زخم کهنه

| پرویز گیلانی

وقتی انقلاب اسلامی به پیروزی رسید، انقلابیون دو ماموریت مهم برای خود تعریف کردند؛ یکی اینکه کام جامعه را از «عدالت» شیرین کنند و دیگر اینکه «ربا» را از بانکداری کشور برچینند.
خروجی ماموریت اول، ملی شدن صنایع و مصادره اموال سرمایه‌داران و دولتی شدن تولید و تجارت بود و از دل ماموریت دوم، ملی شدن بانک‌ها بیرون آمد.
در سال‌های منتهی به انقلاب 57، نیروهای انقلابی معتقد بودند نظام بانکداری در دوره پهلوی ناعادلانه اداره می‌شود و در اختیار طبقه خاص قرار دارد. وقتی انقلاب شد تدوین سازوکارهای مبتنی بر اقتصاد اسلامی در اوج توجه مردم و روحانیت قرار داشت. از آنجا که نسبت به نظام بانکی اعتراض‌ها فراوان بود، انقلابیون و روحانیون فکر کردند اصلاح ساختارهای اسلامی بهتر است از نظام بانکی آغاز شود.
به همین دلیل وقتی آرمان‌های انقلابی تبدیل به مصوبه ملی شدن بانک‌ها شد، خیلی‌ها امیدوار شدند که بهره و ربا از بانک‌ها رخت بربندد و قواعد قرض‌الحسنه و هبه برقرار شود.

ابوالحسن بنی‌صدر که خود را یکی از تئوریسین‌های اقتصاد اسلامی می‌دانست، وقتی مبحث اقتصاد توحیدی را مطرح کرد به‌صراحت گفت: «بانک‌های ما به خاطر تماس‌هایی که با بانک‌های جهانی دارند، پیاده‌کننده نظرات بانک‌های استعماری غرب هستند و بهترین شکل این است که طرف آنچه را که به دست می‌آورد، بگذارد در یک مکانی تا در اختیار جمع قرار گیرد و خودش به‌اندازه نیازی که دارد، از آن برداشت کند.»

این دیدگاه‌ها که میان مردم و روحانیون و سیاستمداران زیاد خریدار داشت در نهایت منجر به تدوین قانون عملیات بانکداری بدون ربا در شهریور سال 1362 شد.
به این ترتیب انقلابی اقتصادی در انقلاب ایران به وقوع پیوست و نظام بانکی جدیدی خلق کرد که نظیر آن در هیچ کشوری پیاده نشده بود.
قانون عملیات بانکداری بدون ربا به شرحی که در صفحات پیش‌رو می‌خوانید مسیری استاندارد را طی نکرد و هیچ وقت تبدیل به قانون کارآمدی نشد اما باز هم گلی به جمال نمایندگان مجلس اول که مطابق اعتقادات خود همت کردند و قانون مورد نظر خود را به تصویب رساندند. آنها اگرچه تجربه و تخصص کافی نداشتند اما آنقدر آینده‌نگر بودند که تصویب کردند؛ قانون پنج سال به صورت آزمایشی اجرا شود و پس از آن مجدداً مورد بازنگری قرار گیرد.

اکنون 38 سال از شهریور 1362 می‌گذرد و در حالی که بانکداری امروز ایران نه اسلامی است و نه متعارف، هیچ‌کس به فکر بازسازی این ساختار کهنه نیست. چرا قانونی که قرار بود پنج سال به صورت آزمایشی اجرا شود، 38 سال است که بازنگری نمی‌شود؟

✅ @karkhone

بلومبرگ: دولت چین به بانک‌ها اعلام کرد که اورگرند، شرکت املاک و مستغلات چینی، سود ماه سپتامبر را پرداخت نخواهد کرد. موعد پرداخت این سود 20 سپتامبر بوده است. ادامه مشکلات به وجود آمده در مورد شرکت اورگرند میتونه به فاجعه تبدیل بشه. ریسک‌ سرایت مشکلات این شرکت به دیگر بخش‌ها هر روز بیشتر و بیشتر میشه و نگرانی‌ زیادی وجو داره که این شرکت نتونه بدهی های خودشو پرداخت کنه.

دخالت دولت چین شاید بتونه این مشکل رو در کوتاه مدت حل کنه اما در اینده مشکل به شکل بزرگتری خودش رو نشون خواهد داد. دولت ها نباید برنده و بازنده تجارت رو مشخص کنن. مشکل فعلی این شرکت هم ناشی از دخالت گسترده دولت چین در اقتصاد هست.

(شرکت Evergrande یک میلیون و هفتصدهزار واحد آپارتمانی نیمه تمام رو دستش مونده. شرکتی که روی کوهی از پول نشسته (یا نشسته بود) نمیتونه یک میلیون و هفتصدهزار واحد رو تموم کنه. سخن دولتی ها فارغ از این و آن که برامون قابل درکه ولی رسانه‌ای که توجیه میکنه (دنیای اقتصاد) و شرکتی که به این دعوت لبیک میگه (ذوب‌آهن اصفهان) اینا رو باید ساقیشون رو یافت.)

