لذت هستی نمودی نیست را / عاشق خود کرده بودی نیست را
لذت انعام خود را وامگیر / نقل و باده و جام خود را وا مگیر
منگر اندر ما مکن در ما نظر / اندر اکرام و سخای خود نگر
ما نبودیم و تقاضامان نبود / لطف تو ناگفتهٔ ما می‌شنود
این سخن پایان ندارد لیک ما / باز گوییم آن تمام قصه را
- جلال‌الدین محمد بلخی
✅ @karkhone
لذت انعام خود را وامگیر / نقل و باده و جام خود را وا مگیر
منگر اندر ما مکن در ما نظر / اندر اکرام و سخای خود نگر
ما نبودیم و تقاضامان نبود / لطف تو ناگفتهٔ ما می‌شنود
این سخن پایان ندارد لیک ما / باز گوییم آن تمام قصه را
- جلال‌الدین محمد بلخی
✅ @karkhone
👍8👎3
20140824163336-9483-310.pdf
1.1 MB
این تحقیق ۷۰ صفحه‌ای را بخونید. درباره شرکت‌های سهامی است که در ایران قبل و حین مشروطه متولد شده بودند. تحقیق بسیار بسیار جالبیه. جزییات فک‌اندازی داره! تصور کنید بیش از ۱۰۰ سال پیش، شرکت‌هایی که سهام‌شان را پذیره‌نویسی عمومی کردند و با استقبال مواجه شدند، راه شوسه کشیدند، صرافی ساختند، اتاق تسویه بین صرافی‌ها برای حواله‌ها ساختند، خط تولید نساجی راه انداختند، کشتیرانی راه انداختند. برای ورقه‌های سهم‌شان سود تقسیم کردند (۶ ماهه و ۱ ساله). مجامع سالیانه برگزار کردند. صورت‌های مالی در روزنامه‌ها منتشر کردند و ... در یک جا هم متمرکز نبودند. از بوشهر و شیراز تا اصفهان و تبریز و مشهد گسترده بودند.
✅ @karkhone
✅ @karkhone
👍8
لطفا زمین ما را هم بخرید!
| رضا نیازمند
در سازمان گسترش یک روز منشی گفت خانم دیبا با پسرش می‌خواهد شما را ببیند. منشی من همه آدم‌های دنیا را می‌شناخت. گفتم خانم دیبا کیست؟ گفت از اقوام ملکه است، تصور میکنم دختر خاله او است. خانمی بسیار شیک مثل اینکه هم اکنون از خیابان شانزه‌لیزه آمده باشد با پسرش وارد شد. پس از تعارفات گفت شما در تبریز، زمین‌های زیادی می‌خرید من هم یک زمین چندهزارمتری دارم آن را هم بخرید. گفتم زمین شما کجاست؟ گفت پنج یا ده کیلومتر از محل ماشین‌سازی به طرف غرب. گفتم متری چند؟ گفت ۲۰۰ تومان! گفتم اولاً من در آنجا که شما زمین دارید زمین نمی‌خرم. ثانیاً زمین‌هایی که من خریده‌ام به شهر خیلی نزدیکتر است و آنها را متری ۳۲ و ۳۳ ریال خریده‌ام. به همین دلیل متاسفانه زمین شما به درد من نمی‌خورد. خانم اصرار زیاد کرد و من هم سر حرف خود ایستادم. در این موقع آقا پسر به حرف آمد که من آرشیتکت از مدرسه بوزار پاریس هستم و تازه آمده‌ام. رفتم تبریز و دیدم نقشه شهرسازی شما غلط است و این شیب و آن عیب را دارد. گفتم عزیز فرمانفرما، مهندس مشاور ما است و در لیست سازمان برنامه هم مشاور رتبه یک است و از همان مدرسه بوزار با مانسيون قبول شده و چندین سال هم تجربه دارد و خیلی هم مشهور است. ما طبق نقشه او عمل میکنیم. امیدوارم شما هم روزی جزو مهندسین مشاور سازمان برنامه قبول شوید و کارهای محوله را طبق سلیقه خودتان انجام دهید. خانم و آقا دست از پا دراز رفتند.
فردای آن روز هویدا[نخست وزیر] تلفن کرد که خواهش میکنم زمین این خانم را بخر. گفتم هم به درد من نمی‌خورد و هم زمین‌های مشابه را متری ۳۲ ریال خریده‌ام. خانم می‌خواهد متری ۲۰۰ تومان بفروشد. هویدا گفت من به مجیدی[رئیس سازمان برنامه و بودجه] دستور می‌دهم پولش را بدهد. گفتم به مجیدی دستور بفرمایید زمین را سازمان برنامه بخرد و اگر خواست به سازمان گسترش هبه کند. موضوع یک ماه مسکوت بود که کاغذی از معینیان[رئیس دفتر شاه] آمد که اعلی‌حضرت فرموده‌اند گزارشی رسیده که محل کارخانه ماشین‌سازی نامناسب انتخاب شده و دود کارخانه به شهر می‌رود و مردم ناراضی شده‌اند. فهمیدم کار، کار همان خانم است. روز و شب من تلخ شد. یادم نبود که ما هنگام انتخاب محل کارخانه به موضوع باد و دود توجه کرده‌ایم یا نه. تمام پرونده‌ها را زیر و رو کردم تا بالاخره مکاتبات با سازمان هواشناسی را پیدا کردم که در جواب ما وضع باد را در تبریز نوشته بود. خلاصه نوشته بود که ۷۰درصد از مواقع باد از شهر به طرف کارخانه می‌آمد و ۳۰درصد مواقع از طرف کارخانه به طرف شهر می‌رفت. گویی دنیا را به من داده‌اند. فوری فتوکپی آن نامه را تهیه و برای معینیان فرستادم و نوشتم افراد مغرضی که این گزارش را داده‌اند، توجه نکرده‌اند که اولاً بیشتر اوقات باد از شهر به طرف کارخانه می‌آید. ثانياً ماشین‌سازی تبریز اصلاً دود ندارد چون کوره و دودکش ندارد که دودش به شهر برود یا نرود. اما آقا پسر، چند ماہ بعد برخلاف تمام ضوابط سازمان برنامه جزو مشاورین درجه یک شد و چندین طرح پول‌آور به ایشان محول شد که یکی ساخت موزهء هنرهای مدرن در حاشیه پارک فرح بود که ایشان از گالری ماگ در جنوب فرانسه کپی کردند!
