبق قوانین هر بانکی تا مقدار مشخصی میتوانست از سرمایه خود را به صورت وام در اختیار مردم قرار دهد، آنها مجبور بودند با انتشار اوراق وام ریسک این وام ها را به سرمایه گذاران منتقل کنند و در واقع این سرمایه گذار بود که به خواهان وام، وام داده بود.
بانک ها فقط درصدی از پول را به عنوان سود دریافت می کردند. قیمت خانه با سرعت بسیار بالا رشد می کرد و بسیاری در این میان وام میگرفتند تا خانه بخرند و قبل از پرداخت قسط های وام خانه را گران تر میفروختند. در نقطه ای این قدر قیمت خانه بالا رفت که دیگر خریداری وجود نداشت و کسانی که وام گرفته بودند و خانه خریده بودند، نمی توانستند خانه ها را بفروشند و توانایی پرداخت قسط های خود را نداشتند.
✅ @karkhone
چه چیزی باعث این ریزش شد؟ دلیل اصلی این ریزش که بزرگترین رکود اقتصادی آمریکا بعد از دوره رکود بزرگ است، یک تصمیم ساده در اواخر دهه نود بود. اتحادیه ملی وام های آمریکا و بانک ها تصمیم گرفتند برای اینکه تعداد بیشتری از مردم صاحب خانه شوند، فرآیند وام دهی را بسیار ساده تر کنند و به کسانی که رتبه اعتباری چندانی هم نداشتند وام خرید خانه بدهند.
این تصمیم باعث شد تا تعداد کسانی که می توانند خانه بخرند بسیار بیشتر شود و طبق قوانین پایه ای اقتصاد، اگر تقاضا بسیار بالا برود و عرضه تغییر چندانی نکند، قیمت بسیار بالا خواهد رفت. همین طور هم شد؛ قیمت خانه بسیار بالا رفت.
در این میان بانک ها اوراق این وام ها را در بازار ثانویه به سرمایه گذاران می فروختند و آنها را در سود بازار بزرگ وام ها سهیم می کردند. چون طبق قوانین هر بانکی تا مقدار مشخصی میتوانست از سرمایه خود را به صورت وام در اختیار مردم قرار دهد، آنها مجبور بودند با انتشار اوراق وام ریسک این وام ها را به سرمایه گذاران منتقل کنند و در واقع این سرمایه گذار بود که به خواهان وام، وام داده بود.
بانک ها فقط درصدی از پول را به عنوان سود دریافت می کردند. قیمت خانه با سرعت بسیار بالا رشد می کرد و بسیاری در این میان وام میگرفتند تا خانه بخرند و قبل از پرداخت قسط های وام خانه را گران تر میفروختند. در نقطه ای این قدر قیمت خانه بالا رفت که دیگر خریداری وجود نداشت و کسانی که وام گرفته بودند و خانه خریده بودند، نمی توانستند خانه ها را بفروشند و توانایی پرداخت قسط های خود را نداشتند.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
به زبان مرعشی، به زمان خاتمی
در دولت دوم آقای خاتمی هم دوباره همین اشتباه شد. دولت دوم خاتمی دو بخش شد. دو سال اول و دو سال دوم. در دو سال اول طهماسب مظاهری شد وزیر اقتصاد و آقای ستاریفر شد رئیس سازمان مدیریت و برنامهریزی و آقای نوربخش هم رئیس کل بانکمرکزی باقی ماندند. آقای نوربخش به من زنگ زدند و گفتند که آقای خاتمی چنین تصمیمی گرفتهاند و چنین ترکیبی را برای ستاد اقتصادی دولت مدنظر دارند.
مرحوم نوربخش به من گفتند که من به آقای خاتمی بگویم به جای من هم یک نفر دیگر را تعیین کنند چون من نمیتوانم با آقای مظاهری و ستاریفر هماهنگ باشم. من آن موقع نماینده مجلس بودم. به آقای خاتمی زنگ زدم و گفتم شما حقتان است که وزرا و مسئولان دولت را تعیین کنید اما آقای نوربخش هم میگوید من را از ادامه همکاری معاف کنید و فرد دیگری را که با وزیر اقتصاد و رئیس سازمان برنامه هماهنگ باشد منصوب کنید. آقای خاتمی خیلی از این حرف من آشفته شد. گفت من اساسا آقای ستاری و مظاهری را چون میتوانند با نوربخش کار کنند در دولت گذاشتهام.