✅ @karkhone

بازیِ خونین
معادله‌های عجیب در طولانی‌شدن جنگ ایران و عراق

پروفسور برنارد رایش در مقاله‌ی اسراییل و جنگ ایران و عراق می‌نویسد: «بهره‌ی اصلیِ اسراییل از جنگ ایران و عراق آن بود که این دو قدرت منطقه‌ای که هر دو دشمن اسراییل محسوب می‌شدند، علیه یکدیگر وارد جنگ شدند و فرصت استراحتی برای اسراییل فراهم شد.» او معتقد است اسراییل به دنبال «حفظ موازنه‌ی قوا برای طولانی‌کردن جنگ و جلوگیری از پیروزی یکی از دو طرف بود.» در تحلیل رایش، جنگ علاوه بر درگیر نگه داشتن این دو کشور، جهان عرب را به دو قطب تبدیل کرده بود؛ یک قطب، سوریه، لیبی و یمن جنوبی و قطب دیگر اردن، مصر و کشورهای حاشیه‌ی خلیج‌فارس و «دودستگی جهان عرب، مانع تشکیل جبهه‌ی متحدی علیه اسراییل شد» (درس‌هایی از راهبرد، حقوق، دیپلماسی در جنگ ایران و عراق، ص147 و 148)
گویا سیاست آمریکا هم ادامه‌ی جنگ خونین ایران و عراق بود؛ تا وقتی که برنده‌ای نداشته باشد. الکواری نماینده‌ی وقتِ قطر در سازمان ملل، درباره‌ی موضع آمریکا و شوروی در جنگ می‌نویسد: «در واقع این دو ابرقدرت، به رغم تاکیدهایی که بر خلاف آن داشتند، از تداوم جنگ و طولانی شدن آن، مادام که هیچ‌یک از طرفین نتواند بر دیگری غلبه داشته باشد، احساس رضایت می‌کردند.» (عملکرد شورای امنیت در جنگ ایران و عراق، ص 201)
در سال‌های جنگ تا وقتی که ایران و عراق کشورهای هم را ویران می‌کردند، قدرت‌های جهانی با وجود اظهار نگرانی از ادامه جنگ، تلاشی عملی و جدی برای پایان دادن به آن نکردند. آنها سال هفتم تصمیم گرفتند جنگ را پایان دهند.
تحلیلگران ایرانی موفقیت نسبی کربلای 5(زمستان 65) را در تصمیم ابرقدرتها برای پایان دادن به جنگ موثر می‌دانند اما اغلب تحلیلگرانِ غیرایرانی ناامن شدن خلیج فارس در جنگ دریایی و افشای ماجرای مک فارلین را مهمترین دلیل تصمیم آمریکا برای پایان دادن به جنگ می‌دانند.
افشای پر سر و صدای ماجرای مک‌فارلین در آبان 65، که در جهان به ماجرای کمک آمریکا و اسراییل به ایران معروف شد، کار را برای بازی دوگانه‌ی آمریکایی‌ها سخت کرد و آمریکا تحت فشار شدیدی قرار گرفت و به تعبیر کدی و گازیوروسکی آمریکایی‌ها به این جمع‌بندی رسیدند که: «باید به‌گونه‌ای مستقیم برای پایان دادن به جنگ طولانی ایران و عراق مداخله نمایند.» (نظام دوقطبی و جنگ ایران و عراق، ص414)
تیر66 قطعنامه‌ی 598 برای پایان دادن به جنگ تصویب شد. واکنش ایران به قطعنامه منفی بود اما برای اولین‌بار تمام 5 عضو دائم شورای امنیت برای پایان دادن به جنگ تفاهم کرده بودند. به روایت دبیرکل سازمان ملل در جلسه‌ای که مهر66 او با 5 عضو دایم شورای امنیت برگزار کرد؛ شولتز وزیرخارجه‌ی آمریکا در جمع‌بندی نظر 5 کشور گفت: «همه‌ی ما پایان جنگ را می‌خواهیم. همه‌ی ما از قطعنامه‌ی 598 حمایت می‌کنیم» (به سوی صلح، ص255)
دکوییار، دبیرکل سازمان ملل، در خاطراتش درباره‌ی سیاست آمریکا در این مقطع از جنگ می‌نویسد: «نظر قطعی ایالات متحده این بود كه برای پایان جنگ: (1) عراقی‌ها باید به‌خوبی مقاومت كنند تا مانع هر گونه پیروزی ایران شوند. (2) جنگ باید بیش از هر زمانی برای ایرانی‌ها رنج‌آور شود. (3) جریان سلاح به ایران باید از طریق قطعنا‌مه‌ی دیگری در شورای امنیت كاهش یابد و (4) فشار بین‌المللی در ابعاد وسیعی به این كشور وارد شود.»(به سوی صلح، ص267)
بسیاری دریافتند که جنگ ماه‌های پایانی خود را سپری می‌کند. محمدجواد ظریف از دیپلمات‌های ایران در سازمان ملل به خاطر دارد که حدود دی‌ماه 66: «مایکل اشتاینر من را صدا کرد و گفت که من یک نکته‌ای را به تو بگویم و آن این است که شما الان دست بالا را دارید، ولی امسال سال شکست شما در جنگ است. قبل از این‌که شکست بخورید قطعنامه را بپذیرید. هیچ‌وقت این از ذهنم بیرون نمی‌رود.» (دیپلماسی ایران و قطعنامه 598، ص249) چندماه پس از این گفتگو سخنان نماینده‌ی آلمان در سازمان ملل به واقعیت پیوست و در بهار 67 ایران شکست‌های پی‌در‌پی و سختی را در جبهه‌های جنگ تجربه کرد. فاو، شلمچه، جزایر مجنون را که در عملیات‌های سخت و طولانی‌مدت در چند سال گرفته بود در عملیات‌های سریع دشمن در عرض چند ماه از دست داد و با سخت شدن و زجرآور شدن جنگ، قطعنامه‌ی 598 را پذیرفت.
سودهای سرشار بسیاری از کشورها و شرکت‌های بین‌المللیِ فروش سلاح و منافع بسیاری که در حاشیه‌ی جنگ‌ها وجود دارد، تا چه حد در ادامه‌ی جنگ تاثیر داشت؟ مقامات ایرانی به‌ویژه مسئولان وزارت خارجه تا چه حد به انگیزه‌ی اصلی ابرقدرت‌ها و کشورهایی که منافعشان در طولانی شدن جنگ بود پی بردند؟ عجیب آن که در ایران نیز نگاهی مسلط وجود داشت که تلاش دیپلماتیک برای پایان دادن به جنگ را تلاشی خائنانه تفسیر می‌کرد. آیا ممکن است گاه بازی خورده باشیم و با اصرار بر ادامه‌ی جنگ در زمین ابرقدرت‌ها بازی کرده باشیم؟

پیوست

✅ @karkhone

طالبان خودکفایی

خبرگزاری فارس: برکت نتواست ۵۰میلیون واکسن بسازد چون مهندسان چینی و هندی اش کرونا گرفتند !

خبرگزاری فارس در گزارشی به چرایی بدقولی برکت در رساندن 50 میلیون دوز واکسن کرونا پرداخته و خبر داد: موسسه برکت که وعده داده بود 50 میلیون‌دوز واکسن ضد کرونا را تا پایان شهریور تحویل دهد احتمالا 15 میلیون دوز بیش‌تر نتواند تولید کند.

فارس نوشت: یکی از دلیل‌های تاخیر، کرونا گرفتن مهندسان چینی و هندی بود. گروه مهندسان چینی و هندی که برای نصب دستگاه‌ها و راه‌اندازی نرم‌افزارها به ایران آمده بودند، همگی کرونا گرفتند. حالا برکت مانده بود و خط تولیدی که تقریبا نصب شده بود اما امکان بهره‌برداری نداشت. چاره‌ای نبود جز قرنطینه و میزبانی از این افراد تا زمان بهبودی کامل. موضوعی که 2 تا 3 هفته طول کشید.

پی نوشت:

پس متاسفانه مهندسان چینی و هندی که برای راه اندازی خط تولید واکسن برکت آمده بودند کرونا گرفته اند ! و برای همین تولید واکسن عقب افتاده!!

- آیا مهندسان همگی فوت کردند؟! آیا نمیتوانستند پس از بهبودی سر کار خود باز گردند؟!
-آیا تولید واکسن برکت اینقدر به مهندسان چینی و هندی وابسته است؟
-آیا مهندسین هندی و چینی در کشورهایشان واکسن نزده بودند؟!
-آیا واکسنی که قرار بود خط تولیدش را مهندسان چینی و هندی بسازند از واکسنهای تولید این کشورها برتر است؟! و یا از واکسنهای تولید کارخانه های پیشرفته دیگر جهان؟!
- آیا مواد اولیه ای که نیامد هم مال چینی ها و هندی ها بود؟!
- واکسنی که خط تولیدش به مهندسان چینی و هندی وابسته است و مواد اولیه اش باید از خارج تامین شود بومیست؟!
این بود خودکفایی تان ای بی کفایتان؟!

پس آنهمه بوق و کرنا چه شد؟!
جواب اینهمه جان که از دست رفت چه؟!

✅ @karkhone

پیچ بوک یکی از برترین سورس های انتشار داده های سرمایه گذاری خصوصی است. این شرکت اخیرا گزارشی در مورد روندهای سرمایه گذاری در AgTech یا فناوری کشاورزی، که اجمالا به استارتاپ های حوزه کشاورزی گفته می شود، در مورد فصل دوم 2021 منتشر کرده است.

با توجه به سنتی بودن صنعت کشاورزی و دامپروری در کشور ما و گام شرکت های سرمایه گذاری خصوصی به سمت این حوزه ها، حتما چاشنی نوآوری است که می تواند در صورت ارزش آفرینی حقیقی اقتصادی، به صنعت کمک کند.

در این گزارش استارتاپ ها کشاورزی به 4 حوزه دسته بندی شده اند که قابل توجه است:
تجارت الکترونیک در کشاورزی و حوزه مالیه کشاورزی
بیوتک کشاورزی
کشاورزی داخلی یا مسقف (Indoor Farming)
دامپروری (آبزیان، طیور و چارپایان)

تعداد استارتاپ ها و میزان سرمایه گذاری در حوزه کشاورزی مسقف و بیوتک کشاورزی به طور قابل توجهی بالاتر است.

✅ @karkhone

کارمزد بدون کارنمود

یک مطالعه‌ی جدید از اریک اُرن (دانشگاه گرینل)، با بررسی دریافتی ۳۱ هزار مدیر بلندپایه در ۲،۷۹۴ شرکت سهامی عام، معتقده که هر یک دلار تخفیف مالیاتی‌ای که طی ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۲ بر درآمد شرکت‌ها اعمال شده، ۱۵ تا ۱۹ سنت‌اش به افزایش حقوق مدیران بلندپایه منتهی شده. نکته اینجاست که این افزایش حقوق نه برآیند بهبود عملکرد مدیران شرکت‌ها، تولید یک محصول جدید، کاهش هزینه‌ی تولید و.. که تنها پیامد تغییر یک سیاست دولتی (کاهش مالیات‌ستانی از شرکت‌ها) بوده. به عقیده پژوهشگر، اثر این تخفیف‌های مالیاتی روی درآمد مدیرها پنج برابر بیش از تأثیری‌ست که بر دستمزد کارگرا میذاره و این به تشدید نابرابری توزیع درآمد در بنگاه‌ها دامن زده. تجمیع این ۱۵ تا ۱۹ سنت میتونه به بیش از ۳۰۰ میلیارد دلار صعود کنه. در عین حال مطالعه معتقده در شرکت‌هایی که ساختار حکمرانی قوی‌تری دارن تغییر چشمگیری توی حقوق مدیران مشاهده نشده.

