Karkhoone | کارخانه | کارخونه
7.29K subscribers
4.04K photos
472 videos
81 files
1.42K links
کارآفرینی به روایتی دیگر...


وبسایت:
Karkhoone.com

توییتر:
twitter.com/karkhoone

📌گروه تبلیغاتی عدد:
@ADD_ADDS

دالان ارتباطی:
@channel_kar
Download Telegram
🔹سومین دوره آنلاین ساخت اینفوموشن‌ (اینفوگرافیک متحرک)

این دوره مهارت‌های پایه‌ی مورد نیاز برای ساخت یک موشن اینفوگرافیک یا اینفوموشن تدریس خواهد شد. هنرجویان ابتدا با محیط نرم‌افزار افترافکتز آشنا می‌شوند، سپس با فراگیری تکنیک‌های اصلی و پایه‌ا‌ی ساخت موشن‌گرافیک، ساخت یک موشن‌گرافیک ساده را می‌آموزند.

👤مدرس: امید عبدی (طراح موشن گرافیک)
📆شروع دوره: ۶ خرداد
⏰زمان دوره: روزهای سه‌شنبه و پنجشنبه، ساعت ۱۸:۳۰ تا ۲۱:۳۰

‼️تخفیف ثبت‌نام زودهنگام تا ۲۹ اردیبهشت

⚠️ تخفیف دانشجویی: برای دریافت کد تخفیف، عکس کارت دانشجویی خود را به شماره‌ی زیر در واتس اپ ارسال کنید⬇️
09011070434

✅ثبت‌نام و اطلاعات بیشتر در لینک زیر:
infgrm.ir/IMC3-IT

@InfogramAcademy

#تبلیغ
تحولی بزرگ در پرونده‌های مرتبط با تحریم‌های آمریکا

شرکت‌های اروپایی حق لغو و یا ترک قرارداد با شرکای ایرانی به دلیل تحریم‌های آمریکا را ندارند!

در سند رسمی ثبت شده به تاریخ 12 می 2021 (22 اردیبهشت 1400) نزد دیوان دادگستری اروپا، مشاور ارشد دیوان دادگستری اروپا (ADVOCATE GENERAL) صراحتاً استدلال کرده است که بر اساس قوانین اتحادیه اروپا، شرکت‌های اروپایی طرف قرارداد با ایران، حق لغو توافقات و قراردادهای خود با طرف‌های ایرانی را صرفاً به دلیل ترس از مجازات و تحریم‌های آمریکا ندارند.

مشاوران ارشد دیوان دادگستری اروپا از اعضای دادگاه می باشند و مطابق با همان پروسه و مقررات نصب قضات منصوب می شوند. طبق مقررات و آئین‌دادرسی، در زمان طرح یک پرونده و ارجاع آن به دیوان دادگستری اروپا، قضات نظر مشاور ارشد را جویا می‌شوند. با وجود غیرالزام‌آور بودن این نظر، شعب دیوان دادگستری اروپا در اکثر موارد از نظر ADVOCATE GENERAL تبعیت کرده و رأی نهایی را بر همان اساس صادر می‌کنند.

در پرونده ارجاعی توسط دادگاه هامبورگ که مربوط به اختلاف بین بانک ملّی ایران و شرکت آلمانی تلکوم دویچلند است، آقای هوگان، مشاور ارشد دیوان دادگستری اروپا در نظر رسمی ثبت شده خود نزد دادگاه، بیان کرده‌است که شرکت‌های اروپایی برای قطع روابط خود با اشخاص ایرانی باید دلیل موجّهی داشته باشند که ثابت کند آنها تنها برای فرار از آثار تحریم‌های آمریکا اقدام به لغو و یا تعلیق قرارداد و ارائه خدمات نکرده‌اند.

این نظر حقوقی تحولی مثبت در روند پیگیری‌های‌ حقوقی اتباع و شرکت‌های ایرانی است که باعث می‌شود در مناقشه بر سر شمول تحریم‌های آمریکا در سطح بین‌المللی و تقابل آن با قوانین اروپایی موضع و استدلالهای طرفهای ایرانی مستحکم شود.

بعضی از اطلاعات، آرا و منابع معتبر در خصوص تحریم ها اقتصادی، قواعد انسداد، و نقض قراردادها توسط شرکتهای اروپایی در سایت و شبکه های اجتماعی موسسه HCLA مستقر در لاهه قابل دسترسی میباشد.


Advocate General’s Opinion in Case C-124/20 Bank Melli

‏https://curia.europa.eu/jcms/upload/docs/application/pdf/2021-05/cp210078en.pdf

✅ @karkhone
آمریکا طرفدار چه نوع رییس‌جمهوری در ایران است؟

| محمد حسین غیاثی

1- سال 76 دولت اصلاحات در ایران بر سر کار آمد. در همان زمان طالبان بر افغانستان مسط شده بود و تا عمق ایران آشوب و راهزنی‌ می‌کرد. حتی تا سبزوار در خراسان.
خاتمی به آمریکا کمک کرد تا طالبان را براندازد. اما در کمال تعجب جورج بوش پسر، ایران را محور شرارت نامید.

2- نفت آماده‌ی جهشی خیره‌کننده بود. در ایران محمود احمدی‌نژاد به شکل شگفت‌انگیزی رییس جمهور شد. کسی ندانست که چه کسی او را از کجا آورده است. به طنز معروف شده بود که احمدی‌نژاد از لُپ‌لُپ درآمده.
اما او کاندیدای اصولگرایان بود و بزرگترین هنرش این بود که در طول هشت سال توانست هشتصد میلیارد دلار پول ملت ایران را ناپدید کند. او معجزه‌ی هزاره‌ی سوم بود.

3- حسن روحانی وقتی به قدرت رسید ایران هفت قطعنامه گرفته بود و خزانه‌اش تهی بود. او با برجام کشور را از ورشکستگی نجات داد و در حالی که برجام اولین تفاهم بزرگ با آمریکا بود، ترامپ آن را پاره کرد و از برجام خارج شد.
حسن روحانی که با 24 میلیون رأی قاطع برگزیده شده بود با ویرانگرترین تحریم تاریخ معاصر مواجه و دولتش نقره‌داغ شد.

4- خاتمی مسیر ارتباط با غرب را هموار کرد. روحانی اولین و بزرگترین پیمان با غرب را تنظیم کرد اما چرا آمریکا بدترین برخورد را با این دو دولت کرد؟
به نظر من به همان دلیل که دولت آمریکا محمد مصدق را سرنگون کرد.

آمریکا هیچگاه نه با دموکراسی که حتی با شبه دموکراسی هم در خاورمیانه میانه‌ای ندارد. بهترین دوست‌های آمریکا در خاورمیانه کشورهایی هستند با نظامات قبیله‌ای و سلطنتی و موروثی.

5- فرض کنید اگر دولت محمد خاتمی در ایران دوام می‌آورد چه می‌شد؟
صندوق ذخیره‌ی ارزی که محمد خاتمی ساخته بود با 800 میلیارد دلاری که هشت سال بعد از آن به صندوق سرازیر می‌شد، ایران الان اگر از صندوق ذخیره‌ی نروژ دلار بیشتری نداشت لااقل به همان اندازه می‌توانست ذخیره داشته باشد.

این رفتار آمریکا مختص به ایران نیست. او با فریب محمد بن سلمان توانست، صندوق ذخیره‌ی عربستان را هم به خطر بیندازد. جنگ سوریه و عراق و برآمدن داعش و غیره و غیره نهایتاً به یک هدف منجر شد. خالی شدن خاورمیانه از دلار.

6- به نظر من آمریکا طرفدار روی کار آمدن یک رییس‌جمهور اصولگرا در ایران است. چون چنین رییس‌جمهوری به دلایل عدیده نمی‌تواند با بدنه‌ی نیروهای نواندیش کشور ارتباط ارگانیک برقرار کند.
این نیروها که عمدتا متعلق به طبقه‌ی متوسط شهری هستند غالباً برخوردار از تحصیلات عالیه‌اند و برای نزدیک به یک قرن در حول و حوش مراکز دانشگاهی و آموزش عالی کشور ساماندهی شده‌اند. سائق‌ها، گرایش‌ها، انگیزش‌ها، اهداف، آرمانها، کنش‌ها، نوآوری‌ها، اندیشه‌ها و در مجموع آنچه معطوف به زیست انسان ایرانی جدید است و در اینهاست با آنچه که اصولگرایان تابحال نمایش داده‌اند در تباین محض قرار دارد و اساساً اصولگرایان نمی‌توانند با این طبقه حتی در ساحت‌های نازل‌تر ارتباط کارآمدی برقرار کنند.

7- در اثبات آنچه نوشتم نمونه‌های فراوانی دارم اما اجازه دهید فقط به یک مثال اکتفا کنم؛
اگر فاز‌های پارس جنوبی کامل شود سالانه بیشتر از صد میلیارد دلار عاید کشور می‌شود. عدد خیلی بزرگ است حتی در کشوری مثل ما که سالهای سال در قعر جدول جهانی فساد لژنشین است و قصد حرکت هم ندارد و چشم‌اندازی هم برای برون‌رفت از آن فعلا دیده نمی‌شود.

