بیانیه ائتلاف برای فردا
اقتصاد کشور در برهه‌ای قرار گرفته که نه در سطح کلان ظرفیت پذیرش خطا دارد و نه در سطح خرد تاب پیامدهای چنین خطاهایی را می‌آورد.
تورم فزاینده، فشارهای معیشتی برعموم شهروندان، تحریم‌های خارجی، خودتحریمی‌های داخلی، رشد نقدینگی، بحران ارزی و انواع نارسایی‌ها در شبکه‌های بانکی، گمرکی و تامین اجتماعی باعث شده، بخش‌خصوصی کشور تحت فشاری خردکننده قرار گیرد.
تنگنای امروز می‌تواند با بی‌تفاوتی و انفعال به بحرانی بزرگ‌تر تبدیل شود. با این فرض، ائتلاف برای فردا با فهم دقیقی از شرایط و با درک وضعیت اجتماعی کشور، در انتخابات اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی تهران شرکت خواهد کرد.
هدف اصلی و خدشه‌ناپذیر ائتلاف برای فردا، حفظ استقلال نهاد 140 ساله اتاق بازرگانی، تعامل سازنده با تمام قوای کشور و بهره‌گیری از ظرفیت‌های واقعی این نهاد برای حمایت از جامعه کارآفرینی و خدمت به اقتصاد ملی است.
بخش‌خصوصی امروز باید هوشمندانه‌تر، پخته‌تر، جدی‌تر و جامع‌تر از گذشته تصمیم‌گیری و حرکت کند. امروز نه مدیریت واپس‌نگر پاسخ‌گوست و نه نقد بی‌عمل، بخش‌خصوصی باید گلچینی از نخبگان خود را به میان آورد و برای اخذ نتیجه رقابت کند و این مهم همان عملی است که ائتلاف برای فردا صورت داده و در قالب لیستی 40 نفره، جوانان با انگیزه و پیشکسوتان با تجربه، با پشتوانه تشکلی را گردهم آورده‌است.
ما با توکل به پروردگار، احترام به ارزش‌ها، پاسداشت اخلاق، دانش روز مدیریت و تکیه به سرمایه اجتماعی بخش‌خصوصی و با عملگرایی به دور از افراط و تفریط آمده‌ایم.
از همه اعضای اتاق نیز دعوت میکنیم تا با مداقه در عملکرد و ویژگی‌های نامزد های این دوره و با مقایسه اندیشه‌ها، رفتارها و برنامه‌های گروه‌های مختلف، درانتخابات این دوره مشارکت فعالانه‌تری داشته باشند.
نیاز فردای اقتصاد کشور، بخش‌خصوصی توانمند است و نیاز بخش‌خصوصی توانمند اتاق کارآمد. پس پیش بسوی ساختن اتاقی توانمند.
#ائتلاف_برای_فردا
اقتصاد کشور در برهه‌ای قرار گرفته که نه در سطح کلان ظرفیت پذیرش خطا دارد و نه در سطح خرد تاب پیامدهای چنین خطاهایی را می‌آورد.
تورم فزاینده، فشارهای معیشتی برعموم شهروندان، تحریم‌های خارجی، خودتحریمی‌های داخلی، رشد نقدینگی، بحران ارزی و انواع نارسایی‌ها در شبکه‌های بانکی، گمرکی و تامین اجتماعی باعث شده، بخش‌خصوصی کشور تحت فشاری خردکننده قرار گیرد.
تنگنای امروز می‌تواند با بی‌تفاوتی و انفعال به بحرانی بزرگ‌تر تبدیل شود. با این فرض، ائتلاف برای فردا با فهم دقیقی از شرایط و با درک وضعیت اجتماعی کشور، در انتخابات اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی تهران شرکت خواهد کرد.
هدف اصلی و خدشه‌ناپذیر ائتلاف برای فردا، حفظ استقلال نهاد 140 ساله اتاق بازرگانی، تعامل سازنده با تمام قوای کشور و بهره‌گیری از ظرفیت‌های واقعی این نهاد برای حمایت از جامعه کارآفرینی و خدمت به اقتصاد ملی است.
بخش‌خصوصی امروز باید هوشمندانه‌تر، پخته‌تر، جدی‌تر و جامع‌تر از گذشته تصمیم‌گیری و حرکت کند. امروز نه مدیریت واپس‌نگر پاسخ‌گوست و نه نقد بی‌عمل، بخش‌خصوصی باید گلچینی از نخبگان خود را به میان آورد و برای اخذ نتیجه رقابت کند و این مهم همان عملی است که ائتلاف برای فردا صورت داده و در قالب لیستی 40 نفره، جوانان با انگیزه و پیشکسوتان با تجربه، با پشتوانه تشکلی را گردهم آورده‌است.
ما با توکل به پروردگار، احترام به ارزش‌ها، پاسداشت اخلاق، دانش روز مدیریت و تکیه به سرمایه اجتماعی بخش‌خصوصی و با عملگرایی به دور از افراط و تفریط آمده‌ایم.
از همه اعضای اتاق نیز دعوت میکنیم تا با مداقه در عملکرد و ویژگی‌های نامزد های این دوره و با مقایسه اندیشه‌ها، رفتارها و برنامه‌های گروه‌های مختلف، درانتخابات این دوره مشارکت فعالانه‌تری داشته باشند.
نیاز فردای اقتصاد کشور، بخش‌خصوصی توانمند است و نیاز بخش‌خصوصی توانمند اتاق کارآمد. پس پیش بسوی ساختن اتاقی توانمند.
#ائتلاف_برای_فردا
👎14👍7
| جیمز گارتنی
کسانی که از سواد اقتصادی کافی برای درک ریشه های رونق اقتصادی برخوردار نیستند، در مقابل وعده های عوام فریبانه آسیب پذیرند؛ برنامه هایی که نه تنها شکوفایی اقتصادی کشورشان را تهدید میکند بلکه آتیه و رشد اقتصادی خودشان را نیز به خطر خواهد انداخت. بعید است که ملتی مبتلا به ناآگاهی اقتصادی بتواند رونق‌اش را برای مدت طولانی حفظ کند.
✅ @karkhone
کسانی که از سواد اقتصادی کافی برای درک ریشه های رونق اقتصادی برخوردار نیستند، در مقابل وعده های عوام فریبانه آسیب پذیرند؛ برنامه هایی که نه تنها شکوفایی اقتصادی کشورشان را تهدید میکند بلکه آتیه و رشد اقتصادی خودشان را نیز به خطر خواهد انداخت. بعید است که ملتی مبتلا به ناآگاهی اقتصادی بتواند رونق‌اش را برای مدت طولانی حفظ کند.
✅ @karkhone
👍8
| محمد جعفر نعناکار
به یاد دارم در زمان تصدی دفتر حقوقی سازمان فناوری اطلاعات ایران، یک روز سامسونگ به بهانه‌ای (واهی/واقعی) بهصورت داخلی و بین المللی تغییراتی را در شرایط تضمین گوشیهای تلفن همراه فعال در ایران ایجاد نمود و مدعی شد، به علت نقص در معماری اپلیکیشن کافه بازار و فشاری که این برنامه بر سخت افزار و باطری گوشیهای تلفن همراه سامسونگ ایجاد میکند؛ در صورت نصب این برنامه روی موبایل گوشیهای سامسونگ از تضمین خارج میشوند، این اتفاق در دورانی رخ داد که طرح رجیستری گوشیهای تلفن همراه به تازگی پیادهسازی شده بود، آن روزها از نماینده رسمی گوشیهای تلفن همراه سامسونگ دعوت به عمل آوردم تا پیرامون این چالش که موجب تضعیف کسب وکارهای داخلی و محدودسازی توسعه نرم فزارهای بومیشده بود صحبت کنم!
نتیجه اینکه متوجه شدم، علت اصلی این اقدام سامسونگ انحصارطلبی و کمک به رشد بازار گلکسی مارکت بوده است، لذا تاریخی معین شد و اعلام کردم در صورت عدم تجدیدنظر در شرایط تضمین ترتیباتی اتخاذ خواهد شد تا دیگر گوشیهای سامسونگ در ایران رجیستر نشوند، سامسونگ ابتدا مقاومت کرد، اما متوجه شد ظاهراً بحث جدی است و ممکن است بازار ایران به شرکت دیگری داده شود (سامسونگ ادعا داشت بیش از ۵۰ درصد بازار تلفن همراه ایران را در اختیار دارد، و من اعلام کردم این بازار را در اختیار برند نوظهور آنر قرار خواهیم داد) لذا در کمتر از ۲۴ ساعت شرایط تضمین اصلاح و روال به حالت سابق در آمد.
در این چند روز نامهای رسمی از گمرک در شبکه های اجتماعی در حال دست به دست شدن است که گوشیهای آیفون ۱۴ و مدلهای آتی آن را برای رجیستر شدن و ورود به بازار ایران ممنوع اعلام نموده، اقدامی که نقض جدی حقوق شهروندی، حقوق مالکانه افراد و حقوق دسترسی به ارتباطات آزاد است، اما دلیل اصلی این ماجرا به نظر من اختلاف و تصاحب بازار توسط برند سامسونگ است، رقابت این دو بازیگر (به صورت رسمی یا غیررسمی) و ذی‌نفع بودن بسیاری از افراد در بازار مذکور و عدم وجود نماینده رسمی اپل در ایران باعث شده است تا گوی رقابت به نفع سامسونگ ربوده و بازار و ثروت بهسوی این برند شرقی روانه شود.