✅ @karkhone
| رضا نیازمند
در سازمان گسترش یک روز منشی گفت خانم دیبا با پسرش می‌خواهد شما را ببیند. منشی من همه آدم‌های دنیا را می‌شناخت. گفتم خانم دیبا کیست؟ گفت از اقوام ملکه است، تصور میکنم دختر خاله او است. خانمی بسیار شیک مثل اینکه هم اکنون از خیابان شانزه‌لیزه آمده باشد با پسرش وارد شد. پس از تعارفات گفت شما در تبریز، زمین‌های زیادی می‌خرید من هم یک زمین چندهزارمتری دارم آن را هم بخرید. گفتم زمین شما کجاست؟ گفت پنج یا ده کیلومتر از محل ماشین‌سازی به طرف غرب. گفتم متری چند؟ گفت ۲۰۰ تومان! گفتم اولاً من در آنجا که شما زمین دارید زمین نمی‌خرم. ثانیاً زمین‌هایی که من خریده‌ام به شهر خیلی نزدیکتر است و آنها را متری ۳۲ و ۳۳ ریال خریده‌ام. به همین دلیل متاسفانه زمین شما به درد من نمی‌خورد. خانم اصرار زیاد کرد و من هم سر حرف خود ایستادم. در این موقع آقا پسر به حرف آمد که من آرشیتکت از مدرسه بوزار پاریس هستم و تازه آمده‌ام. رفتم تبریز و دیدم نقشه شهرسازی شما غلط است و این شیب و آن عیب را دارد. گفتم عزیز فرمانفرما، مهندس مشاور ما است و در لیست سازمان برنامه هم مشاور رتبه یک است و از همان مدرسه بوزار با مانسيون قبول شده و چندین سال هم تجربه دارد و خیلی هم مشهور است. ما طبق نقشه او عمل میکنیم. امیدوارم شما هم روزی جزو مهندسین مشاور سازمان برنامه قبول شوید و کارهای محوله را طبق سلیقه خودتان انجام دهید. خانم و آقا دست از پا دراز رفتند.
فردای آن روز هویدا[نخست وزیر] تلفن کرد که خواهش میکنم زمین این خانم را بخر. گفتم هم به درد من نمی‌خورد و هم زمین‌های مشابه را متری ۳۲ ریال خریده‌ام. خانم می‌خواهد متری ۲۰۰ تومان بفروشد. هویدا گفت من به مجیدی[رئیس سازمان برنامه و بودجه] دستور می‌دهم پولش را بدهد. گفتم به مجیدی دستور بفرمایید زمین را سازمان برنامه بخرد و اگر خواست به سازمان گسترش هبه کند. موضوع یک ماه مسکوت بود که کاغذی از معینیان[رئیس دفتر شاه] آمد که اعلی‌حضرت فرموده‌اند گزارشی رسیده که محل کارخانه ماشین‌سازی نامناسب انتخاب شده و دود کارخانه به شهر می‌رود و مردم ناراضی شده‌اند. فهمیدم کار، کار همان خانم است. روز و شب من تلخ شد. یادم نبود که ما هنگام انتخاب محل کارخانه به موضوع باد و دود توجه کرده‌ایم یا نه. تمام پرونده‌ها را زیر و رو کردم تا بالاخره مکاتبات با سازمان هواشناسی را پیدا کردم که در جواب ما وضع باد را در تبریز نوشته بود. خلاصه نوشته بود که ۷۰درصد از مواقع باد از شهر به طرف کارخانه می‌آمد و ۳۰درصد مواقع از طرف کارخانه به طرف شهر می‌رفت. گویی دنیا را به من داده‌اند. فوری فتوکپی آن نامه را تهیه و برای معینیان فرستادم و نوشتم افراد مغرضی که این گزارش را داده‌اند، توجه نکرده‌اند که اولاً بیشتر اوقات باد از شهر به طرف کارخانه می‌آید. ثانياً ماشین‌سازی تبریز اصلاً دود ندارد چون کوره و دودکش ندارد که دودش به شهر برود یا نرود. اما آقا پسر، چند ماہ بعد برخلاف تمام ضوابط سازمان برنامه جزو مشاورین درجه یک شد و چندین طرح پول‌آور به ایشان محول شد که یکی ساخت موزهء هنرهای مدرن در حاشیه پارک فرح بود که ایشان از گالری ماگ در جنوب فرانسه کپی کردند!
✅ @karkhone
👍19👎2
عرضی پس از مدت ها
چندان عادت بر این ندارم که یک روز رو بگم روز خوبیه و دیگری بده ولی دیروز، دقیقا دیروز یا بهتر بگم دیشب خبری شنیدم که واقعا کدر شد احوالاتم. از بدی هم صنفی های ما و شما مخاطبین علاوه بر سکته ناقص زدن بعد از نوسان دلار و ایجاد رگولاتور جدید و فیلتر و تعرفه و قص علی هذا که دیگه خونمون به میزان ادرنالینش عادت کرده یکی هم اخبار این چنینی است.
این حداقل برای من نخستین بار نیست که میشنوم برندی بعد از فوت پدر و امدن پسر دیگر برند نشد یا وقتی فلانی رفت دیگه اون مجموعه سابق نشد ولی این یکی خب به دلایل مگویی برای من و قطع به یقین صنعت مورد نظر محل بسی تامل هست که چرا دیگر بعد از فوت ان عزیز سفر کرده به علت کرونا که میگفت: «هنر من اینه که یک سری هنرمند رو دورهم جمع کردم.» اون شرایط سابق رو نداره!
ما هم بی اطلاع بودیم تا دیشب که فهمیدیم حال و روز خوبی نداره و چه بسا دیگه اصلا به عرصه تولید هم نرسه و این عریضه رو از این باب نوشتیم که به مانند سابق گزندی بدهیم دوستانی رو که بیشتر از مردم عادی سرشون درد میکنه و اصطلاحا بوی قرمه سبزی میده که ایها الناس چنانچه کمی دیر بجنبید این نیز از کفمان برود.
البته ما قبلا اینا رو ذیل متون که میاوردیم دو نفری یک قری به کمرشون میدادن ولی نمیدونم نفوذ کلام ما کم شده یا دوستان پایین تنشون عصب نداره دیگه خیلی فرقی نداره به کی و چطور بگی. اصلا نمیخوام اشاره ای داشته باشم به برند مورد نظر چون قطع به یقین حتی صنعتش رو هم بگم میشناسید چه برسه به اسم ....... عزیز، رحمه الله علیه و ترجیحم بر این هست، یعنی مبنا رو بر این میگذارم که اسمش رو نگم که اگر واقعا مشتاق بودید پرس و جو کنید هم به اون برسید هم شاید در این راه دست چارتا دیگه رو بگیرید. چه بسا ذیل این پست صحبتی دربگیره از برندهایی که این روزا حال و روز خوبی ندارند ماهم از قبل دوستان دوتا چیز یاد بگیریم.
همین و بس. فعلا!
مورد دوم رو هم نمیدونم چرا دارم مینویسم ولی خب در تعامل با یکی از دوستان خودمون مورد عتاب قرار گرفتیم که چرا دیگر بیشتر اکوسیستمی نمینویسیم و منتشر نمیکنیم که خب باید گفت : "هر کسی کو دور ماند از اصل خویش / باز جوید روزگار وصل خویش" به یقین اینطور نیست و ما همچنان دیتاهای اکوسیستمیمون ناب تر از سایر حوزه هاست و حتی جلوتر از بقیه رفقای رسانه ای. محل بحث شاید بیشتر این باشه که بستر خوبی فعلا، تاکید میکنم فعلا برای نشر نداریم و خب اونقدر هم نیازی نمیبینیم که به مانند سایرین دیتا رو شهید کنیم و تقلای بیهوده برای دیده شدن بکنیم. همین که هست مارو بس است و زیاد هم هست. به امید خدا به زودی زود شگفتانه زدتون میکنیم.