این مطالعه نظریات مربوط به معضل کارگمار-کارگزار در سازمان‌های بزرگ اقتصادی رو بیشتر تقویت میکنه؛ هیئت‌های مدیره‌ی شرکت‌ها ممکنه همیشه منافع سهامداران (کارگمار) رو نمایندگی نکنن و با همکاری کردن با مدیران ارشد اجرایی (کارگزار)، حقوق هایی به مدیران بپردازن که فراتر از ارزشیه که برای شرکت تولید میکنن. نتیجه‌ش اینه که درآمد محدود شرکت بیشتر به مدیران سازمان‌های اقتصادی، و کمتر به سایر امورات سازمان (مزد کارگران، سرمایه‌گذاری و..) تخصیص پیدا میکنه.

✅ @karkhone

خرداد ۱۳۶۲ از دفتر آقای گیلانی [رئیس وقت دادگاه انقلاب] به پدرم تلفن زدند، بیایید تا تکلیفتان را روشن کنیم. زیرا سه سال بود که ما بلاتکلیف بودیم. در آن جلسه گفته می‌شود که مؤسسهٔ امیرکبیر را باید به سازمان تبلیغات اسلامی بدهید و بقیهٔ اموال برای خودتان. از پدرم امضا می‌گیرند. البته مؤسسهٔ امیرکبیر متعلق به پدرم نبود، متعلق به ما بچه‌ها بود. یک زمین‌هایی هم در اختیار مؤسسه بود که آن را هم مصادره کردند؛ هر چقدر هم پیگیری می‌کنیم، می‌گویند اینها در صلح‌نامه آمده است. اما ما که وکالتی به پدر نداده بودیم. فکر می‌کردند امیرکبیر چاپخانه است. فرق چاپخانه با انتشاراتی را نمی‌دانستند. یک انتشاراتی مدیریت می‌خواهد باید راهبرد داشته باشید. همینجوری که کتاب چاپ نمی‌شود. همین حالا سازمان تبلیغات ماهانه صد میلیون حقوق به کارمندان مؤسسه می‌دهد و آن نشر را با آن عظمت رسانده‌اند به یک مؤسسهٔ زیان‌ده که هر از چند گاهی که کفگیر ته دیگ می‌خورد یکی از فروشگاه‌هایش را می‌فروشد! یک ناشر زیرپله‌ای بهتر از امیرکبیر حالا فعالیت می‌کند.
محمدرضا جعفری،فرزند عبدالرحیم جعفری؛ مالک انتشارات امیرکبیر

✅ @karkhone

هشدار مهم امنیتی درباره گوشی‌های چینی؛
شما یک جاسوس چینی هستید!

| ساسان آقایی

مرکز امنیت ملی سایبری لیتوانی در هشداری جدی از شهروندان این کشور خواسته تا گوشی‌های چینی را نخرند، استفاده نکنند و آن‌ها را دور بی‌اندازند. این نهاد، به شکل خاص‌تر گوشی‌های می۱۰تی شیائومی، پی۴۰ هواوی و و ۸تی وان‌پلاس را در بلک‌لیست خود قرار داده است. هر سه گوشی،‌ پرچم‌دارانِ سه برند اصلی چینی هستند که مهم‌ترین سازندگان موبایل‌های چینی، یا به بیان دقیق‌تر جاسوس‌های همراه‌اند.

یک سال و نیم پیش در این یادداشت نوشتم که چرا گوشی‌های چینی خطرناکند و باید آن‌ها را دور بریزید. حکومت کمونیستی چین با ابزارهای جاسوسی که در دست شماست، قادر به کنترل تمامی اطلاعات شماست، علاقه‌ها، سلیقه‌ها، دوستان و اعضای خانواده‌تان را به خوبی می‌شناسد، حساب بانکی و دارایی‌های‌تان را کنترل می‌کند و کارهای قانونی و غیرقانونی هر کسی که یک گوشی چینی دارد را می‌داند. هوآوی و شیائومی و وان‌پلاس هم ندارد، تمام‌شان در حال جاسوسی از شما و دزدیدن اطلاعاتند و شاید از نظر شما این اطلاعات چیز خاصی نباشد اما اگر در مقیاس میلیارد نفری که از گوشی‌های چینی استفاده می‌کنند، ضرب کنید، آن‌گاه می‌فهمید که حزب کمونیست چین چه گنج‌ گران‌قیمتی را برای کنترل دنیا در اختیار دارد.

اکنون گزارش سازمان ملی امنیت سایبری لیتوانی تاییدکننده‌ی همان چیزی‌ست که پیش‌تر نوشته بودم. آن‌ها در بخشی از این گزارش تایید کرده‌اند که گوشی‌های شیائومی (و قطعن دیگر‌ گوشی‌های چینی) داده‌های رمزگذاری‌شده استفاده از موبایل را به سرورهایی در سنگاپور ارسال می‌کند که در اختیار چین است و در نمونه‌ای دیگر، یک باگ امنیتی در هواوی، انتقال اطلاعات کاربر را به بیرون ممکن می‌کند.

برای آن‌که بدانید چین چگونه با یک موبایل چینی بدون آن‌که حتا بفهمید، شما را کنترل می‌کند، شاید این بخش گزارش سازمان ملی امنیت ملی سایبری لیتوانی کافی باشد؛ آن‌ها بررسی کرده‌اند که موبایل‌های چینی، تا به امروز ۴۹۹ واژه‌ی کلیدی ضد حزب کمونیست چین را فیلتر کرده‌اند و اگر در مقاله‌ای واژه‌هایی مانند "استقلال تایوان"، "تبت آزاد"، "جنبش دموکراسی‌خواهی چین" و ... وجود داشته باشد، از دیده‌ی شما پنهان می‌شود یا اگر سرچ کنید، نتیجه‌های بی‌ربطی با موضوع را دریافت می‌کنید! فاجعه‌ی سانسور سیستماتیک به همین‌جا ختم نمی‌شود؛ کلیدواژه‌های فیلترشده‌ی گوشی‌های چینی به روز می‌شود و هر زمانی حکومت چین بخواهد، واژه‌ی جدیدی را به این مجموعه می‌افزاید!

خیلی دور نیست آن زمانی که با یک گوشی چینی سرچ کنید؛ "منشا ویروس کرونا" و پاسخی به این مضمون دریافت کنید:
"کشورهای غربی و امپریالیسم آمریکا برای گرفتن انتقام از پیش‌رفت‌های خارق‌العاده‌ی خلق کمونیستی چین، ويروس کوید۱۹ را در ووهان منتشر کردند اما اقدام قاطعانه و قدرتمند رهبری و حزب کمونیست چین سبب شکست توطئه‌ی دشمنان شد و خودشان را گرفتار کرد!"