در همین سه سالی که ترامپ جنایتکار ایران را تحریم کرد اگر عسلویه نمی‌شد، خانه‌های ما سرد، شبهای ما خاموش، کارخانه‌های ما تعطیل، بیماران ما بی‌دارو و فروشگاه‌های ما خالی از مواد غذایی می‌شد. بدتر از آن چیزی که الان و بعضاً با آن مواجهیم.
عسلویه در سال 76، سالی که محمد خاتمی رییس‌جمهور شد یک زمین بایر بود. از شهریور سال 77، بیژن زنگنه عسلویه را شروع به ساختن کرد و اکنون به طول 80 کیلومتر هرچه که می‌روید کارخانه پشت کارخانه و فازهای گازی پارس جنوبی و فیلر‌های گازی که می‌سوزند دیده می‌شود و یک متر زمین بایر هم در آنجا دیده نمی‌شود. شرکتها اگر نیاز به زمین اضافه داشته باشند مجبورند دریا را خشک کنند.

من در سال 76 جزو جوانانی بودم که برای ریاست جمهوری محمد خاتمی تلاش کردیم. اکنون خرسندم که در آن زمان کاری که کردیم، نجات‌بخش ملت ایران در جنایت‌بارترین تحریم تاریخ معاصر شد.
به اذعان مرکز پژوهش‌های مجلس اصولگرا، شاخص‌های اقتصادی دولت محمد خاتمی، بهترین شاخص‌های اقتصادی دولت‌های بعد از انقلاب در ایران بوده است.


✅ @karkhone
لاجوردی ها پایه گذاران بخش خصوصی نوین در ایران بودند

کتاب« 110 سال پیدایش و گسترش گروه صنعتی بهشهر» روایت زندگی و زمانه خاندان لاجوردی است که فعالیت اقتصادی خود را از سال 1270 شمسی، با فعالیت‌های حاج‌سید‌محمد لاجوردیان و برادرش شروع کرد.

این فعالیت‌ها از سوی حاج‌سید محمود لاجوردی از نسل دوم و سایر اعضای خانواده تا زمان وقوع انقلاب اسلامی ادامه یافت.لاجوردی‌ها در بسیاری زمینه‌ها جزو پایه‌گذاران بخش خصوصی نوین در ایران بودند.

گروه صنعتی بهشهر، در دهه 1350 نیز با کارخانه‌های عظیم پلی‌استر و اکرلیک تحت عنوان «کارخانه پلی‌اکریل اصفهان» وارد عرصه صنعت الیاف مصنوعی شد.

پلی اکریل آن روزها بزرگ‌ترین شرکت سهامی مشترک در ایران به حساب می‌آمد. پس از انقلاب، با شروع اعتصابات در صنایع نساجی، اموال خاندان لاجوردی نیز در تیرماه 1358، مصادره شد.

بخشی از کتاب را به نقل از آقای اکبر لاجوردیان در ادامه بخوانید:

پیش از این، شورای انقلاب چند نفر را به نام «ناظرین بر کارهای اتاق بازرگانی» تعیین کرده بود. این آقایان عبارت بودند از عسگراولادی و خاموشی و دو نفر دیگر. به محض اینکه آقای خاموشی این خبر را شنید که اتاق تصمیم دارد از آقای بنی‌صدر دعوت کند، به آقای متین گفت: «شما اقدامی نکنید تا من از شورای انقلاب تایید بگیرم.» بعد از دو روز آقای خاموشی گفت توصیه شده است که آقای بهشتی را به‌جای آقای دکتر بنی‌صدر دعوت کنید.

دعوتنامه برای آقای بهشتی فرستاده شد و جلسه با حضور عده زیادی از تجار و صاحبان صنایع تشکیل شد و آقای بهشتی در آن جلسه سخنرانی معروف خود را کردند و مثال ماهیگیر را زدند، که اگر شما شخصاً می‌روید ماهی می‌گیرید و می‌فروشید و آن را مال خودتان می‌دانید، درست است، ولی اگر شما کارتان توسعه پیدا کرد و کشتی بزرگی گرفتید و افراد بیشتری استخدام کردید، دیگر منفعتی که از زحمت دیگران حاصل می‌شود، مال خودتان نیست بلکه مال بیت‌المال است و همه باید از آن استفاده کنند. در واقع ایشان با این سخنان، خط‌مشی و هدف انقلاب را در زمینه تجارت و صنعت کشور بیان کردند.

آقای متین روز بعد گفتند که: «من با آقای دکتر بنی‌صدر صحبت کرده‌ام، نظر ایشان با نظر آقای بهشتی فرق دارد و مایل هستند با آقایان هیات رئیسه اتاق آشنا شوند. اگر مایل هستید من وقتی بگیرم که با ایشان دیدار کنید. آقای بنی‌صدر فعلاً در خانه خواهرشان زندگی می‌کنند. بهتر است برای دیدن ایشان به خانه خواهرشان برویم.» ما هم قبول کردیم.

چند روز بعد ایشان ساعت 9 صبح برای این ملاقات وقت تعیین کردند. آقای متین به اتفاق من و آقایان دکتر بنکدارپور، علی توکلیان و داریوش انصاری به منزل خواهر ایشان که نزدیک مجلس شورای ملی بود رفتیم تا با ایشان ملاقات کنیم.

وقتی ما آنجا رسیدیم ساعت 9 صبح بود. ما را به یک اتاق سه در چهار راهنمایی کردند. بعد از چند دقیقه خود آقای دکتر بنی‌صدر تشریف آوردند، اما سر و وضعی که ایشان داشتند، موجب حیرت همه ما شد: اولاً ایشان با پیژامه وارد مجلس شدند. دوم اینکه با صورتی که احتمالاً چند روز بود که موهای آن را نتراشیده‌اند، ظاهر گردید. ایشان بعد از مبادله سلام، فوری شروع به صحبت کردند و گفتند: «تمام صنایع ایران صنایع مونتاژی است و به حال مملکت مفید نیست.»

من در جواب به ایشان گفتم: «آقای دکتر بنی‌صدر، آیا شما از صنایع ایران بازدید فرموده‌اید؟»
گفت: «نه، احتیاجی ندارم. من در پاریس که بودم مجلات اقتصادی ایران مخصوصاً مجله اتاق بازرگانی را می‌خواندم و می‌دانم که تمام صنایع ایران مونتاژی است.»
من در جواب ایشان گفتم: «اگر من به‌جای شما بودم قبل از هرگونه اظهارنظری، چند روز از چند نوع صنایع مختلف تهران و شهرستان بازدید می‌کردم و بعد از آن، در این باره به اظهارنظر می‌پرداختم.» و برای آنکه نمونه‌ای ارائه کرده باشم، گفتم: «برای مثال آیا صنایع نساجی نخی ایران صنایع مونتاژی هستند که پنبه داخلی را به پارچه حاضرشده قابل تهیه لباس تبدیل می‌کنند و به مصرف‌کنندگان می‌فروشند؟»

ایشان گفتند: «بله، درست است، ولی فراموش نکنید که آنها هم احتیاج به رنگ دارند که از خارج وارد می‌شود.»
اما شاید خود ایشان هم متوجه ضعف منطق خود شده بودند، به همین جهت چون دیدند جواب قانع‌کننده ندارند، از جای خود بلند شدند و گفتند: «من برای سخنرانی باید به محل دیگری بروم.» و بعد از گفتن این جمله، از جلسه خارج شدند. این بود ماجرای دو برخوردی که من با تئوریسین‌ها و تصمیم‌گیرندگان اقتصاد ایران در اوایل انقلاب داشتم.

✅ @karkhone
پیشگویان قلابی و توهم پیشبینی

«فیسبوک ظرف سه سال به سایت شماره یک در زمینه سرگرمی تبدیل میشود». «تغییر رژیم در کره ی شمالی طی دو سال آینده». «نبود نفت خام ظرف پانزده سال آینده.» هر روز کارشناسان ما را با پیشبینی هایشان بمباران میکنند. اما آنها چه قدر قابل اعتماد اند؟ تا چند سال قبل، کسی به خودش زحمت نمیداد این پیشبینیها را بررسی کند تا این که فیلیپ تت لاک دست به کار شد. او در یک دوره ده ساله 28361پیشبینی را از 284نفر، که خود را متخصص می دانستند، ارزیابی کرد.

نتیجه: متخصصان، به لحاظ دقت، فقط اندکی بهتر از کسی که به صورت تصادفی پیشبینی میکند عمل کرده بودند واز بین آنها، بدترین پیشبینیها مربوط به نابودی و فروپاشی بود. مشکل این است که کارشناسان از آزادی عملی که عواقب کمی برای شان به همراه دارد، لذت می برند. اگر شانس بیاورند، از هیاهوی تبلیغاتی، پیشنهادهای مشاوره ای و قراردادهای انتشاراتی لذت می برند. اگر هم کاملا اشتباه پیشبینی کرده باشند، با هیچ جریمهای مواجه نمی شوند، چه از لحاظ مالی و چه از لحاظ از دسترفتن وجهه. در واقع هر چه بیشتر پیشبینی کنند، تصادفا تعداد بیشتری از پیشبینیهایشان درست از آب در می آید.