اینکه نفوذ اصحاب ثروت و قدرت در دستگاه‌های دولتی چگونه و چقدر است بحثی است که باید به صورت جدی به آن پرداخته و نظام حکمرانی کشور در حوزه ارتباطات و فناوری اطلاعات مورد سنجش قرار گیرد، انفعال سازمان‌های و نهادهای حاکمیتی در این خصوص موجب ایجاد رویه‌های سوء در تنظیم بازار شده که باید بهصورت جدی مورد بازنگری و پیگیری نهادهای نظارتی و قضایی قرار گیرد.
✅ @karkhone
به یاد دارم در زمان تصدی دفتر حقوقی سازمان فناوری اطلاعات ایران، یک روز سامسونگ به بهانه‌ای (واهی/واقعی) بهصورت داخلی و بین المللی تغییراتی را در شرایط تضمین گوشیهای تلفن همراه فعال در ایران ایجاد نمود و مدعی شد، به علت نقص در معماری اپلیکیشن کافه بازار و فشاری که این برنامه بر سخت افزار و باطری گوشیهای تلفن همراه سامسونگ ایجاد میکند؛ در صورت نصب این برنامه روی موبایل گوشیهای سامسونگ از تضمین خارج میشوند، این اتفاق در دورانی رخ داد که طرح رجیستری گوشیهای تلفن همراه به تازگی پیادهسازی شده بود، آن روزها از نماینده رسمی گوشیهای تلفن همراه سامسونگ دعوت به عمل آوردم تا پیرامون این چالش که موجب تضعیف کسب وکارهای داخلی و محدودسازی توسعه نرم فزارهای بومیشده بود صحبت کنم!
نتیجه اینکه متوجه شدم، علت اصلی این اقدام سامسونگ انحصارطلبی و کمک به رشد بازار گلکسی مارکت بوده است، لذا تاریخی معین شد و اعلام کردم در صورت عدم تجدیدنظر در شرایط تضمین ترتیباتی اتخاذ خواهد شد تا دیگر گوشیهای سامسونگ در ایران رجیستر نشوند، سامسونگ ابتدا مقاومت کرد، اما متوجه شد ظاهراً بحث جدی است و ممکن است بازار ایران به شرکت دیگری داده شود (سامسونگ ادعا داشت بیش از ۵۰ درصد بازار تلفن همراه ایران را در اختیار دارد، و من اعلام کردم این بازار را در اختیار برند نوظهور آنر قرار خواهیم داد) لذا در کمتر از ۲۴ ساعت شرایط تضمین اصلاح و روال به حالت سابق در آمد.
در این چند روز نامهای رسمی از گمرک در شبکه های اجتماعی در حال دست به دست شدن است که گوشیهای آیفون ۱۴ و مدلهای آتی آن را برای رجیستر شدن و ورود به بازار ایران ممنوع اعلام نموده، اقدامی که نقض جدی حقوق شهروندی، حقوق مالکانه افراد و حقوق دسترسی به ارتباطات آزاد است، اما دلیل اصلی این ماجرا به نظر من اختلاف و تصاحب بازار توسط برند سامسونگ است، رقابت این دو بازیگر (به صورت رسمی یا غیررسمی) و ذی‌نفع بودن بسیاری از افراد در بازار مذکور و عدم وجود نماینده رسمی اپل در ایران باعث شده است تا گوی رقابت به نفع سامسونگ ربوده و بازار و ثروت بهسوی این برند شرقی روانه شود.
اینکه نفوذ اصحاب ثروت و قدرت در دستگاه‌های دولتی چگونه و چقدر است بحثی است که باید به صورت جدی به آن پرداخته و نظام حکمرانی کشور در حوزه ارتباطات و فناوری اطلاعات مورد سنجش قرار گیرد، انفعال سازمان‌های و نهادهای حاکمیتی در این خصوص موجب ایجاد رویه‌های سوء در تنظیم بازار شده که باید بهصورت جدی مورد بازنگری و پیگیری نهادهای نظارتی و قضایی قرار گیرد.
✅ @karkhone
👍12
مجله Focus آلمان در مقاله مهم و تامل برانگیزی از روند غم انگیز مهاجرت شرکتهای بزرگ آلمان به کشورهای دیگه، بالاخص چین، آمریکا و بریتانیا خبر داده. مقاله با نقل قول مستقیم از گروه فولکس واگن شروع شده که: "ما همه برنامه های قبل برای ساخت خودروهای برقی در آلمان رو کنار 'گذاشتیم"
مقاله می گه انگار نه انگار که چین هراسی تا چند مدت پیش آلمانو فرا گرفته بود. دیگه اثری از اون روزها نیست. این روزا شرکت های مهم آلمانی با عجله دارن تولیدشون رو به چین منتقل می کنن و اقتصاد آلمان فقط مستاصلانه نظاره گر این خروجه.
فولکس واگن داره مثل جت کارخانه هاشو توی چین می سازه و قراره این کارخونه ها که بشدت مجهز به اتوماسیون هستن نیاز بازار اروپا رو هم تامین کنن.
میگه انگار داره مسابقه مهاجرت بین شرکت های اصلی آلمان برگزار میشه و مشکلات بی پایان هزینه انرژی و بروکراسی دست و پاگیر و مزاحم آلمان در کنار پیشنهادهای وسوسه کننده چین، آمریکا و انگلیس به این شرکت ها در کنار مشکلات نیروی کار و تورم داخل آلمان به تسریع این مهاجرت بشدت دامن زده. بخصوص برنامه IRA آمریکا برای سوبسید انرژی تبدیل به مشوق بزرگی شده.
دقیقا یکسال پیش فولکس واگن اعلام کرد کارخانه جدیدی برای تولید خودروهای الکتریکی تو ایالت باواریای آلمان و کنار دفتر مرکزیش در شهر Wolfsburg ایجاد می کنه تا سرعت تولید هر خودروی الکتریکی از ۳۰ ساعت به ۱۰ ساعت برسه. امروز فولکس واگن اعلام کرده این پلن رو به سطل زباله می اندازه چون متقاعد شده با وضعیت فعلی امکان نداره کارگران بتونن داخل آلمان با این سرعت خودرو تولید کنن.
از طرف دیگه وضعیت برای فولکس واگن تو چین برعکسه. این شرکت در عرض تنها ۱۸ ماه کارخونه ای برای تولید خودروهای الکتریکی ساخته که ۹۰۰ ربات داره و قادره سالی ۳۵۰ هزار خودرو تولید کنه!
بقیه شرکت ها هم دارن همین راهو می رن. BMW کارخانه ۱.۴ میلیارد دلاری باتری ش رو تو چین داره راه اندازی می کنه و گروه کامیون سازی مرسدس بنز کارخانه ش رو تو چین برای تولید ۶۰ هزار کامیون در سال افتتاح کرده.
وضعیت برای صنایع شیمیایی و دارویی آلمان حتی بغرنج تر هم شده.
مدیرعامل گروه داروسازی Bayer گفته اولویت ما برای سرمایه گذاری دبگه آلمان نیست و آمریکا و چین مهمترین مقاصد سرمایه گذاری ما خواهند بود. مدیرعامل گروه BASF هم از وضعیت بروکراسی آزار دهنده و مزاحم، افزایش هزینه ها و کاهش تقاضا در آلمان ابراز ناامیدی کرده. ایشون گفته با وجود اینکه سرمایه گذاری در چین بدون ریسک نیست اما قطعا مزایای چین به ریسک هاش خیلی می چربه.
یکی از مسئولان انجمن صنایع شیمیایی آلمان اینطوری جمع بندی می کنه:
"از الان به بعد خیلی شرکت‌ها مجبورن تصمیم‌های استراتژیک دردناکی رو درباره آلمان به عنوان یک مرکز تجاری بگیرند."
این توئیت مرتبط هم از تحلیلگر ارشد موسسه welt هم در مورد روند غیرصنعتی شدن deindustrialization آلمان قابل تامله. ایشون هم عینا از مشکلات مشابه (بروکراسی و کاغذ بازی بی پایان و هزینه های انرژی) به عنوان دلایل نابودی مشاغل و گریز صنایع از آلمان اسم برده.
✅ @karkhone
مقاله می گه انگار نه انگار که چین هراسی تا چند مدت پیش آلمانو فرا گرفته بود. دیگه اثری از اون روزها نیست. این روزا شرکت های مهم آلمانی با عجله دارن تولیدشون رو به چین منتقل می کنن و اقتصاد آلمان فقط مستاصلانه نظاره گر این خروجه.
فولکس واگن داره مثل جت کارخانه هاشو توی چین می سازه و قراره این کارخونه ها که بشدت مجهز به اتوماسیون هستن نیاز بازار اروپا رو هم تامین کنن.
میگه انگار داره مسابقه مهاجرت بین شرکت های اصلی آلمان برگزار میشه و مشکلات بی پایان هزینه انرژی و بروکراسی دست و پاگیر و مزاحم آلمان در کنار پیشنهادهای وسوسه کننده چین، آمریکا و انگلیس به این شرکت ها در کنار مشکلات نیروی کار و تورم داخل آلمان به تسریع این مهاجرت بشدت دامن زده. بخصوص برنامه IRA آمریکا برای سوبسید انرژی تبدیل به مشوق بزرگی شده.
