میگویند ملتی که تاریخ نداند محکوم به تکرار آن است

| محمد رضا حسینی

دهه ۴۰ خورشیدی:
دستاوردهای دهه ۴۰ که دهه طلایی ایران هم گفته میشود در واقع به علت عدم دخالت هسته قدرت (شاه) در اقتصاد رخ داد و در این مورد سخن ها بسیار است که سریع و گذرا با هم مرور میکنیم.

وزارت اقتصاد با همکاری بانک مرکزی و سازمان برنامه وقت در زمانی که نفت تنها دو دلار بود، اقدام به واقعی سازی نرخ ارز کرده و حتی نرخ ارز بالاتر از میزان واقعی تعیین شد. سپس قوانین دست و پاگیر و موانع واقعی تولید حذف و کارفرمایان و نخبه گان از وضعیت اقتصاد بازار آزاد بهره‌مند شدند.

بسیاری از کارخانه ها از فولاد و خودروسازی گرفته تا انواع لوازم خانگی ها در آن زمان به وجود آمد. رونق و رشدی در آن زمان ایجاد شد که کارخانه ها در جذب کارگران رقابت داشتند. در نتیجه این رقابت نرخ بیکاری بسیار پایین بود و به علت کمبود شدید کارگر، نیروی کار به‌الاجبار از خارج از کشور می‌آمد. (فی‌المثل کارگر هایی از کشور نسبتا پیشرفته‌ای مانند لهستان در قزوین مشغول به کار بوده‌اند).

در یک جمله علت رونق آن روزها را بازگو میکنم. اقتصاد بازار آزاد، عدم دخالت در قیمت گذاری و بها دادن به بخش خصوصی واقعی باعث تولید ثروت از محل بهره‌وری بالا شده بود. گفتنیست در آن دهه ژاپن حسرت رشد اقتصادی ما را داشت.

دهه ۵۰ خورشیدی:
سال ۵۰ از دو جهت داخلی و خارجی حائز اهمیت است.
۱. خارجی:
سال ۵۰ مصادف با سال ۱۹۷۱ است. در آن سال یک فروپاشی مالی در جهان اتفاق افتاد. آقای نیکسون رئیس جمهور وقت ایالات متحده، ارتباط دلار با طلا را در همان سال قطع میکند. بانک مرکزی آمریکا با چاپ پول اقدام به حل بحران میکند. چاپ پول منجر به تورم در جهان شد و نفت ۲ دلاری ۱۰ دلار شد.

خوب است بدانید؛ دولت وقت آمریکا که خود با چاپ پول ایجاد تورم کرده بود، همزمان اقدام به قیمت گذاری دستوری و بگیروببند در اقتصاد زد!!! این سیاست به سختی شکست خورد. البته آمریکا از این سیاست اشتباه درس گرفت و دیگر هرگز آن را تکرار نکرد.

۲.داخلی:
در سال ۵۰ بحران جهانی به ایران میرسد. شاه قصد دارد خود وارد عمل شود. شاه در اقدامی نابخردانه سازمان برنامه را منحل و وزیر اقتصاد و رئیس کل بانک مرکزی را برکنار میکند. (این سه نفر قهرمانان واقعی کشور در دوره معاصر هستند. جنابان آقایان، اصفیا، عالیخانی و امینی)

در باب نفت: نفت دو دلاری ۱۰ دلار میشود و در آن سالها شاه اقدام به تاسیس سازمان اوپیک میکند. یه سری میگویند شاه با تاسیس اوپیک قیمت نفت را بالا برد و به همین خاطر غربیها او را سرنگون میکنند!!!! تاسیس اوپیک و بزرگتر از اوپیک قیمت نفت را بالا نمیبرد. قیمت با تورم و تقاضا بالا میرود که در آن سالها فدرال رزو چاپ پول کرد، تورم و تقاضا با هم رشد کردند و نفت ۵ برابر شد. این خود بزرگ بینی‌های برخی افراد قابل توجیه نیست.

شاه با پول نفت میخواهد به سرعت ایران را مدرنیزه کند. در این مورد یک ضرب المثل انگلیسی میگوید: راه جهنم با نیتهای خیر سنگفرش میشود.

با فروش نفت و ورود بالای دلار به کشور، بانک مرکزی که دیگر مستقل نیست اقدام به چاپ پول میکند. در سویی دیگر، بانکها اقدام به پرداخت وامهای بسیار کم بهره میکنند. تورم بالا در نتیجه چاپ پول اتفاق افتاد، بهره کم وامها و اعطای آن به رانت داران و نورچشمیهای آن زمان باعث می‌شود. این پولها به جای تولید به سمت بازارهای غیر مولد مانند زمین و مسکن برود. پول رانت داران و نورچشمی‌ها به سمت مسکن در بالای شهر و اصطلاحا خوش‌نشینی رفت. رشد شدید ساخت و ساز در شمال و غرب تهران در آن زمان گواه این مدعاست.

توروم باعث گرانی کالاها میشود و شاه مثل آمریکایی ها اقدام به قیمت گذاری دستوری اجناس میکند. درنتیجه آن سیاست، کم کم کشور کاملا از سیاست بازار آزاد خارج میشود. قیمتهای دستوری تولید را مقرون به صرفه نمیکند. کارخانه ها تعطیل میشوند و بیکاری رو به افزایش میرود. این سیاست اشتباه هفت سال به طول می‌انجامد. لشگریان مردمی که فقیرتر و بسیاری نیز بیکار شده‌اند به راه می‌افتند.

انقلاب ۱۳۵۷ اتفاق می‌افتد.

چقدر این روزها شباهت به آن روزها دارد. تا که قبول افتد و که در نظر آید... .

✅ @karkhone

معجزه اقتصادی شیلی

| علیرضا صلواتی

پینوشه دانش اقتصادی زیادی نداشت از این رو در تلاش بود برای ساماندهی اقتصاد کشور، از متخصصان آمریکایی استفاده کند. کودتا در سال ۱۹۷۳ رخ داد و وضعیت کشور تا ۱۹۷۵ کماکان بحرانی بود، در واقع پینوشه نشان داد که نمی‌تواند کشور را به تنهایی اداره کند، از این رو به دنبال راهکاری برای اداره کشور توسط متخصصان بود. پینوشه در سال ۱۹۷۵ با میلتون فریدمن، اقتصاددان برنده جایزه نوبل و استاد دانشگاه شیکاگو، دیدار داشت، او در این دیدار به دنبال راه‌حلی بود که از طریق آن بتواند اقتصاد در معرض سقوط شیلی را نجات دهد. فریدمن به او مجموعه‌ای از اقتصاددانان شیلیایی را پیشنهاد کرد که به آن‌ها «پسران شیکاگو» می‌گفتند

معجزه اقتصادی شیلی نامی است که فریدمن بر تغییرات اقتصادی شیلی در دوران پینوشه نهاد. پس از اصلاحات اقتصادی پینوشه و حرکت شیلی به سمت اقتصاد بازار (در دوران پینوشه بخشی از صنایع ملی شد و دوران پینوشه را نمی‌توان یک حکومت کاملا نئولیبرال دانست اما نسبت به گذشته اصلاحاتی در جهت حرکت به اقتصاد بازار داشت)، وضعیت این کشور دگرگون شد. در حالی که در سال ۱۹۷۵ تولید ناخالص داخلی سرانه براساس برابری قدرت خرید در شیلی در حدود ۴۵۰۰ دلار و در میانگین کشورهای آمریکای لاتین در حدود ۷۰۰۰ دلار بود، پس از اعمال سیاست‌های اصلاح اقتصادی، تولید ناخالص داخلی سرانه شیلی براساس برابری قدرت خرید در سال ۲۰۰۰ به حدود ۱۱ هزار دلار رسید (رشدی در حدود ۱۴۵ درصد)، این در حالی است که میانگین کشورهای آمریکای لاتین در همان سال درآمد سرانه‌ای در حدود ۸۵۰۰ دلار داشتند (رشدی در حدود ۲۱ درصد) همین آمار کافی است که بتوانیم به حرف میلتون فریدمن ایمان بیاوریم. در کنار این میانگین رشد اقتصادی این کشور در سه سال اول دهه ۹۰ میلادی به ۷.۷ درصد رسید (در مقایسه با رشد میانگین ۱.۲ درصدی مابین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳) و نرخ بیکاری از حدود ۲۰ درصد در اوایل دهه ۸۰ میلادی به زیر ۱۰ درصد در سال ۱۹۸۹ میلادی رسید.

✅ @kakhone

طرح شرکت فرانسوی ستیران براساس آمایش سرزمین

| احمد خرم

قبل از انقلاب قراردادی با شرکت ستیران فرانسه امضا شد برای مطالعات آمایشی.

طرح آمایش سرزمین شرکت ستیران در سال ۱۳۵۳ تحویل داده شده که افق آن ۲۵ ساله بوده است تا سال ۱۳۷۸.

نکته‌ای که در این طرح به آن توجه شده این است که ایران کشوری خشک است. و همچنین با این فرض و با توجه به موقعیت ژئوپلتیک و ژئواستراتژیک کشور و همچنین داشتن ذخایر عظیم نفت و گاز در جنوب کشور. جمعیت ایران در این طرح در افق ۷۸، ۵۰ میلیون پیش‌بینی شده بود و قرار بود از این ۵۰ میلیون جمعیت، ۲۵ میلیون آن در سواحل شمالی خلیج فارس مستقر شوند.

در این طرح گفته شده بود دلیل این استقرار اولاً موقعیت ترانزیتی مرزهای آبی ایران در خلیج فارس و ثانیاً دسترسی به آب فراوان به خصوص برای سیستم سرمایشی صنایع که این چنین آبی در داخل سرزمین ایران برای صنایع آب‌بَر وجود ندارد. ثالثاً وجود انرژی در پهنه سواحل ایران در خلیج فارس است.

در طرح، همچنین گفته شده است که ۲۵ سال بعد از سال ۷۸ و در صورت تحقق اهداف، می‌توان ۵۰ میلیون نفر را در این سواحل استقرار داد.

الان جمعیت کل مناطق ساحلی خلیج فارس به ۲ میلیون نفر هم نمی‌رسد. ستیران معتقد بود همه فعالیت‌های صنعتی باید در این سواحل مستقر شوند. خودروسازی‌ها در لب ساحل استقرار یابند و حدوداً ۱۰۰ میلیون تن ظرفیت تولید در این منطقه پیش‌بینی کرده بودند که ۱۵ میلیون تن آن در شعاع ۲۵ کیلومتری بندر عباس مستقر می‌شد

دو میلیون تن از آن ۱۵ میلیون تن همان فولاد بندرعباس بود که ما به مبارکه اصفهان منتقل‌اش کردیم!

بنابراین شما هر فعالیت صنعتی که تصور بکنید در آن منطقه دیده شده بود. این طرح هم به دنبال استقرار فعالیت در آن منطقه بود و هم استقرار جمعیت. اگر آن طرح محقق شده بود، به نظر شما بشاگرد با این وضعیت باقی می‌ماند؟

تمام استان‌های جنوبی در این صورت در خدمات مولد، صنعت و کشاورزی مدرن و گلخانه‌ای به‌شدت فعال می‌شدند.