✅ @karkhone

اول نثار روح پدرم صلوات بفرستید.
پدرم که نیرو زمینی چی قدیمی بود، می‌گفت سرجوخه جباری بوده که با یک راهزن درگیری مداوم داشته و هر بار پس از دستگیری او در کوه‌ها و گردنه‌های صعب العبور، باز او را آزاد می‌دید که در حال راهزنی است و هر بار می‌شنید که طبق ماده فلان آزاد شده است.
سرجوخه جبار دست آخر یکبار راهزن را دستگیر و در همان گردنه اعدام می‌کند. پرسیدند طبق کدام ماده او را اعدام کردی؟ گفت این بار طبق نَرِ سرجوخه جبار!
در اوج وضعیت تحریم، چند میلیون دلار قطعات هواپیماها در گمرک، آن طرف فنس مانده بود و هواپیماها این طرف فنس زمینگیر بودند. گمرک اصرار و همکاری زیادی داشت که کالاها ترخیص شوند، مقررات ارزی بانک مرکزی، منشأ ارز را مطالبه می‌کرد تا نظم وارد و خارج ارز از دست خارج نشود. ما هم هرچه می‌گفتیم که بابا، به هواپیمایی که ارزی نمی‌دهید، این بنده خدا ها از محلی خرید کرده‌اند، حداقل فعلا ترخیص شود و تجهیزات قابل رصد هستند و بعدا رسیدگی شود، ماده‌های قانونی اجازه نمی‌دادند.
من قائم مقام سازمان هواپیمایی کشوری بودم. برای حل مشکل چند ماهه و مرغ و تخم مرغی جلسه‌ای در وزارت صنعت تشکیل شد و رئیس جلسه حسین مدرس خیابانی بود.
همه مشغول مرور مواد قانونی بودند، ایشان پرسید کلا دعوا سر چند دلار است، ما عدد را گفتیم، ایشان گفت کل این عدد کمتر از یک کشتی علوفه است. در برابر مقاومت بی‌مورد نمایندگان برخی دستگاه‌ها ایستاد و صورتجلسه کردیم که کالاها فقط با گزارش ارزش ارزی ترخیص شوند و بعد رسیدگی شود.
گفتند مسئولیت تبعات با چه کسی؟ گفت با من، هر کس سوال کرد می‌گویم تداوم حمل و نقل هوایی کشور در شرایط تحریم به اندازه یک کشتی خوراک گاو برای کشور راهبردی است.
کار تمام شد و از یک بن بست غیر ضروری بیرون آمدیم.
بگذرم که ناامید شدم وقتی ایشان برای وزارت رای اعتماد نگرفت، ولی امروز خوشحال شدم که استاندار سیستان و بلوچستان شد.
آن استان را زیاد دیده‌ام، گرفتاری آن استان با ماده‌های قانونی حل بشو نیست، نیازمند نر سرجوخه جبار است. مدرس خیابانی انشاالله نگاهی واقع بینانه به مسائل دارد و شاید مثل سرجوخه جبار، برخی واضحات را پیاده سازی کند.
به حکمِ نرِ سرجوخه جبار.
خدا بیامرزتت‌ بابا جان، چقدر شیرین و حکیمانه سخن می‌گفتی.


✅ @karkhone

چرا نباید خیلی نگران طرح صیانت مجلس بود؟

طرح صیانت از کاربران از دیروز بحثهای زیادی را بین مردم بوجود آورده است. در این رابطه چند نکته زیر قابل توجه است:
1. پشت این طرح ناپخته، حجم عظیمی از ناآگاهی مشهود است. این حجم از ناآگاهی نمی تواند تصادفی باشد.
2. طراحان این طرح به خیال خود فکر کرده اند می رویم و با اینستاگرام و توییتر و تلگرام و ... مذاکره می کنیم و آنها را ملزم می کنیم بیایند در ایران دفتر بزنند! اولا شما که خیلی از این شبکه ها را قبلا فیلتر کرده اید و میلیونها کاربر ایرانی دارند به راحتی از این شبکه ها استفاده می کنند. در چنین شرایطی تلگرام و توییتر چرا باید بیایند و با دولت ایران مذاکره کنند و دفتر تاسیس کنند؟؟ ثانیا ما به عنوان کشوری که در لیست سیاه FATF هستیم و امکان تبادل پولی با هیچ جا را نداریم چطور انتظار داریم شرکتهای بزرگ فناوری بیایند در ایران دفتر بزنند؟ ثالثا اکثر این شرکتها مانند گوگل شرکتهای آمریکایی هستند و طبق قوانین آمریکا نمی توانند با دولت ایران همکاری کرده و یا تبادل مالی داشته باشند.
لذا این طرح از اساس بر فرضیاتی موهوم بنا شده و بیشتر می توانیم بگوییم یک عده نشسته اند و آرزوهای خود را روی کاغذ نوشته اند بدون اینکه از الفبای حاکم بر فضای سایبری آگاهی داشته باشند.
3. مسئولان فکر می کنند که وظیفه دارند دائما مردم را از یک شبکه اجتماعی نامطلوب به یک شبکه اجتماعی مطلوب کوچ دهند! گویی که مردم گله گوسفند هستند و مسئولان هم چوپان گله و چوپان هم هر روز گله را از یک مرتع به مرتع دیگر هدایت می کند! لطفا به شعور مردم احترام بگذارید و اجازه دهید خودشان تصمیم بگیرند از چه پلتفرمی استفاده کنند.
4. بیست سال است که یک خط فکری خاص و واپسگرا از اینترنت می هراسد و می خواهد که سر بر تن اینترنت نباشد! در این 20 سال هرچه توان داشته اند در بحث فیلترینگ و سانسور به کار برده اند اما واضح و شفاف است که روز بروز دامنه توفیقشان در فیلترینگ کمتر و کمتر شده و هم اکنون یک کودک دبستانی با 2 کلیک می تواند سیستم فیلترینگ کشور را دور بزند و به سر تا پای دستگاه های فیلترینگ کشور نیشخند بزند! امروز ادامه همین جریان فکری با نقاب زیبای «طرح صیانت از حقوق کاربران» تیغ بدست گرفته تا اینترنت را مصادره کند.
5. دوره سانسور و فیلترینگ گذشته است. هیچکس نمی تواند مانع دسترسی مردم به جریان آزاد اطلاعات شود. اگر هم روزی بر فرض محال اینترنت کشور قطع شود باز هم مثل 20 سال قبل بساط دیش و ماهواره های ارسال و دریافت در خانه های مردم و شرکت ها گسترده خواهد شد. به لطف پروژه استارلینک تا چند ماه دیگر مردم با هزینه ای بسیار کمتر (نسبت به 20 سال قبل) می توانند به اینترنت نامحدود دسترسی پیدا کنند. در اینصورت مجلس هرچه دلش می خواهد قانون ممنوعیت تصویب کند. نهایتش می شود قانونی مثل قانون ممنوعیت ماهواره! قانونی که بر اساس آن 90 درصد مردم ایران بدلیل استفاده از ماهواره مجرم هستند! بدیهی است قانونی که اکثریت مردم را مجرم بداند فقط یک نوشته روی کاغذ است و امروز نه مردم به آن توجه می کنند و نه مسئولان و نه حتی نیروهای انتظامی.

با توجه به مطالب فوق نگران مسدود شدن و یا محدود شدن اینترنت نباشید. طراحان طرح صیانت، آرزوهای خود را روی کاغذ نوشته اند. هر دری که بسته شود ده ها در جدید گشوده خواهد شد و روسیاهی خواهد ماند به ذغال!

✅ @karkhone

واكنش آيت الله طالقاني به زماني كه پسرش مي خواست رئيس كارخانه شود


مرحوم پدرم شبھای جمعه، جلسه تفسیر قرآن داشت. غیر از دانشجویان و روشنفکران کسبه، ساواکی ھا ھم در این جلسه شرکت میکردند تا گزارش جلسه را به بالادستی ھای خود بدھند. یادم است در یکی از این جلسات، یکی از این ساواکی ھا از پدرم پرسید: جناب آیت الله! آیا قرآن فقط آیات کمونیستی دارد که مدام از این آیات برای مردم می خوانید؟ پدرم جواب داد: اگر آیات شاھنشاھی داشت، آنھا را ھم میگفتم، فعلا که ندارد!

در گفت وگویی که سید مھدی طالقانی، فرزند آیت الله طالقانی با روزنامه «وطن امروز» انجام داده است، نشان مي دهد كه اصلی ترین علل محبوبیت آیت الله طالقانی در بین نسل جوان دوره انقلاب چه بود. اين نكته مي تواند درسي براي مسئولين و آقازاده هاي امروزي باشد. البته اگر آنها به دنبال درس گرفتن باشند.

در دیداری که مقام معظم رھبری با اعضای ستاد بزرگداشت آیت الله طالقانی داشتند و شما ھم در این دیدار حاضر بودید، ایشان مجموعا عملکرد بیت آیت الله طالقانی را در حفظ وجھه ایشان در نزد مردم قابل تقدیر دانستند.

