20140824163336-9483-310.pdf
1.1 MB
این تحقیق ۷۰ صفحه‌ای را بخونید. درباره شرکت‌های سهامی است که در ایران قبل و حین مشروطه متولد شده بودند. تحقیق بسیار بسیار جالبیه. جزییات فک‌اندازی داره! تصور کنید بیش از ۱۰۰ سال پیش، شرکت‌هایی که سهام‌شان را پذیره‌نویسی عمومی کردند و با استقبال مواجه شدند، راه شوسه کشیدند، صرافی ساختند، اتاق تسویه بین صرافی‌ها برای حواله‌ها ساختند، خط تولید نساجی راه انداختند، کشتیرانی راه انداختند. برای ورقه‌های سهم‌شان سود تقسیم کردند (۶ ماهه و ۱ ساله). مجامع سالیانه برگزار کردند. صورت‌های مالی در روزنامه‌ها منتشر کردند و ... در یک جا هم متمرکز نبودند. از بوشهر و شیراز تا اصفهان و تبریز و مشهد گسترده بودند.
✅ @karkhone
✅ @karkhone
👍8
لطفا زمین ما را هم بخرید!
| رضا نیازمند
در سازمان گسترش یک روز منشی گفت خانم دیبا با پسرش می‌خواهد شما را ببیند. منشی من همه آدم‌های دنیا را می‌شناخت. گفتم خانم دیبا کیست؟ گفت از اقوام ملکه است، تصور میکنم دختر خاله او است. خانمی بسیار شیک مثل اینکه هم اکنون از خیابان شانزه‌لیزه آمده باشد با پسرش وارد شد. پس از تعارفات گفت شما در تبریز، زمین‌های زیادی می‌خرید من هم یک زمین چندهزارمتری دارم آن را هم بخرید. گفتم زمین شما کجاست؟ گفت پنج یا ده کیلومتر از محل ماشین‌سازی به طرف غرب. گفتم متری چند؟ گفت ۲۰۰ تومان! گفتم اولاً من در آنجا که شما زمین دارید زمین نمی‌خرم. ثانیاً زمین‌هایی که من خریده‌ام به شهر خیلی نزدیکتر است و آنها را متری ۳۲ و ۳۳ ریال خریده‌ام. به همین دلیل متاسفانه زمین شما به درد من نمی‌خورد. خانم اصرار زیاد کرد و من هم سر حرف خود ایستادم. در این موقع آقا پسر به حرف آمد که من آرشیتکت از مدرسه بوزار پاریس هستم و تازه آمده‌ام. رفتم تبریز و دیدم نقشه شهرسازی شما غلط است و این شیب و آن عیب را دارد. گفتم عزیز فرمانفرما، مهندس مشاور ما است و در لیست سازمان برنامه هم مشاور رتبه یک است و از همان مدرسه بوزار با مانسيون قبول شده و چندین سال هم تجربه دارد و خیلی هم مشهور است. ما طبق نقشه او عمل میکنیم. امیدوارم شما هم روزی جزو مهندسین مشاور سازمان برنامه قبول شوید و کارهای محوله را طبق سلیقه خودتان انجام دهید. خانم و آقا دست از پا دراز رفتند.
فردای آن روز هویدا[نخست وزیر] تلفن کرد که خواهش میکنم زمین این خانم را بخر. گفتم هم به درد من نمی‌خورد و هم زمین‌های مشابه را متری ۳۲ ریال خریده‌ام. خانم می‌خواهد متری ۲۰۰ تومان بفروشد. هویدا گفت من به مجیدی[رئیس سازمان برنامه و بودجه] دستور می‌دهم پولش را بدهد. گفتم به مجیدی دستور بفرمایید زمین را سازمان برنامه بخرد و اگر خواست به سازمان گسترش هبه کند. موضوع یک ماه مسکوت بود که کاغذی از معینیان[رئیس دفتر شاه] آمد که اعلیحضرت فرموده‌اند گزارشی رسیده که محل کارخانه ماشین‌سازی نامناسب انتخاب شده و دود کارخانه به شهر می‌رود و مردم ناراضی شده‌اند. فهمیدم کار، کار همان خانم است. روز و شب من تلخ شد. یادم نبود که ما هنگام انتخاب محل کارخانه به موضوع باد و دود توجه کرده‌ایم یا نه. تمام پرونده‌ها را زیر و رو کردم تا بالاخره مکاتبات با سازمان هواشناسی را پیدا کردم که در جواب ما وضع باد را در تبریز نوشته بود. خلاصه نوشته بود که ۷۰درصد از مواقع باد از شهر به طرف کارخانه می‌آمد و ۳۰درصد مواقع از طرف کارخانه به طرف شهر می‌رفت. گویی دنیا را به من داده‌اند. فوری فتوکپی آن نامه را تهیه و برای معینیان فرستادم و نوشتم افراد مغرضی که این گزارش را داده‌اند، توجه نکرده‌اند که اولاً بیشتر اوقات باد از شهر به طرف کارخانه می‌آید. ثانياً ماشین‌سازی تبریز اصلاً دود ندارد چون کوره و دودکش ندارد که دودش به شهر برود یا نرود. اما آقا پسر، چند ماہ بعد برخلاف تمام ضوابط سازمان برنامه جزو مشاورین درجه یک شد و چندین طرح پول‌آور به ایشان محول شد که یکی ساخت موزهء هنرهای مدرن در حاشیه پارک فرح بود که ایشان از گالری ماگ در جنوب فرانسه کپی کردند!
✅ @karkhone
| رضا نیازمند
در سازمان گسترش یک روز منشی گفت خانم دیبا با پسرش می‌خواهد شما را ببیند. منشی من همه آدم‌های دنیا را می‌شناخت. گفتم خانم دیبا کیست؟ گفت از اقوام ملکه است، تصور میکنم دختر خاله او است. خانمی بسیار شیک مثل اینکه هم اکنون از خیابان شانزه‌لیزه آمده باشد با پسرش وارد شد. پس از تعارفات گفت شما در تبریز، زمین‌های زیادی می‌خرید من هم یک زمین چندهزارمتری دارم آن را هم بخرید. گفتم زمین شما کجاست؟ گفت پنج یا ده کیلومتر از محل ماشین‌سازی به طرف غرب. گفتم متری چند؟ گفت ۲۰۰ تومان! گفتم اولاً من در آنجا که شما زمین دارید زمین نمی‌خرم. ثانیاً زمین‌هایی که من خریده‌ام به شهر خیلی نزدیکتر است و آنها را متری ۳۲ و ۳۳ ریال خریده‌ام. به همین دلیل متاسفانه زمین شما به درد من نمی‌خورد. خانم اصرار زیاد کرد و من هم سر حرف خود ایستادم. در این موقع آقا پسر به حرف آمد که من آرشیتکت از مدرسه بوزار پاریس هستم و تازه آمده‌ام. رفتم تبریز و دیدم نقشه شهرسازی شما غلط است و این شیب و آن عیب را دارد. گفتم عزیز فرمانفرما، مهندس مشاور ما است و در لیست سازمان برنامه هم مشاور رتبه یک است و از همان مدرسه بوزار با مانسيون قبول شده و چندین سال هم تجربه دارد و خیلی هم مشهور است. ما طبق نقشه او عمل میکنیم. امیدوارم شما هم روزی جزو مهندسین مشاور سازمان برنامه قبول شوید و کارهای محوله را طبق سلیقه خودتان انجام دهید. خانم و آقا دست از پا دراز رفتند.
فردای آن روز هویدا[نخست وزیر] تلفن کرد که خواهش میکنم زمین این خانم را بخر. گفتم هم به درد من نمی‌خورد و هم زمین‌های مشابه را متری ۳۲ ریال خریده‌ام. خانم می‌خواهد متری ۲۰۰ تومان بفروشد. هویدا گفت من به مجیدی[رئیس سازمان برنامه و بودجه] دستور می‌دهم پولش را بدهد. گفتم به مجیدی دستور بفرمایید زمین را سازمان برنامه بخرد و اگر خواست به سازمان گسترش هبه کند. موضوع یک ماه مسکوت بود که کاغذی از معینیان[رئیس دفتر شاه] آمد که اعلیحضرت فرموده‌اند گزارشی رسیده که محل کارخانه ماشین‌سازی نامناسب انتخاب شده و دود کارخانه به شهر می‌رود و مردم ناراضی شده‌اند. فهمیدم کار، کار همان خانم است. روز و شب من تلخ شد. یادم نبود که ما هنگام انتخاب محل کارخانه به موضوع باد و دود توجه کرده‌ایم یا نه. تمام پرونده‌ها را زیر و رو کردم تا بالاخره مکاتبات با سازمان هواشناسی را پیدا کردم که در جواب ما وضع باد را در تبریز نوشته بود. خلاصه نوشته بود که ۷۰درصد از مواقع باد از شهر به طرف کارخانه می‌آمد و ۳۰درصد مواقع از طرف کارخانه به طرف شهر می‌رفت. گویی دنیا را به من داده‌اند. فوری فتوکپی آن نامه را تهیه و برای معینیان فرستادم و نوشتم افراد مغرضی که این گزارش را داده‌اند، توجه نکرده‌اند که اولاً بیشتر اوقات باد از شهر به طرف کارخانه می‌آید. ثانياً ماشین‌سازی تبریز اصلاً دود ندارد چون کوره و دودکش ندارد که دودش به شهر برود یا نرود. اما آقا پسر، چند ماہ بعد برخلاف تمام ضوابط سازمان برنامه جزو مشاورین درجه یک شد و چندین طرح پول‌آور به ایشان محول شد که یکی ساخت موزهء هنرهای مدرن در حاشیه پارک فرح بود که ایشان از گالری ماگ در جنوب فرانسه کپی کردند!
✅ @karkhone
👍19👎2
عرضی پس از مدت ها
چندان عادت بر این ندارم که یک روز رو بگم روز خوبیه و دیگری بده ولی دیروز، دقیقا دیروز یا بهتر بگم دیشب خبری شنیدم که واقعا کدر شد احوالاتم. از بدی هم صنفی های ما و شما مخاطبین علاوه بر سکته ناقص زدن بعد از نوسان دلار و ایجاد رگولاتور جدید و فیلتر و تعرفه و قص علی هذا که دیگه خونمون به میزان ادرنالینش عادت کرده یکی هم اخبار این چنینی است.
این حداقل برای من نخستین بار نیست که میشنوم برندی بعد از فوت پدر و امدن پسر دیگر برند نشد یا وقتی فلانی رفت دیگه اون مجموعه سابق نشد ولی این یکی خب به دلایل مگویی برای من و قطع به یقین صنعت مورد نظر محل بسی تامل هست که چرا دیگر بعد از فوت ان عزیز سفر کرده به علت کرونا که میگفت: «هنر من اینه که یک سری هنرمند رو دورهم جمع کردم.» اون شرایط سابق رو نداره!
ما هم بی اطلاع بودیم تا دیشب که فهمیدیم حال و روز خوبی نداره و چه بسا دیگه اصلا به عرصه تولید هم نرسه و این عریضه رو از این باب نوشتیم که به مانند سابق گزندی بدهیم دوستانی رو که بیشتر از مردم عادی سرشون درد میکنه و اصطلاحا بوی قرمه سبزی میده که ایها الناس چنانچه کمی دیر بجنبید این نیز از کفمان برود.
البته ما قبلا اینا رو ذیل متون که میاوردیم دو نفری یک قری به کمرشون میدادن ولی نمیدونم نفوذ کلام ما کم شده یا دوستان پایین تنشون عصب نداره دیگه خیلی فرقی نداره به کی و چطور بگی. اصلا نمیخوام اشاره ای داشته باشم به برند مورد نظر چون قطع به یقین حتی صنعتش رو هم بگم میشناسید چه برسه به اسم ....... عزیز، رحمه الله علیه و ترجیحم بر این هست، یعنی مبنا رو بر این میگذارم که اسمش رو نگم که اگر واقعا مشتاق بودید پرس و جو کنید هم به اون برسید هم شاید در این راه دست چارتا دیگه رو بگیرید. چه بسا ذیل این پست صحبتی دربگیره از برندهایی که این روزا حال و روز خوبی ندارند ماهم از قبل دوستان دوتا چیز یاد بگیریم.
همین و بس. فعلا!
مورد دوم رو هم نمیدونم چرا دارم مینویسم ولی خب در تعامل با یکی از دوستان خودمون مورد عتاب قرار گرفتیم که چرا دیگر بیشتر اکوسیستمی نمینویسیم و منتشر نمیکنیم که خب باید گفت : "هر کسی کو دور ماند از اصل خویش / باز جوید روزگار وصل خویش" به یقین اینطور نیست و ما همچنان دیتاهای اکوسیستمیمون ناب تر از سایر حوزه هاست و حتی جلوتر از بقیه رفقای رسانه ای. محل بحث شاید بیشتر این باشه که بستر خوبی فعلا، تاکید میکنم فعلا برای نشر نداریم و خب اونقدر هم نیازی نمیبینیم که به مانند سایرین دیتا رو شهید کنیم و تقلای بیهوده برای دیده شدن بکنیم. همین که هست مارو بس است و زیاد هم هست. به امید خدا به زودی زود شگفتانه زدتون میکنیم.
اینم فعلا همین و بس.
منکه ملول گشتمی از نفس فرشتگان / قیل و مقال عالمی میکشم از برای تو
| م. زائری
✅ @karkhone
چندان عادت بر این ندارم که یک روز رو بگم روز خوبیه و دیگری بده ولی دیروز، دقیقا دیروز یا بهتر بگم دیشب خبری شنیدم که واقعا کدر شد احوالاتم. از بدی هم صنفی های ما و شما مخاطبین علاوه بر سکته ناقص زدن بعد از نوسان دلار و ایجاد رگولاتور جدید و فیلتر و تعرفه و قص علی هذا که دیگه خونمون به میزان ادرنالینش عادت کرده یکی هم اخبار این چنینی است.
این حداقل برای من نخستین بار نیست که میشنوم برندی بعد از فوت پدر و امدن پسر دیگر برند نشد یا وقتی فلانی رفت دیگه اون مجموعه سابق نشد ولی این یکی خب به دلایل مگویی برای من و قطع به یقین صنعت مورد نظر محل بسی تامل هست که چرا دیگر بعد از فوت ان عزیز سفر کرده به علت کرونا که میگفت: «هنر من اینه که یک سری هنرمند رو دورهم جمع کردم.» اون شرایط سابق رو نداره!
ما هم بی اطلاع بودیم تا دیشب که فهمیدیم حال و روز خوبی نداره و چه بسا دیگه اصلا به عرصه تولید هم نرسه و این عریضه رو از این باب نوشتیم که به مانند سابق گزندی بدهیم دوستانی رو که بیشتر از مردم عادی سرشون درد میکنه و اصطلاحا بوی قرمه سبزی میده که ایها الناس چنانچه کمی دیر بجنبید این نیز از کفمان برود.
