واكنش آيت الله طالقاني به زماني كه پسرش مي خواست رئيس كارخانه شود
مرحوم پدرم شبھای جمعه، جلسه تفسیر قرآن داشت. غیر از دانشجویان و روشنفکران کسبه، ساواکی ھا ھم در این جلسه شرکت میکردند تا گزارش جلسه را به بالادستی ھای خود بدھند. یادم است در یکی از این جلسات، یکی از این ساواکی ھا از پدرم پرسید: جناب آیت الله! آیا قرآن فقط آیات کمونیستی دارد که مدام از این آیات برای مردم می خوانید؟ پدرم جواب داد: اگر آیات شاھنشاھی داشت، آنھا را ھم میگفتم، فعلا که ندارد!
در گفت وگویی که سید مھدی طالقانی، فرزند آیت الله طالقانی با روزنامه «وطن امروز» انجام داده است، نشان مي دهد كه اصلی ترین علل محبوبیت آیت الله طالقانی در بین نسل جوان دوره انقلاب چه بود. اين نكته مي تواند درسي براي مسئولين و آقازاده هاي امروزي باشد. البته اگر آنها به دنبال درس گرفتن باشند.
در دیداری که مقام معظم رھبری با اعضای ستاد بزرگداشت آیت الله طالقانی داشتند و شما ھم در این دیدار حاضر بودید، ایشان مجموعا عملکرد بیت آیت الله طالقانی را در حفظ وجھه ایشان در نزد مردم قابل تقدیر دانستند.
بله! ایشان روی این موضوع خیلی حساس بودند. به ھر حال دلایل متعددی برای این مساله وجود دارد. به نظر من مھمترین مساله برای جلوگیری از ظھور این پدیده، مراقبت و دقت خود شخصی است که به واسطه مسؤولیتش، فرزندانش در معرض سوءاستفاده قرار دارند. ما این دقت و مراقبت را به چشم خودمان در وجود پدر میدیدیم.
مثلا اگر بخواھم یک نمونه از آن را برایتان بگویم، اوایل پیروزی انقلاب، یکی از دوستان من که صاحب یک کارخانه ای بود، در بحران مالی قرار گرفت، اوضاع کارخانه اش حسابی به ھم ریخته بود. در این بحران مالی، از من تقاضا کرد رئیس کارخانه شوم و مدیریت کارخانه را برعھده بگیرم. در واقع می خواست با استفاده از نام خانوادگی من و انتسابی که به آیت الله طالقانی داشتم، بتواند مسائل مالی کارخانه را حل کند.
وقتی این پیشنھاد را به من داد، من برای مشورت خدمت پدر رفتم. مساله را خدمت پدر شرح دادم، پدر از من پرسیدند: تو تخصص اداره و مدیریت این کارخانه را داری؟ گفتم: نه! پرسیدند: چون پسر طالقانی ھستی از تو خواسته مدیر کارخانه بشوی و می خواھی قبول کنی؟ گفتم: بله! فرمودند: غلط میکنی! من ھم گفتم درست میفرمایید، سرم را پایین انداختم و بیرون آمدم و جواب رد به دوستم دادم.
به ھمین صراحت فرمودند غلط میکنی؟!
بله؛ به ھمین صراحت! من ھم امر ایشان را اطاعت کردم. به ھمین خاطر است که میگویم مراقبت و دقت خود مسؤولان، بخش زیادی از این مساله را حل میکند، البته نمیشود ھم انکار کرد که گاھی به رغم دقت و مراقبت، فرزندان مسیر دیگری را میروند. به ھر حال بعد از فوت پدر، ھمه فرزندان آیت الله طالقانی قرار گذاشتند که شغل دولتی قبول نکنند و تمام تلاش ما این بود کاری نکنیم وجھه پدرمان و آن شخصیت معنوی و مبارزی که در انظار مردم دارد، مورد خدشه و آسیب قرار بگیرد.
در زمان حیات پدر من مسؤولیت بازرسی کمیته ھا را داشتم که بعد از فوت ایشان، آن مسؤولیت و تمام اموالی را که به واسطه این مسؤولیت دستم بود، تحویل دادم. مشکلی نیست از این فرصت استفاده کنم و اعتراضم را به سریالی که درباره تاریخ انقلاب ساخته شده و اخیرا از صداوسیما پخش میشود، بیان کنم؟
خیر! فیلم «روزھای ابدی» را میفرمایید؟
بله! در این سریال درباره من و اخوی کوچکم حرف ھا و تصویرسازی ھایی شده است که منطبق با واقعیت نیست. طوری وانمود کرده اند که انگار ما با آمریکایی ھا نشست و برخاست و مذاکرات و گفت وگوھایی داشتیم. من اصل داستان را برای شما تعریف میکنم تا متوجه شوید اصل واقعیت با آن چیزی که جناب شمقدری تصویر کرده چقدر متفاوت است.
ھمانطور که گفتم در زمان انقلاب، من مسؤول بازرسی کمیته ھا بودم. به کمیته ھای مختلف سرکشی میکردم و اگر مشکلی وجود داشت، با ھمراھی کمیته مرکزی تلاش میکردم مشکل را حل کنم. در یکی از روزھا به ما خبر دادند ٢ تا جوان در یکی از کمیته ھا با ھم درگیر شده اند. من برای پیگیری این موضوع به محل مورد نظر رفتم، مساله ھم حل شد، موقع بازگشت، مرحوم شجونی را دیدم. مرحوم شجونی به من گفت در خیابان پاسداران فعلی، گلستان پنجم یکسری خانه ھایی است متعلق به ارتشبدھا و امرای ارتش زمان شاه که دختر و پسرھای چپی ریخته اند توی این خانه ھا و خانه ھا را تصاحب کرده اند و آنجا ھم گروھی مستقر شده اند؛ به این موضوع رسیدگی کنید. بعد از حرف مرحوم شجونی، من به آدرسی که ایشان گفت رفتم، دیدم بله، عجب خانه ھای بزرگی؛ زمین تنیس و امکانات وسیع. این دختر و پسرھای چپی ھم این خانه ھا را گرفته اند و جاخوش کرده اند. من ھم به کمک بچه ھای ھمافر ارتش که از نیروھای وفادار انقلاب بودند، ھمه این دختر و پسرھای چپ را بیرون ریختیم و خانه ھا را پلمب کردیم تا تکلیف شان مشخص شود.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
مرحوم پدرم شبھای جمعه، جلسه تفسیر قرآن داشت. غیر از دانشجویان و روشنفکران کسبه، ساواکی ھا ھم در این جلسه شرکت میکردند تا گزارش جلسه را به بالادستی ھای خود بدھند. یادم است در یکی از این جلسات، یکی از این ساواکی ھا از پدرم پرسید: جناب آیت الله! آیا قرآن فقط آیات کمونیستی دارد که مدام از این آیات برای مردم می خوانید؟ پدرم جواب داد: اگر آیات شاھنشاھی داشت، آنھا را ھم میگفتم، فعلا که ندارد!
در گفت وگویی که سید مھدی طالقانی، فرزند آیت الله طالقانی با روزنامه «وطن امروز» انجام داده است، نشان مي دهد كه اصلی ترین علل محبوبیت آیت الله طالقانی در بین نسل جوان دوره انقلاب چه بود. اين نكته مي تواند درسي براي مسئولين و آقازاده هاي امروزي باشد. البته اگر آنها به دنبال درس گرفتن باشند.
در دیداری که مقام معظم رھبری با اعضای ستاد بزرگداشت آیت الله طالقانی داشتند و شما ھم در این دیدار حاضر بودید، ایشان مجموعا عملکرد بیت آیت الله طالقانی را در حفظ وجھه ایشان در نزد مردم قابل تقدیر دانستند.
بله! ایشان روی این موضوع خیلی حساس بودند. به ھر حال دلایل متعددی برای این مساله وجود دارد. به نظر من مھمترین مساله برای جلوگیری از ظھور این پدیده، مراقبت و دقت خود شخصی است که به واسطه مسؤولیتش، فرزندانش در معرض سوءاستفاده قرار دارند. ما این دقت و مراقبت را به چشم خودمان در وجود پدر میدیدیم.
مثلا اگر بخواھم یک نمونه از آن را برایتان بگویم، اوایل پیروزی انقلاب، یکی از دوستان من که صاحب یک کارخانه ای بود، در بحران مالی قرار گرفت، اوضاع کارخانه اش حسابی به ھم ریخته بود. در این بحران مالی، از من تقاضا کرد رئیس کارخانه شوم و مدیریت کارخانه را برعھده بگیرم. در واقع می خواست با استفاده از نام خانوادگی من و انتسابی که به آیت الله طالقانی داشتم، بتواند مسائل مالی کارخانه را حل کند.
وقتی این پیشنھاد را به من داد، من برای مشورت خدمت پدر رفتم. مساله را خدمت پدر شرح دادم، پدر از من پرسیدند: تو تخصص اداره و مدیریت این کارخانه را داری؟ گفتم: نه! پرسیدند: چون پسر طالقانی ھستی از تو خواسته مدیر کارخانه بشوی و می خواھی قبول کنی؟ گفتم: بله! فرمودند: غلط میکنی! من ھم گفتم درست میفرمایید، سرم را پایین انداختم و بیرون آمدم و جواب رد به دوستم دادم.
به ھمین صراحت فرمودند غلط میکنی؟!
بله؛ به ھمین صراحت! من ھم امر ایشان را اطاعت کردم. به ھمین خاطر است که میگویم مراقبت و دقت خود مسؤولان، بخش زیادی از این مساله را حل میکند، البته نمیشود ھم انکار کرد که گاھی به رغم دقت و مراقبت، فرزندان مسیر دیگری را میروند. به ھر حال بعد از فوت پدر، ھمه فرزندان آیت الله طالقانی قرار گذاشتند که شغل دولتی قبول نکنند و تمام تلاش ما این بود کاری نکنیم وجھه پدرمان و آن شخصیت معنوی و مبارزی که در انظار مردم دارد، مورد خدشه و آسیب قرار بگیرد.
در زمان حیات پدر من مسؤولیت بازرسی کمیته ھا را داشتم که بعد از فوت ایشان، آن مسؤولیت و تمام اموالی را که به واسطه این مسؤولیت دستم بود، تحویل دادم. مشکلی نیست از این فرصت استفاده کنم و اعتراضم را به سریالی که درباره تاریخ انقلاب ساخته شده و اخیرا از صداوسیما پخش میشود، بیان کنم؟
خیر! فیلم «روزھای ابدی» را میفرمایید؟
بله! در این سریال درباره من و اخوی کوچکم حرف ھا و تصویرسازی ھایی شده است که منطبق با واقعیت نیست. طوری وانمود کرده اند که انگار ما با آمریکایی ھا نشست و برخاست و مذاکرات و گفت وگوھایی داشتیم. من اصل داستان را برای شما تعریف میکنم تا متوجه شوید اصل واقعیت با آن چیزی که جناب شمقدری تصویر کرده چقدر متفاوت است.
ھمانطور که گفتم در زمان انقلاب، من مسؤول بازرسی کمیته ھا بودم. به کمیته ھای مختلف سرکشی میکردم و اگر مشکلی وجود داشت، با ھمراھی کمیته مرکزی تلاش میکردم مشکل را حل کنم. در یکی از روزھا به ما خبر دادند ٢ تا جوان در یکی از کمیته ھا با ھم درگیر شده اند. من برای پیگیری این موضوع به محل مورد نظر رفتم، مساله ھم حل شد، موقع بازگشت، مرحوم شجونی را دیدم. مرحوم شجونی به من گفت در خیابان پاسداران فعلی، گلستان پنجم یکسری خانه ھایی است متعلق به ارتشبدھا و امرای ارتش زمان شاه که دختر و پسرھای چپی ریخته اند توی این خانه ھا و خانه ھا را تصاحب کرده اند و آنجا ھم گروھی مستقر شده اند؛ به این موضوع رسیدگی کنید. بعد از حرف مرحوم شجونی، من به آدرسی که ایشان گفت رفتم، دیدم بله، عجب خانه ھای بزرگی؛ زمین تنیس و امکانات وسیع. این دختر و پسرھای چپی ھم این خانه ھا را گرفته اند و جاخوش کرده اند. من ھم به کمک بچه ھای ھمافر ارتش که از نیروھای وفادار انقلاب بودند، ھمه این دختر و پسرھای چپ را بیرون ریختیم و خانه ھا را پلمب کردیم تا تکلیف شان مشخص شود.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
از این خانه ھا که بیرون آمدیم، دیدیم یک محل مشکوکی روبه روی این خانه ھاست. با ھمین بچه ھای ھمافر ارتش وارد این محل مشکوک شدیم که با یک فروشگاه بزرگ و مجلل، شبیه فروشگاهھای زنجیرهای امروز، مواجه شدیم و چندین ماشین آمریکایی که در محوطه آن پارک شده بودند. در…
گزارش اختصاصی جلسه دیروز کسب و کارهای پرداخت یاری با بانک مرکزی که منجر به دستگیری برادران امیری (هم‌بنیان‌گذاران زرین‌پال) شد.
از طرف ما افرادی که بودن، آقای نقی‌پور فر، مهدی عبادی، مهدی پرچ، میثم میرنظامی، قاسم رادمان و من بودیم.
از طرف بانک مرکزی هم اقای محمد بیگی و محتشمی از حراست بودن که اواخر جلسه آقای محرمیان هم اومد.
خب متاسفانه به خاطر اتفاقی که برای علی و مصطفی افتاده بود جلسه هم تحت تاثیر این موضوع شروع شد و از طرف ما عنوان شد که این اتفاق توسط بانک مرکزی افتاده که اقای محمدبیگی اظهار بی اطلاعی کرد که در پاسخ بهش گفتیم حتی اسم کسی که این صحبت رو با پلیس کرده می‌دونیم و زیر مجموعه اداره شما بوده و اگر شما میدونیید کی بوده و در جریان هستید که جای تاسف داره که با این حرکت همراه بودین و اگر هم نمیدونید که خب بازهم جای تاسف داره که ما از بیرون اطلاع داریم و شما در داخل نمیدونید چی داره زیر گوشتون میگذره.