مگر میشود نوربخش نباشد؟ از نظر آقای خاتمی، نوربخش اصالت داشت. من گفتم به هر حال برداشت من این است که اینها هماهنگ نیستند. آقای خاتمی گفت: من با ستاریفر و مظاهری صحبت کردهام و قول گرفتهام که با نوربخش هماهنگ باشند. ولی آقای مظاهری تقریبا 40 روز بعد از آغاز به کار دولت دوم خاتمی به سوی درگیری با آقای نوربخش حرکت کرد.
مرعشی ادامه میدهد: مرحوم نوربخش هم اصفهانی بسیار زرنگی بودند. نوربخش خودش را از صحنه درگیری کنار کشید و درگیری شد میان مظاهری و ستاریفر. نوربخش خودش گوشه نشست و آن دو نفر با هم درگیر بودند.
آقای ستاریفر در یک دورهای حسابی اعصابش به هم ریخته بود. آقای تاجگردون که معاونشان بودند، به آقای ستاریفر گفتند که ما چه کار داریم که موجودی خزانه را بدانیم. موجودی خزانه را میتوانیم حدس بزنیم. براساس حدسیاتمان تخصیص میکشیم.
تخصیصها را میکشیدند. بعد وزارت اقتصاد تخصیصها را پرداخت نمیکرد. وزارت اقتصاد میگفت فلان سازمان تخصیص گرفته است اما برای پرداخت تامین وجه نشده است. برای اولینبار در سیستم اداری کشور واژهای درست شد به نام «تامین وجه».
مرعشی تصریح کرد: خلاصه کار به جایی رسید که آقای خاتمی تصمیم گرفت هم آقای مظاهری و هم آقای ستاریفر را از این دو پست برکنار کند و این همزمان شد با فوت مرحوم نوربخش. بعد از آن با تصمیم آقای خاتمی، آقای شرکا رئیس سازمان مدیریت شدند. آقای صفدرحسینی هم وزیر اقتصاد و دارایی و آقای شیبانی هم رئیس کل بانک مرکزی شدند. دو سال آخر آقای خاتمی، تقریبا دو سال آرامی بود و اینها با هم هماهنگ شدند.
✅ @karkhone
در دولت دوم آقای خاتمی هم دوباره همین اشتباه شد. دولت دوم خاتمی دو بخش شد. دو سال اول و دو سال دوم. در دو سال اول طهماسب مظاهری شد وزیر اقتصاد و آقای ستاریفر شد رئیس سازمان مدیریت و برنامهریزی و آقای نوربخش هم رئیس کل بانکمرکزی باقی ماندند. آقای نوربخش به من زنگ زدند و گفتند که آقای خاتمی چنین تصمیمی گرفتهاند و چنین ترکیبی را برای ستاد اقتصادی دولت مدنظر دارند.
مرحوم نوربخش به من گفتند که من به آقای خاتمی بگویم به جای من هم یک نفر دیگر را تعیین کنند چون من نمیتوانم با آقای مظاهری و ستاریفر هماهنگ باشم. من آن موقع نماینده مجلس بودم. به آقای خاتمی زنگ زدم و گفتم شما حقتان است که وزرا و مسئولان دولت را تعیین کنید اما آقای نوربخش هم میگوید من را از ادامه همکاری معاف کنید و فرد دیگری را که با وزیر اقتصاد و رئیس سازمان برنامه هماهنگ باشد منصوب کنید. آقای خاتمی خیلی از این حرف من آشفته شد. گفت من اساسا آقای ستاری و مظاهری را چون میتوانند با نوربخش کار کنند در دولت گذاشتهام.
مگر میشود نوربخش نباشد؟ از نظر آقای خاتمی، نوربخش اصالت داشت. من گفتم به هر حال برداشت من این است که اینها هماهنگ نیستند. آقای خاتمی گفت: من با ستاریفر و مظاهری صحبت کردهام و قول گرفتهام که با نوربخش هماهنگ باشند. ولی آقای مظاهری تقریبا 40 روز بعد از آغاز به کار دولت دوم خاتمی به سوی درگیری با آقای نوربخش حرکت کرد.
مرعشی ادامه میدهد: مرحوم نوربخش هم اصفهانی بسیار زرنگی بودند. نوربخش خودش را از صحنه درگیری کنار کشید و درگیری شد میان مظاهری و ستاریفر. نوربخش خودش گوشه نشست و آن دو نفر با هم درگیر بودند.
آقای ستاریفر در یک دورهای حسابی اعصابش به هم ریخته بود. آقای تاجگردون که معاونشان بودند، به آقای ستاریفر گفتند که ما چه کار داریم که موجودی خزانه را بدانیم. موجودی خزانه را میتوانیم حدس بزنیم. براساس حدسیاتمان تخصیص میکشیم.