دقیقا یکسال پیش فولکس واگن اعلام کرد کارخانه جدیدی برای تولید خودروهای الکتریکی تو ایالت باواریای آلمان و کنار دفتر مرکزیش در شهر Wolfsburg ایجاد می کنه تا سرعت تولید هر خودروی الکتریکی از ۳۰ ساعت به ۱۰ ساعت برسه. امروز فولکس واگن اعلام کرده این پلن رو به سطل زباله می اندازه چون متقاعد شده با وضعیت فعلی امکان نداره کارگران بتونن داخل آلمان با این سرعت خودرو تولید کنن.
از طرف دیگه وضعیت برای فولکس واگن تو چین برعکسه. این شرکت در عرض تنها ۱۸ ماه کارخونه ای برای تولید خودروهای الکتریکی ساخته که ۹۰۰ ربات داره و قادره سالی ۳۵۰ هزار خودرو تولید کنه!
بقیه شرکت ها هم دارن همین راهو می رن. BMW کارخانه ۱.۴ میلیارد دلاری باتری ش رو تو چین داره راه اندازی می کنه و گروه کامیون سازی مرسدس بنز کارخانه ش رو تو چین برای تولید ۶۰ هزار کامیون در سال افتتاح کرده.
وضعیت برای صنایع شیمیایی و دارویی آلمان حتی بغرنج تر هم شده.
مدیرعامل گروه داروسازی Bayer گفته اولویت ما برای سرمایه گذاری دبگه آلمان نیست و آمریکا و چین مهمترین مقاصد سرمایه گذاری ما خواهند بود. مدیرعامل گروه BASF هم از وضعیت بروکراسی آزار دهنده و مزاحم، افزایش هزینه ها و کاهش تقاضا در آلمان ابراز ناامیدی کرده. ایشون گفته با وجود اینکه سرمایه گذاری در چین بدون ریسک نیست اما قطعا مزایای چین به ریسک هاش خیلی می چربه.
یکی از مسئولان انجمن صنایع شیمیایی آلمان اینطوری جمع بندی می کنه:
"از الان به بعد خیلی شرکت‌ها مجبورن تصمیم‌های استراتژیک دردناکی رو درباره آلمان به عنوان یک مرکز تجاری بگیرند."
این توئیت مرتبط هم از تحلیلگر ارشد موسسه welt هم در مورد روند غیرصنعتی شدن deindustrialization آلمان قابل تامله. ایشون هم عینا از مشکلات مشابه (بروکراسی و کاغذ بازی بی پایان و هزینه های انرژی) به عنوان دلایل نابودی مشاغل و گریز صنایع از آلمان اسم برده.
✅ @karkhone
👍8
مالِ بد، دور از ریش صاحابش
چرا همیشه باید خوبی هاشو گفت و استوری کرد؟
چرا همیشه بهترین عکسا پست اینستا میشن، باخنده ترین هاش انتخاب میشن. اصلا چرا بخاطر یک پست میریم آتلیه؟ چرا همیشه خوشگلیاش رو برای بقیه سوا میکنیم؟
اصلا بزار بگم چرا بد باشه وقتی خاطره خوردن نفت یک بچه از روی بازیگوشی بچگیش برامون موندگار تره از هر روایت و شاتی تو هر دوربینی.
برای هر کدوم از ما تناقض لبخند و هر چیزی غیر از اونه که خاطراتمون رو به ارمغان میاره از یک آدم، یک لحظه، جا، فضا، یک حس و... لیست که بلند بالاس چه خاطراتمون چه چیزایی که باهاشون خاطره ساختیم. درست بخوام صحبت کنم باید بگم: بیشماره! اکسترمم همه اینها اما آدمایی بودن که خاطراتشون رو یدک میکشیم؛ یعنی چجوری بگم؛ اصلا شاید اگه نگم بهتر باشه چون تداعی این سطور در ذهن هر کدوممون متفاوته. یکی بزرگمون کرده و به آغوش خاک میسپاریمش، یکی چهره ماهش برامون خسوف میکنه به هر علتی، یکی شریک راهمون بوده و چرخش سیب روزگار ازمون میگیرتش، یکی رو توفیق اجباری، یکی رو خطای انسان دیگری و برای عده‌ای رو مهاجرت. به قول اون نادیده‌ای که با خوش رقصی کلمات میگفت: بدی لحظات خوشمون اینه که بعد از پایانش قدرش رو میدونیم ماهم آدما رو با خوب و بدشون بدرغه میکنیم.
درسته که برای صاحب این کلمات مهاجرت عامل دوریش از تولیدکننده خاطراتشه ولی کنتراست جدایی ما توی این طیف یک جوری به صفر میل میکنه که ما هیچ تفاوتی بین اونها نمیبینم.
آدمایی که روبان تلاش دوباره برای ساختن رو با قیچی ساخت کشوری غیر از اینجا میبرن و هممون هم میدونیم و اونها هم میدونند که وطن هتل نیست، اونا باید بسازنش و ازین دست حرفا اصلا بزار در گوشتون بگم، چه بسا اونا بهتر از ما بدونن این چیزا رو اما اونا به هر علتی میرن و لنگر خاطراتشون گل رو میزنه به زیر کشتی ما.
چه نقاله فرودگاه چه خاک سرد، چه گردنه جاده چه چاله هوایی انتهای این راه باشه ما اونهارو تاجایی که شده ثبت و ضبط کردیم و هیچ وقت دست از تلاش برنداشتیم. چون زیبایی مسیر اینه که نمیدونی آخرش کیه پس هممون خاطراتمون رو به دوش میکشیم و تلاش میکنیم.
اصلا برای ساخت خاطره های جدید تلاش میکنیم برای اعتلای خاطراتی که از قدیم داریم برای اینکه سینه به سینه نقلشون کنیم برای اینکه بهتر هارو جایگزین خاک خورده ها کنیم تلاش میکنیم و تلاش میکنیم تا خاطره بسازیم برای خودمون و اطرافمون.
فرقی نداره یادآوردی خاطراتمون که درست یکجا یک یا چند متر زیر از زمین ایستاده ما رو دچار مکث و تامل کنه یا تپیدن یک قلب که هزاران جریب فراتر از آب های زمینی و فراسرزمینیمون ایستاده. آره شاید ما لسان‌الغیب نباشیم که همگان رو حیران کنیم که چطور کلمات در تسخیر این ابن آدم اند اما ما با و برای خاطراتمون زنده‌ایم، روایتشون میکنیم هرچند کژدار و مریز و براشون تلاش میکنیم.
این خودِ خودِ واقعی ماست و این شایسه برای پست شدن در هر رنگ و لعابی.
به احترام تمامی مال های بدی که بیخ ریش صاحبشون نیستند ما اونها رو دوست داریم و ایستاده برای خاطراتمون تلاش میکنیم.
|م. زائری
#ائتلاف_برای_فردا
✅ @karkhone
چرا همیشه باید خوبی هاشو گفت و استوری کرد؟
چرا همیشه بهترین عکسا پست اینستا میشن، باخنده ترین هاش انتخاب میشن. اصلا چرا بخاطر یک پست میریم آتلیه؟ چرا همیشه خوشگلیاش رو برای بقیه سوا میکنیم؟
اصلا بزار بگم چرا بد باشه وقتی خاطره خوردن نفت یک بچه از روی بازیگوشی بچگیش برامون موندگار تره از هر روایت و شاتی تو هر دوربینی.
برای هر کدوم از ما تناقض لبخند و هر چیزی غیر از اونه که خاطراتمون رو به ارمغان میاره از یک آدم، یک لحظه، جا، فضا، یک حس و... لیست که بلند بالاس چه خاطراتمون چه چیزایی که باهاشون خاطره ساختیم. درست بخوام صحبت کنم باید بگم: بیشماره! اکسترمم همه اینها اما آدمایی بودن که خاطراتشون رو یدک میکشیم؛ یعنی چجوری بگم؛ اصلا شاید اگه نگم بهتر باشه چون تداعی این سطور در ذهن هر کدوممون متفاوته. یکی بزرگمون کرده و به آغوش خاک میسپاریمش، یکی چهره ماهش برامون خسوف میکنه به هر علتی، یکی شریک راهمون بوده و چرخش سیب روزگار ازمون میگیرتش، یکی رو توفیق اجباری، یکی رو خطای انسان دیگری و برای عده‌ای رو مهاجرت. به قول اون نادیده‌ای که با خوش رقصی کلمات میگفت: بدی لحظات خوشمون اینه که بعد از پایانش قدرش رو میدونیم ماهم آدما رو با خوب و بدشون بدرغه میکنیم.
درسته که برای صاحب این کلمات مهاجرت عامل دوریش از تولیدکننده خاطراتشه ولی کنتراست جدایی ما توی این طیف یک جوری به صفر میل میکنه که ما هیچ تفاوتی بین اونها نمیبینم.
آدمایی که روبان تلاش دوباره برای ساختن رو با قیچی ساخت کشوری غیر از اینجا میبرن و هممون هم میدونیم و اونها هم میدونند که وطن هتل نیست، اونا باید بسازنش و ازین دست حرفا اصلا بزار در گوشتون بگم، چه بسا اونا بهتر از ما بدونن این چیزا رو اما اونا به هر علتی میرن و لنگر خاطراتشون گل رو میزنه به زیر کشتی ما.
چه نقاله فرودگاه چه خاک سرد، چه گردنه جاده چه چاله هوایی انتهای این راه باشه ما اونهارو تاجایی که شده ثبت و ضبط کردیم و هیچ وقت دست از تلاش برنداشتیم. چون زیبایی مسیر اینه که نمیدونی آخرش کیه پس هممون خاطراتمون رو به دوش میکشیم و تلاش میکنیم.