اینم فعلا همین و بس.
منکه ملول گشتمی از نفس فرشتگان / قیل و مقال عالمی میکشم از برای تو
| م. زائری
✅ @karkhone
چندان عادت بر این ندارم که یک روز رو بگم روز خوبیه و دیگری بده ولی دیروز، دقیقا دیروز یا بهتر بگم دیشب خبری شنیدم که واقعا کدر شد احوالاتم. از بدی هم صنفی های ما و شما مخاطبین علاوه بر سکته ناقص زدن بعد از نوسان دلار و ایجاد رگولاتور جدید و فیلتر و تعرفه و قص علی هذا که دیگه خونمون به میزان ادرنالینش عادت کرده یکی هم اخبار این چنینی است.
این حداقل برای من نخستین بار نیست که میشنوم برندی بعد از فوت پدر و امدن پسر دیگر برند نشد یا وقتی فلانی رفت دیگه اون مجموعه سابق نشد ولی این یکی خب به دلایل مگویی برای من و قطع به یقین صنعت مورد نظر محل بسی تامل هست که چرا دیگر بعد از فوت ان عزیز سفر کرده به علت کرونا که میگفت: «هنر من اینه که یک سری هنرمند رو دورهم جمع کردم.» اون شرایط سابق رو نداره!
ما هم بی اطلاع بودیم تا دیشب که فهمیدیم حال و روز خوبی نداره و چه بسا دیگه اصلا به عرصه تولید هم نرسه و این عریضه رو از این باب نوشتیم که به مانند سابق گزندی بدهیم دوستانی رو که بیشتر از مردم عادی سرشون درد میکنه و اصطلاحا بوی قرمه سبزی میده که ایها الناس چنانچه کمی دیر بجنبید این نیز از کفمان برود.
البته ما قبلا اینا رو ذیل متون که میاوردیم دو نفری یک قری به کمرشون میدادن ولی نمیدونم نفوذ کلام ما کم شده یا دوستان پایین تنشون عصب نداره دیگه خیلی فرقی نداره به کی و چطور بگی. اصلا نمیخوام اشاره ای داشته باشم به برند مورد نظر چون قطع به یقین حتی صنعتش رو هم بگم میشناسید چه برسه به اسم ....... عزیز، رحمه الله علیه و ترجیحم بر این هست، یعنی مبنا رو بر این میگذارم که اسمش رو نگم که اگر واقعا مشتاق بودید پرس و جو کنید هم به اون برسید هم شاید در این راه دست چارتا دیگه رو بگیرید. چه بسا ذیل این پست صحبتی دربگیره از برندهایی که این روزا حال و روز خوبی ندارند ماهم از قبل دوستان دوتا چیز یاد بگیریم.
همین و بس. فعلا!
مورد دوم رو هم نمیدونم چرا دارم مینویسم ولی خب در تعامل با یکی از دوستان خودمون مورد عتاب قرار گرفتیم که چرا دیگر بیشتر اکوسیستمی نمینویسیم و منتشر نمیکنیم که خب باید گفت : "هر کسی کو دور ماند از اصل خویش / باز جوید روزگار وصل خویش" به یقین اینطور نیست و ما همچنان دیتاهای اکوسیستمیمون ناب تر از سایر حوزه هاست و حتی جلوتر از بقیه رفقای رسانه ای. محل بحث شاید بیشتر این باشه که بستر خوبی فعلا، تاکید میکنم فعلا برای نشر نداریم و خب اونقدر هم نیازی نمیبینیم که به مانند سایرین دیتا رو شهید کنیم و تقلای بیهوده برای دیده شدن بکنیم. همین که هست مارو بس است و زیاد هم هست. به امید خدا به زودی زود شگفتانه زدتون میکنیم.
اینم فعلا همین و بس.
منکه ملول گشتمی از نفس فرشتگان / قیل و مقال عالمی میکشم از برای تو
| م. زائری
✅ @karkhone
👍6
تولید پشت دیوار؛ سرنوشت خودرو «ترابانت» آلمان شرقی!
| احمد فرهادی
امروزه از دیوار برلین که نماد جنگ سرد بود به پرده آهنین نیز شهرت داشت؛ تنها بخش‌هایی به عنوان یادمان دیوار باقی مانده است؛ اما تفکری که در پشت این دیوار پدید آمد؛ همچنان در گوشه و کنار جهان قابل مشاهده است.
این دیوار؛ شهر برلین را به دو نوع تفکر اقتصادی تقسیم می‌کرد, تفکر اقتصاد بازار آزاد در بخش غربی و تفکر اقتصاد دستوری در بخش شرقی؛ در این بخش به جای آنکه مانند اقتصاد آزاد، عرضه و تقاضا وضعیت بازار را تعیین کند؛ دولتمردان مشخص می‌کردند که چه کالایی و به چه مقدار تولید شود؟
والتر اولبریخت، رهبر وقت آلمان شرقی؛ این کشور را گل سرسبد بلوک شرق و نمونه موفق “کمونیسم ممکن” می‌دانست.
در آلمان شرقی برخلاف بقیه بلوک شرق از صف‌های طولانی مواد غذایی خبری نبود. شهرها هرچند بی‌روح، اما تمیز بودند و انواع کالاها با قیمت‌های نسبتا مناسب در مغازه‌ها یافت می‌شد. اما در پشت این ظاهر زیبا و فریبنده؛ ویرانه‌هایی از واقعیت قرار داشت! استقراض آلمان شرقی را تا خرخره در بدهی فرو برده بود. مواد خام صنعتی کمیاب شده بود و کیفیت تولیدات داخلی مدام پایین می‌آمد.
ارتباط تجاری این کشور با جهان پیرامون خود به حداقل ممکن رسید. درهای آلمان شرقی به روی کالاهای غربی بسته شده بود و قدرت خرید مردم روز به روز تقلیل می‌یافت. اما در کنار تمام این مسائل تاکید بر «تولید پشت دیوار» رواج داشت؛ یکی از بارزترین نمونه آن تولید خودرویی بود به نام «ترابانت».
تولید خودروی ترابانت از سال ۱۹۵۷ آغاز و تا سال ۱۹۹۰ ادامه داشت. خودرویی کوچک که از پیشرانه ۲ سیلندر دو زمانه بهره می‌برد. در طول 34 سال بیش از سه میلیون ترابانت تولید شد! به نوعی که این خودرو را به متداول‌ترین خودروی آلمان شرقی تبدیل نمود. ترابانت چند ویژگی داشت:
موتور این خودرو به علت دو زمانه بودن، بشدت آلاینده بود؛ به طوری که در پایان جنگ سرد سال ۱۹۸۹ در تظاهرات گسترده صفی طولانی از ترابانت‌های دودزا پای دیوار برلین جمع شدند تا به غرب بروند و بوی دود آنها کل منطقه را آلوده کرده بود!