بنابراین وقتی با یک پیشبینی مواجه می شوید، نگاهتان انتقادی باشد. هر وقت به پیشبینی یک نفر گوش می دهم، عمدا لبخند می زنم، مهم هم نیست چه قدر این کار ناراحتکننده باشد. سپس از خودم دو سوال میکنم؛ اول، کارشناس چه انگیزه ای داشته؟ دوم، نرخ موفقیتش چه میزان است؟ در طول پنج سال قبل چند بار پیشبینی کرده؟ از بین آنها، چند تا درست بوده اند و چند تا غلط؟ در نهایت- چون کاملا مناسب این بحث است-نقل قولی از تونی بلر، نخست وزیر سابق بریتانیا، می آورم، «من پیشبینی نمیکنم. هرگز نکرده ام و هرگز هم نخواهم کرد.»
هنر شفاف اندیشیدن- رولف دوبلی


✅ @karkhone
دو کلمه حرف حساب " با دادستان کل کشور درباره "سوفاف"

| محمد مهاجری

خدا رحمت کند مرحوم کیومرث صابری (گل‌آقا) را. اصطلاحی داشت به نام سوفاف. این کلمه تعبیر عامیانه است از واژه «سوپاپ» که وسیله‌ای است در قابلمه‌های زودپز.

سوپاپ یا به قول گل‌آقا «سوفاف»، کارکردش این است که بخشی از بخار متراکم در ظرف را تخلیه کند و اجازه ندهد منفجر شود.

چند سالی است جامعه ما به دیگ زودپز تبدیل شده و بخار داخل آن متراکم شده است. به گمان من، فضای مجازی نقش همان سوفاف را بازی می‌کند و بزرگ‌ترین خدمت را به سیاسیون و همچنین نیروهای انتظامی و امنیتی کرده و نگذاشته است به انفجارهای بزرگ تبدیل شود.

ممکن است بگویید: «اما همین فضای مجازی که قرار است سوفاف باشد، اکثرا تولید بخار می‌کند و برای نمونه وقایع سال‌های 96 و 98 را مثال بزنید.» حرف کاملا درستی است؛ اما چرا این‌طور شده است؟ عرض می‌کنم.

شما اگر هنگامی که سوپاپ با فشار در حال تخلیه بخار است، دست‌تان را به آن نزدیک کنید دچار سوختگی شدید می‌شوید؛ یعنی همین سوپاپی که فلسفه وجودی‌اش جلوگیری از آسیب است، خودش آسیب‌زا می‌شود. خب، چه باید کرد؟ راهش این است که به این بخار پرفشار نزدیک نشوید. اتفاقا راه سلامت این است که از آن فاصله بگیرید و اجازه دهید با سرعت بیشتری تخلیه شود. در وقایع 96 و 98 اگر سوفاف را درست تنظیم می‌کردیم اتفاقات، راحت‌تر و کم‌هزینه‌تر مدیریت می‌شد.

حتی اگر نتوانید شعله اجاق را کم کنید، باز هم از خطر فوری انفجار گریخته‌اید و زمان منفجر شدن را به تأخیر انداخته‌اید.

روشی که بعضی برای این کار توصیه می‌کنند این است که اصلا برای این قابلمه از اول سوفاف نگذاریم. احتیاجی نیست توضیح بدهم چه اتفاقی می‌افتد. برخی دیگر هم می‌گویند هنگام جوشیدن قابلمه، سوپاپ را بپرانیم. باز هم نتیجه روشن است.

روش خردمندانه آن است که چون به دلایل اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی نمی‌توانیم شعله اجاق را کم کنیم، سوفاف‌هایی با میزان خروجی متناسب و کافی تدارک ببینیم. ایجاد این سوفاف‌ها، برای مدیران کشور این فرصت را به وجود می‌آورد تا در بازه زمانی بیشتری به فکر حل مشکلات باشند و پیش از آن‌که همه چیز از دست برود، تدبیر کنند.

کلاب‌هاوس یکی از همین سوفاف‌هاست. فضایی است برای حرف زدن و بیان نظر. از میان آن‌هایی که در کلاب‌هاوس هستند عده‌ای رگ‌های گردن‌شان برآمده می‌شود. جمعی دیگر سعی می‌کنند منطقی‌تر رفتار کنند. تضارب افکاری که پیش می‌آید، اگر درجه حرارتش بالا برود از طریق سوفاف تخلیه می‌شود.

حالا اگر مسئولان مملکت در رده‌های مختلف، در همین فضا حاضر شوند و به پرسش‌های ولو تند، ولو مطرح‌شده از سوی اپوزیسیون خارج‌نشین، ولو بدگو و تند و هیستریک پاسخ دهند، به جامعه آرامش می‌دهند.

منکر این نیستم که ممکن است عده‌ای برخوردهای زشت و حتی همراه با توهین و فحاشی داشته باشند، اما یقینا در فضای گفت‌وگو چنین اقداماتی خیلی زود فروکش می‌کند؛ یعنی حاضران در نشست کلاب‌هاوس آن را تخطئه می‌کنند. نتیجه‌اش این می‌شود که آدم‌های عصبانی، یا مجبور به عزلت و گوشه‌نشینی می‌شوند، یا به گفتمان آرام و منطقی تن می‌دهند. هریک از این دو نتیجه، مطلوب است.

مشخصا از حضرت آقای منتظری، دادستان محترم کل کشور، تقاضا می‌کنم یک شب، و فقط یک شب، در یکی از نشست‌های کلاب‌هاوس که می‌تواند از طرف دوستان خودشان تدارک شود (و این دوستان بحمدالله در کلاب‌هاوس کم هم نیستد) حضور یابند.

در پایان آن جلسه مطمئنم به این نتیجه خواهند رسید که یکی از مصداق‌های بیان رهبر معظم انقلاب درباره «ول کردن فضای مجازی» حضور نیافتن امثال خود ایشان است.

وقتی فضای مجازی را ول می‌کنید آنجا خالی نمی‌ماند. دیگرانی آن را پر می‌کنند که اخم بر چهره دادستان محترم می‌نشانند.

اگر کرسی‌های آزاداندیشی را که سال‌ها پیش رهبر انقلاب بر آن تاکید داشتند، جدی می‌گرفتیم و با مصلحت‌اندیشی‌های نابجا پشت گوش نمی‌انداختیم، الآن در فضای مجازی و از جمله کلاب‌هاوس، با سرمایه‌های بزرگ حضور می‌داشتیم.

برای جبران، امروز خیلی دیر است اما فردا و پس‌فردا خیلی دیرتر.

"دوکلمه حرف حساب" نام ستونی بود در روزنامه اطلاعات و احتمالا در مجله "گل آقا" که زنده یاد کیومرث صابری آن را می نوشت.


✅ @karkhone
اشتغال‌زایی به روش هفت تپه!

| فرزین رحیمی زنوز


سی چهل سال پیش، از میلتون فریدمن، اقتصاددان فقید آمریکایی دعوت کردن که بازدیدی از کشور کمونیستی چین داشته باشه و ببینن این لیبرال جهان‌خوار که انقدر هم ادعای سوادش می‌شه، چه راهکارهایی برای بن‌بست‌های اقتصادی و تورم کشورشون داره.

در خلال این سفر، فریدمن رو می‎برن بالا سر یه پروژهٔ حفر کانال و کلی بهش پز می‌دن که ببین ما چه کارای خفنی بلدیم.
فریدمن یه نگاه به داخل کانال می‌ندازه و می‌بینه صدها کارگر چینی با بیل و کلنگ دارن زمین رو می‌کنن.

میلتون تعجب می‌کنه و می‌پرسه مگه شما تو کشورتون بیل مکانیکی و لودر ندارید!
چینیا یه پوزخند بهش می‌زنن که بندهٔ خدا، فکر کردی فقط خودت اقتصاد بلدی!
ما داریم در خلال حفر کانال، اشتغال‌زایی می‌کنیم.

فریدمن که همین جوری داشت به سواد اقتصادیش افزوده می‌شد پرسید:
خوب چرا به اینا بیل دادید؟ به هر کدوم یه قاشق بدید با اون زمین رو بکنن.
این جوری اشتغال برای افراد بیشتری ایجاد می‌شه!


حالا همین قصه با یه کم بالا پائین تو سرزمین اهورایی خودمون داره اتفاق می‌‌اُفته.

تو یه جایی به اسم هفت تپه،
دو هزار نفر نی‌بُر با قمه نی می‌برن!
یعنی تقریباً به همون شیوه‌ای که برده‌های آفریقایی سیصد سال پیش تو جزایر کارائیب رو مزارع نی شکر کار می‌کردن.

حالا سؤالی که پیش میاد اینه که مگه نی شکر هفت تپه، با اون همه عظمتش، چند دستگاه هاروستر نداره تا هم کار آسون‌تر و سریع‌تر انجام شه، هم کارفرما ناچار نباشه به دو هزار نفر حقوق بده؟

جالبه بدونید خیلی از مزارع نی شکر کشور هاروستر دارن و هفت تپه از معدود جاهاییه که تو این وسعت، نی رو به شیوه سنتی می‌برن.

طبق شواهد موجود، در ایام دولتی بودن این شرکت، کسی دنبال خرید ماشین‌آلات جدید نبود. در نتیجه، از جیب ملت، به دو هزار نفر حقوق می‌دادن.

می‌شه گفت یجورایی بهمون رحم کردن!