بله! ایشان روی این موضوع خیلی حساس بودند. به ھر حال دلایل متعددی برای این مساله وجود دارد. به نظر من مھمترین مساله برای جلوگیری از ظھور این پدیده، مراقبت و دقت خود شخصی است که به واسطه مسؤولیتش، فرزندانش در معرض سوءاستفاده قرار دارند. ما این دقت و مراقبت را به چشم خودمان در وجود پدر میدیدیم.


مثلا اگر بخواھم یک نمونه از آن را برایتان بگویم، اوایل پیروزی انقلاب، یکی از دوستان من که صاحب یک کارخانه ای بود، در بحران مالی قرار گرفت، اوضاع کارخانه اش حسابی به ھم ریخته بود. در این بحران مالی، از من تقاضا کرد رئیس کارخانه شوم و مدیریت کارخانه را برعھده بگیرم. در واقع می خواست با استفاده از نام خانوادگی من و انتسابی که به آیت الله طالقانی داشتم، بتواند مسائل مالی کارخانه را حل کند.



وقتی این پیشنھاد را به من داد، من برای مشورت خدمت پدر رفتم. مساله را خدمت پدر شرح دادم، پدر از من پرسیدند: تو تخصص اداره و مدیریت این کارخانه را داری؟ گفتم: نه! پرسیدند: چون پسر طالقانی ھستی از تو خواسته مدیر کارخانه بشوی و می خواھی قبول کنی؟ گفتم: بله! فرمودند: غلط میکنی! من ھم گفتم درست میفرمایید، سرم را پایین انداختم و بیرون آمدم و جواب رد به دوستم دادم.

به ھمین صراحت فرمودند غلط میکنی؟!

بله؛ به ھمین صراحت! من ھم امر ایشان را اطاعت کردم. به ھمین خاطر است که میگویم مراقبت و دقت خود مسؤولان، بخش زیادی از این مساله را حل میکند، البته نمیشود ھم انکار کرد که گاھی به رغم دقت و مراقبت، فرزندان مسیر دیگری را میروند. به ھر حال بعد از فوت پدر، ھمه فرزندان آیت الله طالقانی قرار گذاشتند که شغل دولتی قبول نکنند و تمام تلاش ما این بود کاری نکنیم وجھه پدرمان و آن شخصیت معنوی و مبارزی که در انظار مردم دارد، مورد خدشه و آسیب قرار بگیرد.

در زمان حیات پدر من مسؤولیت بازرسی کمیته ھا را داشتم که بعد از فوت ایشان، آن مسؤولیت و تمام اموالی را که به واسطه این مسؤولیت دستم بود، تحویل دادم. مشکلی نیست از این فرصت استفاده کنم و اعتراضم را به سریالی که درباره تاریخ انقلاب ساخته شده و اخیرا از صداوسیما پخش میشود، بیان کنم؟

خیر! فیلم «روزھای ابدی» را میفرمایید؟

بله! در این سریال درباره من و اخوی کوچکم حرف ھا و تصویرسازی ھایی شده است که منطبق با واقعیت نیست. طوری وانمود کرده اند که انگار ما با آمریکایی ھا نشست و برخاست و مذاکرات و گفت وگوھایی داشتیم. من اصل داستان را برای شما تعریف میکنم تا متوجه شوید اصل واقعیت با آن چیزی که جناب شمقدری تصویر کرده چقدر متفاوت است.

ھمانطور که گفتم در زمان انقلاب، من مسؤول بازرسی کمیته ھا بودم. به کمیته ھای مختلف سرکشی میکردم و اگر مشکلی وجود داشت، با ھمراھی کمیته مرکزی تلاش میکردم مشکل را حل کنم. در یکی از روزھا به ما خبر دادند ٢ تا جوان در یکی از کمیته ھا با ھم درگیر شده اند. من برای پیگیری این موضوع به محل مورد نظر رفتم، مساله ھم حل شد، موقع بازگشت، مرحوم شجونی را دیدم. مرحوم شجونی به من گفت در خیابان پاسداران فعلی، گلستان پنجم یکسری خانه ھایی است متعلق به ارتشبدھا و امرای ارتش زمان شاه که دختر و پسرھای چپی ریخته اند توی این خانه ھا و خانه ھا را تصاحب کرده اند و آنجا ھم گروھی مستقر شده اند؛ به این موضوع رسیدگی کنید. بعد از حرف مرحوم شجونی، من به آدرسی که ایشان گفت رفتم، دیدم بله، عجب خانه ھای بزرگی؛ زمین تنیس و امکانات وسیع. این دختر و پسرھای چپی ھم این خانه ھا را گرفته اند و جاخوش کرده اند. من ھم به کمک بچه ھای ھمافر ارتش که از نیروھای وفادار انقلاب بودند، ھمه این دختر و پسرھای چپ را بیرون ریختیم و خانه ھا را پلمب کردیم تا تکلیف شان مشخص شود.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

گزارش اختصاصی جلسه دیروز کسب و کارهای پرداخت یاری با بانک مرکزی که منجر به دستگیری برادران امیری (هم‌بنیان‌گذاران زرین‌پال) شد.

از طرف ما افرادی که بودن، آقای نقی‌پور فر، مهدی عبادی، مهدی پرچ، میثم میرنظامی، قاسم رادمان و من بودیم.
از طرف بانک مرکزی هم اقای محمد بیگی و محتشمی از حراست بودن که اواخر جلسه آقای محرمیان هم اومد.

خب متاسفانه به خاطر اتفاقی که برای علی و مصطفی افتاده بود جلسه هم تحت تاثیر این موضوع شروع شد و از طرف ما عنوان شد که این اتفاق توسط بانک مرکزی افتاده که اقای محمدبیگی اظهار بی اطلاعی کرد که در پاسخ بهش گفتیم حتی اسم کسی که این صحبت رو با پلیس کرده می‌دونیم و زیر مجموعه اداره شما بوده و اگر شما میدونیید کی بوده و در جریان هستید که جای تاسف داره که با این حرکت همراه بودین و اگر هم نمیدونید که خب بازهم جای تاسف داره که ما از بیرون اطلاع داریم و شما در داخل نمیدونید چی داره زیر گوشتون میگذره.

آقای محمدبیگی همچنین گفتن تنها موضوعی که در جریانش هستن این هست که روز قبلش خودشون با سررهنگ گودرزی پلیس فتا تماس گرفتن که قرار هست تجمع بشه و مدیریت کنید. که بازهم من تاکید کردم که این کارتون هم خیلی اشتباه بوده و شمایی که دغدغه حل مشکلات در خانواده رو دارید این رفتار فقط باعث بی ابرو شدن بانک مرکزی و رفتن دعوا به بیرون از خانواده میشه و ما وقتی میبینیم کسب و کارمون داره نابود میشه و هیچ واکنش منطقی از سمت شما صورت نمیگیره حضورا اومدیم بانک مرکزی پیگیری کنیم وگرنه میتونستیم بحث رو ببریم هزار جای دیگه مثل مجلس یا دادستانی ولی این شمایید که با تصمیم نادرست فقط تنش رو زیاد میکنید و به دنبال تعامل و حل مشکلات نیستید.

آقای محمدبیگی در ادامه گفتن که بریم سر موضوعات کاری خودمون و هر کمکی بتونن میکنن که البته اقایی محتشمی که به عنوان نماینده حراست حضور داشتن همون موقع استعلام کردن و گفتن حراست نقشی در این اتفاق نداشته.

بحث در خصوص حضور اقای محرمیان مطرح شد و اقای محمدبیگی گفتن ایشون درگیر جلسه‌ای هستن و به من گفتن بیام و حضور پیدا کنم. در این خصوص هم گفتم که ما بحث جدیدی نمیخوایم مطرح کنیم و شما تمام مشکلات ما رو شنیدین و برای هر کدوم چندین نامه به دفتر شما زده شده. ما نیومدیم که مشکلات رو مطرح کنیم اومدیم تکلیفمون مشخص بشه و این یعنی حضور اقای محرمیان رو میخواد. ما میخوایم تکلیفمون مشخص بشه که اراده‌ای برای حل مشکلات هست یا تعطیل کنیم و بریم دنبال زندگیمون که البته خب همین عدم حضور آقای محرمیان و اینکه برای یه جلسه ۱ ساعته زمانی که کارت به استخون رسیده و بچه‌های ما بازدداشت میزن و حاضر نیستن بیان اینجا بشینن خودش شفاف جواب سوال ما رو روشن کرده.