به علت گرانی فلز؛ بدنه این خودروها از موادی ساخته می‌شد به نام «دوروپلاست»؛ مخلوطی از آشغال پنبه و صمغ رازیانه؛ این ماده‌ای اگر چه ضد زنگ بود اما مشکل مهم آن عدم تجزیه در طبیعت و انتشار گاز سمی در صورت سوختن بود!
هر چند که چه قرار بود «ترابانت» یک خودروی ارزان قیمت باشد اما قیمت آن افزایش می‌یافت به طوری که مردم برای خرید آن ممکن بود چندین سال در لیست انتظار منتظر بمانند!
صنعتگری یکی از ویژگی‌های خاص مردمان آلمان است؛ این ویژگی در بخش غربی به گونه‌ای تبلور یافت که امروزه تولیداتش زبانزد خاص و عام است؛ اما از تولیدات صنعتی در بخش شرقی بجز خاطرات نوستالژیک چیزی باقی نمانده است! الگوی «تولید در پشت دیوار»! چه آن دیوار عینی باشد یا ذهنی؛ پس از مدتی ناکامی؛ هدر رفتن فرصت‌ها و سرمایه‌ها؛ به خاطرات خواهد پیوست! بهتر آنکه «سیاست تولید پشت دیوار»؛ همان جا؛ یعنی پشت دیوار بماند!
✅ @karkhone
| احمد فرهادی
امروزه از دیوار برلین که نماد جنگ سرد بود به پرده آهنین نیز شهرت داشت؛ تنها بخش‌هایی به عنوان یادمان دیوار باقی مانده است؛ اما تفکری که در پشت این دیوار پدید آمد؛ همچنان در گوشه و کنار جهان قابل مشاهده است.
این دیوار؛ شهر برلین را به دو نوع تفکر اقتصادی تقسیم می‌کرد, تفکر اقتصاد بازار آزاد در بخش غربی و تفکر اقتصاد دستوری در بخش شرقی؛ در این بخش به جای آنکه مانند اقتصاد آزاد، عرضه و تقاضا وضعیت بازار را تعیین کند؛ دولتمردان مشخص می‌کردند که چه کالایی و به چه مقدار تولید شود؟
والتر اولبریخت، رهبر وقت آلمان شرقی؛ این کشور را گل سرسبد بلوک شرق و نمونه موفق “کمونیسم ممکن” می‌دانست.
در آلمان شرقی برخلاف بقیه بلوک شرق از صف‌های طولانی مواد غذایی خبری نبود. شهرها هرچند بی‌روح، اما تمیز بودند و انواع کالاها با قیمت‌های نسبتا مناسب در مغازه‌ها یافت می‌شد. اما در پشت این ظاهر زیبا و فریبنده؛ ویرانه‌هایی از واقعیت قرار داشت! استقراض آلمان شرقی را تا خرخره در بدهی فرو برده بود. مواد خام صنعتی کمیاب شده بود و کیفیت تولیدات داخلی مدام پایین می‌آمد.
ارتباط تجاری این کشور با جهان پیرامون خود به حداقل ممکن رسید. درهای آلمان شرقی به روی کالاهای غربی بسته شده بود و قدرت خرید مردم روز به روز تقلیل می‌یافت. اما در کنار تمام این مسائل تاکید بر «تولید پشت دیوار» رواج داشت؛ یکی از بارزترین نمونه آن تولید خودرویی بود به نام «ترابانت».
تولید خودروی ترابانت از سال ۱۹۵۷ آغاز و تا سال ۱۹۹۰ ادامه داشت. خودرویی کوچک که از پیشرانه ۲ سیلندر دو زمانه بهره می‌برد. در طول 34 سال بیش از سه میلیون ترابانت تولید شد! به نوعی که این خودرو را به متداول‌ترین خودروی آلمان شرقی تبدیل نمود. ترابانت چند ویژگی داشت:
موتور این خودرو به علت دو زمانه بودن، بشدت آلاینده بود؛ به طوری که در پایان جنگ سرد سال ۱۹۸۹ در تظاهرات گسترده صفی طولانی از ترابانت‌های دودزا پای دیوار برلین جمع شدند تا به غرب بروند و بوی دود آنها کل منطقه را آلوده کرده بود!
به علت گرانی فلز؛ بدنه این خودروها از موادی ساخته می‌شد به نام «دوروپلاست»؛ مخلوطی از آشغال پنبه و صمغ رازیانه؛ این ماده‌ای اگر چه ضد زنگ بود اما مشکل مهم آن عدم تجزیه در طبیعت و انتشار گاز سمی در صورت سوختن بود!
هر چند که چه قرار بود «ترابانت» یک خودروی ارزان قیمت باشد اما قیمت آن افزایش می‌یافت به طوری که مردم برای خرید آن ممکن بود چندین سال در لیست انتظار منتظر بمانند!
صنعتگری یکی از ویژگی‌های خاص مردمان آلمان است؛ این ویژگی در بخش غربی به گونه‌ای تبلور یافت که امروزه تولیداتش زبانزد خاص و عام است؛ اما از تولیدات صنعتی در بخش شرقی بجز خاطرات نوستالژیک چیزی باقی نمانده است! الگوی «تولید در پشت دیوار»! چه آن دیوار عینی باشد یا ذهنی؛ پس از مدتی ناکامی؛ هدر رفتن فرصت‌ها و سرمایه‌ها؛ به خاطرات خواهد پیوست! بهتر آنکه «سیاست تولید پشت دیوار»؛ همان جا؛ یعنی پشت دیوار بماند!
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
👍4
| هوشنگ ابتهاج
آیا در شوروی هیچ ایراد و اشکالی نبود که در نهایت منجر به فروپاشی شد؟چرا! مثلاً مارکس گفته بود سوسیالیسم فقط با انقلاب جهانی رخ می‌دهد. لنین گفت ما در روسیه انقلاب کردیم و سوسیالیسم برپا شد! خوب! نمی‌دانم این اشتباه بود یا درست بود ولی شاید از همین جا بود که با محاصرۀ شوروی این کشور پاشید. اگر انقلاب جهانی شده بود شاید شوروی هم محاصره نمی‌شد...سقوط را بر شوروی تحمیل کردند. نظام سرمایه‌داری با تحمیل دو چیز اتحاد شوروی را از هم فرو ریخت: اول، مسابقۀ تسلیحاتی و دوم، محاصره اقتصادی. مسابقۀ تسلیحاتی تمام انرژی جامعه را مکید و محاصره شوروی آن را ورشکسته کرد. اما به یاد داشته باشید که کمونیست‌ها یک کشور دهقانی را تحویل گرفتند و یک کشور صنعتی ساختند که در بسیاری موارد از آمریکا جلوتر یا حداقل برابر بود[!]