آقای محمدبیگی همچنین گفتن تنها موضوعی که در جریانش هستن این هست که روز قبلش خودشون با سررهنگ گودرزی پلیس فتا تماس گرفتن که قرار هست تجمع بشه و مدیریت کنید. که بازهم من تاکید کردم که این کارتون هم خیلی اشتباه بوده و شمایی که دغدغه حل مشکلات در خانواده رو دارید این رفتار فقط باعث بی ابرو شدن بانک مرکزی و رفتن دعوا به بیرون از خانواده میشه و ما وقتی میبینیم کسب و کارمون داره نابود میشه و هیچ واکنش منطقی از سمت شما صورت نمیگیره حضورا اومدیم بانک مرکزی پیگیری کنیم وگرنه میتونستیم بحث رو ببریم هزار جای دیگه مثل مجلس یا دادستانی ولی این شمایید که با تصمیم نادرست فقط تنش رو زیاد میکنید و به دنبال تعامل و حل مشکلات نیستید.
آقای محمدبیگی در ادامه گفتن که بریم سر موضوعات کاری خودمون و هر کمکی بتونن میکنن که البته اقایی محتشمی که به عنوان نماینده حراست حضور داشتن همون موقع استعلام کردن و گفتن حراست نقشی در این اتفاق نداشته.
بحث در خصوص حضور اقای محرمیان مطرح شد و اقای محمدبیگی گفتن ایشون درگیر جلسه‌ای هستن و به من گفتن بیام و حضور پیدا کنم. در این خصوص هم گفتم که ما بحث جدیدی نمیخوایم مطرح کنیم و شما تمام مشکلات ما رو شنیدین و برای هر کدوم چندین نامه به دفتر شما زده شده. ما نیومدیم که مشکلات رو مطرح کنیم اومدیم تکلیفمون مشخص بشه و این یعنی حضور اقای محرمیان رو میخواد. ما میخوایم تکلیفمون مشخص بشه که اراده‌ای برای حل مشکلات هست یا تعطیل کنیم و بریم دنبال زندگیمون که البته خب همین عدم حضور آقای محرمیان و اینکه برای یه جلسه ۱ ساعته زمانی که کارت به استخون رسیده و بچه‌های ما بازدداشت میزن و حاضر نیستن بیان اینجا بشینن خودش شفاف جواب سوال ما رو روشن کرده.
مهدی عبادی هم بحث و برد سمت شاپرک که شاپرک نیتش قطعا نابودی ماست و ما میخوایم بدونیم نیت شما چیه که البته من دوست داشتم بحث بیشتر الان روی بانک مرکزی به عنوان کسی که مسئول این حوزه هست بمونه.
آقای پرچ هم صحبت‌هایی داشتن مبنی بر اینکه توی جلسات تصمیم یه چیزی گرفته میشه و وقتی توی بدنه و اجرا میره دوستان یه کار دیگه میکنن که این درد داره و مثال هم استفساریه نماد رو زدن.
آقای محمد بیگی در پاسخ به صحبت‌های ما گفت بی انصافی میکنید که حمایت‌های ما رو نمیبینید و میگین ما هیچ کاری نکردیم و ما ساتنا رو عملیاتی کردیم و تسویه همزمان با پی اس پی رو راه انداختیم نه فقط برای مشتریان نماددارتون که اقای محرمیان گفتن برای همه پذیرنده‌هاتون و شما خودتون نرفتین استفاده کنید!! ایشون گفتن ما اینجا یک تنه جلوی ده تا دستگاه دیگه ایستادیم که نماد اجرایی نشه و ما این امتیاز رو به شما دادیم و به پی اس پی ها ندادیم و اونا رو اجبار کردیم که نماد بگیرن و شما اینا رو نمیبینید!! و همینطور گفتن شما یکصدا نیستین و صدای واحد نمیاد بیرون که ما بدونیم چیکار باید بکنیم!
در پاسخ بهشون من مخالفت کردم با صحبت‌هاشون و گفتم ما از بانک مرکزی توقع هیچ حمایت و امتیاز خاصی نسبت به بقیه بازیگران نداریم و اتفاقا فکر میکنیم بانک مرکزی وظیفه‌اش اینکه که نذاره انحصار برای کسی بوجود بیاد و زمین رقابت منصفانه و برابر باشه. بحث کارشناسی ما اینه که نماد مضر هست برای صنعت پرداخت و کل اکوسیستم و یک مجوز هست و نه برای پرداخت‌یاران باید باشه نه برای پی اس پی ها چرا که ضرب میزنه و ما دنبال هیچ انحصار و امتیاز خاصی برای خودمون نیستیم. و اتفاقا حرفمون به صورت مشخص اینه که:
۱- شرایط بازار برای رقابت منصفانه و برابر باشه. مثلا الان کارت به کارت ابزار پرداخت هست ولی نه کد مالیاتی میخواد نه نماد یا مثلا پی اس پی کارمزد از بانک میگیره و تسویه‌اش دو
سیکل زودتر هست و روزای تعطیل تسویه داره
ادامه گزارش
✅ @karkhone
از طرف ما افرادی که بودن، آقای نقی‌پور فر، مهدی عبادی، مهدی پرچ، میثم میرنظامی، قاسم رادمان و من بودیم.
از طرف بانک مرکزی هم اقای محمد بیگی و محتشمی از حراست بودن که اواخر جلسه آقای محرمیان هم اومد.
خب متاسفانه به خاطر اتفاقی که برای علی و مصطفی افتاده بود جلسه هم تحت تاثیر این موضوع شروع شد و از طرف ما عنوان شد که این اتفاق توسط بانک مرکزی افتاده که اقای محمدبیگی اظهار بی اطلاعی کرد که در پاسخ بهش گفتیم حتی اسم کسی که این صحبت رو با پلیس کرده می‌دونیم و زیر مجموعه اداره شما بوده و اگر شما میدونیید کی بوده و در جریان هستید که جای تاسف داره که با این حرکت همراه بودین و اگر هم نمیدونید که خب بازهم جای تاسف داره که ما از بیرون اطلاع داریم و شما در داخل نمیدونید چی داره زیر گوشتون میگذره.
آقای محمدبیگی همچنین گفتن تنها موضوعی که در جریانش هستن این هست که روز قبلش خودشون با سررهنگ گودرزی پلیس فتا تماس گرفتن که قرار هست تجمع بشه و مدیریت کنید. که بازهم من تاکید کردم که این کارتون هم خیلی اشتباه بوده و شمایی که دغدغه حل مشکلات در خانواده رو دارید این رفتار فقط باعث بی ابرو شدن بانک مرکزی و رفتن دعوا به بیرون از خانواده میشه و ما وقتی میبینیم کسب و کارمون داره نابود میشه و هیچ واکنش منطقی از سمت شما صورت نمیگیره حضورا اومدیم بانک مرکزی پیگیری کنیم وگرنه میتونستیم بحث رو ببریم هزار جای دیگه مثل مجلس یا دادستانی ولی این شمایید که با تصمیم نادرست فقط تنش رو زیاد میکنید و به دنبال تعامل و حل مشکلات نیستید.
آقای محمدبیگی در ادامه گفتن که بریم سر موضوعات کاری خودمون و هر کمکی بتونن میکنن که البته اقایی محتشمی که به عنوان نماینده حراست حضور داشتن همون موقع استعلام کردن و گفتن حراست نقشی در این اتفاق نداشته.
بحث در خصوص حضور اقای محرمیان مطرح شد و اقای محمدبیگی گفتن ایشون درگیر جلسه‌ای هستن و به من گفتن بیام و حضور پیدا کنم. در این خصوص هم گفتم که ما بحث جدیدی نمیخوایم مطرح کنیم و شما تمام مشکلات ما رو شنیدین و برای هر کدوم چندین نامه به دفتر شما زده شده. ما نیومدیم که مشکلات رو مطرح کنیم اومدیم تکلیفمون مشخص بشه و این یعنی حضور اقای محرمیان رو میخواد. ما میخوایم تکلیفمون مشخص بشه که اراده‌ای برای حل مشکلات هست یا تعطیل کنیم و بریم دنبال زندگیمون که البته خب همین عدم حضور آقای محرمیان و اینکه برای یه جلسه ۱ ساعته زمانی که کارت به استخون رسیده و بچه‌های ما بازدداشت میزن و حاضر نیستن بیان اینجا بشینن خودش شفاف جواب سوال ما رو روشن کرده.
مهدی عبادی هم بحث و برد سمت شاپرک که شاپرک نیتش قطعا نابودی ماست و ما میخوایم بدونیم نیت شما چیه که البته من دوست داشتم بحث بیشتر الان روی بانک مرکزی به عنوان کسی که مسئول این حوزه هست بمونه.
آقای پرچ هم صحبت‌هایی داشتن مبنی بر اینکه توی جلسات تصمیم یه چیزی گرفته میشه و وقتی توی بدنه و اجرا میره دوستان یه کار دیگه میکنن که این درد داره و مثال هم استفساریه نماد رو زدن.
آقای محمد بیگی در پاسخ به صحبت‌های ما گفت بی انصافی میکنید که حمایت‌های ما رو نمیبینید و میگین ما هیچ کاری نکردیم و ما ساتنا رو عملیاتی کردیم و تسویه همزمان با پی اس پی رو راه انداختیم نه فقط برای مشتریان نماددارتون که اقای محرمیان گفتن برای همه پذیرنده‌هاتون و شما خودتون نرفتین استفاده کنید!! ایشون گفتن ما اینجا یک تنه جلوی ده تا دستگاه دیگه ایستادیم که نماد اجرایی نشه و ما این امتیاز رو به شما دادیم و به پی اس پی ها ندادیم و اونا رو اجبار کردیم که نماد بگیرن و شما اینا رو نمیبینید!! و همینطور گفتن شما یکصدا نیستین و صدای واحد نمیاد بیرون که ما بدونیم چیکار باید بکنیم!
در پاسخ بهشون من مخالفت کردم با صحبت‌هاشون و گفتم ما از بانک مرکزی توقع هیچ حمایت و امتیاز خاصی نسبت به بقیه بازیگران نداریم و اتفاقا فکر میکنیم بانک مرکزی وظیفه‌اش اینکه که نذاره انحصار برای کسی بوجود بیاد و زمین رقابت منصفانه و برابر باشه. بحث کارشناسی ما اینه که نماد مضر هست برای صنعت پرداخت و کل اکوسیستم و یک مجوز هست و نه برای پرداخت‌یاران باید باشه نه برای پی اس پی ها چرا که ضرب میزنه و ما دنبال هیچ انحصار و امتیاز خاصی برای خودمون نیستیم. و اتفاقا حرفمون به صورت مشخص اینه که:
۱- شرایط بازار برای رقابت منصفانه و برابر باشه. مثلا الان کارت به کارت ابزار پرداخت هست ولی نه کد مالیاتی میخواد نه نماد یا مثلا پی اس پی کارمزد از بانک میگیره و تسویه‌اش دو
سیکل زودتر هست و روزای تعطیل تسویه داره
ادامه گزارش
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
2- انحصار وجود نداشته باشه. چرا که انحصار تخم فساد هست و کسانیه انحصار دارن هزینه میکنن و طرفدارانی رو توی بانک مرکزی برای خودشون جذب میکنن که انحصارشون قوی‌تر بشه و امتیازات بیشتری بگیرن و سیستم رو معیوب میکنه و در نهایت به کل اقتصاد ضربه میزنه.
تاکید…
تاکید…
اگر کارمند با حقوق ثابت هستید و تاریخ اول فروردین ۱۳۹۹ یک قرارداد کار با حقوق ۱۰ میلیون تومان بسته بودید، قدرت خرید این پول در آخرین دریافت شما در ۲۹ اسفند ۱۳۹۹، به ۶۷۶۰ هزار تومان کاهش یافته!
بدون آنکه بدانیم، در یک سال، دولت از محل تورم ۱۹ درصد از کل درآمد ما را برداشت و به نفع خودش مصادره کرد!
به این پدیده می‌گویند: مالیات تورمی!
این رقم، علاوه بر مالیات آشکاری است که دولت در قالب مالیات بر درآمد از ما اخذ کرده است.
با توجه به متوسط ۱۵ درصدی مالیات بر حقوق، در مجموع دولت جمهوری اسلامی در سال گذشته، نزدیک به ۳۵ درصد از حقوق ما را به صورت مالیات کسر کرده است که یکی از بزرگترین نرخ‌های مالیاتی در دنیاست!
اینکه دولت مدعی است ما مالیات نمی‌پردازیم، یک دروغ آشکار است؛ دولت علاوه بر مالیات فیش‌های حقوقی ما، با ایجاد تورم، رسماً از جیب ما دزدی میکند!
تورم یک دلیل دارد: انبساط پولی!
انبساط پول هم تنها کار یک نفر است: دولت!
نخستین ذی‌نفع تورم هم یک نفر است: دولت!
بازنده مطلق تورم هم تنها: حقوق‌بگیران، کارگران و گروه‌های فرودست جامعه هستند!
دولتی که تورم ایجاد میکند، از فرودست‌ترین افراد دزدی میکند
✅ @karkhone
بدون آنکه بدانیم، در یک سال، دولت از محل تورم ۱۹ درصد از کل درآمد ما را برداشت و به نفع خودش مصادره کرد!
به این پدیده می‌گویند: مالیات تورمی!
این رقم، علاوه بر مالیات آشکاری است که دولت در قالب مالیات بر درآمد از ما اخذ کرده است.
با توجه به متوسط ۱۵ درصدی مالیات بر حقوق، در مجموع دولت جمهوری اسلامی در سال گذشته، نزدیک به ۳۵ درصد از حقوق ما را به صورت مالیات کسر کرده است که یکی از بزرگترین نرخ‌های مالیاتی در دنیاست!
اینکه دولت مدعی است ما مالیات نمی‌پردازیم، یک دروغ آشکار است؛ دولت علاوه بر مالیات فیش‌های حقوقی ما، با ایجاد تورم، رسماً از جیب ما دزدی میکند!
تورم یک دلیل دارد: انبساط پولی!
انبساط پول هم تنها کار یک نفر است: دولت!
نخستین ذی‌نفع تورم هم یک نفر است: دولت!