مهدی عبادی هم بحث و برد سمت شاپرک که شاپرک نیتش قطعا نابودی ماست و ما میخوایم بدونیم نیت شما چیه که البته من دوست داشتم بحث بیشتر الان روی بانک مرکزی به عنوان کسی که مسئول این حوزه هست بمونه.

آقای پرچ هم صحبت‌هایی داشتن مبنی بر اینکه توی جلسات تصمیم یه چیزی گرفته میشه و وقتی توی بدنه و اجرا میره دوستان یه کار دیگه میکنن که این درد داره و مثال هم استفساریه نماد رو زدن.


آقای محمد بیگی در پاسخ به صحبت‌های ما گفت بی انصافی می‌کنید که حمایت‌های ما رو نمیبینید و میگین ما هیچ کاری نکردیم و ما ساتنا رو عملیاتی کردیم و تسویه همزمان با پی اس پی رو راه انداختیم نه فقط برای مشتریان نماددارتون که اقای محرمیان گفتن برای همه پذیرنده‌هاتون و شما خودتون نرفتین استفاده کنید!! ایشون گفتن ما اینجا یک تنه جلوی ده تا دستگاه دیگه ایستادیم که نماد اجرایی نشه و ما این امتیاز رو به شما دادیم و به پی اس پی ها ندادیم و اونا رو اجبار کردیم که نماد بگیرن و شما اینا رو نمیبینید!! و همینطور گفتن شما یکصدا نیستین و صدای واحد نمیاد بیرون که ما بدونیم چیکار باید بکنیم!
در پاسخ بهشون من مخالفت کردم با صحبت‌هاشون و گفتم ما از بانک مرکزی توقع هیچ حمایت و امتیاز خاصی نسبت به بقیه بازیگران نداریم و اتفاقا فکر میکنیم بانک مرکزی وظیفه‌اش اینکه که نذاره انحصار برای کسی بوجود بیاد و زمین رقابت منصفانه و برابر باشه. بحث کارشناسی ما اینه که نماد مضر هست برای صنعت پرداخت و کل اکوسیستم و یک مجوز هست و نه برای پرداخت‌یاران باید باشه نه برای پی اس پی ها چرا که ضرب میزنه و ما دنبال هیچ انحصار و امتیاز خاصی برای خودمون نیستیم. و اتفاقا حرفمون به صورت مشخص اینه که:
۱- شرایط بازار برای رقابت منصفانه و برابر باشه. مثلا الان کارت به کارت ابزار پرداخت هست ولی نه کد مالیاتی میخواد نه نماد یا مثلا پی اس پی کارمزد از بانک میگیره و تسویه‌اش دو
سیکل زودتر هست و روزای تعطیل تسویه داره

ادامه گزارش

✅ @karkhone

اگر کارمند با حقوق ثابت هستید و تاریخ اول فروردین ۱۳۹۹ یک قرارداد کار با حقوق ۱۰ میلیون تومان بسته بودید، قدرت خرید این پول در آخرین دریافت شما در ۲۹ اسفند ۱۳۹۹، به ۶۷۶۰ هزار تومان کاهش یافته!
بدون آنکه بدانیم، در یک سال، دولت از محل تورم ۱۹ درصد از کل درآمد ما را برداشت و به نفع خودش مصادره کرد!
به این پدیده می‌گویند: مالیات تورمی!
این رقم، علاوه بر مالیات آشکاری است که دولت در قالب مالیات بر درآمد از ما اخذ کرده است.
با توجه به متوسط ۱۵ درصدی مالیات بر حقوق، در مجموع دولت جمهوری اسلامی در سال گذشته، نزدیک به ۳۵ درصد از حقوق ما را به صورت مالیات کسر کرده است که یکی از بزرگترین نرخ‌های مالیاتی در دنیاست!
اینکه دولت مدعی است ما مالیات نمی‌پردازیم، یک دروغ آشکار است؛ دولت علاوه بر مالیات فیش‌های حقوقی ما، با ایجاد تورم، رسماً از جیب ما دزدی می‌کند!

تورم یک دلیل دارد: انبساط پولی!
انبساط پول هم تنها کار یک نفر است: دولت!
نخستین ذی‌نفع تورم هم یک نفر است: دولت!
بازنده مطلق تورم هم تنها: حقوق‌بگیران، کارگران و گروه‌های فرودست جامعه هستند!
دولتی که تورم ایجاد می‌کند، از فرودست‌ترین افراد دزدی می‌کند

✅ @karkhone

اندر حکایت های طنز از تورم یکی از کشورهای دنیا، ایران

همین یک ساعت پیش خبر یافتم که پراید مدل 97 یکی از آشنایان بنده (علی‌رضاصاحب) که دو سال پیش اطراف یکی از کوچه‌های فرعی خیابان نادری اهواز پارک و سرقت شده بود خوش‌بختانه بعد از دو سال در زنجان صحیح و سالم پیدا شده و به صاحب‌اش برگردانده شد.
هنگام تحویل پلیس به صاحب پراید گفت از سارق شکایتی نداری؟!
پاسخ داد: چه شکایتی جناب سروان!؟
تازه میخام برم بازداشتگاه ملاقاتش و دست‌اش را هم ببوسم!
همان دوسال پیش می‌خواستم پراید را 20 میلیون بفروشم و تو بورس بذارم که خدا به این مرد شریف! الهام کرد که ماشینم را مدتی به امانت بگیرد!
پرایدم الان بیش از 100 میلیون می‌ارزه. در صورتی‌که اگه 20 میلیون را تو بورس گذاشته بودم، چیزی ازش نمونده بود و با این خرج و مخارج، من باید جای اون زندان بودم!

✅ @karkhone

امروز ١١ سپتامبر

| محمدرضا اسلامی

چند هفته پيش به همراه تعدادي از همكاران براي بازديد از برج عظيمي كه بجاي برجِ فروريخته در ١١ سپتامبر احداث شده، به نيويورك رفتيم (نوبت قبل، امكان ديدن كارگاه وقتي كه سازه در تراز صفر بود فراهم شده بود).

ديدن سازه از دو جهت شعف انگيز است.
نخست اينكه نمونه اي عالي از مرز دانش مهندسى سازه محسوب مي شود (آخرين تجريبات بشر در حوزه مهندسى در آن بكار گرفته شده). دوم اينكه بخشي از اساتيد دانشگاه و مهندسين محاسبِ اين سازه را از نزديك مي شناسم و اكنون امكان ديدار محصول زحماتشان فراهم شده.

پاي برج، چند لحظه اي ايستادم و قامت بلند و شكوه مهندسي اين بنا را تماشا كردم. در پيرامون برج، مردم به جنب و جوش عجيبى در حركتند و عجله، بيشترين چيزي است كه در خيابانهاى اطراف در چهره ها مي بينى. انرژي عجيبي در اين فضا هست و سرعت حركت و رفتار بدن انسانها، نشان از تكاپو و تقلّاى انسان در منهتن دارد.

در دیدارِ بنا، گویی سازه اینگونه با تو سخن می گوید: روزی روزگاری عده ای "انسان" تصمیم گرفتند نهایت نفرت خود از تمدن آمریکایی را با کور کردن چشم منهتن و پایین کشیدن بلندترین برج های آن ، نشان دهند. بر سر این کار ، جان خود و همرزمانشان (در هواپيما)، مسافران پرواز و ساکنان برج ها را هم فدا کردند. فردایِ ماجرا، عده ای دیگر "انسان" ، بهترین متخصصین و مغزها را استخدام کردند تا برجی بهتر، بلندتر، مجلل تر را با آخرین دانش مهندسی طراحی کنند. بهترین پیمانکاران هم برای ساخت استخدام شدند و از بهترین مصالح هم استفاده شد. «امروز» برجِ جدید، برپا شده اما نفرت، همان نفرت است و "فاصله" همان است که بود (یا شاید هم بیشتر).