چون امکان داشت قمه رو ازشون بگیرن و به جاش کارد میوه‌خوری بهشون بدن و در عضو دویست هزار نفر رو استخدام کنن!

از وقتی هم که شرکت به بخش خصوصی واگذار شد، بخاطر همهٔ گرفتاری‌هایی مالی و حقوقی و ...، فقط چند تا از این دستگاه‌ها رو طی این چند سال تونستن خریداری کنن.

واضحه که هر چه زمین کشاورزی، متناسب‌تر با این ماشین‌آلات زیر کشت بره، نیاز به کارگر نی‌بُر هم کمتر می‌شه...

حالا یه بار دیگه به دعوای هفت تپه، فراتر از بحث خصوصی‌سازی-دولتی‌سازی شرکت نگاه کنید:

چه این شرکت خصوصی باشه چه دولتی، لازمه که ماشین‌آلات جای نی‌بُرها رو بگیرن. در نتیجه از هزینه‌های کارفرما، کاسته می‌شه و می‌تونه شکر رو با قیمت کمتری عرضه کنه و خیرش به هشتاد میلیون نفر برسه. این هشتاد میلون نفر هم احتمالاً با بقیه پولشون میرن چیپس و کچاپ می‌خرن و به رونق کسب‌و‌کار در سایر زمینه‌ها کمک می‌کنن.

خلاصه...
همون‌طوری که مافیای صنعت خودرو، از طریق محدودیت واردات خوردو، حق انتخاب هشتاد میلیون نفر رو زیر پا گذاشته، دست‌کم دو هزار کارگر شریف بخش نی‌بُری هفت تپه هم با قمه‌های تیزشون به یکی از موانع کاهش قیمت شکر تو بازار تبدیل شدن.

نتیجه...
حداقل مزیت خصوصی‌سازی اینه که چه خرج نوسازی تجهیزات و چه حقوق پرسنل بی‌کفایت از جیب من و شما پرداخت نمی‌شه.

✅ @karkhone
دلایل اصلی شکست تاجران به روایت عسگراولادی

اسدالله عسگراولادی در يكي از گفت و گوهايش دلايل اصلي شكست تجار را اين گونه بيان كرده است:

همانطور که ریسک یک دوره ای منفعت دارد قطعا دوره ای هم نابودی دارد. چه کسی در تجارت شکست می خورد؟ فردی که طمع کرد. طمع، بزرگترین آفت تجارت است.

دومین آفت تجارت هم این است که مال مردم را برای خود بدانید. شما می روید صد میلیون تومان یا یک میلیارد تومان از یک بانک وام می گیرید و با آن شروع به کار کردن می کنید. خیال می کنید این پول برای خودتان است.

ساعت که تیک تیک می کند شما برای آن پول بهره بدهید. یعنی یک شریک بیخودی برای خودتان درست کرده اید. هر چه در می آورید باید نصف آن را به بانک پرداخت کنید.

این موضوع سبب می شود در یک فرصت هایی فرد ثروتمند شود اما چون طمع می کند و ریسک می کند دوباره نابود می شود.

افرادی که اینگونه وارد تجارت می شوند همینگونه هم می روند. چه کسی را مشاهده کردید که اینگونه وارد شده باشد و پنجاه سال در عرصه تجارت مانده باشد.

✅ @karkhone
روز كارگر تمام شد ؛
اما خودمانيم، چه به روز كارگران آورديم؟!

| قاسم خرمي

از روز 11 ارديبهشت 1358 كه حدود دو و نيم ماه از پيروزي انقلاب اسلامي سپري شده بود، شروع كنيم. التهابات سياسي ناشي از تغيير رژيم، مسلما بر روي فضاي توليدي تاثير گذاشته بود اما هنوز دودكش كارخانه ها، دود مي كرد، كارگران مشغول به كار بودند و كارفرمايان با همان لباس هاي اتوكشيده، همچنان وارد فضاي كارخانه ها مي شدند و به رتق و فتق امور مي پرداختند.

انقلاب سياسي بدون تير خلاص به اقتصاد ملي، پيش مي رفت كه ناگهان گروههاي سياسي چپ ماركسيستي و اسلامي، با سبيل هاي پهن و ريش هاي دراز و پرچم هاي سرخ و سياه، جلوي درب كارخانه ها ظاهر شدند. يكي فرياد زد «براي اين چريكهاي خسته، صندلي بياوريد» !

چريك هاي قهرمان، شروع كردند به روخواني انشاهايي كه در دبيرستان نوشته و در زندان تمرين كرده بودند. ماحصل حرف آنها اين بود كه اين دستمزدها، اين نوع بيمه ها، اين شيوه بازنشستگي، اين سرويس هاي حمل و نقل، اين سود و سهام انقلاب به اصطلاح سفيد، اين ورزشگاهها و خانه هاي سازماني كوچك و در مجموع اين زندگي كه شما داريد، شايسته طبقه كارگر ايران نيست! شما توسط بورژوازي وابسته، استثمار شده ايد! « كارگران ايران متحد شويد!»

از فرداي آن روز، ديگر دست و دل كارگران صنعتي به كار نمي رفت. احساس خسران تاريخي به سراغشان آمده بود. تازه داشت يادشان مي آمد كه كارل ماركس گفته بود: در يك نظام سوسياليستي بايد « صبح ها كار كرد، بعد از ظهرها به ماهيگيري رفت و شب ها ويلون نواخت». خلاصه از آن روز به بعد، همه چيزشان، زشت و ناموزون مي نمود؛ خانه هاي سازماني كوچكتر و شكم صاحب كارخانه بزرگتر از هميشه به نظر مي رسيد.

كارگران ناراضي از اول خرداد 58 براي تغيير زندگي اي كه در شانشان نبود، دست به كار شدند. در گوشه و كنار كشور، شورش ها و اعتصابات كارگري آغاز شد. به محض اينكه ماشين صاحب كارخانه وارد شد، درب ورودي را بستند و زنگ دادگاه خودسرانه را نواختند. خلاصه كار به جايي رسيد كه هيچ كارفرمايي از ترس جان، جرات ورود به كارخانه اش را نداشت.

كارخانه ها بلاصاحب ماندند و شوراهاي كارگري تشكيل شد تا امور بر زمين مانده را، تمشيت كنند. زمزمه هايي از واگذاري مالكيت كارخانه ها به كارگران شنيده مي شد كه بسيار اغوا كننده بود؛ يك شبه مي شد بدون طي طريقي، از كارگري به كارفرمايي رسيد! واي خداي من! چه لقمه چربي!

در و ديوار كارخانه ها پرشد از شعارها و تصاويري كه ضد مالكان اصلي كارخانه ها و در حمايت از شوراهاي كارگري بود. اما مشكل كوچكي بروز كرده بود.؛ به همان ميزان كه شعارها رساتر مي شد، ميزان توليد و بهره وري كاهش مي يافت. «بورژواها» رفته بودند اما از حقوق آخر ماه «پرولتاريا» خبري نبود. كار به دولتي سازي كارخانه هاي خصوصي رسيد

در تير ماه 1358 قانون مصادره كارخانه هاي بزرگ خصوصي آغاز شد. با آغاز جنگ و تحريم و در چرخه اي از فساد و ناكارآمدي، كارخانه هاي مصادره شده نيز با افت توليد و تعطيلي تدريجي و بيكاري نيروي كار مواجه شدند.

از آغاز دهه 70 شمسي سياست خصوصي سازي كارخانه هاي نيمه تعطيل دولتي و بحث تعديل نيروي مازاد، مطرح شد. پرولتارياي انقلابي جا خورد! سر و صدايي بالاگرفت و وزارت كار و خانه كارگر، قانوني را در حمايت از كارگران نوشتند و تصويب كردند كه در هيچ جاي دنيا سابقه نداشت.كارفرمايان واقعي از خريد كارخانه هاي داراي چالش كارگري عقب نشستند و راه براي سرمايه داران رانتي و دلال بازشد. در غياب توليد، دارايي كارخانه ها فروخته و پرداخت حقوق كارگران به تعويق افتاد و دوباره بحران ها و شورش هاي كارگري آغاز شد.

كارگران معترض به دنبال سناريوي نوستالوژيك سال 58 رفتند كه ديدند «اين تو بميري از آن تو بميري ها نيست»!. آنهايي كه روزگاري كارفرماي طاغوتي را از سقف كارخانه آويزان مي كردند اكنون با كوچكترين حركتي در مقابل كارفرمايان جديدِ (عمدتا آقازاده و شبهه امنيتي) به عنوان نيروي مخرب و عامل بيگانه، مورد تعقيب قرار مي گرفتند.

امروز 42 سال بعد از 11 ارديبهشت سال 58، بحث نزاع كارگر و كارفرما تقريبا به حاشيه رفته و هر دو مالباخته و ناراضي اند!. كارگران ماندند و «قانون كار»، اما نه كاري مانده و نه كارفرمايي! مسئول اين وضع كيست؟ حالا هيچ كس! چندسالي همه كاسه كوزه ها را بر سرخصوصي سازي و تعديل اقتصادي و نئوليبراليسم شكستند و امروز هم عامل بيچارگي كارگران و بي كاري نيروي كار، تحريم ها و نفوذي ها و دشمنان بي شمار داخلي و خارجي معرفي مي شوند!