بازنده مطلق تورم هم تنها: حقوق‌بگیران، کارگران و گروه‌های فرودست جامعه هستند!
دولتی که تورم ایجاد میکند، از فرودست‌ترین افراد دزدی میکند
✅ @karkhone
اندر حکایت های طنز از تورم یکی از کشورهای دنیا، ایران
همین یک ساعت پیش خبر یافتم که پراید مدل 97 یکی از آشنایان بنده (علی‌رضاصاحب) که دو سال پیش اطراف یکی از کوچه‌های فرعی خیابان نادری اهواز پارک و سرقت شده بود خوش‌بختانه بعد از دو سال در زنجان صحیح و سالم پیدا شده و به صاحب‌اش برگردانده شد.
هنگام تحویل پلیس به صاحب پراید گفت از سارق شکایتی نداری؟!
پاسخ داد: چه شکایتی جناب سروان!؟
تازه میخام برم بازداشتگاه ملاقاتش و دست‌اش را هم ببوسم!
همان دوسال پیش می‌خواستم پراید را 20 میلیون بفروشم و تو بورس بذارم که خدا به این مرد شریف! الهام کرد که ماشینم را مدتی به امانت بگیرد!
پرایدم الان بیش از 100 میلیون می‌ارزه. در صورتی‌که اگه 20 میلیون را تو بورس گذاشته بودم، چیزی ازش نمونده بود و با این خرج و مخارج، من باید جای اون زندان بودم!
✅ @karkhone
همین یک ساعت پیش خبر یافتم که پراید مدل 97 یکی از آشنایان بنده (علی‌رضاصاحب) که دو سال پیش اطراف یکی از کوچه‌های فرعی خیابان نادری اهواز پارک و سرقت شده بود خوش‌بختانه بعد از دو سال در زنجان صحیح و سالم پیدا شده و به صاحب‌اش برگردانده شد.
هنگام تحویل پلیس به صاحب پراید گفت از سارق شکایتی نداری؟!
پاسخ داد: چه شکایتی جناب سروان!؟
تازه میخام برم بازداشتگاه ملاقاتش و دست‌اش را هم ببوسم!
همان دوسال پیش می‌خواستم پراید را 20 میلیون بفروشم و تو بورس بذارم که خدا به این مرد شریف! الهام کرد که ماشینم را مدتی به امانت بگیرد!
پرایدم الان بیش از 100 میلیون می‌ارزه. در صورتی‌که اگه 20 میلیون را تو بورس گذاشته بودم، چیزی ازش نمونده بود و با این خرج و مخارج، من باید جای اون زندان بودم!
✅ @karkhone
امروز ١١ سپتامبر
| محمدرضا اسلامی
چند هفته پيش به همراه تعدادي از همكاران براي بازديد از برج عظيمي كه بجاي برجِ فروريخته در ١١ سپتامبر احداث شده، به نيويورك رفتيم (نوبت قبل، امكان ديدن كارگاه وقتي كه سازه در تراز صفر بود فراهم شده بود).
ديدن سازه از دو جهت شعف انگيز است.
نخست اينكه نمونه اي عالي از مرز دانش مهندسى سازه محسوب مي شود (آخرين تجريبات بشر در حوزه مهندسى در آن بكار گرفته شده). دوم اينكه بخشي از اساتيد دانشگاه و مهندسين محاسبِ اين سازه را از نزديك مي شناسم و اكنون امكان ديدار محصول زحماتشان فراهم شده.
پاي برج، چند لحظه اي ايستادم و قامت بلند و شكوه مهندسي اين بنا را تماشا كردم. در پيرامون برج، مردم به جنب و جوش عجيبى در حركتند و عجله، بيشترين چيزي است كه در خيابانهاى اطراف در چهره ها مي بينى. انرژي عجيبي در اين فضا هست و سرعت حركت و رفتار بدن انسانها، نشان از تكاپو و تقلّاى انسان در منهتن دارد.
در دیدارِ بنا، گویی سازه اینگونه با تو سخن می گوید: روزی روزگاری عده ای "انسان" تصمیم گرفتند نهایت نفرت خود از تمدن آمریکایی را با کور کردن چشم منهتن و پایین کشیدن بلندترین برج های آن ، نشان دهند. بر سر این کار ، جان خود و همرزمانشان (در هواپيما)، مسافران پرواز و ساکنان برج ها را هم فدا کردند. فردایِ ماجرا، عده ای دیگر "انسان" ، بهترین متخصصین و مغزها را استخدام کردند تا برجی بهتر، بلندتر، مجلل تر را با آخرین دانش مهندسی طراحی کنند. بهترین پیمانکاران هم برای ساخت استخدام شدند و از بهترین مصالح هم استفاده شد. «امروز» برجِ جدید، برپا شده اما نفرت، همان نفرت است و "فاصله" همان است که بود (یا شاید هم بیشتر).
بهترین مغزها برای طراحی بکار گرفته شد، و ميلياردها دلار خرج شد، اما از هیچ مغزى براى كم كردن اين نفرت (و واكاوى علل آن) استفاده نشد.
نفرتِ القاعده از آمريكا همان است كه بود و اوجِ مديريت و "حل مسئله ى آمريكايي"
(Problem solving )
هم فقط به كارِ دو جنگِ ابتر و بى حاصل (در عراق و افغانستان) انجاميد.
اداره امور دنيا دست مهندسين است و مغز مهندسين عاجز از حل مسائلي است كه به رفتار انسانى مرتبط است. ساختارهاى مديريت سيستم ها، بر مبناى رياضيات و دانش مهندسي بنا شده، و دانش آموختگانِ اين رشته ها ، مغز عليلى در واكاوى نفرت و چرائىِ آن دارند. برجى ريخته، برجِ ديگرى بايد طراحى شود؛ كسي به ما حمله كرده، ما هم بايد حمله بزرگ به او را تدارك ببينيم. اين به آن. از "آ" به "ب". در اين ميانه، مدلهاى كامپيوترى متعدد براى مدلسازى حملات تروريستى طراحى شد. مهندسين بسياري با ذهن عليل خود به دنبال راهكار براي طراحى نرم افزارهاى كنترل بك گراند اشخاص رفتند. هزاران ميليارد دلار بعد از يازده سپتامبر خرج شد/مى شود، اما همه در راستاي حل فيزيكىِ صورتِ مسئله. حال آنكه يازده سپتامبر، ريشه انساني دارد. ريشه ذهنى و ايدئولوژيك دارد...
از دل مردانِ القاعده، نقاب پوشانِ داعش برخاست و از دل مديرانِ فارغ التحصيل برترين دانشگاههاى آمريكايي ، تصميمِ انداختن مادر بمب ها (بمب شانزده ميليون دلارى) بر ايالت ننگرهار ، خارج شد.
(بمبى كه با پول آن ميشد حقوق يكسالِ شش هزار معلم در سراسر افغانستان را پرداخت كرد).
سياسيون، براى حل مشكلات و اداره كشورها، دست به دامان مهندسين هستند، همچنان كه براى اداره جنگ ها دست به دامان ژنرال ها هستند و راهكارهاى مهندسين و ژنرال ها، مبتنى بر مدلهاى رياضي و نظامى است كه آموخته اند. مدل هايى كه در آنها، بحثِ انسان و ذهن و روح و گفتگو، جايى ندارد.
يازده سپتامبر، نمادِ صحبت نكردنِ بشر است و نماد حلِ فيزيكي يك مشكل. مشكلي كه ريشه اش نخشكيد، بلكه ضخيم تر شد.
و ماجراها و خونريزى ها ادامه دارد...
بگذار زيبايي سازه را نگاه كنم. آيا هنوز هم همانقدر زيباست؟
توضیحاتی دربارۀ سازه جدید One World Trade Center در نیویورک
✅ @karkhone
| محمدرضا اسلامی
چند هفته پيش به همراه تعدادي از همكاران براي بازديد از برج عظيمي كه بجاي برجِ فروريخته در ١١ سپتامبر احداث شده، به نيويورك رفتيم (نوبت قبل، امكان ديدن كارگاه وقتي كه سازه در تراز صفر بود فراهم شده بود).
ديدن سازه از دو جهت شعف انگيز است.
نخست اينكه نمونه اي عالي از مرز دانش مهندسى سازه محسوب مي شود (آخرين تجريبات بشر در حوزه مهندسى در آن بكار گرفته شده). دوم اينكه بخشي از اساتيد دانشگاه و مهندسين محاسبِ اين سازه را از نزديك مي شناسم و اكنون امكان ديدار محصول زحماتشان فراهم شده.
پاي برج، چند لحظه اي ايستادم و قامت بلند و شكوه مهندسي اين بنا را تماشا كردم. در پيرامون برج، مردم به جنب و جوش عجيبى در حركتند و عجله، بيشترين چيزي است كه در خيابانهاى اطراف در چهره ها مي بينى. انرژي عجيبي در اين فضا هست و سرعت حركت و رفتار بدن انسانها، نشان از تكاپو و تقلّاى انسان در منهتن دارد.
در دیدارِ بنا، گویی سازه اینگونه با تو سخن می گوید: روزی روزگاری عده ای "انسان" تصمیم گرفتند نهایت نفرت خود از تمدن آمریکایی را با کور کردن چشم منهتن و پایین کشیدن بلندترین برج های آن ، نشان دهند. بر سر این کار ، جان خود و همرزمانشان (در هواپيما)، مسافران پرواز و ساکنان برج ها را هم فدا کردند. فردایِ ماجرا، عده ای دیگر "انسان" ، بهترین متخصصین و مغزها را استخدام کردند تا برجی بهتر، بلندتر، مجلل تر را با آخرین دانش مهندسی طراحی کنند. بهترین پیمانکاران هم برای ساخت استخدام شدند و از بهترین مصالح هم استفاده شد. «امروز» برجِ جدید، برپا شده اما نفرت، همان نفرت است و "فاصله" همان است که بود (یا شاید هم بیشتر).
بهترین مغزها برای طراحی بکار گرفته شد، و ميلياردها دلار خرج شد، اما از هیچ مغزى براى كم كردن اين نفرت (و واكاوى علل آن) استفاده نشد.
نفرتِ القاعده از آمريكا همان است كه بود و اوجِ مديريت و "حل مسئله ى آمريكايي"
(Problem solving )
هم فقط به كارِ دو جنگِ ابتر و بى حاصل (در عراق و افغانستان) انجاميد.
اداره امور دنيا دست مهندسين است و مغز مهندسين عاجز از حل مسائلي است كه به رفتار انسانى مرتبط است. ساختارهاى مديريت سيستم ها، بر مبناى رياضيات و دانش مهندسي بنا شده، و دانش آموختگانِ اين رشته ها ، مغز عليلى در واكاوى نفرت و چرائىِ آن دارند. برجى ريخته، برجِ ديگرى بايد طراحى شود؛ كسي به ما حمله كرده، ما هم بايد حمله بزرگ به او را تدارك ببينيم. اين به آن. از "آ" به "ب". در اين ميانه، مدلهاى كامپيوترى متعدد براى مدلسازى حملات تروريستى طراحى شد. مهندسين بسياري با ذهن عليل خود به دنبال راهكار براي طراحى نرم افزارهاى كنترل بك گراند اشخاص رفتند. هزاران ميليارد دلار بعد از يازده سپتامبر خرج شد/مى شود، اما همه در راستاي حل فيزيكىِ صورتِ مسئله. حال آنكه يازده سپتامبر، ريشه انساني دارد. ريشه ذهنى و ايدئولوژيك دارد...
از دل مردانِ القاعده، نقاب پوشانِ داعش برخاست و از دل مديرانِ فارغ التحصيل برترين دانشگاههاى آمريكايي ، تصميمِ انداختن مادر بمب ها (بمب شانزده ميليون دلارى) بر ايالت ننگرهار ، خارج شد.
(بمبى كه با پول آن ميشد حقوق يكسالِ شش هزار معلم در سراسر افغانستان را پرداخت كرد).
سياسيون، براى حل مشكلات و اداره كشورها، دست به دامان مهندسين هستند، همچنان كه براى اداره جنگ ها دست به دامان ژنرال ها هستند و راهكارهاى مهندسين و ژنرال ها، مبتنى بر مدلهاى رياضي و نظامى است كه آموخته اند. مدل هايى كه در آنها، بحثِ انسان و ذهن و روح و گفتگو، جايى ندارد.
يازده سپتامبر، نمادِ صحبت نكردنِ بشر است و نماد حلِ فيزيكي يك مشكل. مشكلي كه ريشه اش نخشكيد، بلكه ضخيم تر شد.
و ماجراها و خونريزى ها ادامه دارد...
بگذار زيبايي سازه را نگاه كنم. آيا هنوز هم همانقدر زيباست؟
توضیحاتی دربارۀ سازه جدید One World Trade Center در نیویورک
✅ @karkhone
Wikipedia
One World Trade Center
main building of the rebuilt World Trade Center complex in Lower Manhattan, New York City
| میلتون فریدمن
این عبارت کلیشه‌ای «شما چه می‌توانید برای کشورتان انجام دهید» بیان‌گرِ آن است که دولت ارباب و شهروند رعیت است و همینطور عبارت پدرمآبانه «کشورتان چه می‌تواند برای شما انجام دهد» به این نکته اشاره دارد که دولت قیم شهروندان است و شهروندان تحت قیومت دولت قرار دارند.
اما انسان آزاد (لیبرال) نمی‌پرسد که کشورش چه می‌تواند برای او انجام دهد و همینطور نمی‌پرسد که او چه می‌تواند برای کشورش انجام دهد، بلکه می‌پرسد که من و هم‌وطنانم از طریق دولت چه می‌توانیم انجام دهیم تا بتوانیم از عهده مسؤلیت‌های فردی برآمده، به اهداف جداگانه خویش نائل شویم و مهمتر از همه، آزادی خود را حفظ کنیم.
در دیدگاه انسان آزاد (لیبرال) کشور تنها مجموعه‌ای از انسان است که آن را تشکیل می‌دهند نه چیزی بیشتر. چنین انسانی در عین حال که به سنت‌ها پایبند است هیچ هدف ملی را به رسمیت نمی‌شناسد مگر اینکه در یک توافق عمومی اهدافی باشد که یکایک شهروندان برای رسیدن به آن بکوشند...