اصلا برای ساخت خاطره های جدید تلاش میکنیم برای اعتلای خاطراتی که از قدیم داریم برای اینکه سینه به سینه نقلشون کنیم برای اینکه بهتر هارو جایگزین خاک خورده ها کنیم تلاش میکنیم و تلاش میکنیم تا خاطره بسازیم برای خودمون و اطرافمون.
فرقی نداره یادآوردی خاطراتمون که درست یکجا یک یا چند متر زیر از زمین ایستاده ما رو دچار مکث و تامل کنه یا تپیدن یک قلب که هزاران جریب فراتر از آب های زمینی و فراسرزمینیمون ایستاده. آره شاید ما لسان‌الغیب نباشیم که همگان رو حیران کنیم که چطور کلمات در تسخیر این ابن آدم اند اما ما با و برای خاطراتمون زنده‌ایم، روایتشون میکنیم هرچند کژدار و مریز و براشون تلاش میکنیم.
این خودِ خودِ واقعی ماست و این شایسه برای پست شدن در هر رنگ و لعابی.
به احترام تمامی مال های بدی که بیخ ریش صاحبشون نیستند ما اونها رو دوست داریم و ایستاده برای خاطراتمون تلاش میکنیم.
|م. زائری
#ائتلاف_برای_فردا
✅ @karkhone
👍5
پنج دوره تجارت جهانی و تدابیر هوشمندانه کشورهای موفق در بهره‌برداری از فرصت‌ها
ظرف ۱۵۰ سال گذشته از منظر تجارت آزاد، جهان پنج مرحله مختلف با ویژگی‌های کاملا متفاوت به لحاظ نظام ارزی، پولی و نقش دولت طی کرده است. این پنج مرحله عبارتند از «صنعتی شدن»، «حمایت‌گرایی»، «برتون‌وودز و نظام نرخ‌های ارز ثابت»، «آزادسازی و نظام نرخ‌های ارز شناور» و «آهسته‌سازی».
دوره صنعتی شدن
عصر صنعتی شدن دوره‌ای بود که تجارت جهانی – تحت سلطه آمریکا، اروپا، آرژانتین، استرالیا و کانادا – ذیل استاندارد طلا تسهیل شد. رشد تجارت جهانی در این عصر عموما ناشی از پیشرفت‌های حوزه حمل‌ونقل بود که هزینه‌های تجاری را کاهش و حجم تجارت را افزایش داد. در این دوره صنعتی‌شده‌های اولیه شامل انگلستان در اواخر قرن هجدهم، آلمان از دهه ۱۸۰۰، آمریکا از دهه ۱۸۳۰ و ژاپن از دهه ۱۸۷۰ ظهور کردند. پارادایم غالب صنعتی این دوره بخار و راه‌آ‌هن است و الگوی سازمانی تولید شرکتهای با مدیریت و تامین‌کنندگان منطقه‌ای هستند. انگلستان اولین کشوری که نردبان صنعتی‌شدن را پیمود از اواخر قرن ۱۸ شرایط صنعتی شدن را از مسیر استعمار درک کرد. از این منظر انگلستان نسبت به دیگر صنعتی‌شده‌های اولیه موقعیت متمایزی داشته است. در اواسط قرن ۱۹، آلمان، و آمریکا به کمک نوآوری‌های فناورانه به ویژه در حوزه صنایع سنگین مانند صنایع شیمیایی همراه با توسعه نهادهای جدید به ویژه در زمینه صنعت بانکداری وارد دالان توسعه صنعتی شدند. ژاپن نیز در نیمه قرن ۱۹ فضای سیاستی لازم را با آغاز نوسازی درک و فرآیند سریع توسعه صنعتی را آغاز کرد. کشورهای صنعتی شده اولیه امروز به مرحله صنعت‌زدایی رسیده‌اند و البته پیش از آن، از تمام مواهب ممکن در پدیده صنعتی‌شدن به ویژه وضع نظامات تعرفه‌ای حمایتی شدید بهره‌مند شده بودند. تا اواسط قرن ۱۹ سیاست تجاری غالب صنعتی شده‌های اولیه شکلی از «حمایت از صنایع نوپا» است.
دوره جنگ و حمایت‌گرایی
با ورود به دوران جنگ جهانی اول و دوم، درگیری‌های بین‌المللی با ظهور سیاست‌های حمایت‌گرایی همراه شد و جهان شاهد افت شدید تجارت آزاد و کند شدن روند جهانی شدن بود. علیرغم فشار جامعه ملل برای همکاری چندجانبه، تجارت در میان موانع تجاری و از کار افتادن سازوکار استاندارد طلا و محدود شدن آن به بلوک‌های ارزی، به شدت منطقه‌ای شد. در این دوره پارادایم فناورانه غالب تبدیل به فولاد و الکترونیک می‌شود و الگوی سازمانی تولید، تولید انبوه است و شرکتهای ملی و چند ملیتی در کنار هم بازیگران اصلی هستند. با پایان جنگ جهانی دوم، رویکرد صنعتی‌شده‌های اولیه تغییر کرد و سیاست‌هایی نظیر بازسازی صنعتی، نوآوری ماموریت محور، تحقیقات صنعتی کاربردی، تامین مالی توسعه و راه حل‌های مالی ترکیبی شامل یارانه‌ها، کمک‌های مالی و تدارکات راهبردی به ابزارهای اصلی سیاست‌گذاری صنعتی‌شده‌های اولیه تبدیل شدند. آنها در این مرحله از رویکردی چند جانبه برای آزادسازی تجارت تحت توافقنامه عمومی تعرفه‌ها و تجارت جهانی استقبال کردند، که دسترسی صنعتی‌شده‌های اولیه را به بازارهای کشورهای در حال توسعه تسهیل می‌کرد. این کشورها امروز تمرکز خود را بیشتر به سمت سیاست‌های فناوری با هدف رقابت برای نوآوری، به ویژه در حوزه دیجیتال، معطوف کرده‌اند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
ظرف ۱۵۰ سال گذشته از منظر تجارت آزاد، جهان پنج مرحله مختلف با ویژگی‌های کاملا متفاوت به لحاظ نظام ارزی، پولی و نقش دولت طی کرده است. این پنج مرحله عبارتند از «صنعتی شدن»، «حمایت‌گرایی»، «برتون‌وودز و نظام نرخ‌های ارز ثابت»، «آزادسازی و نظام نرخ‌های ارز شناور» و «آهسته‌سازی».
دوره صنعتی شدن
عصر صنعتی شدن دوره‌ای بود که تجارت جهانی – تحت سلطه آمریکا، اروپا، آرژانتین، استرالیا و کانادا – ذیل استاندارد طلا تسهیل شد. رشد تجارت جهانی در این عصر عموما ناشی از پیشرفت‌های حوزه حمل‌ونقل بود که هزینه‌های تجاری را کاهش و حجم تجارت را افزایش داد. در این دوره صنعتی‌شده‌های اولیه شامل انگلستان در اواخر قرن هجدهم، آلمان از دهه ۱۸۰۰، آمریکا از دهه ۱۸۳۰ و ژاپن از دهه ۱۸۷۰ ظهور کردند. پارادایم غالب صنعتی این دوره بخار و راه‌آ‌هن است و الگوی سازمانی تولید شرکتهای با مدیریت و تامین‌کنندگان منطقه‌ای هستند. انگلستان اولین کشوری که نردبان صنعتی‌شدن را پیمود از اواخر قرن ۱۸ شرایط صنعتی شدن را از مسیر استعمار درک کرد. از این منظر انگلستان نسبت به دیگر صنعتی‌شده‌های اولیه موقعیت متمایزی داشته است. در اواسط قرن ۱۹، آلمان، و آمریکا به کمک نوآوری‌های فناورانه به ویژه در حوزه صنایع سنگین مانند صنایع شیمیایی همراه با توسعه نهادهای جدید به ویژه در زمینه صنعت بانکداری وارد دالان توسعه صنعتی شدند. ژاپن نیز در نیمه قرن ۱۹ فضای سیاستی لازم را با آغاز نوسازی درک و فرآیند سریع توسعه صنعتی را آغاز کرد. کشورهای صنعتی شده اولیه امروز به مرحله صنعت‌زدایی رسیده‌اند و البته پیش از آن، از تمام مواهب ممکن در پدیده صنعتی‌شدن به ویژه وضع نظامات تعرفه‌ای حمایتی شدید بهره‌مند شده بودند. تا اواسط قرن ۱۹ سیاست تجاری غالب صنعتی شده‌های اولیه شکلی از «حمایت از صنایع نوپا» است.