آيا كارگران، قربانيان دست و پابسته اين وضع حادث شده بودند؟ از حيث همنوايي پوپوليستي مي توان گفت بله! اما در عالم واقع، خير! طبقه كارگر ايران هم در آنچه به روزشان آمده است، كم تقصير نبوده اند.


✅ @karkhone
برای اولین بار در تاریخ عربستان سعودی؛ عرضه اوراق قرضه توسط مرکز ملی مدیریت قرض به یورو

در چارچوب برنامه های چشم انداز سعودی 2030 و برنامه توازن مالی، مرکز ملی مدیریت قرض روز چهارشنبه 24 فوریه، اوراق قرضه به واحد یورو را در راستای برنامه اوراق بهادار دولت عربستان سعودی عرضه کرده، و در پایان همان روز فروش اوراق را به پایان رساند.

عرضه این اوراق در نوع خود تاریخی و بی سابقه است، چرا که مرکز برای اولین بار وارد بازار اروپا شده و اوراق خود را به واحد پول یورو با نرخ بهره منفی عرضه کرده است.

عربستان سعودی به این ترتیب اولین دولت منطقه خلیج فارس است که اوراق قرضه خود را به واحد یورو در سال 2019 عرضه می کند.
تقاضای بالا برای این اوراق نشان می دهد پادشاهی عربستان سعودی توان ورود به بازارهای مختلف را بدون تاثیر آن بر نرخ وامها در دراز مدت دارد، و این اقدام می تواند به تنوع منابع درآمد و ایجاد روابط مالی استراتژیک کمک کند.

وزیر دارایی سعودی: عرضه اوراق قرضه با نرخ بهره منفی در بزرگترین حجم خارج از کشورهای عضو اتحادیه اروپا نشان دهنده توانایی اقتصادی و مالی عربستان سعودی است

مرکز ملی مدیریت قرض عربستان سعودی اعلام کرد پذیره نویسی برای خرید اوراق قرضه بر واحد یورو در چارچوب برنامه بین المللی عربستان سعودی برای صدور اوراق قرضه را به پایان رسانده، و مجموع درخواستها برای خرید اوراق به بیش از 5 میلیارد یورو رسیده که 3 برابر حجم اوراق صادره است.

به این مناسبت محمد الجدعان، وزیر دارایی عربستان سعودی اظهار داشت: عرضه اوراق قرضه به واحد یورو در چارچوب تلاشهای مرکز ملی مدیریت قرض برای تامین نیازهای سرمایه ای عربستان سعودی بر اساس اهداف سیاسی و اقتصادی و استراتژیک مربوط به قروض صورت گرفته است.

وی اشاره کرد که مرکز از فرصت ورود به بازار اروپا استفاده کرده و اوراق قرضه را با نرخ بهره منفی ارائه نموده، که بزرگترین عرضه اوراق به یورو از سوی کشورهای خارج از اتحادیه اروپا به شمار می رود، و تقاضای بالا برای خرید اوراق نشان دهنده توانایی عربستان سعودی برای حضور در بازارهای مالی جهان و ایجاد روابط استراتژیک با سرمایه گذاران و کشورهای جهان است.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
اقتصاد مأموریت‌محور (بخش اول) ماریانا مازوکاتو، مشاور اقتصادی کمیسیون اروپا، و نویسنده‌ی کتاب مشهور دولت نوآفرین، ایده‌ی تحول‌آفرین دیگری را در کتاب جدیدش «اقتصاد مأموریت‌محور» (Mission Economy) مطرح ‌کرده و خوانندگان را به بازاندیشی درباره‌ی بازیگران فرآیند…
اقتصاد مأموریت‌محور (بخش دوم)


سازمان ناسا قراردادهای مختلفی با شرکت‌های خصوصی و مراکز پژوهشگر غیرانتفاعی منعقد می‌کرد تا تجهیزات فضاپیمای آپولو را تأمین کند. از دل این همکاری عمومی - خصوصی، تکنولوژی‌هایی پدید آمدند که شتاب‌دهنده‌ی نوآفرینی در سایر بخش‌های اقتصاد شدند. یکی از مهم‌ترین پیمانکاران ناسا، پژوهشگاه غیرانتفاعی دریپر بود. این پژوهشگاه بعد از آنکه سخت‌افزار مورد نیاز آپولو (نخستین رایانه‌ی کوچک سیلیکونی) را پدید آورد، به سراغ توسعه‌ی نرم‌افزار پرواز آپولو رفت. تلاش‌های این پژوهشگاه دانشی را پدید آورد که بعدها به مهندسی نرم‌افزار معروف شد.

پروژه‌ی آپولو نقش بنیادینی در توسعه‌ی تکنولوژی تحول‌بخش نرم‌افزار دارد. سازمان ناسا همچنین قراردادی ۱۵.۵ میلیون دلاری با شرکت موتورولا بست تا تکنولوژی‌های ارتباطی مورد نیازش را تولید کند. از دل این همکاری نوآوری‌هایی پدید آمدند که زیربنای تجهیزات ارتباطات دور-بُرد شرکت موتورولا قرار گرفتند؛ تجهیزاتی که تا به امروز سهم مهمی از تولیدات موتورولا را تشکیل می‌دهند.

پروژه‌ی آپولو تنها به واسطه‌ی فرآیند آزمون و خطا به موفقیت رسید. نخستین گامی که سازمان ناسا در راه ارسال انسان به سوی ماه برداشت با شکست مواجه شد. فضاپیمای Apollo 1 همراه با فضانوردانی که درونش بودند در آتش سوختند. اما ناسا ناامید و دلسرد نشد، خطاهایش را اصلاح کرد و با اهتمامی مضاعف در راه اهدافش قدم برداشت. فرآیند آزمون و خطای ناسا به نوآوری‌های بیشتر و بهتری انجامید. پس از حادثه‌ی Apollo 1، ناسا به دنبال تولید مواد اولیه‌ای بود که فضانوردان را از گرمای بی‌اندازه محافظت کند و در برابر آتش‌گرفتگی و ذوب‌شدگی مقاوم باشد. در نتیجه‌ی آن، مواد اولیه‌ای پدید آمدند که امروزه در لباس آتش‌نشانان به کار برده می‌شود و آنان را ایمن نگه می‌دارد.

به عقیده‌ی نویسنده‌ی اقتصاد مأموریت‌محور، همکاری‌های هدفمند ناسا با کسب‌وکارهای خصوصی موج گسترده‌ای از نوآوری‌های فناورانه در عرصه‌ی خوراک و تغذیه، داروسازی، زیست‌شناسی، الکترونیک، زمین‌شناسی و ... را پدید آورد. در دهه‌ی ۹۰ میلادی، آزمایشگاه پیش‌رانش جت در سازمان ناسا، پژوهش و توسعه‌ی دوربین‌های کوچکی را برای فضاپیماهای ناسا کلید زد، که هم‌اکنون در گوشی‌های همراه ما جای گرفته‌اند.

فوم‌های هوشمند، تکنولوژی سی تی اسکن، سیستم تصفیه‌ی آب، پتوهای نجات (که انسان را در برابر سرما یا گرمای شدید حفظ می‌کند)، گرماسنج گوش و جاروبرقی بدون سیم، مواردی از سرریزهای فناورانه‌ای (Spillovers) هستند که پروژه‌های فضایی ناسا به ارمغان آورده‌اند. جاروبرقی‌های بدون سیم محصول همکاری ناسا با شرکت Black & Decker بود. ناسا نیازمند دستگاه کم‌حجمی بود تا فضانوردان به وسیله‌ی آن نمونه‌هایی را از سطح ماه گردآوری کنند. همکاری ناسا و شرکت نام‌برده زمینه‌ی پیدایش جاروبرقی‌های بدون سیم را مهیا کرد.

اما مهم‌ترین پیامد جانبی پروژه‌ی آپولو اشخاصی بودند که به واسطه‌ی کار در پروژه، دانش و تجربه‌ی فراوانی انباشت کردند، بعدها راهی بخش خصوصی شدند و به پشتوانه‌ی سرمایه‌ی هنگفت انسانی‌شان، صنعت تکنولوژی اطلاعات را نیرو بخشیدند.

پروژه‌های فضایی سازمان ناسا شالوده‌ی صنعت نوین پیمایش فضا را بنیان گذاشت، و راه ناهموار سرمایه‌گذاری خصوصی در عرصه‌ی هوافضا را هموار ساخت. در میانه‌ی جنگ سرد، ناسا یک سازمان نوپای عمومی بود که همانند بسیاری از بروکراسی‌های دولتی از کاغذبازی‌های اداری و ارتباطات ضعیف میان‌اداری رنج می‌بُرد، اما به مرور تلاش کرد که خودش را از یک اداره‌ی فشِل بروکراتیک، به یک سازمان نوآفرین تکنوکراتیک بدل کند. تنها یازده سال از عمر ناسا گذشته بود که توانست انسان را رهسپار ماه سازد.