البته ما قبلا اینا رو ذیل متون که میاوردیم دو نفری یک قری به کمرشون میدادن ولی نمیدونم نفوذ کلام ما کم شده یا دوستان پایین تنشون عصب نداره دیگه خیلی فرقی نداره به کی و چطور بگی. اصلا نمیخوام اشاره ای داشته باشم به برند مورد نظر چون قطع به یقین حتی صنعتش رو هم بگم میشناسید چه برسه به اسم ....... عزیز، رحمه الله علیه و ترجیحم بر این هست، یعنی مبنا رو بر این میگذارم که اسمش رو نگم که اگر واقعا مشتاق بودید پرس و جو کنید هم به اون برسید هم شاید در این راه دست چارتا دیگه رو بگیرید. چه بسا ذیل این پست صحبتی دربگیره از برندهایی که این روزا حال و روز خوبی ندارند ماهم از قبل دوستان دوتا چیز یاد بگیریم.
همین و بس. فعلا!
مورد دوم رو هم نمیدونم چرا دارم مینویسم ولی خب در تعامل با یکی از دوستان خودمون مورد عتاب قرار گرفتیم که چرا دیگر بیشتر اکوسیستمی نمینویسیم و منتشر نمیکنیم که خب باید گفت : "هر کسی کو دور ماند از اصل خویش / باز جوید روزگار وصل خویش" به یقین اینطور نیست و ما همچنان دیتاهای اکوسیستمیمون ناب تر از سایر حوزه هاست و حتی جلوتر از بقیه رفقای رسانه ای. محل بحث شاید بیشتر این باشه که بستر خوبی فعلا، تاکید میکنم فعلا برای نشر نداریم و خب اونقدر هم نیازی نمیبینیم که به مانند سایرین دیتا رو شهید کنیم و تقلای بیهوده برای دیده شدن بکنیم. همین که هست مارو بس است و زیاد هم هست. به امید خدا به زودی زود شگفتانه زدتون میکنیم.
اینم فعلا همین و بس.
منکه ملول گشتمی از نفس فرشتگان / قیل و مقال عالمی میکشم از برای تو
| م. زائری
✅ @karkhone
👍6
تولید پشت دیوار؛ سرنوشت خودرو «ترابانت» آلمان شرقی!
| احمد فرهادی
امروزه از دیوار برلین که نماد جنگ سرد بود به پرده آهنین نیز شهرت داشت؛ تنها بخش‌هایی به عنوان یادمان دیوار باقی مانده است؛ اما تفکری که در پشت این دیوار پدید آمد؛ همچنان در گوشه و کنار جهان قابل مشاهده است.
این دیوار؛ شهر برلین را به دو نوع تفکر اقتصادی تقسیم می‌کرد, تفکر اقتصاد بازار آزاد در بخش غربی و تفکر اقتصاد دستوری در بخش شرقی؛ در این بخش به جای آنکه مانند اقتصاد آزاد، عرضه و تقاضا وضعیت بازار را تعیین کند؛ دولتمردان مشخص می‌کردند که چه کالایی و به چه مقدار تولید شود؟
والتر اولبریخت، رهبر وقت آلمان شرقی؛ این کشور را گل سرسبد بلوک شرق و نمونه موفق “کمونیسم ممکن” می‌دانست.
در آلمان شرقی برخلاف بقیه بلوک شرق از صف‌های طولانی مواد غذایی خبری نبود. شهرها هرچند بی‌روح، اما تمیز بودند و انواع کالاها با قیمت‌های نسبتا مناسب در مغازه‌ها یافت میشد. اما در پشت این ظاهر زیبا و فریبنده؛ ویرانه‌هایی از واقعیت قرار داشت! استقراض آلمان شرقی را تا خرخره در بدهی فرو برده بود. مواد خام صنعتی کمیاب شده بود و کیفیت تولیدات داخلی مدام پایین می‌آمد.
ارتباط تجاری این کشور با جهان پیرامون خود به حداقل ممکن رسید. درهای آلمان شرقی به روی کالاهای غربی بسته شده بود و قدرت خرید مردم روز به روز تقلیل می‌یافت. اما در کنار تمام این مسائل تاکید بر «تولید پشت دیوار» رواج داشت؛ یکی از بارزترین نمونه آن تولید خودرویی بود به نام «ترابانت».
تولید خودروی ترابانت از سال ۱۹۵۷ آغاز و تا سال ۱۹۹۰ ادامه داشت. خودرویی کوچک که از پیشرانه ۲ سیلندر دو زمانه بهره می‌برد. در طول 34 سال بیش از سه میلیون ترابانت تولید شد! به نوعی که این خودرو را به متداول‌ترین خودروی آلمان شرقی تبدیل نمود. ترابانت چند ویژگی داشت:
موتور این خودرو به علت دو زمانه بودن، بشدت آلاینده بود؛ به طوری که در پایان جنگ سرد سال ۱۹۸۹ در تظاهرات گسترده صفی طولانی از ترابانت‌های دودزا پای دیوار برلین جمع شدند تا به غرب بروند و بوی دود آنها کل منطقه را آلوده کرده بود!
به علت گرانی فلز؛ بدنه این خودروها از موادی ساخته میشد به نام «دوروپلاست»؛ مخلوطی از آشغال پنبه و صمغ رازیانه؛ این ماده‌ای اگر چه ضد زنگ بود اما مشکل مهم آن عدم تجزیه در طبیعت و انتشار گاز سمی در صورت سوختن بود!
هر چند که چه قرار بود «ترابانت» یک خودروی ارزان قیمت باشد اما قیمت آن افزایش می‌یافت به طوری که مردم برای خرید آن ممکن بود چندین سال در لیست انتظار منتظر بمانند!
صنعتگری یکی از ویژگی‌های خاص مردمان آلمان است؛ این ویژگی در بخش غربی به گونه‌ای تبلور یافت که امروزه تولیداتش زبانزد خاص و عام است؛ اما از تولیدات صنعتی در بخش شرقی بجز خاطرات نوستالژیک چیزی باقی نمانده است! الگوی «تولید در پشت دیوار»! چه آن دیوار عینی باشد یا ذهنی؛ پس از مدتی ناکامی؛ هدر رفتن فرصت‌ها و سرمایه‌ها؛ به خاطرات خواهد پیوست! بهتر آنکه «سیاست تولید پشت دیوار»؛ همان جا؛ یعنی پشت دیوار بماند!
✅ @karkhone
| احمد فرهادی
امروزه از دیوار برلین که نماد جنگ سرد بود به پرده آهنین نیز شهرت داشت؛ تنها بخش‌هایی به عنوان یادمان دیوار باقی مانده است؛ اما تفکری که در پشت این دیوار پدید آمد؛ همچنان در گوشه و کنار جهان قابل مشاهده است.
این دیوار؛ شهر برلین را به دو نوع تفکر اقتصادی تقسیم می‌کرد, تفکر اقتصاد بازار آزاد در بخش غربی و تفکر اقتصاد دستوری در بخش شرقی؛ در این بخش به جای آنکه مانند اقتصاد آزاد، عرضه و تقاضا وضعیت بازار را تعیین کند؛ دولتمردان مشخص می‌کردند که چه کالایی و به چه مقدار تولید شود؟
والتر اولبریخت، رهبر وقت آلمان شرقی؛ این کشور را گل سرسبد بلوک شرق و نمونه موفق “کمونیسم ممکن” می‌دانست.
در آلمان شرقی برخلاف بقیه بلوک شرق از صف‌های طولانی مواد غذایی خبری نبود. شهرها هرچند بی‌روح، اما تمیز بودند و انواع کالاها با قیمت‌های نسبتا مناسب در مغازه‌ها یافت میشد. اما در پشت این ظاهر زیبا و فریبنده؛ ویرانه‌هایی از واقعیت قرار داشت! استقراض آلمان شرقی را تا خرخره در بدهی فرو برده بود. مواد خام صنعتی کمیاب شده بود و کیفیت تولیدات داخلی مدام پایین می‌آمد.
ارتباط تجاری این کشور با جهان پیرامون خود به حداقل ممکن رسید. درهای آلمان شرقی به روی کالاهای غربی بسته شده بود و قدرت خرید مردم روز به روز تقلیل می‌یافت. اما در کنار تمام این مسائل تاکید بر «تولید پشت دیوار» رواج داشت؛ یکی از بارزترین نمونه آن تولید خودرویی بود به نام «ترابانت».
تولید خودروی ترابانت از سال ۱۹۵۷ آغاز و تا سال ۱۹۹۰ ادامه داشت. خودرویی کوچک که از پیشرانه ۲ سیلندر دو زمانه بهره می‌برد. در طول 34 سال بیش از سه میلیون ترابانت تولید شد! به نوعی که این خودرو را به متداول‌ترین خودروی آلمان شرقی تبدیل نمود. ترابانت چند ویژگی داشت:
موتور این خودرو به علت دو زمانه بودن، بشدت آلاینده بود؛ به طوری که در پایان جنگ سرد سال ۱۹۸۹ در تظاهرات گسترده صفی طولانی از ترابانت‌های دودزا پای دیوار برلین جمع شدند تا به غرب بروند و بوی دود آنها کل منطقه را آلوده کرده بود!
به علت گرانی فلز؛ بدنه این خودروها از موادی ساخته میشد به نام «دوروپلاست»؛ مخلوطی از آشغال پنبه و صمغ رازیانه؛ این ماده‌ای اگر چه ضد زنگ بود اما مشکل مهم آن عدم تجزیه در طبیعت و انتشار گاز سمی در صورت سوختن بود!
هر چند که چه قرار بود «ترابانت» یک خودروی ارزان قیمت باشد اما قیمت آن افزایش می‌یافت به طوری که مردم برای خرید آن ممکن بود چندین سال در لیست انتظار منتظر بمانند!
صنعتگری یکی از ویژگی‌های خاص مردمان آلمان است؛ این ویژگی در بخش غربی به گونه‌ای تبلور یافت که امروزه تولیداتش زبانزد خاص و عام است؛ اما از تولیدات صنعتی در بخش شرقی بجز خاطرات نوستالژیک چیزی باقی نمانده است! الگوی «تولید در پشت دیوار»! چه آن دیوار عینی باشد یا ذهنی؛ پس از مدتی ناکامی؛ هدر رفتن فرصت‌ها و سرمایه‌ها؛ به خاطرات خواهد پیوست! بهتر آنکه «سیاست تولید پشت دیوار»؛ همان جا؛ یعنی پشت دیوار بماند!
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
👍4
| هوشنگ ابتهاج
آیا در شوروی هیچ ایراد و اشکالی نبود که در نهایت منجر به فروپاشی شد؟چرا! مثلاً مارکس گفته بود سوسیالیسم فقط با انقلاب جهانی رخ می‌دهد. لنین گفت ما در روسیه انقلاب کردیم و سوسیالیسم برپا شد! خوب! نمی‌دانم این اشتباه بود یا درست بود ولی شاید از همین جا بود که با محاصرۀ شوروی این کشور پاشید. اگر انقلاب جهانی شده بود شاید شوروی هم محاصره نمی‌شد...سقوط را بر شوروی تحمیل کردند. نظام سرمایه‌داری با تحمیل دو چیز اتحاد شوروی را از هم فرو ریخت: اول، مسابقۀ تسلیحاتی و دوم، محاصره اقتصادی. مسابقۀ تسلیحاتی تمام انرژی جامعه را مکید و محاصره شوروی آن را ورشکسته کرد. اما به یاد داشته باشید که کمونیست‌ها یک کشور دهقانی را تحویل گرفتند و یک کشور صنعتی ساختند که در بسیاری موارد از آمریکا جلوتر یا حداقل برابر بود[!]
✅ @karkhone
آیا در شوروی هیچ ایراد و اشکالی نبود که در نهایت منجر به فروپاشی شد؟چرا! مثلاً مارکس گفته بود سوسیالیسم فقط با انقلاب جهانی رخ می‌دهد. لنین گفت ما در روسیه انقلاب کردیم و سوسیالیسم برپا شد! خوب! نمی‌دانم این اشتباه بود یا درست بود ولی شاید از همین جا بود که با محاصرۀ شوروی این کشور پاشید. اگر انقلاب جهانی شده بود شاید شوروی هم محاصره نمی‌شد...سقوط را بر شوروی تحمیل کردند. نظام سرمایه‌داری با تحمیل دو چیز اتحاد شوروی را از هم فرو ریخت: اول، مسابقۀ تسلیحاتی و دوم، محاصره اقتصادی. مسابقۀ تسلیحاتی تمام انرژی جامعه را مکید و محاصره شوروی آن را ورشکسته کرد. اما به یاد داشته باشید که کمونیست‌ها یک کشور دهقانی را تحویل گرفتند و یک کشور صنعتی ساختند که در بسیاری موارد از آمریکا جلوتر یا حداقل برابر بود[!]
✅ @karkhone
👎18👍5
آیا فقرا فقیرتر شده‌اند؟
| استیون هورویتز
یکی از افسانه‌های اقتصادی معاصر این است که ثروتمندان در حال ثروتمندترشدن هستند و فقرا در حال فقیرتر شدن. مانند هر افسانه‌ای، قدری حقیقت در این گفته وجود دارد. به‌عنوان مثال، اگر به داده‌ها نگاه کنیم، امروزه دو دهک اول سهم بیشتری از درآمد ملی را نسبت به گذشته کسب میکنند و از آن طرف دو دهک آخر نسبت به قبل سهمی کمتری از درآمد ملی دارند.
دو ایراد در این داده‌ها وجود دارد. اول از همه، داده‌ها هیچ اطلاعاتی در مورد شرایط مطلق فقر نمی‌دهند: فقط به خاطر اینکه یکی سهم کمتری از درآمد را داراست به این معنی نیست که به‌صورت مطلق فقیر است. بنابراین، برای مثال، می‌تواند اینطور باشد که اگرچه آمریکایی‌های فقیر سهم کمتری از تولید ملی را دارا هستند ولی درآمد مطلقشان بیش از قبل است. اگر از شما پرسیده شود که، شما بین برداشتن یک‌ششم از یک پیتزا یا یک‌نهم از یک پیتزای دیگر کدام را انتخاب می‌کنید، جواب شما ممکن است وابسته به بزرگی پیتزا باشد و ممکن است برداشتن یک‌نهم از پیتزا بهتر باشد، اگر پیتزا بزرگتر از پیتزایی باشد که شما یک‌ششم از آن را برداشته‌اید.
درآمد واقعی آمریکایی‌های فقیر امروز بالاتر است اگرچه سهم آنها از درآمد کل در موقعیت‌هایی پایینتر است. اما همه این توضیحات به نکته اساسی‌تر اشاره نمی‌کند. مشکل بزرگتر این است که این داده‌ها، داده‌های فوری است که افراد ثروتمند در یک سال را با افراد ثروتمند در سال‌های قبل، و افراد فقیر را در یک سال با افراد فقیر در سال‌های قبل مقایسه می‌کند.