تخصیصها را میکشیدند. بعد وزارت اقتصاد تخصیصها را پرداخت نمیکرد. وزارت اقتصاد میگفت فلان سازمان تخصیص گرفته است اما برای پرداخت تامین وجه نشده است. برای اولینبار در سیستم اداری کشور واژهای درست شد به نام «تامین وجه».
مرعشی تصریح کرد: خلاصه کار به جایی رسید که آقای خاتمی تصمیم گرفت هم آقای مظاهری و هم آقای ستاریفر را از این دو پست برکنار کند و این همزمان شد با فوت مرحوم نوربخش. بعد از آن با تصمیم آقای خاتمی، آقای شرکا رئیس سازمان مدیریت شدند. آقای صفدرحسینی هم وزیر اقتصاد و دارایی و آقای شیبانی هم رئیس کل بانک مرکزی شدند. دو سال آخر آقای خاتمی، تقریبا دو سال آرامی بود و اینها با هم هماهنگ شدند.
✅ @karkhone
میگويند : ثروتمندان ماشینِ BMW سوار میشوند اما رانندگی با ماشینِ BMW انسان را ثروتمند نمی کند؛ به همین ترتیب برای کشور های فقیر اصرار بر داشتن کارخانه های بزرگ فولاد و یا خطوط هوایی ملی توجیه اقتصادی نداشته و از لوازم رشد اقتصادی نمی باشد روند صنعتی شدن سرمایه بسیاری میخواهد، کارگران را به شهرهای شلوغ جذب میکند و غالباً باعث بیکاری میشود. دهه ها تلاش برای صنعتی شدن به بهای تضعیف کشاورزی باعث شده که بسیاری از تحلیل گران به بازنگری در اهمیت نقش کشاورزی در توسعه اقتصادی بپردازند به عنوان مثال اگر کشور بنگلادش میتوانست تولید کشاورزی خود را تا 20 درصد افزایش دهد این پیشرفت میتوانست بیش از تلاش برای احداث صنعت فولاد داخلی صنایع لازم برای تولید وسایل رفاهی را تأمین بکند.
✅ @karkhone
✅ @karkhone
خارج از نوبت
امروز هم بدلیل ریشدار بودن و احتمالا یکمی نزدیکتر بودن با معاونت علمی مجریان اینوتکس نسبت به الکامپ، نمایشگاه در دو بخش حضوری و آنلاین برگزار شد.
فارغ از این مخالف با برگزاری (هر چند که احتمالا دفاعیه دوستان برگزاری مراسم در فضای باز هست) به رسم این دو سال که دوستان به ما لطف داشتند و در قالب برنامه های تعریف شده در استیج نمایشگاه ما هم اون گوشه موشه ها یکی دوتا پنل اجرا میکردیم تصمیم گرفتیم اینبار در بستر خودِ مجموعه و با استفاده از ویژگی چت صوتی خودمون رو به چالش بکشیم.
فلذا از دوستان بابت پیشنهادهاشون درخصوص موضوع و مصاحبه شونده کمال تشکر را داریم.
ترجیح بر اینه این برنامه با هدف تست این قابلیت در جمع مخاطبین باشه برای برنامه ریزی های بلند مدت.
زمان برگزاری این دو نشست متعاقبا اعلام میگردد.
✅ @karkhone
امروز هم بدلیل ریشدار بودن و احتمالا یکمی نزدیکتر بودن با معاونت علمی مجریان اینوتکس نسبت به الکامپ، نمایشگاه در دو بخش حضوری و آنلاین برگزار شد.
فارغ از این مخالف با برگزاری (هر چند که احتمالا دفاعیه دوستان برگزاری مراسم در فضای باز هست) به رسم این دو سال که دوستان به ما لطف داشتند و در قالب برنامه های تعریف شده در استیج نمایشگاه ما هم اون گوشه موشه ها یکی دوتا پنل اجرا میکردیم تصمیم گرفتیم اینبار در بستر خودِ مجموعه و با استفاده از ویژگی چت صوتی خودمون رو به چالش بکشیم.
فلذا از دوستان بابت پیشنهادهاشون درخصوص موضوع و مصاحبه شونده کمال تشکر را داریم.
ترجیح بر اینه این برنامه با هدف تست این قابلیت در جمع مخاطبین باشه برای برنامه ریزی های بلند مدت.
زمان برگزاری این دو نشست متعاقبا اعلام میگردد.
✅ @karkhone
Telegram
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
کارآفرینی به روایتی دیگر...