✅ @karkhone
آیا در شوروی هیچ ایراد و اشکالی نبود که در نهایت منجر به فروپاشی شد؟چرا! مثلاً مارکس گفته بود سوسیالیسم فقط با انقلاب جهانی رخ می‌دهد. لنین گفت ما در روسیه انقلاب کردیم و سوسیالیسم برپا شد! خوب! نمی‌دانم این اشتباه بود یا درست بود ولی شاید از همین جا بود که با محاصرۀ شوروی این کشور پاشید. اگر انقلاب جهانی شده بود شاید شوروی هم محاصره نمی‌شد...سقوط را بر شوروی تحمیل کردند. نظام سرمایه‌داری با تحمیل دو چیز اتحاد شوروی را از هم فرو ریخت: اول، مسابقۀ تسلیحاتی و دوم، محاصره اقتصادی. مسابقۀ تسلیحاتی تمام انرژی جامعه را مکید و محاصره شوروی آن را ورشکسته کرد. اما به یاد داشته باشید که کمونیست‌ها یک کشور دهقانی را تحویل گرفتند و یک کشور صنعتی ساختند که در بسیاری موارد از آمریکا جلوتر یا حداقل برابر بود[!]
✅ @karkhone
👎18👍5
آیا فقرا فقیرتر شده‌اند؟
| استیون هورویتز
یکی از افسانه‌های اقتصادی معاصر این است که ثروتمندان در حال ثروتمندترشدن هستند و فقرا در حال فقیرتر شدن. مانند هر افسانه‌ای، قدری حقیقت در این گفته وجود دارد. به‌عنوان مثال، اگر به داده‌ها نگاه کنیم، امروزه دو دهک اول سهم بیشتری از درآمد ملی را نسبت به گذشته کسب می‌کنند و از آن طرف دو دهک آخر نسبت به قبل سهمی کمتری از درآمد ملی دارند.
دو ایراد در این داده‌ها وجود دارد. اول از همه، داده‌ها هیچ اطلاعاتی در مورد شرایط مطلق فقر نمی‌دهند: فقط به خاطر اینکه یکی سهم کمتری از درآمد را داراست به این معنی نیست که به‌صورت مطلق فقیر است. بنابراین، برای مثال، می‌تواند اینطور باشد که اگرچه آمریکایی‌های فقیر سهم کمتری از تولید ملی را دارا هستند ولی درآمد مطلقشان بیش از قبل است. اگر از شما پرسیده شود که، شما بین برداشتن یک‌ششم از یک پیتزا یا یک‌نهم از یک پیتزای دیگر کدام را انتخاب می‌کنید، جواب شما ممکن است وابسته به بزرگی پیتزا باشد و ممکن است برداشتن یک‌نهم از پیتزا بهتر باشد، اگر پیتزا بزرگتر از پیتزایی باشد که شما یک‌ششم از آن را برداشته‌اید.
درآمد واقعی آمریکایی‌های فقیر امروز بالاتر است اگرچه سهم آنها از درآمد کل در موقعیت‌هایی پایینتر است. اما همه این توضیحات به نکته اساسی‌تر اشاره نمی‌کند. مشکل بزرگتر این است که این داده‌ها، داده‌های فوری است که افراد ثروتمند در یک سال را با افراد ثروتمند در سال‌های قبل، و افراد فقیر را در یک سال با افراد فقیر در سال‌های قبل مقایسه می‌کند.
چیزی که در نظر گرفته نمی‌شود حرکت تک‌تک خانوارها در طول زمان است. اگر ما بتوانیم خانوارها را دنبال کنیم، ممکن است بتوانیم در مورد اینکه چه اتفاقی برای مردم فقیر در پنج یا ده یا پنجاه سال افتاده اطلاع پیدا کنیم. و در حقیقت، ما این اطلاعات را در اختیار داریم. دسته‌ای از اطلاعات نشان می‌دهد که بین ۱۹۷۹ و ۱۹۸۸ ،۸۶ درصد از خانوارهایی که در سال ۱۹۷۹ فقیر بوده‌اند، دیگر در سال ۱۹۸۸ فقیر نبودند. دسته دوم اطلاعات از دانشگاه میشیگان نشان می‌دهد ۹۵ درصد خانوارهایی که در سال ۱۹۷۵ فقیر محسوب می‌شدند در سال ۱۹۹۱ دیگر فقیر نبودند. یکی از مهمترین نکاتی که بایستی هنگامی که در مورد ثروتمندتر شدن ثروتمندان و فقیرتر شدن فقیران صحبت میکنیم، بدان توجه داشت، این ایده تحرک درآمد است. واقعیت این است که، برای اغلب آمریکایی‌ها، که از فقر شروع کرده‌اند، به آهستگی در طول زمان ثروتمندتر شده‌اند. و در حقیقت، اگر ما به داده‌های مقایسه‌ای سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۹۱ نگاه کنیم، چیزی که می‌یابیم این است که میانگین افزایش درآمد خانوارهای ثروتمند در طول این دوره در حدود ۴۰۰۰ دلار بوده است، اما میانگین افزایش برای خانوارهای فقیر، در همین دوره، ۲۸۰۰۰ دلار.
بنابراین واقعاً اتفاقی که بین سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۹۱ افتاده این است که ثروتمندان، ثروتمندتر شده ولی فقیران با سرعت بیشتری از آنها ثروتمند شده‌اند. بنابراین، هنگامی که ما در مورد ثروتمند و فقیر صحبت میکنیم، بایستی این تحرک درآمد را نیز در نظر بگیریم. بنابراین، چگونه، اغلب آمریکایی‌ها ثروتمندتر شده‌اند، در حالی‌که می‌دانیم هنوز تعداد قابل توجهی افراد فقیر وجود دارند؟ حقیقت این است که یکی از چیزهایی که در طول زمان اتفاق افتاده، تغییرات توزیع درآمد می‌باشد. مهاجران، و جوانان در سطوح پایین درآمدی وارد معادله می‌شوند. این افراد، فقرای جدید را تشکیل می‌دهند، در حالی‌که فقرای قبلی به آهستگی خود را بالا کشیده‌اند. بنابراین، اگرچه، با اولین نگاه به داده‌ها ممکن است به نظر برسد، افراد ثروتمند در حال ثروتمندتر شدن و افراد فقیر در حال فقیرتر شدن هستند، حقیقت قرن ۲۱ این است که همه ثروتمندتر شده‌اند، هم ثروتمند و هم فقیر. و این ایده که فقرا فقیرتر و ثروتمندان، ثروتمندتر شده‌اند، آمارسازی مصنوعی و اغلب افسانه است.
✅ @karkhone
| استیون هورویتز
یکی از افسانه‌های اقتصادی معاصر این است که ثروتمندان در حال ثروتمندترشدن هستند و فقرا در حال فقیرتر شدن. مانند هر افسانه‌ای، قدری حقیقت در این گفته وجود دارد. به‌عنوان مثال، اگر به داده‌ها نگاه کنیم، امروزه دو دهک اول سهم بیشتری از درآمد ملی را نسبت به گذشته کسب می‌کنند و از آن طرف دو دهک آخر نسبت به قبل سهمی کمتری از درآمد ملی دارند.