به نظرم طرح آمایش سرزمین ستیران در واقع طرح محرومیت‌زدایی از کشور و به‌ویژه مناطق جنوبی بود.

✅ @karkhone

نقش کارآفرینان در برآمدن انقلاب مشروطیت

| جمشید اسدی

دست‌کم از قرارداد رویتر در سال ۱۲۵۱ خورشیدی، حکومت قجر به جای پشتیبانی از کارآفرینی و بازرگانی ‏ملی به بیگانگان امتیاز می‌داد و درآمدی دریافت می‌کرد. از همین رو، کارآفرینان و بازرگانان ناراضی و در پی ‏حکومتی بودند که پاسدار سرمایه و نگهدار کار و کوشش باشد. انگیزه‌های انقلاب مشروطه تنها اقتصادی نبود، اما ‏بازیگران اقتصادی در آن نقشی به‌سزا داشتند. چالش‌گری کارآفرینان علیه انحصار‌های دربار و اعطای امتیازهای ‏خودسرانه از سوی دربار نقشی تعیین‌کننده در برآمد انقلاب و فرمان مشروطه داشت. ما در این نوشته به همان می‌‏پردازیم.‏

مسیو نوز و اداره گمرک ایران در دوران مظفرالدین شاه. در سال ۱۲۷۸، در دوران مظفرالدین شاه، ۳ کارشناس ‏بلژیکی امور گمرکی خورشیدی به ایران وارد شدند. ژوزف نوز، مشهور به مسیو نوز، رئیس ایشان بود و به عنوان ‏مدیرکل گمرکات زیر نظر صدراعظم فعالیت می‌کرد. یک سال بعد که مظفرالدین شاه به همراه صدراعظم به فرنگ می‌‏رفت مسیو نوز به سرپرست «وزارت کل گمرکات» شد.‏

نوز در تعرفه‌های گمرک دگرگونی پدید آورد و بر درآمد ایران افزود. اما برخی از بازاری‌ها و بازرگانان و ‏روحانیان سیاست تعرفه‌ای را به زیان می‌دیدند، چرا که در پی آن، بازار ایران در اندک زمانی از کالاهای روسی پر ‏شد. بازرگانان به دربار و دولت از سیاست تعرفه‌ای بلژیكی‌ها شکایت بردند و اما نتیجه‌ای نگرفتند. از همین رو، در۵ ‏اردیبهشت ۱۲۸۴، در شاه عبدالعظیم در زاویه نشستند. ‏

جنگ روس و ژاپن و کمبود قند و شکر در ایران. مشکل تعرفه‌های گمرکی حل نشده، مشکل دیگری برای ‏بازرگانان به وجود آمد. در پی جنگ روس و ژاپن، از ۱۸ بهمن ۱۲۸۲ تا ۱۴ شهریور ۱۲۸۴، صادرات قند و شکر به ‏ایران کاهش یافت و در ماه رمضان برابر با آذر ۱۲۸۴ خورشیدی بهای آن زیاد شد. عین الدوله صدراعظم که چاره کار نمی‌دانست و نیز در پی انتقام از زاویه نشینی در شاه عبدالعظیم بود، علاءالدوله، حاکم زورگو تهران را به تندی ‏واداشت. وی هفده بازرگان خوش نام را به جرم گران کردن قند و شکر در ۲۱ آذر ۱۲۸۴ خورشیدی به دارالحکومه ‏فراخواند و دو تن از ایشان را فلک کرد.‏

هجرت صغری. این ستم بازرگانان را بر آشفت. از همین رو در مسجد شاه گرد آمدند و از علما همدلی خواستند. ‏دو آیت الله بزرگ، طباطبایی و بهبهانی، برای پشتیبانی به مسجد رفتند. گردآمدگان به تاوان توهین به بازرگانان خواستار ‏برکناری عین الدوله و علاءالدوله و تاسیس “عدالتخانه” شدند. عین الدوله با همدستی امام جمعه تهران به بهانه توهین به ‏شاه به باشندگان مسجد حمله برد. در ۲۳ آذر ماه، دو روز پس از به چوب بستن و یک روز پس از یورش به مسجد ‏شاه، شماری از علما و بازرگانان و پیشه وران و مردمان به زاویه حضرت عبدالعظیم روی آوردند (هجرت صغری). ‏بازرگانان هزینه بست‌نشینی را به گردن گرفتند.‏

جنبش به تندی به مشهد، کرمان، فارس و دیگر جاها گسترش یافت. سفیر عثمانی میانجیگری کرد و سرانجام ‏مظفرالدین شاه قول عزل عین الدوله و تشکیل عدالتخانه داد. معترضان آرام گرفتند و در ۲ بهمن ۱۲۸۴ شادمان به ‏پایتخت بازگشتند. اما چندی گذشت و شاه به وعده‌ای عمل نکرد. عین‌الدوله هم که همچنان بر سر کار بود بر فشار افزود ‏و به بهانه بابی‌گری بسیاری و به ویژه سه بازرگان را دستگیر کرد و برای رهانیدن از هر کدام ۱۵۰ تومان گرفت. ‏علاءالدوله حاکم تهران هم به زور بازار تهران را باز نگهداشت.‏

هجرت کبری. مردم دوباره جنبیدند و شوریدند. و در سه شنبه ۱۸ تیر ۱۲۸۵، طلبه جوانی، سید عبدالحمید، از ‏سربازان گلوله خورد و کشته شد. بازرگانان بازار را بستند، نخبگان و مردمان در مسجد جامع گرد آمدند و دو باره ‏خواستار برکناری نوز و علاءالدوله و عین الدوله و برپایی عدالتخانه شدند. عین‌الدوله تهدید ‌کرد که اگر بازار باز نشود ‏به سربازان فرمان یغما می‌دهد.‏

ادامه مطلب

✅ @karkhone

‍ متخصص مصادره
خسروشاهی که رئیس بنیاد مسکن مستضعفین بود و از جوانی جزو طرفداران نواب صفوی جای داشت به نظر می‌رسد متخصص حل مشکل مسکن با مصادره خانه‌های خالی باشد. بخشی از نظرات او را در ادامه بخوانید. حرف‌هایی که توده‌پسند و جاهلانه است.


متخصص مصادره مسکن

|هادی خسروشاهی

در وهله اول هدفمان این است که هیچ خانه ای خالی نماند. به هر ترتیبی که باشد ترتیب ساکن شدن افراد فاقد خانه را در واحدهای مسکونی خالی میدهیم. طوری که حتی یک نفر در این کشور بی‌خانه نباشد. امیدواریم وضعیتی بوجود آوریم که مسکن مثل پیراهن شود یعنی همانطور که هر کسی یک پیراهن دارد یک خانه هم داشته باشد.

مساله مالک و مستاجر زاییده روش حاکم بر جامعه گذشته ایران است! در صدر اسلام فقط کسانی که به مسافرت می‌رفتند محلی را برای سکونت خود اجاره میکرده‌اند. به همین دلیل ما کاری خواهیم کرد که اجاره داری در این مملکت از میان برود اما فعلا تا رسیدن به این هدف بایستی مستاجرین و صاحبخانه ها با یکدیگر تفاهم داشته باشند.

گرفتن خانه های خالی به زور نخواهد بود بلکه تلاشمان این است که با رضا و رغبت خانه‌هایشان را به ما واگذار کنند و ما هیئتی مرکب از کارشناسان و مهندسین خبره مسکن داریم که روی این خانه ها قیمت می‌گذارند و بر این اساس آن خانه را خریداری کرده و در اختیار مستضعفین می‌گذاریم. البته اگر کسانی باشند که نظیر محتکرین مواد غذایی به احتکار خانه و مسکن بپردازند و خانه هایشان را خالی بگذارند با آنها مبارزه خواهیم کرد. چون چنین شخصی به جامعه ظلم کرده و مبارزه با ظلم و ظالم دستور اسلام است و در این راه از شرع مقدس اسلام کمک خواهیم گرفت.

اگر ظالمی خانه را احتکار کند در شرایطی که مستضعفین و امت اسلام از حیث داشتن حتی یک اتاق در تنگنا هستند و ما بیاییم عدالت را برقرار و خانه اضافی را از ظالم گرفته و به مظلوم دهیم نه تنها نماز و عبادت در این خانه حرام نیست بلکه از مسجد هم حلالتر است. معتقدم باید هر چه سریعتر یک بانک مسکن تاسیس شود زیرا تنها راه پایان دادن به مشکل مسکن را باید در همین بانک جستجو کرد. اهمیت بانک مسکن از بانک خون هم بیشتر است زیرا مسکن گران سالها خون مردم را مکیده است.

متاسفانه افکار غلط هنوز در میان عده‌ای دیده میشود. فی المثل عده‌ای آمده‌اند در صف تقاضای مسکن، هم به اسم خودشان و هم به اسم همسر و فرزندانشان شماره گرفته اند و حالا این شماره ها را در بازار سیاه به قیمتهای گزافی میفروشند. ما این افراد متخلف را شناسایی میکنیم و در صورت شناخته شدن یکی از تنبیهاتی که براشان در نظر میگیریم این است که دیگر خانه ای در اختیارشان قرار نخواهیم داد.

✅ @karkhone

روایت مهندس بازرگان از بدگویی ها علیه دولت (8/1)

نه تنها روی دولت فشار می‌آورند بلکه آقا را هم تحت فشار می‌گذارند. آن وقت آقا وادار می‌شوند بدون مراجعه و مشاوره به دولت دستور صادر می‌فرمایند، یک‌دفعه دست و پای ما را توی پوست گردو می‌گذارند، «برق و آب را مفتش بکنید»، «لااقل آن‌هایی که کم‌مصرف‌اند» و از این حرف‌ها... آمدیم گفتیم.آن‌ها که از ده متر مکعب آب در ماه کمتر مصرف می‌کنند آن‌ها هم معاف‌اند. همان شبی که قم بودیم شنیدیم که بله سازمان آب قم چون بیش‌تر مصرف‌کنندگان قم کمتر از ده متر مکعب آب مصرف کرده‌اند ورشکست شده. از همه طرف فشار روی این دولت است، در حالی که دولت از همه بیچاره‌تر و بی‌پول‌تر است.تقلیل نظام وظیفه که واقعا هم اتلاف وقت بود... خواستیم صواب کنیم کباب شدیم. گفتیم سه سه بار به نه بار غلط کردیم، دیگر از این غلط‌ها نمی‌کنیم، دیگر انقلاب نمی‌کنیم، چه شد؟ اعلام شد اما یک نفر برای نمونه توی این جوان‌های مملکت یک تلفنی، نامه‌ای، پیغامی نداد که آقای وزیر دفاع ملی دستت درد نکند که یک سال به ما عمر دادی، اما همان فردایش سربازان وظیفه توی سربازخانه‌ها راه رفتند که چرا دوره ما را یک سال نمی‌کنید، آن‌ها مگر تخم دوزرده کرده‌اند، مگر آن‌ها اولاد عقدی هستند ما صیغه‌ هستیم...