چیزی که در نظر گرفته نمی‌شود حرکت تک‌تک خانوارها در طول زمان است. اگر ما بتوانیم خانوارها را دنبال کنیم، ممکن است بتوانیم در مورد اینکه چه اتفاقی برای مردم فقیر در پنج یا ده یا پنجاه سال افتاده اطلاع پیدا کنیم. و در حقیقت، ما این اطلاعات را در اختیار داریم. دسته‌ای از اطلاعات نشان می‌دهد که بین ۱۹۷۹ و ۱۹۸۸ ،۸۶ درصد از خانوارهایی که در سال ۱۹۷۹ فقیر بوده‌اند، دیگر در سال ۱۹۸۸ فقیر نبودند. دسته دوم اطلاعات از دانشگاه میشیگان نشان می‌دهد ۹۵ درصد خانوارهایی که در سال ۱۹۷۵ فقیر محسوب می‌شدند در سال ۱۹۹۱ دیگر فقیر نبودند. یکی از مهمترین نکاتی که بایستی هنگامی که در مورد ثروتمندتر شدن ثروتمندان و فقیرتر شدن فقیران صحبت میکنیم، بدان توجه داشت، این ایده تحرک درآمد است. واقعیت این است که، برای اغلب آمریکایی‌ها، که از فقر شروع کرده‌اند، به آهستگی در طول زمان ثروتمندتر شده‌اند. و در حقیقت، اگر ما به داده‌های مقایسه‌ای سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۹۱ نگاه کنیم، چیزی که می‌یابیم این است که میانگین افزایش درآمد خانوارهای ثروتمند در طول این دوره در حدود ۴۰۰۰ دلار بوده است، اما میانگین افزایش برای خانوارهای فقیر، در همین دوره، ۲۸۰۰۰ دلار.
بنابراین واقعاً اتفاقی که بین سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۹۱ افتاده این است که ثروتمندان، ثروتمندتر شده ولی فقیران با سرعت بیشتری از آنها ثروتمند شده‌اند. بنابراین، هنگامی که ما در مورد ثروتمند و فقیر صحبت میکنیم، بایستی این تحرک درآمد را نیز در نظر بگیریم. بنابراین، چگونه، اغلب آمریکایی‌ها ثروتمندتر شده‌اند، در حالی‌که می‌دانیم هنوز تعداد قابل توجهی افراد فقیر وجود دارند؟ حقیقت این است که یکی از چیزهایی که در طول زمان اتفاق افتاده، تغییرات توزیع درآمد می‌باشد. مهاجران، و جوانان در سطوح پایین درآمدی وارد معادله می‌شوند. این افراد، فقرای جدید را تشکیل می‌دهند، در حالی‌که فقرای قبلی به آهستگی خود را بالا کشیده‌اند. بنابراین، اگرچه، با اولین نگاه به داده‌ها ممکن است به نظر برسد، افراد ثروتمند در حال ثروتمندتر شدن و افراد فقیر در حال فقیرتر شدن هستند، حقیقت قرن ۲۱ این است که همه ثروتمندتر شده‌اند، هم ثروتمند و هم فقیر. و این ایده که فقرا فقیرتر و ثروتمندان، ثروتمندتر شده‌اند، آمارسازی مصنوعی و اغلب افسانه است.
✅ @karkhone
| استیون هورویتز
یکی از افسانه‌های اقتصادی معاصر این است که ثروتمندان در حال ثروتمندترشدن هستند و فقرا در حال فقیرتر شدن. مانند هر افسانه‌ای، قدری حقیقت در این گفته وجود دارد. به‌عنوان مثال، اگر به داده‌ها نگاه کنیم، امروزه دو دهک اول سهم بیشتری از درآمد ملی را نسبت به گذشته کسب میکنند و از آن طرف دو دهک آخر نسبت به قبل سهمی کمتری از درآمد ملی دارند.
دو ایراد در این داده‌ها وجود دارد. اول از همه، داده‌ها هیچ اطلاعاتی در مورد شرایط مطلق فقر نمی‌دهند: فقط به خاطر اینکه یکی سهم کمتری از درآمد را داراست به این معنی نیست که به‌صورت مطلق فقیر است. بنابراین، برای مثال، می‌تواند اینطور باشد که اگرچه آمریکایی‌های فقیر سهم کمتری از تولید ملی را دارا هستند ولی درآمد مطلقشان بیش از قبل است. اگر از شما پرسیده شود که، شما بین برداشتن یک‌ششم از یک پیتزا یا یک‌نهم از یک پیتزای دیگر کدام را انتخاب می‌کنید، جواب شما ممکن است وابسته به بزرگی پیتزا باشد و ممکن است برداشتن یک‌نهم از پیتزا بهتر باشد، اگر پیتزا بزرگتر از پیتزایی باشد که شما یک‌ششم از آن را برداشته‌اید.
درآمد واقعی آمریکایی‌های فقیر امروز بالاتر است اگرچه سهم آنها از درآمد کل در موقعیت‌هایی پایینتر است. اما همه این توضیحات به نکته اساسی‌تر اشاره نمی‌کند. مشکل بزرگتر این است که این داده‌ها، داده‌های فوری است که افراد ثروتمند در یک سال را با افراد ثروتمند در سال‌های قبل، و افراد فقیر را در یک سال با افراد فقیر در سال‌های قبل مقایسه می‌کند.
چیزی که در نظر گرفته نمی‌شود حرکت تک‌تک خانوارها در طول زمان است. اگر ما بتوانیم خانوارها را دنبال کنیم، ممکن است بتوانیم در مورد اینکه چه اتفاقی برای مردم فقیر در پنج یا ده یا پنجاه سال افتاده اطلاع پیدا کنیم. و در حقیقت، ما این اطلاعات را در اختیار داریم. دسته‌ای از اطلاعات نشان می‌دهد که بین ۱۹۷۹ و ۱۹۸۸ ،۸۶ درصد از خانوارهایی که در سال ۱۹۷۹ فقیر بوده‌اند، دیگر در سال ۱۹۸۸ فقیر نبودند. دسته دوم اطلاعات از دانشگاه میشیگان نشان می‌دهد ۹۵ درصد خانوارهایی که در سال ۱۹۷۵ فقیر محسوب می‌شدند در سال ۱۹۹۱ دیگر فقیر نبودند. یکی از مهمترین نکاتی که بایستی هنگامی که در مورد ثروتمندتر شدن ثروتمندان و فقیرتر شدن فقیران صحبت میکنیم، بدان توجه داشت، این ایده تحرک درآمد است. واقعیت این است که، برای اغلب آمریکایی‌ها، که از فقر شروع کرده‌اند، به آهستگی در طول زمان ثروتمندتر شده‌اند. و در حقیقت، اگر ما به داده‌های مقایسه‌ای سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۹۱ نگاه کنیم، چیزی که می‌یابیم این است که میانگین افزایش درآمد خانوارهای ثروتمند در طول این دوره در حدود ۴۰۰۰ دلار بوده است، اما میانگین افزایش برای خانوارهای فقیر، در همین دوره، ۲۸۰۰۰ دلار.
بنابراین واقعاً اتفاقی که بین سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۹۱ افتاده این است که ثروتمندان، ثروتمندتر شده ولی فقیران با سرعت بیشتری از آنها ثروتمند شده‌اند. بنابراین، هنگامی که ما در مورد ثروتمند و فقیر صحبت میکنیم، بایستی این تحرک درآمد را نیز در نظر بگیریم. بنابراین، چگونه، اغلب آمریکایی‌ها ثروتمندتر شده‌اند، در حالی‌که می‌دانیم هنوز تعداد قابل توجهی افراد فقیر وجود دارند؟ حقیقت این است که یکی از چیزهایی که در طول زمان اتفاق افتاده، تغییرات توزیع درآمد می‌باشد. مهاجران، و جوانان در سطوح پایین درآمدی وارد معادله می‌شوند. این افراد، فقرای جدید را تشکیل می‌دهند، در حالی‌که فقرای قبلی به آهستگی خود را بالا کشیده‌اند. بنابراین، اگرچه، با اولین نگاه به داده‌ها ممکن است به نظر برسد، افراد ثروتمند در حال ثروتمندتر شدن و افراد فقیر در حال فقیرتر شدن هستند، حقیقت قرن ۲۱ این است که همه ثروتمندتر شده‌اند، هم ثروتمند و هم فقیر. و این ایده که فقرا فقیرتر و ثروتمندان، ثروتمندتر شده‌اند، آمارسازی مصنوعی و اغلب افسانه است.
✅ @karkhone
👍4
هوگو باس اولین کافه رستورانش رو در رم ایتالیا افتتاح کرد! چرا یه کمپانی فعال در زمینه مد باید این کار رو بکنه؟
سال پیش دنیل گریدر مدیرجدید (سابقا مدیر اجرایی تومی هیلفیگر) از استراتژی جدیدی رونمایی کرد که هدفش دو برابر شدن فروش هوگو باس بود. بنابراین رویکرد متفاوت پیش گرفت بنابراین به جای رفتن به سراغ لویس همیلتون قهرمان اتومبیلرانی به سراغ خابی در روزهای سیاه کرونایی رفت. اما چرا اینکارها رو کرد؟ چون گردید بر اساس نگاه پراگماتیک قوی که داره میدونه که هوگو باس تولید کننده مد و فشن نیست بلکه در اصل عرضه کننده یک نوع سبک زندگی ست.
در مورد دنیل گریدر باید گفت که ایشون یکی از مدیران طراز اول صنعت مد و فشن هست.
دنیل معتقده که اعتماد Trust ستون اصلی موفقیت در بیزینس هست. او توانست با جلب اعتماد توماس هیلفیگر صاحب برند تومی تولیدات این شرکت رو جهانی کند. در حال حاضر توماس هیلفیگر یکی از صمیمی ترین دوستان دنیل گریدر هست. جوری که علیرغم رقابت شدید دو برند بر سر بازار هر دوی این اشخاص گهگاهی آخر هفته ها رو همراه با خانوادهاشون در کنار هم سپری میکنند.
عکس: راست دنیل گریدر و چپ توماس هیلفیگر
✅ @karkhone
سال پیش دنیل گریدر مدیرجدید (سابقا مدیر اجرایی تومی هیلفیگر) از استراتژی جدیدی رونمایی کرد که هدفش دو برابر شدن فروش هوگو باس بود. بنابراین رویکرد متفاوت پیش گرفت بنابراین به جای رفتن به سراغ لویس همیلتون قهرمان اتومبیلرانی به سراغ خابی در روزهای سیاه کرونایی رفت. اما چرا اینکارها رو کرد؟ چون گردید بر اساس نگاه پراگماتیک قوی که داره میدونه که هوگو باس تولید کننده مد و فشن نیست بلکه در اصل عرضه کننده یک نوع سبک زندگی ست.
در مورد دنیل گریدر باید گفت که ایشون یکی از مدیران طراز اول صنعت مد و فشن هست.
دنیل معتقده که اعتماد Trust ستون اصلی موفقیت در بیزینس هست. او توانست با جلب اعتماد توماس هیلفیگر صاحب برند تومی تولیدات این شرکت رو جهانی کند. در حال حاضر توماس هیلفیگر یکی از صمیمی ترین دوستان دنیل گریدر هست. جوری که علیرغم رقابت شدید دو برند بر سر بازار هر دوی این اشخاص گهگاهی آخر هفته ها رو همراه با خانوادهاشون در کنار هم سپری میکنند.
عکس: راست دنیل گریدر و چپ توماس هیلفیگر
✅ @karkhone
👍3
ملّت قاچاقچی؛ چگونه تجارت غیرقانونی آمریکا را ساخت
| مارک تورنتون
هرگاه کتابی، که به قلم یک آیوی‌لیگر* چیره‌دست نوشته شده، برای نقد و بررسی به دستم می‌رسد، خود را برای تمام فریب‌ها و نابخردی‌هایی که باید تاب بیاورم، آماده میکنم. با این‌حال، کتاب «ملّت قاچاقچی» پیتر آندریاس غافلگیری بسیار خوشایندی بود. درواقع، من می‌توانم این کتاب را به هر کس، که علاقه‌مند به خواندن تاریخ واقعی آمریکا و آگاهی بهتر درباره‌ی مسائل مختلف از قانونی‌شدن ماریجوانا تا اصلاحات مهاجرتی است، توصیّه کنم.
نخستین نکته درباره‌ی کتاب که باید بدان اشاره داشت این است که قاچاق در آمریکا از عهد استعمار وجود داشته و تا آینده‌ی ممکن ادامه خواهد داشت. دوم اینکه، قاچاق در طول تاریخ ما نه نقش جانبی، که نقش بسیار برجسته‌ای داشته است. درواقع، اغلب نقشی محوری در رویدادها یا فقرات مهمّ تاریخ آمریکا داشته است. سوم، قاچاق پیامد ممنوعیّت‌ها و تعرفه‌های حمایتی است و تأثیر انباشته‌ی این سیاست‌ها نیروی محرّکه‌ای برای استقرار حکومت بزرگ و دولت پلیسی در آمریکا بوده است.
آندریاس روشن می‌سازد که سیاست‌هایی که انگیزه‌های قاچاق را به‌وجود می‌آورند، غیرمنطقی، بی‌اثرند و نتایج‌شان خلاف اهداف موردانتظار است. او همچنین تصریح می‌کند که آمریکایی‌ها توسّط سیاستمداران خودفروخته، بوروکرات‌های منفعت‌طلب، شوالیه‌های اخلاق‌گرا و مطبوعات مطیع، فریب خورده‌اند تا از ممنوعیّت‌های مختلف برای سرکوب فساد حمایت کنند. و نیز جالب است بدانیم که قاچاقچیان اغلب همچون قهرمان قلمداد می‌شدند -گرچه نه از سوی اکثریّت، بلکه از طرف مصرف‌کنندگانی که این قاچاقچیان به آنان خدمت می‌کردند. بسیاری از خانواده‌های ثروتمند و برجسته در تاریخ آمریکا، از جمله چند تن از پدران بنیانگذار ما، ابتدا از طریق سود حاصل از قاچاق ثروتمند شدند.
کتاب که شامل شانزده فصل است، و به پنج بخش تقسیم شده، به‌خوبی نگارش یافته و سرشار از اطّلاعات جالب و نکات مهمّ تاریخ آمریکا است. با این‌حال، من در اینجا بر روی سه فصلی که بیشترین تخصّص را در آنها دارم تمرکز میکنم. فصل نخست محاصره‌ی جنوب به‌دست اتّحادیّه‌ی جنگ داخلی را پوشش می‌دهد. آندریاس به‌وضوح اهمّیّت نادیده‌گرفته‌شده‌ی جنبه‌های «دریایی» جنگ و همچنین تجارت شمال-جنوب در طول جنگ، اشتباه محاسباتی بزرگ کنفدراسیون درباره‌ی کینگ‌کاتن و محاصره، و نبرد انتفاعی و عمدتاً غیرخشونت‌آمیز بین محاصره‌کنندگان و محاصره‌شکنان را توصیف می‌کند.
با این‌حال، اگرچه به‌نظر می‌رسد نویسنده از این نتیجه‌گیری مشوّش است، ولی، به‌اشتباه، هم‌نوا با بسیاری از مورّخان به این نتیجه می‌رسد که محاصره از طرف اتّحادیّه موفقیت‌آمیز بوده است. محاصره‌ها هزینه‌ها و قیمت‌های حمل‌ونقل را افزایش می‌دهند. و نیز میزان تجارت را کاهش می‌دهند. با این‌حال، قیمت‌های بالاتر، هم انگیزه‌ی سود هستند که کالاهای مهم را در گردش نگه می‌دارند، و هم انگیزه‌ای برای صرفه‌جویی‌اند. قیمت‌های بالاتر همچنین فرصت‌های رشوه را باز کرد، که سبب شد کالاها از مرز بین اتّحادیّه و کنفدراسیون در گردش باشند. بنابراین، هرگز نباید انتظار داشته باشیم که محاصره‌ها واقعاً موفّق باشند.
در مجموعه مقالاتی، که آندریاس به یکی از آنها اشاره می‌کند، من و همکارانم موفّقیّت آشکار محاصره از سوی اتّحادیّه را زیر سوال برده‌ایم. در عوض، دریافتیم که زنجیره‌ای طولانی از سیاست‌های نسجیده‌ی کنفدراسیون به اجرا درآمد که مانع محاصره‌گریزی شد. این امر در قانون تجارت کنفدراسیون سال ۱۸۶۴ به اوج خود رسید. این قانون، واردات فهرست بلندبالایی از کالاهای لوکس را ممنوع می‌کرد، کنترل‌هایی را بر واردات کالاهای دیگر را اعمال می‌کرد، و نیمی از بارجای کشتی‌های محاصره‌شکنان را جهت استفاده‌ی حکومت کنفدراسیون به خدمت می‌گرفت. جای شگفتی نیست که کارآفرینان در عرصه‌ی محاصره‌شکنی بی‌درنگ و به‌طور کامل از ادامه‌ی فعّالیّت‌ها دلسرد شدند. این قانون به‌ویژه برای خدمه، که فضای کوچکی برای واردات کالاهای لوکس در اختیار داشتند، دلسردکننده بود. سودی که آنها از فروش وسایل تجمّلاتی به‌دست آوردند بخش مهمّی از دستمزد آنها برای شکستن محاصره بود.
فصل ممنوعیّت الکل خاصّه خوب و سرگرم‌کننده است. در طول تاریخ، ما چندین تلاش احمقانه و گزندآور را برای کنترل الکل به هر طریقی در آمریکا انجام دادیم. قابل توجّه‌ترین این تلاش‌ها، هجدهمین متمّم قانون اساسی است، که مشروبات الکلی را ممنوع کرد، و به بزرگترین اشتباه اجتماعی از روزگار برده‌داری تبدیل شد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
| مارک تورنتون
هرگاه کتابی، که به قلم یک آیوی‌لیگر* چیره‌دست نوشته شده، برای نقد و بررسی به دستم می‌رسد، خود را برای تمام فریب‌ها و نابخردی‌هایی که باید تاب بیاورم، آماده میکنم. با این‌حال، کتاب «ملّت قاچاقچی» پیتر آندریاس غافلگیری بسیار خوشایندی بود. درواقع، من می‌توانم این کتاب را به هر کس، که علاقه‌مند به خواندن تاریخ واقعی آمریکا و آگاهی بهتر درباره‌ی مسائل مختلف از قانونی‌شدن ماریجوانا تا اصلاحات مهاجرتی است، توصیّه کنم.
نخستین نکته درباره‌ی کتاب که باید بدان اشاره داشت این است که قاچاق در آمریکا از عهد استعمار وجود داشته و تا آینده‌ی ممکن ادامه خواهد داشت. دوم اینکه، قاچاق در طول تاریخ ما نه نقش جانبی، که نقش بسیار برجسته‌ای داشته است. درواقع، اغلب نقشی محوری در رویدادها یا فقرات مهمّ تاریخ آمریکا داشته است. سوم، قاچاق پیامد ممنوعیّت‌ها و تعرفه‌های حمایتی است و تأثیر انباشته‌ی این سیاست‌ها نیروی محرّکه‌ای برای استقرار حکومت بزرگ و دولت پلیسی در آمریکا بوده است.
آندریاس روشن می‌سازد که سیاست‌هایی که انگیزه‌های قاچاق را به‌وجود می‌آورند، غیرمنطقی، بی‌اثرند و نتایج‌شان خلاف اهداف موردانتظار است. او همچنین تصریح می‌کند که آمریکایی‌ها توسّط سیاستمداران خودفروخته، بوروکرات‌های منفعت‌طلب، شوالیه‌های اخلاق‌گرا و مطبوعات مطیع، فریب خورده‌اند تا از ممنوعیّت‌های مختلف برای سرکوب فساد حمایت کنند. و نیز جالب است بدانیم که قاچاقچیان اغلب همچون قهرمان قلمداد می‌شدند -گرچه نه از سوی اکثریّت، بلکه از طرف مصرف‌کنندگانی که این قاچاقچیان به آنان خدمت می‌کردند. بسیاری از خانواده‌های ثروتمند و برجسته در تاریخ آمریکا، از جمله چند تن از پدران بنیانگذار ما، ابتدا از طریق سود حاصل از قاچاق ثروتمند شدند.
کتاب که شامل شانزده فصل است، و به پنج بخش تقسیم شده، به‌خوبی نگارش یافته و سرشار از اطّلاعات جالب و نکات مهمّ تاریخ آمریکا است. با این‌حال، من در اینجا بر روی سه فصلی که بیشترین تخصّص را در آنها دارم تمرکز میکنم. فصل نخست محاصره‌ی جنوب به‌دست اتّحادیّه‌ی جنگ داخلی را پوشش می‌دهد. آندریاس به‌وضوح اهمّیّت نادیده‌گرفته‌شده‌ی جنبه‌های «دریایی» جنگ و همچنین تجارت شمال-جنوب در طول جنگ، اشتباه محاسباتی بزرگ کنفدراسیون درباره‌ی کینگ‌کاتن و محاصره، و نبرد انتفاعی و عمدتاً غیرخشونت‌آمیز بین محاصره‌کنندگان و محاصره‌شکنان را توصیف می‌کند.
با این‌حال، اگرچه به‌نظر می‌رسد نویسنده از این نتیجه‌گیری مشوّش است، ولی، به‌اشتباه، هم‌نوا با بسیاری از مورّخان به این نتیجه می‌رسد که محاصره از طرف اتّحادیّه موفقیت‌آمیز بوده است. محاصره‌ها هزینه‌ها و قیمت‌های حمل‌ونقل را افزایش می‌دهند. و نیز میزان تجارت را کاهش می‌دهند. با این‌حال، قیمت‌های بالاتر، هم انگیزه‌ی سود هستند که کالاهای مهم را در گردش نگه می‌دارند، و هم انگیزه‌ای برای صرفه‌جویی‌اند. قیمت‌های بالاتر همچنین فرصت‌های رشوه را باز کرد، که سبب شد کالاها از مرز بین اتّحادیّه و کنفدراسیون در گردش باشند. بنابراین، هرگز نباید انتظار داشته باشیم که محاصره‌ها واقعاً موفّق باشند.
در مجموعه مقالاتی، که آندریاس به یکی از آنها اشاره می‌کند، من و همکارانم موفّقیّت آشکار محاصره از سوی اتّحادیّه را زیر سوال برده‌ایم. در عوض، دریافتیم که زنجیره‌ای طولانی از سیاست‌های نسجیده‌ی کنفدراسیون به اجرا درآمد که مانع محاصره‌گریزی شد. این امر در قانون تجارت کنفدراسیون سال ۱۸۶۴ به اوج خود رسید. این قانون، واردات فهرست بلندبالایی از کالاهای لوکس را ممنوع می‌کرد، کنترل‌هایی را بر واردات کالاهای دیگر را اعمال می‌کرد، و نیمی از بارجای کشتی‌های محاصره‌شکنان را جهت استفاده‌ی حکومت کنفدراسیون به خدمت می‌گرفت. جای شگفتی نیست که کارآفرینان در عرصه‌ی محاصره‌شکنی بی‌درنگ و به‌طور کامل از ادامه‌ی فعّالیّت‌ها دلسرد شدند. این قانون به‌ویژه برای خدمه، که فضای کوچکی برای واردات کالاهای لوکس در اختیار داشتند، دلسردکننده بود. سودی که آنها از فروش وسایل تجمّلاتی به‌دست آوردند بخش مهمّی از دستمزد آنها برای شکستن محاصره بود.
فصل ممنوعیّت الکل خاصّه خوب و سرگرم‌کننده است. در طول تاریخ، ما چندین تلاش احمقانه و گزندآور را برای کنترل الکل به هر طریقی در آمریکا انجام دادیم. قابل توجّه‌ترین این تلاش‌ها، هجدهمین متمّم قانون اساسی است، که مشروبات الکلی را ممنوع کرد، و به بزرگترین اشتباه اجتماعی از روزگار برده‌داری تبدیل شد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
آنچه درباره پاسخ ایران به اروپاییان و نظر اعلامی دولت می‌دانیم این است که پاسخ را سفیر ایران در قطر، به اروپاییان تحویل داده است. نظر رسمی اعلامی، تأیید کامل و نهایی نبوده است و تقاضاهایی که مطرح شده، چانهزنیها درباره موضوعات اقتصادی و تحریمها بوده است. اگر قطعی شود که ایران درباره مباحث مربوط به فعّالیتهای هسته‌ای خود، نکته خاصّی را مطرح نکرده است... از اینجا به بعد، رافائل گروسی قاضی برجام است و هر نشانه تازه از انعطاف تحریمها، به معنای آن است که تا روزی که بالاخره ایران توافق را امضاء کند... به هر حال مباحث حل شده‌اند.
✅ @karkhone
✅ @karkhone
در بابت این تصویر باید بگم که:
1. رفقا خیلی ارادت دارن که کاری که اینها میکنند و ارتباطشون با بدنه دولت رو هیچکس نداره. هیچکس اینجا یعنی هیچ نهاد و جریانی موازی با دوستان این جریان تسهیل‌گری و ارتباط گیری و این نمیدونم اسمش چی چی میشه رو با دولت نداره. کلا هم فکر میکنم توی ذهن نمیگذرونن که اقا بخش خصوصی کمک نمیخواد شما چوب لای چرخش نکنید لازم نیست کار محیر العقولی انجام بدید.
2. خیلی هم ارادت دارند که اینکار یک نهضت مردمیه و اصلا بودجه دولتی ندارد! ساختمان مرکزش برای نهاد ریاست جمهوری نیست! مدیرعاملش مدیرعامل قبلی فلان جا نیست! و ایجادش از اساس بخاطر تغییر در بدنه دولت نیست!
القصه رفقا دوستانه میگم بجای شومن بازی کاری نکنید، این بزرگترین مشاوره مدیریتی و سترگ ترین احیاگر اقتصادی حال حاضر ایران است.
پ.ن : فرق این دولت و اون دولت و سفید و سیاه بودنش نیست. هرجا نقدی باشه باید گفت.
پ.ن 2: ازون جلسه دیگه چیزی به خاطرم ندارم که قید کنم.
✅ @karkhone
1. رفقا خیلی ارادت دارن که کاری که اینها میکنند و ارتباطشون با بدنه دولت رو هیچکس نداره. هیچکس اینجا یعنی هیچ نهاد و جریانی موازی با دوستان این جریان تسهیل‌گری و ارتباط گیری و این نمیدونم اسمش چی چی میشه رو با دولت نداره. کلا هم فکر میکنم توی ذهن نمیگذرونن که اقا بخش خصوصی کمک نمیخواد شما چوب لای چرخش نکنید لازم نیست کار محیر العقولی انجام بدید.
2. خیلی هم ارادت دارند که اینکار یک نهضت مردمیه و اصلا بودجه دولتی ندارد! ساختمان مرکزش برای نهاد ریاست جمهوری نیست! مدیرعاملش مدیرعامل قبلی فلان جا نیست! و ایجادش از اساس بخاطر تغییر در بدنه دولت نیست!
القصه رفقا دوستانه میگم بجای شومن بازی کاری نکنید، این بزرگترین مشاوره مدیریتی و سترگ ترین احیاگر اقتصادی حال حاضر ایران است.
پ.ن : فرق این دولت و اون دولت و سفید و سیاه بودنش نیست. هرجا نقدی باشه باید گفت.
پ.ن 2: ازون جلسه دیگه چیزی به خاطرم ندارم که قید کنم.