دوره جنگ و حمایت‌گرایی
با ورود به دوران جنگ جهانی اول و دوم، درگیری‌های بین‌المللی با ظهور سیاست‌های حمایت‌گرایی همراه شد و جهان شاهد افت شدید تجارت آزاد و کند شدن روند جهانی شدن بود. علیرغم فشار جامعه ملل برای همکاری چندجانبه، تجارت در میان موانع تجاری و از کار افتادن سازوکار استاندارد طلا و محدود شدن آن به بلوک‌های ارزی، به شدت منطقه‌ای شد. در این دوره پارادایم فناورانه غالب تبدیل به فولاد و الکترونیک می‌شود و الگوی سازمانی تولید، تولید انبوه است و شرکتهای ملی و چند ملیتی در کنار هم بازیگران اصلی هستند. با پایان جنگ جهانی دوم، رویکرد صنعتی‌شده‌های اولیه تغییر کرد و سیاست‌هایی نظیر بازسازی صنعتی، نوآوری ماموریت محور، تحقیقات صنعتی کاربردی، تامین مالی توسعه و راه حل‌های مالی ترکیبی شامل یارانه‌ها، کمک‌های مالی و تدارکات راهبردی به ابزارهای اصلی سیاست‌گذاری صنعتی‌شده‌های اولیه تبدیل شدند. آنها در این مرحله از رویکردی چند جانبه برای آزادسازی تجارت تحت توافقنامه عمومی تعرفه‌ها و تجارت جهانی استقبال کردند، که دسترسی صنعتی‌شده‌های اولیه را به بازارهای کشورهای در حال توسعه تسهیل می‌کرد. این کشورها امروز تمرکز خود را بیشتر به سمت سیاست‌های فناوری با هدف رقابت برای نوآوری، به ویژه در حوزه دیجیتال، معطوف کرده‌اند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
گفتم ار عریان شود او در عیان
نه تو مانی نه کنارت نه میان
آرزو می‌خواه، لیک اندازه خواه
برنتابد کوه را یک برگ کاه
#ائتلاف_برای_فردا
نه تو مانی نه کنارت نه میان
آرزو می‌خواه، لیک اندازه خواه
برنتابد کوه را یک برگ کاه
#ائتلاف_برای_فردا
👍4👎2
این تصویر اولین روز تاسیس شرکت
OpenAI
(مالک ChatGPT) و لحظه متولد شدنش در 7 سال قبل در سانفرانسیسکو هست. زمانی که چند دانشجو دور هم نشستن و ایده هاشون رو برای یک هدف بزرگ به اشتراک گذاشتن و استارتاپ OpenAI رو تاسیس کردن.
این استارتاپ در سال 2021 ارزشی معادل 14 میلیارد دلار پیدا کرد و این ارزش در سال 2022 به رقم 29 میلیارد دلار رسید. مایکروسافت هم اخیرا 10 میلیارد دلار در این استارتاپ سرمایه گذاری کرد.
اگر این چند دانشجو در ایران بودند آیا می توانستند ایده هاشون رو به عمل تبدیل کنن؟ مشکلات تبدیل شدن به شرکت دانش بنیان و یک سال و نیم تست محصول در آزمایشگاه های فاقد امکانات برای کسب مجوزهای ضروری دیگر و ... را هم خودتان اضافه کنید.
✅ @karkhone
OpenAI
(مالک ChatGPT) و لحظه متولد شدنش در 7 سال قبل در سانفرانسیسکو هست. زمانی که چند دانشجو دور هم نشستن و ایده هاشون رو برای یک هدف بزرگ به اشتراک گذاشتن و استارتاپ OpenAI رو تاسیس کردن.
این استارتاپ در سال 2021 ارزشی معادل 14 میلیارد دلار پیدا کرد و این ارزش در سال 2022 به رقم 29 میلیارد دلار رسید. مایکروسافت هم اخیرا 10 میلیارد دلار در این استارتاپ سرمایه گذاری کرد.
اگر این چند دانشجو در ایران بودند آیا می توانستند ایده هاشون رو به عمل تبدیل کنن؟ مشکلات تبدیل شدن به شرکت دانش بنیان و یک سال و نیم تست محصول در آزمایشگاه های فاقد امکانات برای کسب مجوزهای ضروری دیگر و ... را هم خودتان اضافه کنید.
✅ @karkhone
👍20👎4
آیا «بروکرات‌ها» به عنوان مانع اصلی پیشرفت باقی می‌مانند؟
فرض کنیم بهترین شکل از حکومت در ایران مستقر باشد؛ آیا می‌توان گفت مهمترین مانع برای پیشرفت اقتصادی در ایران یعنی بوروکرات‌ها همچنان به عنوان مهمترین عامل بازدارنده در اقتصاد ایران باقی می‌مانند؟ مثلاً وزارت صنعت، معدن و تجارت را در نظر بگیریم. یکی از زیرمجموعه‌های این وزارتخانه یعنی «سازمان حمایت» برای انهدام هر اقتصادی کفایت میکند. اگر با مدیران و کارمندان و بوراکرات‌های این سازمان هم‌صحبت شده باشید متوجه‌ی اصراری که بر راه و مسیرشان دارند می‌شوید. با این بوراکرات‌ها چه کنیم؟ آنچه این بورکرات‌ها ساخته‌اند بسیار فراتر از یک سازمان و اداره است؛ این دستگاه بوروکراسی مجموعه‌ای از قواعد و نهادهای بازدارنده ایجاد کرده و این افراد، شخص خود را محور تنظیم این سازوکارهای مخرب قرار داده‌اند.
آنچه من را نگران میکند این است که این افراد در هر شکلی از دولت و حکومت خود را آنچنان زنده و قوی حفظ کنند که هر پیشرفت اقتصادی غیرممکن باشد.
مثال‌هایی از سازمان‌های محل تجمع این بوراکرات‌ها را مرور کنیم؛
- وزارت صنعت، معدن و تجارت
- وزارت کار، تعاون و رفاه
- سازمان برنامه و بودجه
- وزارت جهاد کشاورزی
- دستگاه‌های فرهنگی
و صدها سازمان و اداره که صدها هزار مانعِ انسانی برای پیشرفت و توسعه را حمایت میکنند. در میان این افراد، فراوان هستند آدم‌هایی که ارضای «شهوت کنترل» را از طریق ایجاد سازوکارهای مخرب برای کنترل دیگران پیگیری میکنند. آیا می‌توان این ادارات و سازمان‌ها را تعطیل و این صدها هزار نفر مانعِ انسانی را به شغل‌های شریف هدایت کرد؟
✅ @karkhone
فرض کنیم بهترین شکل از حکومت در ایران مستقر باشد؛ آیا می‌توان گفت مهمترین مانع برای پیشرفت اقتصادی در ایران یعنی بوروکرات‌ها همچنان به عنوان مهمترین عامل بازدارنده در اقتصاد ایران باقی می‌مانند؟ مثلاً وزارت صنعت، معدن و تجارت را در نظر بگیریم. یکی از زیرمجموعه‌های این وزارتخانه یعنی «سازمان حمایت» برای انهدام هر اقتصادی کفایت میکند. اگر با مدیران و کارمندان و بوراکرات‌های این سازمان هم‌صحبت شده باشید متوجه‌ی اصراری که بر راه و مسیرشان دارند می‌شوید. با این بوراکرات‌ها چه کنیم؟ آنچه این بورکرات‌ها ساخته‌اند بسیار فراتر از یک سازمان و اداره است؛ این دستگاه بوروکراسی مجموعه‌ای از قواعد و نهادهای بازدارنده ایجاد کرده و این افراد، شخص خود را محور تنظیم این سازوکارهای مخرب قرار داده‌اند.
آنچه من را نگران میکند این است که این افراد در هر شکلی از دولت و حکومت خود را آنچنان زنده و قوی حفظ کنند که هر پیشرفت اقتصادی غیرممکن باشد.
مثال‌هایی از سازمان‌های محل تجمع این بوراکرات‌ها را مرور کنیم؛
- وزارت صنعت، معدن و تجارت
- وزارت کار، تعاون و رفاه
- سازمان برنامه و بودجه
- وزارت جهاد کشاورزی
- دستگاه‌های فرهنگی
و صدها سازمان و اداره که صدها هزار مانعِ انسانی برای پیشرفت و توسعه را حمایت میکنند. در میان این افراد، فراوان هستند آدم‌هایی که ارضای «شهوت کنترل» را از طریق ایجاد سازوکارهای مخرب برای کنترل دیگران پیگیری میکنند. آیا می‌توان این ادارات و سازمان‌ها را تعطیل و این صدها هزار نفر مانعِ انسانی را به شغل‌های شریف هدایت کرد؟
✅ @karkhone
👍2👎1
تغییر کاربری مدارس به‌نام «اقتصاد آموزش»
| رضا امیدی
طی یکی دو دهۀ اخیر فشار مالی بر مدارس روزبه‌روز بیشتر شده و به وضعیت تأسف‌باری رسیده است. مدیر دبیرستان دخترانه‌ای در تهران می‌گوید برای یک سال تحصیلی فقط ۱ میلیون تومان به‌عنوان سرانۀ دانش‌آموزی به مدرسه اختصاص یافته است. به گفتۀ مدیر مدرسۀ پسرانۀ راهنمایی در زنجان سرانۀ سالانۀ دانش‌آموزی این مدرسه ۵ هزار تومان بوده است. این روند حتی در دورۀ وفور منابع عمومی و درآمدهای نفتی هم وجود داشته است و مطلقاً ارتباطی با وضعیت مالی دولت ندارد. میل خانواده‌ها به هزینه‌کردن برای آموزش فرزندان هم بهانه‌ای شده تا فشار دولت به مدارس و به تبع آن خانواده‌ها بیشتر شود. ذیل این روند، در دهۀ اخیر تغییر کاربری مدارس به فضاهای تجاری هم شدت یافته تا به‌اصطلاح «دست مدرسه در جیب خودش باشد» و توجهی به تبعات آن نمی‌شود.