پس انسان آزاد دولت را تنها یک وسیله و ابزار تلقی میکند نه اهدا‌کنندهٔ نیکی‌ها و نه ارباب و یا رب‌النوعی که چشم‌بسته باید پرستیده شود.
✅ @karkhone
این عبارت کلیشه‌ای «شما چه می‌توانید برای کشورتان انجام دهید» بیان‌گرِ آن است که دولت ارباب و شهروند رعیت است و همینطور عبارت پدرمآبانه «کشورتان چه می‌تواند برای شما انجام دهد» به این نکته اشاره دارد که دولت قیم شهروندان است و شهروندان تحت قیومت دولت قرار دارند.
اما انسان آزاد (لیبرال) نمی‌پرسد که کشورش چه می‌تواند برای او انجام دهد و همینطور نمی‌پرسد که او چه می‌تواند برای کشورش انجام دهد، بلکه می‌پرسد که من و هم‌وطنانم از طریق دولت چه می‌توانیم انجام دهیم تا بتوانیم از عهده مسؤلیت‌های فردی برآمده، به اهداف جداگانه خویش نائل شویم و مهمتر از همه، آزادی خود را حفظ کنیم.
در دیدگاه انسان آزاد (لیبرال) کشور تنها مجموعه‌ای از انسان است که آن را تشکیل می‌دهند نه چیزی بیشتر. چنین انسانی در عین حال که به سنت‌ها پایبند است هیچ هدف ملی را به رسمیت نمی‌شناسد مگر اینکه در یک توافق عمومی اهدافی باشد که یکایک شهروندان برای رسیدن به آن بکوشند...
پس انسان آزاد دولت را تنها یک وسیله و ابزار تلقی میکند نه اهدا‌کنندهٔ نیکی‌ها و نه ارباب و یا رب‌النوعی که چشم‌بسته باید پرستیده شود.
✅ @karkhone
دولت بزرگ از افسانه تا واقعیت
دولت بزرگ یکی از کلید واژه‌های پرتکرار اقتصادخوانان است، موضوع کوچک سازی دولت نیز از دهه 70 تاکنون در ادبیات اقتصادی کشور جایگاه ویژه‌ای یافته است. برخی با کلیدواژه تعدیل ساختاری که خصوصی سازی یکی از ویژگی‌های آن است در صدد نقد این جریانند برخی دیگر نیز معتقدند دولت در ایران هنوز بسیار بزرگتر از یک دولت متعارف است و باید کوچکتر شود.
اما یک سوال پیش می‌آید که این کوچک‌سازی دولت به چه معناست و اصولا شاخص بررسی این موضوع چیست؟ در ادبیات اقتصادی عمدتا مواردی چون نسبت مخارج دولت به GDP ، سرانه کارمندان دولت، نسبت بودجه عمومی به کل و یا برخی از شاخص‌هایی که توسط بنیادهای بین‌المللی منتشر میشود سنجیده میشود. علاقه‌مندان می‌توانند با یک جستجوی ساده به این شاخص‌ها دست یابند.
ممکن است برخی از خوانندگان مطلع نباشند اما زمانی تعداد وزارتخانههای دولت 24 وزارت خانه بود که امروز به 19 وزارت خانه کاهش یافته است در تاریخ ایران کمترین تعداد وزارت خانه 3 وزارت خانه بوده است که مربوط به اوایل حکومت قاجار است که در پایان قاجار به 18 وزارت خانه افزایش یافته و در پایان دوره پهلوی تعداد وزارت خانه‌ها در ایران به 20 وزارت خانه رسیده و پس از انقلاب به 24 وزارتخانه و امروز به 19 وزارتخانه.
بر اساس گزارش ایسنا آمریکا و ژاپن، فرانسه 15 وزارتخانه، انگلیس 19 وزارتخانه، ایتالیا 20 وزارتخانه و کانادا 33 وزارتخانه دارند. کشوری مانند هند 58 وزارتخانه متشکل از 93 دپارتمان را داراست.
اما واقعا آیا تعداد وزارت‌خانه‌ها معیار مناسبی برای کارایی و عملکرد یک دولت است. به عنوان مثال ادغام 4 وزارتخانه بازرگانی، صنایع، صنایع سنگین و معادن و فلزات و ایجاد وزارت صنعت، معدن و تجارت چه میزان این حوزه را کاراتر و بهره‌ورتر کرده و چه نتایج مثبتی به همراه داشته است؟ اگر واقعیت را بخواهیم؛ هیچ.
باید از خودمان بپرسیم شاید از ابتدا مسئله را درست تشخیص نداده‌ایم. کسانی که معتقدند به این شیوه می‌توان دولت را کوچک و بهره‌ورتر کرد باید پاسخ دهند دقیقا این بهبود از چه نقطه‌ای آغاز میشود یعنی اگر فرضا مخارج دولت 1000 تومان است آیا می‌توان شاهد بهبود از سطحی باشیم که مخارج به 499 تومان برسد؟ یا اینکه به ازای هر ریال کاهش میزانی از بهبود شاهد باشیم؟ یا اگر تعداد کارمندان به یک چهارم تقلیل یابد وضعیت بهتر میشود؟
واقعیت آن است بزرگی دولت ارتباطی به تعداد وزارتخانه، سرانه کارمند یا مخارج ندارد، فهم امروز ما از بزرگی دولت محصول اقتصادسنجی است چرا که این یک اصل در اقتصادسنجی است که وقتی متغیری را نمی‌توانید اندازه‌گیری کنید شاخصی کمی بسازید که انتظار دارید بیشترین میزان همبستگی را با متغیر مورد نظر داشته باشد.
بزرگی یک دولت را نباید به ساختار قوه اجرایی آن تقلیل داد بلکه باید آن را در رابطه با قانون به ویژه قانون اساسی سنجید. بیوکنن در کتاب محاسبه رضایت در باب اندازه بهینه دولت میگوید یک واحد جمعی بهینه تا زمانی باید توسعه یابد که هزینه‌های سرریز ناشی از حذف یک قانون از هزینه‌های سرریز ناشی از اضافه کردن یک قانون فزونی یابد.
نگاهی گذرا به قوانین و به ویژه قانون اساسی در ایران مشخص می‌سازد هزینه‌های ناشی از وجود بسیاری از قوانین به مراتب بیش از فقدان آن است. به عبارت بهتر دولتی با یک وزارتخانه و 100 نفر کارمند باز هم دولت بزرگی است اگر بتواند قوانینی چون طرح صیانت از فضای مجازی مصوب سازد. دولتی که مبتنی به اصولی چون اصل 153 قانون اساسی ایجاد شود که از استقرار یک دولت متعارف جلوگیری میکند، دولت بسیار بزرگی است. اصولی این چنین بسیارند که امروز باعث شده کشور به چنین ورطه هولناکی فروغلطد.
دولت در ایران بسیار بزرگ است، بسیار بزرگتر از آن چیزی که منتقدین بزرگی دولت تصور می‌کنند، این دولت، بزرگ است نه به دلیل مخارج، یا تعداد وزارتخانه یا تعداد کارمندانش، این دولت، بزرگ است به دلیل هزینه‌هایی که تحمیل میکند حتی اگر مخارج و کارمندانش را به پایین‌ترین سطح ممکن برساند.
✅ @karkhone
دولت بزرگ یکی از کلید واژه‌های پرتکرار اقتصادخوانان است، موضوع کوچک سازی دولت نیز از دهه 70 تاکنون در ادبیات اقتصادی کشور جایگاه ویژه‌ای یافته است. برخی با کلیدواژه تعدیل ساختاری که خصوصی سازی یکی از ویژگی‌های آن است در صدد نقد این جریانند برخی دیگر نیز معتقدند دولت در ایران هنوز بسیار بزرگتر از یک دولت متعارف است و باید کوچکتر شود.
اما یک سوال پیش می‌آید که این کوچک‌سازی دولت به چه معناست و اصولا شاخص بررسی این موضوع چیست؟ در ادبیات اقتصادی عمدتا مواردی چون نسبت مخارج دولت به GDP ، سرانه کارمندان دولت، نسبت بودجه عمومی به کل و یا برخی از شاخص‌هایی که توسط بنیادهای بین‌المللی منتشر میشود سنجیده میشود. علاقه‌مندان می‌توانند با یک جستجوی ساده به این شاخص‌ها دست یابند.
ممکن است برخی از خوانندگان مطلع نباشند اما زمانی تعداد وزارتخانههای دولت 24 وزارت خانه بود که امروز به 19 وزارت خانه کاهش یافته است در تاریخ ایران کمترین تعداد وزارت خانه 3 وزارت خانه بوده است که مربوط به اوایل حکومت قاجار است که در پایان قاجار به 18 وزارت خانه افزایش یافته و در پایان دوره پهلوی تعداد وزارت خانه‌ها در ایران به 20 وزارت خانه رسیده و پس از انقلاب به 24 وزارتخانه و امروز به 19 وزارتخانه.
بر اساس گزارش ایسنا آمریکا و ژاپن، فرانسه 15 وزارتخانه، انگلیس 19 وزارتخانه، ایتالیا 20 وزارتخانه و کانادا 33 وزارتخانه دارند. کشوری مانند هند 58 وزارتخانه متشکل از 93 دپارتمان را داراست.
اما واقعا آیا تعداد وزارت‌خانه‌ها معیار مناسبی برای کارایی و عملکرد یک دولت است. به عنوان مثال ادغام 4 وزارتخانه بازرگانی، صنایع، صنایع سنگین و معادن و فلزات و ایجاد وزارت صنعت، معدن و تجارت چه میزان این حوزه را کاراتر و بهره‌ورتر کرده و چه نتایج مثبتی به همراه داشته است؟ اگر واقعیت را بخواهیم؛ هیچ.
باید از خودمان بپرسیم شاید از ابتدا مسئله را درست تشخیص نداده‌ایم. کسانی که معتقدند به این شیوه می‌توان دولت را کوچک و بهره‌ورتر کرد باید پاسخ دهند دقیقا این بهبود از چه نقطه‌ای آغاز میشود یعنی اگر فرضا مخارج دولت 1000 تومان است آیا می‌توان شاهد بهبود از سطحی باشیم که مخارج به 499 تومان برسد؟ یا اینکه به ازای هر ریال کاهش میزانی از بهبود شاهد باشیم؟ یا اگر تعداد کارمندان به یک چهارم تقلیل یابد وضعیت بهتر میشود؟
واقعیت آن است بزرگی دولت ارتباطی به تعداد وزارتخانه، سرانه کارمند یا مخارج ندارد، فهم امروز ما از بزرگی دولت محصول اقتصادسنجی است چرا که این یک اصل در اقتصادسنجی است که وقتی متغیری را نمی‌توانید اندازه‌گیری کنید شاخصی کمی بسازید که انتظار دارید بیشترین میزان همبستگی را با متغیر مورد نظر داشته باشد.
بزرگی یک دولت را نباید به ساختار قوه اجرایی آن تقلیل داد بلکه باید آن را در رابطه با قانون به ویژه قانون اساسی سنجید. بیوکنن در کتاب محاسبه رضایت در باب اندازه بهینه دولت میگوید یک واحد جمعی بهینه تا زمانی باید توسعه یابد که هزینه‌های سرریز ناشی از حذف یک قانون از هزینه‌های سرریز ناشی از اضافه کردن یک قانون فزونی یابد.
نگاهی گذرا به قوانین و به ویژه قانون اساسی در ایران مشخص می‌سازد هزینه‌های ناشی از وجود بسیاری از قوانین به مراتب بیش از فقدان آن است. به عبارت بهتر دولتی با یک وزارتخانه و 100 نفر کارمند باز هم دولت بزرگی است اگر بتواند قوانینی چون طرح صیانت از فضای مجازی مصوب سازد. دولتی که مبتنی به اصولی چون اصل 153 قانون اساسی ایجاد شود که از استقرار یک دولت متعارف جلوگیری میکند، دولت بسیار بزرگی است. اصولی این چنین بسیارند که امروز باعث شده کشور به چنین ورطه هولناکی فروغلطد.
دولت در ایران بسیار بزرگ است، بسیار بزرگتر از آن چیزی که منتقدین بزرگی دولت تصور می‌کنند، این دولت، بزرگ است نه به دلیل مخارج، یا تعداد وزارتخانه یا تعداد کارمندانش، این دولت، بزرگ است به دلیل هزینه‌هایی که تحمیل میکند حتی اگر مخارج و کارمندانش را به پایین‌ترین سطح ممکن برساند.
✅ @karkhone
ایسنا
گزارش تطبیقی از تعداد وزارتخانههای چند کشور توسعه‌یافته و ایران
انتصاب وزیران کابینه جدید دولت دکتر روحانی بهانه‌ای شد تا همزمان با هفته دولت به بررسی تعداد وزارتخانههای چند کشور توسعه‌یافته بپردازیم و بررسی کنیم که آیا بین تعداد وزارتخانههای یک کشور با میزان توسعه‌یافتگی آن کشور ارتباط وجود دارد؟
اطلاعات؛ ۶شهریور۱۳۶۱
برای دفع ضرر از جامعه و مستضعفین در شرایط محیط فاسد، والی مسلمین حق دارد همه چیز را تعیین قیمت کند یا در اختیار دولت بگذارد.
ما با فتوای امام می توانیم مبارزه شدیدی علیه انحصار و احتکار براه اندازیم. انحصار و احتکار در این شرایط بدترین نوع ضدانقلابی گری و خیانت است.
✅ @karkhone
برای دفع ضرر از جامعه و مستضعفین در شرایط محیط فاسد، والی مسلمین حق دارد همه چیز را تعیین قیمت کند یا در اختیار دولت بگذارد.
ما با فتوای امام می توانیم مبارزه شدیدی علیه انحصار و احتکار براه اندازیم. انحصار و احتکار در این شرایط بدترین نوع ضدانقلابی گری و خیانت است.