✅ @karkhone
آخرین روزهای شاه
همیشه یک سوال مطرح می‌شود که آیا شاه در آخرین ماه‌های سلطنت، از اوضاع خبر داشت؟ نقل است وقتی شاه سوار هلی‌کوپترش می‌شود و آن تظاهرات تاسوعا و عاشورا را می‌بیند که جمعیت دارند می‌گویند «مرگ بر شاه»، شوکه می‌شود و تعجب می‌کند چرا این اتفاق افتاد. همان روزهایی که داشت شلوغ میشد، قسمت امنیت ساواک مقدار زیادی گزارش دریافت کرده بودند، و دیده بودند وضع خیلی خراب است. بعد به هر قیمت شده بود، اینها را جمع کرده بودند و به مقدم گفته بودند وضع خیلی خراب است و یک گزارش مفصل تهیه کرده بودند. اما کسی جرات نمی‌کرد این را به شاه برساند. نصیری رئیس وقت ساواک وقتی گزارش را می‌خواند وحشت‌زده می‌شود و به سختی گزارش را به شاه می‌دهد. شاه وقتی گزارش را می‌خواند می‌گوید: «این مزخرفات را چه کسانی نوشته‌اند؟» نصیری می‌گوید «این مطالعاتی است که در قسمت امنیتی ما انجام داده‌اند». شاه گفته بود «اینها از ترقیات مملکت اطلاعی ندارند؟ نمی‌دانند در کشور چه اتفاقاتی می‌افتد؟ الان بروید ببینید ما در پتروشیمی چقدر پیشرفت کرده‌ایم. در ذوب‌آهن داریم چه میکنیم؟ چقدر سدهای بزرگ ساخته‌ایم. اینها را پس نمی‌دانند که این چیزها را نوشته‌اند. بروید اینها را با ترقیات ایران آشنا کنید». این هم می‌گوید «چشم قربان». به عنوان یک نظامی برمی‌گردد، به سپهبد مقدم می‌گوید «اعلیحضرت فرمودند شما هیچ‌کدامتان با تغییرات ایران آشنایی ندارید. از همین حالا یک برنامه بگذارید. یک روز در هفته، صبح یا بعدازظهر، نمی‌دانم، چند ساعت وقت بگذارید برای اینکه فیلم ترقیات ایران را نشان بدهند». مقدم میگفت «به جای اینکه کار خودمان را بکنیم، حالا می‌نشستیم هفته‌ای یک روز هم فیلم تماشا می‌کردیم». این هم واکنش شاه نسبت به اعتراضات. عالیخانی درباره شاه می‌گوید: او فکر می‌کرد عقلش از همه بیشتر می‌رسد، خودش بلد است چه کار کند و تا حالا هم کشور را اداره کرده. اینها را هم که می‌آورد، خودش تشخیص می‌دهد کدام را در چه موردی باید بیاورد. او معتقد است شاه از نظر فیزیکی شجاعت داشت، ولی از نظر اخلاقی نه، حاضر نبود هیچ‌گونه مسوولیتی قبول کند، در مورد مسائل داخلی یا خارجی، فرقی نمی‌کرد،
شاه همیشه سعی می‌کرد، تقصیرها را گردن کسان دیگری بیندازد و در مواردی پیش می‌آمد که میگفت: «یعنی شما می‌خواهید بگویید پس من مسوول این اتفاق هستم؟ مگر شما نمی‌دانید شاه مقام غیرمسوول است و تصمیم با شماست، نه با من؟»
شاه اواخر حکومتش نه‌تنها به تغییر معتقد نبود، بلکه می‌خواست به عقب هم برگردد. البته شاه از همان ابتدا هم نمی‌توانست تحمل کند هیچکس به جز خودش به چشم بیاید. امینی را عوض کرد چون او را قدرتمند می‌دانست، در ماجرای اصلاحات ارضی ارسنجانی رقیب اصلی‌اش بود، برای اینکه شده بود قهرمان اصلاحات ارضی و شاه هم مطلقاً حوصله قهرمان در هیچ دستگاهی را نداشت. می‌خواست کسی باشد که حرف او را گوش کند، پول‌هایی که باید بابت توسعه قرض کند، خرج ارتش کند یا خرج چند پروژه بزرگ که خودش خوشش می‌آمد، بکند. شاه هیچ‌وقت یک برداشت کلی در کارهایش نمی‌کرد، یعنی از یک طرف وقتی می‌دید چه نوع فعالیت‌هایی در ایران می‌شود و چه نوع عملکرد مثبتی بخش‌های مختلف اقتصادی ایران، چه بازرگانی و چه صنعتی دارند، فوق‌العاده خوشحال میشد. مسوولان این امر هم در بخش خصوصی تشویق می‌شدند، ولی از طرف دیگر تصمیماتی می‌گرفت که می‌توانست به بخش خصوصی ضربه بزند و حالی‌اش نبود این کار خلاف آن یکی رفتاری است که دارد می‌کند. عالیخانی خاطره‌ای را از زمان ریاستش در دانشگاه تهران نقل می‌کند، که یک‌بار در حضور شاه گفته بود: «علیاحضرت رفته‌اند به مناطق دور کویر ایران و در یک جایی به مردم گفته‌اند ما صدای شما را می‌شنویم، شما صدای ما را نمی‌شنوید.» شاه سری تکان داد، دیدم که خوشش نیامد، من در واقع می‌خواستم شاه اصل موضوع را بداند. حتی همسرش هم این را اقرار کرد که صدای ما به گوش شاه نمی‌رسد.
اما گفتن این حرف‌ها به شاه هیچ فایده‌ای نداشت. تا سال آخر هم که اسم آن چند ماه پیش از اینکه خیلی شلوغ بشود را گذاشتند فضای باز سیاسی، فضای باز سیاسی‌ای در کار نبود
عالیخانی از قول علم نقل می‌کند که یک‌بار گفته بود: «عالیخانی! این شاه آن شاهی که تو می‌شناختی نیست. من نمی‌توانم با او مثل آن وقت‌هایی که تو یادت می‌آید صحبت کنم.» چیزی در شاه تغییر کرده بود، دیگر حرف گوش نمی‌کرد و چیزی که باعث این تغییر شده بود، درآمد نفت بود. یعنی معتقد بود شما هیچ‌کدامتان عقلتان نمی‌رسد. حتی نزدیکان شاه هم جرات نداشتند به او اعتراض کنند. اگر می‌زدند، همان اول بسم‌الله، شاه توی دهنشان می‌زد. بنابراین دیگر کسی حرفی نمی‌زد.
✅ @karkhone
همیشه یک سوال مطرح می‌شود که آیا شاه در آخرین ماه‌های سلطنت، از اوضاع خبر داشت؟ نقل است وقتی شاه سوار هلی‌کوپترش می‌شود و آن تظاهرات تاسوعا و عاشورا را می‌بیند که جمعیت دارند می‌گویند «مرگ بر شاه»، شوکه می‌شود و تعجب می‌کند چرا این اتفاق افتاد. همان روزهایی که داشت شلوغ میشد، قسمت امنیت ساواک مقدار زیادی گزارش دریافت کرده بودند، و دیده بودند وضع خیلی خراب است. بعد به هر قیمت شده بود، اینها را جمع کرده بودند و به مقدم گفته بودند وضع خیلی خراب است و یک گزارش مفصل تهیه کرده بودند. اما کسی جرات نمی‌کرد این را به شاه برساند. نصیری رئیس وقت ساواک وقتی گزارش را می‌خواند وحشت‌زده می‌شود و به سختی گزارش را به شاه می‌دهد. شاه وقتی گزارش را می‌خواند می‌گوید: «این مزخرفات را چه کسانی نوشته‌اند؟» نصیری می‌گوید «این مطالعاتی است که در قسمت امنیتی ما انجام داده‌اند». شاه گفته بود «اینها از ترقیات مملکت اطلاعی ندارند؟ نمی‌دانند در کشور چه اتفاقاتی می‌افتد؟ الان بروید ببینید ما در پتروشیمی چقدر پیشرفت کرده‌ایم. در ذوب‌آهن داریم چه میکنیم؟ چقدر سدهای بزرگ ساخته‌ایم. اینها را پس نمی‌دانند که این چیزها را نوشته‌اند. بروید اینها را با ترقیات ایران آشنا کنید». این هم می‌گوید «چشم قربان». به عنوان یک نظامی برمی‌گردد، به سپهبد مقدم می‌گوید «اعلیحضرت فرمودند شما هیچ‌کدامتان با تغییرات ایران آشنایی ندارید. از همین حالا یک برنامه بگذارید. یک روز در هفته، صبح یا بعدازظهر، نمی‌دانم، چند ساعت وقت بگذارید برای اینکه فیلم ترقیات ایران را نشان بدهند». مقدم میگفت «به جای اینکه کار خودمان را بکنیم، حالا می‌نشستیم هفته‌ای یک روز هم فیلم تماشا می‌کردیم». این هم واکنش شاه نسبت به اعتراضات. عالیخانی درباره شاه می‌گوید: او فکر می‌کرد عقلش از همه بیشتر می‌رسد، خودش بلد است چه کار کند و تا حالا هم کشور را اداره کرده. اینها را هم که می‌آورد، خودش تشخیص می‌دهد کدام را در چه موردی باید بیاورد. او معتقد است شاه از نظر فیزیکی شجاعت داشت، ولی از نظر اخلاقی نه، حاضر نبود هیچ‌گونه مسوولیتی قبول کند، در مورد مسائل داخلی یا خارجی، فرقی نمی‌کرد،
شاه همیشه سعی می‌کرد، تقصیرها را گردن کسان دیگری بیندازد و در مواردی پیش می‌آمد که میگفت: «یعنی شما می‌خواهید بگویید پس من مسوول این اتفاق هستم؟ مگر شما نمی‌دانید شاه مقام غیرمسوول است و تصمیم با شماست، نه با من؟»
شاه اواخر حکومتش نه‌تنها به تغییر معتقد نبود، بلکه می‌خواست به عقب هم برگردد. البته شاه از همان ابتدا هم نمی‌توانست تحمل کند هیچکس به جز خودش به چشم بیاید. امینی را عوض کرد چون او را قدرتمند می‌دانست، در ماجرای اصلاحات ارضی ارسنجانی رقیب اصلی‌اش بود، برای اینکه شده بود قهرمان اصلاحات ارضی و شاه هم مطلقاً حوصله قهرمان در هیچ دستگاهی را نداشت. می‌خواست کسی باشد که حرف او را گوش کند، پول‌هایی که باید بابت توسعه قرض کند، خرج ارتش کند یا خرج چند پروژه بزرگ که خودش خوشش می‌آمد، بکند. شاه هیچ‌وقت یک برداشت کلی در کارهایش نمی‌کرد، یعنی از یک طرف وقتی می‌دید چه نوع فعالیت‌هایی در ایران می‌شود و چه نوع عملکرد مثبتی بخش‌های مختلف اقتصادی ایران، چه بازرگانی و چه صنعتی دارند، فوق‌العاده خوشحال میشد. مسوولان این امر هم در بخش خصوصی تشویق می‌شدند، ولی از طرف دیگر تصمیماتی می‌گرفت که می‌توانست به بخش خصوصی ضربه بزند و حالی‌اش نبود این کار خلاف آن یکی رفتاری است که دارد می‌کند. عالیخانی خاطره‌ای را از زمان ریاستش در دانشگاه تهران نقل می‌کند، که یک‌بار در حضور شاه گفته بود: «علیاحضرت رفته‌اند به مناطق دور کویر ایران و در یک جایی به مردم گفته‌اند ما صدای شما را می‌شنویم، شما صدای ما را نمی‌شنوید.» شاه سری تکان داد، دیدم که خوشش نیامد، من در واقع می‌خواستم شاه اصل موضوع را بداند. حتی همسرش هم این را اقرار کرد که صدای ما به گوش شاه نمی‌رسد.
اما گفتن این حرف‌ها به شاه هیچ فایده‌ای نداشت. تا سال آخر هم که اسم آن چند ماه پیش از اینکه خیلی شلوغ بشود را گذاشتند فضای باز سیاسی، فضای باز سیاسی‌ای در کار نبود
عالیخانی از قول علم نقل می‌کند که یک‌بار گفته بود: «عالیخانی! این شاه آن شاهی که تو می‌شناختی نیست. من نمی‌توانم با او مثل آن وقت‌هایی که تو یادت می‌آید صحبت کنم.» چیزی در شاه تغییر کرده بود، دیگر حرف گوش نمی‌کرد و چیزی که باعث این تغییر شده بود، درآمد نفت بود. یعنی معتقد بود شما هیچ‌کدامتان عقلتان نمی‌رسد. حتی نزدیکان شاه هم جرات نداشتند به او اعتراض کنند. اگر می‌زدند، همان اول بسم‌الله، شاه توی دهنشان می‌زد. بنابراین دیگر کسی حرفی نمی‌زد.
✅ @karkhone
👍5👎4
اخراج خداداد فرمانفرمائیان به این دلیل بود که وقتی قیمتِ نفت از چند سنت در بشکه به چند دلار بالا رفت شاه به خداداد که رئیس سازمان برنامه بود دستور داد که چون پول داریم برنامه ۵ساله را دو برابر کنید و او گفت نمی‌شود که یک برنامه به هم بافته شده را یک مرتبه دو برابر کنیم. برنامه‌ها با ظرفیت‌های اجرائی بهم پیوسته هستند و اگر یک مرتبه تمام برنامه را دو برابر کنیم گلوگاه‌های زیادی پیدا می‌شود. شاه او را اخراج کرد و برنامه‌ها دو برابر شد و مدیران اجرائی نتوانستند برنامه‌ها را اجرا کنند. سفارشات کالا به قدری شد که بنادر ایران ظرفیت ترخیص نداشتند و کشتی‌ها تا چند ماه در خلیج فارس در انتظار می‌ماندند تا نوبت آنها برسد. وقتی هم که کالا ترخیص میشد کامیون کافی نبود که کالا را به شهرستان‌ها ببرد. خلاصه مدیران اجرائی نتوانستند برنامه‌های خود را اجرا کنند. سازمان بازرسی شاهنشاهی همه را به محاکمه کشید. روزها تلویزیون محاکمه مدیران اجرائی و وزرا را نشان میداد. استحکام سلطنت متزلزل شد تا روزی که نخست‌وزیر[هویدا] و چندین وزیر زندانی شدند و کار از کار گذشت.
خاطرات رضا نیازمند-ص۱۷۹
✅ @karkhone
خاطرات رضا نیازمند-ص۱۷۹
✅ @karkhone
👍6
آخرین توصیه رضا نیازمند برای رونق اقتصاد ایران
گفت‌وگوی منتشر نشده با بنیانگذار سازمان گسترش و نوسازی. او از راهکارهای نوین خروج از رکود گفته است
اگر اوایل دهه چهل، اقتصاد ایران روزهای دشواری را می‌گذراند انتهای این دهه، دوره رونق و شکوفایی برای آن بود؛ نتیجه سیاست‌های اصلاحات ارضی، رکود در سیستم کشاورزی ایران بود. در این دوره گروهی دورهم جمع شدند؛ علینقی عالیخانی، وزیر اقتصاد و رضا نیازمند به‌عنوان مشاور و بنیانگذار سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران (ایدرو) در تیرماه سال ۱۳۴۶ به همراه دیگر دوستان آنها. قرار بر این بود که راهی برای رهایی از بند رکود پیدا کنند و این راه از مسیر صنعتی شدن ایران می‌گذشت.
رضا نیازمند، در ماه‌های آخر زندگی خود در اتاق ۱۲ متری‌اش در ویلای کامرانیه از روایت آن روزهای خود می‌گوید و از تلاشش برای این روزهای اقتصاد. می‌گوید محمدرضا نعمت‌زاده، وزیر صنعت، معدن و تجارت دولت یازدهم از برنامه او برای خروج از رکود اقتصاد ایران استقبال کرده است. پیرمرد در ۹۶ سالگی خود صبور بود و در فکر؛ فکر اقتصاد ایران او را رها نمی‌کرد. می‌گوید برنامه خوب نباید به دست افراد بی‌سواد سپرده شود و مشکل امروز اقتصاد کشور را «بی‌سوادی» و «بی‌تجربگی» مجریان آن می‌دانست. روزی هشت ساعت قرآن می‌خواند. قرآن به ترتیب نزول و قرآن به ترتیب موضوع و کتاب «شیعه چه می‌خواهد و چه می‌گوید» را تدوین کرده است. رضا نیازمند در سال ۱۳۰۰ در همدان متولد شد و در ۲۲ سالگی در رشته مهندسی معدن فارغ‌التحصیل شد. او یکی از تکنوکرات‌هایی است که تاریخ ایران به او مدیون است؛ بنیانگذار سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران و بنیانگذار سازمان مدیریت صنعتی و اولین مدیرعامل شرکت ملی مس ایران. او نویسنده کتاب «تکنوکراسی و سیاست‌گذاری اقتصادی در ایران» است که صنعتی‌شدن ایران را ورق می‌زند. این گفت‌وگو چند ماه قبل از فوت رضا نیازمند انجام‌شده است.