در ادبیات سیاست‌گذاری آموزش، «اجازه‌دادن به مدارس برای درآمدزایی» به‌عنوان یک سیاست راستگرایانۀ رادیکال معرفی می‌شود. این روند از ابتدای دهۀ ۱۳۷۰ در ایران آغاز شده و در دهۀ اخیر به رویۀ غالب در نظام آموزشی ایران تبدیل شده است. در سال‌های اخیر طیفی از اقتصاددانان این روند را تحت عنوان «مولدسازی دارایی‌های دولت» توجیه تئوریک میکنند. در دولت فعلی نیز تغییر کاربری مدارس به فضای تجاری به سیاست محوری وزارت آموزش و پرورش تبدیل، و روند آن تشدید شده است. به‌طوری‌که به‌نظر می‌رسد به‌تدریج ورای انتفاع اقتصادی، میزان تغییر کاربری در مدرسه به‌عنوان بخشی از «گزارش عملکرد مدیران» مدنظرر قرار گرفته و وجوه تأسف‌باری یافته است.
در سال‌های اخیر بحث‌هایی حول این روند دگردیسی کاسب‌کارانه در آموزش و پرورش مطرح شده است. براساس گزارش تفریغ بودجه، در سال ۹۷ در ۱۸ استان برای تغییر کاربری بیش از ۹۹۳ هزار مترمربع فضای آموزشی پرونده تشکیل شده، درحالی‌که میزان این درخواست‌ها در سال ۹۶ در ۱۰ استان حدود ۵۰۲ هزار مترمربع بوده است. یعنی طی یک سال درخواست‌های تغییر کاربری تقریباً دو برابر شده است.
علاوه‌بر همۀ فسادها و تعارض‌هایی که این اقدامات در پی دارد، باید به چند نکته توجه کرد: ۱. ما در همین وضعیت فعلی هم با کمبودهای جدی در زمینۀ مدرسه و کلاس درس مواجهیم و نزدیک به یک‌سوم مدارس کشور به‌دلیل فرسودگی در فهرست تخریب و جایگزینی قرار دارند، ۲. جمعیت دانش‌آموزی کشور روبه‌افزایش است و سالانه حدود ۴۰۰ هزار نفر به جمعیت دانش‌آموزان اضافه می‌شود، ۳. طی ۱۵ سال گذشته قیمت تمام‌شدۀ احداث هر متر مربع مدرسه حدود ۲۰ برابر شده، درحالی‌که افزایش بودجۀ عمرانی آموزش و پرورش بسیار کمتر از این نسبت افزایش داشته است، ۴. تغییر کاربری فضاهای آموزشی به‌ویژه در شهرهای بزرگ، مدرسه‌سازی در آینده را با چالش جدی در زمینۀ تأمین زمین مناسب به‌لحاظ مکانی مواجه میکند و دسترسی به فضای آموزشی را دشوارتر، ۵. واگذاری، تغییر کاربری، یا معاوضۀ برخی فضاهای آموزشی، کمک‌آموزشی، و زمین‌های با کاربری آموزشی در مناطق مرکزی یا تجاری به‌ویژه در شهرهای بزرگ یک خطای جدی در زمینۀ دسترسی به فضاهای آموزشی و حتی سیاست‌های شهری است.
درخواست تغییر کاربری‌ها تماماً در راستای درآمدزایی مدارس دولتی برای تأمین بخشی از هزینه‌های جاری است؛ چراکه به تعبیر یکی از وزرای پیشین آموزش و پرورش، دست مدرسه باید به جیب خودش باشد، و بخشی از هزینه‌های ناحیه و منطقه را نیز تأمین کند. این روند طی سال‌های اخیر حتی به شهرهای کوچک هم کشیده شده است. ادامۀ چنین روندی بدون تردید به گستراندن بساط رانت و فساد، به تاراج‌رفتن اموال عمومی، و تضعیف هرچه‌بیشتر آموزش و پرورش به‌عنوان یک نهاد عمومی می‌انجامد. خانواده‌ها و معلمان باید به‌طورجدی نسبت به چنین روندی حساسیت داشته باشند.
✅ @karkhone
| رضا امیدی
طی یکی دو دهۀ اخیر فشار مالی بر مدارس روزبه‌روز بیشتر شده و به وضعیت تأسف‌باری رسیده است. مدیر دبیرستان دخترانه‌ای در تهران می‌گوید برای یک سال تحصیلی فقط ۱ میلیون تومان به‌عنوان سرانۀ دانش‌آموزی به مدرسه اختصاص یافته است. به گفتۀ مدیر مدرسۀ پسرانۀ راهنمایی در زنجان سرانۀ سالانۀ دانش‌آموزی این مدرسه ۵ هزار تومان بوده است. این روند حتی در دورۀ وفور منابع عمومی و درآمدهای نفتی هم وجود داشته است و مطلقاً ارتباطی با وضعیت مالی دولت ندارد. میل خانواده‌ها به هزینه‌کردن برای آموزش فرزندان هم بهانه‌ای شده تا فشار دولت به مدارس و به تبع آن خانواده‌ها بیشتر شود. ذیل این روند، در دهۀ اخیر تغییر کاربری مدارس به فضاهای تجاری هم شدت یافته تا به‌اصطلاح «دست مدرسه در جیب خودش باشد» و توجهی به تبعات آن نمی‌شود.
در ادبیات سیاست‌گذاری آموزش، «اجازه‌دادن به مدارس برای درآمدزایی» به‌عنوان یک سیاست راستگرایانۀ رادیکال معرفی می‌شود. این روند از ابتدای دهۀ ۱۳۷۰ در ایران آغاز شده و در دهۀ اخیر به رویۀ غالب در نظام آموزشی ایران تبدیل شده است. در سال‌های اخیر طیفی از اقتصاددانان این روند را تحت عنوان «مولدسازی دارایی‌های دولت» توجیه تئوریک میکنند. در دولت فعلی نیز تغییر کاربری مدارس به فضای تجاری به سیاست محوری وزارت آموزش و پرورش تبدیل، و روند آن تشدید شده است. به‌طوری‌که به‌نظر می‌رسد به‌تدریج ورای انتفاع اقتصادی، میزان تغییر کاربری در مدرسه به‌عنوان بخشی از «گزارش عملکرد مدیران» مدنظرر قرار گرفته و وجوه تأسف‌باری یافته است.
در سال‌های اخیر بحث‌هایی حول این روند دگردیسی کاسب‌کارانه در آموزش و پرورش مطرح شده است. براساس گزارش تفریغ بودجه، در سال ۹۷ در ۱۸ استان برای تغییر کاربری بیش از ۹۹۳ هزار مترمربع فضای آموزشی پرونده تشکیل شده، درحالی‌که میزان این درخواست‌ها در سال ۹۶ در ۱۰ استان حدود ۵۰۲ هزار مترمربع بوده است. یعنی طی یک سال درخواست‌های تغییر کاربری تقریباً دو برابر شده است.
علاوه‌بر همۀ فسادها و تعارض‌هایی که این اقدامات در پی دارد، باید به چند نکته توجه کرد: ۱. ما در همین وضعیت فعلی هم با کمبودهای جدی در زمینۀ مدرسه و کلاس درس مواجهیم و نزدیک به یک‌سوم مدارس کشور به‌دلیل فرسودگی در فهرست تخریب و جایگزینی قرار دارند، ۲. جمعیت دانش‌آموزی کشور روبه‌افزایش است و سالانه حدود ۴۰۰ هزار نفر به جمعیت دانش‌آموزان اضافه می‌شود، ۳. طی ۱۵ سال گذشته قیمت تمام‌شدۀ احداث هر متر مربع مدرسه حدود ۲۰ برابر شده، درحالی‌که افزایش بودجۀ عمرانی آموزش و پرورش بسیار کمتر از این نسبت افزایش داشته است، ۴. تغییر کاربری فضاهای آموزشی به‌ویژه در شهرهای بزرگ، مدرسه‌سازی در آینده را با چالش جدی در زمینۀ تأمین زمین مناسب به‌لحاظ مکانی مواجه میکند و دسترسی به فضای آموزشی را دشوارتر، ۵. واگذاری، تغییر کاربری، یا معاوضۀ برخی فضاهای آموزشی، کمک‌آموزشی، و زمین‌های با کاربری آموزشی در مناطق مرکزی یا تجاری به‌ویژه در شهرهای بزرگ یک خطای جدی در زمینۀ دسترسی به فضاهای آموزشی و حتی سیاست‌های شهری است.
درخواست تغییر کاربری‌ها تماماً در راستای درآمدزایی مدارس دولتی برای تأمین بخشی از هزینه‌های جاری است؛ چراکه به تعبیر یکی از وزرای پیشین آموزش و پرورش، دست مدرسه باید به جیب خودش باشد، و بخشی از هزینه‌های ناحیه و منطقه را نیز تأمین کند. این روند طی سال‌های اخیر حتی به شهرهای کوچک هم کشیده شده است. ادامۀ چنین روندی بدون تردید به گستراندن بساط رانت و فساد، به تاراج‌رفتن اموال عمومی، و تضعیف هرچه‌بیشتر آموزش و پرورش به‌عنوان یک نهاد عمومی می‌انجامد. خانواده‌ها و معلمان باید به‌طورجدی نسبت به چنین روندی حساسیت داشته باشند.