✅ @karkhone
ایران اسیرِ کابوس است!
| محمدحسین کریمی پور
۱- قواعد بازی جهانی، حاصل برآیند تنازع قدرتها‌ست. تغییر قواعدِ بازی بنفع خود بدون کسب برتری اقتصادی/نظامی ممکن نیست. آمریکا با بهره از اقتصاد قوی، توان نو آوری، دست برتر در هر دو‌جنگ جهانی، جنگ سرد و ایجاد بلوک غرب، نظم موجودِ آمریکائی و دلار محور را هوشیارانه آجر به آجر ساخت و چنددهه حفظ کرد.
۲- انگلیس، فرانسه و اروپای غربی شرکای این کمپانی بودند.آلمان، ژاپن و کره در سایه آن برخاستند و‌سهامدار شدند. چین ابتدا با آن جنگید ولی بعد آنرا نردبان ترقی یافت بر آن جهید و بالا رفت. شوروی و بلوک شرق، کره شمالی و ایران در تخریب آن کوشیدند. اما برای غلبه بر آمریکا و شرکا، مهارت، وزن و خزانه وافی نداشتند. حریف رویشان افتاد و در ماندند. در دنیای ناعادلانه آمریکائی، موضع و مدل بازی حکومت ها فرق می کرد. سرنوشت ملت هاشان هم!
۳- هیچ نظمی ابدی نبوده و نیست. آمریکا، متحدان و اتحادهایش تدریجا ضعیف می شوند. اتحادیه اروپا، رویای ابر قدرتی را وا نهاده. چین و‌امثال هند و اندونزی در کار طلوعند. بازیگران کوچک و آماده ای چون سنگاپور، اسرائیل، قطر و امارات، پر رنگ می شوند. چین چنان وزن گرفته که تغییر تعادلات جهانی در ربع قرن پیش رو، ناگزیر می نماید . دنیای نیمه دوم قرن، بعیدست آنقدر آمریکائی باشد که بود. کشورها در تب و‌تاب پیش بینی روند آینده و باز تعریف جایگاه خود برای دوران انتقال و دنیای جدید اند. نظمی جدید در کار تولد است.
۴- به یُمن تغییر راهبرد صدور انقلاب به استراتژی تقویت چین، اژدها چهار دهه رشد ممتد اقتصاد را پشت سر نهاده. آن کشور فقیر و‌گرسنه دهه ۷۰، حالا سهمش از اقتصاد جهانی به ۱۵٪ نزدیک می شود. دومین بودجه دفاعی دنیا را دارد که از مجموع روسیه، انگلیس و فرانسه بیشترست! در تمام این سالها با همین قواعد دنیایِ آمریکائی کج دار و‌مریز، بازی کرده و قوی شده. هنوز هوشمندانه و فروتنانه منکرست که ابر قدرت شده یا در صددست جای آمریکا را بگیرد. چینِ عاقل، لاجرم ابر قدرت خواهد شد و اکنون نیز قدرت دوم جهانست.
۵-ایران که حتی ۰/۵٪ اقتصاد یا ۱٪ بودجه دفاعی دنیا را نداشت، بجای تمرکز بر تقویت خود، دنبال تغییر قواعد بازی رفت. جنگ طولانی و بی برنامه با نظم جهانی آمریکایی، ریشه های ایران را فرسوده. خزانه خالی، فساد فراگیر، سرمایه اجتماعی ضعیف، دشمن زیاد، متحد مفقود، سرمایه و‌مغزها در حال فرار، چالش ها زورآور و‌بندهای تحریم محکم است. حکومت کُند و ناهوشمند می نماید و ناتوانِ از حل مساله است.
اینجا ایستاده ایم چون دنیا را نشناخته ، بازیگوشانه تعادلات ریاضی قدرت را انکار و بدنبال سراب دویده ایم. روزگارمان جوریست که هر که به ما می رسد، نه فقط چین و روسیه بل سریلانکا و عراق بدون توجه به منافع ما، خرِ خود می راند. ضعیف ترین کشورهای جهان، حقوق بدیهی ما (حتی حق تسلط بر اموالمان) را بدون ترس از عواقب، نقض می کند. تا بدل به کشوری فرصت جو، حسابگر و واقع نگر نشویم، آب به آسیاب هر که باشد، گندم ما آرد نمی شود.
۶- ایران عقب افتاد و‌گرفتار اوهام شد . دار و ندارمان را در نبردهایی باخته ایم که اولویت ما نبودند. در کوره راههایی روانیم که به هیچ جا نمی رسد. گرفتار بحرانهایی هستیم که دیگران قرنهاست پرونده اش را بسته اند. گویی طلسمی سیاه بر جان ما مستولیست. اگر می خواهیم طومار این کهن دیار بهم نپیچد، آب را باید به جوی گرداند. دشوار ولی ممکنست. چالش هایمان متعدد و سنگین اند. اما در نیروی انسانی، زیر ساخت ها، موقعیت ژئوپلتیک، پتانسیل تولید، منابع، حجم بازار و اندوخته تمدنی مزایایی داریم. اگر عاقل باشیم، اینها به کار می آیند. محتاج تغییر از درونیم، تغییر در نگرشمان به جهان و شیوه حکمرانی. باید چالش ها را برسمیت بشناسیم. باید جمهوریت مرده را زنده کنیم و ساختار حکمرانی را با شرائط قرن ۲۱ متناسب کنیم. باید وزن خود و‌تناسبش با دیگر بازیگران منطقه و جهان را بفهمیم . باید راهبردهایی منطبق با واقعیات و اهدافی متناسب با منافع ملی اتخاذ کنیم. باید کاری کنیم ملت احساس پیشرفت کند و راضی باشد. باید اوهام و خیالات را وانهیم!
خدا ایران را از شر دشمنان بیگانه و خودی حفظ کند! آمین!
✅ @karkhone
| محمدحسین کریمی پور
۱- قواعد بازی جهانی، حاصل برآیند تنازع قدرتها‌ست. تغییر قواعدِ بازی بنفع خود بدون کسب برتری اقتصادی/نظامی ممکن نیست. آمریکا با بهره از اقتصاد قوی، توان نو آوری، دست برتر در هر دو‌جنگ جهانی، جنگ سرد و ایجاد بلوک غرب، نظم موجودِ آمریکائی و دلار محور را هوشیارانه آجر به آجر ساخت و چنددهه حفظ کرد.
۲- انگلیس، فرانسه و اروپای غربی شرکای این کمپانی بودند.آلمان، ژاپن و کره در سایه آن برخاستند و‌سهامدار شدند. چین ابتدا با آن جنگید ولی بعد آنرا نردبان ترقی یافت بر آن جهید و بالا رفت. شوروی و بلوک شرق، کره شمالی و ایران در تخریب آن کوشیدند. اما برای غلبه بر آمریکا و شرکا، مهارت، وزن و خزانه وافی نداشتند. حریف رویشان افتاد و در ماندند. در دنیای ناعادلانه آمریکائی، موضع و مدل بازی حکومت ها فرق می کرد. سرنوشت ملت هاشان هم!
۳- هیچ نظمی ابدی نبوده و نیست. آمریکا، متحدان و اتحادهایش تدریجا ضعیف می شوند. اتحادیه اروپا، رویای ابر قدرتی را وا نهاده. چین و‌امثال هند و اندونزی در کار طلوعند. بازیگران کوچک و آماده ای چون سنگاپور، اسرائیل، قطر و امارات، پر رنگ می شوند. چین چنان وزن گرفته که تغییر تعادلات جهانی در ربع قرن پیش رو، ناگزیر می نماید . دنیای نیمه دوم قرن، بعیدست آنقدر آمریکائی باشد که بود. کشورها در تب و‌تاب پیش بینی روند آینده و باز تعریف جایگاه خود برای دوران انتقال و دنیای جدید اند. نظمی جدید در کار تولد است.
۴- به یُمن تغییر راهبرد صدور انقلاب به استراتژی تقویت چین، اژدها چهار دهه رشد ممتد اقتصاد را پشت سر نهاده. آن کشور فقیر و‌گرسنه دهه ۷۰، حالا سهمش از اقتصاد جهانی به ۱۵٪ نزدیک می شود. دومین بودجه دفاعی دنیا را دارد که از مجموع روسیه، انگلیس و فرانسه بیشترست! در تمام این سالها با همین قواعد دنیایِ آمریکائی کج دار و‌مریز، بازی کرده و قوی شده. هنوز هوشمندانه و فروتنانه منکرست که ابر قدرت شده یا در صددست جای آمریکا را بگیرد. چینِ عاقل، لاجرم ابر قدرت خواهد شد و اکنون نیز قدرت دوم جهانست.
۵-ایران که حتی ۰/۵٪ اقتصاد یا ۱٪ بودجه دفاعی دنیا را نداشت، بجای تمرکز بر تقویت خود، دنبال تغییر قواعد بازی رفت. جنگ طولانی و بی برنامه با نظم جهانی آمریکایی، ریشه های ایران را فرسوده. خزانه خالی، فساد فراگیر، سرمایه اجتماعی ضعیف، دشمن زیاد، متحد مفقود، سرمایه و‌مغزها در حال فرار، چالش ها زورآور و‌بندهای تحریم محکم است. حکومت کُند و ناهوشمند می نماید و ناتوانِ از حل مساله است.
اینجا ایستاده ایم چون دنیا را نشناخته ، بازیگوشانه تعادلات ریاضی قدرت را انکار و بدنبال سراب دویده ایم. روزگارمان جوریست که هر که به ما می رسد، نه فقط چین و روسیه بل سریلانکا و عراق بدون توجه به منافع ما، خرِ خود می راند. ضعیف ترین کشورهای جهان، حقوق بدیهی ما (حتی حق تسلط بر اموالمان) را بدون ترس از عواقب، نقض می کند. تا بدل به کشوری فرصت جو، حسابگر و واقع نگر نشویم، آب به آسیاب هر که باشد، گندم ما آرد نمی شود.
۶- ایران عقب افتاد و‌گرفتار اوهام شد . دار و ندارمان را در نبردهایی باخته ایم که اولویت ما نبودند. در کوره راههایی روانیم که به هیچ جا نمی رسد. گرفتار بحرانهایی هستیم که دیگران قرنهاست پرونده اش را بسته اند. گویی طلسمی سیاه بر جان ما مستولیست. اگر می خواهیم طومار این کهن دیار بهم نپیچد، آب را باید به جوی گرداند. دشوار ولی ممکنست. چالش هایمان متعدد و سنگین اند. اما در نیروی انسانی، زیر ساخت ها، موقعیت ژئوپلتیک، پتانسیل تولید، منابع، حجم بازار و اندوخته تمدنی مزایایی داریم. اگر عاقل باشیم، اینها به کار می آیند. محتاج تغییر از درونیم، تغییر در نگرشمان به جهان و شیوه حکمرانی. باید چالش ها را برسمیت بشناسیم. باید جمهوریت مرده را زنده کنیم و ساختار حکمرانی را با شرائط قرن ۲۱ متناسب کنیم. باید وزن خود و‌تناسبش با دیگر بازیگران منطقه و جهان را بفهمیم . باید راهبردهایی منطبق با واقعیات و اهدافی متناسب با منافع ملی اتخاذ کنیم. باید کاری کنیم ملت احساس پیشرفت کند و راضی باشد. باید اوهام و خیالات را وانهیم!
خدا ایران را از شر دشمنان بیگانه و خودی حفظ کند! آمین!
✅ @karkhone
فرمان لنین برای نابودی اسناد انتقال پول به انگلستان
زمانی که بر اثر قحطی در روسیه مردم بچه‌های خودشان را می خوردند رفیق لنین و حکومت کمونیستی شوروی ۲۰۰ هزار روبل طلا برای معدنچیان اعتصابی انگلستان فرستادند تا انقلاب را صادر کنند.
✅ @karkhone
زمانی که بر اثر قحطی در روسیه مردم بچه‌های خودشان را می خوردند رفیق لنین و حکومت کمونیستی شوروی ۲۰۰ هزار روبل طلا برای معدنچیان اعتصابی انگلستان فرستادند تا انقلاب را صادر کنند.
✅ @karkhone
آرژانتین و دموکراسی
پیش از سال ۱۹۱۴، آرژانتین، پنجاه سال رشد اقتصادی بالا را تجربه کرد. این کشور در آن زمان، توسط معدودی نخبگان که در صادرات کشاورزی سرمایه‌گذاری کرده بودند، اداره میشد. اقتصاد این کشور بواسطه صادرات گوشت گاو، پوست و حبوبات در جریانِ افزایش قیمت‌های جهانی این محصولات، رشد یافت. در آن دوران، آرژانتین یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان بود که معتبرترین سرمایه‌گذاران بین‌المللی و پویاترین مهاجران اروپایی را به سوی خویش می‌کشاند.
اما از زمان به قدرت رسیدن پرون در دهه ۱۹۴۰، آرژانتینِ دموکراتیک، تحت سلطه حزب سیاسی پرونیست قرار گرفت. او توده‌ها را علیه دشمنان داخلی و خارجی بسیج کرد و همهء کاسه‌کوزه‌ها را بر سر آنها می‌شکست. پرون بر دوش توده‌ها سوار شد و به قدرت رسید و هم محبوب آنان بود. پرونیست‌ها برای خرید رای، وعدهء قراردادها و شغل‌های دولتی میدادند. در حقیقت دموکراسی توده‌ها برقرار شد و همزمان رونق، ثبات و اعتبار اقتصادی آرژانتین از بین رفت. آرژانتین دارای انتخابات شد و پرون از این طریق قدرت را بدست گرفت، اما باز هم حقوق مالکیت را زیر پا می‌گذاشت و اموال شهروندان را از آنان سلب میکرد. پرون تنها ده سال بر آرژانتین حکومت کرد اما میراث و مکتبِ او، ایالات متحدهء آمریکایِ لاتین را به فلاکت و نکبتی ابدی دچار ساخت.
آرژانتینِ دموکراتیکِ امروز، بسیار فقیرتر، نکبت‌تر و بی‌ثبات‌تر از آرژانتینِ غیردموکراتیک اما ثروتمند در نیم قرن منتهی به جنگ اول جهانی است. پرون منادی عدالت اجتماعی و توسعه صنعتی در کشور خود بود. او محبوبِ مردم آرژانتین است و توده او را همچون یک اسطوره می‌پرستد. او استراتژی جایگزینی واردات و حمایت از صنایع داخلی را در پیش گرفت. کشاورزی آرژانتین را نابود کرد و خدمات دولتی را گسترش داد. پرونیسم همچنان در آمریکای لاتین و در میان توده طرفداران فراوان دارد و تنها یکی از شاگردان مکتب فاشیستی-پوپولیستی آن، هوگو چاوز، رئیس جمهور سابق ونزوئلاست.