ماریانا مازوکاتو معتقد است که می‌توانیم رویکرد دولت آمریکا در رقابت فضایی‌اش با شوروی را به رفع چالش‌های اجتماعی کنونی نیز بسط دهیم. دولت‌ها می‌توانند با هم‌اندیشی بخش خصوصی و بخش مدنی (سازمان‌های مردم‌نهاد) «مأموریت»هایی برای خود تعریف کنند و با همکاری بخش‌های مختلف جامعه - اعم از جامعه‌ی کسب‌وکار، جامعه‌ی علمی، و جامعه‌ی مدنی - پروژه‌هایی برای انجام مأموریتشان ترتیب دهند. این دقیقاً همان رویکردی‌ست که دولت آمریکا در میانه‌ی قرن بیستم در پیش گرفته بود. آمریکا در چالش رقابت فضایی با امپراتوری سرخ قرار داشت، برای رفع این چالش مأموریتی به نام فرود آوردن انسان بر کره‌ی ماه تعریف کرد، و با همکاری جامعه‌ی علمی و جامعه‌ی کسب‌وکار، مأموریتش را به انجام رساند. دستاورد این هم‌افزایی، موج عظیمی از نوآوری‌های فناورانه بود که در بخش‌های مختلف اقتصاد سر بر آوردند و رشد اقتصاد کشور را شتاب بخشیدند.

✅ @karkhone
شرکت «اینتل» غول فناوری ایالات متحده، اعلام کرد «پت گلسینگر» مدیر عامل تازهٔ کمپانی هفته آینده از اسرائیل دیدن خواهد کرد و خبر ایجاد پردیس جدید ۲۰۰ میلیون دلاری در حیفا اسرائیل برای توسعهٔ «تراشه های آینده» را اعلام خواهد کرد مایکروسافت نیز بدنبال سرمایه گذاری ۱ بیلیون دلاری در اسرائیل است، و از جمله می خواهد در زمینه پژوهش و توسعه تراشه فعالیت کند.

✅ @karkhone
‍ سقوط سال ۲۰۰۸ بازار سهام آمریکا بیشترین سقوطی بود که تا آن موقع در یک روز برای این بازار عظیم رخ داده بود. اتفاقاتی که پس از آن رخ داد اندوخته دوره بازنشستگی و پس انداز های تعداد زیادی از آمریکایی ها را از بین برد و تا مدتی اثرات بسیار مخربی روی اقتصاد کشور داشت.

چه چیزی باعث این ریزش شد؟ دلیل اصلی این ریزش که بزرگترین رکود اقتصادی آمریکا بعد از دوره رکود بزرگ است، یک تصمیم ساده در اواخر دهه نود بود. اتحادیه ملی وام های آمریکا و بانک ها تصمیم گرفتند برای اینکه تعداد بیشتری از مردم صاحب خانه شوند، فرآیند وام دهی را بسیار ساده تر کنند و به کسانی که رتبه اعتباری چندانی هم نداشتند وام خرید خانه بدهند.
این تصمیم باعث شد تا تعداد کسانی که می توانند خانه بخرند بسیار بیشتر شود و طبق قوانین پایه ای اقتصاد، اگر تقاضا بسیار بالا برود و عرضه تغییر چندانی نکند، قیمت بسیار بالا خواهد رفت. همین طور هم شد؛ قیمت خانه بسیار بالا رفت.

در این میان بانک ها اوراق این وام ها را در بازار ثانویه به سرمایه گذاران می فروختند و آنها را در سود بازار بزرگ وام ها سهیم می کردند. چون طبق قوانین هر بانکی تا مقدار مشخصی میتوانست از سرمایه خود را به صورت وام در اختیار مردم قرار دهد، آنها مجبور بودند با انتشار اوراق وام ریسک این وام ها را به سرمایه گذاران منتقل کنند و در واقع این سرمایه گذار بود که به خواهان وام، وام داده بود.
بانک ها فقط درصدی از پول را به عنوان سود دریافت می کردند. قیمت خانه با سرعت بسیار بالا رشد می کرد و بسیاری در این میان وام میگرفتند تا خانه بخرند و قبل از پرداخت قسط های وام خانه را گران تر میفروختند. در نقطه ای این قدر قیمت خانه بالا رفت که دیگر خریداری وجود نداشت و کسانی که وام گرفته بودند و خانه خریده بودند، نمی توانستند خانه ها را بفروشند و توانایی پرداخت قسط های خود را نداشتند.

✅ @karkhone
به زبان مرعشی، به زمان خاتمی

در دولت دوم آقای خاتمی هم دوباره همین اشتباه شد. دولت دوم خاتمی دو بخش شد. دو سال اول و دو سال دوم. در دو سال اول طهماسب مظاهری شد وزیر اقتصاد و آقای ستاری‌فر شد رئیس سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی و آقای نوربخش هم رئیس کل بانک‌مرکزی باقی ماندند. آقای نوربخش به من زنگ زدند و گفتند که آقای خاتمی چنین تصمیمی گرفته‌اند و چنین ترکیبی را برای ستاد اقتصادی دولت مدنظر دارند.

مرحوم نوربخش به من گفتند که من به آقای خاتمی بگویم به جای من هم یک نفر دیگر را تعیین کنند چون من نمی‌توانم با آقای مظاهری و ستاری‌فر هماهنگ باشم. من آن موقع نماینده مجلس بودم. به آقای خاتمی زنگ زدم و گفتم شما حق‌تان است که وزرا و مسئولان دولت را تعیین کنید اما آقای نوربخش هم می‌گوید من را از ادامه همکاری معاف کنید و فرد دیگری را که با وزیر اقتصاد و رئیس سازمان برنامه هماهنگ باشد منصوب کنید. آقای خاتمی خیلی از این حرف من آشفته شد. گفت من اساسا آقای ستاری و مظاهری را چون می‌توانند با نوربخش کار کنند در دولت گذاشته‌ام.

مگر می‌شود نوربخش نباشد؟ از نظر آقای خاتمی، نوربخش اصالت داشت. من گفتم به هر حال برداشت من این است که اینها هماهنگ نیستند. آقای خاتمی گفت: من با ستاری‌فر و مظاهری صحبت کرده‌ام و قول گرفته‌ام که با نوربخش هماهنگ باشند. ولی آقای مظاهری تقریبا 40 روز بعد از آغاز به کار دولت دوم خاتمی به سوی درگیری با آقای نوربخش حرکت کرد.

مرعشی ادامه می‌دهد: مرحوم نوربخش هم اصفهانی بسیار زرنگی بودند. نوربخش خودش را از صحنه درگیری کنار کشید و درگیری شد میان مظاهری و ستاری‌فر. نوربخش خودش گوشه‌ نشست و آن دو نفر با هم درگیر بودند.

آقای ستاری‌فر در یک دوره‌ای حسابی اعصابش به هم ریخته بود. آقای تاجگردون که معاون‌شان بودند، به آقای ستاری‌فر گفتند که ما چه کار داریم که موجودی خزانه را بدانیم. موجودی خزانه را می‌توانیم حدس بزنیم. براساس حدسیاتمان تخصیص می‌کشیم.
تخصیص‌ها را می‌کشیدند. بعد وزارت اقتصاد تخصیص‌ها را پرداخت نمی‌کرد. وزارت اقتصاد می‌گفت فلان سازمان تخصیص گرفته است اما برای پرداخت تامین وجه نشده است. برای اولین‌بار در سیستم اداری کشور واژه‌ای درست شد به نام «تامین وجه».

مرعشی تصریح کرد: خلاصه کار به جایی رسید که آقای خاتمی تصمیم گرفت هم آقای مظاهری و هم آقای ستاری‌فر را از این دو پست برکنار کند و این همزمان شد با فوت مرحوم نوربخش. بعد از آن با تصمیم آقای خاتمی، آقای شرکا رئیس سازمان مدیریت شدند. آقای صفدرحسینی هم وزیر اقتصاد و دارایی و آقای شیبانی هم رئیس کل بانک مرکزی شدند. دو سال آخر آقای خاتمی، تقریبا دو سال آرامی بود و اینها با هم هماهنگ شدند.

✅ @karkhone
می‌گويند : ثروتمندان ماشینِ BMW سوار می‌شوند اما رانندگی با ماشینِ BMW انسان را ثروتمند نمی کند؛ به همین ترتیب برای کشور های فقیر اصرار بر داشتن کارخانه های بزرگ فولاد و یا خطوط هوایی ملی توجیه اقتصادی نداشته و از لوازم رشد اقتصادی نمی باشد روند صنعتی شدن سرمایه بسیاری می‌خواهد، کارگران را به شهرهای شلوغ جذب می‌کند و غالباً باعث بیکاری می‌شود. دهه ها تلاش برای صنعتی شدن به بهای تضعیف کشاورزی باعث شده که بسیاری از تحلیل گران به بازنگری در اهمیت نقش کشاورزی در توسعه اقتصادی بپردازند به عنوان مثال اگر کشور بنگلادش میتوانست تولید کشاورزی خود را تا 20 درصد افزایش دهد این پیشرفت می‌توانست بیش از تلاش برای احداث صنعت فولاد داخلی صنایع لازم برای تولید وسایل رفاهی را تأمین بکند.