✅ @karkhone
👍4
خودزنی: چگونه تحریم‌ها جهان را در مقابل منافع آمریکا قرار داد
پادکست اندیشکده بروکینز در مورد کتاب «خودزنی» نوشته «آگا دموری»
پادکست «اندیشکده بروکینز» هفته گذشته به موضوع تحریم‌ها اختصاص یافته بود. گفتگویی بین دو نفر که هر کدام سابقه‌ای طولانی در تنگ‌تر کردن کمربند تحریم‌ها گرد ایران داشته‌اند. آقای «دیوید دالر»، اقتصاددان مشهور و متخصص چین که مدتی نماینده خزانه‌داری آمریکا در چین بوده و خانم «آگا دموری» که وی نیز نمایندگی خزانه‌داری فرانسه در کشورهای مختلف را بر عهده داشته است. هر دو در طراحی و مدیریت تحریم‌ها علیه ایران در آمریکا و اروپا در سال‌های گذشته نقش ویژه‌ای داشته‌اند. بهانه گفتگو نیز انتشار کتاب «خودزنی: چگونه تحریم‌ها جهان را در مقابل منافع آمریکا قرار داد» نوشته «آگا دموری» است. از آنجا که جابجا در این گفتگو به مورد تحریم‌های ایران اشاره شده است نگاهی به خلاصه‌ای از آن انداخته‌ایم:
«دیوید دالر»: اجازه دهید با منطق تحریم‌های اقتصادی یا مالی شروع کنیم، چه چیزی آمریکا و دلار را برای این نوع دیپلماسی مناسب میکند؟
«آگا دموری»: در یک کلام، هژمونی دلار آمریکا. تحریم‌های مالی طی دو دهه گذشته، مورد استفاده قرار گرفته‌اند و به هژمونی دلار و همچنین تسلط آمریکا بر کانال‌های مالی متکی هستند، منظور من از تسلط آمریکا بر کانال‌های مالی در اینجا سوییفت است، وقتی آمریکا روی سوییفت فشار بیاورد، سوییفت دسترسی برخی بانک‌ها یا کل کشورها را قطع میکند، همانطور که در ایران اتفاق افتاد. بنابراین تنها کشوری که در حال حاضر امکان استفاده از تحریم‌های مالی را دارد آمریکا است، زیرا کانال‌های مالی غرب را کنترل میکند و این دلیلی است که تحریم‌ها ابزار محبوبی برای سیاست‌گذاران آمریکا در دو دهه گذشته شده‌اند. اگر نگاهی به داده‌های تحریم بیاندازیم، در حال حاضر حدود ده هزار فرد و شرکت در حدود هفتاد کشور مختلف هدف تحریم‌های مالی آمریکا قرار گرفته‌اند، بسیار بیشتر از تحریم‌های سازمان ملل، اتحادیه اروپا و کانادا
«دیوید دالر»: آیا می‌توانید موردی را ذکر کنید که تحریم‌ها به‌خوبی در راستای تحقق اهداف آمریکا عمل کرده باشند؟
«آگا دموری»: پاسخی که سریع به ذهنم متبادر می‌شود «ایران» است. ما از پرونده ایران می‌توانیم درس‌های زیادی بگیریم. تحریم‌ها خلاء بین بیانیه‌های بی‌فایده دیپلماتیک و مداخله مرگبار نظامی را پر میکنند و از همین رو در آمریکا محبوب شده‌اند. به نظر من، ایران یک تجربه موفقیت آمیز در اعمال تحریم‌ها است. فکر میکنم که تقریبا از سال ۲۰۱۰، آمریکا، اروپا و سایر متحدان غربی تحریم‌های بسیار سخت و شدیدی را علیه رژیم ایران در رابطه با برنامه هسته‌ای اعمال کرده‌اند. پس از چند سال، آنچه اتفاق افتاد این بود که ایران به این نتیجه رسید که دارد بهای زیادی می‌پردازد و تصمیم به امضاء توافق هسته‌ای گرفت. دو درس مهم در خصوص ایران، این است که تحریم‌ها زمانی بهتر عمل میکنند که ۱- جمعیت کشور هدف بتوانند نارضایتی خود از مشکلات اقتصادی ناشی از تحریم‌ها را نشان دهند و لذا در حال ایده‌آل تحریم‌ها زمانی بهتر عمل میکنند که یک کشور دموکراتیک را هدف قرار دهند و ۲- تحریم‌ها زمانی بهتر عمل میکنند که آمریکا به تنهایی وارد عمل نشود و با متحدان خود همسو باشد. این دو اصل مهم باعث موفقیت تحریم‌ها علیه ایران شد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
پادکست اندیشکده بروکینز در مورد کتاب «خودزنی» نوشته «آگا دموری»
پادکست «اندیشکده بروکینز» هفته گذشته به موضوع تحریم‌ها اختصاص یافته بود. گفتگویی بین دو نفر که هر کدام سابقه‌ای طولانی در تنگ‌تر کردن کمربند تحریم‌ها گرد ایران داشته‌اند. آقای «دیوید دالر»، اقتصاددان مشهور و متخصص چین که مدتی نماینده خزانه‌داری آمریکا در چین بوده و خانم «آگا دموری» که وی نیز نمایندگی خزانه‌داری فرانسه در کشورهای مختلف را بر عهده داشته است. هر دو در طراحی و مدیریت تحریم‌ها علیه ایران در آمریکا و اروپا در سال‌های گذشته نقش ویژه‌ای داشته‌اند. بهانه گفتگو نیز انتشار کتاب «خودزنی: چگونه تحریم‌ها جهان را در مقابل منافع آمریکا قرار داد» نوشته «آگا دموری» است. از آنجا که جابجا در این گفتگو به مورد تحریم‌های ایران اشاره شده است نگاهی به خلاصه‌ای از آن انداخته‌ایم:
«دیوید دالر»: اجازه دهید با منطق تحریم‌های اقتصادی یا مالی شروع کنیم، چه چیزی آمریکا و دلار را برای این نوع دیپلماسی مناسب میکند؟
«آگا دموری»: در یک کلام، هژمونی دلار آمریکا. تحریم‌های مالی طی دو دهه گذشته، مورد استفاده قرار گرفته‌اند و به هژمونی دلار و همچنین تسلط آمریکا بر کانال‌های مالی متکی هستند، منظور من از تسلط آمریکا بر کانال‌های مالی در اینجا سوییفت است، وقتی آمریکا روی سوییفت فشار بیاورد، سوییفت دسترسی برخی بانک‌ها یا کل کشورها را قطع میکند، همانطور که در ایران اتفاق افتاد. بنابراین تنها کشوری که در حال حاضر امکان استفاده از تحریم‌های مالی را دارد آمریکا است، زیرا کانال‌های مالی غرب را کنترل میکند و این دلیلی است که تحریم‌ها ابزار محبوبی برای سیاست‌گذاران آمریکا در دو دهه گذشته شده‌اند. اگر نگاهی به داده‌های تحریم بیاندازیم، در حال حاضر حدود ده هزار فرد و شرکت در حدود هفتاد کشور مختلف هدف تحریم‌های مالی آمریکا قرار گرفته‌اند، بسیار بیشتر از تحریم‌های سازمان ملل، اتحادیه اروپا و کانادا
«دیوید دالر»: آیا می‌توانید موردی را ذکر کنید که تحریم‌ها به‌خوبی در راستای تحقق اهداف آمریکا عمل کرده باشند؟
«آگا دموری»: پاسخی که سریع به ذهنم متبادر می‌شود «ایران» است. ما از پرونده ایران می‌توانیم درس‌های زیادی بگیریم. تحریم‌ها خلاء بین بیانیه‌های بی‌فایده دیپلماتیک و مداخله مرگبار نظامی را پر میکنند و از همین رو در آمریکا محبوب شده‌اند. به نظر من، ایران یک تجربه موفقیت آمیز در اعمال تحریم‌ها است. فکر میکنم که تقریبا از سال ۲۰۱۰، آمریکا، اروپا و سایر متحدان غربی تحریم‌های بسیار سخت و شدیدی را علیه رژیم ایران در رابطه با برنامه هسته‌ای اعمال کرده‌اند. پس از چند سال، آنچه اتفاق افتاد این بود که ایران به این نتیجه رسید که دارد بهای زیادی می‌پردازد و تصمیم به امضاء توافق هسته‌ای گرفت. دو درس مهم در خصوص ایران، این است که تحریم‌ها زمانی بهتر عمل میکنند که ۱- جمعیت کشور هدف بتوانند نارضایتی خود از مشکلات اقتصادی ناشی از تحریم‌ها را نشان دهند و لذا در حال ایده‌آل تحریم‌ها زمانی بهتر عمل میکنند که یک کشور دموکراتیک را هدف قرار دهند و ۲- تحریم‌ها زمانی بهتر عمل میکنند که آمریکا به تنهایی وارد عمل نشود و با متحدان خود همسو باشد. این دو اصل مهم باعث موفقیت تحریم‌ها علیه ایران شد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
👍5
کاتالوگ_معرفی_اعضای_ائتلاف_برای_فردا.pdf
14.6 MB
رزومه کامل کاندیدای لیست ائتلاف برای فردا
وعده ما؛ شنبه 20 اسفند ماه نمایشگاه بین المللی تهران سالن 38
زمان رای‌گیری از ساعت 8 الی 14
رای به تمامی لیست چهل نفره #ائتلاف_برای_فردا
وعده ما؛ شنبه 20 اسفند ماه نمایشگاه بین المللی تهران سالن 38
زمان رای‌گیری از ساعت 8 الی 14
رای به تمامی لیست چهل نفره #ائتلاف_برای_فردا
👎4👍3
رولف دوبِلی این پرسش را مطرح میکند که چرا کارآفرینان زنجیره‌ای، یعنی اهالی کسب و کاری که شرکتهای موفق را یکی پس از دیگری تاسیس میکنند این‌قدر کم هستند؟ باید گفت، کارآفرینان متوقف نشده‌اند، بلکه نتوانستند به موفقیت‌های خود ادامه دهند.