وبسایت:
Karkhoone.com
توییتر:
twitter.com/karkhoone
📌گروه تبلیغاتی عدد:
@ADD_ADDS
دالان ارتباطی:
@channel_kar
وبسایت:
Karkhoone.com
توییتر:
twitter.com/karkhoone
📌گروه تبلیغاتی عدد:
@ADD_ADDS
دالان ارتباطی:
@channel_kar
«پیشنهاد میکنم این گزارش تحقیقی نیویورکتایمز درباره شیوه فعالیت اپل در چین رو بخونید؛ سانسور و همکاری با دولت در ازای سود. مقاله شامل جزئیات حیرتانگیزه که خلاصهش رو در ادامه مینویسم.
اپل مشغول ساخت دیتاسنتری در جنوب چینه تا دادههای کاربرهای چینی رو روی سرورهایی که دولت اون کشور تهیه میکنه ذخیره کنه. تیم کوک گفته جای دادهها امنه اما بررسیهای نیویورکتایمز نشون میده اپل برخلاف شعارها، بخش زیادی از کنترل دادههای کاربرانش رو به دولت چین واگذار کرده.
کارمندان دولت به سرورها دسترسی فیزیکی دارن و بدتر از اون، اپل کلید رمزگذاری دادهها رو روی همون سرورها قرار میده. اپل بعد از اینکه دولت چین بهش اجازه نداد، حتی بیخیال استفاده از سیستم رمزگذاریای شد که در حال حاضر در جاهای دیگه دنیا ازش استفاده میکنه.
اسناد داخلی اپل در کنار گفتگو با ۱۷ کارمند فعلی و سابق این شرکت و ۴ کارشناس امنیت نشون میده شکل توافق اپل، منع دسترسی به دادهها توسط دولت چین رو تقریبا غیرممکن میکنه.
اپل اما در بیانیهای گفته کلیدهای رمزگذاری توسط خودش کنترل میشن و سیستم کدگذاری جدیدش پیشرفتهتر هم هست.
از سه سال پیش که اپل مجبور شده دادههای کاربرانش رو به چین منتقل کنه، در ۹ مورد جداگانه محتوای تعداد نامشخصی از حسابهای آیکلاد رو در اختیار دولت چین گذاشته. این شرکت پیش از این هرگز چنین کاری نکرده بود و دلیلش، قوانین حفاظت از دادههای آمریکا بود.
حالا اما مالکیت حقوقی دادههای آیکلاد در چین به شرکتی دولتی واگذار شده؛ حرکتی که به نوعی قوانین آمریکا رو دور میزنه. اپل حتی متن شرایط استفاده از آیکلاد رو بر این اساس تغییر داده. ولی این همه ماجرا نیست. این شرکت تبدیل به ابزاری قدرتمند در زمینه سانسور در چین هم شده.
اپل به شکلی فعالانه نسخه چینی اپاستور رو سانسور و اپهایی که ممکنه مقامات چینی رو ناراحت کنه از فروشگاهش حذف میکنه. بسیاری از موضوعات مثل آزادی تایوان و تبت یا دالایی لاما، جزو مسائل ممنوعه اپل در چین به حساب میان. در آیفونهای چین حتی ایموجی پرچم تایوان هم سانسور شده.
همزمان، فروشگاه اپل میزبان برنامههای متعددی از یک گروه شبهنظامی چینه که متهم به بازداشت اویغورهاست. از ۲۰۱۷ تا امروز ۵۵۰۰۰ اپ از اپاستور چین حذف شدن. این اواخر بخاطر حذف بازیهایی که مجوز دولتی ندارن، تعداد اپهای مسدود شده افزایش چشمگیر هم داشته
اپل حتی کارمندی رو که اجازه انتشار یک اپ متعلق به یکی از منتقدین دولت چین رو داده بود اخراج کرد ولی مدعی شده اون کارمند بخاطر عملکرد ضعیف اخراج شده و گفته اپ رو حذف کرده تا از قوانین چین پیروی کنه.
در بیانیه اپل اومده: «اینطور تصمیمات همیشه آسون نیستن.»
آشنا نیست؟
حالا چرا اپل این کارها رو میکنه؟
چون شرکتش رو به لطف چین پیش میبره. تقریبا اکثر محصولات اپل در چین ساخته میشن و اصلا دولت چین میلیاردها دلار خرج کرده تا این اتفاق رخ بده. حتی جمله Designed by Apple in California بخاطر اعتراض کارمندان چینی از پشت آیفونها حذف شده.
از دیشب که این گزارش منتشر شده انتقادها به شیوه تعامل اپل با چین افزایش پیدا کرده. بحث قرار دادن کلید رمزگذاری روی سرورها موضوع خیلی خیلی مهمیه. حالا با این کار، دولت چین دو راه برای به دست آوردن اطلاعات کاربرها داره: یا رسما درخواست کنه، یا خودش مستقیم از سرورها برداره.»