دو ایراد در این داده‌ها وجود دارد. اول از همه، داده‌ها هیچ اطلاعاتی در مورد شرایط مطلق فقر نمی‌دهند: فقط به خاطر اینکه یکی سهم کمتری از درآمد را داراست به این معنی نیست که به‌صورت مطلق فقیر است. بنابراین، برای مثال، می‌تواند اینطور باشد که اگرچه آمریکایی‌های فقیر سهم کمتری از تولید ملی را دارا هستند ولی درآمد مطلقشان بیش از قبل است. اگر از شما پرسیده شود که، شما بین برداشتن یک‌ششم از یک پیتزا یا یک‌نهم از یک پیتزای دیگر کدام را انتخاب می‌کنید، جواب شما ممکن است وابسته به بزرگی پیتزا باشد و ممکن است برداشتن یک‌نهم از پیتزا بهتر باشد، اگر پیتزا بزرگتر از پیتزایی باشد که شما یک‌ششم از آن را برداشته‌اید.
درآمد واقعی آمریکایی‌های فقیر امروز بالاتر است اگرچه سهم آنها از درآمد کل در موقعیت‌هایی پایینتر است. اما همه این توضیحات به نکته اساسی‌تر اشاره نمی‌کند. مشکل بزرگتر این است که این داده‌ها، داده‌های فوری است که افراد ثروتمند در یک سال را با افراد ثروتمند در سال‌های قبل، و افراد فقیر را در یک سال با افراد فقیر در سال‌های قبل مقایسه می‌کند.
چیزی که در نظر گرفته نمی‌شود حرکت تک‌تک خانوارها در طول زمان است. اگر ما بتوانیم خانوارها را دنبال کنیم، ممکن است بتوانیم در مورد اینکه چه اتفاقی برای مردم فقیر در پنج یا ده یا پنجاه سال افتاده اطلاع پیدا کنیم. و در حقیقت، ما این اطلاعات را در اختیار داریم. دسته‌ای از اطلاعات نشان می‌دهد که بین ۱۹۷۹ و ۱۹۸۸ ،۸۶ درصد از خانوارهایی که در سال ۱۹۷۹ فقیر بوده‌اند، دیگر در سال ۱۹۸۸ فقیر نبودند. دسته دوم اطلاعات از دانشگاه میشیگان نشان می‌دهد ۹۵ درصد خانوارهایی که در سال ۱۹۷۵ فقیر محسوب می‌شدند در سال ۱۹۹۱ دیگر فقیر نبودند. یکی از مهمترین نکاتی که بایستی هنگامی که در مورد ثروتمندتر شدن ثروتمندان و فقیرتر شدن فقیران صحبت میکنیم، بدان توجه داشت، این ایده تحرک درآمد است. واقعیت این است که، برای اغلب آمریکایی‌ها، که از فقر شروع کرده‌اند، به آهستگی در طول زمان ثروتمندتر شده‌اند. و در حقیقت، اگر ما به داده‌های مقایسه‌ای سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۹۱ نگاه کنیم، چیزی که می‌یابیم این است که میانگین افزایش درآمد خانوارهای ثروتمند در طول این دوره در حدود ۴۰۰۰ دلار بوده است، اما میانگین افزایش برای خانوارهای فقیر، در همین دوره، ۲۸۰۰۰ دلار.
بنابراین واقعاً اتفاقی که بین سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۹۱ افتاده این است که ثروتمندان، ثروتمندتر شده ولی فقیران با سرعت بیشتری از آنها ثروتمند شده‌اند. بنابراین، هنگامی که ما در مورد ثروتمند و فقیر صحبت میکنیم، بایستی این تحرک درآمد را نیز در نظر بگیریم. بنابراین، چگونه، اغلب آمریکایی‌ها ثروتمندتر شده‌اند، در حالی‌که می‌دانیم هنوز تعداد قابل توجهی افراد فقیر وجود دارند؟ حقیقت این است که یکی از چیزهایی که در طول زمان اتفاق افتاده، تغییرات توزیع درآمد می‌باشد. مهاجران، و جوانان در سطوح پایین درآمدی وارد معادله می‌شوند. این افراد، فقرای جدید را تشکیل می‌دهند، در حالی‌که فقرای قبلی به آهستگی خود را بالا کشیده‌اند. بنابراین، اگرچه، با اولین نگاه به داده‌ها ممکن است به نظر برسد، افراد ثروتمند در حال ثروتمندتر شدن و افراد فقیر در حال فقیرتر شدن هستند، حقیقت قرن ۲۱ این است که همه ثروتمندتر شده‌اند، هم ثروتمند و هم فقیر. و این ایده که فقرا فقیرتر و ثروتمندان، ثروتمندتر شده‌اند، آمارسازی مصنوعی و اغلب افسانه است.
✅ @karkhone
👍4
هوگو باس اولین کافه رستورانش رو در رم ایتالیا افتتاح کرد! چرا یه کمپانی فعال در زمینه مد باید این کار رو بکنه؟
سال پیش دنیل گریدر مدیرجدید (سابقا مدیر اجرایی تومی هیلفیگر) از استراتژی جدیدی رونمایی کرد که هدفش دو برابر شدن فروش هوگو باس بود. بنابراین رویکرد متفاوت پیش گرفت بنابراین به جای رفتن به سراغ لویس همیلتون قهرمان اتومبیلرانی به سراغ خابی در روزهای سیاه کرونایی رفت. اما چرا اینکارها رو کرد؟ چون گردید بر اساس نگاه پراگماتیک قوی که داره میدونه که هوگو باس تولید کننده مد و فشن نیست بلکه در اصل عرضه کننده یک نوع سبک زندگی ست.
در مورد دنیل گریدر باید گفت که ایشون یکی از مدیران طراز اول صنعت مد و فشن هست.
دنیل معتقده که اعتماد Trust ستون اصلی موفقیت در بیزینس هست. او توانست با جلب اعتماد توماس هیلفیگر صاحب برند تومی تولیدات این شرکت رو جهانی کند. در حال حاضر توماس هیلفیگر یکی از صمیمی ترین دوستان دنیل گریدر هست. جوری که علیرغم رقابت شدید دو برند بر سر بازار هر دوی این اشخاص گهگاهی آخر هفته ها رو همراه با خانوادهاشون در کنار هم سپری می‌کنند.
عکس: راست دنیل گریدر و چپ توماس هیلفیگر
✅ @karkhone
سال پیش دنیل گریدر مدیرجدید (سابقا مدیر اجرایی تومی هیلفیگر) از استراتژی جدیدی رونمایی کرد که هدفش دو برابر شدن فروش هوگو باس بود. بنابراین رویکرد متفاوت پیش گرفت بنابراین به جای رفتن به سراغ لویس همیلتون قهرمان اتومبیلرانی به سراغ خابی در روزهای سیاه کرونایی رفت. اما چرا اینکارها رو کرد؟ چون گردید بر اساس نگاه پراگماتیک قوی که داره میدونه که هوگو باس تولید کننده مد و فشن نیست بلکه در اصل عرضه کننده یک نوع سبک زندگی ست.