✅ @karkhone
پیش از سال ۱۹۱۴، آرژانتین، پنجاه سال رشد اقتصادی بالا را تجربه کرد. این کشور در آن زمان، توسط معدودی نخبگان که در صادرات کشاورزی سرمایه‌گذاری کرده بودند، اداره میشد. اقتصاد این کشور بواسطه صادرات گوشت گاو، پوست و حبوبات در جریانِ افزایش قیمت‌های جهانی این محصولات، رشد یافت. در آن دوران، آرژانتین یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان بود که معتبرترین سرمایه‌گذاران بین‌المللی و پویاترین مهاجران اروپایی را به سوی خویش می‌کشاند.
اما از زمان به قدرت رسیدن پرون در دهه ۱۹۴۰، آرژانتینِ دموکراتیک، تحت سلطه حزب سیاسی پرونیست قرار گرفت. او توده‌ها را علیه دشمنان داخلی و خارجی بسیج کرد و همهء کاسه‌کوزه‌ها را بر سر آنها می‌شکست. پرون بر دوش توده‌ها سوار شد و به قدرت رسید و هم محبوب آنان بود. پرونیست‌ها برای خرید رای، وعدهء قراردادها و شغل‌های دولتی میدادند. در حقیقت دموکراسی توده‌ها برقرار شد و همزمان رونق، ثبات و اعتبار اقتصادی آرژانتین از بین رفت. آرژانتین دارای انتخابات شد و پرون از این طریق قدرت را بدست گرفت، اما باز هم حقوق مالکیت را زیر پا می‌گذاشت و اموال شهروندان را از آنان سلب میکرد. پرون تنها ده سال بر آرژانتین حکومت کرد اما میراث و مکتبِ او، ایالات متحدهء آمریکایِ لاتین را به فلاکت و نکبتی ابدی دچار ساخت.
آرژانتینِ دموکراتیکِ امروز، بسیار فقیرتر، نکبت‌تر و بی‌ثبات‌تر از آرژانتینِ غیردموکراتیک اما ثروتمند در نیم قرن منتهی به جنگ اول جهانی است. پرون منادی عدالت اجتماعی و توسعه صنعتی در کشور خود بود. او محبوبِ مردم آرژانتین است و توده او را همچون یک اسطوره می‌پرستد. او استراتژی جایگزینی واردات و حمایت از صنایع داخلی را در پیش گرفت. کشاورزی آرژانتین را نابود کرد و خدمات دولتی را گسترش داد. پرونیسم همچنان در آمریکای لاتین و در میان توده طرفداران فراوان دارد و تنها یکی از شاگردان مکتب فاشیستی-پوپولیستی آن، هوگو چاوز، رئیس جمهور سابق ونزوئلاست.
✅ @karkhone
میزان اوراق قرضه شرکتهای چینی که امکان تسویه ندارن، روندی صعودی گرفته و به 14.4% رسیده که بالاترین سطح از سال 2020 هست. شرایط برای بروز یک بحران اقتصادی بزرگ در چین وجود داره که نتیجه دخالت دولت چین در بازارهاست. دولت چین به این روند داره ادامه میده و هر چی که برای حل این مشکلات مداخله بیشتری کنه شاید بروز بحران رو به تاخیر بندازه ولی قدرتش رو بیشتر خواهد کرد.
✅ @karkhone
✅ @karkhone
جناب آقاي رئيسي!
اول مانع از فرار سرمايه هاي داخلي شويد بعدا به فكر بازگشت سرمايه هاي ايرانيان خارج از كشور، باشيد!
| قاسم خرمی
از ميان صحبت هاي مطروحه در نخستين نشست خبري ابراهيم رئيسي در مقام رئيس جمهور منتخب، آنچه جديدتر از سخنان قبلي ايشان به نظر مي رسيد، اشاره به لزوم بازگشت سرمايه داران ايرانيِ خارج از كشور و تامين امنيت سرمايه گذاري هاي آنان در داخل توسط دولت اوست.
از آنجا كه اين سخنان در پاسخ و يا واكنش به پرسش خبرنگاران نبود و از جمله مواردي بود كه به نظر مي رسد آقاي رئيسي دوست داشت به عنوان يك سياست اقتصادي جديد و يا يك رويكرد جديد به سرمايه گذاري هاي داخلي و خارجي، عنوان كند، به ذكر نكته اي در همين خصوص مبادرت مي كنم :
اولا فكر بازگشت سرمايه داران و مهمتر از آن فراخوان نخبگان و متخصصان ايراني خارج از كشور، فكر و باور مترقي و درستي است؛ هر چند در گام اول، ضروري است تا هرچه زودتر از جريان فرار مغزها و سرمايه هاي فعلي از كشور، جلوگيري شود و راه ساده آن هم گرفتن تريبون از دست افراطي هاي سابقه داري است كه فعلا به بهانه شادماني از انتخاب رئيس جمهور فعلي، در حال خط و نشان كشيدن براي سرمايه هاي انساني و اقتصادي كشور هستند.
و اما ايده بازگشت سرمايه ها و سرمايه دارها به رغم تاثير شگرف آن در بهبود اقتصاد ملي، ايده اي مسبوق به سابقه و داراي سختي ها و موانع جدي است. يك سر اين موضوع قطعا به نوع سياست خارجي اتخاذي دولت جديد و شيوه پيوند آن با نظام و اقتصاد بين الملل، مربوط مي شود. به عبارتي ميان بازگشت سرمايه داران ايراني كه مي تواند مقدمه حضور سرمايه گذاران خارجي نيز باشد، با نوع تعاملات جهاني و افزايش ظرفيت هاي اقتصاد ايران براي جذب سرمايه هاي جديد، رابطه ترديد ناپذير، برقرار است كه قطعا صاحبان سرمايه منتظر اعلام رسمي تر اين سياست خواهند ماند.
موانع اصلي تر تحقق ايده بازگشت سرمايه هاي ايرانيان خارج از كشور، تا حد زياد تري ريشه هاي داخلي دارد. گذشته از لزوم تامين مباني حقوقي سرمايه گذاري هاي خارجي و به رسميت شناخته شدن حقوق مالكيت كه از جانب مصادره هاي بعد از انقلاب، به شدت آسيب ديده است، مشكل جدي، فراهم سازي فضاي رواني و جلب اعتماد ايرانيان داراي سرمايه و تخصص مقيم خارج از كشور است.
در آغاز رياست جمهوري هاشمي رفسنجاني و اعلام سياست تنش زدايي خارجي و آزادسازي اقتصادي، تلاش هاي مضاعفي براي بازگشت تعدادي از سرمايه داران رانده شده و بوي‍ژه مالكان و مديران كارخانه هاي بزرگ ( مثل خيامي ها، خسروشاهي ها، برخوردار، ايرواني و غيره) صورت گرفت تا با حضور خودشان و سرمايه، دانش و فناوري جديدي كه به تبع اين حضور، وارد كشور مي شود، اقتصاد نيمه جان بعد از جنگ، جاني تازه بگيرد.
حتي آنگونه كه شواهد نشان مي دهد آقايان نوربخش و عادلي از طرف دولت ماموريت يافتند تا در گفتگوي حضوري با تعدادي از اين سرمايه داران، با ارائه تضمين ها و تامين هايي، زمينه بازگشت آنها را فراهم سازند. توافق در حال نهايي شدن بود كه ناگهان موجي مشكوك در مخالفت با بازگشت سرمايه داران ايراني رانده شده ،كه آنها را «زالو صفت»! مي ناميدند، به راه افتاد و بازگشت آنها را مصادف با پايان انقلاب و آرمان هاي امام، خواندند!
به دنبال اين مخالفت ها، كه دامنه آن به مجلس، بيت امام و روزنامه ها كشيده شد، سرمايه داران رانده شده اي كه يكبار مصيب مصادره ها و به تارج رفتن اموال خود را به چشم ديده بودند، نسبت به بازگشت و سرمايه گذاري مجدد در ايران، دچار ترديد شدند.
آنها به رئيس جمهور، هاشمي رفسنجاني كه در آن زمان يكي از صميمي ترين دوستان و متحدان رهبري بود اعلام كردند كه براي بازگشت و سرمايه گذاري در ايران، تامين و يا امان نامه اي از خود رهبري مي خواهند، چون رئيس جمهور هر چهار يا هشت سال يكبار تغيير مي كند و در بستر اقتصاد متغيير و بي ثبات، نمي توان سرمايه گذاري بلند مدت و با ثبات اقتصادي انجام داد. شوربختانه، پيش بيني آنها درباره تغيير نگاه دولت ها نسبت به سرمايه گذاران داخلي و خارجي و حتي جايگاه آتی هاشمي در درون حاكميت، درست از كار درآمد.
بنابراين، اكنون اگر عزم آقاي رئيسي در اجراي سياست استفاده از سرمايه و تخصص ايرانيان خارج از كشور در بازسازي اقتصاد آسيب ديده ايران، كاملا جزم است بايد علي الحساب كه قدرت سياسي يكدست شده است، اين ايده را تبديل به سياست رسمي نظام نمايد و اين فراخوان خجسته مشخصا از زبان رهبري نظام بيان شود كه پيشبرد اين كار و جلب صاحبان فكر و سرمايه، از دولت به تنهايي ساخته نيست. «سرمايه» پديده هوشمندتر از آن است كه از يك سوراخ چند بار گزيده شود.
✅ @karkhone
اول مانع از فرار سرمايه هاي داخلي شويد بعدا به فكر بازگشت سرمايه هاي ايرانيان خارج از كشور، باشيد!
| قاسم خرمی
از ميان صحبت هاي مطروحه در نخستين نشست خبري ابراهيم رئيسي در مقام رئيس جمهور منتخب، آنچه جديدتر از سخنان قبلي ايشان به نظر مي رسيد، اشاره به لزوم بازگشت سرمايه داران ايرانيِ خارج از كشور و تامين امنيت سرمايه گذاري هاي آنان در داخل توسط دولت اوست.
از آنجا كه اين سخنان در پاسخ و يا واكنش به پرسش خبرنگاران نبود و از جمله مواردي بود كه به نظر مي رسد آقاي رئيسي دوست داشت به عنوان يك سياست اقتصادي جديد و يا يك رويكرد جديد به سرمايه گذاري هاي داخلي و خارجي، عنوان كند، به ذكر نكته اي در همين خصوص مبادرت مي كنم :
اولا فكر بازگشت سرمايه داران و مهمتر از آن فراخوان نخبگان و متخصصان ايراني خارج از كشور، فكر و باور مترقي و درستي است؛ هر چند در گام اول، ضروري است تا هرچه زودتر از جريان فرار مغزها و سرمايه هاي فعلي از كشور، جلوگيري شود و راه ساده آن هم گرفتن تريبون از دست افراطي هاي سابقه داري است كه فعلا به بهانه شادماني از انتخاب رئيس جمهور فعلي، در حال خط و نشان كشيدن براي سرمايه هاي انساني و اقتصادي كشور هستند.
و اما ايده بازگشت سرمايه ها و سرمايه دارها به رغم تاثير شگرف آن در بهبود اقتصاد ملي، ايده اي مسبوق به سابقه و داراي سختي ها و موانع جدي است. يك سر اين موضوع قطعا به نوع سياست خارجي اتخاذي دولت جديد و شيوه پيوند آن با نظام و اقتصاد بين الملل، مربوط مي شود. به عبارتي ميان بازگشت سرمايه داران ايراني كه مي تواند مقدمه حضور سرمايه گذاران خارجي نيز باشد، با نوع تعاملات جهاني و افزايش ظرفيت هاي اقتصاد ايران براي جذب سرمايه هاي جديد، رابطه ترديد ناپذير، برقرار است كه قطعا صاحبان سرمايه منتظر اعلام رسمي تر اين سياست خواهند ماند.
موانع اصلي تر تحقق ايده بازگشت سرمايه هاي ايرانيان خارج از كشور، تا حد زياد تري ريشه هاي داخلي دارد. گذشته از لزوم تامين مباني حقوقي سرمايه گذاري هاي خارجي و به رسميت شناخته شدن حقوق مالكيت كه از جانب مصادره هاي بعد از انقلاب، به شدت آسيب ديده است، مشكل جدي، فراهم سازي فضاي رواني و جلب اعتماد ايرانيان داراي سرمايه و تخصص مقيم خارج از كشور است.
در آغاز رياست جمهوري هاشمي رفسنجاني و اعلام سياست تنش زدايي خارجي و آزادسازي اقتصادي، تلاش هاي مضاعفي براي بازگشت تعدادي از سرمايه داران رانده شده و بوي‍ژه مالكان و مديران كارخانه هاي بزرگ ( مثل خيامي ها، خسروشاهي ها، برخوردار، ايرواني و غيره) صورت گرفت تا با حضور خودشان و سرمايه، دانش و فناوري جديدي كه به تبع اين حضور، وارد كشور مي شود، اقتصاد نيمه جان بعد از جنگ، جاني تازه بگيرد.
حتي آنگونه كه شواهد نشان مي دهد آقايان نوربخش و عادلي از طرف دولت ماموريت يافتند تا در گفتگوي حضوري با تعدادي از اين سرمايه داران، با ارائه تضمين ها و تامين هايي، زمينه بازگشت آنها را فراهم سازند. توافق در حال نهايي شدن بود كه ناگهان موجي مشكوك در مخالفت با بازگشت سرمايه داران ايراني رانده شده ،كه آنها را «زالو صفت»! مي ناميدند، به راه افتاد و بازگشت آنها را مصادف با پايان انقلاب و آرمان هاي امام، خواندند!
به دنبال اين مخالفت ها، كه دامنه آن به مجلس، بيت امام و روزنامه ها كشيده شد، سرمايه داران رانده شده اي كه يكبار مصيب مصادره ها و به تارج رفتن اموال خود را به چشم ديده بودند، نسبت به بازگشت و سرمايه گذاري مجدد در ايران، دچار ترديد شدند.