مهمترین مشکل اقتصاد امروز ایران چیست؟ پرسشی که رضا نیازمند برای پاسخ به آن کمی مکث می‌کند و می‌گوید: «امروزه ایران در یک گرفتاری شدید مالی و اقتصادی گیر افتاده است، گرچه گرفتاری‌هایی ایران با آمریکا درباره پرونده هسته‌ای برطرف شده است اما اثرات آن هنوز برجای‌مانده است؛ مع‌ذلک دست و پای مابعد از مدت‌ها با برجام بازشده و می‌توانیم فکر کنیم. البته مدتی طول می‌کشد تا برنامه‌ریزی‌های ما عمل کند.»
او از تجربه دهه ۴۰ و تلاش‌های آن دوران خود می‌گوید: «ما تجربه‌ای از رکود و خروج از رکود و آغاز دوران رونق را در دهه ۴۰ داشتیم؛ اقداماتی که در ۴۰ انجام شد توانست ما را از رکود شدید دوران دکتر امینی و اصلاحات ارضی بیرون آورد و یک‌مرتبه پیشرفت شروع شد و توانستیم به‌سرعت به رونق ژاپن برسیم یعنی بیش از ۱۴ درصد رونق را در سال تجربه کردیم.»
مدام پای خود را تکان می‌دهد؛ پیرمرد چانه‌اش را به عصایی چوبی تکیه داده و از درد استخوان می‌نالد؛ اما بازهم صبورانه ادامه می‌دهد: «ما در آنجا مدلی را تجربه کردیم که موفق بود، ولی امروز شرایط تغییر کرده و نمی‌توانیم دوباره با آن مدل کار کنیم. برای همین من برای شرایط حاضر مدل جدیدی را طراحی کرده‌ام و خلاصه این طرح را قبلاً به وزیر صنعت، معدن و تجارت دولت یازدهم نوشته بودم. ایشان هم نامه‌ای به رئیس‌جمهور نوشتند و دستور هم داده‌شده است. اما کارها بسیار یواش، بی‌علاقه و به دست افراد ناوارد انجام می‌شود.»
او از راهکاری می‌گوید که آنها در دهه چهل به کار بسته بودند: «هر وقت ما می‌خواهیم از دوران بعد از رکود و دوران مبارزه با رکود صحبت کنیم بهتر این است که ببینیم به چه دلیلی رکود شروع شد و این رکود چه وسعتی دارد.» رکود دهه چهل به این دلیل بود که یک‌مرتبه آقای امینی که سفیر ایران در آمریکا بود با «جان اف‌کندی»، رئیس‌جمهوری وقت آمریکا توطئه چینی کردند و برنامه اصلاحات ارضی به دست امینی در کشور اجرا شد. حالا هم مهمترین عامل رکود در اقتصاد ایران تحریم‌های آمریکایی است.»
رضا نیازمند آهی می‌کشد و ادامه می‌دهد: «امینی کسی بود که شاه از او بدش می‌آمد و دوست نداشت او را ببیند. اما یک‌دفعه به‌عنوان نخست‌وزیر به کشور آمد و مجری برنامه تهیه‌شده‌ای شد که در آمریکا آماده‌شده بود و آن برنامه اصلاحات ارضی بود یعنی تمام زمین مالکان را گرفته و به زارعان دادند.»
ادامه مطلب
✅ @karkhone
گفت‌وگوی منتشر نشده با بنیانگذار سازمان گسترش و نوسازی. او از راهکارهای نوین خروج از رکود گفته است
اگر اوایل دهه چهل، اقتصاد ایران روزهای دشواری را می‌گذراند انتهای این دهه، دوره رونق و شکوفایی برای آن بود؛ نتیجه سیاست‌های اصلاحات ارضی، رکود در سیستم کشاورزی ایران بود. در این دوره گروهی دورهم جمع شدند؛ علینقی عالیخانی، وزیر اقتصاد و رضا نیازمند به‌عنوان مشاور و بنیانگذار سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران (ایدرو) در تیرماه سال ۱۳۴۶ به همراه دیگر دوستان آنها. قرار بر این بود که راهی برای رهایی از بند رکود پیدا کنند و این راه از مسیر صنعتی شدن ایران می‌گذشت.
رضا نیازمند، در ماه‌های آخر زندگی خود در اتاق ۱۲ متری‌اش در ویلای کامرانیه از روایت آن روزهای خود می‌گوید و از تلاشش برای این روزهای اقتصاد. می‌گوید محمدرضا نعمت‌زاده، وزیر صنعت، معدن و تجارت دولت یازدهم از برنامه او برای خروج از رکود اقتصاد ایران استقبال کرده است. پیرمرد در ۹۶ سالگی خود صبور بود و در فکر؛ فکر اقتصاد ایران او را رها نمی‌کرد. می‌گوید برنامه خوب نباید به دست افراد بی‌سواد سپرده شود و مشکل امروز اقتصاد کشور را «بی‌سوادی» و «بی‌تجربگی» مجریان آن می‌دانست. روزی هشت ساعت قرآن می‌خواند. قرآن به ترتیب نزول و قرآن به ترتیب موضوع و کتاب «شیعه چه می‌خواهد و چه می‌گوید» را تدوین کرده است. رضا نیازمند در سال ۱۳۰۰ در همدان متولد شد و در ۲۲ سالگی در رشته مهندسی معدن فارغ‌التحصیل شد. او یکی از تکنوکرات‌هایی است که تاریخ ایران به او مدیون است؛ بنیانگذار سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران و بنیانگذار سازمان مدیریت صنعتی و اولین مدیرعامل شرکت ملی مس ایران. او نویسنده کتاب «تکنوکراسی و سیاست‌گذاری اقتصادی در ایران» است که صنعتی‌شدن ایران را ورق می‌زند. این گفت‌وگو چند ماه قبل از فوت رضا نیازمند انجام‌شده است.
مهمترین مشکل اقتصاد امروز ایران چیست؟ پرسشی که رضا نیازمند برای پاسخ به آن کمی مکث می‌کند و می‌گوید: «امروزه ایران در یک گرفتاری شدید مالی و اقتصادی گیر افتاده است، گرچه گرفتاری‌هایی ایران با آمریکا درباره پرونده هسته‌ای برطرف شده است اما اثرات آن هنوز برجای‌مانده است؛ مع‌ذلک دست و پای مابعد از مدت‌ها با برجام بازشده و می‌توانیم فکر کنیم. البته مدتی طول می‌کشد تا برنامه‌ریزی‌های ما عمل کند.»
او از تجربه دهه ۴۰ و تلاش‌های آن دوران خود می‌گوید: «ما تجربه‌ای از رکود و خروج از رکود و آغاز دوران رونق را در دهه ۴۰ داشتیم؛ اقداماتی که در ۴۰ انجام شد توانست ما را از رکود شدید دوران دکتر امینی و اصلاحات ارضی بیرون آورد و یک‌مرتبه پیشرفت شروع شد و توانستیم به‌سرعت به رونق ژاپن برسیم یعنی بیش از ۱۴ درصد رونق را در سال تجربه کردیم.»
مدام پای خود را تکان می‌دهد؛ پیرمرد چانه‌اش را به عصایی چوبی تکیه داده و از درد استخوان می‌نالد؛ اما بازهم صبورانه ادامه می‌دهد: «ما در آنجا مدلی را تجربه کردیم که موفق بود، ولی امروز شرایط تغییر کرده و نمی‌توانیم دوباره با آن مدل کار کنیم. برای همین من برای شرایط حاضر مدل جدیدی را طراحی کرده‌ام و خلاصه این طرح را قبلاً به وزیر صنعت، معدن و تجارت دولت یازدهم نوشته بودم. ایشان هم نامه‌ای به رئیس‌جمهور نوشتند و دستور هم داده‌شده است. اما کارها بسیار یواش، بی‌علاقه و به دست افراد ناوارد انجام می‌شود.»
او از راهکاری می‌گوید که آنها در دهه چهل به کار بسته بودند: «هر وقت ما می‌خواهیم از دوران بعد از رکود و دوران مبارزه با رکود صحبت کنیم بهتر این است که ببینیم به چه دلیلی رکود شروع شد و این رکود چه وسعتی دارد.» رکود دهه چهل به این دلیل بود که یک‌مرتبه آقای امینی که سفیر ایران در آمریکا بود با «جان اف‌کندی»، رئیس‌جمهوری وقت آمریکا توطئه چینی کردند و برنامه اصلاحات ارضی به دست امینی در کشور اجرا شد. حالا هم مهمترین عامل رکود در اقتصاد ایران تحریم‌های آمریکایی است.»
رضا نیازمند آهی می‌کشد و ادامه می‌دهد: «امینی کسی بود که شاه از او بدش می‌آمد و دوست نداشت او را ببیند. اما یک‌دفعه به‌عنوان نخست‌وزیر به کشور آمد و مجری برنامه تهیه‌شده‌ای شد که در آمریکا آماده‌شده بود و آن برنامه اصلاحات ارضی بود یعنی تمام زمین مالکان را گرفته و به زارعان دادند.»
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
👍14👎1
قانون اول در اقتصاد، اصل محدودیت منابع است، حال آن که قانون اول سیاست آن است که قانون اول اقتصاد را نادیده بگیرد.
| توماس ساول، اقتصاددان شهیر دانشگاه استنفورد
تصویر: دیدار آیت‌الله خامنه‌ای با یاسر عرفات
احتمالا مربوط به سفر هیات های میانجیگری بین ایران و عراق
اسفند ۱۳۵۹
✅ @karkhone
| توماس ساول، اقتصاددان شهیر دانشگاه استنفورد
تصویر: دیدار آیت‌الله خامنه‌ای با یاسر عرفات
احتمالا مربوط به سفر هیات های میانجیگری بین ایران و عراق
اسفند ۱۳۵۹
✅ @karkhone
👍2👎1
تحصیلات در برابر نهاد اقتصادی
| هاجون چانگ
نه فقط تحصیلات پایه بلکه تحصیلات عالی هم آنقدرها در تعیین سطح رفاه و رونق اقتصادی یک ملت تاثیر و اهمیت ندارد ما باید به طور جدی درباره نقش تحصیلات در اقتصادمان تجدید نظر و فکر دیگری کنیم. در مورد کشورهای ثروتمند وسواس آنها نسبت به تحصیلات عالی باید مهار و کنترل شود این وسواس به تورم ناسالم در مدارک دانشگاهی و یک سرمایه گذاری اضافی در ابعادی عظیم در آموزش عالی در بسیاری از کشورها منجر شده است که نتیجه آن است. من با کشورهایی که به دلایل دیگر درصد بسیار زیادی یا حتی ۱۰۰ درصد ثبت نام دانشگاهی دارند مخالف نیستم اما این کشورها نباید خود را فریب دهند و باور کنند که این امر تاثیر قابل توجهی در بهره‌وری اقتصادی آنها خواهد داشت.
آنچه واقعاً کشورهای ثروتمند را از کشورهای فقیرتر متمایز می‌سازد به چگونگی تحصیل شهروندان آنها، به طور فردی خیلی کم مربوط می‌شود بلکه چگونگی سازمان یافتگی شهروندان آنها در قالب نهادها و موسسات دسته جمعی با بهره‌وری بالا خواه این نهادها و موسسات جمعی بنگاه‌های غول آسایی مانند بوئینگ یا فولکس واگن باشند خواه بنگاه‌های کوچک‌تر اما در سطح جهانی فعال، مانند بنگاه‌های اقتصادی سوئیس و ایتالیا، مربوط است.
رشد و تکامل چنین بنگاه‌هایی نیازمند آن است که از سوی طیفی از نهادهایی که سرمایه‌گذاری و خطرپذیری را تشویق می‌کند و نیز از سوی یک نظام اقتصادی و بازرگانی که بنگاه‌ها را در دوران کودکی صنایع حمایت و تغذیه می‌کند و یک نظام مالی که سرمایه احتیاطی لازم را برای سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت ارتقا دهنده بهره‌وری، برای آنها فراهم و تامین می‌کند و نیز از سوی نهادهایی که هم برای سرمایه‌داران با یک قانون خوب و مناسب ورشکستگی و هم برای کارگران که رفاه آنان را تضمین کند و فرصت‌های مجدد اشتغال را فراهم سازد و نیز با مقررات مربوط به تحقیقات و توسعه و کارآموزی و نظایر اینها پشتیبانی شوند.
تحصیلات ارزشمند است اما ارزش اصلی آن در افزایش بهره وری تولیدی نیست. ارزش تحصیلات در توانایی آن برای کمک به ما در جهت توسعه و تکامل امکانات بالقوه‌مان و راه بردن یک زندگی مفیدتر، ارضاکننده‌تر و مستقل‌تر نهفته است. اگر ما تحصیلات را با این گمان گسترش دهیم که اقتصادهای ما را ثروتمندتر خواهد ساخت به طور جدی سرخورده و مأیوس خواهیم شد زیرا رابطه میان تحصیلات و بهره‌وری ملی رابطه‌ای نسبتا ضعیف، نامطمئن و پیچیده است اشتیاق بیش از حد ما به تحصیلات باید مهار شود به ویژه در کشورهای در حال توسعه لازم است که توجه بسیاری به جریان ایجاد و ارتقای مؤسسات مولد و نهادهایی که از آنها پشتیبانی کنند مبذول گردد.
/از کتاب بیست و سه گفتار در باب سرمایه‌داری، گفتار هفدهم
✅ @karkhone
| هاجون چانگ
نه فقط تحصیلات پایه بلکه تحصیلات عالی هم آنقدرها در تعیین سطح رفاه و رونق اقتصادی یک ملت تاثیر و اهمیت ندارد ما باید به طور جدی درباره نقش تحصیلات در اقتصادمان تجدید نظر و فکر دیگری کنیم. در مورد کشورهای ثروتمند وسواس آنها نسبت به تحصیلات عالی باید مهار و کنترل شود این وسواس به تورم ناسالم در مدارک دانشگاهی و یک سرمایه گذاری اضافی در ابعادی عظیم در آموزش عالی در بسیاری از کشورها منجر شده است که نتیجه آن است. من با کشورهایی که به دلایل دیگر درصد بسیار زیادی یا حتی ۱۰۰ درصد ثبت نام دانشگاهی دارند مخالف نیستم اما این کشورها نباید خود را فریب دهند و باور کنند که این امر تاثیر قابل توجهی در بهره‌وری اقتصادی آنها خواهد داشت.
آنچه واقعاً کشورهای ثروتمند را از کشورهای فقیرتر متمایز می‌سازد به چگونگی تحصیل شهروندان آنها، به طور فردی خیلی کم مربوط می‌شود بلکه چگونگی سازمان یافتگی شهروندان آنها در قالب نهادها و موسسات دسته جمعی با بهره‌وری بالا خواه این نهادها و موسسات جمعی بنگاه‌های غول آسایی مانند بوئینگ یا فولکس واگن باشند خواه بنگاه‌های کوچک‌تر اما در سطح جهانی فعال، مانند بنگاه‌های اقتصادی سوئیس و ایتالیا، مربوط است.
رشد و تکامل چنین بنگاه‌هایی نیازمند آن است که از سوی طیفی از نهادهایی که سرمایه‌گذاری و خطرپذیری را تشویق می‌کند و نیز از سوی یک نظام اقتصادی و بازرگانی که بنگاه‌ها را در دوران کودکی صنایع حمایت و تغذیه می‌کند و یک نظام مالی که سرمایه احتیاطی لازم را برای سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت ارتقا دهنده بهره‌وری، برای آنها فراهم و تامین می‌کند و نیز از سوی نهادهایی که هم برای سرمایه‌داران با یک قانون خوب و مناسب ورشکستگی و هم برای کارگران که رفاه آنان را تضمین کند و فرصت‌های مجدد اشتغال را فراهم سازد و نیز با مقررات مربوط به تحقیقات و توسعه و کارآموزی و نظایر اینها پشتیبانی شوند.
تحصیلات ارزشمند است اما ارزش اصلی آن در افزایش بهره وری تولیدی نیست. ارزش تحصیلات در توانایی آن برای کمک به ما در جهت توسعه و تکامل امکانات بالقوه‌مان و راه بردن یک زندگی مفیدتر، ارضاکننده‌تر و مستقل‌تر نهفته است. اگر ما تحصیلات را با این گمان گسترش دهیم که اقتصادهای ما را ثروتمندتر خواهد ساخت به طور جدی سرخورده و مأیوس خواهیم شد زیرا رابطه میان تحصیلات و بهره‌وری ملی رابطه‌ای نسبتا ضعیف، نامطمئن و پیچیده است اشتیاق بیش از حد ما به تحصیلات باید مهار شود به ویژه در کشورهای در حال توسعه لازم است که توجه بسیاری به جریان ایجاد و ارتقای مؤسسات مولد و نهادهایی که از آنها پشتیبانی کنند مبذول گردد.
/از کتاب بیست و سه گفتار در باب سرمایه‌داری، گفتار هفدهم
✅ @karkhone
👍3
بزرگترین پرونده فساد تاریخ
برای بزرگترین شرکت بورسی کشور
فولاد مبارکه رکورد بزرگترین اختلاس تاریخ ایران رو شکست با جمع مبلغ ۹۲ هزار میلیارد تومان.
انقدر حجم فساد زیاد بوده که توی چند صفحه جا نشده، یک گزارش ۳۰۰ صفحه‌ای از فساد این شرکت منتشر کردند.
برای اینکه بزرگی این عدد رو درک کنید بد نیست بدونید این عدد معادل کل معادل یک پنجم کسری بودجه کشور هست، یعنی میشد با این پول به هر ایرانی یک میلیون تومن داد!
اما بیاین ببینیم چه فسادهایی رخ داده؟
فهرست تخلف‌های گزارش شده شرکت خیلی طولانیه. چند مورد جالبش رو اینجا مطرح میکنیم:
۱.پرداخت ۱۴۷ میلیارد تومن به یک نفر برای اینکه برود شرکت هواپمایی تاسیس کند.
۲.خرید دارایی‌های شرکت‌های تابع با قیمت‌های نامتعارف با منابع مالی شرکت.
۳.پروژه کردن سهام در بورس و سودسازی ۱۰۰ میلیارد تومانی، در سه‌ماهی که مردم توی بورس ضرر کردن.
۴.استفاده از منابع مالی شرکت برای سپرده‌گذاری در بانک‌های خاص یا ارائه خدمات مالی دستوری به افراد
۵.تخصیص بودجه غیرمتعارف به باشگاه سپاهان (۳۰۰ میلیارد تومان) و اتلاف منابع با تغییر بی‌دلیل سرمربی
۶.خرید خودروی لندکروز برای اسحاق جهانگیری و وزیر سابق صمت
۷.پرداخت ۲.۵ میلیارد تومن هزینه فعالیت‌های مذهبی شرکت فولاد هرمزگان، کاملا خارج از حوزه فعالیت‌های عملیاتی شرکت.
۸.پرداخت ۱۱ میلیارد ریال حق مشاوره و ماموریت به برادر بازنشسته مدیرعامل سابق!
۹.هزینه کرد نامتعارف تنخواه ۱۰۰ میلیارد تومانی مدیرعامل به همراه بن ۱.۳ میلیاردی خرید از هاکوپیان
۱۰.عقد قرارداد با همسر رئیس دفتر رئیس‌جمهور سابق، وزیر سابق راه و شهردار سابق اصفهان!
۱۱.قراردادهای خارجی پرابهام با شرکت‌های چینی غیرمتخصص بدون پیشرفت پروژه‌های تعریف شده.
۱۲.فروش ۴۶۵ تن محصول با نرخ نازل و به صورت اعتباری (نسیه) به یک شرکت خصوصی
۱۳.صرف منابع مالی و دارایی‌های شرکت برای حمایت از نامزدهای انتخاباتی
۱۴.پرداخت ۱۶ میلیارد تومان دستمزد به ۱۸۰ نیروی جذب شده از شرکت فنی مهندسی مهر جی
۱۵.پرداخت هزینه هتل، خرید لباس، ادکلن، گز، لپتاپ و... برای ۵۱ نفری که در استخدام شرکت هم نبودن!
۱۶.واریز پول از حساب فولاد به حساب شرکت فلز تدارک برای خرید سهام فولاد!
۱۷.(از همه بامزه‌تر) اهدای ۸۸ ساعت هوشمند سامسونگ با بند چرمی و ۸۰ دوچرخه برقی به مدیران شرکت تحت عنوان بودجه ورزشی!
فهرست تخلفات فولاد طولانی‌تر از اینه. اما خوندن این فهرست چندتا سوال ایجاد میکنه.
۱.چرا شرکتی که میلیون‌ها نفر از طریق بورس و سهام عدالت سهام‌دارش هستن، باید مدیریت دولتی داشته باشه؟ پس برای چی خصوصیش کردن؟
۲.بعضی‌ها ابعاد بزرگ شرکت رو دلیل این تخلف‌ها می‌دون. ارزش اپل ۲۵۰ برابر فولاد مبارکه است. چطوره که در اپل شاهد تخلف و فساد نیستیم؟
۳.سرنوشت این فساد و اختلاس مثل اختلاس‌های قبل قراره باقی بمونه؟ برنامه مجلس چیه؟
اما چطور میشه جلوی این اتفاق‌ها رو گرفت؟
۱.لازمه که نهاد ناظر خودش ذی‌نفع در شرکت نباشه. نمی‌شه دولت هم مالک شرکت باشه هم وظیفه نظارت رو برعهده داشته باشه.
۲.قوانین انحصارزا تحت عنوان حمایت از تولید، نتیجه‌ای جز فساد ندارن. (هایلایت انحصار رو ببینید)
۳.شرکت‌ها باید در حوزه عملیاتی خودشون فعالیت کنن و به بنگاه معاملات املاک و خرید وفروش سهام تبدیل نشن.
۴.راهکارهای خلق‌الساعه با عنوان‌‌هایی مثل حمایت از بورس، بدون بررسی تمام جوانبش، می‌تونه فاجعه درست کنه (پست اثر کبری رو بخونید)
۵.قیمت‌گذاری دستوری، عدم شفافیت در معاملات با بهانه دور زدن تحریمها و تاسیس شرکت‌های تو در تو، نه تنها حقوق مصرف‌کننده رو تامین نمی‌کنه، بلکه میلیون‌ها سهامدار رو تحت تاثیر قرار میده.
فایل کامل گزارش تحقیق و تفحص از فولاد مبارکه
✅ @karkhone
برای بزرگترین شرکت بورسی کشور
فولاد مبارکه رکورد بزرگترین اختلاس تاریخ ایران رو شکست با جمع مبلغ ۹۲ هزار میلیارد تومان.
انقدر حجم فساد زیاد بوده که توی چند صفحه جا نشده، یک گزارش ۳۰۰ صفحه‌ای از فساد این شرکت منتشر کردند.
برای اینکه بزرگی این عدد رو درک کنید بد نیست بدونید این عدد معادل کل معادل یک پنجم کسری بودجه کشور هست، یعنی میشد با این پول به هر ایرانی یک میلیون تومن داد!
اما بیاین ببینیم چه فسادهایی رخ داده؟
فهرست تخلف‌های گزارش شده شرکت خیلی طولانیه. چند مورد جالبش رو اینجا مطرح میکنیم:
۱.پرداخت ۱۴۷ میلیارد تومن به یک نفر برای اینکه برود شرکت هواپمایی تاسیس کند.
۲.خرید دارایی‌های شرکت‌های تابع با قیمت‌های نامتعارف با منابع مالی شرکت.
۳.پروژه کردن سهام در بورس و سودسازی ۱۰۰ میلیارد تومانی، در سه‌ماهی که مردم توی بورس ضرر کردن.
۴.استفاده از منابع مالی شرکت برای سپرده‌گذاری در بانک‌های خاص یا ارائه خدمات مالی دستوری به افراد
۵.تخصیص بودجه غیرمتعارف به باشگاه سپاهان (۳۰۰ میلیارد تومان) و اتلاف منابع با تغییر بی‌دلیل سرمربی
۶.خرید خودروی لندکروز برای اسحاق جهانگیری و وزیر سابق صمت
۷.پرداخت ۲.۵ میلیارد تومن هزینه فعالیت‌های مذهبی شرکت فولاد هرمزگان، کاملا خارج از حوزه فعالیت‌های عملیاتی شرکت.
۸.پرداخت ۱۱ میلیارد ریال حق مشاوره و ماموریت به برادر بازنشسته مدیرعامل سابق!
۹.هزینه کرد نامتعارف تنخواه ۱۰۰ میلیارد تومانی مدیرعامل به همراه بن ۱.۳ میلیاردی خرید از هاکوپیان
۱۰.عقد قرارداد با همسر رئیس دفتر رئیس‌جمهور سابق، وزیر سابق راه و شهردار سابق اصفهان!
۱۱.قراردادهای خارجی پرابهام با شرکت‌های چینی غیرمتخصص بدون پیشرفت پروژه‌های تعریف شده.
۱۲.فروش ۴۶۵ تن محصول با نرخ نازل و به صورت اعتباری (نسیه) به یک شرکت خصوصی
۱۳.صرف منابع مالی و دارایی‌های شرکت برای حمایت از نامزدهای انتخاباتی
۱۴.پرداخت ۱۶ میلیارد تومان دستمزد به ۱۸۰ نیروی جذب شده از شرکت فنی مهندسی مهر جی
۱۵.پرداخت هزینه هتل، خرید لباس، ادکلن، گز، لپتاپ و... برای ۵۱ نفری که در استخدام شرکت هم نبودن!
۱۶.واریز پول از حساب فولاد به حساب شرکت فلز تدارک برای خرید سهام فولاد!
۱۷.(از همه بامزه‌تر) اهدای ۸۸ ساعت هوشمند سامسونگ با بند چرمی و ۸۰ دوچرخه برقی به مدیران شرکت تحت عنوان بودجه ورزشی!
فهرست تخلفات فولاد طولانی‌تر از اینه. اما خوندن این فهرست چندتا سوال ایجاد میکنه.
۱.چرا شرکتی که میلیون‌ها نفر از طریق بورس و سهام عدالت سهام‌دارش هستن، باید مدیریت دولتی داشته باشه؟ پس برای چی خصوصیش کردن؟
۲.بعضی‌ها ابعاد بزرگ شرکت رو دلیل این تخلف‌ها می‌دون. ارزش اپل ۲۵۰ برابر فولاد مبارکه است. چطوره که در اپل شاهد تخلف و فساد نیستیم؟
۳.سرنوشت این فساد و اختلاس مثل اختلاس‌های قبل قراره باقی بمونه؟ برنامه مجلس چیه؟
اما چطور میشه جلوی این اتفاق‌ها رو گرفت؟
۱.لازمه که نهاد ناظر خودش ذی‌نفع در شرکت نباشه. نمی‌شه دولت هم مالک شرکت باشه هم وظیفه نظارت رو برعهده داشته باشه.
۲.قوانین انحصارزا تحت عنوان حمایت از تولید، نتیجه‌ای جز فساد ندارن. (هایلایت انحصار رو ببینید)
۳.شرکت‌ها باید در حوزه عملیاتی خودشون فعالیت کنن و به بنگاه معاملات املاک و خرید وفروش سهام تبدیل نشن.
۴.راهکارهای خلق‌الساعه با عنوان‌‌هایی مثل حمایت از بورس، بدون بررسی تمام جوانبش، می‌تونه فاجعه درست کنه (پست اثر کبری رو بخونید)
۵.قیمت‌گذاری دستوری، عدم شفافیت در معاملات با بهانه دور زدن تحریمها و تاسیس شرکت‌های تو در تو، نه تنها حقوق مصرف‌کننده رو تامین نمی‌کنه، بلکه میلیون‌ها سهامدار رو تحت تاثیر قرار میده.
فایل کامل گزارش تحقیق و تفحص از فولاد مبارکه
✅ @karkhone
👍3
دادگاه 20 دقیقه ای و صدور حکم حبیب الله القانیان مالک پلاسکو
۱۹ اردیبهشت ۱۳۵۸ حبیب‌الله القانیان، رییس وقت انجمن کلیمیان و بنیانگذار شرکت پلاسکو به حکم شعبه سوم دادگاه انقلاب اسلامی تهران و به جرم ارتباط با اسراییل و خیانت به کشور اعدام شد.
حبیب‌الله القانیان در سال ۱۳۳۷ شرکت پلاستیک‌سازی پلاسکو را در تهران تاسیس کرد و به تدریج پلاسکو را به بزرگترین و پیشرفته‌ترین شرکت پلاستیک ایران تبدیل کرد و صنایع پروفیل آلومینیوم را راه انداخت. القانیان به خاطر موفقیت‌های اقتصادی‌اش به شهرت خاصی در ایران و اسرائیل رسید. ساختمان پلاسکو واقع در چهارراه استانبول و ساختمان آلومینیوم واقع در خیابان جمهوری که نخستین برج‌های ایران بودند، بخشی از اموال وی قبل از انقلاب بود.
کمتر از چند ماه پس از انقلاب اسلامی القانیان بازداشت و پس از مدتی در روز ۱۸ اردیبهشت ۱۳۵۸ در شعبه سوم دادگاه انقلاب اسلامی محاکمه شد. روزنامه کیهان فردای آن روز، دادگاه القانیان را این چنین گزارش کرد:
«بعدازظهر دیروز شعبه سوم دادگاه انقلاب عدل اسلامی تشکیل جلسه داد. ابتدا متن کیفرخواست صادره از سوی دادسرای دادگاه انقلاب برای حبیب‌الله القانیان خوانده شد. بر اساس کیفرخواست، حبیب‌الله القانیان به شناسنامه ۶۱۰۸ با سواد، جاسوس و سرمایه‌دار صهیونیسم متهم است به:
۱ – دوستی با دشمنان خدا و دشمنی با دوست خدا
۲ – جاسوسی به نفع دولت اسرائیل
۳ – جمع‌آوری کمک و اعانه به نفع ارتش اسرائیل به منظور بمباران کردن مردم بی‌پناه فلسطین
۴ – صرف درآمد و بهره‌گیری‌ها، استعمار ایران، محارب و غاصب ضد اسلام و حق
۵ – فساد در زمین به صورت از بین بردن منابع اقتصادی و نابود کردن جامعه
۶ – محاربه با خدا و رسول خدا و تمام مردم ایران
۷ – سد راه خدا و سد راه تکامل ارزش‌های اسلامی و انسانی
۸ – معاونت در کشتار بی‌رحمانه مردم مبارز فلسطین
دلایل اتهام:
۱ – اقاریر موجود در پرونده
۲ – دلایل موجود در پرونده
۳ – تشکیل جلسه با بی‌رحم‌ترین دشمنان ایران، موشه دایان و آبا ابان
۴ – و دلایل مربوط به خرید آپارتمان چندین طبقه
پس از قرائت متن کیفرخواست، القانیان به دفاع از خود پرداخت و گفت: «احتراما اینجانب حبیب‌الله القانیان افتخار میکنم کلیمی ایرانی هستم، من مخالف دولت صهیونیسم اسرائیل هستم. ۸۵ درصد کلیمی‌ها اشکناز هستند و اشکنازی‌ها، یهودی‌ها را اصلاً به حساب نمی‌آورند. من خدای ناکرده هیچ‌وقت جاسوسی به نفع دولت غاصب صهیونیسم نداشته و نخواهم داشت. تا به حال هیچ‌گونه کمک یا اعانه‌ای به نفع اسرائیل و ارتش غاصب اسرائیل نداده و نخواهم داد. من موافق کشتار مردم فلسطین نیستم. من مخالف با صهیونیسم بودم و حاضرم با جان و دل به جنگ با اسرائیل بروم. افتخار میکنم دارای سهمی از کارخانجات پلاسکو ملامین، پلاستیک شمال، لوله شمال و کارخانه یخچال جنرال الکتریک و پروفیل آلومینیوم می‌باشم.»
پس از دفاع القانیان، نماینده دادسرا در دفاع از کیفرخواست گفت: «آقای القانیان در بازپرسی اعلام کرده که من به هیچ عنوان با دولت اسرائیل ارتباط ندارم و اگر معلوم شود حاضر به تحمل اشد مجازات هستم و در محضر دادگاه بیان داشت با صهیونیسم مخالف است. اولاً این سوال برای دادسرای انقلاب مطرح است، شما که با صهیونیسم مخالف بودید، به چه صورتی این مخالفت خود را اعلام نکردید که هم‌کیشان شما متوجه این مسئله بشوند؟ گفته‌اید اموالی در خارج از ایران ندارید. آنچه در پرونده منعکس است ساواک گزارش داده است آقای القانیان در اسرائیل نزدیک به تل‌آویو چند قطعه زمین خریداری کرده که این دلیل بر اتهام شماست.»
نماینده دادسرا در قسمت دیگری از سخنانش گفت: «ما استناد به گزارش ساواک، مهمترین عامل امنیتی که با سازمان سیا همکاری نزدیک داشت، کرده‌ایم. ساواک در گزارش دیگری اعلام داشته است: که بیش از یک میلیون دلار پرداخته‌اید و زمین در نزدیکی تل‌آویو خریده‌اید که قیمت آنها هم افزایش پیدا کرده است و بخش تحقیق ساواک این نظریه را تأیید کرده است. در گزارش دیگری ساواک از آسمان‌خراش نیمه‌تمام شما نام برده که در تل‌آویو ساخته می‌شود و سه برابر پلاسکو بلندی دارد. این ساختمان را «سه‌شنبه» (نام مستعار یک مامور ساواک) شناسایی کرده، مامور دیگر بنام «چهارشنبه» نیز تأیید کرده است.»
نماینده دادسرا سپس به گزارش دیگری که در تایید اتهامات متهم بود، اشاره کرد و آن را برای اعضای دادگاه قرائت کرد. درباره جلسه‌ای که به اتفاق موشه دایان، آبا ابان و چند تن دیگر از سران اسرائیل با حضور القانیان تشکیل شده بود و در آن راجع به کمک مالی القانیان به یهودیان بحث و مشاوره شده بود، «سه‌شنبه» نظر داده است: «القانیان کشور اسرائیل را سرزمین اصلی خود دانسته و «چهارشنبه» (عضو دیگر ساواک) در گزارش خود تایید کرده که شما علاقه‌ای به ایران نداشتید، بلکه می‌خواستید به اسرائیل بروید.»
ادامه مطلب
✅ @karkhone
۱۹ اردیبهشت ۱۳۵۸ حبیب‌الله القانیان، رییس وقت انجمن کلیمیان و بنیانگذار شرکت پلاسکو به حکم شعبه سوم دادگاه انقلاب اسلامی تهران و به جرم ارتباط با اسراییل و خیانت به کشور اعدام شد.
حبیب‌الله القانیان در سال ۱۳۳۷ شرکت پلاستیک‌سازی پلاسکو را در تهران تاسیس کرد و به تدریج پلاسکو را به بزرگترین و پیشرفته‌ترین شرکت پلاستیک ایران تبدیل کرد و صنایع پروفیل آلومینیوم را راه انداخت. القانیان به خاطر موفقیت‌های اقتصادی‌اش به شهرت خاصی در ایران و اسرائیل رسید. ساختمان پلاسکو واقع در چهارراه استانبول و ساختمان آلومینیوم واقع در خیابان جمهوری که نخستین برج‌های ایران بودند، بخشی از اموال وی قبل از انقلاب بود.
کمتر از چند ماه پس از انقلاب اسلامی القانیان بازداشت و پس از مدتی در روز ۱۸ اردیبهشت ۱۳۵۸ در شعبه سوم دادگاه انقلاب اسلامی محاکمه شد. روزنامه کیهان فردای آن روز، دادگاه القانیان را این چنین گزارش کرد:
«بعدازظهر دیروز شعبه سوم دادگاه انقلاب عدل اسلامی تشکیل جلسه داد. ابتدا متن کیفرخواست صادره از سوی دادسرای دادگاه انقلاب برای حبیب‌الله القانیان خوانده شد. بر اساس کیفرخواست، حبیب‌الله القانیان به شناسنامه ۶۱۰۸ با سواد، جاسوس و سرمایه‌دار صهیونیسم متهم است به:
۱ – دوستی با دشمنان خدا و دشمنی با دوست خدا
۲ – جاسوسی به نفع دولت اسرائیل
۳ – جمع‌آوری کمک و اعانه به نفع ارتش اسرائیل به منظور بمباران کردن مردم بی‌پناه فلسطین
۴ – صرف درآمد و بهره‌گیری‌ها، استعمار ایران، محارب و غاصب ضد اسلام و حق
۵ – فساد در زمین به صورت از بین بردن منابع اقتصادی و نابود کردن جامعه
۶ – محاربه با خدا و رسول خدا و تمام مردم ایران
۷ – سد راه خدا و سد راه تکامل ارزش‌های اسلامی و انسانی
۸ – معاونت در کشتار بی‌رحمانه مردم مبارز فلسطین
دلایل اتهام:
۱ – اقاریر موجود در پرونده
۲ – دلایل موجود در پرونده
۳ – تشکیل جلسه با بی‌رحم‌ترین دشمنان ایران، موشه دایان و آبا ابان
۴ – و دلایل مربوط به خرید آپارتمان چندین طبقه
پس از قرائت متن کیفرخواست، القانیان به دفاع از خود پرداخت و گفت: «احتراما اینجانب حبیب‌الله القانیان افتخار میکنم کلیمی ایرانی هستم، من مخالف دولت صهیونیسم اسرائیل هستم. ۸۵ درصد کلیمی‌ها اشکناز هستند و اشکنازی‌ها، یهودی‌ها را اصلاً به حساب نمی‌آورند. من خدای ناکرده هیچ‌وقت جاسوسی به نفع دولت غاصب صهیونیسم نداشته و نخواهم داشت. تا به حال هیچ‌گونه کمک یا اعانه‌ای به نفع اسرائیل و ارتش غاصب اسرائیل نداده و نخواهم داد. من موافق کشتار مردم فلسطین نیستم. من مخالف با صهیونیسم بودم و حاضرم با جان و دل به جنگ با اسرائیل بروم. افتخار میکنم دارای سهمی از کارخانجات پلاسکو ملامین، پلاستیک شمال، لوله شمال و کارخانه یخچال جنرال الکتریک و پروفیل آلومینیوم می‌باشم.»
پس از دفاع القانیان، نماینده دادسرا در دفاع از کیفرخواست گفت: «آقای القانیان در بازپرسی اعلام کرده که من به هیچ عنوان با دولت اسرائیل ارتباط ندارم و اگر معلوم شود حاضر به تحمل اشد مجازات هستم و در محضر دادگاه بیان داشت با صهیونیسم مخالف است. اولاً این سوال برای دادسرای انقلاب مطرح است، شما که با صهیونیسم مخالف بودید، به چه صورتی این مخالفت خود را اعلام نکردید که هم‌کیشان شما متوجه این مسئله بشوند؟ گفته‌اید اموالی در خارج از ایران ندارید. آنچه در پرونده منعکس است ساواک گزارش داده است آقای القانیان در اسرائیل نزدیک به تل‌آویو چند قطعه زمین خریداری کرده که این دلیل بر اتهام شماست.»
نماینده دادسرا در قسمت دیگری از سخنانش گفت: «ما استناد به گزارش ساواک، مهمترین عامل امنیتی که با سازمان سیا همکاری نزدیک داشت، کرده‌ایم. ساواک در گزارش دیگری اعلام داشته است: که بیش از یک میلیون دلار پرداخته‌اید و زمین در نزدیکی تل‌آویو خریده‌اید که قیمت آنها هم افزایش پیدا کرده است و بخش تحقیق ساواک این نظریه را تأیید کرده است. در گزارش دیگری ساواک از آسمان‌خراش نیمه‌تمام شما نام برده که در تل‌آویو ساخته می‌شود و سه برابر پلاسکو بلندی دارد. این ساختمان را «سه‌شنبه» (نام مستعار یک مامور ساواک) شناسایی کرده، مامور دیگر بنام «چهارشنبه» نیز تأیید کرده است.»
نماینده دادسرا سپس به گزارش دیگری که در تایید اتهامات متهم بود، اشاره کرد و آن را برای اعضای دادگاه قرائت کرد. درباره جلسه‌ای که به اتفاق موشه دایان، آبا ابان و چند تن دیگر از سران اسرائیل با حضور القانیان تشکیل شده بود و در آن راجع به کمک مالی القانیان به یهودیان بحث و مشاوره شده بود، «سه‌شنبه» نظر داده است: «القانیان کشور اسرائیل را سرزمین اصلی خود دانسته و «چهارشنبه» (عضو دیگر ساواک) در گزارش خود تایید کرده که شما علاقه‌ای به ایران نداشتید، بلکه می‌خواستید به اسرائیل بروید.»
ادامه مطلب
✅ @karkhone
👍8👎1
کشور در جنگ: صدای استارت آپ های اوکراینی
با وجود جنگ مداوم، استارت‌آپ‌های اوکراینی - مشابه بخش فناوری اطلاعات کشور - انعطاف‌پذیری خود را نشان داده‌اند و کارآفرینان همچنان به فعالیت‌های تجاری خود ادامه می‌دهند و حتی در این شرایط وخیم به موفقیت خود متعهد هستند.
برخی از استارت‌آپ‌های اوکراینی نقل مکان کرده‌اند اما اکثریت قریب به اتفاق حداقل بخشی از فعالیت‌ها یا تیم خود را در اوکراین نگه داشته‌اند. همچنین، آن دسته از استارت‌آپ‌هایی که نقل مکان نکرده‌اند، فعلاً برای انجام این کار برنامه‌ریزی نمی‌کنند. و بیش از نیمی از آنها به طور انحصاری از اوکراین به عملیات خود ادامه می دهند.
از ابتدای تهاجم روسیه، بیش از یک نفر از هر ده کارمند نوپا مجبور به ترک شرکت های مربوطه خود بوده است. با این حال، همه استارت‌آپ‌ها کاهش تیمی را تجربه نکرده‌اند. از هر ده استارت آپ بیش از چهار شرکت هیچ تغییری مشاهده نکرده اند
از هر ده استارت‌آپ، 9 شرکت تأیید میکنند که برای ادامه فعالیت‌ها و/یا گسترش به حمایت مالی نیاز دارند. اما درصد کمی وجود دارد که می گویند به هیچ کمکی احتیاج ندارند.
چه نیاز به حمایت مالی داشته باشند یا نه، بیش از نیمی از استارت‌آپ‌های مورد بررسی می‌گویند که انتظار دارند فعالیت‌های خود را در کوتاه‌مدت گسترش دهند. هر چهاردرصد استارت آپ می گوید که وضعیت موجود را حفظ خواهد کرد. تنها چهار درصد از استارت‌آپ‌ها بر این باورند که ممکن است فعالیت‌هایشان کاهش یابد.
لینک مطالعه گزارش
✅ @karkhone
با وجود جنگ مداوم، استارت‌آپ‌های اوکراینی - مشابه بخش فناوری اطلاعات کشور - انعطاف‌پذیری خود را نشان داده‌اند و کارآفرینان همچنان به فعالیت‌های تجاری خود ادامه می‌دهند و حتی در این شرایط وخیم به موفقیت خود متعهد هستند.
برخی از استارت‌آپ‌های اوکراینی نقل مکان کرده‌اند اما اکثریت قریب به اتفاق حداقل بخشی از فعالیت‌ها یا تیم خود را در اوکراین نگه داشته‌اند. همچنین، آن دسته از استارت‌آپ‌هایی که نقل مکان نکرده‌اند، فعلاً برای انجام این کار برنامه‌ریزی نمی‌کنند. و بیش از نیمی از آنها به طور انحصاری از اوکراین به عملیات خود ادامه می دهند.
از ابتدای تهاجم روسیه، بیش از یک نفر از هر ده کارمند نوپا مجبور به ترک شرکت های مربوطه خود بوده است. با این حال، همه استارت‌آپ‌ها کاهش تیمی را تجربه نکرده‌اند. از هر ده استارت آپ بیش از چهار شرکت هیچ تغییری مشاهده نکرده اند
از هر ده استارت‌آپ، 9 شرکت تأیید میکنند که برای ادامه فعالیت‌ها و/یا گسترش به حمایت مالی نیاز دارند. اما درصد کمی وجود دارد که می گویند به هیچ کمکی احتیاج ندارند.
چه نیاز به حمایت مالی داشته باشند یا نه، بیش از نیمی از استارت‌آپ‌های مورد بررسی می‌گویند که انتظار دارند فعالیت‌های خود را در کوتاه‌مدت گسترش دهند. هر چهاردرصد استارت آپ می گوید که وضعیت موجود را حفظ خواهد کرد. تنها چهار درصد از استارت‌آپ‌ها بر این باورند که ممکن است فعالیت‌هایشان کاهش یابد.
لینک مطالعه گزارش
✅ @karkhone
👍3