در مورد دنیل گریدر باید گفت که ایشون یکی از مدیران طراز اول صنعت مد و فشن هست.
دنیل معتقده که اعتماد Trust ستون اصلی موفقیت در بیزینس هست. او توانست با جلب اعتماد توماس هیلفیگر صاحب برند تومی تولیدات این شرکت رو جهانی کند. در حال حاضر توماس هیلفیگر یکی از صمیمی ترین دوستان دنیل گریدر هست. جوری که علیرغم رقابت شدید دو برند بر سر بازار هر دوی این اشخاص گهگاهی آخر هفته ها رو همراه با خانوادهاشون در کنار هم سپری می‌کنند.
عکس: راست دنیل گریدر و چپ توماس هیلفیگر
✅ @karkhone
👍3
ملّت قاچاقچی؛ چگونه تجارت غیرقانونی آمریکا را ساخت
| مارک تورنتون
هرگاه کتابی، که به قلم یک آیوی‌لیگر* چیره‌دست نوشته شده، برای نقد و بررسی به دستم می‌رسد، خود را برای تمام فریب‌ها و نابخردی‌هایی که باید تاب بیاورم، آماده میکنم. با این‌حال، کتاب «ملّت قاچاقچی» پیتر آندریاس غافلگیری بسیار خوشایندی بود. درواقع، من می‌توانم این کتاب را به هر کس، که علاقه‌مند به خواندن تاریخ واقعی آمریکا و آگاهی بهتر درباره‌ی مسائل مختلف از قانونی‌شدن ماریجوانا تا اصلاحات مهاجرتی است، توصیّه کنم.
نخستین نکته درباره‌ی کتاب که باید بدان اشاره داشت این است که قاچاق در آمریکا از عهد استعمار وجود داشته و تا آینده‌ی ممکن ادامه خواهد داشت. دوم اینکه، قاچاق در طول تاریخ ما نه نقش جانبی، که نقش بسیار برجسته‌ای داشته است. درواقع، اغلب نقشی محوری در رویدادها یا فقرات مهمّ تاریخ آمریکا داشته است. سوم، قاچاق پیامد ممنوعیّت‌ها و تعرفه‌های حمایتی است و تأثیر انباشته‌ی این سیاست‌ها نیروی محرّکه‌ای برای استقرار حکومت بزرگ و دولت پلیسی در آمریکا بوده است.
آندریاس روشن می‌سازد که سیاست‌هایی که انگیزه‌های قاچاق را به‌وجود می‌آورند، غیرمنطقی، بی‌اثرند و نتایج‌شان خلاف اهداف موردانتظار است. او همچنین تصریح می‌کند که آمریکایی‌ها توسّط سیاستمداران خودفروخته، بوروکرات‌های منفعت‌طلب، شوالیه‌های اخلاق‌گرا و مطبوعات مطیع، فریب خورده‌اند تا از ممنوعیّت‌های مختلف برای سرکوب فساد حمایت کنند. و نیز جالب است بدانیم که قاچاقچیان اغلب همچون قهرمان قلمداد می‌شدند -گرچه نه از سوی اکثریّت، بلکه از طرف مصرف‌کنندگانی که این قاچاقچیان به آنان خدمت می‌کردند. بسیاری از خانواده‌های ثروتمند و برجسته در تاریخ آمریکا، از جمله چند تن از پدران بنیانگذار ما، ابتدا از طریق سود حاصل از قاچاق ثروتمند شدند.
کتاب که شامل شانزده فصل است، و به پنج بخش تقسیم شده، به‌خوبی نگارش یافته و سرشار از اطّلاعات جالب و نکات مهمّ تاریخ آمریکا است. با این‌حال، من در اینجا بر روی سه فصلی که بیشترین تخصّص را در آنها دارم تمرکز میکنم. فصل نخست محاصره‌ی جنوب به‌دست اتّحادیّه‌ی جنگ داخلی را پوشش می‌دهد. آندریاس به‌وضوح اهمّیّت نادیده‌گرفته‌شده‌ی جنبه‌های «دریایی» جنگ و همچنین تجارت شمال-جنوب در طول جنگ، اشتباه محاسباتی بزرگ کنفدراسیون درباره‌ی کینگ‌کاتن و محاصره، و نبرد انتفاعی و عمدتاً غیرخشونت‌آمیز بین محاصره‌کنندگان و محاصره‌شکنان را توصیف می‌کند.
با این‌حال، اگرچه به‌نظر می‌رسد نویسنده از این نتیجه‌گیری مشوّش است، ولی، به‌اشتباه، هم‌نوا با بسیاری از مورّخان به این نتیجه می‌رسد که محاصره از طرف اتّحادیّه موفقیت‌آمیز بوده است. محاصره‌ها هزینه‌ها و قیمت‌های حمل‌ونقل را افزایش می‌دهند. و نیز میزان تجارت را کاهش می‌دهند. با این‌حال، قیمت‌های بالاتر، هم انگیزه‌ی سود هستند که کالاهای مهم را در گردش نگه می‌دارند، و هم انگیزه‌ای برای صرفه‌جویی‌اند. قیمت‌های بالاتر همچنین فرصت‌های رشوه را باز کرد، که سبب شد کالاها از مرز بین اتّحادیّه و کنفدراسیون در گردش باشند. بنابراین، هرگز نباید انتظار داشته باشیم که محاصره‌ها واقعاً موفّق باشند.
در مجموعه مقالاتی، که آندریاس به یکی از آنها اشاره می‌کند، من و همکارانم موفّقیّت آشکار محاصره از سوی اتّحادیّه را زیر سوال برده‌ایم. در عوض، دریافتیم که زنجیره‌ای طولانی از سیاست‌های نسجیده‌ی کنفدراسیون به اجرا درآمد که مانع محاصره‌گریزی شد. این امر در قانون تجارت کنفدراسیون سال ۱۸۶۴ به اوج خود رسید. این قانون، واردات فهرست بلندبالایی از کالاهای لوکس را ممنوع می‌کرد، کنترل‌هایی را بر واردات کالاهای دیگر را اعمال می‌کرد، و نیمی از بارجای کشتی‌های محاصره‌شکنان را جهت استفاده‌ی حکومت کنفدراسیون به خدمت می‌گرفت. جای شگفتی نیست که کارآفرینان در عرصه‌ی محاصره‌شکنی بی‌درنگ و به‌طور کامل از ادامه‌ی فعّالیّت‌ها دلسرد شدند. این قانون به‌ویژه برای خدمه، که فضای کوچکی برای واردات کالاهای لوکس در اختیار داشتند، دلسردکننده بود. سودی که آنها از فروش وسایل تجمّلاتی به‌دست آوردند بخش مهمّی از دستمزد آنها برای شکستن محاصره بود.