روایت مهندس بازرگان از بدگویی ها علیه دولت

شامگاه چهارشنبه ۲۳ اسفند ۱۳۵۷، درست یک ماه پس از پیروزی انقلاب، مهندس بازرگان طی سخنانی مفصل که از طریق تلویزیون خطاب به مردم ایراد کرد، از فشار‌هایی که از همه طرف بر دولت موقت وارد می‌شود گفت، و از گروه‌های مختلف که در پیروزی انقلاب شرکت داشتند و حالا هر روز از هم دورتر می‌شدند تا کارگرانی که از کارخانه‌های ورشکسته تقاضای سهم داشتند و تهدید به اعتصاب می‌کردند تا تندرو‌هایی که برای تحت فشار گذاشتن دولت علیه آن بدگوئیی می کردند. متن کامل این سخنان را که فردای آن روز در روزنامه اطلاعات منتشر شد در ادامه می‌خوانید:

سلام، سلام کسی که نخست‌وزیرش می‌دانید و سلام دولت موقت به هم‌وطنان و هم‌فکران عزیز

این بار هم دیدار تلویزیونی ما به تاخیر افتاد. خیلی دلم می‌خواست این دیدار تلویزیونی که یک‌طرفه است دوطرفه باشد. علت تاخیر چند چیز بود:

یکی این‌که وقت نبود، و دوم این‌که دلم می‌خواست این صحبت مصادف باشد با پیام و تبریک عید و از همه خواهش کنم که عید امسال را به شکرانه این نعمت و پیروزی، و به جبران چندین سال که با عزا گرفتیم یا با درد و غصه عید نوروز داشتیم هرچه باشکوه‌تر و با شادی مراسم عید امسال را برگزار کنیم.

سوم این‌که دلم می‌خواهد وقتی صحبت می‌کنم صحبت‌های خوب بکنم و حرف‌های مثبت بزنم و درد دل و ناله و شکایت و گله کمتر داشته باشم. چون دفعات قبل یک مقدار مأیوس‌کننده بود. من، چون خودم مأیوس نیستم قصد مأیوس کردن هم ندارم، ولی چون صاحب کار و صاحب مملکت را شما ملت می‌دانم وظیفه دولت است که شما را گول نزند، و شما را از واقعیات مطلع کند، با علم به واقعیات و با احساس مشکلات با هم‌کاری شما چاره‌جویی کنیم. به این دلیل با شما صحبت می‌کنم و فکر می‌کنم این صحبت‌ها فایده هم داشته باشد با توجه به پیام‌ها و نامه‌های بسیارِ شما که خواسته بودید این دیدار‌ها با فاصله کمتری صورت گیرد و حتی هفته‌ای دوبار باشد. این نشان آن است که شما ما را پذیرفتید، و صحبت‌های من و آقایان وزرا نتیجه داشته است.

خیلی خوشحال شدم وقتی دیدم مثلا مجاهدین خلق - حالا یا در اثر حرف‌های من بوده یا بر اثر خوبی خودشان - سر عقل آمدند و از آن هشت‌ماده شداد و غلاظ خیلی تخفیف دادند و فداییان خلق هم اعلام پشتیبانی و هم‌کاری و دوستی با دولت را می‌کنند. این مسائل خیلی امیدبخش است. فقط دو مصاحبه‌ای که وزیر دارایی و مدیرکل بانک مرکزی کردند نتیجه‌اش این شد که الان ما ۲۰ میلیارد تومان در خزانه بانک مرکزی داریم در حالی که روزی که بانک باز شد و مشغول به کار شدیم ۵ میلیارد تومان بیش‌تر نبود که روز اول ۲ میلیاردش رفت و روز بعد یک و نیم میلیارد دیگرش را بردند و روز سوم چیزی نماند. اما حالا بیش از آن پولی که در بانک بوده برگشته که نشان‌گر آن است که اعتماد مردم برگشته است.

برای ما فراوان پیراهن عثمان درست می‌کنند

مشکلات ما متنوع و فراوان است، اما در عین حال این مشکلات نه مخصوص به ماست، نه نوظهورند و نه لاینحل هستند. مشکلاتی است که همه داشته‌اند. ما دل‌مان می‌سوزد که این انقلاب ما که در دنیا بی‌نظیر بوده ملوث [آلوده‌شده]و معیوب شود و خدای‌ناکرده با دردسر‌ها و خسارات فراوانی روبه‌رو بشود.

ادامه دارد...

✅ @karkhone

شیخ‌محمد راشد آل مکتوم‌حاکم‌ دبی در حال دوچرخه سواری از محل برگزاری نمایشگاه اکسپوی دبی بازدید کرد

نمایشگاه اکسپو ۲۰۲۰ دبی از ۰۹ مهر ۱۴۰۰ الی ۱۱ فروردین ۱۴۰۱ در شهر دبی امارات متحده عربی برگزار می شود. نمایشگاه اکسپو ۲۰۲۰ دبی برای اولین بار در منطقه خاورمیانه برگزار می گردد.

این نمایشگاه شش ماه طول می کشد و پیش بینی شده است حدود ٢٥ ملیون نفر از آن دیدن کنند. اکسپو ٢٠٢٠ دوبی در فضایی با مساحت ٥٠٠ هکتار با حضور ١٩٥ کشور و نهاد های بین المللی با شعار پیوند افکار و ساخت آینده در کشور امارات برگزار خواهد شد تا ضمن جلب سرمایه‌گذاری و ایجاد فرصت‌های شغلی بیشتر ، گردشگری را در دبی پررونق‌تر کند.

مهندسان و طراحان‌مشهوری در این‌پروژه مشارکت دارند و مسئولان برگزاری می‌گویند افتتاحیه آن، جهان را متحیر خواهد کرد.

(آرزومندیم این برنامه به مثابه اکران های دیشب اپل از لطف رسانه‌های ایرانی و فارسی زبان از حیث نمایش زنده و پوشش لحظه‌ای بازنماند.
رتبه سومین رویداد پرمخاطب بعد از دو رویداد ورزشی مرتبه کمی نیست.)

✅ @karkhone

دکان مرثیه!


واقعیت این روزهای زندگی ما، حقایق بسیار تاسف آور و غمباری است. چیزهایی که حتی با طنزآمیز کردنشان هم نمی‌توانیم از تلخی بی‌اندازه‌شان بکاهیم. این موضوع کاملا برقرار است و حرفی در آن نیست! چیزی که الان می‌خواهم بگویم ربطی به این ندارد!
بحث الان در رابطه با شعب پر شمار غم‌پراکنی است. دکان‌هایی که درد و مرثیه می‌فروشند تا جلب نظر شما را کاسب شوند. چجور جاییست آن جا که هر چه مصیبت را بزرگنمایی کنی توجه بیشتری را خریده‌ای؟ کمترین مشکل این کارها این است که انگار آن واقعیت فجیع را برایمان کوچک‌نمایی می‌کند. حالا این که بار بزرگ دیگری بر انبان سنگین روانمان اضافه می‌کند به کنار!
از قضا این جور کاسبی‌های نامشروع(!) در اقتصاد از همه جا بیشتر است! چرا که هم در این حوزه درد بیشتر است و هم مطالب گاهی تخصصی می‌شوند و راحت‌تر می‌توان کاسه‌ها را زیر نیم‌کاسه مخفی کرد!

در همین راستاها، دیدم کانال تلگرام اقتصاد نگار، یکی از خبرگزاری‌هایی که اتفاقا در حوزه‌ی اقتصاد کار می‌کند نوشته : «سایه سنگین فقر بر سر ایرانی‌ها؛ درآمد سرانه ایران از پاکستان هم کمتر شد! اقتصاد ایران سال به سال آب می‌رود و البته تک‌تک ایرانی‌ها این موضوع را با پوست و گوشت و استخوان خود حس می‌کنند. اما حالا آمارهای بانک جهانی می‌گوید تولید ناخالص داخلی ایران از پاکستان هم کمتر شده و ایران با کشورهایی چون نیجریه و کنگو و جزایر سلیمان مقایسه می‌شود نه ترکیه و دیگر کشورها. در سال ۱۳۹۹، اقتصاد پاکستان هم حدود ۲۶۳ میلیارد دلار (حدود ۳۷ درصد بیشتر از ایران) تولید کالا و خدمات داشته و عراق هم با تولید ۱۶۷ میلیارد دلاری، تنها ۳ پله پس از ایران در این رده‌بندی قرار گرفته است. کشورهایی مانند ویتنام، کلمبیا، بنگلادش و آفریقای‌جنوبی هم در این رده‌بندی بالاتر از ایران قرار دارند.» منحصر به این بندگان خدا هم نیست! آمار بانک جهانی در رابطه با GDP سال ۲۰۲۰ ایران منتشر شده و مواد اولیه را جهت توزیع در دکاکین(!) مرثیه فراهم کرده.

ما در قسمت دوم مجموعه‌ی اقتصاد رشد، در مورد GDP و تعدیلاتی که بر روی آن انجام می‌شود مطالبی را بیان کردیم. گفتیم که برای مقایسه در طول زمان باید مقادیر را نسبت به تغییر در سطح قیمت‌ها تعدیل کنیم. یعنی اثر تورم را خنثی کنیم. از طرف دیگر باید مقادیر را با توجه به تغییرات جمعیت نیز تعدیل کنیم و اثر افزایش جمعیت را در نظر بگیریم.
حالا برای مقایسه‌ی بین کشورها هم مطلب همین است! اولا سطح قیمت‌ها در هر کشور و ثانیا جمعیت کشورها مهم است. این که ایران ۸۰ میلیونی را با پاکستان ۲۲۰ میلیونی مقایسه کنیم، گر چه ممکن است از برخی جنبه‌ها مهم باشد، اما اطلاعات دقیقی از «پوست و گوشت و استخوان» به ما نمی‌دهد. و از این مهمتر سطح بسیار متفاوت قیمت کالاها در کشورهای گوناگون، این طور مقایسه‌های شتابزده را خیلی غلط انداز می‌کند. خیلی! به همین دلیل اقتصاددان‌ها از سر بیکاری کلی زحمت کشیده‌اند و ابزارهایی برای مقایسه‌ی دقیقتر فراهم کرده‌اند. از جمله PPP، شاخصی که مجموعه‌ی ما هم تا به حال از همان استفاده کرده است. شاخص برابری قدرت خرید. اگر در مجموعه‌ی داده‌های بانک جهانی در گپ‌مایندر که یکی دو باری خدمتتان معرفی کرده‌ایم هم بروید می‌توانید همین شاخصی را ببینید و با آن کار کنید. همچنین دکتر حامد قدوسی در چند پست اخیر خود به این موضوع پرداخته و نکات جالبی در رابطه‌ی با آن بیان کرده که دیدنش برای تکمیل مطالب دوره توصیه می‌شود.
فکر ‌می‌کنم باید دوباره تاکید شود که بله! وضع واقعا خراب است! سفره‌ی مردم واقعا کوچک شده و بسیاری دچار فقر شده‌اند. اما برای بیان این حقایق که انقدر به وضوح جلوی چشممان رژه می‌روند و به آشکاری در آمارها مشهود هستند، نیازی نیست دست به دامان اباطیل شویم! چه بسا با این کار، حتی آن حقیقت واضح را هم مخدوش می‌کنیم.


✅ @karkhone

بحران جهانی کمبود ریزتراشه (میکروچیپ)

تقریبا وسیله‌ای در دنیای مدرن نیست که از تراشه‌های الکترونیک بی نیاز باشد؛

از اتوموبیل و گاز و یخچال و کولر و موبایل و کامپیوتر گرفته تا سامانه‌های دفاع ضد موشک همه با چیپهای ساخته شده از مواد نیمه‌هادی (سمی کانداکتورها) کار می‌کنند.

به دنبال مجموعه ای از رویداد‌ها در سال ۲۰۲۰ تولید و توزیع این محصول استراتژیک در جهان مختل شده و مشکلات در حال افزایش است؛

-کارخانه‌های کمی در دنیا فناوری تولید این تراشه‌ها را دارند (اغلب در خارج خاک آمریکا از جمله مثلا TSMC در تایوان، سامسونگ در کره، مراکز دیگری در سنگاپور و SMIC در چین). تولید، پروسه ای بسیار زمان‌بر (۲ تا ۱۰ ماه) و پیچیده است (سالنهای تولید میکروچیپ هزار برابر از اتاق عمل جراحی پاکیزه‌تر‌اند) و براحتی نمی توان از تولید یک نوع تراشه به نوع دیگری شیفت کرد. سفارشها از یکسال زودتر بسته می‌شوند.

-قرنطینه به دنبال پندمی، ابتدا الگوی لوازم مصرفی را از اتوموبیل به وسایل الکترونیک خانگی (لپ تاپ و پلی استیشن و مودم) تغییر داد و سپس ناگهان تقاضای اتوموبیل شخصی را زیاد کرد.


-در همین مدت استخراج بیتکوین و دیگر رمز ارزها (نیازمند کارتهای گرافیکی قوی) در جهان به سطح تازه و بی سابقه ای رسید.

-یکی از کارخانه‌های مهم تراشه‌های الکترونیک ژاپن در اثر شداید اقلیمی در آتش سوخت. این نوع کارخانه‌ها برای خنک کردن و پاکسازی بشدت آب مصرف می‌کنند و خشکسالی بی سابقه در پنجاه سال اخیر و خشک شدن رودخانه ها در تایوان به این صنعت آسیب رسانده است. (ده درصد برون ده دو سد محلی به تنهایی در کارخانه TSMC تایوان مصرف می‌شود)

-ماده اولیه سیلیکا به غیر از از ویفر (صفحه خام نیمه‌هادی‌های تراشه الکترونیک)، ماده اولیه شیشه هم هست که برای ساخت ویال واکسن استفاده می‌شود.

-مجموعه عوامل فوق باعث شده مثلا در صنعت خودرو، یا ظرفیت تولید به دلیل کمبود میکروچیپ بشدت کاهش یابد (مجموعا ۴ میلیون خودرو کمتر از سال قبل) یا ماشینهای ۲۰۲۰ با کیفیت و امکانات کمتر عرضه شود. همزمان قیمت ماشین کارکرده در جهان افزایش یافته است.

پیش‌بینی می‌شود حتی در صورت بهبود شرایط (پندمی، اقلیمی…) این وضعیت تا ۲۰۲۳ ادامه پیدا کند.
-یکی از دلایل جنگ سرد آمریکا و چین بر سر جزیره استراتژیک تایوان و سایر نقاط شرق آسیا متمرکز بر همین مساله است. ساخت هر کارخانه‌ جدید حداقل ۱۵ میلیارد دلار و سالها زمان و پروسه انتقال و واگذاری فناوری نیاز دارد که با شرایط کنونی شبیه لقمه گرفتن برای رقیب است. نقشه مدارهای ترانزیستوری از شرکتهایی مانند اپل، تسلا، اینتل و غیره برای چاپ روی ویفرهای سیلیکون ارسال می‌شود و دقت و ظرافت آن قابل مقایسه با مولکول DNA است.

ایالات متحده نمی‌تواند چنین کالای استراتژیکی را همیشه در شرق آسیا برون‌سپاری کند. بخشی از بودجه سه و نیم تریلیون دلاری ارایه شده توسط دموکراتها برای بازسازی زیرساختهای آمریکا، قرار است صرف خودکفایی در زمینه تولید نیمه‌هادی‌ها و تراشه‌ها در خاک آمریکا شود. جو بایدن در این زمینه دستور ویژه صادر کرده است.



https://youtu.be/FP_g-as29x0

https://youtu.be/bor0qLifjz4

https://youtu.be/SREbl7Mpw2g

https://youtu.be/TLTOvuDS1pQ


✅ @karkhone

روایت مهندس بازرگان از بدگویی ها علیه دولت (8/2)

حیف است که ما آن پاکی و پیروزی را با دست‌های خودمان ضایع سازیم. یکی از سفرای کبار حرفی می‌زد که من عینا خدمت آقا هم رساندم و این حرف را من صد درصد پذیرفتم و به هیچ وجه شائبه، ریا و تزویر نداشت. می‌گفت: «انقلاب شما، انقلابی بود معنوی و مذهبی حیف است که از این شهرت و قدرت و حیثیت جهانی خود لکه دار شود و پایین بیاید، با این محاکمات دربسته، با این کشتارهای، رنگ غیرمعنوی، غیرمذهبی و غیرانسانی پیدا کند.»

از مجامع بین‌المللی که یک روز ما به آن‌ها متوسل می‌شدیم و آن‌ها به داد ما می‌رسیدند و عامل موثری در سرکوبی و سقوط رژیم سابق بودند، در آن زمان ما به آن‌ها متوسل می‌شدیم و آن‌ها اعتراض می‌فرستادند. نماینده می‌فرستادند و وادار می‌کردند که به داد اعتصابی‌های زندان‌ها برسند و آن‌ها را نجات بدهند. آن‌ها بودند که وقتی ما می‌گفتیم چه محاکماتی است که هیأت‌منصفه ندارد چرا ما را در دادگاه‌های غیرعلنی محاکمه می‌کنید آن‌ها حرف ما را به دنیا رساندند و پشتیبان ما شدند موثر هم بودند. حالا همان‌ها به این دولت انقلاب اعتراض می‌کنند و از ما می‌پرسند چرا این کار‌ها را می‌کنید. ببینید این چه بی‌آبرویی است برای ما در دنیا.

تاسف دیگر این اختلافات و اغتشاشات داخلی است. ما در مرحله اول انقلاب چه وحدتی داشتیم، حال هر طرف، چپ با راست، راست با چپ، کلاهی با دیگری، شهری با دهاتی، سنی با شیعه، این‌طرفی با آن‌طرفی، سر چیز‌های کوچک دعوا می‌کنند. برای ما هم فراوان پیراهن عثمان درست می‌کنند.

در مملکتی که قصاب و روضه‌خوان و کارگر و کاسب آن ماشین بنز دارند و سوار آن می‌شوند، ایراد می‌گیرند که چرا نخست‌وزیر با ماشین بنز بیرون می‌آید و بعد هم می‌روند دائما پشت گوش آقا می‌خوانند که «این‌ها در ظروف طلا و نقره غذا می‌خورند»! «در وزارتخانه‌ها زن‌های لخت هستند»! و «در کاخ‌های فرعونی زندگی می‌کنند»! این گرفتاری همیشه بوده، در این گیر و دار گرفتاری‌ها و مسائل و مصایب چه موضوعات فرعی را پیش می‌کشند.

در برابر آن‌هایی که می‌گویند چرا ما بی‌سهم هستیم، نه در دولت نه در رأی و افکار و نظریات سهم نداریم و آن وقت در روزنامه‌ها و میتینگ‌ها و اجتماعات سر و صدای فراوانی راه می‌اندازند، کاری که ما کردیم:

اولا این دولت موقت یک دولت ائتلافی کامل است، از کسانی که در مبارزه بودند، در صف ملیون مسلمان و هم‌پیمانان رهبر عالی‌قدر قرار داشتند و اکثریت قاطع مملکت را تشکیل می‌دهند، دولت هم آینه خلاصه‌ای است از همین دسته‌جات و به شکر خدا این کابینه ائتلافی نهایت هم‌کاری و صمیمیت را با هم دارند و در هر کجای دنیا هم وقتی حزب اکثریت روی کار می‌آید دولت را از خودش تشکیل می‌دهد، مع‌ذلک ما برای این‌که از هم‌کاری و نظریات و افکار سایرین که به هیچ وجه نمی‌گویم افکارشان غلط است و بهتر از ما‌ها نیست استفاده کنیم این پست وزیر مشاور طرح‌های انقلاب درست شده که کارش تدارک و تهیه معقول و متین و منظم و صحیح آن دولت واقعی انقلابی آینده است. دعوت کردیم، خواستیم که هر نظری، هر عقیده‌ای، هر پیشنهادی دارید بگویید. چرا در روزنامه‌ها داد و بیداد راه می‌اندازید؟! بیندازید اشکال ندارد، اما یک نسخه هم برای نمونه آن‌جا بفرستید از حرف‌های‌تان، اخیرا هم قرار شده و به زودی عمل خواهد شد که از نمایندگان گروه‌های مختلف چه آن‌هایی که در دولت هستند چه آن‌هایی که نیستند دعوت به عمل بیاید که در این کمیسیون‌های وابسته به شورای عالی طرح‌های انقلاب صمیمانه و خارج از ریا همکاری بکنند.



حق نداریم اوضاع را واژگون کنیم

مشکل سوم که در سخنرانی گذاشته‌ام؛ اشاره می‌کردم، ولی خب متاسفانه یعنی درست پیش‌بینی کرده بودم که این مشکل بزرگی است این دستپاچگی‌هاست، فشار‌هایی است که از هر طرف می‌آورند که «یاالله یاالله تند باش، انقلاب کن»، «پس چه کسی و کِی درد‌های ما دوا می‌شود»، «چه کسی درد‌های ما را دوا می‌کند»، «این چه دولت انقلابی است، پس چه موقع حق ما را می‌دهد»، البته ما نگفتیم که انقلاب نمی‌کنیم و انقلاب نمی‌خواهیم، می‌کنیم، اما محکم، اساسی، مطالعه‌شده، بی‌عیب و هر قسمتش به نوبت. آن انقلاب در موقعی خواهد بود که به تصویب مجلس برسد. ما حق نداریم مادامی که رفراندوم نشده، مادامی که ملت رأی خودش را نداده و یک قانون اساسی تصویب نشده بیاییم از پیشِ خودمان اوضاع را واژگون بکنیم. مع‌ذالک از همان روز اول دست به کار اصلاحات و تغییرات که همان هم انقلاب است شدیم و ادامه هم می‌دهیم، منتها تدریجی. نباید فراموش کنیم که این دولت، دولت موقت است، رفراندوم‌کننده است و تدارک‌کننده.

✅ @karkhone

‏جنگ مائو با گنجشک‌ها

|کاوه فیض‌الهی

‏مکان: چین کمونیست
‏زمان: ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۲
‏تلفات گنجشکی: ۶۰۰ میلیون تا یک میلیارد
‏تلفات انسانی: حدود ۴۵ میلیون

‏۹ سال پس از به قدرت رسیدن حزب کمونیست در چین، مائو تسه‌دونگ، بنیانگذار جمهوری خلق چین، به این نتیجه رسید که کشورش گنجشک لازم ندارد ... ‏

و به این ترتیب یکی از بزرگ‌ترین فاجعه‌های بوم‌شناختی تاریخ بشر را رقم زد. مائو از طبیعت نفرت داشت و معتقد بود که «انسان باید بر طبیعت چیره شود.» او می‌گفت مهم نیست چه قوانینی بر طبیعت حاکم است، «کوه بلند را وادار کنید در برابرتان سر خم کند؛ به رودخانه بگویید از کدام طرف برود.»

مائو در چارچوب یک برنامهٔ توسعه اقتصادی به نام «گامی بلند به پیش» کشاورزی خصوصی را ممنوع کرد و تمام فعالیت‌های کشاورزی را تحت حمایت دولت درآورد. در این دوره بود که جنگل‌تراشی‌های گسترده انجام شد. مخالفان و منتقدان به اردوگاه کار اجباری فرستاده می‌شدند.

در چارچوب این برنامه، «کارزار چهار آفت» به راه افتاد که در آن مائو دستور داد مردم تمام مگس‌ها، پشه‌ها، موش‌ها و گنجشک‌های چین را از بین ببرند. چرا گنجشک؟ زیرا محاسبه شده بود که هر گنجشک سالانه ۴.۵ کیلوگرم دانه می‌خورد و با حذف هر یک میلیون گنجشک می‌توان به ۶۰ هزار نفر غذا داد.

مائو از مردم خواست گنجشک‌ها را با تیرکمان بزنند، لانه‌هایشان را خراب کنند، جوجه‌هایشان را بکشند، و با ایجاد سروصدا این پرندگان را از بی‌خوابی هلاک کنند. برآورد می‌شود که چیزی بین ۶۰۰ میلیون تا یک میلیارد پرنده (که تعداد زیادی از آنها گنجشک نبودند) به دست مردم از پا درآمدند.

اما برندهٔ واقعی این جنگ حشرات آفتی همچون ملخ‌ها بودند که در نبود پرندگان با خیال راحت به جان محصولات کشاورزی افتادند و همه چیز را از بین بردند. در ابتدای سال ۱۹۶۰ که پیامدهای این دیوانگی آشکار شد، مائو دستور داد که دیگر گنجشک نکشید، اما خیلی دیر شده بود.

ترکیبی از عوامل گوناگون به قحطی ویرانگری انجامید. دولت کنونی چین که این ماجرا را «فاجعهٔ طبیعی» می‌نامد، تلفات این قحطی را رسماً ۱۵ میلیون نفر اعلام کرده اما در بعضی منابع تا ۷۸ میلیون نفر نیز ذکر شده است. هزاران نفر نیز به دست گرسنگان به قتل رسیدند و آدم‌خواری رواج یافت.

متخصصانی که با کشتار پرندگان مخالفت می‌کردند مجرم به شمار می‌آمدند. به پرنده‌شناس مشهور چین، تسوسین چنگ (۱۹۰۶ تا ۱۹۹۸) که با این کارزار مخالفت می‌کرد، گفته شد که «پرندگان عوامل سرمایه‌داری» هستند و مجبورش کردند روی سینه‌اش نشانی نصب کند که رویش نوشته بود «ارتجاعی».

برای آنکه تحقیرش کنند از او امتحان پرنده‌شناسی گرفتند. از او خواستند پرنده‌ای را شناسایی کند که از اجزاء چند گونه ترکیب شده بود و هنگامی که نتوانست حقوقش را به حداقل کاهش دادند و وادارش کردند راهروهای فرهنگستان چین را جارو بزند و توالت‌ها را بشوید.

آزار چنگ در دوران انقلاب فرهنگی چین ادامه یافت. در این دوران پژوهش علمی در چین متوقف شد و حزب کمونیست اعلام کرد «آنانکه باسوادترند ارتجاعی‌ترند.» در ۱۹۶۶ چنگ را در یک طویلهٔ گاو به زندان انفرادی انداختند. سرانجام در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ بود که موفق شد کتاب‌هایش را منتشر کند.

✅ @karkhone

اطلاعات؛۲۴شهریور ۱۳۵۵

سالها قبل از انقلاب۵۷، فضای کشور رنگ و بوی انقلابی گرفته بود. روزنامه‌ها اوامر ملوکانه را "اوامر انقلابی" می‌نامیدند و شاه را "رهبر انقلاب سفید" خطاب میکردند! سرکوب بازار و دستگیری فعالین اقتصادی، به بهانه تورم و فساد که خود دولت منشا آن بود، سالها قبل از بهمن۵۷ آغاز شد. پهلوی به گونه‌ای نظم اجتماعی ایران را از بین برد که انقلاب۵۷ بیش از آنکه علیه یک شخص باشد علیه تمام نهادها و میراثهای کهن کشور تمام شد.

✅ @karkhone

آی بی سی شانگهای و توسعه زیرساخت های ایران

| امیرعباس زینت بخش

خبر مهم این روزها؛ عضویت کشورمان در سازمان همکاری های شانگهای است که از ٢۶ شهریور ١۴٠٠؛ ایران رسما نهمین عضو اصلی این سازمان راهبردی سیاسی، اقتصادی و امنیتی گردید.
این دستاورد مهم که حاصل سالیان متمادی مذاکرات و نهایتا یک توافق جامع میان ایران و عمدتا غول های اقتصادی آسيا یعنی هند و چین و روسیه می باشد، می تواند قدرت چانه زنی کشورمان که چالش اصلی آن مسائل اقتصادی و مالی است را بالا ببرد تا از این فرصت عضویت برای جذب اعتماد بین المللی برای سرمایه گذاری در پروژه های زیرساختی خود بهره ببرد.

کنسرسیوم بین بانکی سازمان همکاری های شانگهای
این کنسرسیوم که از آن به شکل خلاصه SCO IBC نام برده می شود؛ یک پلتفرم است برای سرمایه گذاری مشترک اعضا در پروژه های توسعه ای یکدیگر. ماموریت اصلی این کنسرسیوم که ١۶ سال پیش توسط شورای سران‌ این سازمان تاسیس گردید؛ این است که تحت "پیمان همکاری بین بانکی در محدوده کشورهای عضو" با ایجاد مکانیسم های مناسب، به لحاظ مالی از پروژه های کشورهای عضو حمایت کرده و به ارائه خدمات از جمله مشاوره و آموزش تکنیکی پرسنل نهادهای مالی اعضا پرداخته و همچنین با نهادهای مالی اعضای ناظر و شریک مانند قطر، ترکیه، مصر و عربستان در قالب شورای بیزینس سازمان‌ به گفتگو و مذاکره بپردازد.

بانک های عضو این کنسرسیوم:
بانک توسعه قزاقستان
بانک آر اس کی قرقیزستان
شرکت تامین مالی زیرساخت هند
بانک توسعه چین
شرکت دولتی توسعه روسیه (رئیس کنسرسیوم)
بانک پس انداز جمهوری تاجیکستان
بانک ملی ازبکستان برای امور اقتصادی خارجی
بانک حبیب پاکستان

بانک های شریک سازمان
بانک توسعه اوراسیا
بانک پس انداز بلاروس
بانک توسعه مغولستان

به نظر می رسد گام مورد انتظار بعدی ایران، معرفی یک بانک به این کنسرسیوم و ایجاد یک لینک مالی رسمی با ٨ عضو دیگر سازمان و همچنین اعضای ناظر و شرکای محاوره ای سازمان باشد.

البته با توجه به اینکه ٨٨ درصد تسویه حساب های تجارت جهانی با دلار آمریکا و ٧۵ درصد ذخایر بانک های مرکزی جهان به این واحد پولی می باشد، عملیاتی شدن و نتيجه بخش بودن این مکانیسم را کماکان با مسائل جدی مواجه کند که امید است با اهرم عضویت و مذاکرات حرفه ای بتوان مقدمتا و نقدا از فرصت خدمات آموزشی کنسرسیوم بهره مند شد و در قدم بعدی، شرکا را مجاب به ورود به سرمایه‌ گذاری در اقتصاد ملی نمود.

در این میان؛ با توجه به قرارداد ٢۵ ساله ایران و چین و همچنین بلندپروازی های چین در طرح جهانی یک کمربند یک جاده یا OBOR و تفاهم های متعددی که میان دو دولت به ویژه با کمیسیون اصلاح و توسعه چین یا NDRC برای فایننس طرح های زیرساختی ایران معلق مانده، شاید الحاق مالی ایران به این کنسرسیوم، فرصت‌های جدی تری را برای این دو عضو فراهم آورد.

و در پایان اشاره به جمله معروف جک ما؛ موسس علی بابا شایان ذکر است...
Wars Start when trade stops!
هرکجا تجارت متوقف شود، جنگ آغاز می شود...
و به عبارت دیگر؛ بهترین راه امنیت و پایداری یک اقتصاد، درگیر و سهیم کردن اقتصادهای دیگر با اقتصاد خود است...

✅ @karkhone

«تمدن» را نمیتوان خرید

قبلا شنیده اید که یک ﻛﻤﭙﺎﻧﯽ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎﻳﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻪ ﺭﺥ ﻛﺸﻴﺪﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻜﻨﻮﻟﻮﮊﯼ ﺧﻮﺩ، ﺳﻴﻤﯽ ﺑﻪ ﺿﺨﺎﻣﺖ یکﻫﺰﺍﺭﻡ ﺗﺎﺭ ﻣﻮﯼ ﺍﻧﺴﺎﻥ تولید و ﺑﺮﺍﯼ ﻛﻤﭙﺎﻧﯽ ﺭﻗﻴﺒﺶ ﺩﺭ ﮊﺍﭘﻦ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ. ﻣﺪﺗﯽ ﺑﻌﺪ ﻛﻤﭙﺎﻧﯽ ﮊﺍﭘﻨﯽ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻴﻢ ﺭﺍ ﭘﺲ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ، ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﻛﻪ ﺭﻭﯼ ﺁﻥ ﺳﻴﻢ ﺑﻪ ﻓﻮﺍﺻﻞ ﻣﻨﻈﻢ ﺳﻮﺭﺍﺥ و سه سیم نازک تر از داخل آن رد ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ!
شگفت انگیز بود، نه؟!

ﺍﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎیی ﻛﻪ ﮔﻤﺎﻥ ﻣﯽﺑﺮﻧﺪ ﺷﻜﻮﻩ ﺗﻤﺪﻥ ﮊﺍﭘﻦ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻜﻨﻮﻟﻮﮊیک ﺁﻥ ﺑﺮﻣﯽﺧﻴﺰﺩ، ﺩﭼﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩﺍﻧﺪﻳﺸﯽ ﻭ ﺳﻄﺤﯽﻧﮕﺮﯼﺍﻧﺪ.

ﺗﻤﺪﻥ، ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻛﺎﻻﻳﯽ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ ﻧﻤﯽﭘﺬﻳﺮﺩ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ یک ﻣﻠﺖ ‏«ﺗﻮﻟﻴﺪ‏» ﺷﻮﺩ. ﺍگر ﺁﻥ ﻃﻮﺭ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻠﺖﻫﺎ ﺑﺎ ﺧﺮﻳﺪ ﻓﻨﺎﻭﺭﯼ ﻣﺘﻤﺪﻥ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ.
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﺷﻬﺮﻭﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻛﻪ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﺪﻝ ﺧﻮﺩﺭﻭﻫﺎﯼ ژاپنی ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻓﻨﺎﻭﺭﯼ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ.

ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻨﺎﻭﺭﯼ ﺧﻴﺮﻩ ﻛﻨﻨﺪﻩ ﭼﺸﻢ بادامی های ﮊﺍپنی، ﺑﻪ ﺭﻏﻢ ﻫﻤﻪ ﺟﻼﻝ ﻭ ﺷﻜﻮﻫﺶ، ﯾﮏ ‏«ﻓﺮﻉ» ﻛﻮچک ﺍﺳﺖ ﺑﺮ ﺗﻤﺪﻧﯽ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻠﺖ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

‏«اصلِ» ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺪﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﻛﺎﺭﺧﺎﻧﻪﻫﺎﯼ ﻣﻌﻈﻢ ﺍﻳﺎﻟﺖ ﺍﻭﺯﺍﻛﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻳﺎﻓﺖ، ﺩﺭ ﻭﻳﺮﺍﻧﻪﻫﺎﯼ ﺩﻟﺨﺮﺍﺵ ﺍﻳﺎﻟﺖ ﻓﻮﮐﻮﺷﻴﻤﺎ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺩﻳﺪ. ﻭﻗﺘﯽ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ ﺁﻭﺍﺭﮔﺎﻧﯽ ﻛﻪ ﺍﺯ ﭘﯽ ﻣﺨﻮﻑﺗﺮﻳﻦ ﺯﻟﺰﻟﻪ ﻗﺮﻥ، ﻣﻨﻈﻢ ﻭ ﺗﻤﻴﺰ ﺩﺭ ﺻﻒ آﺏ ﻣﯽﺍﻳﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﯽﺟﻨﺠﺎﻝ ﻭ ﻫﻴﺎﻫﻮ ﻭ ﻧﺎﺳﺰﺍ، ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻣﺼﺮﻑ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺩ، ﺁﺏ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﯽﻛﻨﻨﺪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭِ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ یک ﻛﺸﻮﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺳﻮﻣﯽ، ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄﯽ ﻛﺎﻣﻼ ﻋﺎﺩﯼ، ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻣﯽﻛﻨﻴﻢ، ﻣﻌﻨﺎﯼ ﺗﻤﺪﻥ ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ ﻣﯽﺷﻮﺩ.

ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻓﻴﻠﻢﻫﺎ ﻭ ﻋﻜﺲﻫﺎﯼ ﺧﺒﺮﯼ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺯﻟﺰﻟﻪ ﻭ ﺳﻮﻧﺎﻣﯽ ﻭﻳﺮﺍﻧﮕﺮ ﮊﺍﭘﻦ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪ، یک ﺻﺤﻨﻪ ﺩﺭﮔﻴﺮﯼ، ﺍﺯﺩﺣﺎﻡ، ﻫﺠﻮﻡ، ﻏﺎﺭﺕ
ﻓﺮﻭﺷﮕﺎﻩ، ﻭَﻟَﻊ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ کمک‌های ﺍﻋﻄﺎﻳﯽ، ﺑﯽﻧﻈﻤﯽ ﻭ ﺣﺘﯽ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻭ ﺟَﺰَﻉ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﯽﺷﺪ.

ﻳﻜﯽ ﺍﺯ ﺧﺒﺮﮔﺰﺍﺭﯼﻫﺎ ﺧﻼﺻﻪ ﻣﺸﺎﻫﺪﺍﺕ ﺧﺒﺮﻧﮕﺎﺭﺍﻧﺶ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ ﺩﺍﺩ:

۱ - ﺻﻔﻮﻑ ﻣﻨﻈﻢ ﺁﺏ ﻭ ﻏﺬﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻴﭻ ﺣﺮﻑِ ﺯﻧﻨﺪﻩ ﻳﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﺸﻦ.

۲ - ﻫﻴﭻ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺯﻟﺰﻟﻪ ۹ ﺭﻳﺸﺘﺮﯼ ﺁﺳﻴﺐ ﻧﺪﻳﺪ، ﻫﻤﻪ ﺧﺴﺎﺭﺕﻫﺎ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺳﻮﻧﺎﻣﯽ ﻭ ﻭﺭﻭﺩ ﺩﺭﻳﺎ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺑﻮﺩ. (مدیریت پیشگیری)

۳ - ﻏﺎﺭﺗﮕﺮﯼ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪ. ﺯﻭﺭﮔﻮﻳﯽ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺑﻮﺩﻥ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪ. ﻓﻘﻂ ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺑﻮﺩ. (مدیریت انتظامی)

۴ - ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻛﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﻧﻴﺮﻭﮔﺎﻩ ﺍﺗﻤﯽ ﺑﻪ ﺭﻏﻢ ﻧﺸﺖ ﻣﻮﺍﺩ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺍﻛﺘﻴﻮ، ﺑﺎ اﺯ ﺟﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﮕﯽ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ خنک ﻛﺮﺩﻥ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩﻫﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﻨﺪ. (مدیریت بحران)

۵ - ﺣﺘﯽ یک ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻮﮔﻮﺍﺭﯼ ﺷﺪﻳﺪ ﻳﺎ ﺯﺩﻥ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﯽﺷﺪ. ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻭ ﻏﻢ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻃﻤﺄﻧﻴﻨﻪ ﺑﻮﺩ. (مدیریت روانپزشکی)

۶ - ﻣﺮﺩﻡ ﻓﻘﻂ ﺍﻗﻼﻡ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻬﻴﻪ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺁﺏ ﻭ ﺁﺫﻭﻗﻪ ﺑﺮﺳﺪ. (مدیریت تدارکات)

۷ - ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﻭ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﯼ ﻣﯽﻛﺮﺩﻧﺪ. ﺭﺳﺘﻮﺭﺍﻥﻫﺎ ﻗﻴﻤﺖﻫﺎ ﺭﺍ ﻛﺎﻫﺶ ﺩﺍﺩﻧﺪ. (مدیریت اجتماعی)
ﺧﻮﺩﭘﺮﺩﺍﺯﻫﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺩﺳﺖ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ!!!

۸ - ﻫﻤﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎً ﻣﯽﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻪ ﻛﺎﺭﯼ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪ. ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻣﯽ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ! (مدیریت مانورهای عملیاتی)

۹ - ﺭﺳﺎﻧﻪﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻣﺤﺘﺎﻁ ﻭ ﺩﻗﻴﻖ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﮔﺰﺍﺭﺵﻫﺎﯼ اﻟﺘﻬﺎﺏﺁﻓﺮﻳﻦ ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﯼ ﻣﯽﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺁﺭﺍﻡﺑﺨﺶ ﭘﺨﺶ ﻣﯽﺷﺪ. (مدیریت ارتباطات و رسانه ها)

۱۰ - ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﻛﻪ ﺩﺭ یک ﻓﺮﻭﺷﮕﺎﻩ ﺑﺮﻕ ﺭﻓﺖ، ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺟﻨﺎﺱ ﺭﺍ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻧﺪ ﺳﺮﺟﺎﻳﺸﺎﻥ ﻭ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﯽ ﻓﺮﻭﺷﮕﺎﻩ ﺭﺍ ترک ﻛﺮﺩﻧﺪ. (مدیریت اجتماعی)

"ﺍﻳﻦ "ﻫﻤﺎﻥ "ﺗﻤﺪﻧﯽ" ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺤﺼﻮﻻﺕ ﻭ ﻣﺼﻨﻮﻋﺎﺕ ﺗﻤﺪﻧﯽ، ﺑﺮ ﺁﻥ ﺑﻨﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺳﻮﻧﯽ ﻭ ﭘﺎﻧﺎﺳﻮنیک ﻭ ﻫﻴﺘﺎﭼﯽ ﻭ ﺗﻮﻳﻮﺗﺎ ﻭ ﻫﻮﻧﺪﺍ ﻭ ﻧﻴﺴﺎﻥ ﻣﻮﺗﻮﺭﺯ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺪﻥ ﺑﻨﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﺪﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺭﺷﺪ ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻋﺮﺻﻪﻫﺎ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻣﯽﺷﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺑﻨﺎی ﻧﺎﺏ ﺗﻤﺪﻥ یک ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺍﻗﻊ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺩﻳﺪ.

ﻓﺮﻕ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺮﺩﻣﯽ ﻛﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﻭﻳﺮﺍﻧﮕﺮ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﻭ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺩﻭ ﺑﻤﺐ ﺍﺗﻤﯽ ﺩﺭ ﻛﺸﻮﺭﺵ، ﻛﺎﺭﮔﺮﺍﻧﺶ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺎﻥ ﺧﺎﻟﯽ می‌خوردند ﻭ ﻫﺮ یک ‏«ﺳﻨﺖ‏»ﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ‏«ﻳﻦ‏» ﺗﺒﺪﻳﻞ میﻛﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ، ﺑﺎ ﻗﺸﺮ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻪ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﺳﻮﻣﯽ ﻛﻪ ﻫﺮ یک ‏«ﻭﺍﺣﺪ ﭘﻮﻝ ﻣﻠﯽ‏» ﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻻﺭ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﯽﻛﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻏﺮﺏ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﮔﺬﺍﺭﯼ ﻛﻨﻨﺪ.

ﺩﻭﺳﺘﯽ ﻧﻘﻞ ﻣﯽﻛﺮﺩ: ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ ﭘﻴﺶ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﭼﻨﺪ ﻫﻤﻮﻃﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﻛﺎﺭ ﺑﻪ ﮊﺍﭘﻦ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺍﺗﺎﻕ ﻛﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﺍﺟﺎﺭﻩ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﺍﺗﺎﻕﻫﺎ ﻗﻔﻞ ﻭ ﺑﺴﺖ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ ﮔﻔﺘﻴﻢ ﭼﺮﺍ ﻗﻔﻞ ﻭ ﻛﻠﻴﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮔﻔﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﭼﻪ ﻧﮕﺮﺍﻧﻴﺪ؟ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﻣﻦ ﺍﺳﺖ! ﻛﺴﯽ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻛﺎﺭﯼ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺑﺎ ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺣﺎﻟﯽ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ، ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﮕﺮﺍﻧﻴﻢ!
ﺑﻪ ﻫﺮﺣﺎﻝ، ﺗﻤﺪﻥ ﺭﺍ ﻧﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺧﺮﻳﺪ ﻭ ﻧﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﺷﻌﺎﺭ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ.
« ﺗﻤﺪﻥ‏» ﻣﺤﺼﻮﻟﯽ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻓﺮﺁﻳﻨﺪﯼ ﻋﺎﻗﻼﻧﻪ، ﻣﺘﻌﻬﺪﺍﻧﻪ، هوﺷﻤﻨﺪﺍﻧﻪ ﻭ ﺑﻪ ﻏﺎﻳﺖ ﻣﻨﻈﻢ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺷﻮﺩ. ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺗﻤﺪﻥ، ﻧﻪ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻭ نه ﻛﺎﺭﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﻭﺯﺍﺭﺗﺨﺎﻧﻪ ﻭ ﺩﻭﻟﺖ، ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‏ ﻭ ‏آﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ‏ است .

✅ @karkhone

نقش آنتروپرونر در فرایند بازار

| استیون هورویتز

آنتروپرونر کسی است که فرایند یادگیری در بازار را محقق می‌سازد و به پیش می‌برد، او به فرصت‌هایی می‌پردازد که نقش آفرینان کنونی بازار آنها را نادیده گرفته‌اند. اگر در یک سوی خیابان سیب را پوندی ۲ دلار و در سوی دیگر پوندی ۳ دلار می‌فروشند، یعنی برخی خریداران سیب‌های ارزان تر را ندیده‌اند و برخی فروشندگان هم از یک فرصت خوب فروش غافل مانده‌اند. این عدم تعادل حاکی از دانش ناقص خریداران و فروشندگان است. یک انتروپرونر کسی است که این وضعیت را تشخیص می‌دهد و می‌تواند سیب را در یک سوی خیابان به قیمت برای مثال ۲.۲۵ دلار بخرد و در سوی دیگر به قیمت هر پوند بین ۲.۲۵ تا ۳ دلار به فروش برساند. این عمل انتروپرونر به هر دو گروه خطاهایشان را نشان می‌دهد و با کاهش یا حذف این اختلاف قیمت به تصحیح آنها کمک می‌کند. انتروپرونر با کار خود به همه طرف ها فایده می‌رساند. آنهایی که سیب را ۲ دلار می‌فروختند اکنون می‌توانند قیمت بالاتری دریافت کنند و خریدارانی که سیب پوندی ۳ دلار را می‌خریدند، نیز جنس ارزان تری گیرشان می‌آید و البته انتروپرونر هم سود خود را می‌برد. جدا از موارد دیگر، انتروپرونر با محدودتر کردن دامنه نوسان قیمت های در دسترس، بازار را به آن تعادل فرضی نزدیک می‌کند تا حدی که تنها یک قیمت در بازار داشته باشیم و تعداد سیب‌هایی که با آن قیمت عرضه می‌شود برابر با تعداد افرادی باشد که می‌خواهند سیب بخرند.

✅ @karkhone

روایت مهندس بازرگان از بدگویی ها علیه دولت (8/3)


نه تنها روی دولت فشار می‌آورند بلکه آقا را هم تحت فشار می‌گذارند. آقا هم که یکپارچه احساس و انقلاب و عطوفت و همیشه از بنیان و از قلب و دل و مغز و زبان مدافع و طرفدار طبقه ضعیفان و بینوایان و به قول خودشان پابرهنگان، خب احساسات ایشان را تحریک می‌کنند، آن وقت آقا وادار می‌شوند، طاقت نمی‌آورند، از بالا سر ما بدون مراجعه و مشاوره به دولت، بدون این‌که از ما بپرسند اعلامیه و دستور صادر می‌فرمایند، یک‌دفعه دست و پای ما را توی پوست گردو می‌گذارند، «برق و آب را مفتش بکنید»، «لااقل آن‌هایی که کم‌مصرف‌اند»، «خانه و زندگی برای پابرهنه‌ها بسازید»، «گوشت یخ‌زده داده نشود»، «اتوبوس مجانی شود» و از این حرف‌ها.


صاف و پوست‌کنده به امام گفتیم...

یک شب شب جمعه اخیر، یعنی شش روز قبل که دسته‌جمعی یعنی هشت نفر از هیأت وزرا خدمت‌شان رسیدیم صاف و پوست‌کنده گفتیم «خدا توفیق و عمر و عزت آقا را زیاد بکند شما هم که ما را کلافه کردید، شما هم که مثل سایر مردم! آخه اقلا فرمایش‌تان، امرتان را به ما بفرمایید تا ما بگوییم چه کار باید کرد». آمدیم و (البته مال دو سه هفته قبل است) گفتیم آن‌هایی که تصویب‌نامه صادر شد و اجرا شد اعلام هم شد کسانی که از صد کیلووات ساعت در ماه کمتر مصرف برق دارند مفت و مجانی است. آن‌ها که (نمی‌دانم حالا رقمش را ممکن است عوضی بگویم) از ده متر مکعب آب در ماه کمتر مصرف می‌کنند آن‌ها هم معاف‌اند. کاری بود انقلابی، کاری بود مطابق فلان، بعد هم فکر کردیم خب آن پول‌هایی که نمی‌آید جایش باید چه باشد؟ گفتیم خب صرفه‌جویی‌ها و زدودن پست‌های زائد که مشغولش بودیم، [یک واژه ناخوانا]بودیم و مرتب هم می‌زنیم و جلوگیری از این گشادبازی‌ها و ولخرجی‌های عجیب و غریبی که بود. این جبران می‌کند. خیلی خب... همان شبی که قم بودیم شنیدیم که بله سازمان آب قم، چون بیش‌تر مصرف‌کنندگان قم کمتر از ده متر مکعب آب مصرف کرده‌اند ورشکست شده،‌ای وای چه بکنیم؟! دولت باید پولش را بدهد دیگر! حکیم‌باشی را بخوابانیم!

موضوع مصرف برق هم همین‌طور، برای عدم رسیدگی به وضع پابرهنه‌ها و بیچاره‌ها خیلی به ما پرخاش فرمودند. خب حق هم دارند، چه بهتر که از زبان ایشان ما بشنویم. خب گفتیم هم که همچین نیست که ما توی پرِ قو خوابیده باشیم، اون‌طوری که بعضی‌ها رفتند گفتند در جام‌های زرین آب و غذا می‌نوشیم، ما تمام عمرمان روی این‌ها هست، اتفاقا فردایش که جمعه باشد طبق قراری که از یک هفته قبل گذاشته شده بود به منطقه خارج محدوده جنوب شهر تهران که خودش یک شهری است یک میلیون یک میلیون و نیم نفر سکنه دارد از سه‌راه آذری آن‌طرف‌تر، از کوی ولیعهد (اسمش کوی ولیعهد است دیگر من گناه‌کار نیستم) گرفته تا آن‌طرف، دولت‌آباد، یک مستطیل وسیع دراز پرعرضی است که این‌ها غیر از برق چیز‌های دیگر شهرسازی را ندارند، نه آب دارند بعضی نقاط یک چاهی هم زده‌اند – نه بیمارستان درستی دارند یا شاید هم اصلا ندارند جز یکی دو تا که مثلا اشخاص خیر درست کردند، بیمارستان دولتی ندارند، مدرسه خیلی کم دارند آن‌هایی هم که دارند مدارسی است که در دو وقته درس می‌دهند و آن وقت هفته‌ای سه دسته می‌آیند یعنی شش نوبت توی این کلاس بچه‌ها می‌آیند درس می‌خوانند. ژاندارم ندارند، پلیس ندارند، همه این‌ها درست. خب شهردار هم همراه‌مان بود از هم‌کاران هم بودند، ما هم البته متاثر شدیم، خب قبلا هم می‌دانستیم، شنیده بودیم، مطالعه مختصری هم شده بود و همان‌جا هم در نظر گرفته شد که این کار‌ها بشود، منتها البته نه فوری به این شب جمعه‌شان وصلت نمی‌دهد. ولی این فکر هم پیش آمد که خب آمدیم و این‌جا را آباد کردیم.
‌
می‌گویند کور از خدا چه می‌خواهد دو چشم بینا، از تمام شهرستان‌ها و دهات راه می‌افتند می‌گویند خب می‌رویم تهران همه چی هست؛ آب مفت، برق مفت، بیمارستان مفت، مدرسه فراوان، خب می‌روند پنج کیلومتر شش کیلومتر آن ورتر باز همین بساط تکرار می‌شود و شهرستان‌ها خالی می‌شود. این بیچارگی شهر تهران و پایتخت که از همه جا هجوم آوردند و همه چیزش در عسرت است. این چطور می‌شود، به علاوه کشاورزی مملکت که هشتاد درصد تولیدات ما و خوراک ما باید از خارج برسد یک مقدار عمده در نتیجه این است که زارعین پاشدن آمدن به شهرها.

خب حالا این کار را بکنیم؟ - البته خواهیم کرد. نمی‌گویم نمی‌کنیم، چشم‌مان کور می‌کنیم – باعث می‌شود که این نتایج را داشته باشیم.


✅ @karkhone

عرضه یا تقاضا؟

عزرا کلاین، مقاله‌نویس نیویورک تایمز، در تازه‌ترین مطلب خود به واکاوی نگرش دموکرات‌ها و لیبرال‌های چپ آمریکا به سیاستگذاری اجتماعی پرداخته و راهکاری برای ارتقاء نگرش آنها توصیه کرده است. کلاین معتقد است که لیبرال‌های چپ عمدتاً در زمینه‌ی چالش‌های اجتماعی توجه خود را به راهکارهای 'طرف تقاضا' معطوف کرده‌اند. بدین معنا که تلاش می‌کنند هزینه‌ی تقاضا و استفاده از کالاها و خدماتی (نظیر سرپناه، خوراک، درمان و...) را از طریق پرداخت یارانه برای مصرف‌کنندگان کاهش دهند. به عنوان مثال، برای مسئله‌ی مسکن، یارانه‌ی اجاره‌بها را پیشنهاد می‌کنند، برای درمان، بیمه‌ی اجتماعی درمان، یا برای مواد خوراکی food stamp (کوپن خوراک) را توصیه می‌کنند، و الی آخر. تمامی این سیاست‌ها ظرفیت تقاضا برای کالا و خدماتی نظیر سرپناه و درمان و غیره را گسترش می‌دهند.

اینها سیاست‌های خوبی هستند، اما توجهی به سطح "عرضه"ی این کالاها ندارند: آنها تقاضا برای مسکن، خوراک و درمان را تقویت می‌کنند، بی‌آنکه عرضه‌ی آن را تقویت کنند. اگر به هزینه‌ی تهیه‌ی کالایی یارانه دهید، اما موجودی آن کالا را افزایش ندهید، کمیابی کالا تشدید می‌شود، و این کمیابی به افزایش قیمت و یا جیره‌بندی کالا می‌انجامد. گفته می‌شود که یکی از دلایل رشد چندین ساله‌ی هزینه‌ی مسکن، درمان و آموزش در آمریکا، یارانه‌دهی به تقاضای این کالاها و عدم افزایش عرضه‌ی آنهاست.

عزرا کلاین معتقد است که دموکرات‌ها و لیبرال‌های چپ آمریکا به منظور طراحی سیاستگذاری کارآمد عمومی، باید "هم به تقاضا، و هم به عرضۀ" کالاها و خدماتی نظیر مسکن و درمان و آموزش توجه داشته باشند و ظرفیت هر دو طرف را افزایش دهند. به عنوان مثال، ما تنها نباید هزینه‌ی تقاضای دارو برای بیماران را از طریق بیمه‌های اجتماعی کاهش دهیم، بلکه باید کمیت و کیفیت داروها را نیز بهبود بخشیم. بهبود کیفیت و کمیت دارو یک مسئله‌ی 'طرف عرضه' محسوب می‌شود، و یکی از ابزارهای تحققش سیاستگذاری نوآوری (حمایت دولت از نوآوری) می‌باشد. در واقع نوآوری مهم‌ترین نیروی محرکه‌ی طرف عرضه‌ی اقتصاد است.

خبر خوب این است که دولت بایدن (به عنوان یک دولت لیبرال چپ) به این موضوع توجه دارد. سرمایه‌گذاری دولت بایدن در ظرفیت تولید انرژی‌های تجدیدپذیر، باتری‌های پیشرفته و امکانات حمل و نقل سازگار با محیط زیست، نمونه‌هایی از سیاستگذاری طرف عرضه هستند. در واقع دولت بایدن تنها هدفش این نیست که به مصرف انرژی‌های زیست‌محیطی (و سایر کالاهای زیست‌محیطی) یارانه دهد و هزینه‌اش را کم کند. این سیاست به تنهایی برای گذار به انرژی‌های تجدید پذیر کافی نیست چرا که ظرفیت تولید این نوع انرژی کفاف گذار به تجدیدپذیرها را نمی‌دهد. به طور مشابه، سرمایه‌گذاری در ساخت مراکز نگهداری کودکان و سالمندان می‌تواند عرضه‌ی نیروی کار سرپرستان خانوار را افزایش دهد، یا سرمایه‌گذاری در ساخت مراکز علمی و فنی نیروی کارآزموده‌ی انسانی به بار می‌آورد و این نیرو به رشد بهره‌وری می‌انجامد (همه‌ی اینها سیاست‌های طرف عرضه هستند).

سیاست‌های طرف عرضه غالباً به محافظه‌کاران و جمهوری‌خواهان آمریکا منتسب می‌شوند، و بیشتر شامل مقررات‌زدایی می‌شدند. اما هر سیاست طرف عرضه‌ای قرار نیست به مقررات‌زدایی و کاهش نقش‌آفرینی دولت خلاصه شود. بسیاری از سیاست‌های فوق بایدن نقش دولت را افزایش می‌دهند و در عین حال یک سیاست طرف عرضه محسوب می‌شوند (ظرفیت عرضه‌ی کالا و خدمات را افزایش می‌دهند). این چیزی‌ست که عزرا کلاین آن را "ترقی‌خواهی طرف عرضه" می‌نامد و معتقد است که عمیقاً به آن نیاز داریم. طبعاً برخی مقررات سفت و سخت نظیر قوانین منطقه‌بندی (zoning) در آمریکا وجود دارد که ظرفیت عرضه‌ی کالایی نظیر مسکن را محدود می‌کنند، و بهترست که برداشته شوند. بایدن نیز در نظر دارد دولت‌های محلی را وادار به برچیدن این مقررات کند (مقررات سختگیرانه‌ی منطقه‌بندی آمریکا تا حد زیادی برخاسته از سیستم محلی‌گرا و فدرال آمریکاست). به طور مشابه، مسکن اجتماعی (public housing) نیز یک سیاست طرف عرضه در بازار مسکن محسوب می‌شود. هر سیاستی که هزینه‌ی تقاضا برای مسکن را کاهش می‌دهد، نیاز به مکمل‌های سیاستی برای تقویت طرف عرضه دارد.

✅ @karkhone

‍ ‏حاج سیاح محلاتی هنگامیگه متوجه شد می‌خواهند زنش بدهند شبانه به تبریز گریخت از آنجا به کشور ترکیه و سپس روسیه رفت.
پس از بازدید از اکثر کشورهای اروپایی و ملاقات با سران کشورها و مدیران کارخانه‌ها راهی کشور آمریکا گشت با مدیران شرکت‌ها و رییس جمهور آمریکا ملاقات داشت، سپس وارد ‏کشور ژاپن و کره و چین و... گردید.
پس از ۱۸ سال از بندر بوشهر وارد ایران شد. بقیه مطالب از زبان خودش: از کشتی که پیاده شدم از آمدنم به ایران پشیمان شدم، خانه‌های کج وکوله بی دروپیکر، مردمانی با لباس‌های مندرس، تراخم و کچلی و شپش از سر و روی مردم بالا میرفت، مردم ‏معتاد و دیوارها همه بوی ادرار و مدفوع میداد.
کوچه‌ها کج و کوله پر از دست‌انداز، جاده‌ها همان راه‌هایی بود که خداوند زمان آفرینش کره زمین خلق کرده بود و پر از راهزن.
تا رسیدم به تهران خبر جهانگردی من به گوش ناصرالدین‌شاه رسید و مرا احضار نمود.
‏مدت ۲ روز به من آموزش طرز برخورد با شاه ‏را می‌دادند. در حین آموزش یک آقایی رد شد. همه بلند شدند و احترام گذاشتند. پرسیدم این آقا کیست که احترام گذاشتید. گفتند این این آقا مسئول گربه شاه است و لقب ببری خان را دارد و ماهیانه ۲۰ تومان حقوق دارد. حقوق کارگر ماهیانه ۶ ریال بود.
به حضور شاه مشرف شدم. سکه‌هایی جمع‌آوری ‏شده از کشورهای مختلف روی میز و جلویش بود. پرسید شنیدم کشورهای زیادی را سفر کردی. عرض کردم تا جاییکه بدنم یاری کرد. دو نفر نزدیکش بود. قنسول فرانسه با من احوالپرسی کرد. جوابش را دادم.
‏سپس قنسول روسیه پرسید کجاها سفر کردم جواب دادم.
شاه پرسید شما کشور را در این ۱۸ سال چگونه دیده‌اید؟ ‏با تمام سفارشاتی که به من شده بود که با شاه راست نگویم دل به دریا زدم و گفتم قبله عالم بسلامت باشند جاده‌ها که شاهرگ حیاتی کشور است همان راههای است که خداوند از روز اول خلق کرده و پر از راهزنان و غارتگران. بیماری تراخم و کچلی و اعتیاد در بین مردم بیداد می‌کند. رشوه و چاپلوسی امری بدیعی ‏شده.
شاه سگرمه‌هاش درهم رفت. گفت: بدرد نوکری می‌خورد، استخدام شود. عرض کردم من آبروی نوکران را نمی‌برم؛ بهتر است آقای خودم باشم.
شاه گفت: از گدایی که بهتر است. عرض کردم: روزی از قبل مقدر شده است. شاه گفت: کسیکه انگشت به کون دنیا کرده درویش نمیشه..!
بعد از حضور شاه نزد وزرا رفتم. ‏
شگفتا به جای اینکه از من از پیشرفت و توسعه صنایع کشورها بپرسند از من دعای ۴۰ تاس می‌خواستند.!! یا می‌پرسیدند کدام کشور است که مردمانش نصف سگ و نصف آدم است..

‏منبع: سفرنامه حاج سیاح محلاتی

✅ @karkhone

روایت مهندس بازرگان از بدگویی ها علیه دولت (8/4)

باید مسئله ترافیک را حل کرد...

برنامه صحیح اگر دولت بخواهد اجرا کند این است که اتفاقا از شهرستان‌ها شروع کنند و نه تنها شهرستان‌ها بلکه از دهات اول برای دهات، آن‌ها کمبودشان هم خیلی بیش‌تر است. از آن‌جا شروع کنیم بعد بیاییم شهرستان‌ها بعد بیاییم تهران. ببینید کاری که با دستپاچگی و با عجله باشد، دستوری باشد یک همچین چیز‌هایی تویش درمی‌آید. این مسئله مجانی بودن اتومبیل البته هنوز مثل این‌که امر نفرمودند، خواستند، سر و صداش درآمده، خب آن‌جا عرض شد حضور انورشان که پنج زار پول اتوبوس ندادن دردی را دوا نمی‌کند، ترافیک شهر باید درست بشود. آن بابای بیچاره پنج زار که سهل است حاضر است پنج تومان هم بدهد که زود به دکانش و به کارش و به اداره‌اش و به مزرعه‌اش و به کارخانه‌اش برسد، ترافیک خراب است و همه را هم ناراحت کرده. ما باید مسئله ترافیک را حل کنیم.

اتفاقا یکی از سروران عزیز و عالی‌قدر که آن‌جا تشریف داشتند ایشان هم مثل ما زبان‌شان باز شد و گفتند که عرض کردم اگر اتوبوس را مجانی کنیم ترافیک بدتر می‌شود. من اولین کسی بودم که در سال ۱۳۲۷ در کانون مهندسین درباره مسئله ترافیک شهر سخنرانی کردم که در مجله صنعت چاپ شد و طرح دادم که چه باید کرد و راه اساسی‌اش چیست آن هم در موقعی که ترافیک اصلا به اندازه سنگینی حالا نبود. بعد از خروج از زندان در سال ۱۳۴۶ رئیس دولت سازمان برنامه که از پروژه قبلی من خوشش آمده بود گفت این پروژه را دوباره بیاور و تجدید نظر کن تا آن را عمل کنیم. دومرتبه نشستند روی پروژه که پروژه هم وسیع بود و راحت، اما در آن زمان البته هر چیزی را می‌بایست شاه می‌پسندید و دستور می‌داد البته من نمی‌خواستم این پروژه به اسم من دربیاد و با اسم من عمل شود حالا یا آن آقا جرأت نکرد، ترسید، چون به هر حال اسم من می‌آمد و این مسئله را به شرف عرض برساند یا به شرف عرض رساند و ایشان روی لجاجت و کینه و یا شاید روی مشارکتی که با کمپانی‌های خارجی که پروژه‌های دیگر داشتند داشت، این را نپذیرفت. سال بعد که در شهر پشت ترافیک گیر می‌کردیم که البته از حالا خیلی کمتر بود یک طرح صد درصد انقلابی داشتم به مهندسی که از خودم جوان‌تر بود گفتم که او گفت صداشو درنیار که دوباره به زندانت می‌اندازند، چراکه این طرح مخالف آن‌هاست، چون آن‌ها می‌خواهند به دنیا بگویند که آقا وسایل تجمل و تفریح و ماشین ساختیم که مردم راحت باشند، حالا تو می‌خوای یک طرحی بدی که مردم از ماشیناشون استفاده نکنند، دومرتبه اتوبوس سوار شوند.

خلاصه به نصیحت این مهندس جوان گوش کردیم و صدای این طرح را درنیاوردیم.



اتوبوس به جای ماشین شخصی

آن شب خدمت آقا این طرح را عرض کردم که خیلی ساده است در ساعاتی از روز مثلا ۸ صبح تا ۷ شب در محدوده‌ای از شهر تهران مثلا از خیابان شوش تا خیابان تخت‌جمشید [طالقانی کنونی]یا تخت‌طاووس عبور و مرور تمام ماشین‌های شخصی را که یک نفر پشت رل می‌نشیند و ده متر مربع را اشغال می‌کند قدغن شود. تمام شهر مخصوص و منحصر به اتوبوسی شود که با ۱۵ متر مربع اشغال جا ۷۰ نفر را می‌برد و یا صد نفر را می‌برد و بعد تاکسی‌ها، به این ترتیب با همین اتوبوس‌هایی که داریم پانصد تا هم از ارتش بگیریم و تعدادی هم سفارش بدهیم همه مردم به موقع به جاشون و به خانه‌شون می‌رسند.

حالا بیاییم این پروژه را پیاده کنیم چه مزاحمت‌ها و چه مخالفت‌هایی به همراه خواهد داشت. خوب ما کار انقلابی می‌خواهیم بکنیم و شهرداری دنبال این طرح است، اما آسان نیست. مضافا به این‌که برای پیاده کردن چنین طرحی که خیلی ساده به نظر می‌آید، باید این‌قدر پارکینگ در نقاط مختلف شهر ساخته شود، هزار پیش‌بینی باید بشود و کار آسانی نیست.

✅ @karkhone