بهترین مغزها برای طراحی بکار گرفته شد، و ميلياردها دلار خرج شد، اما از هیچ مغزى براى كم كردن اين نفرت (و واكاوى علل آن) استفاده نشد.

نفرتِ القاعده از آمريكا همان است كه بود و اوجِ مديريت و "حل مسئله ى آمريكايي"
(Problem solving )
هم فقط به كارِ دو جنگِ ابتر و بى حاصل (در عراق و افغانستان) انجاميد.

اداره امور دنيا دست مهندسين است و مغز مهندسين عاجز از حل مسائلي است كه به رفتار انسانى مرتبط است. ساختارهاى مديريت سيستم ها، بر مبناى رياضيات و دانش مهندسي بنا شده، و دانش آموختگانِ اين رشته ها ، مغز عليلى در واكاوى نفرت و چرائىِ آن دارند. برجى ريخته، برجِ ديگرى بايد طراحى شود؛ كسي به ما حمله كرده، ما هم بايد حمله بزرگ به او را تدارك ببينيم. اين به آن. از "آ" به "ب". در اين ميانه، مدلهاى كامپيوترى متعدد براى مدلسازى حملات تروريستى طراحى شد. مهندسين بسياري با ذهن عليل خود به دنبال راهكار براي طراحى نرم افزارهاى كنترل بك گراند اشخاص رفتند. هزاران ميليارد دلار بعد از يازده سپتامبر خرج شد/مى شود، اما همه در راستاي حل فيزيكىِ صورتِ مسئله. حال آنكه يازده سپتامبر، ريشه انساني دارد. ريشه ذهنى و ايدئولوژيك دارد...

از دل مردانِ القاعده، نقاب پوشانِ داعش برخاست و از دل مديرانِ فارغ التحصيل برترين دانشگاههاى آمريكايي ، تصميمِ انداختن مادر بمب ها (بمب شانزده ميليون دلارى) بر ايالت ننگرهار ، خارج شد.
(بمبى كه با پول آن ميشد حقوق يكسالِ شش هزار معلم در سراسر افغانستان را پرداخت كرد).

سياسيون، براى حل مشكلات و اداره كشورها، دست به دامان مهندسين هستند، همچنان كه براى اداره جنگ ها دست به دامان ژنرال ها هستند و راهكارهاى مهندسين و ژنرال ها، مبتنى بر مدلهاى رياضي و نظامى است كه آموخته اند. مدل هايى كه در آنها، بحثِ انسان و ذهن و روح و گفتگو، جايى ندارد.

يازده سپتامبر، نمادِ صحبت نكردنِ بشر است و نماد حلِ فيزيكي يك مشكل. مشكلي كه ريشه اش نخشكيد، بلكه ضخيم تر شد.

و ماجراها و خونريزى ها ادامه دارد...

بگذار زيبايي سازه را نگاه كنم. آيا هنوز هم همانقدر زيباست؟

توضیحاتی دربارۀ سازه جدید One World Trade Center در نیویورک

✅ @karkhone

| میلتون فریدمن

این عبارت کلیشه‌ای «شما چه می‌توانید برای کشورتان انجام دهید» بیان‌گرِ آن است که دولت ارباب و شهروند رعیت است و همین‌طور عبارت پدرمآبانه «کشورتان چه می‌تواند برای شما انجام دهد» به این نکته اشاره دارد که دولت قیم شهروندان است و شهروندان تحت قیومت دولت قرار دارند.

اما انسان آزاد (لیبرال) نمی‌پرسد که کشورش چه می‌تواند برای او انجام دهد و همین‌طور نمی‌پرسد که او چه می‌تواند برای کشورش انجام دهد، بلکه می‌پرسد که من و هم‌وطنانم از طریق دولت چه می‌توانیم انجام دهیم تا بتوانیم از عهده مسؤلیت‌های فردی برآمده، به اهداف جداگانه خویش نائل شویم و مهم‌تر از همه، آزادی خود را حفظ کنیم.
در دیدگاه انسان آزاد (لیبرال) کشور تنها مجموعه‌ای از انسان است که آن را تشکیل می‌دهند نه چیزی بیشتر. چنین انسانی در عین حال که به سنت‌ها پایبند است هیچ هدف ملی را به رسمیت نمی‌شناسد مگر این‌که در یک توافق عمومی اهدافی باشد که یکایک شهروندان برای رسیدن به آن بکوشند...

پس انسان آزاد دولت را تنها یک وسیله و ابزار تلقی می‌کند نه اهدا‌کنندهٔ نیکی‌ها و نه ارباب و یا رب‌النوعی که چشم‌بسته باید پرستیده شود.

✅ @karkhone

دولت بزرگ از افسانه تا واقعیت

دولت بزرگ یکی از کلید واژه‌های پرتکرار اقتصادخوانان است، موضوع کوچک سازی دولت نیز از دهه 70 تاکنون در ادبیات اقتصادی کشور جایگاه ویژه‌ای یافته است. برخی با کلیدواژه تعدیل ساختاری که خصوصی سازی یکی از ویژگی‌های آن است در صدد نقد این جریانند برخی دیگر نیز معتقدند دولت در ایران هنوز بسیار بزرگتر از یک دولت متعارف است و باید کوچکتر شود.

اما یک سوال پیش می‌آید که این کوچک‌سازی دولت به چه معناست و اصولا شاخص بررسی این موضوع چیست؟ در ادبیات اقتصادی عمدتا مواردی چون نسبت مخارج دولت به GDP ، سرانه کارمندان دولت، نسبت بودجه عمومی به کل و یا برخی از شاخص‌هایی که توسط بنیادهای بین‌المللی منتشر می‌شود سنجیده می‌شود. علاقه‌مندان می‌توانند با یک جستجوی ساده به این شاخص‌ها دست یابند.

ممکن است برخی از خوانندگان مطلع نباشند اما زمانی تعداد وزارت‌خانه‌های دولت 24 وزارت خانه بود که امروز به 19 وزارت خانه کاهش یافته است در تاریخ ایران کمترین تعداد وزارت خانه 3 وزارت خانه بوده است که مربوط به اوایل حکومت قاجار است که در پایان قاجار به 18 وزارت خانه افزایش یافته و در پایان دوره پهلوی تعداد وزارت خانه‌ها در ایران به 20 وزارت خانه رسیده و پس از انقلاب به 24 وزارت‌خانه و امروز به 19 وزارت‌خانه.

بر اساس گزارش ایسنا آمریکا و ژاپن، فرانسه 15 وزارتخانه،‌ انگلیس 19 وزارتخانه، ‌ایتالیا 20 وزارتخانه و کانادا 33 وزارتخانه دارند. کشوری مانند هند 58 وزارتخانه متشکل از 93 دپارتمان را داراست.

اما واقعا آیا تعداد وزارت‌خانه‌ها معیار مناسبی برای کارایی و عملکرد یک دولت است. به عنوان مثال ادغام 4 وزارتخانه بازرگانی، صنایع، صنایع سنگین و معادن و فلزات و ایجاد وزارت صنعت، معدن و تجارت چه میزان این حوزه را کاراتر و بهره‌ورتر کرده و چه نتایج مثبتی به همراه داشته است؟ اگر واقعیت را بخواهیم؛ هیچ.

باید از خودمان بپرسیم شاید از ابتدا مسئله را درست تشخیص نداده‌ایم. کسانی که معتقدند به این شیوه می‌توان دولت را کوچک و بهره‌ورتر کرد باید پاسخ دهند دقیقا این بهبود از چه نقطه‌ای آغاز می‌شود یعنی اگر فرضا مخارج دولت 1000 تومان است آیا می‌توان شاهد بهبود از سطحی باشیم که مخارج به 499 تومان برسد؟ یا اینکه به ازای هر ریال کاهش میزانی از بهبود شاهد باشیم؟ یا اگر تعداد کارمندان به یک چهارم تقلیل یابد وضعیت بهتر می‌شود؟

واقعیت آن است بزرگی دولت ارتباطی به تعداد وزارت‌خانه، سرانه کارمند یا مخارج ندارد، فهم امروز ما از بزرگی دولت محصول اقتصادسنجی است چرا که این یک اصل در اقتصادسنجی است که وقتی متغیری را نمی‌توانید اندازه‌گیری کنید شاخصی کمی بسازید که انتظار دارید بیشترین میزان همبستگی را با متغیر مورد نظر داشته باشد.