✅ @karkhone
خارج از نوبت

امروز هم بدلیل ریش‌دار بودن و احتمالا یکمی نزدیک‌تر بودن با معاونت علمی مجریان اینوتکس نسبت به الکامپ، نمایشگاه در دو بخش حضوری و آنلاین برگزار شد.
فارغ از این مخالف با برگزاری (هر چند که احتمالا دفاعیه دوستان برگزاری مراسم در فضای باز هست) به رسم این دو سال که دوستان به ما لطف داشتند و در قالب برنامه های تعریف شده در استیج نمایشگاه ما هم اون گوشه موشه ها یکی دوتا پنل اجرا میکردیم تصمیم گرفتیم اینبار در بستر خودِ مجموعه و با استفاده از ویژگی چت صوتی خودمون رو به چالش بکشیم.
فلذا از دوستان بابت پیشنهادهاشون درخصوص موضوع و مصاحبه شونده کمال تشکر را داریم.

ترجیح بر اینه این برنامه با هدف تست این قابلیت در جمع مخاطبین باشه برای برنامه ریزی های بلند مدت.
زمان برگزاری این دو نشست متعاقبا اعلام میگردد.

✅ @karkhone
«پیشنهاد می‌کنم این گزارش تحقیقی نیویورک‌تایمز درباره شیوه فعالیت اپل در چین رو بخونید؛ سانسور و همکاری با دولت در ازای سود. مقاله شامل جزئیات حیرت‌انگیزه که خلاصه‌ش رو در ادامه می‌نویسم.

اپل مشغول ساخت دیتاسنتری در جنوب چینه تا داده‌های کاربرهای چینی رو روی سرورهایی که دولت اون کشور تهیه می‌کنه ذخیره کنه. تیم کوک گفته جای داده‌ها امنه اما بررسی‌های نیویورک‌تایمز نشون می‌ده اپل برخلاف شعارها، بخش زیادی از کنترل داده‌های کاربرانش رو به دولت چین واگذار کرده.

کارمندان دولت به سرورها دسترسی فیزیکی دارن و بدتر از اون، اپل کلید رمزگذاری داده‌ها رو روی همون سرورها قرار می‌ده. اپل بعد از اینکه دولت چین بهش اجازه نداد، حتی بی‌خیال استفاده از سیستم رمزگذاری‌ای شد که در حال حاضر در جاهای دیگه دنیا ازش استفاده می‌کنه.

اسناد داخلی اپل در کنار گفتگو با ۱۷ کارمند فعلی و سابق این شرکت و ۴ کارشناس امنیت نشون می‌ده شکل توافق اپل، منع دسترسی به داده‌ها توسط دولت چین رو تقریبا غیرممکن می‌کنه.
اپل اما در بیانیه‌ای گفته کلیدهای رمزگذاری توسط خودش کنترل می‌شن و سیستم کدگذاری جدیدش پیشرفته‌تر هم هست.
از سه سال پیش که اپل مجبور شده داده‌های کاربرانش رو به چین منتقل کنه، در ۹ مورد جداگانه محتوای تعداد نامشخصی از حساب‌های آی‌کلاد رو در اختیار دولت چین گذاشته. این شرکت پیش از این هرگز چنین کاری نکرده بود و دلیلش، قوانین حفاظت از داده‌های آمریکا بود.
حالا اما مالکیت حقوقی داده‌های آی‌کلاد در چین به شرکتی دولتی واگذار شده؛ حرکتی که به نوعی قوانین آمریکا رو دور می‌زنه. اپل حتی متن شرایط استفاده از آی‌کلاد رو بر این اساس تغییر داده. ولی این همه ماجرا نیست. این شرکت تبدیل به ابزاری قدرتمند در زمینه سانسور در چین هم شده.

اپل به شکلی فعالانه نسخه چینی اپ‌استور رو سانسور و اپ‌هایی که ممکنه مقامات چینی رو ناراحت کنه از فروشگاهش حذف می‌کنه. بسیاری از موضوعات مثل آزادی تایوان و تبت یا دالایی لاما، جزو مسائل ممنوعه اپل در چین به حساب میان. در آیفون‌های چین حتی ایموجی پرچم تایوان هم سانسور شده.

همزمان، فروشگاه اپل میزبان برنامه‌های متعددی از یک گروه شبه‌نظامی چینه که متهم به بازداشت اویغورهاست. از ۲۰۱۷ تا امروز ۵۵۰۰۰ اپ از اپ‌استور چین حذف شدن. این اواخر بخاطر حذف بازی‌هایی که مجوز دولتی ندارن، تعداد اپ‌های مسدود شده افزایش چشمگیر هم داشته
اپل حتی کارمندی رو که اجازه انتشار یک اپ متعلق به یکی از منتقدین دولت چین رو داده بود اخراج کرد ولی مدعی شده اون کارمند بخاطر عملکرد ضعیف اخراج شده و گفته اپ رو حذف کرده تا از قوانین چین پیروی کنه.
در بیانیه اپل اومده: «اینطور تصمیمات همیشه آسون نیستن.»
آشنا نیست؟

حالا چرا اپل این کارها رو می‌کنه؟
چون شرکتش رو به لطف چین پیش می‌بره. تقریبا اکثر محصولات اپل در چین ساخته می‌شن و اصلا دولت چین میلیاردها دلار خرج کرده تا این اتفاق رخ بده. حتی جمله Designed by Apple in California بخاطر اعتراض کارمندان چینی از پشت آیفون‌ها حذف شده.

از دیشب که این گزارش منتشر شده انتقادها به شیوه تعامل اپل با چین افزایش پیدا کرده. بحث قرار دادن کلید رمزگذاری روی سرورها موضوع خیلی خیلی مهمیه. حالا با این کار، دولت چین دو راه برای به دست آوردن اطلاعات کاربرها داره: یا رسما درخواست کنه، یا خودش مستقیم از سرورها برداره.»

✅ @karkhone
کرونا نشان داد چقدر از نظر سایبری ضعیفیم!

ارزیابی اندیشکده روابط خارجی از پیامدهای سایبری همه‌گیری کرونا

اگرچه تاریخ، سال ۲۰۲۰ را به عنوان سال همه‌گیری، مرگ، بحران اقتصادی و اختلال اجتماعی به یاد خواهد داشت؛ تشدید بحران‌ در سیاستگذاری پدیده‌های فناورانه نیز چیزی نیست که قابل کتمان باشد. قرنطینه سبب شد مردم در خانه بمانند و بسیاری از فعالیت‌ها و کارهایشان را به بستر اینترنت منتقل کنند. همین اتفاق آنان را به طعمه‌هایی برای جرایم سایبری و جاسوسی اینترنتی تبدیل کرد.

موضوع فقط حملات باج‌افزارها به مراکز درمانی و بیمارستان‌ها و جاسوسی سایبری از مراکز حساس آزمایش در مورد نتایج و فرایند واکسیناسیون نیست. افزایش فعالیت‌های آنلاین، آسیب‌پذیری‌های سایبری را که بحرانی پیش از همه‌گیری بود، تشدید کرد.

انتشار اطلاعات غلط، هراس‌افکنی و رواج شایعات و اخبار دروغ، ترس از ویروس را افزایش داد و تاب‌آوری روانی و مقاومت ذهنی شهروندان را که مهم‌ترین مانع انتشار ویروس است، کاهش داد و فرایند اطلاع‌رسانی صحیح و جامع و معتبر و دقیق و علمی را به چالش کشید. دولت‌ها در مقابل مجبور شدند به سرکوب دیجیتال دست بزنند و به بهانه مبارزه با اطلاعات غلط و شایعات، جایگاه حکمرانی سیاسی خود را تثبیت کنند.

قوانین و هنجارهای حقوقی بین‌المللی نیز نتوانست حد و مرزهای تعهد دولت‌ها نسبت به شهروندان را پررنگ کند و هنجارها و عرف‌های حراست‌کننده از آزادی اجتماعی را تثبیت نمایند و این خود شکست دیگری بود.

همچنین تنظیم‌گری صنعت فناوری که به موضوعاتی مانند حریم خصوصی، حق ثبت اختراع، انحصارزدایی و ارتقای فضای رقابت و مصونیت پلتفرم‌ها در مورد محتوای منتشر شده مربوط می‌شود، دچار چالش‌هایی جدی است تا جایی که همه‌گیری کرونا دستیابی به راه‌حل‌ها را در دوران پس از همه‌گیری که زمان آن روشن نیست؛ چه بسا محال کرده است.

منبع

✅ @karkhone
۴۲ سال

تلفن خانه زنگ خورد و صدایی عصبانی از آن طرف خط گفت: "یک نفر درخانه شما درحال سرک کشیدن به مناطق ممنوعه است. اگر ادامه دهید، اینترنت شما قطع می‌شود." مادر دانیل جواب داد: "اگر اینترنت ما را قطع کنید، یک آگهی در روزنامه چاپ می‌کنم که امنیت سایت‌های پنتاگون در حدی‌ست که یک بچه ۱۱ ساله می‌تواند آنها را هک کند!"

این داستان در سال ۱۹۹۰ رخ داد، زمانی که دانیل کامنیسکی ۱۱ ساله بود و به خاطر نفوذ به سایت‌های نظامی آمریکا، سه روز اینترنت خانه‌‌شان قطع شد. دانیل ابتدا در سال ۲۰۰۵ در بین محققان حوزه امنیت شهرت یافت، پس ازینکه افشا کرد شرکت سونی نزدیک به ۶۰۰ هزار کامپیوتر را عمدا آلوده کرده. اما شهرت اصلی‌ او به سال ۲۰۰۸ برمی‌گردد، وقتی که یک حفره امنیتی در سرویس DNS (دفترچه تلفن اینترنت) پیدا کرد که امکان جعل هر وبسایتی را می‌داد. بعد از پیدا کردن مشکل، دانیل سریعا با یکی از پیشگامان حوزه اینترنت و طراحان DNS یعنی پل ویکسی تماس گرفت. آقای ویکسی درباره آن تماس می‌گوید: شوکه شدم! باید به کل اینترنت یک وصله امنیتی می‌زدیم.