فصل ممنوعیّت الکل خاصّه خوب و سرگرم‌کننده است. در طول تاریخ، ما چندین تلاش احمقانه و گزندآور را برای کنترل الکل به هر طریقی در آمریکا انجام دادیم. قابل توجّه‌ترین این تلاش‌ها، هجدهمین متمّم قانون اساسی است، که مشروبات الکلی را ممنوع کرد، و به بزرگترین اشتباه اجتماعی از روزگار برده‌داری تبدیل شد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
| مارک تورنتون
هرگاه کتابی، که به قلم یک آیوی‌لیگر* چیره‌دست نوشته شده، برای نقد و بررسی به دستم می‌رسد، خود را برای تمام فریب‌ها و نابخردی‌هایی که باید تاب بیاورم، آماده میکنم. با این‌حال، کتاب «ملّت قاچاقچی» پیتر آندریاس غافلگیری بسیار خوشایندی بود. درواقع، من می‌توانم این کتاب را به هر کس، که علاقه‌مند به خواندن تاریخ واقعی آمریکا و آگاهی بهتر درباره‌ی مسائل مختلف از قانونی‌شدن ماریجوانا تا اصلاحات مهاجرتی است، توصیّه کنم.
نخستین نکته درباره‌ی کتاب که باید بدان اشاره داشت این است که قاچاق در آمریکا از عهد استعمار وجود داشته و تا آینده‌ی ممکن ادامه خواهد داشت. دوم اینکه، قاچاق در طول تاریخ ما نه نقش جانبی، که نقش بسیار برجسته‌ای داشته است. درواقع، اغلب نقشی محوری در رویدادها یا فقرات مهمّ تاریخ آمریکا داشته است. سوم، قاچاق پیامد ممنوعیّت‌ها و تعرفه‌های حمایتی است و تأثیر انباشته‌ی این سیاست‌ها نیروی محرّکه‌ای برای استقرار حکومت بزرگ و دولت پلیسی در آمریکا بوده است.
آندریاس روشن می‌سازد که سیاست‌هایی که انگیزه‌های قاچاق را به‌وجود می‌آورند، غیرمنطقی، بی‌اثرند و نتایج‌شان خلاف اهداف موردانتظار است. او همچنین تصریح می‌کند که آمریکایی‌ها توسّط سیاستمداران خودفروخته، بوروکرات‌های منفعت‌طلب، شوالیه‌های اخلاق‌گرا و مطبوعات مطیع، فریب خورده‌اند تا از ممنوعیّت‌های مختلف برای سرکوب فساد حمایت کنند. و نیز جالب است بدانیم که قاچاقچیان اغلب همچون قهرمان قلمداد می‌شدند -گرچه نه از سوی اکثریّت، بلکه از طرف مصرف‌کنندگانی که این قاچاقچیان به آنان خدمت می‌کردند. بسیاری از خانواده‌های ثروتمند و برجسته در تاریخ آمریکا، از جمله چند تن از پدران بنیانگذار ما، ابتدا از طریق سود حاصل از قاچاق ثروتمند شدند.
کتاب که شامل شانزده فصل است، و به پنج بخش تقسیم شده، به‌خوبی نگارش یافته و سرشار از اطّلاعات جالب و نکات مهمّ تاریخ آمریکا است. با این‌حال، من در اینجا بر روی سه فصلی که بیشترین تخصّص را در آنها دارم تمرکز میکنم. فصل نخست محاصره‌ی جنوب به‌دست اتّحادیّه‌ی جنگ داخلی را پوشش می‌دهد. آندریاس به‌وضوح اهمّیّت نادیده‌گرفته‌شده‌ی جنبه‌های «دریایی» جنگ و همچنین تجارت شمال-جنوب در طول جنگ، اشتباه محاسباتی بزرگ کنفدراسیون درباره‌ی کینگ‌کاتن و محاصره، و نبرد انتفاعی و عمدتاً غیرخشونت‌آمیز بین محاصره‌کنندگان و محاصره‌شکنان را توصیف می‌کند.
با این‌حال، اگرچه به‌نظر می‌رسد نویسنده از این نتیجه‌گیری مشوّش است، ولی، به‌اشتباه، هم‌نوا با بسیاری از مورّخان به این نتیجه می‌رسد که محاصره از طرف اتّحادیّه موفقیت‌آمیز بوده است. محاصره‌ها هزینه‌ها و قیمت‌های حمل‌ونقل را افزایش می‌دهند. و نیز میزان تجارت را کاهش می‌دهند. با این‌حال، قیمت‌های بالاتر، هم انگیزه‌ی سود هستند که کالاهای مهم را در گردش نگه می‌دارند، و هم انگیزه‌ای برای صرفه‌جویی‌اند. قیمت‌های بالاتر همچنین فرصت‌های رشوه را باز کرد، که سبب شد کالاها از مرز بین اتّحادیّه و کنفدراسیون در گردش باشند. بنابراین، هرگز نباید انتظار داشته باشیم که محاصره‌ها واقعاً موفّق باشند.
در مجموعه مقالاتی، که آندریاس به یکی از آنها اشاره می‌کند، من و همکارانم موفّقیّت آشکار محاصره از سوی اتّحادیّه را زیر سوال برده‌ایم. در عوض، دریافتیم که زنجیره‌ای طولانی از سیاست‌های نسجیده‌ی کنفدراسیون به اجرا درآمد که مانع محاصره‌گریزی شد. این امر در قانون تجارت کنفدراسیون سال ۱۸۶۴ به اوج خود رسید. این قانون، واردات فهرست بلندبالایی از کالاهای لوکس را ممنوع می‌کرد، کنترل‌هایی را بر واردات کالاهای دیگر را اعمال می‌کرد، و نیمی از بارجای کشتی‌های محاصره‌شکنان را جهت استفاده‌ی حکومت کنفدراسیون به خدمت می‌گرفت. جای شگفتی نیست که کارآفرینان در عرصه‌ی محاصره‌شکنی بی‌درنگ و به‌طور کامل از ادامه‌ی فعّالیّت‌ها دلسرد شدند. این قانون به‌ویژه برای خدمه، که فضای کوچکی برای واردات کالاهای لوکس در اختیار داشتند، دلسردکننده بود. سودی که آنها از فروش وسایل تجمّلاتی به‌دست آوردند بخش مهمّی از دستمزد آنها برای شکستن محاصره بود.
فصل ممنوعیّت الکل خاصّه خوب و سرگرم‌کننده است. در طول تاریخ، ما چندین تلاش احمقانه و گزندآور را برای کنترل الکل به هر طریقی در آمریکا انجام دادیم. قابل توجّه‌ترین این تلاش‌ها، هجدهمین متمّم قانون اساسی است، که مشروبات الکلی را ممنوع کرد، و به بزرگترین اشتباه اجتماعی از روزگار برده‌داری تبدیل شد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone