تجارت، عامل پیشرفت اقتصادی
اساس تجارت، سود دوجانبه است. زمانی مردم با یک مبادله موافقت میکنند که انتظار دارند با آن، وضعشان بهتر شود. انگیزه دادوستد این است: «اگر کار خوبی برای من انجام دهید، من هم کار خوبی برای شما انجام خواهم داد» تجارت مولد است، زیرا به هر دو طرف معامله اجازه میدهد مقدار بیشتری از چیزی که درنظرشان مطلوب است، بدست آورند. در تجارت سه منبع عمده برای کسب منفعت وجود دارد:
1. تجارت، باعث میشود کالا از دست کسانی که ارزش کمتری برایش قائل‌اند، به کسانی منتقل شود که آن را ارزشمندتر میشمارند
در تجارت حتی باوجود اینکه هیچ تولیدی صورت نمیگیرد، ارزش بدست آمده از کالاها افزایش می‌یابد. وقتی کالاهای دست‌دوم در مغازه‌های سمساری یا در فروش اینترنتی دادوستد میشود، کمیت کالاهای در دسترس افزایش نیافته اما این دادوستدها، محصولات را بسوی مردمی که ارزش بیشتری برای آنها قائل‌اند حرکت میدهد. خریدار و فروشنده هر دو از مبادله نفع میبرند، درغیر این صورت هرگز مبادله‌ای صورت نمیگرفت
سلیقه، آگاهی و اهداف افراد بسیارمتفاوت است. کالایی که برای شخصی بی‌ارزش است شاید برای دیگری گرانبها باشد. کتاب تخصصی مهندسی الکترونیک برای کلکسیونر آثار هنری ارزشی ندارد، اما برای یک مهندس صدها دلار میارزد. درعوض، تابلوی نقاشی‌ای که یک مهندس علاقه‌ای به آن ندارد، شاید گمشده کلکسیونر آثار هنری باشد. مبادله اختیاری که کتاب الکترونیک را بسوی مهندس و نقاشی را بسوی کلکسیونر حرکت دهد، منفعت ناشی از هر دو کالا را افزایش میدهد. تنها مقدار کالا و خدمات تولیدشده در یک کشور ثروت ملت را تعیین نمیکند، بلکه چگونگی تخصیص این کالا و خدمات نیز مهم است
2. تجارت، افزایش میزان تولید و مصرف را امکانپذیر میکند، زیرا به هر یک از ما اجازه میدهد تا در کاری که آن را بهتر انجام میدهیم، متمرکزتر و تخصصیتر کار کنیم
وقتی مردم در تولید کالا یا خدمات بخصوصی با هزینه کمتر تخصص پیدا کنند، قادر خواهندبود این محصولات را به دیگران فروخته و از محل عواید فروش، کالا یا خدماتی خریداری کنند که خود قادر به تولید آن با هزینه پایین نیستند بدین ترتیب مردمی که بصورت تخصصی به تولید میپردازند، بیش از آنچه به تنهایی ممکن است کالا و خدمات تولید خواهندکرد. ترکیب کالاهای تولیدی نیز متنوعتر و مرغوبتر خواهدشد. اقتصاددانان این اصل را قانون مزیت نسبی نامیده‌اند. این قانون همه‌جا کاربرد دارد: در مبادلات میان افراد، شرکتها، مناطق و ملل
اگر کسی میتواند و مایل است که محصولی را با هزینه کمتر(یادمان باشد که منظور از هزینه، هزینه‌ی فرصت از دست رفته‌ست) از آنچه برای شما امکان دارد، تولید کرده و با شما مبادله کند، عقل سلیم حکم میکند که مبادله را بپذیرید. آنگاه میتوانید وقت و منابعتان را برای تولید چیزهایی بکار گیرید که شما، تولیدکننده کم‌هزینه آن هستید. نتیجه این فرآیند آن است که تولید تخصصی، نسبت به اینکه افراد مجبور باشند مایحتاجشان را -که در تولیدش مزیت نسبی ندارند- خود تولید کنند، کم‌هزینه‌تر خواهدشد
برای مثال با اینکه بیشتر پزشکان، مشکلی در ثبت سوابق و تنظیم قرارملاقاتها ندارند، ولی به نفعشان است که یک منشی استخدام کنند. زمان مورد نیاز جهت منشی‌گری، زمانی است که میشود درعوض صرف ویزیت بیماران گردد. از آنجاکه صرف وقت برای ویزیت بیمار، ارزش به مراتب بیشتری دارد، هزینه‌ی فرصت از دست رفته برای پزشکی که خود منشی‌گری میکند، بسیار بالاست. اینطور است که استخدام منشی به نفع پزشک است و خروجی بیشتری حاصل میگردد
3. مبادله داوطلبانه این امکان را برای شرکتها بوجود می‌آورد که با اتخاذ روشهای تولید انبوه، هزینه تولید هر واحد محصول را کاهش دهند
تجارت برای شرکتهای تجاری، فروش تولیداتشان در بازار وسیعی را ممکن میکند، بنابراین میتوانند برای تولید بیشتر برنامه‌ریزی و فرآیند تولید را طوری طراحی کنند که از اثر مقیاس بهره‌مند گردند. چنین فرآیندهایی به هزینه کمتر تولید به ازای هر واحد محصول و افزایش عظیم بازده هر کارگر منجر میشود
نیروهای بازار تولید را به سمت تولیدکنندگان کم‌هزینه‌تر سوق داده و از تولیدکنندگان پرهزینه دور میسازد درنتیجه تمایل حرکت بازارهای آزاد به سمتی است که تخصیص منابع، به حداکثرشدن ارزش، مقدار و تنوع کالاها و خدمات تولیدی منجر شود. تجارت برای اکثر ما، امکان مصرف مجموعه کالاهایی را مهیا میسازد که بسیارفراتر از چیزی است که ما قادر باشیم برای خود تولید کنیم
تصور کنید صرفنظر از چیزهایی نظیر کامپیوتر، تلویزیون، موبایل، ماشین‌لباسشویی و اتوموبیل چقدر دشوار است کسی فقط بخواهد خودش مسکن، پوشاک و خوراک خود را تامین کند؟ کشورهایی که موانعی را برای مبادله تحمیل میکنند -خواه داخلی یا بین‌المللی- توانایی شهروندانشان را در رسیدن به منفعت از راه تجارت و نیل به کامیابی در زندگی کاهش میدهند.
✅ @karkhone
اساس تجارت، سود دوجانبه است. زمانی مردم با یک مبادله موافقت میکنند که انتظار دارند با آن، وضعشان بهتر شود. انگیزه دادوستد این است: «اگر کار خوبی برای من انجام دهید، من هم کار خوبی برای شما انجام خواهم داد» تجارت مولد است، زیرا به هر دو طرف معامله اجازه میدهد مقدار بیشتری از چیزی که درنظرشان مطلوب است، بدست آورند. در تجارت سه منبع عمده برای کسب منفعت وجود دارد:
1. تجارت، باعث میشود کالا از دست کسانی که ارزش کمتری برایش قائل‌اند، به کسانی منتقل شود که آن را ارزشمندتر میشمارند
در تجارت حتی باوجود اینکه هیچ تولیدی صورت نمیگیرد، ارزش بدست آمده از کالاها افزایش می‌یابد. وقتی کالاهای دست‌دوم در مغازه‌های سمساری یا در فروش اینترنتی دادوستد میشود، کمیت کالاهای در دسترس افزایش نیافته اما این دادوستدها، محصولات را بسوی مردمی که ارزش بیشتری برای آنها قائل‌اند حرکت میدهد. خریدار و فروشنده هر دو از مبادله نفع میبرند، درغیر این صورت هرگز مبادله‌ای صورت نمیگرفت
سلیقه، آگاهی و اهداف افراد بسیارمتفاوت است. کالایی که برای شخصی بی‌ارزش است شاید برای دیگری گرانبها باشد. کتاب تخصصی مهندسی الکترونیک برای کلکسیونر آثار هنری ارزشی ندارد، اما برای یک مهندس صدها دلار میارزد. درعوض، تابلوی نقاشی‌ای که یک مهندس علاقه‌ای به آن ندارد، شاید گمشده کلکسیونر آثار هنری باشد. مبادله اختیاری که کتاب الکترونیک را بسوی مهندس و نقاشی را بسوی کلکسیونر حرکت دهد، منفعت ناشی از هر دو کالا را افزایش میدهد. تنها مقدار کالا و خدمات تولیدشده در یک کشور ثروت ملت را تعیین نمیکند، بلکه چگونگی تخصیص این کالا و خدمات نیز مهم است
2. تجارت، افزایش میزان تولید و مصرف را امکانپذیر میکند، زیرا به هر یک از ما اجازه میدهد تا در کاری که آن را بهتر انجام میدهیم، متمرکزتر و تخصصیتر کار کنیم
وقتی مردم در تولید کالا یا خدمات بخصوصی با هزینه کمتر تخصص پیدا کنند، قادر خواهندبود این محصولات را به دیگران فروخته و از محل عواید فروش، کالا یا خدماتی خریداری کنند که خود قادر به تولید آن با هزینه پایین نیستند بدین ترتیب مردمی که بصورت تخصصی به تولید میپردازند، بیش از آنچه به تنهایی ممکن است کالا و خدمات تولید خواهندکرد. ترکیب کالاهای تولیدی نیز متنوعتر و مرغوبتر خواهدشد. اقتصاددانان این اصل را قانون مزیت نسبی نامیده‌اند. این قانون همه‌جا کاربرد دارد: در مبادلات میان افراد، شرکتها، مناطق و ملل
اگر کسی میتواند و مایل است که محصولی را با هزینه کمتر(یادمان باشد که منظور از هزینه، هزینه‌ی فرصت از دست رفته‌ست) از آنچه برای شما امکان دارد، تولید کرده و با شما مبادله کند، عقل سلیم حکم میکند که مبادله را بپذیرید. آنگاه میتوانید وقت و منابعتان را برای تولید چیزهایی بکار گیرید که شما، تولیدکننده کم‌هزینه آن هستید. نتیجه این فرآیند آن است که تولید تخصصی، نسبت به اینکه افراد مجبور باشند مایحتاجشان را -که در تولیدش مزیت نسبی ندارند- خود تولید کنند، کم‌هزینه‌تر خواهدشد
برای مثال با اینکه بیشتر پزشکان، مشکلی در ثبت سوابق و تنظیم قرارملاقاتها ندارند، ولی به نفعشان است که یک منشی استخدام کنند. زمان مورد نیاز جهت منشی‌گری، زمانی است که میشود درعوض صرف ویزیت بیماران گردد. از آنجاکه صرف وقت برای ویزیت بیمار، ارزش به مراتب بیشتری دارد، هزینه‌ی فرصت از دست رفته برای پزشکی که خود منشی‌گری میکند، بسیار بالاست. اینطور است که استخدام منشی به نفع پزشک است و خروجی بیشتری حاصل میگردد
3. مبادله داوطلبانه این امکان را برای شرکتها بوجود می‌آورد که با اتخاذ روشهای تولید انبوه، هزینه تولید هر واحد محصول را کاهش دهند
تجارت برای شرکتهای تجاری، فروش تولیداتشان در بازار وسیعی را ممکن میکند، بنابراین میتوانند برای تولید بیشتر برنامه‌ریزی و فرآیند تولید را طوری طراحی کنند که از اثر مقیاس بهره‌مند گردند. چنین فرآیندهایی به هزینه کمتر تولید به ازای هر واحد محصول و افزایش عظیم بازده هر کارگر منجر میشود
نیروهای بازار تولید را به سمت تولیدکنندگان کم‌هزینه‌تر سوق داده و از تولیدکنندگان پرهزینه دور میسازد درنتیجه تمایل حرکت بازارهای آزاد به سمتی است که تخصیص منابع، به حداکثرشدن ارزش، مقدار و تنوع کالاها و خدمات تولیدی منجر شود. تجارت برای اکثر ما، امکان مصرف مجموعه کالاهایی را مهیا میسازد که بسیارفراتر از چیزی است که ما قادر باشیم برای خود تولید کنیم
تصور کنید صرفنظر از چیزهایی نظیر کامپیوتر، تلویزیون، موبایل، ماشین‌لباسشویی و اتوموبیل چقدر دشوار است کسی فقط بخواهد خودش مسکن، پوشاک و خوراک خود را تامین کند؟ کشورهایی که موانعی را برای مبادله تحمیل میکنند -خواه داخلی یا بین‌المللی- توانایی شهروندانشان را در رسیدن به منفعت از راه تجارت و نیل به کامیابی در زندگی کاهش میدهند.
✅ @karkhone
👍6
ماجرای سرمایه‌گذاری حسین ثابت در کیش از زبان سیدحسین موسویان
با تمهیدات درست و جامع، امکان جذب صدها میلیارد دلار سرمایه ایرانی‌های خارج از کشور فراهم میشود. یکی از این تمهیدات مربوط به تامین چتر حمایتی و امنیت سرمایه‌ای است که به کشور منتقل میکنند.
یک نمونه سرمایه‌گذاری که بسیاری درکشور شاهد آن بودند، سرمایه‌گذاری آقای حسین ثابت برای هتل داریوش، پارک جنگلی و دلفیناریو درکیش بود. حدود سال ۱۳۷۱ او را به سفارت دعوت کردم. وقتی ملاقات کردیم رنگش پریده بود. گفتم چه شده؟ گفت شما بگویید که چه شده که برای اولین بار بعد از انقلاب سفیر ایران مرا دعوت کرده؟ خلاصه بعد از گفتگو نفس راحتی کشید. بعدا طی یک سفر دوروزه به جزایر قناری، از نزدیک سرمایه‌گذاری عظیم او که شامل ۸ هتل، رستورانهای متعدد، پارک جنگلی، استخرها و فروشگاههای متعدد و غیره بود، را ازنزدیک بازدید کردم و او را به سفر به ایران دعوت کردم. چون برای اولین باربعد از انقلاب به ایران سفر میکرد، خیلی نگران بود. متاسفانه دربدو ورود پاسپورت اورا درفرودگاه گرفتند و نیمه شب وحشت زده به من زنگ زد. دوروز طول کشید تا معلوم شد تشابه اسمی بوده است. چند روزی درایران بود و با تاثیر منفی بازگشت به آلمان و به دیدنم آمد. دفعه بعد خودم شخصا با ایشان رفتم به کیش ودرجلسات وی با آقای یزدان پناه مدیروقت کیش نشستم تا اینکه قرارداد سرمایه گذاریهای اولیه را امضاکرد و مستمرا حمایتش کردم تا سرمایه گذاریهایش کلید خورد. بعد از اجرای هتل داریوش و پارک جنگلی و دلفیناریو در چهار هتل دیگر کیش بنام هلیا، لاله، تماشا و پانیذ نیز سرمایه‌گذاری کرد که جمعا بالغ بر ۱۰۰ میلیون دلار سرمایه‌گذاری کرده بود.
سال ۱۳۹۴ بعد از سالهای طولانی بطور اتفاقی در هواپیما درمسیر تهران فرانکفورت یکدیگررادیدیم. گفت حدود ۱۰ سال عمرم را گذاشتم و نهایتا همه سرمایه‌گذاری هایم درایران را فروختم ورفتم چون جانم را به لبم رساندند. از وقتی وارد فرودگاه میشدم تا وقتی که به فرودگاه برمیگشتم، از من باج و رشوه میخواستند و...خلاصه دوساعتی درهواپیما درد دل کرد و آخرش هم گفت ضمنا از سازمانهای امنیتی و نظارتی سراغم آمدند وسوال میکردند آیا به آقای موسویان رشوه هم داده ای؟ چون عجیب و غریب از شما حمایت کرد و برای شما وقت گذاشت. من به آنها گفتم آقای موسویان جزء نادر افرادی بود که بیشترین حمایت را از من کرد و هیج توقعی از من نداشت و زمانیکه قبل از انقلاب پدر من خادم حرم امام رضا ع بود، پدراو از تجاربزرگ فرش کاشان بود و....
حالا چند درس از این یک نمونه سرمایه گذاری.
اول. درابتدا چنان ترسی از ایران داشت که برای ملافات با سفیر ایران آنهم درشهر بن آلمان هم رنگش پریده بود.
دوم. در بدو ورود پاسپورتش را گرفتند آنهم بی‌مورد.
سوم. بعد از ده سال که سرمایه گذاریهایش تحقق یافت، بلایی بر سرش آمد که ایران را ترک کرد و رفت.
چهارم. نه تنها ازمن برای جذب و حمایت از وی تشکر نشد بلکه عده‌ای دنبال پرونده سازی هم رفته بودند.
این یک نمونه مستند درمورد عدم حمایت و امنیت برای سرمایه‌گذاری یک ایرانی مقیم خارج. لذا باید سازوکارهای قانونی و اجرایی برای رفع این نقیصه‌ها تمهید شود.
✅ @karkhone
با تمهیدات درست و جامع، امکان جذب صدها میلیارد دلار سرمایه ایرانی‌های خارج از کشور فراهم میشود. یکی از این تمهیدات مربوط به تامین چتر حمایتی و امنیت سرمایه‌ای است که به کشور منتقل میکنند.
یک نمونه سرمایه‌گذاری که بسیاری درکشور شاهد آن بودند، سرمایه‌گذاری آقای حسین ثابت برای هتل داریوش، پارک جنگلی و دلفیناریو درکیش بود. حدود سال ۱۳۷۱ او را به سفارت دعوت کردم. وقتی ملاقات کردیم رنگش پریده بود. گفتم چه شده؟ گفت شما بگویید که چه شده که برای اولین بار بعد از انقلاب سفیر ایران مرا دعوت کرده؟ خلاصه بعد از گفتگو نفس راحتی کشید. بعدا طی یک سفر دوروزه به جزایر قناری، از نزدیک سرمایه‌گذاری عظیم او که شامل ۸ هتل، رستورانهای متعدد، پارک جنگلی، استخرها و فروشگاههای متعدد و غیره بود، را ازنزدیک بازدید کردم و او را به سفر به ایران دعوت کردم. چون برای اولین باربعد از انقلاب به ایران سفر میکرد، خیلی نگران بود. متاسفانه دربدو ورود پاسپورت اورا درفرودگاه گرفتند و نیمه شب وحشت زده به من زنگ زد. دوروز طول کشید تا معلوم شد تشابه اسمی بوده است. چند روزی درایران بود و با تاثیر منفی بازگشت به آلمان و به دیدنم آمد. دفعه بعد خودم شخصا با ایشان رفتم به کیش ودرجلسات وی با آقای یزدان پناه مدیروقت کیش نشستم تا اینکه قرارداد سرمایه گذاریهای اولیه را امضاکرد و مستمرا حمایتش کردم تا سرمایه گذاریهایش کلید خورد. بعد از اجرای هتل داریوش و پارک جنگلی و دلفیناریو در چهار هتل دیگر کیش بنام هلیا، لاله، تماشا و پانیذ نیز سرمایه‌گذاری کرد که جمعا بالغ بر ۱۰۰ میلیون دلار سرمایه‌گذاری کرده بود.
سال ۱۳۹۴ بعد از سالهای طولانی بطور اتفاقی در هواپیما درمسیر تهران فرانکفورت یکدیگررادیدیم. گفت حدود ۱۰ سال عمرم را گذاشتم و نهایتا همه سرمایه‌گذاری هایم درایران را فروختم ورفتم چون جانم را به لبم رساندند. از وقتی وارد فرودگاه میشدم تا وقتی که به فرودگاه برمیگشتم، از من باج و رشوه میخواستند و...خلاصه دوساعتی درهواپیما درد دل کرد و آخرش هم گفت ضمنا از سازمانهای امنیتی و نظارتی سراغم آمدند وسوال میکردند آیا به آقای موسویان رشوه هم داده ای؟ چون عجیب و غریب از شما حمایت کرد و برای شما وقت گذاشت. من به آنها گفتم آقای موسویان جزء نادر افرادی بود که بیشترین حمایت را از من کرد و هیج توقعی از من نداشت و زمانیکه قبل از انقلاب پدر من خادم حرم امام رضا ع بود، پدراو از تجاربزرگ فرش کاشان بود و....
حالا چند درس از این یک نمونه سرمایه گذاری.
اول. درابتدا چنان ترسی از ایران داشت که برای ملافات با سفیر ایران آنهم درشهر بن آلمان هم رنگش پریده بود.
دوم. در بدو ورود پاسپورتش را گرفتند آنهم بی‌مورد.
سوم. بعد از ده سال که سرمایه گذاریهایش تحقق یافت، بلایی بر سرش آمد که ایران را ترک کرد و رفت.
چهارم. نه تنها ازمن برای جذب و حمایت از وی تشکر نشد بلکه عده‌ای دنبال پرونده سازی هم رفته بودند.
این یک نمونه مستند درمورد عدم حمایت و امنیت برای سرمایه‌گذاری یک ایرانی مقیم خارج. لذا باید سازوکارهای قانونی و اجرایی برای رفع این نقیصه‌ها تمهید شود.
✅ @karkhone
👍22👎1
سندروم مرگ ناگهانی روسی
| الین گادفری
این فهرست کسانی است که نباید دلتان بخواهد جای آنها باشید: صاحب یک شرکت روسی بزرگ تولید سوسیس، مدیر اجرایی در صنعت گاز، سرویراستار مجله‌ای روسی، مدیر یک کشتی‌سازی روسی، رئیس یک تفریحگاه اسکی روسی، یک مسئول هوانوردی روس یا رئیس یک شرکت ساخت راه‌آهن. هر کسی که این شرایط را داشته باشد، نباید در هیچ کشوری و تقریباً در هیچ قاره‌ای، کنار پنجرۀ بازی بایستد.
طی آخر هفته، پاول آنتوف، مدیر شرکت سوسیس فوق الذکر، مردی که گفته میشود عدم علاقۀ خطرناکی نسبت به جنگ ولادیمیر پوتین علیه اوکراین نشان داده بود، در هتلی در هند مرده پیدا شد، فقط دو روز پس از اینکه یکی از همسفران روسش در همان هتل مرد. بنا بر گزارش‌ها آنتوف از پنجرۀ هتلش افتاده و مرده است. این میلیونر صنعت گوشت و دوست متوفی‌اش آخرین مواردی هستند که به فهرست مهیب قربانیان سندروم مرگ ناگهانی روسی اضافه شده‌اند، پدیده‌ای که جان تعداد زیادی از تجار، بوروکرات‌ها، الیگارش‌ها و خبرنگاران را گرفته است. حجم این مرگ‌ها– شامل پرتاب از پنجره، مسمومیت مشکوک، سکتۀ مشکوک و خودکشی‌های مشکوک – از لحاظ گوناگونی مرگ‌های غیرطبیعی میتواند به اندازۀ یک رمان روسی شود.
در سال 2022، بیش از 20 روس برجسته مرگ‌هایی مرموز، و در مواردی مهیب، داشته‌اند. جنازه‌های رهبران صنعت گاز، لئونید شالمان و الکساندر تیولاکوف، در اوایل سال همراه با یادداشت‌های خودکشی پیدا شدند. سپس، طی یک ماه، سه مدیر روس دیگر – واسیلی ملنیاکوف، ولادیسلاف آوایف و سرگی پروتسنیا – را همراه همسران و کودکانشان مرده یافتند، در خودکشی‌هایی که به وضوح قتل بودند. در ماه مه، مقامات روس جسد مالک تفریحگاه اسکی سوچی، آندری کروکوفسکی، را ته یک دره یافتند؛ یک هفته بعد، الکساندر سابوتین، مدیر یک شرکت گاز، در خانه‌ای متعلق به یک شمن روس مرد، پس از اینکه ظاهراً مسموم شده بود.
این فهرست ادامه دارد. در ژوئیه، مدیر شرکت انرژی، یوری وارانوف، در استخر شنای خانه‌اش در حومۀ سنت پترزبورگ پیدا شد، با گلوله‌ای در سرش. به گتسبی اثر نوا فکر کنید. در ماه اوت، دن راپاپورت، منتقد زادۀ لاتویای پوتین، ظاهراً از پنجرۀ آپارتمانش در واشنگتن دی سی، در2کیلومتری کاخ سفید افتاد – درست پیش از اینکه راویل ماگانوف، رئیس یک شرکت نفت روسی از یک پنجرۀ طبقۀ ششم در مسکو بیفتد. قبل‌تر در همین ماه، رئیس یک شرکت آی تی، گرگوری کوچنوف از بالکنی افتاد. ده روز پیش، در ریورای فرانسه، یک غول املاک و مستغلات روس از پلکان بلندی افتاد.
باید تصریح کنم که تمام این مرگ‌ها امسال {2022} اتفاق افتاده‌اند.
شاید کسی بگوید با توجه به امید به زندگی بسیار پایین روس‌ها و نرخ الکی بودنشان، دست کم بعضی از این مرگ‌ها طبیعی یا تصادفی است. صرفاً به این دلیل که کسی روس است، اتفاقی از یک پنجرۀ طبقۀ بالا نمی‌افتد. بعضی وقت‌ها، آدم‌ها خودشان را می‌کشند – و نرخ خودکشی در میان مردان روس از بالاترین نرخ‌های جهان است. برای ادوارد لوتواک، مورخ و کارشناس استراتژی نظامی، دست کم بخشی از ماجرا از این قرار است: شیوع یأس گسترده میان نخبگان متصل و دارای امتیاز روس. او به من گفت «تصور کنید وقتی کشوری جهانی شده را تحریم میکنند چه اتفاقی می‌افتد. بعضی خودکشی میکنند.» اما تکثیر زیاد این مرگ‌های بی‌موقع نگاه دقیق‌تری را می‌طلبد.
هر چه که باشد، کرملین از این کارها میکند. این پدیده پیشینه‌ای دارد. در سال 2020، مأموران روس، منتقد پوتین، الکسی ناوالنی را با عامل اعصاب مسموم کردند – اما نمرد؛ یک دهه قبل، در تلاشی مشابه در مورد مأمور امنیتی و پناهنده، الکساندر لیتویننکو، موفق شدند. در سال 2004، وقتی در انتخابات ریاست‌جمهوری اوکراین، ویکتور یوشاچنکو علیه رقیبش کاندید شد که از حمایت کرملین برخوردار بود، با دیوکسین مسموم شد و از ریخت افتاد. سی سال پیش، سرویس امنیتی بلغارستان، ظاهراً به کمک کا گ ب شوروی، روی پل واترلو لندن دگراندیشی به نام گئورگی مارکوف را با نوک رایسینی یک چتر زخمی کرد. لوتواک به من گفت مأموران روس معمولاً «سراغ سمی‌ترین می‌روند. کسانی که به دلایل تجاری آدم می‌کشند با دیدن {روشهای}شان می‌خندند.»
ادامه مطلب
✅ @karkhone
| الین گادفری
این فهرست کسانی است که نباید دلتان بخواهد جای آنها باشید: صاحب یک شرکت روسی بزرگ تولید سوسیس، مدیر اجرایی در صنعت گاز، سرویراستار مجله‌ای روسی، مدیر یک کشتی‌سازی روسی، رئیس یک تفریحگاه اسکی روسی، یک مسئول هوانوردی روس یا رئیس یک شرکت ساخت راه‌آهن. هر کسی که این شرایط را داشته باشد، نباید در هیچ کشوری و تقریباً در هیچ قاره‌ای، کنار پنجرۀ بازی بایستد.
طی آخر هفته، پاول آنتوف، مدیر شرکت سوسیس فوق الذکر، مردی که گفته میشود عدم علاقۀ خطرناکی نسبت به جنگ ولادیمیر پوتین علیه اوکراین نشان داده بود، در هتلی در هند مرده پیدا شد، فقط دو روز پس از اینکه یکی از همسفران روسش در همان هتل مرد. بنا بر گزارش‌ها آنتوف از پنجرۀ هتلش افتاده و مرده است. این میلیونر صنعت گوشت و دوست متوفی‌اش آخرین مواردی هستند که به فهرست مهیب قربانیان سندروم مرگ ناگهانی روسی اضافه شده‌اند، پدیده‌ای که جان تعداد زیادی از تجار، بوروکرات‌ها، الیگارش‌ها و خبرنگاران را گرفته است. حجم این مرگ‌ها– شامل پرتاب از پنجره، مسمومیت مشکوک، سکتۀ مشکوک و خودکشی‌های مشکوک – از لحاظ گوناگونی مرگ‌های غیرطبیعی میتواند به اندازۀ یک رمان روسی شود.
در سال 2022، بیش از 20 روس برجسته مرگ‌هایی مرموز، و در مواردی مهیب، داشته‌اند. جنازه‌های رهبران صنعت گاز، لئونید شالمان و الکساندر تیولاکوف، در اوایل سال همراه با یادداشت‌های خودکشی پیدا شدند. سپس، طی یک ماه، سه مدیر روس دیگر – واسیلی ملنیاکوف، ولادیسلاف آوایف و سرگی پروتسنیا – را همراه همسران و کودکانشان مرده یافتند، در خودکشی‌هایی که به وضوح قتل بودند. در ماه مه، مقامات روس جسد مالک تفریحگاه اسکی سوچی، آندری کروکوفسکی، را ته یک دره یافتند؛ یک هفته بعد، الکساندر سابوتین، مدیر یک شرکت گاز، در خانه‌ای متعلق به یک شمن روس مرد، پس از اینکه ظاهراً مسموم شده بود.
این فهرست ادامه دارد. در ژوئیه، مدیر شرکت انرژی، یوری وارانوف، در استخر شنای خانه‌اش در حومۀ سنت پترزبورگ پیدا شد، با گلوله‌ای در سرش. به گتسبی اثر نوا فکر کنید. در ماه اوت، دن راپاپورت، منتقد زادۀ لاتویای پوتین، ظاهراً از پنجرۀ آپارتمانش در واشنگتن دی سی، در2کیلومتری کاخ سفید افتاد – درست پیش از اینکه راویل ماگانوف، رئیس یک شرکت نفت روسی از یک پنجرۀ طبقۀ ششم در مسکو بیفتد. قبل‌تر در همین ماه، رئیس یک شرکت آی تی، گرگوری کوچنوف از بالکنی افتاد. ده روز پیش، در ریورای فرانسه، یک غول املاک و مستغلات روس از پلکان بلندی افتاد.
باید تصریح کنم که تمام این مرگ‌ها امسال {2022} اتفاق افتاده‌اند.
شاید کسی بگوید با توجه به امید به زندگی بسیار پایین روس‌ها و نرخ الکی بودنشان، دست کم بعضی از این مرگ‌ها طبیعی یا تصادفی است. صرفاً به این دلیل که کسی روس است، اتفاقی از یک پنجرۀ طبقۀ بالا نمی‌افتد. بعضی وقت‌ها، آدم‌ها خودشان را می‌کشند – و نرخ خودکشی در میان مردان روس از بالاترین نرخ‌های جهان است. برای ادوارد لوتواک، مورخ و کارشناس استراتژی نظامی، دست کم بخشی از ماجرا از این قرار است: شیوع یأس گسترده میان نخبگان متصل و دارای امتیاز روس. او به من گفت «تصور کنید وقتی کشوری جهانی شده را تحریم میکنند چه اتفاقی می‌افتد. بعضی خودکشی میکنند.» اما تکثیر زیاد این مرگ‌های بی‌موقع نگاه دقیق‌تری را می‌طلبد.
هر چه که باشد، کرملین از این کارها میکند. این پدیده پیشینه‌ای دارد. در سال 2020، مأموران روس، منتقد پوتین، الکسی ناوالنی را با عامل اعصاب مسموم کردند – اما نمرد؛ یک دهه قبل، در تلاشی مشابه در مورد مأمور امنیتی و پناهنده، الکساندر لیتویننکو، موفق شدند. در سال 2004، وقتی در انتخابات ریاست‌جمهوری اوکراین، ویکتور یوشاچنکو علیه رقیبش کاندید شد که از حمایت کرملین برخوردار بود، با دیوکسین مسموم شد و از ریخت افتاد. سی سال پیش، سرویس امنیتی بلغارستان، ظاهراً به کمک کا گ ب شوروی، روی پل واترلو لندن دگراندیشی به نام گئورگی مارکوف را با نوک رایسینی یک چتر زخمی کرد. لوتواک به من گفت مأموران روس معمولاً «سراغ سمی‌ترین می‌روند. کسانی که به دلایل تجاری آدم می‌کشند با دیدن {روشهای}شان می‌خندند.»
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
سندروم مرگ ناگهانی روسی
| الین گادفری
رمزگشایی خودکشی‌ها دشوارتر است. برای الیگارش‌هایی که نتوانسته‌اند وفاداری کافی به پوتین نشان دهند، خودکشی‌ها سناریوهایی یک دفعه‌ای نیستند. مایکل وایس، خبرنگار و نویسندۀ کتابی که به زودی دربارۀ جی آر یو، آژانس…
| الین گادفری
رمزگشایی خودکشی‌ها دشوارتر است. برای الیگارش‌هایی که نتوانسته‌اند وفاداری کافی به پوتین نشان دهند، خودکشی‌ها سناریوهایی یک دفعه‌ای نیستند. مایکل وایس، خبرنگار و نویسندۀ کتابی که به زودی دربارۀ جی آر یو، آژانس…
👍14
موسیو لئون‌تیه وزیر مالیه حالیه فرانسه روزی به حضور آمد، آدم بسیار قابلی است، خیلی صحبت شد از وضع مالیات گرفتن از رعیت سؤال كردم، چیزها گفت كه حیرت كردم، با اینكه اسم آزادی به خودشان گذاشته‌اند از همه مقیدتر هستند و در حقیقت زیر زنجیر هستند. مثلاً هركس در شهر خانه دارد باید سالی مبلغی مالیات بدهد، به این معنی كه می‌سنجند این خانه را اگر اجاره بدهند سالی چه مبلغ است اگر قابل اجاره صد تومان است بیست تومان باید به دولت بدهد، هزار تومان صد تومان و همچنین. هر كس سگ دارد باید پول بدهد، هركس گربه نگاه بدارد مالیات گربه را باید بدهد، اسب كالسكه، هر چیزی كه شخص دارد باید یک مالیات علی‌حده به اسم آن شی بدهد.
روزنامه‌ی خاطرات ناصرالدين‌شاه در سفر دوم فرنگستان
✅ @karkhone
روزنامه‌ی خاطرات ناصرالدين‌شاه در سفر دوم فرنگستان
✅ @karkhone
👍6👎4
این گاز بی‌صاحاب
سئوال: مالک گاز ایران، یعنی گازی که از مخازن زیرزمینی گاز کشورمان استخراج میشود، کیست؟
جواب خواهید داد: "مردم ایران!"
خوب، برای چیزی که می‌خواهم بگویم فرق نمیکند مالک این گاز طبیعی کیست! همین که مالکان آن و سهم مالکیت هر کس مشخص باشد، تقریباً همه‌ی آن چیزی که می‌گویم همین خواهد بود. پس فعلاً میتوانید فرض را بر این بگذارید که مالکیت واقعی این مخازن گاز طبیعی به همه‌ی ایرانیان به صورت علی‌السویه (سهام مساوی) تعلق یافته بود (و نه فقط به صورت اسمی).
در این صورت (یعنی مالکیت واقعی و مشخص):
۱- سهامداران خود مستقلاً تصمیم میگرفتند چگونه صنایع و چاه‌های گاز اداره شوند، و چه کسانی را به اداره‌ی آن بگمارند و چگونه در آن سرمایه‌گذاری کنند.
۲- سود فروش گاز مطابق سهام هر سهامدار، با همان ارزی که گاز فروش رفته بود (مثلاً دلار)، به او پرداخت میشد (اینجا فرض آن است که سهام همه‌ی ایرانیان برابر است). دولت فقط می‌توانست از این سود مالیات بگیرد، و نه بیشتر!
۳--مسلماً سهامداران گاز را به بالاترین قیمت ممکن به مشتریان می‌فروختند! اگر مشتری خارجی مبلغ بالاتری می‌داد، اکثر قریب به اتفاق گاز را به او می‌فروختند و بنابراین قیمت گاز در داخل هم نزدیک به قیمت خارجی میشد، بدون آنکه نارضایتی ایجاد شود (چون قیمت بالاتر یعنی سود بیشتر برای هر ایرانی).
۴- همه‌ی مردم و شرکتها و صنایع (و حتی ادارات دولتی) به خاطر بالا رفتن قیمت گاز، مجبور می‌شدند مصرف خود را بهینه کنند، و مصرف گاز در کشور تا حد بسیار زیادی کاهش پیدا میکرد، و الان با مشکل کمبود گاز مواجه نبودیم! هیچ‌کس هم از "مصرف بی‌رویه‌ی گاز" توسط فلان شخص یا اداره یا شرکت نگران نبود. همه چیز هم عادلانه‌تر بود و هم کارآمدتر!
بعضی وقت‌ها، حل بعضی مشکلات از طریقِ ساده‌ترین و سرراست‌ترین راه است. اصل مالکیت و حق اختیار شخص روی مالش از قدیمی‌ترین اصول بشر بوده، و برای آن احتیاج نه به نخبگان است و نه به اقتصاددانان!
ولی نه! اصلاً و ابداً صحبت از چنین چیزهای زشت و قبیح و شنیعی را نکنید! مگر میشود اختیار چیزی را دست مردم سپرد؟!! گاز باید در دست دولت و بوروکرات‌های آن باشد تا آن را به عنوان رشوه با قیمت پایین به مردم بدهد، در عوض اینکه مردم فراموش کنند یا به روی خودشان نیاورند که دولت چه قدر در عرصه‌های مختلف بد و احمقانه عمل کرده است. در ضمن دولت میتواند بر سر مردم برای دادن این "صدقه" منت هم بگذارد! هر زمستان هم بیش از پیش با آلودگی مازوت خفه‌مان کند!
✅ @karkhone
سئوال: مالک گاز ایران، یعنی گازی که از مخازن زیرزمینی گاز کشورمان استخراج میشود، کیست؟
جواب خواهید داد: "مردم ایران!"
خوب، برای چیزی که می‌خواهم بگویم فرق نمیکند مالک این گاز طبیعی کیست! همین که مالکان آن و سهم مالکیت هر کس مشخص باشد، تقریباً همه‌ی آن چیزی که می‌گویم همین خواهد بود. پس فعلاً میتوانید فرض را بر این بگذارید که مالکیت واقعی این مخازن گاز طبیعی به همه‌ی ایرانیان به صورت علی‌السویه (سهام مساوی) تعلق یافته بود (و نه فقط به صورت اسمی).
در این صورت (یعنی مالکیت واقعی و مشخص):
۱- سهامداران خود مستقلاً تصمیم میگرفتند چگونه صنایع و چاه‌های گاز اداره شوند، و چه کسانی را به اداره‌ی آن بگمارند و چگونه در آن سرمایه‌گذاری کنند.
۲- سود فروش گاز مطابق سهام هر سهامدار، با همان ارزی که گاز فروش رفته بود (مثلاً دلار)، به او پرداخت میشد (اینجا فرض آن است که سهام همه‌ی ایرانیان برابر است). دولت فقط می‌توانست از این سود مالیات بگیرد، و نه بیشتر!
۳--مسلماً سهامداران گاز را به بالاترین قیمت ممکن به مشتریان می‌فروختند! اگر مشتری خارجی مبلغ بالاتری می‌داد، اکثر قریب به اتفاق گاز را به او می‌فروختند و بنابراین قیمت گاز در داخل هم نزدیک به قیمت خارجی میشد، بدون آنکه نارضایتی ایجاد شود (چون قیمت بالاتر یعنی سود بیشتر برای هر ایرانی).
۴- همه‌ی مردم و شرکتها و صنایع (و حتی ادارات دولتی) به خاطر بالا رفتن قیمت گاز، مجبور می‌شدند مصرف خود را بهینه کنند، و مصرف گاز در کشور تا حد بسیار زیادی کاهش پیدا میکرد، و الان با مشکل کمبود گاز مواجه نبودیم! هیچ‌کس هم از "مصرف بی‌رویه‌ی گاز" توسط فلان شخص یا اداره یا شرکت نگران نبود. همه چیز هم عادلانه‌تر بود و هم کارآمدتر!
بعضی وقت‌ها، حل بعضی مشکلات از طریقِ ساده‌ترین و سرراست‌ترین راه است. اصل مالکیت و حق اختیار شخص روی مالش از قدیمی‌ترین اصول بشر بوده، و برای آن احتیاج نه به نخبگان است و نه به اقتصاددانان!
ولی نه! اصلاً و ابداً صحبت از چنین چیزهای زشت و قبیح و شنیعی را نکنید! مگر میشود اختیار چیزی را دست مردم سپرد؟!! گاز باید در دست دولت و بوروکرات‌های آن باشد تا آن را به عنوان رشوه با قیمت پایین به مردم بدهد، در عوض اینکه مردم فراموش کنند یا به روی خودشان نیاورند که دولت چه قدر در عرصه‌های مختلف بد و احمقانه عمل کرده است. در ضمن دولت میتواند بر سر مردم برای دادن این "صدقه" منت هم بگذارد! هر زمستان هم بیش از پیش با آلودگی مازوت خفه‌مان کند!
✅ @karkhone
👍17👎4
سراب خودروی با کیفیت خارجی با همان قیمت خودروی بی‌کیفیت داخلی
حتما زیاد شنیده‌اید و خوانده‌اید که عده‌ای ماشین‌های مدل روز خارجی به قیمت‌های زیر 20هزار دلار را لیست و با نرخ دلار آزاد به ریال تبدیل میکنند و نتیجه می‌گیرند که اگر واردات خودرو آزاد شود مردم میتوانند با همان پولی که ماشین‌های بی‌کیفیت داخلی را می‌خرند، ماشین‌های خارجی مدل روز بسیار با کیفیت‌تر را تهیه کنند.
اما بنظر می‌رسد این حساب و کتاب‌شان یک باگ اساسی دارد که به آن توجه نمیشود.
اولا این را در نظر بگیرید که وقتی برای ماشین بی‌کیفیت داخلی حدود 5میلیون تقاضای ثبت‌نامی داریم، قاعدتا با وارد شدن ماشین خارجی همین تقاضا برای آنها نیز وجود خواهد داشت.
پس اگر واردات به تعداد محدود اعلامی (100هزار دستگاه) انجام شود، حتی با صفر در نظر گرفتن تعرفه گمرک، یا قیمت‌شان بخاطر تقاضای میلیونی، تا چند برابر بالا میرود و یا در صورت عدم افزایش قیمت، چاره‌ای نمی‌ماند که با قرعه‌کشی این 100هزار دستگاه را بین چند میلیون متقاضی توزیع کنند.
ثانیا اگر تمام محدودیت‌های وارداتی برای خودرو برداشته شود و هر کس هر تعداد که خواست خودرو وارد کند آنگاه چه اتفاقی می‌افتد؟
در اینصورت حداقل یک میلیون خودروی وارداتی نیاز است تا به عطش بازار پاسخ بدهد و این یعنی افزایش تقاضای ارز به میزان حداقل 15میلیارد دلار که به جهش سنگین قیمت ارز آزاد تا 200هزار تومان می‌انجامد!
اینکه برخی افراد می‌گویند محل تامین ارز برای خودروی وارداتی از منابع شخصی افراد در داخل و خارج کشور است و ربطی به منابع ارزی دولت ندارد و افراد بصورت ریالی وارد میکنند، این یک حرف کاملا غلط است که از عدم درک تراز تجاری در یک اقتصاد بسته، ناشی میشود، زیرا فردی که با ارز خودش، خودرو وارد میکند تبعا بعد از فروش ریالی آن خودرو در داخل، دوباره اقدام به تبدیل ریال به دلار در بازار آزاد ارزی خواهد کرد (به همان دلیلی که قبلا دلار نگاه داشته) و با توجه به حجم پایین بازار آزاد دلار و ممانعت دولت از افزایش صادرات، این مقدار تقاضای سنگین باعث افرایش نرخ دلار آزاد تا حتی 200هزار تومان خواهد شد.
اما اگر تامین این 15میلیارد دلار از طریق سامانه نیما که حجم کل مبادلات سالانه آن حدود 60میلیارد دلار است، صورت پذیرد، آنگاه نرخ تثبیتی در این سامانه باید حدود 40هزار تومان تعیین شود که بخاطر سیاست تثبیت کالاهای اساسی عملا امکانپذیر نیست.
بنابراین آرزوی سوار شدن خودروی با کیفیت خارجی با هزینه مشابه خودروی داخلی یک سراب است که بخاطر کنترل نرخ ارز و محدودیت واردات شکل گرفته و عملا امکانپذیر نیست و با آزادسازی واردات، قیمت ریالی آن با تعدیل نرخ ارز، به چند برابر مقدار فعلی خواهد رسید.
مگر اینکه کشور، ناگهان میلیاردها دلار درامد اضافه ارزی پیدا کند تا بتواند چنین چیزی را جامه عمل بپوشاند و این اتفاق در اقتصادی که با قیمت‌گذاری دستوری به صلابه کشیده شده و صنعت و تولید آن روز به روز بیشتر آب میرود امکان پذیر نیست.
✅ @karkhone
حتما زیاد شنیده‌اید و خوانده‌اید که عده‌ای ماشین‌های مدل روز خارجی به قیمت‌های زیر 20هزار دلار را لیست و با نرخ دلار آزاد به ریال تبدیل میکنند و نتیجه می‌گیرند که اگر واردات خودرو آزاد شود مردم میتوانند با همان پولی که ماشین‌های بی‌کیفیت داخلی را می‌خرند، ماشین‌های خارجی مدل روز بسیار با کیفیت‌تر را تهیه کنند.
اما بنظر می‌رسد این حساب و کتاب‌شان یک باگ اساسی دارد که به آن توجه نمیشود.
اولا این را در نظر بگیرید که وقتی برای ماشین بی‌کیفیت داخلی حدود 5میلیون تقاضای ثبت‌نامی داریم، قاعدتا با وارد شدن ماشین خارجی همین تقاضا برای آنها نیز وجود خواهد داشت.
پس اگر واردات به تعداد محدود اعلامی (100هزار دستگاه) انجام شود، حتی با صفر در نظر گرفتن تعرفه گمرک، یا قیمت‌شان بخاطر تقاضای میلیونی، تا چند برابر بالا میرود و یا در صورت عدم افزایش قیمت، چاره‌ای نمی‌ماند که با قرعه‌کشی این 100هزار دستگاه را بین چند میلیون متقاضی توزیع کنند.
ثانیا اگر تمام محدودیت‌های وارداتی برای خودرو برداشته شود و هر کس هر تعداد که خواست خودرو وارد کند آنگاه چه اتفاقی می‌افتد؟
در اینصورت حداقل یک میلیون خودروی وارداتی نیاز است تا به عطش بازار پاسخ بدهد و این یعنی افزایش تقاضای ارز به میزان حداقل 15میلیارد دلار که به جهش سنگین قیمت ارز آزاد تا 200هزار تومان می‌انجامد!
اینکه برخی افراد می‌گویند محل تامین ارز برای خودروی وارداتی از منابع شخصی افراد در داخل و خارج کشور است و ربطی به منابع ارزی دولت ندارد و افراد بصورت ریالی وارد میکنند، این یک حرف کاملا غلط است که از عدم درک تراز تجاری در یک اقتصاد بسته، ناشی میشود، زیرا فردی که با ارز خودش، خودرو وارد میکند تبعا بعد از فروش ریالی آن خودرو در داخل، دوباره اقدام به تبدیل ریال به دلار در بازار آزاد ارزی خواهد کرد (به همان دلیلی که قبلا دلار نگاه داشته) و با توجه به حجم پایین بازار آزاد دلار و ممانعت دولت از افزایش صادرات، این مقدار تقاضای سنگین باعث افرایش نرخ دلار آزاد تا حتی 200هزار تومان خواهد شد.
اما اگر تامین این 15میلیارد دلار از طریق سامانه نیما که حجم کل مبادلات سالانه آن حدود 60میلیارد دلار است، صورت پذیرد، آنگاه نرخ تثبیتی در این سامانه باید حدود 40هزار تومان تعیین شود که بخاطر سیاست تثبیت کالاهای اساسی عملا امکانپذیر نیست.
بنابراین آرزوی سوار شدن خودروی با کیفیت خارجی با هزینه مشابه خودروی داخلی یک سراب است که بخاطر کنترل نرخ ارز و محدودیت واردات شکل گرفته و عملا امکانپذیر نیست و با آزادسازی واردات، قیمت ریالی آن با تعدیل نرخ ارز، به چند برابر مقدار فعلی خواهد رسید.
مگر اینکه کشور، ناگهان میلیاردها دلار درامد اضافه ارزی پیدا کند تا بتواند چنین چیزی را جامه عمل بپوشاند و این اتفاق در اقتصادی که با قیمت‌گذاری دستوری به صلابه کشیده شده و صنعت و تولید آن روز به روز بیشتر آب میرود امکان پذیر نیست.
✅ @karkhone
👍16👎7
داستان زمستان سخت
| آرش رئیسی‌نژاد
"راس لافان" بزرگترین بندر مصنوعی جهان با مساحت ۴۵۰۰ هکتار و بزرگترین پایانه صادرات ال‌ان‌جی جهان در قطر است. قطر ۲۵ تریلیون مترمکعب ذخایر گاز (١۳ درصد از کل ذخایر جهان) را دارد. ۲۰ درصد از صادرات گاز قطر از خط لوله دلفین به امارات و عمان انجام میشود.
این همه داستان نیست! دوحه گاز خود را به شرق صادر میکند و چین قرارداد ۶۰ میلیارد دلاری با قطر امضا کرد. اروپا نیز ۲۹ میلیارد دلار در اَبَرپروژه توسعه میدان گنبد شمالی و افزایش ظرفیت صادرات ال‌ان‌جی به ۱۲۶ میلیون تن سرمایه‌گذاری کرده. توتال، شل و اکسون‌موبیل هرکدام ۶.۲۵ درصد و انی و کونوکو هرکدام ۳ درصد در اختیار دارند.
روسیه اما خطوط لوله را برای صادرات گاز خود برگزید؛ خطوطی که اهمیت ژئوپلتیک انرژی در رقابت قدرت‌های بزرگ را نشان داد: کاربرد هوشمندانه خطوط لوله انرژی برای دستیابی به اهداف ژئوپلتیک. نه تنها اروپا٬ بلکه چین بازار اصلی گاز روسیه بوده و اکنون نیز سودای فتح بازار بزرگ هند را دارد.
در منطقه نیز جمهوری آذربایجان با راه‌اندازی کریدور جنوبی انـرژی به طول ۳۵۰۰ کیلومتر نقش مهمی در ژئوپلتیک انرژی بازی خواهد کرد. این کریدور ميدان شا‌ه‌دنيز را به اروپا از شبکه خط لوله گاز جنوبیSCP خط لوله نفت باكو-تفليس-ارزروم TBE ترنس-آناتولی TANAP و ترنس-آدریاتیک TAP منتقل می‌كند.
اسرائیل ۴۱۳ میلیارد متر مکعب گاز دارد. در ۲۰۱۹ میدان گازی لویاتان با کمک روسیه آغاز بکار کرد به‌گونه‌ای که اسرائیل را تا ۴۰ سال آینده تامین میکند. تل‌آویو میتواند با راه‌اندازی خط لوله EastMed بطول ۱۹۰۰ کیلومتر تا سال ۲۰۲۵ گاز به اروپا صادر کرده و در ژئوپلتیک انرژی قدرتنمایی کند.
تا پیش از هجوم مسکو به اوکراین، بسیاری از کشورهای اروپایی نیاز انرژی خود را از روسیه فراهم میکردند. گرچه جنگ زیان هنگفتی به اروپا وارد کرده، رهبران این قاره اما نیک آموخته‌اند که برای پیروزی در ژئوپلتیک نوین انرژی باید به انرژی‌های تجدیدپذیر، فناوری نوین و کاربرد ESG روی آورد.
در ایران اما سیاست نادرست به ناترازی انرژی و کسری گاز در زمستان، روزانه ۲۴۰ میلیون متر مکعب، همراه با فاجعه زیست‌بومی و مازوت‌سوزی گسترده در نیروگاه‌ها شده. همچنین سالانه ۱۸ میلیاردمترمکعب گاز (۱۵ میلیارد دلار) از مشعل‌سوزی و ۹ میلیارد متر مکعب به‌خاطر فرسودگی شبکه و تجهیزات هدر میرود.
مهم‌تر اما بحران پارس جنوبی است که وارد نیمه دوم عمر خود شده و هر سال ۱۰ میلیارد متر مکعب از تولید آن کاسته میشود. کشور سالانه ۳ میلیارد دلار تزریق سرمایه کرده ولی برای نوسازی حکمرانی انرژی نیازمند سرمایه‌گذاری سالانه دستکم ۲۰ میلیارد دلار است؛ امری که در شرایط تحریم امکانپذیر نیست.
ناترازی انرژی اما باعث شده که کشور فاقد خط لوله گاز صادراتی استراتژیک، بجز ایران-ترکیه، باشد. کشور ۹۲ درصد گاز تولیدی را به بازار داخلی و ۸ درصد را صادر میکند. اما بدلیل یارانه‌های پنهان انرژی و اختلاف قیمت گاز در داخل و خارج، درآمد ایران از صادرات دو برابر درآمد از فروش داخلی آن است.
ابلهانه است که بحران انرژی اروپا را پیروزی دانست چرا که کشور، گازی برای صادرات ندارد. ایران بر دریایی از گاز نشسته اما با سیاست کنونی در ژئوپلتیک انرژی نابود شده! بارها از روندهای نوین ژئوپلتیکی گفته شد اما شنیده نشد. تا آنگاه که زمستان سخت آمد اما برای ایران بسیار سخت‌تر آمد!
✅ @karkhone
| آرش رئیسی‌نژاد
"راس لافان" بزرگترین بندر مصنوعی جهان با مساحت ۴۵۰۰ هکتار و بزرگترین پایانه صادرات ال‌ان‌جی جهان در قطر است. قطر ۲۵ تریلیون مترمکعب ذخایر گاز (١۳ درصد از کل ذخایر جهان) را دارد. ۲۰ درصد از صادرات گاز قطر از خط لوله دلفین به امارات و عمان انجام میشود.
این همه داستان نیست! دوحه گاز خود را به شرق صادر میکند و چین قرارداد ۶۰ میلیارد دلاری با قطر امضا کرد. اروپا نیز ۲۹ میلیارد دلار در اَبَرپروژه توسعه میدان گنبد شمالی و افزایش ظرفیت صادرات ال‌ان‌جی به ۱۲۶ میلیون تن سرمایه‌گذاری کرده. توتال، شل و اکسون‌موبیل هرکدام ۶.۲۵ درصد و انی و کونوکو هرکدام ۳ درصد در اختیار دارند.
روسیه اما خطوط لوله را برای صادرات گاز خود برگزید؛ خطوطی که اهمیت ژئوپلتیک انرژی در رقابت قدرت‌های بزرگ را نشان داد: کاربرد هوشمندانه خطوط لوله انرژی برای دستیابی به اهداف ژئوپلتیک. نه تنها اروپا٬ بلکه چین بازار اصلی گاز روسیه بوده و اکنون نیز سودای فتح بازار بزرگ هند را دارد.
در منطقه نیز جمهوری آذربایجان با راه‌اندازی کریدور جنوبی انـرژی به طول ۳۵۰۰ کیلومتر نقش مهمی در ژئوپلتیک انرژی بازی خواهد کرد. این کریدور ميدان شا‌ه‌دنيز را به اروپا از شبکه خط لوله گاز جنوبیSCP خط لوله نفت باكو-تفليس-ارزروم TBE ترنس-آناتولی TANAP و ترنس-آدریاتیک TAP منتقل می‌كند.
اسرائیل ۴۱۳ میلیارد متر مکعب گاز دارد. در ۲۰۱۹ میدان گازی لویاتان با کمک روسیه آغاز بکار کرد به‌گونه‌ای که اسرائیل را تا ۴۰ سال آینده تامین میکند. تل‌آویو میتواند با راه‌اندازی خط لوله EastMed بطول ۱۹۰۰ کیلومتر تا سال ۲۰۲۵ گاز به اروپا صادر کرده و در ژئوپلتیک انرژی قدرتنمایی کند.
تا پیش از هجوم مسکو به اوکراین، بسیاری از کشورهای اروپایی نیاز انرژی خود را از روسیه فراهم میکردند. گرچه جنگ زیان هنگفتی به اروپا وارد کرده، رهبران این قاره اما نیک آموخته‌اند که برای پیروزی در ژئوپلتیک نوین انرژی باید به انرژی‌های تجدیدپذیر، فناوری نوین و کاربرد ESG روی آورد.
در ایران اما سیاست نادرست به ناترازی انرژی و کسری گاز در زمستان، روزانه ۲۴۰ میلیون متر مکعب، همراه با فاجعه زیست‌بومی و مازوت‌سوزی گسترده در نیروگاه‌ها شده. همچنین سالانه ۱۸ میلیاردمترمکعب گاز (۱۵ میلیارد دلار) از مشعل‌سوزی و ۹ میلیارد متر مکعب به‌خاطر فرسودگی شبکه و تجهیزات هدر میرود.
مهم‌تر اما بحران پارس جنوبی است که وارد نیمه دوم عمر خود شده و هر سال ۱۰ میلیارد متر مکعب از تولید آن کاسته میشود. کشور سالانه ۳ میلیارد دلار تزریق سرمایه کرده ولی برای نوسازی حکمرانی انرژی نیازمند سرمایه‌گذاری سالانه دستکم ۲۰ میلیارد دلار است؛ امری که در شرایط تحریم امکانپذیر نیست.
ناترازی انرژی اما باعث شده که کشور فاقد خط لوله گاز صادراتی استراتژیک، بجز ایران-ترکیه، باشد. کشور ۹۲ درصد گاز تولیدی را به بازار داخلی و ۸ درصد را صادر میکند. اما بدلیل یارانه‌های پنهان انرژی و اختلاف قیمت گاز در داخل و خارج، درآمد ایران از صادرات دو برابر درآمد از فروش داخلی آن است.
ابلهانه است که بحران انرژی اروپا را پیروزی دانست چرا که کشور، گازی برای صادرات ندارد. ایران بر دریایی از گاز نشسته اما با سیاست کنونی در ژئوپلتیک انرژی نابود شده! بارها از روندهای نوین ژئوپلتیکی گفته شد اما شنیده نشد. تا آنگاه که زمستان سخت آمد اما برای ایران بسیار سخت‌تر آمد!
✅ @karkhone
👍17👎1
«منظور احمد» و آنها که اقتصاددان نیستند: نگاهی به راهبرد جدید تجاری پاکستان
دقیقا یک هفته پیش، دوشنبه ۳ ژانویه، در پاکستان «شورای امنیت ملی»، به ریاست «محمد شهباز شریف» نخست وزیر، اعضاء کابینه، رئیس کمیته ستاد مشترک و روسای سرویس‌های اطلاعاتی تصمیم گرفت تا راهبرد جایگزینی واردات را به عنوان گامی در جهت تقویت اقتصاد کشور ابلاغ کند. در بیانیه این شورا چنین آمده است که «امنیت همه جانبه ملی حول محور امنیت اقتصادی می‌چرخد و حاکمیت و عزت بدون خودکفایی و استقلال اقتصادی تضعیف خواهد شد. به منظور تقویت اقتصاد، کمیته بر روی برداشتن گام‌های مشخصی شامل منطقی‌سازی واردات و جلوگیری از خروج غیرقانونی ارز و تجارت حواله توافق کرد»
«منظور احمد» پاکستانی، که سال‌ها سفیر این کشور در سازمان تجارت جهانی، سرپرست تیم مذاکراتی پاکستان در فرایند الحاق و تسهیل تجاری و رهبر مذاکرات تجاری پاکستان در نشست‌های متعدد بوده و در کارنامه خود مدیریت در سطوح بالای سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد و معاون ریاست سازمان جهانی گمرک را نیز دارد، پس از این تصمیم از همه بیشتر ناامید و عصبانی بود. یادداشت امروز او در روزنامه «تریبون» پاکستان انعکاس درد و خرد او است.
یادداشت: " از آنجایی که هیچ یک از اعضای این شورا اقتصاددان نیستند، نمی‌دانند که سیاست‌های جایگزینی واردات همیشه منجر به «سوگیری ضد صادراتی» (۱) جریان تجاری میشود و چنین سیاست‌هایی هرگز در هیچ کشوری جواب نداده است. «محمد اسحاق‌دار»، وزیر دارایی فعلی، در گذشته (که وزیر صنایع و وزیر بازرگانی بود)، چنین نگاهی داشت، اما خیلی زود نتایج منفی آن را دید. آزمایش نسخه مشابه، نتایج مشابه‌ای نیز خواهد داشت.
کافی است به تمایز نتایج اتخاذ دو استراتژی تجاری متفاوت در دو کشور شیلی و آرژانتین با شرایط اولیه مشابه نگاه کنیم. شیلی رشد صادرات-محور و آرژانتین جایگزینی واردات را برگزید. «رائول پربیش»، اقتصاددان معروف آرژانتینی، از سیاست‌های جایگزینی واردات حمایت میکرد، در حالی که اقتصاددان شیلیایی معروف به «پسران شیکاگو» (۲)، از دهه ۱۹۷۰ مارپیچ رو به رشد اقتصادی شیلی به پشتیبانی صادرات را طراحی کردند. حال ۵۰ سال گذشته و می‌توانیم نتایج را با هم مقایسه کنیم. آرژانتین، یکی از ثروتمندترین کشورها قبل از شروع مسیر جایگزینی واردات، اکنون در مشکلات اقتصادی عمیقی فرو رفته است. ۲۲ بار به صندوق بین‌المللی پول مراجعه کرده و در سال ۲۰۱۸، ۴۰ میلیارد دلار و در سال ۲۰۲۲، ۴۴ میلیارد دلار دیگر برای انجام تعهدات خود وام گرفته است. در آن سوی دیگر، همسایه این کشور، شیلی، که زمانی کشوری نسبتا فقیر و تورم آن در سال ۱۹۷۴ به ۶۰۰ درصد رسیده بود، اکنون یکی از مرفه‌ترین کشورهای آمریکای لاتین شده است.
به طور مشابه، هند و پاکستان از زمان استقلال سیاست‌های جایگزینی واردات را دنبال کرده‌اند و هند نسبت به پاکستان سطوح حمایت بالاتری داشت. در اواخر دهه ۱۹۸۰، هر دو کشور با کسری تجاری شدیدی مواجه و مجبور شدند از صندوق بین المللی پول وام بگیرند. در مقابل، صندوق بر این دو کشور بابت باز کردن اقتصادشان فشار می‌آورد که نتیجتا هر دو کشور آزادسازی را از سال ۱۹۹۰ به بعد آغاز کردند. اقتصاد هند در این زمینه روند پایداری به خود گرفت. تا سال ۲۰۰۸، هند توانسته بود متوسط نرخ تعرفه واردات (اقلام غیرکشاورزی) خود را به ۱۰ درصد کاهش دهد. با تعرفه‌های پایین‌تر، این کشور موفق شد اقتصاد خود را در سطح جهانی متنوعتر و یکپارچه‌تر کند. در سال ۱۹۹۱، رشد صادرات ۲۳ میلیارد دلاری هند آغاز شد و امروز در پایان سال ۲۰۲۲ شاهد صادرات ۶۶۰ میلیارد دلاری این کشور هستیم (صادرات کالایی ۵۴۶ و صادرات خدمات ۱۱۴ میلیارد دلار).
اما از آن سو، روند آزادسازی پاکستان همیشه دو قدم به جلو و یک قدم به عقب بوده است. پس از یک دوره کوتاه آزادسازی سریع، از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۲، صادرات کالا و خدمات پاکستان به طور متوسط سالانه حدود ۱۵ درصد رشد کرد و از ۱۰ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۱ به ۲۰ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۷ رسید. با این حال، سال ۲۰۰۸ این روند معکوس شد و از این سال به بعد با وضع تعرفه‌‌ها و موانع قانونی بیشتر، رشد صادرات پاکستان به محاق رفت.
(۱) Anti-Export Bias = سوگیری ضد صادراتی
(۲) Chicago Boys: پسران شیکاگو
آنها گروهی از اقتصاددانان شیلیایی طرفدار دکترین شوک بودند که در گروه اقتصاد دانشگاه شیکاگو زیر نظر «میلتون فریدمن» تحصیل و بین سالهای ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۰ در دوره «پینوشه» به مناصب بالای دولتی رسیدند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
دقیقا یک هفته پیش، دوشنبه ۳ ژانویه، در پاکستان «شورای امنیت ملی»، به ریاست «محمد شهباز شریف» نخست وزیر، اعضاء کابینه، رئیس کمیته ستاد مشترک و روسای سرویس‌های اطلاعاتی تصمیم گرفت تا راهبرد جایگزینی واردات را به عنوان گامی در جهت تقویت اقتصاد کشور ابلاغ کند. در بیانیه این شورا چنین آمده است که «امنیت همه جانبه ملی حول محور امنیت اقتصادی می‌چرخد و حاکمیت و عزت بدون خودکفایی و استقلال اقتصادی تضعیف خواهد شد. به منظور تقویت اقتصاد، کمیته بر روی برداشتن گام‌های مشخصی شامل منطقی‌سازی واردات و جلوگیری از خروج غیرقانونی ارز و تجارت حواله توافق کرد»
«منظور احمد» پاکستانی، که سال‌ها سفیر این کشور در سازمان تجارت جهانی، سرپرست تیم مذاکراتی پاکستان در فرایند الحاق و تسهیل تجاری و رهبر مذاکرات تجاری پاکستان در نشست‌های متعدد بوده و در کارنامه خود مدیریت در سطوح بالای سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد و معاون ریاست سازمان جهانی گمرک را نیز دارد، پس از این تصمیم از همه بیشتر ناامید و عصبانی بود. یادداشت امروز او در روزنامه «تریبون» پاکستان انعکاس درد و خرد او است.
یادداشت: " از آنجایی که هیچ یک از اعضای این شورا اقتصاددان نیستند، نمی‌دانند که سیاست‌های جایگزینی واردات همیشه منجر به «سوگیری ضد صادراتی» (۱) جریان تجاری میشود و چنین سیاست‌هایی هرگز در هیچ کشوری جواب نداده است. «محمد اسحاق‌دار»، وزیر دارایی فعلی، در گذشته (که وزیر صنایع و وزیر بازرگانی بود)، چنین نگاهی داشت، اما خیلی زود نتایج منفی آن را دید. آزمایش نسخه مشابه، نتایج مشابه‌ای نیز خواهد داشت.
کافی است به تمایز نتایج اتخاذ دو استراتژی تجاری متفاوت در دو کشور شیلی و آرژانتین با شرایط اولیه مشابه نگاه کنیم. شیلی رشد صادرات-محور و آرژانتین جایگزینی واردات را برگزید. «رائول پربیش»، اقتصاددان معروف آرژانتینی، از سیاست‌های جایگزینی واردات حمایت میکرد، در حالی که اقتصاددان شیلیایی معروف به «پسران شیکاگو» (۲)، از دهه ۱۹۷۰ مارپیچ رو به رشد اقتصادی شیلی به پشتیبانی صادرات را طراحی کردند. حال ۵۰ سال گذشته و می‌توانیم نتایج را با هم مقایسه کنیم. آرژانتین، یکی از ثروتمندترین کشورها قبل از شروع مسیر جایگزینی واردات، اکنون در مشکلات اقتصادی عمیقی فرو رفته است. ۲۲ بار به صندوق بین‌المللی پول مراجعه کرده و در سال ۲۰۱۸، ۴۰ میلیارد دلار و در سال ۲۰۲۲، ۴۴ میلیارد دلار دیگر برای انجام تعهدات خود وام گرفته است. در آن سوی دیگر، همسایه این کشور، شیلی، که زمانی کشوری نسبتا فقیر و تورم آن در سال ۱۹۷۴ به ۶۰۰ درصد رسیده بود، اکنون یکی از مرفه‌ترین کشورهای آمریکای لاتین شده است.
به طور مشابه، هند و پاکستان از زمان استقلال سیاست‌های جایگزینی واردات را دنبال کرده‌اند و هند نسبت به پاکستان سطوح حمایت بالاتری داشت. در اواخر دهه ۱۹۸۰، هر دو کشور با کسری تجاری شدیدی مواجه و مجبور شدند از صندوق بین المللی پول وام بگیرند. در مقابل، صندوق بر این دو کشور بابت باز کردن اقتصادشان فشار می‌آورد که نتیجتا هر دو کشور آزادسازی را از سال ۱۹۹۰ به بعد آغاز کردند. اقتصاد هند در این زمینه روند پایداری به خود گرفت. تا سال ۲۰۰۸، هند توانسته بود متوسط نرخ تعرفه واردات (اقلام غیرکشاورزی) خود را به ۱۰ درصد کاهش دهد. با تعرفه‌های پایین‌تر، این کشور موفق شد اقتصاد خود را در سطح جهانی متنوعتر و یکپارچه‌تر کند. در سال ۱۹۹۱، رشد صادرات ۲۳ میلیارد دلاری هند آغاز شد و امروز در پایان سال ۲۰۲۲ شاهد صادرات ۶۶۰ میلیارد دلاری این کشور هستیم (صادرات کالایی ۵۴۶ و صادرات خدمات ۱۱۴ میلیارد دلار).
اما از آن سو، روند آزادسازی پاکستان همیشه دو قدم به جلو و یک قدم به عقب بوده است. پس از یک دوره کوتاه آزادسازی سریع، از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۲، صادرات کالا و خدمات پاکستان به طور متوسط سالانه حدود ۱۵ درصد رشد کرد و از ۱۰ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۱ به ۲۰ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۷ رسید. با این حال، سال ۲۰۰۸ این روند معکوس شد و از این سال به بعد با وضع تعرفه‌‌ها و موانع قانونی بیشتر، رشد صادرات پاکستان به محاق رفت.
(۱) Anti-Export Bias = سوگیری ضد صادراتی
(۲) Chicago Boys: پسران شیکاگو
آنها گروهی از اقتصاددانان شیلیایی طرفدار دکترین شوک بودند که در گروه اقتصاد دانشگاه شیکاگو زیر نظر «میلتون فریدمن» تحصیل و بین سالهای ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۰ در دوره «پینوشه» به مناصب بالای دولتی رسیدند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Brecorder
PM-led NSC links national security to economic security
Finance minister briefs forum about economic stability roadmap of the government including the status of discussions with international financial institutions
👍19
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
لکن از اونجایی که هیچ مجله‌ای از صفحه 76 شروع نشده ما هم بر آن شدیم که شروع کنیم در حد و اندازه خودمان تا دیگه اگر همه گفتن ارز بره بالا صادرات زیاد میشه بدونیم نظر بازرگان اصلی چیه؟
اگر صدا و سیما کارآفرین نشونمون داد بتونیم سره رو از ناسره‌اش تشخیص بدیم چون به هر حال از تهیه کننده کار خیلی انتظار نمیره همه رو بشناسه که. میره؟
اگر کسی به اسم بخش خصوصی پایی رو کج گذاشت بدونیم و به ایّ نحوا همونقدری که میکفرون میزاریم جلوی همه، تاکید میکنیم همه‌ی همه یکمی هم این تریبون رو بدیم به صنعتگران و بازرگانان تا صدای اونها رو هم وسط این بلوای بقیه بشنویم.
خلاصه که به راه بادیه رفتن رو به از نشستن باطل دیدیم تا سیه روی کنیم هر که در او غش باشد.
#زینال
نه هر که طَرْفِ کُلَه کج نهاد و تُند نشست
کلاه داری و آیینِ سروری داند
غلامِ همتِ آن رندِ عافیت سوزم
که در گداصفتی کیمیاگری داند
✅ @karkhone
اگر صدا و سیما کارآفرین نشونمون داد بتونیم سره رو از ناسره‌اش تشخیص بدیم چون به هر حال از تهیه کننده کار خیلی انتظار نمیره همه رو بشناسه که. میره؟
اگر کسی به اسم بخش خصوصی پایی رو کج گذاشت بدونیم و به ایّ نحوا همونقدری که میکفرون میزاریم جلوی همه، تاکید میکنیم همه‌ی همه یکمی هم این تریبون رو بدیم به صنعتگران و بازرگانان تا صدای اونها رو هم وسط این بلوای بقیه بشنویم.
خلاصه که به راه بادیه رفتن رو به از نشستن باطل دیدیم تا سیه روی کنیم هر که در او غش باشد.
#زینال
نه هر که طَرْفِ کُلَه کج نهاد و تُند نشست
کلاه داری و آیینِ سروری داند
غلامِ همتِ آن رندِ عافیت سوزم
که در گداصفتی کیمیاگری داند
✅ @karkhone
👍3
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
محتوای خوب بشنویم دولتمردان ایران همچون بچه پولداری هستند که سواد مالی و اقتصادی درستی ندارند و یک دفعه پول زیادی بدستشان می‌رسد و باعث میشود برای خودشان و اطرافیانشان مشکل ایجاد کنند. واقعیت اینجاست که پول نفت در ایران بیشتر از اینکه برکت داشته باشد باعث…
محتوای خوب بشنویم
در این اپیزود داستان یک فعال اقتصادی را خواهیم گفت که خودش و پسرش کارهای بسیار زیادی برای ایران کرده‌اند کسی که هم ضراب بوده و هم امین و ناصرالدین شاه به او لقب امین الضرب را اعطا کرده.
امین الضرب نماد یک آدم مسئول و فعال در یک عصر ناامیدی است، کسی که در سرنوشت خودش و کشورش منفعل نبوده، پایه گذاری اتاق بازرگانی، بانک ملی، صنعت برق و…. بخشی از فعالیت‌های این بزرگ‌مرد اقتصادی است.
https://castbox.fm/vd/555950058
✅ @karkhone
در این اپیزود داستان یک فعال اقتصادی را خواهیم گفت که خودش و پسرش کارهای بسیار زیادی برای ایران کرده‌اند کسی که هم ضراب بوده و هم امین و ناصرالدین شاه به او لقب امین الضرب را اعطا کرده.
امین الضرب نماد یک آدم مسئول و فعال در یک عصر ناامیدی است، کسی که در سرنوشت خودش و کشورش منفعل نبوده، پایه گذاری اتاق بازرگانی، بانک ملی، صنعت برق و…. بخشی از فعالیت‌های این بزرگ‌مرد اقتصادی است.
https://castbox.fm/vd/555950058
✅ @karkhone
👍1
بعضی ریال دیجیتال یا به طور کلی CBDC رو با روشهای پرداخت الکترونیکی موجود مقایسه می‌کنن و نتایجی می‌گیرن که غلطه. ریال دیجیتال شکل دیگری از خود پوله و نه روش پرداخت. برای درک صحیح ریال دیجیتال رو اسکناسی فرض کنید که قابل برنامه‌ریزیه. اما درک صحیح این موضوع چه اهمیتی داره؟
اسکناسی رو تصور کنید که به واسطه استفاده از توکن دیجیتال متمرکز (بیتکوین غیرمتمرکز است) به جای کاغذ تک به تک قابل برنامه‌ریزیه به این صورت که در جیب یا کیف شما می‌تونه توسط رگولاتور مربوطه فریز یا حتی Burn بشه. اسکناسی رو تصور کنید که خودش در دستان شماست اما قدرت آن خیر.
ریال دیجیتالی که در کیف پول شخصی شما نگهداری بشه معادل اسکناس یا مسکوک (پول به شکل سکه) است که در جیب، کیف، قلک یا گاوصندوق شماست بنابراین متصل به هیچ حساب بانکی نیست. اما اسکناس و مسکوک به عنوان تنها جزء نقدینگی خارج از بانک‌ها چه اهمیتی داره؟
نقدینگی در اقتصاد دو جزء داره:
۱- پول ۲- شبه‌پول
پول جزئی از نقدینگی است که قابلیت نقدشوندگی بالایی داره و به عبارتی در بانک Lock نیست و در هر لحظه قابل برداشت یا خرج شدنه. پول نقد به شکل اسکناس یا سکه در دست مردم یا حسابهای جاری و همچنین حسابهای سپرده کوتاه‌مدت از این نوعه.
شبه‌پول جزئی از نقدینگی است که به راحتی و به سرعت برای برداشت یا خرج شدن در دسترس نیست و به عبارتی نقدشوندگی کمی داره. حسابهای سپرده بلندمدت که نقدینگی شما برای مدت مشخص قفل میشه از این نوع هستند. اما درک این دو جزء نقدینگی چه اهمیتی داره؟
هرچقدر امید به بهبود شرایط اقتصادی در یک جامعه کمتر بشه و انتظارات تورمی مردم وضعیت خوبی نداشته باشه سهم پول از کل نقدینگی افزایش پیدا می‌کنه و برعکس هرچقدر انتظار بهبود شرایط تورمی در مردم افزایش پیدا کنه سهم شبه‌پول از نقدینگی افزایش پیدا می‌کنه.
به زبان ساده هرچقدر اوضاع خراب‌تر باشه، ترجیح مردم اینه که پول پرقدرت که نقدشوندگی بیشتری داره رو در اختیار داشته باشن. پرقدرت‌ترین شکل پول فیات اسکناسه چون تنها جزء نقدینگیه که خارج از سیستم بانکیه. بنابراین بررسی تغییرات نسبت پول و شبه‌پول از کل نقدینگی در یک اقتصاد مهمه.
در ایران طبق آخرین آمار بانک مرکزی سهم پول از کل نقدینگی رو به افزایشه و در بالاترین میزان خودش در ۱۰ سال اخیر قرار گرفته. این یعنی مردم در حال حاضر انتظار بهبود در وضعیت تورمی اقتصاد رو ندارند. این یعنی مردم ترجیح می‌دن پولشون تو بانک نباشه که البته این خودش تورم‌زاست. اما راهکار اصلی بیرون رفتن از این حلقه بی‌پایان تورم و بی‌ارزش شدن پول، توقف چاپ بی‌انتهای پول و تعریف Hard-cap برای اونه.
تغییرات سهم پول و شبه‌پول از کل نقدینگی در شرایط تورمی نشون میده شکل پول و نحوه توزیع قدرت در اون، زمانی که شرایط اقتصادی جالب نیست و یا اعتماد به سیستم بانکی از بین رفته برای مردم مهمه و بانکهای مرکزی و به طور کلی ساختارهای مالی متمرکز تمامیت‌خواه این رو به خوبی می‌دونن.
پول از نگاه ترازنامه‌ای بدهی بانک مرکزی به مردمه. بانکهای مرکزی سال‌هاست تلاش میکنند پول پرقدرت (اسکناس) از دستان مردم جمع بشه چون بعد از چاپ امکان کنترلش رو ندارند.
ترویج روشهای پرداخت الکترونیکی به همین دلیل بوده که پول پرقدرت از دستان مردم جمع بشه و به بانک‌ها بیاد.
بدهکاری رو تصور کنید که می‌خواهد اختیار سند بدهی خودش که در دست شماست را هم داشته باشه. پول سند بدهی بانکهای مرکزی به مردمه و بانکهای مرکزی نمی‌خواهند بپذیرند که مشکل اصلی نامحدود بودن امکان چاپ پول توسط آن‌هاست نه شکل پول که کاغذی باشد یا توکن دیجیتال.
با این توضیحات، ترویج CBDC از دیدگاه من دو پیامد قابل تامل دارد:
۱- با ترویج CBDC بانکهای مرکزی روی اندک جزء نقدینگی که در حال حاضر خارج از سیستم بانکی است یعنی پول نقد و اسکناس هم کنترل خواهند داشت. در مقابل انتظارات مردم از نقدشوندگی پول در مقایسه با شبه‌پول هم تغییر می‌کنه. هر چند این بخش از نقدینگی در حال حاضر سهم کمی از کل نقدینگی داره اما همچنان تاثیرگذاره.
۲- با CBDC نقش بانکهای تجاری که کمی از تمرکز قدرت در راس ساختار پولی رو کم کرده بودند کمرنگ خواهد شد. هرچند بانکهای تجاری خودشون در خلق پول نقش داشتند اما به دلایل منافع خصوصی قطعا در تصمیمات و سیاست‌های پولی تاثیرگذار بودند و قطعا تعدد بازیگرها تعادل بهتری ایجاد میکرد.
اجرای CBDC به معنی واگذاری تمام قدرت پول به بانک مرکزی است. همون نهادی که با ساختار غلط خود بی‌حساب پول چاپ می‌کنه و از مردم با تورم مالیات می‌گیره. همونی که در آمارش سپرده‌های کوتاه مدت که در لحظه قابل برداشت هستند رو شبه‌پول در نظر می‌گیره تا سهم پول از نقدینگی رو کم نشون بده.
از آنجایی که ریال دیجیتال فعلا در حد طرح است و هنوز قانون نشده، امیدوارم این نکات مدنظر قرار بگیره.
✅ @karkhone
اسکناسی رو تصور کنید که به واسطه استفاده از توکن دیجیتال متمرکز (بیتکوین غیرمتمرکز است) به جای کاغذ تک به تک قابل برنامه‌ریزیه به این صورت که در جیب یا کیف شما می‌تونه توسط رگولاتور مربوطه فریز یا حتی Burn بشه. اسکناسی رو تصور کنید که خودش در دستان شماست اما قدرت آن خیر.
ریال دیجیتالی که در کیف پول شخصی شما نگهداری بشه معادل اسکناس یا مسکوک (پول به شکل سکه) است که در جیب، کیف، قلک یا گاوصندوق شماست بنابراین متصل به هیچ حساب بانکی نیست. اما اسکناس و مسکوک به عنوان تنها جزء نقدینگی خارج از بانک‌ها چه اهمیتی داره؟
نقدینگی در اقتصاد دو جزء داره:
۱- پول ۲- شبه‌پول
پول جزئی از نقدینگی است که قابلیت نقدشوندگی بالایی داره و به عبارتی در بانک Lock نیست و در هر لحظه قابل برداشت یا خرج شدنه. پول نقد به شکل اسکناس یا سکه در دست مردم یا حسابهای جاری و همچنین حسابهای سپرده کوتاه‌مدت از این نوعه.
شبه‌پول جزئی از نقدینگی است که به راحتی و به سرعت برای برداشت یا خرج شدن در دسترس نیست و به عبارتی نقدشوندگی کمی داره. حسابهای سپرده بلندمدت که نقدینگی شما برای مدت مشخص قفل میشه از این نوع هستند. اما درک این دو جزء نقدینگی چه اهمیتی داره؟
هرچقدر امید به بهبود شرایط اقتصادی در یک جامعه کمتر بشه و انتظارات تورمی مردم وضعیت خوبی نداشته باشه سهم پول از کل نقدینگی افزایش پیدا می‌کنه و برعکس هرچقدر انتظار بهبود شرایط تورمی در مردم افزایش پیدا کنه سهم شبه‌پول از نقدینگی افزایش پیدا می‌کنه.
به زبان ساده هرچقدر اوضاع خراب‌تر باشه، ترجیح مردم اینه که پول پرقدرت که نقدشوندگی بیشتری داره رو در اختیار داشته باشن. پرقدرت‌ترین شکل پول فیات اسکناسه چون تنها جزء نقدینگیه که خارج از سیستم بانکیه. بنابراین بررسی تغییرات نسبت پول و شبه‌پول از کل نقدینگی در یک اقتصاد مهمه.
در ایران طبق آخرین آمار بانک مرکزی سهم پول از کل نقدینگی رو به افزایشه و در بالاترین میزان خودش در ۱۰ سال اخیر قرار گرفته. این یعنی مردم در حال حاضر انتظار بهبود در وضعیت تورمی اقتصاد رو ندارند. این یعنی مردم ترجیح می‌دن پولشون تو بانک نباشه که البته این خودش تورم‌زاست. اما راهکار اصلی بیرون رفتن از این حلقه بی‌پایان تورم و بی‌ارزش شدن پول، توقف چاپ بی‌انتهای پول و تعریف Hard-cap برای اونه.
تغییرات سهم پول و شبه‌پول از کل نقدینگی در شرایط تورمی نشون میده شکل پول و نحوه توزیع قدرت در اون، زمانی که شرایط اقتصادی جالب نیست و یا اعتماد به سیستم بانکی از بین رفته برای مردم مهمه و بانکهای مرکزی و به طور کلی ساختارهای مالی متمرکز تمامیت‌خواه این رو به خوبی می‌دونن.
پول از نگاه ترازنامه‌ای بدهی بانک مرکزی به مردمه. بانکهای مرکزی سال‌هاست تلاش میکنند پول پرقدرت (اسکناس) از دستان مردم جمع بشه چون بعد از چاپ امکان کنترلش رو ندارند.
ترویج روشهای پرداخت الکترونیکی به همین دلیل بوده که پول پرقدرت از دستان مردم جمع بشه و به بانک‌ها بیاد.
بدهکاری رو تصور کنید که می‌خواهد اختیار سند بدهی خودش که در دست شماست را هم داشته باشه. پول سند بدهی بانکهای مرکزی به مردمه و بانکهای مرکزی نمی‌خواهند بپذیرند که مشکل اصلی نامحدود بودن امکان چاپ پول توسط آن‌هاست نه شکل پول که کاغذی باشد یا توکن دیجیتال.
با این توضیحات، ترویج CBDC از دیدگاه من دو پیامد قابل تامل دارد:
۱- با ترویج CBDC بانکهای مرکزی روی اندک جزء نقدینگی که در حال حاضر خارج از سیستم بانکی است یعنی پول نقد و اسکناس هم کنترل خواهند داشت. در مقابل انتظارات مردم از نقدشوندگی پول در مقایسه با شبه‌پول هم تغییر می‌کنه. هر چند این بخش از نقدینگی در حال حاضر سهم کمی از کل نقدینگی داره اما همچنان تاثیرگذاره.
۲- با CBDC نقش بانکهای تجاری که کمی از تمرکز قدرت در راس ساختار پولی رو کم کرده بودند کمرنگ خواهد شد. هرچند بانکهای تجاری خودشون در خلق پول نقش داشتند اما به دلایل منافع خصوصی قطعا در تصمیمات و سیاست‌های پولی تاثیرگذار بودند و قطعا تعدد بازیگرها تعادل بهتری ایجاد میکرد.
اجرای CBDC به معنی واگذاری تمام قدرت پول به بانک مرکزی است. همون نهادی که با ساختار غلط خود بی‌حساب پول چاپ می‌کنه و از مردم با تورم مالیات می‌گیره. همونی که در آمارش سپرده‌های کوتاه مدت که در لحظه قابل برداشت هستند رو شبه‌پول در نظر می‌گیره تا سهم پول از نقدینگی رو کم نشون بده.
از آنجایی که ریال دیجیتال فعلا در حد طرح است و هنوز قانون نشده، امیدوارم این نکات مدنظر قرار بگیره.
✅ @karkhone
👍6👎1
سرما و فراموشی
| حسین رجب‌پور
سال 1387 بود، تازه دانشجوی ارشد شده بودم و راه یافته به دانشگاه علامه ای که اساتید باسابقه اش در حال بازنشسته شدن بودند. مسئله ای که موجب شد محضر دکتر صادقی تهرانی، که از مشهد با او آشنا شده بودم، را نتوانم تجربه کنم. به هر حال در ترم دوم، شاگرد کلاس توسعه دکتر ستاریفر شدم که سابقه ریاست سازمان برنامه و بودجه در دولت قبل را داشت و البته او هم سال بعد بازنشست شد!
در زمستان آن ترم خبرهایی از افتتاح یک فاز پارس جنوبی در رسانه ها مطرح شد. از دکتر درباره تعداد فازهای پارس جنوبی پرسیدم و بحث به اینجا کشید که مطالعات آنها در ابتدای دهه 1380 در سازمان برنامه نشان می‌داده که حد تولید در حدود 450 میلیون مترمکعب بوده در حالی که مصرف در دوره پیک در حدود 500 میلیون مترمکعب (اعداد دقیق خاطرم نیست) بوده است، برنامه‌ریزی آنها این بوده که با تداوم سرمایه‌گذاری‌ها تا سال 1387 به این میزان تولید برسند، این درحالی است که روی کار آمدن احمدی‌نژاد در سال 84 همه چیز را عوض کرده بود.
از یک طرف، طرح بحث هلوکاست توسط رئیس جمهور وقت، خروج ژاپنی‌ها از پروژه پارس جنوبی و تعویق افتتاح فازهای این طرح و عدم افزایش ظرفیت تولید را در پی داشت و از طرف دیگر، سفرهای استانی رئیس جمهور و مطرح کردن بحث گازرسانی به روستاها، حد پیک مصرف را به حدود 550 میلیون مترمکعب رسانده بود، این کسری تولید و مصرف بیکباره در زمستان 86 که آن هم زمستان سخت و سردی بود، خود را نشان داد و گاز بسیاری مناطق قطع شد.
دکتر توضیح‌اش را اینطور تکمیل کرد که در پاسخ به کمبود گاز، احمدی‌نژاد خواستار باز کردن آب پشت سدها و تولید برق از نیروگاه‌های آبی و انتقال گاز نیروگاه‌ها برای مصارف خانگی شد و در نتیجه آن،سال بعد یعنی تابستان سال 1387 با قطعی برق مواجه شدیم!
اکنون نیز که باز زمستان سخت فرا رسیده و البته به‌جای اروپا ما شاهد آن بودیم، خبرهایی می‌رسد که شرکت ذخیره‌سازی گاز در همان سال 1386 تشکیل شده و تلاشی بوده است برای مدیریت توزیع گاز در زمان پیک مصرف. اما این تدبیر هم به سد خصوصی‌سازی خورده است و در قالب واگذاری شرکتها، از سال 90 در لیست واگذاری قرار گرفته و تا سال 95 کاملاً واگذار شده است و مثل بسیاری دیگر از شرکتهای خصوصی‌شده امروز نه از تاک، نشان هست، نه از تاک‌نشان!
مقایسه این دو زمستان سخت از این رو جالب است، که اگر تدبیر و برنامه پیشین با دولتی روبرو شد که برنامه را تاب نمی‌آورد و جهان را می‌خواست با سفر استانی مدیریت کند، این یکی به رهیافتی خورده که بازار را یگانه راه دانسته و جایی برای تدابیر دولتی و برنامه‌ریزی در نظر نمیگیرد.
اما فراتر از مقایسه بالا، در این زمستان سرد، اروپای در تله افتاده، با بحران مواجه نشد، چرا که با سیاستگذاری و برنامه‌ریزی به جنگ آینده رفت، ما اما در این جغرافیای کهن، نه آینده را با پژوهش و تامل در چنگ خویش گرفته‌ایم، نه حتی آنقدر سردمان میشود که از تابستان های بعد فکر زمستانمان باشیم و دیگر فراموش نکنیم تجربه‌ها، سخت بدست می‌آیند و آنگاه تجربه‌اند که مبنای عبرت آموزی شود. در سالی که روزهایش آبستن رویدادهای بی‌سابقه بوده است، آیا این تکرار سوابق، آیا این تجربه سخت، مجال عبرت‌های مهم میشود؟
✅ @karkhone
| حسین رجب‌پور
سال 1387 بود، تازه دانشجوی ارشد شده بودم و راه یافته به دانشگاه علامه ای که اساتید باسابقه اش در حال بازنشسته شدن بودند. مسئله ای که موجب شد محضر دکتر صادقی تهرانی، که از مشهد با او آشنا شده بودم، را نتوانم تجربه کنم. به هر حال در ترم دوم، شاگرد کلاس توسعه دکتر ستاریفر شدم که سابقه ریاست سازمان برنامه و بودجه در دولت قبل را داشت و البته او هم سال بعد بازنشست شد!
در زمستان آن ترم خبرهایی از افتتاح یک فاز پارس جنوبی در رسانه ها مطرح شد. از دکتر درباره تعداد فازهای پارس جنوبی پرسیدم و بحث به اینجا کشید که مطالعات آنها در ابتدای دهه 1380 در سازمان برنامه نشان می‌داده که حد تولید در حدود 450 میلیون مترمکعب بوده در حالی که مصرف در دوره پیک در حدود 500 میلیون مترمکعب (اعداد دقیق خاطرم نیست) بوده است، برنامه‌ریزی آنها این بوده که با تداوم سرمایه‌گذاری‌ها تا سال 1387 به این میزان تولید برسند، این درحالی است که روی کار آمدن احمدی‌نژاد در سال 84 همه چیز را عوض کرده بود.
از یک طرف، طرح بحث هلوکاست توسط رئیس جمهور وقت، خروج ژاپنی‌ها از پروژه پارس جنوبی و تعویق افتتاح فازهای این طرح و عدم افزایش ظرفیت تولید را در پی داشت و از طرف دیگر، سفرهای استانی رئیس جمهور و مطرح کردن بحث گازرسانی به روستاها، حد پیک مصرف را به حدود 550 میلیون مترمکعب رسانده بود، این کسری تولید و مصرف بیکباره در زمستان 86 که آن هم زمستان سخت و سردی بود، خود را نشان داد و گاز بسیاری مناطق قطع شد.
دکتر توضیح‌اش را اینطور تکمیل کرد که در پاسخ به کمبود گاز، احمدی‌نژاد خواستار باز کردن آب پشت سدها و تولید برق از نیروگاه‌های آبی و انتقال گاز نیروگاه‌ها برای مصارف خانگی شد و در نتیجه آن،سال بعد یعنی تابستان سال 1387 با قطعی برق مواجه شدیم!
اکنون نیز که باز زمستان سخت فرا رسیده و البته به‌جای اروپا ما شاهد آن بودیم، خبرهایی می‌رسد که شرکت ذخیره‌سازی گاز در همان سال 1386 تشکیل شده و تلاشی بوده است برای مدیریت توزیع گاز در زمان پیک مصرف. اما این تدبیر هم به سد خصوصی‌سازی خورده است و در قالب واگذاری شرکتها، از سال 90 در لیست واگذاری قرار گرفته و تا سال 95 کاملاً واگذار شده است و مثل بسیاری دیگر از شرکتهای خصوصی‌شده امروز نه از تاک، نشان هست، نه از تاک‌نشان!
مقایسه این دو زمستان سخت از این رو جالب است، که اگر تدبیر و برنامه پیشین با دولتی روبرو شد که برنامه را تاب نمی‌آورد و جهان را می‌خواست با سفر استانی مدیریت کند، این یکی به رهیافتی خورده که بازار را یگانه راه دانسته و جایی برای تدابیر دولتی و برنامه‌ریزی در نظر نمیگیرد.
اما فراتر از مقایسه بالا، در این زمستان سرد، اروپای در تله افتاده، با بحران مواجه نشد، چرا که با سیاستگذاری و برنامه‌ریزی به جنگ آینده رفت، ما اما در این جغرافیای کهن، نه آینده را با پژوهش و تامل در چنگ خویش گرفته‌ایم، نه حتی آنقدر سردمان میشود که از تابستان های بعد فکر زمستانمان باشیم و دیگر فراموش نکنیم تجربه‌ها، سخت بدست می‌آیند و آنگاه تجربه‌اند که مبنای عبرت آموزی شود. در سالی که روزهایش آبستن رویدادهای بی‌سابقه بوده است، آیا این تکرار سوابق، آیا این تجربه سخت، مجال عبرت‌های مهم میشود؟
✅ @karkhone
👍12👎1
چرا بحث «تسلا – توئیتر» مهم است؟
| محمدرضا اسلامی
مقاله زیر در ادامه بحثهای داغِ این چند روز اخیر منتشر شده است. به شکل حیرت آوری «حجم زیادی محتوا» در حال تولید است و همه این مطالب در تلاشند تا پیش بینی کنند که وضعیت سهام تسلا در بورس چه خواهد شد؟
قبل از اینکه به مرور مقاله زیر پردازیم ضروری است که گفته شود چرا توجه به بحث این روزها در آمریکا مهم است:
1- بحث شتاب در اتفاقات
یکی از مهمترین مولفه های تسلا مساله تعجیل و شتاب است. مسالۀ پارامتر "زمان". یک شرکت هیجده ساله توانست در دنیای صنعت و اقتصاد به شتابی حیرت آور متولد شود، به سرعت کودکی را پشت سر بگذارد، به سن بلوغ برسد، به بالندگی برسد و اکنون این سوال مطرح است که: «آیا با همان شتاب به پیری(!) و مرگ هم نزدیک شده است؟!»
تسلا نماد دو چیز است:
یک-نبوغ شخصی و هوشیاری ایلان ماسک،
دو- ساز و کارِ «مهیا» برای بازرگانی و صنعت پیشگی در دنیای امروز.
اگر بخواهیم دومی را دقیقتر توضیح دهیم، باید به اجمال چنین گفت که بسترِ رشد بشر و مهیا بودنِ منابع انسانی تحصیلکرده/باتجربه در دنیای جدید به شکلی است که اگر «نادر شاه»ی پیدا بشود، به یکباره لشکری عظیم از جنگجویانِ عرصه صنعت و بازرگانی برای فتح قله ها شکل خواهد گرفت!
عملا تسلا نمادی است که نشان داد امکان رشدی فراتر از تعاریفِ کلاسیکِ بخش صنعت وجود دارد. دنیای جدید این امر را در شرکتهای فن آوری (مانند گوگل، آمازون، فیس بوک و ...) تجربه کرده بود، ولی تسلا صرفا در حوزه «تِک» نبود. در حوزه صنعت خودرو بوده و این امر مساله ی تسلا را متمایز می کند. همانگونه که مساله SpaceX هم مجزا از شرکتهای عرصه تِک است.
2- توئیت بازی!
یک نابغۀ عرصه صنعت و بازرگانی رفته و شرکت توئیتر را خریده و این روزها هزاران سهامدار بورس (از آن پیرمرد شهروند بازنشسته معمولی در میشیگان تا فلان سرمایه دار کالیفرنیایی) نگرانند که سال 2023 بلایی که در بورس تهران به سر مردم آمد قرار است به سر سرمایه یک عمر آنها بیاید! اما ماجرا از یک جهت دراماتیک تر از بورس تهران است. در قضیۀ مال باختگیِ سهامداران بورس ایران، بی تجربگی و "کارنابلدی" باعث و بانی از بین رفتن امید سرمایه گذاران/سهامداران شد، اما در خیابان مارکت سانفرانسیسکو قضیه فرق می کند. همه نگرانند که «یک کاربلد» دارد گند می زند به یک مجموعه عظیم صنعتی – مالی.
چیزی در مایه های قصۀ شیخ صنعان شده است. در آن ماجرا پیرِ دِیر بعد از عمری عبادت، محصولِ دعا و خرقه را بر سر عشق دخترک نصرانی نهاد . بی آنکه نگرانِ آبرو باشد؛ تا آنجا که حافظ شیراز هم از سر تعجب گفته:
گر مرید راه عشقی فکر بدنامی مکن/
شیخ صنعان خرقه رهنِ خانه خمّار داشت!
بخش دراماتیک ماجرا الان این است که این «پیر» نصرانی نیست و «جوانی» کارآفرین است. مضافا که «خرقه» را رهنِ خانه خمّار نگذاشته، بلکه سرمایه و سهامِ هزاران شهروند را در معرض ریسک و خطر قرار داده است!
آنچه که قرار است بر باد برود "آبرو" نیست بلکه "پول" است. و از قدیم گفته اند که از جان می توان گذشت اما از پول نه.
اما بازگردیم به مقاله زیر:
نویسنده دارد می گوید وضعیت سهام تسلا از روزی که ایلان ماسک رفته و نشسته دنبال کارهایِ توئیتر 45% درصد افت داشته است. ایلان ماسک انگیزه های شخصی خودش را از این تصمیم مهم داشته، اما جملاتی تا به این حد صریح از طرفِ رفقای قدیمی ایلان ماسک ذکر می شوند:
"I just want you back at Tesla and I just miss you, Elon … there’s a huge community of people who want to know ... how long is this going to be," (!!)
می گوید: کلی آدم منتظر «تو» نشسته اند که برگردی.
یا در این قسمت دیگر مقاله به صراحت به موضوعی که در پست قبلی اشاره کردم می پردازند. می گویند: آقا جان متمرکز باش! متمرکز نیستی. و ما نگرانیم.
• Investors have grown increasingly worried about Musk being distracted with running Twitter, as well as about reputation contagion from the saga rubbing off on Tesla.
چرا بحث «تسلا – توئیتر» مهم است؟
این بحث از منظر توسعه بسیار مهم است. در مکانیزم بازار و سازوکاری که اجازه ی رشد لگاریتمی و نجومیِ شرکتها را می دهد، این اولین بار است که چنین تداخلی مابین عرصه «تِک» ، «صنعت» و «بازارهای مالی» پیش آمده است و نکته جالب توجه این است که این زلزله به خاطرِ دخالتهای دولتی (یا حتی به خاطر یک ماهیتِ صرفا اقتصادی) و ... نیست.
در یک عرصۀ «بخش خصوصیِ محض» تجربه ای بدیع در حال رخ دادن است و سرعت رخدادها به شکلی است که حتی پیگیری روند امور را مشکل می کند. خصوصا در کشور ما که این روزها درگیر مسائلی دیگر است متاسفانه.
آدرس مقاله
در همین راستا توصیه میشود
✅ @karkhone
| محمدرضا اسلامی
مقاله زیر در ادامه بحثهای داغِ این چند روز اخیر منتشر شده است. به شکل حیرت آوری «حجم زیادی محتوا» در حال تولید است و همه این مطالب در تلاشند تا پیش بینی کنند که وضعیت سهام تسلا در بورس چه خواهد شد؟
قبل از اینکه به مرور مقاله زیر پردازیم ضروری است که گفته شود چرا توجه به بحث این روزها در آمریکا مهم است:
1- بحث شتاب در اتفاقات
یکی از مهمترین مولفه های تسلا مساله تعجیل و شتاب است. مسالۀ پارامتر "زمان". یک شرکت هیجده ساله توانست در دنیای صنعت و اقتصاد به شتابی حیرت آور متولد شود، به سرعت کودکی را پشت سر بگذارد، به سن بلوغ برسد، به بالندگی برسد و اکنون این سوال مطرح است که: «آیا با همان شتاب به پیری(!) و مرگ هم نزدیک شده است؟!»
تسلا نماد دو چیز است:
یک-نبوغ شخصی و هوشیاری ایلان ماسک،
دو- ساز و کارِ «مهیا» برای بازرگانی و صنعت پیشگی در دنیای امروز.
اگر بخواهیم دومی را دقیقتر توضیح دهیم، باید به اجمال چنین گفت که بسترِ رشد بشر و مهیا بودنِ منابع انسانی تحصیلکرده/باتجربه در دنیای جدید به شکلی است که اگر «نادر شاه»ی پیدا بشود، به یکباره لشکری عظیم از جنگجویانِ عرصه صنعت و بازرگانی برای فتح قله ها شکل خواهد گرفت!
عملا تسلا نمادی است که نشان داد امکان رشدی فراتر از تعاریفِ کلاسیکِ بخش صنعت وجود دارد. دنیای جدید این امر را در شرکتهای فن آوری (مانند گوگل، آمازون، فیس بوک و ...) تجربه کرده بود، ولی تسلا صرفا در حوزه «تِک» نبود. در حوزه صنعت خودرو بوده و این امر مساله ی تسلا را متمایز می کند. همانگونه که مساله SpaceX هم مجزا از شرکتهای عرصه تِک است.
2- توئیت بازی!
یک نابغۀ عرصه صنعت و بازرگانی رفته و شرکت توئیتر را خریده و این روزها هزاران سهامدار بورس (از آن پیرمرد شهروند بازنشسته معمولی در میشیگان تا فلان سرمایه دار کالیفرنیایی) نگرانند که سال 2023 بلایی که در بورس تهران به سر مردم آمد قرار است به سر سرمایه یک عمر آنها بیاید! اما ماجرا از یک جهت دراماتیک تر از بورس تهران است. در قضیۀ مال باختگیِ سهامداران بورس ایران، بی تجربگی و "کارنابلدی" باعث و بانی از بین رفتن امید سرمایه گذاران/سهامداران شد، اما در خیابان مارکت سانفرانسیسکو قضیه فرق می کند. همه نگرانند که «یک کاربلد» دارد گند می زند به یک مجموعه عظیم صنعتی – مالی.
چیزی در مایه های قصۀ شیخ صنعان شده است. در آن ماجرا پیرِ دِیر بعد از عمری عبادت، محصولِ دعا و خرقه را بر سر عشق دخترک نصرانی نهاد . بی آنکه نگرانِ آبرو باشد؛ تا آنجا که حافظ شیراز هم از سر تعجب گفته:
گر مرید راه عشقی فکر بدنامی مکن/
شیخ صنعان خرقه رهنِ خانه خمّار داشت!
بخش دراماتیک ماجرا الان این است که این «پیر» نصرانی نیست و «جوانی» کارآفرین است. مضافا که «خرقه» را رهنِ خانه خمّار نگذاشته، بلکه سرمایه و سهامِ هزاران شهروند را در معرض ریسک و خطر قرار داده است!
آنچه که قرار است بر باد برود "آبرو" نیست بلکه "پول" است. و از قدیم گفته اند که از جان می توان گذشت اما از پول نه.
اما بازگردیم به مقاله زیر:
نویسنده دارد می گوید وضعیت سهام تسلا از روزی که ایلان ماسک رفته و نشسته دنبال کارهایِ توئیتر 45% درصد افت داشته است. ایلان ماسک انگیزه های شخصی خودش را از این تصمیم مهم داشته، اما جملاتی تا به این حد صریح از طرفِ رفقای قدیمی ایلان ماسک ذکر می شوند:
"I just want you back at Tesla and I just miss you, Elon … there’s a huge community of people who want to know ... how long is this going to be," (!!)
می گوید: کلی آدم منتظر «تو» نشسته اند که برگردی.
یا در این قسمت دیگر مقاله به صراحت به موضوعی که در پست قبلی اشاره کردم می پردازند. می گویند: آقا جان متمرکز باش! متمرکز نیستی. و ما نگرانیم.
• Investors have grown increasingly worried about Musk being distracted with running Twitter, as well as about reputation contagion from the saga rubbing off on Tesla.
چرا بحث «تسلا – توئیتر» مهم است؟
این بحث از منظر توسعه بسیار مهم است. در مکانیزم بازار و سازوکاری که اجازه ی رشد لگاریتمی و نجومیِ شرکتها را می دهد، این اولین بار است که چنین تداخلی مابین عرصه «تِک» ، «صنعت» و «بازارهای مالی» پیش آمده است و نکته جالب توجه این است که این زلزله به خاطرِ دخالتهای دولتی (یا حتی به خاطر یک ماهیتِ صرفا اقتصادی) و ... نیست.
در یک عرصۀ «بخش خصوصیِ محض» تجربه ای بدیع در حال رخ دادن است و سرعت رخدادها به شکلی است که حتی پیگیری روند امور را مشکل می کند. خصوصا در کشور ما که این روزها درگیر مسائلی دیگر است متاسفانه.
آدرس مقاله
در همین راستا توصیه میشود
✅ @karkhone
Axios
Musk says he's "definitely" not selling more Tesla stock next year "under any circumstances"
Elon Musk took to Twitter to shore up confidence in Tesla.
👍10👎2
| آدام اسمیت
یک کارآفرین هزاران بار بهتر از یک فیلسوف، اقتصاددان، مهندس و دکتر میتواند در وضع زندگی مردم بهبود ایجاد کند. کار‌آفرینان نقش کلیدی در بهبود اوضاع اقتصادی یک کشور دارند، آنها همیشه از شرایط ناراضی هستند و می‌خواهند همه چیز را تغییر دهند، پیشروی میکنند و وضع موجود را مورد پرسش قرار میدهند.
✅ @karkhone
یک کارآفرین هزاران بار بهتر از یک فیلسوف، اقتصاددان، مهندس و دکتر میتواند در وضع زندگی مردم بهبود ایجاد کند. کار‌آفرینان نقش کلیدی در بهبود اوضاع اقتصادی یک کشور دارند، آنها همیشه از شرایط ناراضی هستند و می‌خواهند همه چیز را تغییر دهند، پیشروی میکنند و وضع موجود را مورد پرسش قرار میدهند.
✅ @karkhone
👍11👎9
قصۀ پول
| امیررضا عبدلی
صدهاهزار سال قبل، انسان پیش از آنکه تولید را شروع کند مبادله را شروع کرد. انسان دریافت که برای بعضی کالاها به خاطر کمیابی بیشتر و استهلاک کمتر، تقاضای نسبی بیشتری وجود دارد: پوست، نمک، صدف، شاخ و غیره. انسان فهمید بهتر است برای روز مبادا چیزی ذخیره کند و فهمید مثلاً ذخیره کردن نمک از ذخیره کردن پیاز یا بزغاله عاقلانه تر است. چون به این زودیها نابود نمیشود، تقسیم پذیرتر است، و در ضمن مشتری بیشتری دارد و با داشتن آن خیلی چیزهای دیگر را که لازم شوند میتوان خرید. به این ترتیب مفهوم واسطۀ مبادله و وسیلۀ حفظ ارزش در ذهن بشر شکل گرفت. پول پدید آمد. در حالی که هنوز هیچ حکومتی و هیچ اقتصاددانی وجود نداشت.
هزاران سال گذشت. همۀ انسانها فهمیدند طلا از همه چیز کمیاب تر است، تقریباً مستهلک نمی شود و همیشه مشتری دارد. بشر به این نتیجه رسید که قطعات طلا از هر پول دیگری بهتر است. و البته تقلبهایی هم در آن میشد، همانطور که همیشه در مورد هر کالای دیگری می شود.
در همین اثنا کسانی پیدا شدند که دیدند می توان به جای زحمت کشیدن و عرق ریختن، در سایه خوابید و از دسترنج دیگران حتی بیش از خود آنها سهم برداشت. همیشه زورمندانی بودند که از مردم باج میگرفتند. امّا از زمانی به بعد کارشان بالا گرفت به فکر ایجاد اعتبار و رسمیت افتادند. عدّه ای را مأمور کردند تا برایشان حمایت جلب کنند و افسانه بسرایند و مشروعیت بتراشند. و به این ترتیب باج گیری به شغل پیچیده تر و کم زحمت تری به نام حکومت تبدیل شد. و بعدها علم سیاست مُدُن پدید آمد تا باجگیری حکومت را مشروع و موجّه و اجتناب ناپذیر جلوه دهد. «سیاست مدن» جدّ اعلای اقتصاد کلان متعارف امروزی بود.
پایۀ حکومت که محکم شد، حکومتیان خیلی چیزها را حق ذاتی خود دانستند. یکی از آن ها انحصار انتشار پول بود. حکما شروع به نظریه پردازی کردند: «قوّۀ ابراء پول ناشی از اقتدار حاکمیت است ولاغیر». مردم کوچه و بازار که معنی این حرفهای های قلنبه سلنبه را نمیفهمیدند. آنها فقط پولی برای رواج دادن معاملاتشان میخواستند. پولی که تا آن زمان همیشه در بازار مثل همۀ کالاهای دیگر تولید و عرضه و معامله شده بود. امّا حالا حکومت میگفت فقط چیزی پول است که مُهر ضرّابخانۀ من بر آن باشد. چاره ای جز پذیرش نبود. حکومت پول را غصب کرد و به انحصار خود درآورد و این شاه بیت همۀ باجگیری های تاریخ بود. از طریق دستکاری پول میشود از مردم باج گرفت و قدرت خرید آنها را غصب کرد، بی آن که حتّی بفهمند: پایین آوردن عیار سکّه ها و تقلب در پول، در نتیجه تورم و بالا رفتن قیمتها. وقتی به دوران مدرن رسیدیم، قدرت حکومتها برای سوءاستفاده از بی خبری مردم به اوج رسید. به نحوی که نقش تاریخی طلا به عنوان پول را هم انکار کردند: پول کاغذی است که ما پشت آن را امضا کرده باشیم؛ پول عددی است که در حسابهای بانکی شما کم و زیاد شود و مورد تأیید ما باشد. به این ترتیب هزینۀ ایجاد تورم برای حکومتها تقریباً به صفر رسید.
تا روزی که پول در انحصار حکومت باشد، تورم وجود خواهد داشت و دسترنج مردم به مرور زمان غارت خواهد شد. تورم «غارت نرم» است. غارتی که ما آن را نمیبینیم چه رسد که بخواهیم یا بتوانیم به آن اعتراض کنیم. روش های مزوّرانۀ ایجاد تورم روش هایی هستند که اتفاقاً مردم را خوشحال و راضی میکنند؛ مثلاً افزایش یارانه یا کاهش نرخ سود وام ها. مردم شیرینی آنی یارانه و وام را خیر حکومت می بینند امّا تلخی زهر تورم را که بعداً آشکار خواهد شد شرّی می دانند که از آسمان نازل شده. تورم گاه می تواند تا دهها سال خود را پشت بدهی های دولت یا نرخ مصنوعی ارزان ارز خارجی پنهان کند (اوّلی ترفند دولتها در اقتصادهای صنعتی و دومی روش معمول اقتصادهای خام فروش است)، امّا بالاخره روزی از پشت سدهای پنهانکاری سر میرود و مثل سیل به راه می افتد و زندگی همه را به هم میریزد و تنها منتفع آن حکومت و نزدیکان حکومت خواهند بود.
پایان خوش قصّۀ پول می تواند خلع سلاح حکومتها از اسلحۀ غارت تورمی باشد. لغو انحصار دولتی پول. بازگرداندن پول به دست گره گشای رقابت و بازار. و بازگشتن جهان به یک اقتصاد کمابیش پایدارتر، زندگی های آرام تر، حکومتها و ارتشهای بسیار کوچک تر، انسانهای آزادتر. این همه به دانستن و خواستن مردم بستگی دارد و اینکه شکل گیری خِرَد جمعی ضدتورمی چقدر طول خواهد کشید.
پایان ناخوش قصّۀ پول طبق پیشبینی فردریش هایک می تواند حتّی تا سقوط کامل تمدن پیش برود.
هزاران سال قبل، تمدّن ابتدا از خاورمیانه رویید. دور از ذهن نیست که نجات تمدن از وحشیگری پولی دولتها نیز از همینجا آغاز شود. این آرزوست امّا با این وجود در مقایسه با راهکارهای این روزهای اقتصاددانان برای «هدایت نقدینگی!» کمتر تخیّلی به نظر می آید.
✅ @karkhone
| امیررضا عبدلی
صدهاهزار سال قبل، انسان پیش از آنکه تولید را شروع کند مبادله را شروع کرد. انسان دریافت که برای بعضی کالاها به خاطر کمیابی بیشتر و استهلاک کمتر، تقاضای نسبی بیشتری وجود دارد: پوست، نمک، صدف، شاخ و غیره. انسان فهمید بهتر است برای روز مبادا چیزی ذخیره کند و فهمید مثلاً ذخیره کردن نمک از ذخیره کردن پیاز یا بزغاله عاقلانه تر است. چون به این زودیها نابود نمیشود، تقسیم پذیرتر است، و در ضمن مشتری بیشتری دارد و با داشتن آن خیلی چیزهای دیگر را که لازم شوند میتوان خرید. به این ترتیب مفهوم واسطۀ مبادله و وسیلۀ حفظ ارزش در ذهن بشر شکل گرفت. پول پدید آمد. در حالی که هنوز هیچ حکومتی و هیچ اقتصاددانی وجود نداشت.
هزاران سال گذشت. همۀ انسانها فهمیدند طلا از همه چیز کمیاب تر است، تقریباً مستهلک نمی شود و همیشه مشتری دارد. بشر به این نتیجه رسید که قطعات طلا از هر پول دیگری بهتر است. و البته تقلبهایی هم در آن میشد، همانطور که همیشه در مورد هر کالای دیگری می شود.
در همین اثنا کسانی پیدا شدند که دیدند می توان به جای زحمت کشیدن و عرق ریختن، در سایه خوابید و از دسترنج دیگران حتی بیش از خود آنها سهم برداشت. همیشه زورمندانی بودند که از مردم باج میگرفتند. امّا از زمانی به بعد کارشان بالا گرفت به فکر ایجاد اعتبار و رسمیت افتادند. عدّه ای را مأمور کردند تا برایشان حمایت جلب کنند و افسانه بسرایند و مشروعیت بتراشند. و به این ترتیب باج گیری به شغل پیچیده تر و کم زحمت تری به نام حکومت تبدیل شد. و بعدها علم سیاست مُدُن پدید آمد تا باجگیری حکومت را مشروع و موجّه و اجتناب ناپذیر جلوه دهد. «سیاست مدن» جدّ اعلای اقتصاد کلان متعارف امروزی بود.
پایۀ حکومت که محکم شد، حکومتیان خیلی چیزها را حق ذاتی خود دانستند. یکی از آن ها انحصار انتشار پول بود. حکما شروع به نظریه پردازی کردند: «قوّۀ ابراء پول ناشی از اقتدار حاکمیت است ولاغیر». مردم کوچه و بازار که معنی این حرفهای های قلنبه سلنبه را نمیفهمیدند. آنها فقط پولی برای رواج دادن معاملاتشان میخواستند. پولی که تا آن زمان همیشه در بازار مثل همۀ کالاهای دیگر تولید و عرضه و معامله شده بود. امّا حالا حکومت میگفت فقط چیزی پول است که مُهر ضرّابخانۀ من بر آن باشد. چاره ای جز پذیرش نبود. حکومت پول را غصب کرد و به انحصار خود درآورد و این شاه بیت همۀ باجگیری های تاریخ بود. از طریق دستکاری پول میشود از مردم باج گرفت و قدرت خرید آنها را غصب کرد، بی آن که حتّی بفهمند: پایین آوردن عیار سکّه ها و تقلب در پول، در نتیجه تورم و بالا رفتن قیمتها. وقتی به دوران مدرن رسیدیم، قدرت حکومتها برای سوءاستفاده از بی خبری مردم به اوج رسید. به نحوی که نقش تاریخی طلا به عنوان پول را هم انکار کردند: پول کاغذی است که ما پشت آن را امضا کرده باشیم؛ پول عددی است که در حسابهای بانکی شما کم و زیاد شود و مورد تأیید ما باشد. به این ترتیب هزینۀ ایجاد تورم برای حکومتها تقریباً به صفر رسید.
تا روزی که پول در انحصار حکومت باشد، تورم وجود خواهد داشت و دسترنج مردم به مرور زمان غارت خواهد شد. تورم «غارت نرم» است. غارتی که ما آن را نمیبینیم چه رسد که بخواهیم یا بتوانیم به آن اعتراض کنیم. روش های مزوّرانۀ ایجاد تورم روش هایی هستند که اتفاقاً مردم را خوشحال و راضی میکنند؛ مثلاً افزایش یارانه یا کاهش نرخ سود وام ها. مردم شیرینی آنی یارانه و وام را خیر حکومت می بینند امّا تلخی زهر تورم را که بعداً آشکار خواهد شد شرّی می دانند که از آسمان نازل شده. تورم گاه می تواند تا دهها سال خود را پشت بدهی های دولت یا نرخ مصنوعی ارزان ارز خارجی پنهان کند (اوّلی ترفند دولتها در اقتصادهای صنعتی و دومی روش معمول اقتصادهای خام فروش است)، امّا بالاخره روزی از پشت سدهای پنهانکاری سر میرود و مثل سیل به راه می افتد و زندگی همه را به هم میریزد و تنها منتفع آن حکومت و نزدیکان حکومت خواهند بود.
پایان خوش قصّۀ پول می تواند خلع سلاح حکومتها از اسلحۀ غارت تورمی باشد. لغو انحصار دولتی پول. بازگرداندن پول به دست گره گشای رقابت و بازار. و بازگشتن جهان به یک اقتصاد کمابیش پایدارتر، زندگی های آرام تر، حکومتها و ارتشهای بسیار کوچک تر، انسانهای آزادتر. این همه به دانستن و خواستن مردم بستگی دارد و اینکه شکل گیری خِرَد جمعی ضدتورمی چقدر طول خواهد کشید.
پایان ناخوش قصّۀ پول طبق پیشبینی فردریش هایک می تواند حتّی تا سقوط کامل تمدن پیش برود.
هزاران سال قبل، تمدّن ابتدا از خاورمیانه رویید. دور از ذهن نیست که نجات تمدن از وحشیگری پولی دولتها نیز از همینجا آغاز شود. این آرزوست امّا با این وجود در مقایسه با راهکارهای این روزهای اقتصاددانان برای «هدایت نقدینگی!» کمتر تخیّلی به نظر می آید.
✅ @karkhone
👍9👎1
تجارت، عامل پیشرفت اقتصادی
| عقل معاش
اساس تجارت، سود دوجانبه است. زمانی مردم با یک مبادله موافقت میکنند که انتظار دارند با آن، وضعشان بهتر شود. انگیزه دادوستد این است: «اگر کار خوبی برای من انجام دهید، من هم کار خوبی برای شما انجام خواهم داد» تجارت مولد است، زیرا به هر دو طرف معامله اجازه میدهد مقدار بیشتری از چیزی که درنظرشان مطلوب است، بدست آورند. در تجارت سه منبع عمده برای کسب منفعت وجود دارد:
1. تجارت، باعث میشود کالا از دست کسانی که ارزش کمتری برایش قائل‌اند، به کسانی منتقل شود که آن را ارزشمندتر میشمارند
در تجارت حتی باوجود اینکه هیچ تولیدی صورت نمیگیرد، ارزش بدست آمده از کالاها افزایش می‌یابد. وقتی کالاهای دست‌دوم در مغازه‌های سمساری یا در فروش اینترنتی دادوستد میشود، کمیت کالاهای در دسترس افزایش نیافته اما این دادوستدها، محصولات را بسوی مردمی که ارزش بیشتری برای آنها قائل‌اند حرکت میدهد خریدار و فروشنده هر دو از مبادله نفع میبرند، درغیر این صورت هرگز مبادله‌ای صورت نمیگرفت
سلیقه، آگاهی و اهداف افراد بسیارمتفاوت است. کالایی که برای شخصی بی‌ارزش است شاید برای دیگری گرانبها باشد. کتاب تخصصی مهندسی الکترونیک برای کلکسیونر آثار هنری ارزشی ندارد، اما برای یک مهندس صدها دلار میارزد. درعوض، تابلوی نقاشی‌ای که یک مهندس علاقه‌ای به آن ندارد، شاید گمشده کلکسیونر آثار هنری باشد. مبادله اختیاری که کتاب الکترونیک را بسوی مهندس و نقاشی را بسوی کلکسیونر حرکت دهد، منفعت ناشی از هر دو کالا را افزایش میدهد. تنها مقدار کالا و خدمات تولیدشده در یک کشور ثروت ملت را تعیین نمیکند، بلکه چگونگی تخصیص این کالا و خدمات نیز مهم است
2. تجارت، افزایش میزان تولید و مصرف را امکانپذیر میکند، زیرا به هر یک از ما اجازه میدهد تا در کاری که آن را بهتر انجام میدهیم، متمرکزتر و تخصصیتر کار کنیم
وقتی مردم در تولید کالا یا خدمات بخصوصی با هزینه کمتر تخصص پیدا کنند، قادر خواهندبود این محصولات را به دیگران فروخته و از محل عواید فروش، کالا یا خدماتی خریداری کنند که خود قادر به تولید آن با هزینه پایین نیستند بدین ترتیب مردمی که بصورت تخصصی به تولید میپردازند، بیش از آنچه به تنهایی ممکن است کالا و خدمات تولید خواهندکرد. ترکیب کالاهای تولیدی نیز متنوعتر و مرغوبتر خواهدشد. اقتصاددانان این اصل را قانون مزیت نسبی نامیده‌اند. این قانون همه‌جا کاربرد دارد: در مبادلات میان افراد، شرکتها، مناطق و ملل
اگر کسی میتواند و مایل است که محصولی را با هزینه کمتر(یادمان باشد که منظور از هزینه، هزینه‌ی فرصت از دست رفته‌ست) از آنچه برای شما امکان دارد، تولید کرده و با شما مبادله کند، عقل سلیم حکم میکند که مبادله را بپذیرید. آنگاه میتوانید وقت و منابعتان را برای تولید چیزهایی بکار گیرید که شما، تولیدکننده کم‌هزینه آن هستید. نتیجه این فرآیند آن است که تولید تخصصی، نسبت به اینکه افراد مجبور باشند مایحتاجشان را -که در تولیدش مزیت نسبی ندارند- خود تولید کنند، کم‌هزینه‌تر خواهدشد
برای مثال با اینکه بیشتر پزشکان، مشکلی در ثبت سوابق و تنظیم قرارملاقاتها ندارند، ولی به نفعشان است که یک منشی استخدام کنند. زمان مورد نیاز جهت منشی‌گری، زمانی است که میشود درعوض صرف ویزیت بیماران گردد. از آنجاکه صرف وقت برای ویزیت بیمار، ارزش به مراتب بیشتری دارد، هزینه‌ی فرصت از دست رفته برای پزشکی که خود منشی‌گری میکند، بسیار بالاست. اینطور است که استخدام منشی به نفع پزشک است و خروجی بیشتری حاصل میگردد
3. مبادله داوطلبانه این امکان را برای شرکتها بوجود می‌آورد که با اتخاذ روشهای تولید انبوه، هزینه تولید هر واحد محصول را کاهش دهند
تجارت برای شرکتهای تجاری، فروش تولیداتشان در بازار وسیعی را ممکن میکند، بنابراین میتوانند برای تولید بیشتر برنامه‌ریزی و فرآیند تولید را طوری طراحی کنند که از اثر مقیاس بهره‌مند گردند. چنین فرآیندهایی به هزینه کمتر تولید به ازای هر واحد محصول و افزایش عظیم بازده هر کارگر منجر میشود
نیروهای بازار تولید را به سمت تولیدکنندگان کم‌هزینه‌تر سوق داده و از تولیدکنندگان پرهزینه دور میسازد درنتیجه تمایل حرکت بازارهای آزاد به سمتی است که تخصیص منابع، به حداکثرشدن ارزش، مقدار و تنوع کالاها و خدمات تولیدی منجر شود. تجارت برای اکثر ما، امکان مصرف مجموعه کالاهایی را مهیا میسازد که بسیارفراتر از چیزی است که ما قادر باشیم برای خود تولید کنیم
تصور کنید صرفنظر از چیزهایی نظیر کامپیوتر، تلویزیون، موبایل، ماشین‌لباسشویی و اتوموبیل چقدر دشوار است کسی فقط بخواهد خودش مسکن، پوشاک و خوراک خود را تامین کند؟ کشورهایی که موانعی را برای مبادله تحمیل میکنند -خواه داخلی یا بین‌المللی- توانایی شهروندانشان را در رسیدن به منفعت از راه تجارت و نیل به کامیابی در زندگی کاهش میدهند
✅ @karkhone
| عقل معاش
اساس تجارت، سود دوجانبه است. زمانی مردم با یک مبادله موافقت میکنند که انتظار دارند با آن، وضعشان بهتر شود. انگیزه دادوستد این است: «اگر کار خوبی برای من انجام دهید، من هم کار خوبی برای شما انجام خواهم داد» تجارت مولد است، زیرا به هر دو طرف معامله اجازه میدهد مقدار بیشتری از چیزی که درنظرشان مطلوب است، بدست آورند. در تجارت سه منبع عمده برای کسب منفعت وجود دارد:
1. تجارت، باعث میشود کالا از دست کسانی که ارزش کمتری برایش قائل‌اند، به کسانی منتقل شود که آن را ارزشمندتر میشمارند
در تجارت حتی باوجود اینکه هیچ تولیدی صورت نمیگیرد، ارزش بدست آمده از کالاها افزایش می‌یابد. وقتی کالاهای دست‌دوم در مغازه‌های سمساری یا در فروش اینترنتی دادوستد میشود، کمیت کالاهای در دسترس افزایش نیافته اما این دادوستدها، محصولات را بسوی مردمی که ارزش بیشتری برای آنها قائل‌اند حرکت میدهد خریدار و فروشنده هر دو از مبادله نفع میبرند، درغیر این صورت هرگز مبادله‌ای صورت نمیگرفت
سلیقه، آگاهی و اهداف افراد بسیارمتفاوت است. کالایی که برای شخصی بی‌ارزش است شاید برای دیگری گرانبها باشد. کتاب تخصصی مهندسی الکترونیک برای کلکسیونر آثار هنری ارزشی ندارد، اما برای یک مهندس صدها دلار میارزد. درعوض، تابلوی نقاشی‌ای که یک مهندس علاقه‌ای به آن ندارد، شاید گمشده کلکسیونر آثار هنری باشد. مبادله اختیاری که کتاب الکترونیک را بسوی مهندس و نقاشی را بسوی کلکسیونر حرکت دهد، منفعت ناشی از هر دو کالا را افزایش میدهد. تنها مقدار کالا و خدمات تولیدشده در یک کشور ثروت ملت را تعیین نمیکند، بلکه چگونگی تخصیص این کالا و خدمات نیز مهم است
2. تجارت، افزایش میزان تولید و مصرف را امکانپذیر میکند، زیرا به هر یک از ما اجازه میدهد تا در کاری که آن را بهتر انجام میدهیم، متمرکزتر و تخصصیتر کار کنیم
وقتی مردم در تولید کالا یا خدمات بخصوصی با هزینه کمتر تخصص پیدا کنند، قادر خواهندبود این محصولات را به دیگران فروخته و از محل عواید فروش، کالا یا خدماتی خریداری کنند که خود قادر به تولید آن با هزینه پایین نیستند بدین ترتیب مردمی که بصورت تخصصی به تولید میپردازند، بیش از آنچه به تنهایی ممکن است کالا و خدمات تولید خواهندکرد. ترکیب کالاهای تولیدی نیز متنوعتر و مرغوبتر خواهدشد. اقتصاددانان این اصل را قانون مزیت نسبی نامیده‌اند. این قانون همه‌جا کاربرد دارد: در مبادلات میان افراد، شرکتها، مناطق و ملل
اگر کسی میتواند و مایل است که محصولی را با هزینه کمتر(یادمان باشد که منظور از هزینه، هزینه‌ی فرصت از دست رفته‌ست) از آنچه برای شما امکان دارد، تولید کرده و با شما مبادله کند، عقل سلیم حکم میکند که مبادله را بپذیرید. آنگاه میتوانید وقت و منابعتان را برای تولید چیزهایی بکار گیرید که شما، تولیدکننده کم‌هزینه آن هستید. نتیجه این فرآیند آن است که تولید تخصصی، نسبت به اینکه افراد مجبور باشند مایحتاجشان را -که در تولیدش مزیت نسبی ندارند- خود تولید کنند، کم‌هزینه‌تر خواهدشد
برای مثال با اینکه بیشتر پزشکان، مشکلی در ثبت سوابق و تنظیم قرارملاقاتها ندارند، ولی به نفعشان است که یک منشی استخدام کنند. زمان مورد نیاز جهت منشی‌گری، زمانی است که میشود درعوض صرف ویزیت بیماران گردد. از آنجاکه صرف وقت برای ویزیت بیمار، ارزش به مراتب بیشتری دارد، هزینه‌ی فرصت از دست رفته برای پزشکی که خود منشی‌گری میکند، بسیار بالاست. اینطور است که استخدام منشی به نفع پزشک است و خروجی بیشتری حاصل میگردد
3. مبادله داوطلبانه این امکان را برای شرکتها بوجود می‌آورد که با اتخاذ روشهای تولید انبوه، هزینه تولید هر واحد محصول را کاهش دهند
تجارت برای شرکتهای تجاری، فروش تولیداتشان در بازار وسیعی را ممکن میکند، بنابراین میتوانند برای تولید بیشتر برنامه‌ریزی و فرآیند تولید را طوری طراحی کنند که از اثر مقیاس بهره‌مند گردند. چنین فرآیندهایی به هزینه کمتر تولید به ازای هر واحد محصول و افزایش عظیم بازده هر کارگر منجر میشود
نیروهای بازار تولید را به سمت تولیدکنندگان کم‌هزینه‌تر سوق داده و از تولیدکنندگان پرهزینه دور میسازد درنتیجه تمایل حرکت بازارهای آزاد به سمتی است که تخصیص منابع، به حداکثرشدن ارزش، مقدار و تنوع کالاها و خدمات تولیدی منجر شود. تجارت برای اکثر ما، امکان مصرف مجموعه کالاهایی را مهیا میسازد که بسیارفراتر از چیزی است که ما قادر باشیم برای خود تولید کنیم
تصور کنید صرفنظر از چیزهایی نظیر کامپیوتر، تلویزیون، موبایل، ماشین‌لباسشویی و اتوموبیل چقدر دشوار است کسی فقط بخواهد خودش مسکن، پوشاک و خوراک خود را تامین کند؟ کشورهایی که موانعی را برای مبادله تحمیل میکنند -خواه داخلی یا بین‌المللی- توانایی شهروندانشان را در رسیدن به منفعت از راه تجارت و نیل به کامیابی در زندگی کاهش میدهند
✅ @karkhone
👍6
شواهد بر علیه فدرال رزرو
| مورای روتبارد
بیایید این واقعیت مورد توافق را با توجه به افسانه‌ای که در مورد فدرال رزرو وجود دارد، بررسی کنیم فرضاً ما مردمی داریم که مصرانه تقاضای تورم دارند. در حالی که فدرال رزرو با هم‌پیمانانش یعنی بانک‌داران ملی قاطعانه با این خواسته‌ی شدید و کوته‌بینانه‌ی مردم مخالفت کرده و با آن مبارزه میکنند. اما مردم چگونه قرار است تورم ایجاد کنند؟ مردم چگونه میتوانند پول بیشتری خلق کنند. مثلاً پول بیشتری چاپ کنند این کار مشکلی است، چون تنها یک نهاد در جامعه قانوناً مجاز به چاپ پول است. هر کس دیگر برای چاپ پول تلاش کند در زمره‌ی «جعل‌کنندگان» قرار می‌گیرد که جرم بزرگی است و دولت مرکزی (فدرال) واقعاً با این جرم به طور جدی برخورد میکند. دولت ممکن است با تمام بزهکاری‌ها و جنایات دیگر مثل راهزنی، دزدی و قتل با دیده‌ی اغماض بنگرد و ممکن است در مورد جوانان محروم مجرم نگران باشد و با دل‌سوزی و مهربانی با آنها رفتار کند، اما یک گروه از مجرمین هستند که دولت هیچ‌گاه از آنها به سادگی نمی‌گذرد و آن جعل‌کنندگان هستند. جعل‌کنندگان به طور جدی و مؤثر مورد پیگیری قرار می‌گیرند و برای مدتی طولانی باید آب خنک بخورند، چون در درآمد دولت مداخله کرده‌اند و این جرمی است که دولت آن را بسیار جدی می‌گیرد، مخصوصاً دخالت در قدرت انحصاری چاپ پول که فدرال رزرو از آن برخوردار است.
«پول» در اقتصاد ما تکه کاغذی منتشر شده، توسط فدرال رزرو است که پشت آن نوشته شده: «این اسکناس پول رایج کشور برای همه‌ی بدهی‌های خصوصی و عمومی است.» تنها این «اسکناس فدرال رزرو» پول است و همه‌ی فروشندگان و بستانکاران خواسته یا ناخواسته باید این اسکناس را بپذیرند.
بنابراین اگر علت تورم مزمنی که توسط مردم آمریکا و تقریباً تمامی کشورها تحمل میشود، خلق مداوم پول جدید است، و اگر در هر کشوری «بانک مرکزی» دولتی (در ایالات متحده فدرال رزرو) تنها منبع انحصاری و خالق همه‌ی پول هاست، حال چه کسی مسئول بیماری تورم است؟ آیا کسی به‌جز مؤسساتی که منحصراً قدرت خلق پول را در اختیار دارند یعنی خود فدرال رزرو (بانک انگلند، بانک ایتالیا و سایر بانکهای مرکزی) مسئول هستند؟
خلاصه اینکه تا اینجا و حتی قبل از بررسی دقیق مسأله، یک سوسویی از واقعیت را به دست آورده‌ایم و آن این که تبلیغات مداومی که ادعا میکند فدرال رزرو با تشکیلات مستحکم خود در برابر خطر تورمی که توسط دیگران ایجاد میشود ایستاده است، چیزی جز یک شوخی پوشالی و فریبنده نیست. تنها مجرم مسئول تورم، فدرال رزرو است که پیوسته در مورد «تورم» جار و جنال به پا میکند تا دیگران را در این زمینه مقصر و مسئول جلوه دهد. آنچه ما امروزه می‌بینیم شگرد قدیمی دزدی است که در طول خیابان می‌دود و به دیگران اشاره میکند و فریاد میزند «ایست، دزد!». ما به این مسأله می‌پردازیم که چرا این موضوع، همیشه برای فدرال رزرو و بانکهای مرکزی دیگر مهم بوده است که خود را در هاله‌ای از وقار و راز قرار دهند. اگر مردم می‌دانستند چه خبر است، اگر پرده از چهره‌ی مرموز جادوگر شهر اُز کنار می‌رفت، به زودی روشن میشد که فدرال رزرو، نه تنها راه حل گریز ناپذیر تورم نیست، بلکه خودش اساس این مشکل و علت اصلی آن است. چیزی که ما نیاز داریم یک فدرال رزرو کاملاً مستقل و قدرتمند نیست، آن چه ضروری است این که، اصلاً نباید به‌هیچ وجه فدرال رزروی وجود داشته باشد.
✅ @karkhone
| مورای روتبارد
بیایید این واقعیت مورد توافق را با توجه به افسانه‌ای که در مورد فدرال رزرو وجود دارد، بررسی کنیم فرضاً ما مردمی داریم که مصرانه تقاضای تورم دارند. در حالی که فدرال رزرو با هم‌پیمانانش یعنی بانک‌داران ملی قاطعانه با این خواسته‌ی شدید و کوته‌بینانه‌ی مردم مخالفت کرده و با آن مبارزه میکنند. اما مردم چگونه قرار است تورم ایجاد کنند؟ مردم چگونه میتوانند پول بیشتری خلق کنند. مثلاً پول بیشتری چاپ کنند این کار مشکلی است، چون تنها یک نهاد در جامعه قانوناً مجاز به چاپ پول است. هر کس دیگر برای چاپ پول تلاش کند در زمره‌ی «جعل‌کنندگان» قرار می‌گیرد که جرم بزرگی است و دولت مرکزی (فدرال) واقعاً با این جرم به طور جدی برخورد میکند. دولت ممکن است با تمام بزهکاری‌ها و جنایات دیگر مثل راهزنی، دزدی و قتل با دیده‌ی اغماض بنگرد و ممکن است در مورد جوانان محروم مجرم نگران باشد و با دل‌سوزی و مهربانی با آنها رفتار کند، اما یک گروه از مجرمین هستند که دولت هیچ‌گاه از آنها به سادگی نمی‌گذرد و آن جعل‌کنندگان هستند. جعل‌کنندگان به طور جدی و مؤثر مورد پیگیری قرار می‌گیرند و برای مدتی طولانی باید آب خنک بخورند، چون در درآمد دولت مداخله کرده‌اند و این جرمی است که دولت آن را بسیار جدی می‌گیرد، مخصوصاً دخالت در قدرت انحصاری چاپ پول که فدرال رزرو از آن برخوردار است.
«پول» در اقتصاد ما تکه کاغذی منتشر شده، توسط فدرال رزرو است که پشت آن نوشته شده: «این اسکناس پول رایج کشور برای همه‌ی بدهی‌های خصوصی و عمومی است.» تنها این «اسکناس فدرال رزرو» پول است و همه‌ی فروشندگان و بستانکاران خواسته یا ناخواسته باید این اسکناس را بپذیرند.
بنابراین اگر علت تورم مزمنی که توسط مردم آمریکا و تقریباً تمامی کشورها تحمل میشود، خلق مداوم پول جدید است، و اگر در هر کشوری «بانک مرکزی» دولتی (در ایالات متحده فدرال رزرو) تنها منبع انحصاری و خالق همه‌ی پول هاست، حال چه کسی مسئول بیماری تورم است؟ آیا کسی به‌جز مؤسساتی که منحصراً قدرت خلق پول را در اختیار دارند یعنی خود فدرال رزرو (بانک انگلند، بانک ایتالیا و سایر بانکهای مرکزی) مسئول هستند؟
خلاصه اینکه تا اینجا و حتی قبل از بررسی دقیق مسأله، یک سوسویی از واقعیت را به دست آورده‌ایم و آن این که تبلیغات مداومی که ادعا میکند فدرال رزرو با تشکیلات مستحکم خود در برابر خطر تورمی که توسط دیگران ایجاد میشود ایستاده است، چیزی جز یک شوخی پوشالی و فریبنده نیست. تنها مجرم مسئول تورم، فدرال رزرو است که پیوسته در مورد «تورم» جار و جنال به پا میکند تا دیگران را در این زمینه مقصر و مسئول جلوه دهد. آنچه ما امروزه می‌بینیم شگرد قدیمی دزدی است که در طول خیابان می‌دود و به دیگران اشاره میکند و فریاد میزند «ایست، دزد!». ما به این مسأله می‌پردازیم که چرا این موضوع، همیشه برای فدرال رزرو و بانکهای مرکزی دیگر مهم بوده است که خود را در هاله‌ای از وقار و راز قرار دهند. اگر مردم می‌دانستند چه خبر است، اگر پرده از چهره‌ی مرموز جادوگر شهر اُز کنار می‌رفت، به زودی روشن میشد که فدرال رزرو، نه تنها راه حل گریز ناپذیر تورم نیست، بلکه خودش اساس این مشکل و علت اصلی آن است. چیزی که ما نیاز داریم یک فدرال رزرو کاملاً مستقل و قدرتمند نیست، آن چه ضروری است این که، اصلاً نباید به‌هیچ وجه فدرال رزروی وجود داشته باشد.
✅ @karkhone
👍4👎2
سیاست صنعتی جدید آمریکا: میتوان مزیت نسبی را مهندسی کرد
| سرمقاله اکونومیست
«موریس چانگ» ، بنیانگذار ۹۱ ساله «شرکت صنایع نیمه‌رسانای تایوان» (۱)، در جشن افتتاحیه کارخانه جدید تراشه (فاب) آریزونا، که نقطه عطفی برای این شرکت به حساب می‌آمد، حرف دل تایوانی‌ها را مکتوم نگذاشت و ضد حال بزرگی به همه زد و گفت: «تجارت آزاد تقریبا مرده است». البته چنین اظهارنظری از جانب او چندان دور از انتظار هم نبود. «چانک» یکبار دیگر در ماه جولای ۲۰۲۲، سیاست آمریکا برای بازگرداندن خط تولید تراشه‌ها به خانه را «بی‌حاصل» خوانده بود. عموم کشورهای صنعتی تا همین اواخر عموما قضاوتی شبیه «چانگ» دارند، اما نگرانی‌ها در مورد امنیت زنجیره تامین در دنیایی پر‌آشوب، منجر به آزمودن مسیر دیگری از سوی مقامات آمریکایی شده است. تاریخ گرچه دلایلی برای خوش‌بینی دارد، اما حجت‌های فراوانی نیز برای نگرانی می‌آورد.
قدمت سیاست صنعتی به اندازه خود صنعت است. زمانی که «الکساندر همیلتون»، اولین وزیر خزانه‌داری آمریکا، برای حفاظت از صنعت این کشور استدلال‌های آدام اسمیت به نفع تجارت آزاد را «به لحاظ هندسی» درست اما «عملا نادرست» خواند، شواهد دال بر شروع انقلاب صنعتی در بریتانیا هنوز به چشم نمی‌‌آمدند. آمریکا، فرانسه و آلمان صنعتی‌شدن خود را مدیون موانع تعرفه‌ای شدند. پس از جنگ جهانی دوم، تعداد زیادی از دولتها تلاش کردند تا مسیر صنعتی‌شدن را در پیش گیرند که گاه در مواردی مانند ژاپن و کره‌جنوبی موفق و در موارد دیگر به نتایج متفاوت دست یافتند. گرچه امروز سیاست صنعتی با کشورهایی در مرزهای فناوری و جهانی متشکل از زنجیره‌های ارزش جهانی، از جنس دیگری شده است، با این وجود بررسی تجربه‌ها و نگاه تاریخی گذشته‌نگر هنوز درس‌های ارزشمندی برای ما دارد.
مبنای مداخله‌های اخیر دولت در لوای سیاست صنعتی عموما حمایت از «صنایع نوزاد» است. ایده این است که اصلاح شکست‌های بازار توسط دولت میتواند منجر به موفقیت و کامیابی صنایع نوپا یا ناموجود در اقتصاد شود. صنایع داخلی برای رقابت‌پذیر شدن نیازمند سرمایه‌گذاری در دانش یا تجهیزات هستند که بازارهای سرمایه ناقص قادر به تامین مالی آنها نیست. از سوی دیگر، تولید آنها نیازمند شبکه‌ای از تامین‌کنندگان و تولیدکنندگان است که خود در ایجاد این هماهنگی با شکست مواجه می‌شوند. مورد دیگر مشکلات اطلاعاتی است. یک اقتصاد ممکن است ظرفیت‌های کشف‌نشده‌ای داشته باشد و کارفرمایان در تلاش برای آشکار و عملیاتی‌سازی این پتانسیل‌ها نیازمند سرمایه‌گذاری و ابداع هستند که در این مسیر با مخاطرات متعدد افشا و دسترسی رقبا به اطلاعات مواجه و بعضا فرصت سودآوری از دستاورد خود را از دست میدهند. در اینجا تضامین دولتی یا وضع یک دوره کوتاه‌مدت محافظت در برابر رقبای خارجی و یا هر دو، میتواند فضای لازم برای رشد را در اختیار صنعت بگذارد
تشخیص اینکه این نظریه‌ها از نظر عملی یا صرفا به شکل هندسی درست هستند، کار ساده‌ای نیست. سیاست صنعتی هرگز به صورت مجرد اجرا نمیشود و همواره جداسازی اثرات آن (از آثار دیگر سیاست‌ها) چالش‌برانگیز است. با این حال، مطالعه‌‌ای دقیق در این زمینه نشان میدهد که سیاست صنعتی (صنایع) نوپا در عمل نیز کار میکند. به عنوان مثال، در دهه ۱۹۷۰، آمریکا صادرکننده غالب تراشه‌های کامپیوتری بود. دولت ژاپن سرمایه‌گذاری سنگینی در تحقیقات نیمه‌رسانا به انجام رساند و در هدایت صنایع ژاپنی مصرف‌کننده تراشه به تامین بیشتر نیاز خود از تولیدکنندگان نوپای داخلی (و خارج ساختن تولیدکنندگان آمریکایی از بازار)، نقش هماهنگ‌کنندگی داشت. «ریچارد بالدوین» از «مرکز ادغام اقتصادی و تجاری» در «مرکز تحصیلات تکمیلی ژنو» و «پل کروگمن» از «دانشگاه سیتی نیویورک» در تحقیقی مشترک به این نتیجه رسیدند که چنین سیاست‌هایی، انباشت تخصص در صنعت نوپا را تشویق میکند و بدون ورود دولت صنایع ژاپنی هرگز نمی‌توانستند در بازارهای صادراتی بازیگر موفقی باشند.
«میرتو کالوپساید» از دانشگاه هاروارد در مطالعه اخیر خود نشان میدهد که یارانه اعطایی دولت چین به صنعت نوپای کشتی‌سازی این کشور بین سالهای ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۲ هزینه‌ها را تا ۲۰ درصد کاهش داد. او بر این باور است که این یارانه‌ها به تخصیص مجدد (افزایش سرمایه‌گذاری داخلی، افزایش ورود سازندگان جدید و افزایش سهم بازار بین‌المللی چین) منابع به سمت صنعت کشتی‌سازی چین انجامید و به ضرر کشتی‌سازی ژاپن شد. تحقیقات دیگر در زمینه یارانه‌های صنعتی نشان میدهد که مداخله دولت به صنایع کمک کرده تا جای پای خود را در بازار سفت کنند و به طور معناداری توزیع تولیدات صنعتی در جهان را افزایش داده است. به عبارت بهتر، حداقل گاهی می توان مزیت نسبی را مهندسی کرد.
(۱) Taiwan Semiconductor Manufacturing Company (TSMC)
ادامه
✅ @karkhone
| سرمقاله اکونومیست
«موریس چانگ» ، بنیانگذار ۹۱ ساله «شرکت صنایع نیمه‌رسانای تایوان» (۱)، در جشن افتتاحیه کارخانه جدید تراشه (فاب) آریزونا، که نقطه عطفی برای این شرکت به حساب می‌آمد، حرف دل تایوانی‌ها را مکتوم نگذاشت و ضد حال بزرگی به همه زد و گفت: «تجارت آزاد تقریبا مرده است». البته چنین اظهارنظری از جانب او چندان دور از انتظار هم نبود. «چانک» یکبار دیگر در ماه جولای ۲۰۲۲، سیاست آمریکا برای بازگرداندن خط تولید تراشه‌ها به خانه را «بی‌حاصل» خوانده بود. عموم کشورهای صنعتی تا همین اواخر عموما قضاوتی شبیه «چانگ» دارند، اما نگرانی‌ها در مورد امنیت زنجیره تامین در دنیایی پر‌آشوب، منجر به آزمودن مسیر دیگری از سوی مقامات آمریکایی شده است. تاریخ گرچه دلایلی برای خوش‌بینی دارد، اما حجت‌های فراوانی نیز برای نگرانی می‌آورد.
قدمت سیاست صنعتی به اندازه خود صنعت است. زمانی که «الکساندر همیلتون»، اولین وزیر خزانه‌داری آمریکا، برای حفاظت از صنعت این کشور استدلال‌های آدام اسمیت به نفع تجارت آزاد را «به لحاظ هندسی» درست اما «عملا نادرست» خواند، شواهد دال بر شروع انقلاب صنعتی در بریتانیا هنوز به چشم نمی‌‌آمدند. آمریکا، فرانسه و آلمان صنعتی‌شدن خود را مدیون موانع تعرفه‌ای شدند. پس از جنگ جهانی دوم، تعداد زیادی از دولتها تلاش کردند تا مسیر صنعتی‌شدن را در پیش گیرند که گاه در مواردی مانند ژاپن و کره‌جنوبی موفق و در موارد دیگر به نتایج متفاوت دست یافتند. گرچه امروز سیاست صنعتی با کشورهایی در مرزهای فناوری و جهانی متشکل از زنجیره‌های ارزش جهانی، از جنس دیگری شده است، با این وجود بررسی تجربه‌ها و نگاه تاریخی گذشته‌نگر هنوز درس‌های ارزشمندی برای ما دارد.