آنها به رئيس جمهور، هاشمي رفسنجاني كه در آن زمان يكي از صميمي ترين دوستان و متحدان رهبري بود اعلام كردند كه براي بازگشت و سرمايه گذاري در ايران، تامين و يا امان نامه اي از خود رهبري مي خواهند، چون رئيس جمهور هر چهار يا هشت سال يكبار تغيير مي كند و در بستر اقتصاد متغيير و بي ثبات، نمي توان سرمايه گذاري بلند مدت و با ثبات اقتصادي انجام داد. شوربختانه، پيش بيني آنها درباره تغيير نگاه دولت ها نسبت به سرمايه گذاران داخلي و خارجي و حتي جايگاه آتی هاشمي در درون حاكميت، درست از كار درآمد.
بنابراين، اكنون اگر عزم آقاي رئيسي در اجراي سياست استفاده از سرمايه و تخصص ايرانيان خارج از كشور در بازسازي اقتصاد آسيب ديده ايران، كاملا جزم است بايد علي الحساب كه قدرت سياسي يكدست شده است، اين ايده را تبديل به سياست رسمي نظام نمايد و اين فراخوان خجسته مشخصا از زبان رهبري نظام بيان شود كه پيشبرد اين كار و جلب صاحبان فكر و سرمايه، از دولت به تنهايي ساخته نيست. «سرمايه» پديده هوشمندتر از آن است كه از يك سوراخ چند بار گزيده شود.
✅ @karkhone
روند تغییر حداقل دستمزد واقعی در ایران از ۱۹۶۰ و مقایسه آن با ترکیه و چین
از مقاله:
Governance Deadlock and Economic Crisis in Iran
«بن‌بست حکمرانی و بحران اقتصادی در ایران»
پویا آزادی
پروژه «ایران ۲۰۴۰ دانشگاه استنفورد»
✅ @karkhone
از مقاله:
Governance Deadlock and Economic Crisis in Iran
«بن‌بست حکمرانی و بحران اقتصادی در ایران»
پویا آزادی
پروژه «ایران ۲۰۴۰ دانشگاه استنفورد»
✅ @karkhone
جزییات تعامل چین با ایران در ایام تحریم و دلخوری چینی‌ها از دولت روحانی
"باور نداشتن چین به عزم دولت روحانی در پیشبرد روابط استراتژیک، جدی شدن قرار داد ۲۵ ساله را به تاخیر انداخته است"
۱ آبان ۹۹ | چرا بعد از سفر سال ۹۷ علی لاریجانی به چین، تاکنون هیچ خبری از وی در این خصوص نیست؟ برای مثال در سفر اخیر ظریف به پکن، که ظاهرا برای طرفین اهمیت راهبردی داشته و ماجرای توافق ۲۵ ساله هم در دستورکار بوده است، وزیر خارجه تنهایی به پکن رفته و لاریجانی، او را همراهی نکرده است؟
چینی‌ها در ۱۰ سال گذشته و دوره قبلی تحریم‌ها، با استفاده از ترفندهایی و با واسطه‌هایی چون کونلون بانک، توانستند همکاری قابل‌توجهی را با ایران آغاز کنند و حتی در برهه‌ای در اوج تحریم‌ها صادرات نفت ایران را به بیشتر از یک میلیون بشکه در روز رساندند که خود باعث ایجاد مسیر جدیدی در روابط خارجی ایران شد
اتفاق مهم مربوط به این برهه، مربوط به یک قرارداد مهم میان ایران و چین است؛ قراردادی که در ایام بحرانی تحریم، توانست کمک شایانی باشد؛ این قرارداد همان قرارداد معروف سایناشور (Sinosure) است؛ این قرارداد یک توافقنامه میان بانک مرکزی ایران با موسسه بیمه صادراتی چین بود و بنا داشت با دراختیار قرار دادن تسهیلاتی به ایران، به انجام طرح‌های عمرانی برمبنای ساختار Export Buyer’s Credit Financing کمک کند؛ فرآیند این قرارداد که مذاکرات آن به ابتدای دهه ۱۳۸۰ برمیگردد، شامل تدبیری برای مواجهه با ایام تحریمی بود؛
بدین صورت که ایران مبلغ ۲۰ میلیارد دلار از پول‌های خود را در بانک‌های چینی به‌عنوان بستانکاری قرار می‌داد و پس از آن با تضمین بانک مرکزی ایران و استفاده از قراردادهای فروش نفت در آینده، تا ۵ برابر مبلغ سپرده‌گذاری‌شده در چین، فاینانس دریافت میکرد
فاز اول این قرارداد در ایام تحریمی باعث شد رقمی قریب به حدود ۲۰ میلیارد دلار تسهیلات از این محل به طرح‌های عمرانی کشور ازجمله پروژه‌های نفت و گاز اختصاص یافت که این خود فرصت مناسبی را برای عبور از شرایط تحریمی پیش‌روی کشور قرار می‌داد که البته می‌توانست پایه‌ای برای توافق‌های بعدی باشد
اما در دولت روحانی، به‌ویژه در روزهای منتهی به برجام و ایام پس از امضا و اجرای توافق هسته‌ای که حدودا پنج‌سال بود، همکاری‌های استراتژیک ایران با چین کاهش یافت و علی‌رغم همکاری‌های پکن در دوران تحریم با ایران، برخی قراردادهای نفتی ازجمله پروژه‌هایی که چینی‌ها در میادین نفتی ایران در دست داشتند ملغی شد و تلاش ویژه‌ای برای پر کردن خلأ چین با کشورهای اروپایی انجام گرفت
اتفاق مهم این مقطع ماجرای سفر شی‌جین پینگ به تهران در سال ۹۴ است که باوجود امضای ۱۷ سند همکاری دوجانبه، نقطه تغییر مهمی در روابط تهران و پکن بود و دوران جدید را آغاز کرد که می‌توان به آن عنوان دوران رکود یا سردی نسبت‌به دوره قبل اطلاق کرد؛ چینی‌ها به‌دلیل نحوه برخورد و کم‌توجهی به سفر مهم رئیس‌جمهورشان در زمستان ۹۴ از تداوم همکاری‌های مهم و راهبردی ناامید شدند و کناری نشستند تا نتیجه همکاری‌های ایران با غرب بیشتر مشخص شود؛ در این ایام باوجود اینکه سنگ‌بنای توافق ۲۵ ساله گذاشته شده بود، به همان دلیلی که ذکر شد این توافق راکد ماند تا سالها بعد و در ایام تحریم جدید که دولت روحانی دوباره به یاد پکن افتاد
در ایام تحریم بعدی غرب، ایران دوباره تلاش کرد همکاری‌های پیشین خود را با چین از سر بگیرد، اما خب نه کونلون بانک آماده‌ای برای همکاری بود و نه ساختارها و سیستم‌های قبلی؛ همه‌چیز نیازمند رایزنی‌ها و توافقات جدید بود و اینها همگی باید در حاشیه توافق ۲۵ ساله که حالا بنای پیگیری آن ازسوی ایران جدی شده بود، انجام می‌گرفت؛ در این ایام ایران مجبور شد به‌جای مقامات ارشد دولت حسن روحانی که کارنامه مناسبی در روابط با چین نداشتند و قاعدتا ازجانب چینی‌ها با استقبال گرم مواجه نمی‌شدند، نماینده‌ای را از جانب حاکمیت راهی پکن کند تا شاید روابط دوجانبه جان تازه‌ای بگیرد؛ از این رو در بهمن‌ماه ۱۳۹۷، علی لاریجانی در راس هیاتی که اعضای آن را برخی وزرا و مدیران دولتی تشکیل میدادند، راهی پکن شد تا پیگیر توافقات بلند و کوتاه‌مدت با چین شود
اما کمی بعد، علی لاریجانی از جایگاه ریاست قوه در ایران کنار رفت و یک سوال مهم برای طرف چینی ایجاد شد؛ اینکه با کنار رفتن علی لاریجانی وضعیت توافق به چه صورتی پیش خواهد رفت و اگر علی لاریجانی تصمیم به فعالیت در این حوزه دارد، نماینده حاکمیت است یا نماینده روحانی، رئیس‌جمهور! | روزنامه فرهیختگان
۲۹ مهر ۹۹ | واعظی، رئیس دفتر روحانی: آقای علی لاریجانی بعد از اینکه از مجلس بیرون آمد، با درخواست دولت، مسئول پیگیری قرارداد ۲۵ ساله با چین شد
✅ @karkhone
"باور نداشتن چین به عزم دولت روحانی در پیشبرد روابط استراتژیک، جدی شدن قرار داد ۲۵ ساله را به تاخیر انداخته است"
۱ آبان ۹۹ | چرا بعد از سفر سال ۹۷ علی لاریجانی به چین، تاکنون هیچ خبری از وی در این خصوص نیست؟ برای مثال در سفر اخیر ظریف به پکن، که ظاهرا برای طرفین اهمیت راهبردی داشته و ماجرای توافق ۲۵ ساله هم در دستورکار بوده است، وزیر خارجه تنهایی به پکن رفته و لاریجانی، او را همراهی نکرده است؟
چینی‌ها در ۱۰ سال گذشته و دوره قبلی تحریم‌ها، با استفاده از ترفندهایی و با واسطه‌هایی چون کونلون بانک، توانستند همکاری قابل‌توجهی را با ایران آغاز کنند و حتی در برهه‌ای در اوج تحریم‌ها صادرات نفت ایران را به بیشتر از یک میلیون بشکه در روز رساندند که خود باعث ایجاد مسیر جدیدی در روابط خارجی ایران شد
اتفاق مهم مربوط به این برهه، مربوط به یک قرارداد مهم میان ایران و چین است؛ قراردادی که در ایام بحرانی تحریم، توانست کمک شایانی باشد؛ این قرارداد همان قرارداد معروف سایناشور (Sinosure) است؛ این قرارداد یک توافقنامه میان بانک مرکزی ایران با موسسه بیمه صادراتی چین بود و بنا داشت با دراختیار قرار دادن تسهیلاتی به ایران، به انجام طرح‌های عمرانی برمبنای ساختار Export Buyer’s Credit Financing کمک کند؛ فرآیند این قرارداد که مذاکرات آن به ابتدای دهه ۱۳۸۰ برمیگردد، شامل تدبیری برای مواجهه با ایام تحریمی بود؛
بدین صورت که ایران مبلغ ۲۰ میلیارد دلار از پول‌های خود را در بانک‌های چینی به‌عنوان بستانکاری قرار می‌داد و پس از آن با تضمین بانک مرکزی ایران و استفاده از قراردادهای فروش نفت در آینده، تا ۵ برابر مبلغ سپرده‌گذاری‌شده در چین، فاینانس دریافت میکرد
فاز اول این قرارداد در ایام تحریمی باعث شد رقمی قریب به حدود ۲۰ میلیارد دلار تسهیلات از این محل به طرح‌های عمرانی کشور ازجمله پروژه‌های نفت و گاز اختصاص یافت که این خود فرصت مناسبی را برای عبور از شرایط تحریمی پیش‌روی کشور قرار می‌داد که البته می‌توانست پایه‌ای برای توافق‌های بعدی باشد
اما در دولت روحانی، به‌ویژه در روزهای منتهی به برجام و ایام پس از امضا و اجرای توافق هسته‌ای که حدودا پنج‌سال بود، همکاری‌های استراتژیک ایران با چین کاهش یافت و علی‌رغم همکاری‌های پکن در دوران تحریم با ایران، برخی قراردادهای نفتی ازجمله پروژه‌هایی که چینی‌ها در میادین نفتی ایران در دست داشتند ملغی شد و تلاش ویژه‌ای برای پر کردن خلأ چین با کشورهای اروپایی انجام گرفت
اتفاق مهم این مقطع ماجرای سفر شی‌جین پینگ به تهران در سال ۹۴ است که باوجود امضای ۱۷ سند همکاری دوجانبه، نقطه تغییر مهمی در روابط تهران و پکن بود و دوران جدید را آغاز کرد که می‌توان به آن عنوان دوران رکود یا سردی نسبت‌به دوره قبل اطلاق کرد؛ چینی‌ها به‌دلیل نحوه برخورد و کم‌توجهی به سفر مهم رئیس‌جمهورشان در زمستان ۹۴ از تداوم همکاری‌های مهم و راهبردی ناامید شدند و کناری نشستند تا نتیجه همکاری‌های ایران با غرب بیشتر مشخص شود؛ در این ایام باوجود اینکه سنگ‌بنای توافق ۲۵ ساله گذاشته شده بود، به همان دلیلی که ذکر شد این توافق راکد ماند تا سالها بعد و در ایام تحریم جدید که دولت روحانی دوباره به یاد پکن افتاد
در ایام تحریم بعدی غرب، ایران دوباره تلاش کرد همکاری‌های پیشین خود را با چین از سر بگیرد، اما خب نه کونلون بانک آماده‌ای برای همکاری بود و نه ساختارها و سیستم‌های قبلی؛ همه‌چیز نیازمند رایزنی‌ها و توافقات جدید بود و اینها همگی باید در حاشیه توافق ۲۵ ساله که حالا بنای پیگیری آن ازسوی ایران جدی شده بود، انجام می‌گرفت؛ در این ایام ایران مجبور شد به‌جای مقامات ارشد دولت حسن روحانی که کارنامه مناسبی در روابط با چین نداشتند و قاعدتا ازجانب چینی‌ها با استقبال گرم مواجه نمی‌شدند، نماینده‌ای را از جانب حاکمیت راهی پکن کند تا شاید روابط دوجانبه جان تازه‌ای بگیرد؛ از این رو در بهمن‌ماه ۱۳۹۷، علی لاریجانی در راس هیاتی که اعضای آن را برخی وزرا و مدیران دولتی تشکیل میدادند، راهی پکن شد تا پیگیر توافقات بلند و کوتاه‌مدت با چین شود
اما کمی بعد، علی لاریجانی از جایگاه ریاست قوه در ایران کنار رفت و یک سوال مهم برای طرف چینی ایجاد شد؛ اینکه با کنار رفتن علی لاریجانی وضعیت توافق به چه صورتی پیش خواهد رفت و اگر علی لاریجانی تصمیم به فعالیت در این حوزه دارد، نماینده حاکمیت است یا نماینده روحانی، رئیس‌جمهور! | روزنامه فرهیختگان
۲۹ مهر ۹۹ | واعظی، رئیس دفتر روحانی: آقای علی لاریجانی بعد از اینکه از مجلس بیرون آمد، با درخواست دولت، مسئول پیگیری قرارداد ۲۵ ساله با چین شد
✅ @karkhone
خودزنی کمونیستی؛ شی جین پینگ اقتصاد چین را زمین میزند؟
سرمقاله اکونومیست| کمپین خطرناک پاکسازی چین!
2 Octobr 2021
| ترجمه علی آزادی
هفته نامه اکونومیست در پرونده ویژه شماره جدید خود بار دیگر سیاستهای نوظهور کمونیستهای چین را زیر ذره بین برده و آنچه دولت چین «کمپین مبارزه با سرمایه داری افراطی و سرمایه های مازاد می‌نامد» را یک کمپین پاکسازی خطرناک توصیف کرده است.
نشریه هفتگی اکونومیست با طرحی از شی جین پینگ رهبر چین که عینک مخصوص واقعیت مجازی به چشم زده، و با تیتر
جلد «واقعیت جدید چین» در سرمقاله این هفته هشدار داده است که کمپین تازه اعلام شده از سوی شی جین پینگ مملو از
خطر است.
اکونومیست در این مقاله آورده است: رئیس جمهور چین با کمپین خود برای مقابله با «سرمایه‌داری زیادتی» در کشورش
تعریف میشود.
پاکسازی شی به نام مبارزه با «سرمایه‌داری فزونی طلب »
شی جین پینگ کمپینی را برای پاکسازی چین از افراط و تفریط سرمایه داری یا «سرمایه داری فزونی طلب» به راه
انداخته است. رئیس جمهور چین افزایش بدهی را ثمره سمی سوداگری مالی، و میلیاردرها را استهزاء مارکسیسم
میداند. وی میگوید مشاغل باید به راهنمایی های دولت توجه کنند و حزب باید در همه زمینه های زندگی ملی نفوذ
کند.
این که آیا آقای شی می تواند واقعیت جدید خود را تحمیل کند، آینده چین و همچنین نبرد ایدئولوژیک بین دموکراسی
و دیکتاتوری را شکل خواهد داد.
زندگی ممنوع!
کمپین او به دلیل گستردگی و بلندپروازی قابل توجه است. شروع آن به غوغای سال 2020 برمیگردد، زمانی که مقامات عرضه اولیه
Ant Group
وابسته به علی بابا، غول فناوری را مسدود کردند. این اقدام تاکنون 2 تریلیون دلار ثروت را از بین برده است. Didi ،
شرکت حمل و نقل، به دلیل لیست سهام خود در آمریکا مجازات شد. Evergrande ، یک توسعه دهنده دارایی بدهی ، به سمت
وضعیت ناتوانی در پرداخت بدهی سوق داده شده است.
معاملات و مبادلات رمزارزها ممنوع است ، زیرا کم و بیش دارای شرایط غیردولتی است. بازی برای کودکان مضر است، زیرا
در آینده تنبل میشوند. همه چیز باید دقیق ا جیره بندی شود. چین به خانوادههای بزرگتر نیاز دارد ، بنابراین سقط جنین باید نادر
شود. الگوهای مردسالار باید حاکم شود و افراد مشهور باید وطن پرست باشند.
و اندیشه شی جین پینگ پشتوانه هرآنچیزی است که از طریق مدارس و کتاب در جمجمه بچه های شش ساله به بالا
وارد میشود.
این بر اساس یک اقتدارگرایی ددمنشانه آشکار، مسبوق به سابقه است. آقای شی به عنوان رئیس جمهور، رقبای خود را پاکسازی
کرده و بیش از یک میلیون اویغور را حبس کرده است. او مباحثات را کنترل میکند و مخالفان را ذرهای تحمل نمیکند.
آخرین کمپین وی نشان خواهد داد که آیا او رهبر ایدئولوگی است که تمایل به قبضه قدرت دارد، حتی اگر رشد این
کشور کند شود و مردم رنج ببرند، یا اینکه او فردی قوی است که میخواهد جزم را با عمل گرایی تعدیل کند؟ چشم
اندازی که او در آن وضعیت کنترل حزبی تضمین میکند این است که تجارت با دولت همسو باشد و سرنوشت 1.4 میلیارد نفر
را تعیین کند، شهروندانی که وظیفه شناسانه به دولت خود خدمت کنند.
۳ معضل بزرگ چین
آقای شی با مشکلات واقعی دست و پنجه نرم می کند - در واقع ، بسیاری از آنها در غرب شباهت هایی با هم دارند.
یکی نابرابری است. شعار "رفاه مشترک" خود نشان می دهد چگونه چین کمونیستی به اندازه برخی کشورهای سرمایه
داری نابرابر است.
20 درصد بالای خانوارهای چین بیش از 45 درصد درآمد قابل تصرف این کشور را به خانه می برند. 1 ٪ برتر بیش از ۳0 ٪
ثروت خانوارها را در اختیار دارند.
نگرانی دیگر نفوذ غول های فناوری است که متهم به رقابت ناعادلانه ، فساد در جامعه و دسترسی بدون محدودیت به
داده های شخصی هستند )اگرچه فقط خود دولت دارای این امتیاز است(.
مورد سوم آسیب پذیری استراتژیک است ، به ویژه تهدیدهایی که دشمنان مانع دسترسی به کالاها و فناوری های حیاتی
میشوند.
خودزنی کمونیستی؛ کمپین شی اقتصاد چین را زمین میزند؟
کمپین آقای شی تهدیدی برای اقتصاد چین است. درد ناشی از از بین بردن بدهی شرکت هایی مانند Evergrande می
تواند به طور غیرقابل پیش بینی گسترش یابد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
سرمقاله اکونومیست| کمپین خطرناک پاکسازی چین!
2 Octobr 2021
| ترجمه علی آزادی
هفته نامه اکونومیست در پرونده ویژه شماره جدید خود بار دیگر سیاستهای نوظهور کمونیستهای چین را زیر ذره بین برده و آنچه دولت چین «کمپین مبارزه با سرمایه داری افراطی و سرمایه های مازاد می‌نامد» را یک کمپین پاکسازی خطرناک توصیف کرده است.
نشریه هفتگی اکونومیست با طرحی از شی جین پینگ رهبر چین که عینک مخصوص واقعیت مجازی به چشم زده، و با تیتر
جلد «واقعیت جدید چین» در سرمقاله این هفته هشدار داده است که کمپین تازه اعلام شده از سوی شی جین پینگ مملو از
خطر است.
اکونومیست در این مقاله آورده است: رئیس جمهور چین با کمپین خود برای مقابله با «سرمایه‌داری زیادتی» در کشورش
تعریف میشود.
پاکسازی شی به نام مبارزه با «سرمایه‌داری فزونی طلب »
شی جین پینگ کمپینی را برای پاکسازی چین از افراط و تفریط سرمایه داری یا «سرمایه داری فزونی طلب» به راه
انداخته است. رئیس جمهور چین افزایش بدهی را ثمره سمی سوداگری مالی، و میلیاردرها را استهزاء مارکسیسم
میداند. وی میگوید مشاغل باید به راهنمایی های دولت توجه کنند و حزب باید در همه زمینه های زندگی ملی نفوذ
کند.
این که آیا آقای شی می تواند واقعیت جدید خود را تحمیل کند، آینده چین و همچنین نبرد ایدئولوژیک بین دموکراسی
و دیکتاتوری را شکل خواهد داد.
زندگی ممنوع!
کمپین او به دلیل گستردگی و بلندپروازی قابل توجه است. شروع آن به غوغای سال 2020 برمیگردد، زمانی که مقامات عرضه اولیه
Ant Group
وابسته به علی بابا، غول فناوری را مسدود کردند. این اقدام تاکنون 2 تریلیون دلار ثروت را از بین برده است. Didi ،
شرکت حمل و نقل، به دلیل لیست سهام خود در آمریکا مجازات شد. Evergrande ، یک توسعه دهنده دارایی بدهی ، به سمت
وضعیت ناتوانی در پرداخت بدهی سوق داده شده است.
معاملات و مبادلات رمزارزها ممنوع است ، زیرا کم و بیش دارای شرایط غیردولتی است. بازی برای کودکان مضر است، زیرا
در آینده تنبل میشوند. همه چیز باید دقیق ا جیره بندی شود. چین به خانوادههای بزرگتر نیاز دارد ، بنابراین سقط جنین باید نادر
شود. الگوهای مردسالار باید حاکم شود و افراد مشهور باید وطن پرست باشند.
و اندیشه شی جین پینگ پشتوانه هرآنچیزی است که از طریق مدارس و کتاب در جمجمه بچه های شش ساله به بالا
وارد میشود.
این بر اساس یک اقتدارگرایی ددمنشانه آشکار، مسبوق به سابقه است. آقای شی به عنوان رئیس جمهور، رقبای خود را پاکسازی
کرده و بیش از یک میلیون اویغور را حبس کرده است. او مباحثات را کنترل میکند و مخالفان را ذرهای تحمل نمیکند.
آخرین کمپین وی نشان خواهد داد که آیا او رهبر ایدئولوگی است که تمایل به قبضه قدرت دارد، حتی اگر رشد این
کشور کند شود و مردم رنج ببرند، یا اینکه او فردی قوی است که میخواهد جزم را با عمل گرایی تعدیل کند؟ چشم
اندازی که او در آن وضعیت کنترل حزبی تضمین میکند این است که تجارت با دولت همسو باشد و سرنوشت 1.4 میلیارد نفر
را تعیین کند، شهروندانی که وظیفه شناسانه به دولت خود خدمت کنند.
۳ معضل بزرگ چین
آقای شی با مشکلات واقعی دست و پنجه نرم می کند - در واقع ، بسیاری از آنها در غرب شباهت هایی با هم دارند.
یکی نابرابری است. شعار "رفاه مشترک" خود نشان می دهد چگونه چین کمونیستی به اندازه برخی کشورهای سرمایه
داری نابرابر است.
20 درصد بالای خانوارهای چین بیش از 45 درصد درآمد قابل تصرف این کشور را به خانه می برند. 1 ٪ برتر بیش از ۳0 ٪
ثروت خانوارها را در اختیار دارند.
نگرانی دیگر نفوذ غول های فناوری است که متهم به رقابت ناعادلانه ، فساد در جامعه و دسترسی بدون محدودیت به
داده های شخصی هستند )اگرچه فقط خود دولت دارای این امتیاز است(.
مورد سوم آسیب پذیری استراتژیک است ، به ویژه تهدیدهایی که دشمنان مانع دسترسی به کالاها و فناوری های حیاتی
میشوند.
خودزنی کمونیستی؛ کمپین شی اقتصاد چین را زمین میزند؟
کمپین آقای شی تهدیدی برای اقتصاد چین است. درد ناشی از از بین بردن بدهی شرکت هایی مانند Evergrande می
تواند به طور غیرقابل پیش بینی گسترش یابد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
توسعه دهندگان املاک 2.8 تریلیون دلار وام دریافت کرده اند. توسعه املاک و صنایع مورد تأمین آن حدود 30 درصد از تولید
ناخالص داخلی چین را تشکیل می دهند. خانوارها پس انداز خود را در املاک و مستغلات ذخیره کرده اند تا آنجا که سایر
دارایی ها بازده ضعیفی دارند. هزینه…
ناخالص داخلی چین را تشکیل می دهند. خانوارها پس انداز خود را در املاک و مستغلات ذخیره کرده اند تا آنجا که سایر
دارایی ها بازده ضعیفی دارند. هزینه…
واشینگتنپست به اسنادی دست یافته است که فراتر از نمونههای قبلی افشاگری درباره فرارهای مالیاتی است. انبوه دیتا درباره ثروتهای پنهان شده در بهشتهای مالیاتی که از دسترس مقامات مالیاتی کشورها به دور هستند، در این افشاگری، بینظیر است!
اسناد موسوم به Pandora Papers را که گردآوری آن، حاصل کار کنسرسیوم بین‌المللی روزنامهنگاران است، واشینگتنپست ابتدا و سپس به سرعت پایگاههای خبری و رسانههای مختلف پوشش دادند و همچنان در حال گزارش از ابعاد مختلف آن هستند. فعّالیتهای اقتصادی و تجاری معطوف به فرار مالیاتی دهها سیاستمدار در این اسناد منعکس شده است. اگر نام شاه اردن و مقامات آذربایجان و سلبریتیها و سیاستمداران پاکستانی و چهرههای شناخته شده بریتانیایی جلب نظر کرده، باید در نظر داشت که یکی از جذّابترین موارد، مورد خاصّ معشوقه ولادیمیر پوتین و یکی از سنگینترین رقمها، مبالغ هنگفت متعلّق به خانواده رئیس‌جمهور کنیا است. جالب آنکه رئیس‌جمهور کنیا، قهرمان مبارزه با فساد در کشورش بوده است!
✅ @karkhone
اسناد موسوم به Pandora Papers را که گردآوری آن، حاصل کار کنسرسیوم بین‌المللی روزنامهنگاران است، واشینگتنپست ابتدا و سپس به سرعت پایگاههای خبری و رسانههای مختلف پوشش دادند و همچنان در حال گزارش از ابعاد مختلف آن هستند. فعّالیتهای اقتصادی و تجاری معطوف به فرار مالیاتی دهها سیاستمدار در این اسناد منعکس شده است. اگر نام شاه اردن و مقامات آذربایجان و سلبریتیها و سیاستمداران پاکستانی و چهرههای شناخته شده بریتانیایی جلب نظر کرده، باید در نظر داشت که یکی از جذّابترین موارد، مورد خاصّ معشوقه ولادیمیر پوتین و یکی از سنگینترین رقمها، مبالغ هنگفت متعلّق به خانواده رئیس‌جمهور کنیا است. جالب آنکه رئیس‌جمهور کنیا، قهرمان مبارزه با فساد در کشورش بوده است!
✅ @karkhone