بزرگی یک دولت را نباید به ساختار قوه اجرایی آن تقلیل داد بلکه باید آن را در رابطه با قانون به ویژه قانون اساسی سنجید. بیوکنن در کتاب محاسبه رضایت در باب اندازه بهینه دولت می‌گوید یک واحد جمعی بهینه تا زمانی باید توسعه یابد که هزینه‌های سرریز ناشی از حذف یک قانون از هزینه‌های سرریز ناشی از اضافه کردن یک قانون فزونی یابد.

نگاهی گذرا به قوانین و به ویژه قانون اساسی در ایران مشخص می‌سازد هزینه‌های ناشی از وجود بسیاری از قوانین به مراتب بیش از فقدان آن است. به عبارت بهتر دولتی با یک وزارت‌خانه و 100 نفر کارمند باز هم دولت بزرگی است اگر بتواند قوانینی چون طرح صیانت از فضای مجازی مصوب سازد. دولتی که مبتنی به اصولی چون اصل 153 قانون اساسی ایجاد شود که از استقرار یک دولت متعارف جلوگیری می‌کند، دولت بسیار بزرگی است. اصولی این چنین بسیارند که امروز باعث شده کشور به چنین ورطه هولناکی فروغلطد.

دولت در ایران بسیار بزرگ است، بسیار بزرگتر از آن چیزی که منتقدین بزرگی دولت تصور می‌کنند، این دولت، بزرگ است نه به دلیل مخارج، یا تعداد وزارت‌خانه یا تعداد کارمندانش، این دولت، بزرگ است به دلیل هزینه‌هایی که تحمیل می‌کند حتی اگر مخارج و کارمندانش را به پایین‌ترین سطح ممکن برساند.

✅ @karkhone

اطلاعات؛ ۶شهریور۱۳۶۱

برای دفع ضرر از جامعه و مستضعفین در شرایط محیط فاسد، والی مسلمین حق دارد همه چیز را تعیین قیمت کند یا در اختیار دولت بگذارد.

ما با فتوای امام می توانیم مبارزه شدیدی علیه انحصار و احتکار براه اندازیم. انحصار و احتکار در این شرایط بدترین نوع ضدانقلابی گری و خیانت است.

✅ @karkhone

ایران اسیرِ کابوس است!

| محمدحسین کریمی پور

۱- قواعد بازی جهانی، حاصل برآیند تنازع قدرتها‌ست. تغییر قواعدِ بازی بنفع خود بدون کسب برتری اقتصادی/نظامی ممکن نیست. آمریکا با بهره از اقتصاد قوی، توان نو آوری، دست برتر در هر دو‌جنگ‌ جهانی، جنگ سرد و ایجاد بلوک غرب، نظم موجودِ آمریکائی و‌ دلار محور را هوشیارانه آجر به آجر ساخت و چنددهه حفظ کرد.

۲- انگلیس، فرانسه و اروپای غربی شرکای این کمپانی بودند.آلمان، ژاپن و کره در سایه آن برخاستند و‌سهامدار شدند. چین ابتدا با آن جنگید ولی بعد آنرا نردبان ترقی یافت بر آن جهید و بالا رفت. شوروی و بلوک شرق، کره شمالی و‌ ایران در تخریب آن کوشیدند. اما برای غلبه بر آمریکا و شرکا، مهارت، وزن و‌ خزانه وافی نداشتند. حریف رویشان افتاد و‌ در ماندند. در دنیای ناعادلانه آمریکائی، موضع و مدل بازی حکومت ها فرق می کرد. سرنوشت ملت هاشان هم!

۳- هیچ نظمی ابدی نبوده و نیست. آمریکا، متحدان و اتحادهایش تدریجا ضعیف می شوند. اتحادیه اروپا، رویای ابر قدرتی را وا نهاده. چین و‌امثال هند و اندونزی در کار طلوعند. بازیگران کوچک و آماده ای چون سنگاپور، اسرائیل، قطر و امارات، پر رنگ می شوند. چین چنان وزن گرفته که تغییر تعادلات جهانی در ربع قرن پیش رو، ناگزیر می نماید . دنیای نیمه دوم قرن، بعیدست آنقدر آمریکائی باشد که بود. کشورها در تب و‌تاب پیش بینی روند آینده و باز تعریف جایگاه خود برای دوران انتقال و دنیای جدید اند. نظمی جدید در کار تولد است.

۴- به یُمن تغییر راهبرد صدور انقلاب به استراتژی تقویت چین، اژدها چهار دهه رشد ممتد اقتصاد را پشت سر نهاده. آن کشور فقیر و‌گرسنه دهه ۷۰، حالا سهمش از اقتصاد جهانی به ۱۵٪ نزدیک می شود. دومین بودجه دفاعی دنیا را دارد که از مجموع روسیه، انگلیس و فرانسه بیشترست! در تمام این سالها با همین قواعد دنیایِ آمریکائی کج دار و‌مریز، بازی کرده و قوی شده. هنوز هوشمندانه و فروتنانه منکرست که ابر قدرت شده یا در صددست جای آمریکا را بگیرد. چینِ عاقل، لاجرم ابر قدرت خواهد شد و اکنون نیز قدرت دوم جهانست.

۵-ایران که حتی ۰/۵٪ اقتصاد یا ۱٪ بودجه دفاعی دنیا را نداشت، بجای تمرکز بر تقویت خود، دنبال تغییر قواعد بازی رفت. جنگ طولانی و بی برنامه با نظم جهانی آمریکایی، ریشه های ایران را فرسوده. خزانه خالی، فساد فراگیر، سرمایه اجتماعی ضعیف، دشمن زیاد، متحد مفقود، سرمایه و‌مغزها در حال فرار، چالش ها زورآور و‌بندهای تحریم محکم است. حکومت کُند و‌ ناهوشمند می نماید و‌ ناتوانِ از حل مساله است.
اینجا ایستاده ایم چون دنیا را نشناخته ، بازیگوشانه تعادلات ریاضی قدرت را انکار و بدنبال سراب دویده ایم. روزگارمان جوریست که هر که به ما می رسد، نه فقط چین و روسیه بل سریلانکا و عراق بدون توجه به منافع ما، خرِ خود می راند. ضعیف ترین کشورهای جهان، حقوق بدیهی ما (حتی حق تسلط بر اموالمان) را بدون ترس از عواقب، نقض می کند. تا بدل به کشوری فرصت جو، حسابگر و‌ واقع نگر نشویم، آب به آسیاب هر که باشد، گندم ما آرد نمی شود.

۶- ایران عقب افتاد و‌گرفتار اوهام شد . دار و ندارمان را در نبردهایی باخته ایم که اولویت ما نبودند. در کوره راههایی روانیم که به هیچ جا نمی رسد. گرفتار بحرانهایی هستیم که دیگران قرنهاست پرونده اش را بسته اند. گویی طلسمی سیاه بر جان ما مستولیست. اگر می خواهیم طومار این کهن دیار بهم نپیچد، آب را باید به جوی گرداند. دشوار ولی ممکنست. چالش هایمان متعدد و سنگین اند. اما در نیروی انسانی، زیر ساخت ها، موقعیت ژئوپلتیک، پتانسیل تولید، منابع، حجم بازار و اندوخته تمدنی مزایایی داریم. اگر عاقل باشیم، اینها به کار می آیند. محتاج تغییر از درونیم، تغییر در نگرشمان به جهان و شیوه حکمرانی. باید چالش ها را برسمیت بشناسیم. باید جمهوریت مرده را زنده کنیم و ساختار حکمرانی را با شرائط قرن ۲۱ متناسب کنیم. باید وزن خود و‌تناسبش با دیگر بازیگران منطقه و جهان را بفهمیم . باید راهبردهایی منطبق با واقعیات و اهدافی متناسب با منافع ملی اتخاذ کنیم. باید کاری کنیم ملت احساس پیشرفت کند و راضی باشد. باید اوهام و خیالات را وانهیم!

خدا ایران را از شر دشمنان بیگانه و خودی حفظ کند! آمین!

✅ @karkhone