مبنای مداخله‌های اخیر دولت در لوای سیاست صنعتی عموما حمایت از «صنایع نوزاد» است. ایده این است که اصلاح شکست‌های بازار توسط دولت میتواند منجر به موفقیت و کامیابی صنایع نوپا یا ناموجود در اقتصاد شود. صنایع داخلی برای رقابت‌پذیر شدن نیازمند سرمایه‌گذاری در دانش یا تجهیزات هستند که بازارهای سرمایه ناقص قادر به تامین مالی آنها نیست. از سوی دیگر، تولید آنها نیازمند شبکه‌ای از تامین‌کنندگان و تولیدکنندگان است که خود در ایجاد این هماهنگی با شکست مواجه می‌شوند. مورد دیگر مشکلات اطلاعاتی است. یک اقتصاد ممکن است ظرفیت‌های کشف‌نشده‌ای داشته باشد و کارفرمایان در تلاش برای آشکار و عملیاتی‌سازی این پتانسیل‌ها نیازمند سرمایه‌گذاری و ابداع هستند که در این مسیر با مخاطرات متعدد افشا و دسترسی رقبا به اطلاعات مواجه و بعضا فرصت سودآوری از دستاورد خود را از دست میدهند. در اینجا تضامین دولتی یا وضع یک دوره کوتاه‌مدت محافظت در برابر رقبای خارجی و یا هر دو، میتواند فضای لازم برای رشد را در اختیار صنعت بگذارد
تشخیص اینکه این نظریه‌ها از نظر عملی یا صرفا به شکل هندسی درست هستند، کار ساده‌ای نیست. سیاست صنعتی هرگز به صورت مجرد اجرا نمیشود و همواره جداسازی اثرات آن (از آثار دیگر سیاست‌ها) چالش‌برانگیز است. با این حال، مطالعه‌‌ای دقیق در این زمینه نشان میدهد که سیاست صنعتی (صنایع) نوپا در عمل نیز کار میکند. به عنوان مثال، در دهه ۱۹۷۰، آمریکا صادرکننده غالب تراشه‌های کامپیوتری بود. دولت ژاپن سرمایه‌گذاری سنگینی در تحقیقات نیمه‌رسانا به انجام رساند و در هدایت صنایع ژاپنی مصرف‌کننده تراشه به تامین بیشتر نیاز خود از تولیدکنندگان نوپای داخلی (و خارج ساختن تولیدکنندگان آمریکایی از بازار)، نقش هماهنگ‌کنندگی داشت. «ریچارد بالدوین» از «مرکز ادغام اقتصادی و تجاری» در «مرکز تحصیلات تکمیلی ژنو» و «پل کروگمن» از «دانشگاه سیتی نیویورک» در تحقیقی مشترک به این نتیجه رسیدند که چنین سیاست‌هایی، انباشت تخصص در صنعت نوپا را تشویق میکند و بدون ورود دولت صنایع ژاپنی هرگز نمی‌توانستند در بازارهای صادراتی بازیگر موفقی باشند.
«میرتو کالوپساید» از دانشگاه هاروارد در مطالعه اخیر خود نشان میدهد که یارانه اعطایی دولت چین به صنعت نوپای کشتی‌سازی این کشور بین سالهای ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۲ هزینه‌ها را تا ۲۰ درصد کاهش داد. او بر این باور است که این یارانه‌ها به تخصیص مجدد (افزایش سرمایه‌گذاری داخلی، افزایش ورود سازندگان جدید و افزایش سهم بازار بین‌المللی چین) منابع به سمت صنعت کشتی‌سازی چین انجامید و به ضرر کشتی‌سازی ژاپن شد. تحقیقات دیگر در زمینه یارانه‌های صنعتی نشان میدهد که مداخله دولت به صنایع کمک کرده تا جای پای خود را در بازار سفت کنند و به طور معناداری توزیع تولیدات صنعتی در جهان را افزایش داده است. به عبارت بهتر، حداقل گاهی می توان مزیت نسبی را مهندسی کرد.
(۱) Taiwan Semiconductor Manufacturing Company (TSMC)
ادامه
✅ @karkhone
Wikipedia
Morris Chang
Morris Chang Chung-mou[1] (Chinese: 張忠謀; pinyin: Zhāng Zhōngmóu; born July 10, 1931) is a Taiwanese electrical engineer and billionaire business executive. He is the founder of Taiwan Semiconductor Manufacturing Company (TSMC) and was the company's chief…
👍8
| ریچارد لم
کریسمس؛ زمانی است که بچه‌ها خواسته‌هایشان را به پاپانوئل می‌گویند و بزرگترها هزینه‌اش را میپردازند.
کسری بودجه؛ زمانی است که بزرگسالان خواسته‌هایشان را به دولت می‌گویند و بچه‌هایشان هزینه‌اش را خواهند پرداخت.
✅ @karkhone
کریسمس؛ زمانی است که بچه‌ها خواسته‌هایشان را به پاپانوئل می‌گویند و بزرگترها هزینه‌اش را میپردازند.
کسری بودجه؛ زمانی است که بزرگسالان خواسته‌هایشان را به دولت می‌گویند و بچه‌هایشان هزینه‌اش را خواهند پرداخت.
✅ @karkhone
👍9
رکورد عرضه در سامانه نیما
فرض کنید قیمت وارداتی دسته بیل 1 دلار باشد، کافی است وارد کننده قیمت را 2 دلار فاکتور کند و 1 دلار را به قیمت 28500 تومان از کشور خارج کند. یا اگر نفوذ کافی برای تخصیص دلار نیمایی وارداتی نداشته باشد خط تولید دسته بیل را وارد می کند و محصول را بصورت قاچاقی با دلار آزاد صادر کند. نمونه روغن خوراکی را در چند سال گذشته داشتیم که موجب شد آمار غیر واقعی مصرف از 1.5 میلیون تن به بیش از 2میلیون تن برسد. یا در خصوص قاچاق دارو به خارج از کشور و ...
سیاست های دستوری پس از مدتی کشور را از منابع و ثروت تهی (یا تهی تر !) می کند. همین اتفاق در خصوص حامل های انرژی هم تکرار می شود. تفاوت فقط این این است که در زمان دلار جهانگیری مقدار بیشتری از منابع برای هدر رفت موجود بود و در حال حاضر منابع کمی برای آقای رئیس کل باقیمانده و سریعا آچمز می شود. وقتی دلار نفتی برای ماستمالی موجود نباشد نتیجه تصمیمات اقتصادی سریعتر مشخص می شود.
روز گذشته 500 میلیون دلار از دارایی شرکت ها با تخفیف 30 40 درصدی در سامانه نیما عرضه شد اما بنظر می رسد بساط عرض ترجیحی زودتر از انتظار برچیده شود. مانند سیاست دلار 4200 تومانی دلار نفتی دولتی به قیمت 28500 تومان به کالای اساسی تخصیص پیدا می کند و شرکت ها با نرخ نزدیک به آزاد دلار خود را خواهند فروخت. دلار کالای اساسی هم تا جایی که به نقطه بحران نزدیک شویم ادامه پیدا می کند.
اما به هر حال نظر بازار سهام چیزی دیگریست و انگار دلار 45 هزار تومانی را متعلق به شرکت ها نمیداند.
✅ @karkhone
فرض کنید قیمت وارداتی دسته بیل 1 دلار باشد، کافی است وارد کننده قیمت را 2 دلار فاکتور کند و 1 دلار را به قیمت 28500 تومان از کشور خارج کند. یا اگر نفوذ کافی برای تخصیص دلار نیمایی وارداتی نداشته باشد خط تولید دسته بیل را وارد می کند و محصول را بصورت قاچاقی با دلار آزاد صادر کند. نمونه روغن خوراکی را در چند سال گذشته داشتیم که موجب شد آمار غیر واقعی مصرف از 1.5 میلیون تن به بیش از 2میلیون تن برسد. یا در خصوص قاچاق دارو به خارج از کشور و ...
سیاست های دستوری پس از مدتی کشور را از منابع و ثروت تهی (یا تهی تر !) می کند. همین اتفاق در خصوص حامل های انرژی هم تکرار می شود. تفاوت فقط این این است که در زمان دلار جهانگیری مقدار بیشتری از منابع برای هدر رفت موجود بود و در حال حاضر منابع کمی برای آقای رئیس کل باقیمانده و سریعا آچمز می شود. وقتی دلار نفتی برای ماستمالی موجود نباشد نتیجه تصمیمات اقتصادی سریعتر مشخص می شود.
روز گذشته 500 میلیون دلار از دارایی شرکت ها با تخفیف 30 40 درصدی در سامانه نیما عرضه شد اما بنظر می رسد بساط عرض ترجیحی زودتر از انتظار برچیده شود. مانند سیاست دلار 4200 تومانی دلار نفتی دولتی به قیمت 28500 تومان به کالای اساسی تخصیص پیدا می کند و شرکت ها با نرخ نزدیک به آزاد دلار خود را خواهند فروخت. دلار کالای اساسی هم تا جایی که به نقطه بحران نزدیک شویم ادامه پیدا می کند.
اما به هر حال نظر بازار سهام چیزی دیگریست و انگار دلار 45 هزار تومانی را متعلق به شرکت ها نمیداند.
✅ @karkhone
👍2
برای این توهمات تکراری
طرفداران ملی کردن نفت در آغاز روی دو نکته تاکید میکردند: ۱-منافع اقتصادی بسیارزیاد و ۲- استقلال سیاسی کشور و مصون ماندن از نفوذ سیاسی بیگانگان
این نکات در نطق 26 آذر 1329مصدق در مجلس بروشنی مورد تاکید قرار گرفته:
«حقیقت اینست که ایران دچار هیچگونه ضرر اقتصادی و ارزی در اثر ملی کردن نفت نخواهد شد زیرا اگر فرض کنیم که ایرانیان بجای 30 میلیون تن استخراجی شرکت در سال 1950 فقط 10 میلیون تن استخراج کنند و برای هر تن که شرکت یک لیره خرج میکند دو لیره مصرف نمایند بازهم بر اساس فروش هر تن 5 لیره (که قیمت فرضی خلیج فارس خواهدبود) دولت ایران 30 میلیون لیره عایدی خواهد داشت و حال آنکه با استخراج 30 میلیون تن در سال 1950 و طبق اظهار وزیر دارایی عایدی دولت ایران حداکثر 25 میلیون لیره خواهد گردید و تازه هم 20 میلیون تن باقی مانده که 100 میلیون ارزش دارد ذخیره خواهد ماند تا فرزندان آتیه ایران بتوانند از آن به نفع خود بهره‌برداری نمایند. محاسن و برتری‌های دیگری که اهمیت سیاسی دارد و با ملی کردن صنعت نفت تامین خواهد شد این است که 1- دولت و ملت از اعمال نفوذهایی که شرکت و دولت انگلیس معمول داشته مصون خواهد ماند. 2- سایر کشورها هم بهانه‌ای برای تقاضای این قبیل امتیازات که با استقلال و تمامیت کشور متعرض است نخواهند داشت»
اما در مقابل عبدالرحمن فرامرزی در جلسه 19 بهمن 1329 مجلس نسبت به توانایی اداره صنعت نفت اظهار نگرانی میکند و میگوید: «آنچه بنده شخصا میترسم اینست که پوست‌کنده بگویم که ما نتوانیم اداره کنیم یعنی من از آن میترسم همین حالتی را که در کارخانه‌ها و معادن ما است در آنجا هم جاری بشود یعنی مجبور بشویم که وضع یک مالیاتی بکنیم که از آن مالیات صرف اداره آن بکنیم.»
در همان جلسه حسین مکی در پاسخ میگوید: «آقای فرامرزی فرمودند ممکن است استخراج این منابع نفتی از بین برود. دنیای امروز 30 میلیون تن نفت [ایران] را نمیتواند از جای دیگر استخراج بکند ... مجبور هستند اگر تنی 50 لیره هم شده پول بدهند و ما استخراج بکنیم. این یک رقم عمده‌ای است که دنیا نمیتواند از آن صرفنظر بکند. آنها مجبور هستند حتی مهندسین مجانی هم به اختیار دولت ایران قرار بگذارند برای این که بتوانند بازار دنیا را اداره بکنند.»
دکتر مصدق در همان جلسه سخنان مکی را تایید میکند: «بنده صدی صد اطمینان میدهم که این نفت از چاه بیرون خواهد آمد و احتیاج طرف مقابل سبب بیرون آوردن نفت از چاه میشود.»
اظهاراتی از این دست که مرتب تکرار میشد و به تهییج افکار عمومی دامن میزد، برخلاف ادعای طرفداران نهضت ملی نه تنها مبتنی بر نظرات کارشناسی دقیق نبود بلکه حکایت از بی‌خبری و ساده‌انگاری گویندگان و مبلغان ملی کردن صنعت نفت داشت. در همان سال اول ملی شدن صنعت نفت ایران، تولید نفت کویت از 17 میلیون تن به 27 میلیون، تولید عراق از 7 به 15 و تولید عربستان سعودی از 26 به 49 میلیون تن افزایش یافت.
بدین ترتیب از بین دو هدف اصلی، به مرور هدف رفاه اقتصادی کنار میرود و استقلال‌طلبی که جنبه بیگانه‌ستیزی به خود گرفته پر رنگ میشود.
این گرایش بوضوح در سخنرانی دکتر مصدق در 23 فروردین 1331 پیدا است:
«...البته آقایان انتظار دارید و در این انتظار نیز محق هستید که تصور فرمایید همانطور که دولت در خلع ید شرکت اقدام نموده بایستی به فوریت در فروش محصولات نفتی هم اقدام میکرد که این بحران کنونی پیش نیاید. اما پیشامدهایی رخ داد که کاملا غیرمنتظره بود و نمیشد قبلا پیشبینی نمود. روزی که تصمیم گرفته شد اتباع انگلیس از خوزستان خارج شوند و قسمتی از خاک کشور را که قبضه کرده بودند ترک کنند پاره‌ای مشکلات پیشبینی میشد. تصور میشد به جای 32 میلیون تن مواد نفتی که در سال اخیر شرکت سابق نفت تهیه می‌کرده ما لااقل بتوانیم خودمان 5 میلیون تن تهیه کنیم ... متاسفانه مشکلات جدی بوده است که تا حال نتوانستیم از نظر اقتصادی کامیاب شویم ... ما تصور میکردیم اگر به عواید نفت احتیاج داریم دولت انگلیس هم به نفت ما نیازمند است ... اکنون ما بر سر دوراهی بهشت و جهنم واقع شده‌ایم. اگر به حیثیات ملی خود پشت پا بزنیم و آزادی و استقلال خود را از دست بدهیم و طوق بندگی به گردن نهیم و با هرگونه شرایطی که بانکهای بین‌المللی به ما تحمیل میکنند موافقت کنیم، این همان راهیست که ما را به جهنم می‌برد»
زعمای نهضت ملی بجای درس گرفتن از این تجربه تلخ ناشی از فکر خطا و ناروا و تصحیح مسیر نادرست طی شده، فرار به جلو میکنند و با شانه خالی کردن از مسئولیت مربوط به اشتباهات خود همه تقصیرها را به گردن خارجی‌ها می‌اندازند و هرگونه توافق مسالمت‌آمیز و مرضی‌الطرفین میان دولت ایران و شرکت نفت سابق را پشت پا زدن به حیثیات ملی و آزادی و استقلال دانسته و آن را راهی به جهنم تلقی میکنند.
✅ @karkhone
طرفداران ملی کردن نفت در آغاز روی دو نکته تاکید میکردند: ۱-منافع اقتصادی بسیارزیاد و ۲- استقلال سیاسی کشور و مصون ماندن از نفوذ سیاسی بیگانگان
این نکات در نطق 26 آذر 1329مصدق در مجلس بروشنی مورد تاکید قرار گرفته:
«حقیقت اینست که ایران دچار هیچگونه ضرر اقتصادی و ارزی در اثر ملی کردن نفت نخواهد شد زیرا اگر فرض کنیم که ایرانیان بجای 30 میلیون تن استخراجی شرکت در سال 1950 فقط 10 میلیون تن استخراج کنند و برای هر تن که شرکت یک لیره خرج میکند دو لیره مصرف نمایند بازهم بر اساس فروش هر تن 5 لیره (که قیمت فرضی خلیج فارس خواهدبود) دولت ایران 30 میلیون لیره عایدی خواهد داشت و حال آنکه با استخراج 30 میلیون تن در سال 1950 و طبق اظهار وزیر دارایی عایدی دولت ایران حداکثر 25 میلیون لیره خواهد گردید و تازه هم 20 میلیون تن باقی مانده که 100 میلیون ارزش دارد ذخیره خواهد ماند تا فرزندان آتیه ایران بتوانند از آن به نفع خود بهره‌برداری نمایند. محاسن و برتری‌های دیگری که اهمیت سیاسی دارد و با ملی کردن صنعت نفت تامین خواهد شد این است که 1- دولت و ملت از اعمال نفوذهایی که شرکت و دولت انگلیس معمول داشته مصون خواهد ماند. 2- سایر کشورها هم بهانه‌ای برای تقاضای این قبیل امتیازات که با استقلال و تمامیت کشور متعرض است نخواهند داشت»
اما در مقابل عبدالرحمن فرامرزی در جلسه 19 بهمن 1329 مجلس نسبت به توانایی اداره صنعت نفت اظهار نگرانی میکند و میگوید: «آنچه بنده شخصا میترسم اینست که پوست‌کنده بگویم که ما نتوانیم اداره کنیم یعنی من از آن میترسم همین حالتی را که در کارخانه‌ها و معادن ما است در آنجا هم جاری بشود یعنی مجبور بشویم که وضع یک مالیاتی بکنیم که از آن مالیات صرف اداره آن بکنیم.»
در همان جلسه حسین مکی در پاسخ میگوید: «آقای فرامرزی فرمودند ممکن است استخراج این منابع نفتی از بین برود. دنیای امروز 30 میلیون تن نفت [ایران] را نمیتواند از جای دیگر استخراج بکند ... مجبور هستند اگر تنی 50 لیره هم شده پول بدهند و ما استخراج بکنیم. این یک رقم عمده‌ای است که دنیا نمیتواند از آن صرفنظر بکند. آنها مجبور هستند حتی مهندسین مجانی هم به اختیار دولت ایران قرار بگذارند برای این که بتوانند بازار دنیا را اداره بکنند.»
دکتر مصدق در همان جلسه سخنان مکی را تایید میکند: «بنده صدی صد اطمینان میدهم که این نفت از چاه بیرون خواهد آمد و احتیاج طرف مقابل سبب بیرون آوردن نفت از چاه میشود.»
اظهاراتی از این دست که مرتب تکرار میشد و به تهییج افکار عمومی دامن میزد، برخلاف ادعای طرفداران نهضت ملی نه تنها مبتنی بر نظرات کارشناسی دقیق نبود بلکه حکایت از بی‌خبری و ساده‌انگاری گویندگان و مبلغان ملی کردن صنعت نفت داشت. در همان سال اول ملی شدن صنعت نفت ایران، تولید نفت کویت از 17 میلیون تن به 27 میلیون، تولید عراق از 7 به 15 و تولید عربستان سعودی از 26 به 49 میلیون تن افزایش یافت.
بدین ترتیب از بین دو هدف اصلی، به مرور هدف رفاه اقتصادی کنار میرود و استقلال‌طلبی که جنبه بیگانه‌ستیزی به خود گرفته پر رنگ میشود.
این گرایش بوضوح در سخنرانی دکتر مصدق در 23 فروردین 1331 پیدا است:
«...البته آقایان انتظار دارید و در این انتظار نیز محق هستید که تصور فرمایید همانطور که دولت در خلع ید شرکت اقدام نموده بایستی به فوریت در فروش محصولات نفتی هم اقدام میکرد که این بحران کنونی پیش نیاید. اما پیشامدهایی رخ داد که کاملا غیرمنتظره بود و نمیشد قبلا پیشبینی نمود. روزی که تصمیم گرفته شد اتباع انگلیس از خوزستان خارج شوند و قسمتی از خاک کشور را که قبضه کرده بودند ترک کنند پاره‌ای مشکلات پیشبینی میشد. تصور میشد به جای 32 میلیون تن مواد نفتی که در سال اخیر شرکت سابق نفت تهیه می‌کرده ما لااقل بتوانیم خودمان 5 میلیون تن تهیه کنیم ... متاسفانه مشکلات جدی بوده است که تا حال نتوانستیم از نظر اقتصادی کامیاب شویم ... ما تصور میکردیم اگر به عواید نفت احتیاج داریم دولت انگلیس هم به نفت ما نیازمند است ... اکنون ما بر سر دوراهی بهشت و جهنم واقع شده‌ایم. اگر به حیثیات ملی خود پشت پا بزنیم و آزادی و استقلال خود را از دست بدهیم و طوق بندگی به گردن نهیم و با هرگونه شرایطی که بانکهای بین‌المللی به ما تحمیل میکنند موافقت کنیم، این همان راهیست که ما را به جهنم می‌برد»
زعمای نهضت ملی بجای درس گرفتن از این تجربه تلخ ناشی از فکر خطا و ناروا و تصحیح مسیر نادرست طی شده، فرار به جلو میکنند و با شانه خالی کردن از مسئولیت مربوط به اشتباهات خود همه تقصیرها را به گردن خارجی‌ها می‌اندازند و هرگونه توافق مسالمت‌آمیز و مرضی‌الطرفین میان دولت ایران و شرکت نفت سابق را پشت پا زدن به حیثیات ملی و آزادی و استقلال دانسته و آن را راهی به جهنم تلقی میکنند.
✅ @karkhone
👍16👎2