✅ @karkhone
اپل مشغول ساخت دیتاسنتری در جنوب چینه تا دادههای کاربرهای چینی رو روی سرورهایی که دولت اون کشور تهیه میکنه ذخیره کنه. تیم کوک گفته جای دادهها امنه اما بررسیهای نیویورکتایمز نشون میده اپل برخلاف شعارها، بخش زیادی از کنترل دادههای کاربرانش رو به دولت چین واگذار کرده.
کارمندان دولت به سرورها دسترسی فیزیکی دارن و بدتر از اون، اپل کلید رمزگذاری دادهها رو روی همون سرورها قرار میده. اپل بعد از اینکه دولت چین بهش اجازه نداد، حتی بیخیال استفاده از سیستم رمزگذاریای شد که در حال حاضر در جاهای دیگه دنیا ازش استفاده میکنه.
اسناد داخلی اپل در کنار گفتگو با ۱۷ کارمند فعلی و سابق این شرکت و ۴ کارشناس امنیت نشون میده شکل توافق اپل، منع دسترسی به دادهها توسط دولت چین رو تقریبا غیرممکن میکنه.
اپل اما در بیانیهای گفته کلیدهای رمزگذاری توسط خودش کنترل میشن و سیستم کدگذاری جدیدش پیشرفتهتر هم هست.
از سه سال پیش که اپل مجبور شده دادههای کاربرانش رو به چین منتقل کنه، در ۹ مورد جداگانه محتوای تعداد نامشخصی از حسابهای آیکلاد رو در اختیار دولت چین گذاشته. این شرکت پیش از این هرگز چنین کاری نکرده بود و دلیلش، قوانین حفاظت از دادههای آمریکا بود.
حالا اما مالکیت حقوقی دادههای آیکلاد در چین به شرکتی دولتی واگذار شده؛ حرکتی که به نوعی قوانین آمریکا رو دور میزنه. اپل حتی متن شرایط استفاده از آیکلاد رو بر این اساس تغییر داده. ولی این همه ماجرا نیست. این شرکت تبدیل به ابزاری قدرتمند در زمینه سانسور در چین هم شده.
اپل به شکلی فعالانه نسخه چینی اپاستور رو سانسور و اپهایی که ممکنه مقامات چینی رو ناراحت کنه از فروشگاهش حذف میکنه. بسیاری از موضوعات مثل آزادی تایوان و تبت یا دالایی لاما، جزو مسائل ممنوعه اپل در چین به حساب میان. در آیفونهای چین حتی ایموجی پرچم تایوان هم سانسور شده.
همزمان، فروشگاه اپل میزبان برنامههای متعددی از یک گروه شبهنظامی چینه که متهم به بازداشت اویغورهاست. از ۲۰۱۷ تا امروز ۵۵۰۰۰ اپ از اپاستور چین حذف شدن. این اواخر بخاطر حذف بازیهایی که مجوز دولتی ندارن، تعداد اپهای مسدود شده افزایش چشمگیر هم داشته
اپل حتی کارمندی رو که اجازه انتشار یک اپ متعلق به یکی از منتقدین دولت چین رو داده بود اخراج کرد ولی مدعی شده اون کارمند بخاطر عملکرد ضعیف اخراج شده و گفته اپ رو حذف کرده تا از قوانین چین پیروی کنه.
در بیانیه اپل اومده: «اینطور تصمیمات همیشه آسون نیستن.»
آشنا نیست؟
حالا چرا اپل این کارها رو میکنه؟
چون شرکتش رو به لطف چین پیش میبره. تقریبا اکثر محصولات اپل در چین ساخته میشن و اصلا دولت چین میلیاردها دلار خرج کرده تا این اتفاق رخ بده. حتی جمله Designed by Apple in California بخاطر اعتراض کارمندان چینی از پشت آیفونها حذف شده.
از دیشب که این گزارش منتشر شده انتقادها به شیوه تعامل اپل با چین افزایش پیدا کرده. بحث قرار دادن کلید رمزگذاری روی سرورها موضوع خیلی خیلی مهمیه. حالا با این کار، دولت چین دو راه برای به دست آوردن اطلاعات کاربرها داره: یا رسما درخواست کنه، یا خودش مستقیم از سرورها برداره.»
✅ @karkhone
Nytimes
Censorship, Surveillance and Profits: A Hard Bargain for Apple in China (Published 2021)
Apple built the world’s most valuable business on top of China. Now it has to answer to the Chinese government.