پل و دانیل موضوع را با دولت آمریکا، مایکروسافت، سیسکو و چند شرکت دیگر در میان گذاشتند. در مقر مایکروسافت در سیاتل یک جلسه محرمانه با حضور متخصصان حوزه امنیت از سراسر دنیا تشکیل و ظرف چند روز مشکل حل شد. چند ماه بعد ازین اتفاق، دانیل در کنفرانس Black Hat موضوع را به صورت علنی منتشر کرد. جالب اینکه همان مدیری که در ۱۱ سالگی اینترنت‌ خانه دانیل را قطع کرده بود، بعد از کنفرانس سراغش رفت و برای نجات اینترنت از او تشکر کرد. در ویدیو پیوست، دانیل خلاصه‌ای از داستان را تعریف کرده.

دانیل کامنیسکی، محقق امنیت اینترنت، در ۱۸ بهمن ۵۷ در سانفرانسیسکو به دنیا آمد و سوم اردیبهشت ۱۴۰۰ بر اثر ابتلا به کتواسیدوز دیابتی درگذشت. در این ۴۲ سال، دانیل در انجام کارهای عام‌المنفعه و کمک به تحقیقات پزشکی فعال بود و در اوج شهرت به هیچ کدام از پیشنهادهای کاری غول‌های فناوری در سیلیکون‌ولی پاسخ مثبت نداد، تا به کارهای تحقیقاتی‌‌اش بپردازد. در سال ۲۰۱۵ که FBI از شرکت اپل خواست تا برای دست‌یابی به اطلاعات یک ایفون، سیستم رمزنگاری یا به قول خودشان "سگ نگهبان شرور" را کنار بزند، دانیل اعلام کرد: من همان سگ نگهبان شرور هستم و سوالم از دولت این است: آیا هدف‌ شما افزایش امنیت است یا کاهش آن؟
/بومرنگ
nytimes


✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
اقتصاد مأموریت‌محور (بخش دوم) سازمان ناسا قراردادهای مختلفی با شرکت‌های خصوصی و مراکز پژوهشگر غیرانتفاعی منعقد می‌کرد تا تجهیزات فضاپیمای آپولو را تأمین کند. از دل این همکاری عمومی - خصوصی، تکنولوژی‌هایی پدید آمدند که شتاب‌دهنده‌ی نوآفرینی در سایر بخش‌های…
اقتصاد مأموریت‌محور (بخش سوم)



برخی از کنشگران برجسته‌ی اجتماعی در آمریکا نظیر مارتین لوتر کینگ و رالف ابرنتی (از فعالین حقوق سیاه‌پوستان)، با پروژه‌ی فضایی آپولو عمیقاً مخالفت ورزیدند. آنها معتقد بودند کشوری که با معضلاتی نظیر فقر، بی‌خانمانی، نابرابری نژادی و... دست‌وپنجه نرم می‌کند، چرا باید منابع اقتصادی‌اش را به هدف کم‌اهمیتی نظیر پیمایش ماه اختصاص دهد؟ در سال ۱۹۷۰، یک راهبه‌ی ساکن در کشور زامبیا به نام مری جاکوندا نامه‌ای به ارنست استاهلینگر، مدیر فنّی ناسا ارسال می‌کند و در نامه‌اش می‌گوید که چگونه می‌توانید منابع اقتصادی فراوانی را صرف پیمایش فضا کنید در حالی که هزاران درد و رنج (گرسنگان، کودکان بیمار و..) بر روی زمین وجود دارد.

استاهلینگر ضمن قدردانی از قلب رئوف و ذهن کنجکاو جاکوندا، می‌پذیرد که بودجه‌ی پیمایش فضا در نوع خودش رقم بزرگی محسوب می‌شود، و نیازهای اضطراری مهمی بر روی کره‌ی زمین وجود دارد که شایسته هست پول زیادی صرف آنها شود. اما در عین حال، بودجه‌ی پیمایش فضا تنها سه‌دهم حجم اقتصاد آمریکا، و ۱.۶ درصد مجموع هزینه‌کرد دولت آمریکا را در بر می‌گیرد. اگرچه، این اعداد بدین معنا نیست که پیمایش فضا مبلغ کوچکی به خود اختصاص داده است.

استاهلینگر در نامه‌اش ماجرای یک اشراف‌زاده‌ی آلمانی در ۴۰۰ سال پیش را تعریف می‌کند که همیشه بخشی از ثروتش را بین نیازمندان توزیع می‌کرد، اما او کاری بیش از توزیع ثروت انجام می‌داد؛ او به 'تولید ثروت' هم می‌اندیشید. این اشراف‌زاده بخشی از ثروتش را به فرد پژوهشگری پرداخت می‌کرد که در آزمایشگاه کوچکش عدسی‌های شیشه‌ای را می‌سابید و آنها را در یک استوانه قرار می‌داد. اشراف‌زاده همواره مورد انتقاد دیگران قرار داشت که چرا پولت را بابت فعالیت‌های پوچ فلان پژوهشگر هدر می‌دهی، در حالی که بیماری و گرسنگی، جامعه‌ی پیرامونت را فرا گرفته است. نکته‌ی شگفت ماجرا این‌ست که فعالیت‌های ظاهراً پوچ این پژوهشگر، راه تکنولوژی تحول‌آفرینی را هموار ساخت که بعدها به "میکروسکوپ" معروف شد؛ یکی از مؤثرترین ابزارها در رفع بیماری، فقر و گرسنگی.

استاهلینگر در نامه‌اش نوشت که ❞..این اشراف‌زاده‌ی آلمانی با اهدا نکردن بخشی از ثروتش به جامعه، و اختصاص آن به پژوهش و نوآوری، به قدری در کاهش درد و رنج انسان‌ها مؤثر بود که اگر تصمیم می‌گرفت تمامی ثروتش را به جامعه‌ی بیمارزده‌اش اهدا کند، نقش چندان مؤثری در بهبود زندگی انسان‌ها ایفا نمی‌کرد..❝

نحوه‌ی همکاری سازمان ناسا با شرکت‌های خصوصی نیز درس‌های مهمی برای دولت‌های امروز به همراه دارد. ناسا در انتخاب پیمانکاران مورد نظرش از خودمختاری نسبی برخوردار بود و از هیچ مرکز فرماندهی دستور نمی‌گرفت. مدیران سازمان سعی می‌کردند که ارتباط مستقیم و بدون واسطه با پیمانکاران داشته باشند و در روند پیشبرد پروژه رهنمود دهنده‌ی آنان باشند. اولویت ناسا غالباً شرکت‌هایی را شامل می‌شد که توانمندی‌های خود را اثبات کرده بودند، اما سازمان سعی می‌کرد که با شرکت‌های مختلفی همکاری داشته باشد و وابستگی زیادی به یک شرکت خاص پیدا نکند، چرا که در این صورت توان چانه‌زنی‌اش کاهش می‌یافت، هزینه‌هایش بالا می‌رفت و کیفیت پایینی نصیبش می‌شد.

طراحی جزئیات قراردادهای پیمانکاری نیز چالش مهمی در نزد ناسا بود. این سازمان تلاش می‌کرد که قراردادهایش را به کارآترین شکل ممکن طراحی کند. ناسا در ابتدای کارش قراردادهای "هزینه+کارمزد" (Cost-Plus Contract) با پیمانکارانش می‌بست که کیفیت پایینی نصیب سازمان می‌کرد و هزینه‌های هنگفتی برایش می‌تراشید. در این نوع قراردادها، طرف تقاضای قرارداد می‌بایست همه‌ی هزینه‌های سرمایه‌گذاری پیمانکار را بپردازد، و کارمزدی را هم روی آن بگذارد. این موضوع باعث می‌شود که پیمانکار انگیزه‌ای برای کنترل هزینه‌های سرمایه‌گذاری نداشته باشد، و صرف نظر از عملکرد خوب یا بدش، کارمزدی تضمینی دریافت کند.

به همین خاطر ناسا به سمت قراردادهای "مبلغ مقطوع" (Fixed-Price Contract) حرکت کرد. در این قراردادها، مبلغی ثابت به پیمانکار پرداخت می‌شود و در طول پروژه این مبلغ تغییری نمی‌کند. این الگوی قرارداد انگیزه‌ای قوی در پیمانکار ایجاد می‌کند تا هزینه‌های سرمایه‌گذاری را کنترل نماید. ناسا مشوق‌های مالی نیز در قراردادهای مبلغ مقطوعش درج می‌کرد تا سرعت و کارآیی پیمانکاران را بالا ببرد، و در عین حال آنان را از 'ماست‌مالی' پروژه‌ها (کاهش کیفیت‌زدای هزینه‌ها با هدف افزایش سود) دور نگه دارد.

✅ @karkhone
چین اولین صادر کننده به اسراییل و دومین وارد کننده از اسراییل است.


✅ @karkhone