شانس نقشی بزرگ‌تر از مهارت دارد و هیچ تاجری مایل به شنیدن این جمله نیست. چیزهایی که بدون استعداد و تلاش زیاد به دست می‌آیند اندک هستند و متاسفانه لزوما مهارت، رنج و آزار معیارهای کلیدی برای موفقیت نیستند. در همین رابطه به جمله‌ای اثرگذار از وارن بافت اشاره میکند که "یک پیشینه مدیریتی خوب بیشتر تابعی است از این که در تجارت سوار چه قایقی شده‌ای، نه اینکه چقدر خوب پارو می‌زنی!"
وی در پایان نیز این‌گونه نتیجه‌گیری میکند: "مردم بر اساس توانایی‌های‌شان امرار معاش میکنند. در سایر بخش‌ها، مهارت لازم است، اما حیاتی نیست، مثل کارآفرینان و مدیران. در نهایت شانس عامل سرنوشت‌سازی در برخی حوزه ها است، مثل بازارهای مالی. اینجاست که "خطای مهارت" شایع می‌شود و باید گفت، به "لوله‌کش" احترام بگذار و زیرلب به "آدم‌های موفق مالی" بخند!
✅ @karkhone
شانس نقشی بزرگ‌تر از مهارت دارد و هیچ تاجری مایل به شنیدن این جمله نیست. چیزهایی که بدون استعداد و تلاش زیاد به دست می‌آیند اندک هستند و متاسفانه لزوما مهارت، رنج و آزار معیارهای کلیدی برای موفقیت نیستند. در همین رابطه به جمله‌ای اثرگذار از وارن بافت اشاره میکند که "یک پیشینه مدیریتی خوب بیشتر تابعی است از این که در تجارت سوار چه قایقی شده‌ای، نه اینکه چقدر خوب پارو می‌زنی!"
وی در پایان نیز این‌گونه نتیجه‌گیری میکند: "مردم بر اساس توانایی‌های‌شان امرار معاش میکنند. در سایر بخش‌ها، مهارت لازم است، اما حیاتی نیست، مثل کارآفرینان و مدیران. در نهایت شانس عامل سرنوشت‌سازی در برخی حوزه ها است، مثل بازارهای مالی. اینجاست که "خطای مهارت" شایع می‌شود و باید گفت، به "لوله‌کش" احترام بگذار و زیرلب به "آدم‌های موفق مالی" بخند!
✅ @karkhone
👍5👎3
پرسش در مورد گران کردن‌ها
ماهی دودی
می‌پرسد: آیا آنچنان که گفته می‌شود این گران‌کردن‌ها در اثر پیش گرفتن سیاست‌های نئولیبرال‌هاست؟
می‌گویم: نئولیبرال؟! جوک نگویید قربان!
می‌گوید: ولی این چیزی است که یاسر جبراییلی و مجید حسینی و بعضی اقتصاددانان ارزشی-انقلابی می‌گویند!
می‌گویم: خوب، آنها شغلشان تولید و فروش پشگلِ مرغوب است. کاسبی‌شان پشگل‌فروشی است. انتظار دیگری از ایشان نمی‌شود داشت!
می‌گوید: ولی مگر آزادسازی قیمت‌ها از سیاست‌های لیبرالیسم اقتصادی نیست؟
می‌گویم: مثل طرف است که معمایی گفت به این مضمون که، "چه موجودی است که رویِ درخت است، رنگش سبز است و آواز می‌خواند؟" افرادِ حاضر چند پرنده را نام بردند، ولی او همه‌ی جواب‌ها را رد کرد. بعد خودش گفت: "جواب، ماهی دودی است!" گفتند: "ماهی دودی روی درخت نیست!" گفت: "خوب، می‌گذاریمش روی درخت!" گفتند: "ماهی دودی که سبز نیست!" گفت: "خوب، رنگ‌سبزش می‌زنیم!" گفتند: "آخر مگر ماهی دودی آواز می‌خوانَد؟" گفت: "خوب، این نکته انحرافیش بود! اگر این هم نبود که دیگر معما نبود!"
حالا داستان سیاست‌های موجود هم همین است. هیچ چیزیش به لیبرالیسم اقتصادی نمی‌خورد، نه حتی به اصطلاح "آزادسازی قیمت‌ها"یش (که در آن یک قیمت دستوری با یک قیمت دستوری دیگر جایگزین می‌شود). ولی حضرات همواره (و حتی اکنون که همپالکی‌های خودشان دارند در مصدر امور گلوی اقتصاد را تا مرز خفه شدن فشار می‌دهند) اصرار دارند بگویند که جواب "ماهی دودی" است.
✅ @karkhone
ماهی دودی
می‌پرسد: آیا آنچنان که گفته می‌شود این گران‌کردن‌ها در اثر پیش گرفتن سیاست‌های نئولیبرال‌هاست؟
می‌گویم: نئولیبرال؟! جوک نگویید قربان!
می‌گوید: ولی این چیزی است که یاسر جبراییلی و مجید حسینی و بعضی اقتصاددانان ارزشی-انقلابی می‌گویند!
می‌گویم: خوب، آنها شغلشان تولید و فروش پشگلِ مرغوب است. کاسبی‌شان پشگل‌فروشی است. انتظار دیگری از ایشان نمی‌شود داشت!
می‌گوید: ولی مگر آزادسازی قیمت‌ها از سیاست‌های لیبرالیسم اقتصادی نیست؟
می‌گویم: مثل طرف است که معمایی گفت به این مضمون که، "چه موجودی است که رویِ درخت است، رنگش سبز است و آواز می‌خواند؟" افرادِ حاضر چند پرنده را نام بردند، ولی او همه‌ی جواب‌ها را رد کرد. بعد خودش گفت: "جواب، ماهی دودی است!" گفتند: "ماهی دودی روی درخت نیست!" گفت: "خوب، می‌گذاریمش روی درخت!" گفتند: "ماهی دودی که سبز نیست!" گفت: "خوب، رنگ‌سبزش می‌زنیم!" گفتند: "آخر مگر ماهی دودی آواز می‌خوانَد؟" گفت: "خوب، این نکته انحرافیش بود! اگر این هم نبود که دیگر معما نبود!"
حالا داستان سیاست‌های موجود هم همین است. هیچ چیزیش به لیبرالیسم اقتصادی نمی‌خورد، نه حتی به اصطلاح "آزادسازی قیمت‌ها"یش (که در آن یک قیمت دستوری با یک قیمت دستوری دیگر جایگزین می‌شود). ولی حضرات همواره (و حتی اکنون که همپالکی‌های خودشان دارند در مصدر امور گلوی اقتصاد را تا مرز خفه شدن فشار می‌دهند) اصرار دارند بگویند که جواب "ماهی دودی" است.
✅ @karkhone
👍4👎1
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
مالِ بد، دور از ریش صاحابش چرا همیشه باید خوبی هاشو گفت و استوری کرد؟ چرا همیشه بهترین عکسا پست اینستا میشن، باخنده ترین هاش انتخاب میشن. اصلا چرا بخاطر یک پست میریم آتلیه؟ چرا همیشه خوشگلیاش رو برای بقیه سوا میکنیم؟ اصلا بزار بگم چرا بد باشه وقتی خاطره…
مانایی دارا و سارا
تو چهارراه تردید بین رفتن و نرفتن شاید مهمترین عامل هیچ وقت شناسایی نشه حتی اگه آمار مهاجرت از این هم بیشتر بشه. شاید بگین اینکه یک دوراهی بیشتر نیست اما به نظر من یه چهارراه تنها تصویر فیزیکی درست توی ذهن ماست برای تجسم ملغمه بی نهایت گزینه های بین رفتن و نرفتن. تردید اینکه چطور بریم؟ چی ها را ببریم؟ چی رو بزاریم و چیا رو اصلا ً نبریم؟ این نبردم نباید بعداً خیلی اذیتمون بکنه دیگه درسته؟
فوتبالیا بهش میگن بازی ۶ امتیازی یعنی بازی‌‌ای که علاوه بر اینکه هم شما سه امتیاز رو بگیرید براتون مهمه و هم اینکه این سه امتیاز رو تیم رقیبتون که باهاش توی کورس هستید نگیره. تو جمع کردن ساک یه مهاجر اما انتخاب یک شی و جا دادنش توی بار به معنی اینه که به اندازه وزن و وولوم اون وسیله شما از اشیا دیگه توی ساکتون محروم میشید.
یادمه میخوندیم که، توی دانشگاه رو میگم؛ حتی برنامه‌ریزی شده‌ترین مهاجرت ها منظور اونایی که فکر همه چیزش رو هم کردیم اندکی استرس رو به همراه دارند.
من برای ادامه متنم یک قلمو بادبزنی که نه، اون مال بابراس بود! یک فرض محال هم نیاز دارم.
فضایی رو تصور کنیم که ما اینجا سنگ بنای چیزی رو میزاریم که فکر میکنیم حال خودمون و آدمای اطرافمون رو بهتر میکنه. هرررررر چیزی. هر چیزی. تو این فضا برامون پیش میاد که نیازمند کمک بشیم و نیاز داشته باشیم از سنگ‌بنامون برای مردم بگیم. اما سنگمون کوچیکه پس تلاش میکنیم و بزرگش میکنیم اجازه نمیدیدم توی باتلاق بره صیقلش میدیم ولی نمیزاریم تیز بشه که کسی رو اذیت کنه. حالا شاید بشه با مردم گفتگو کرد اما کسی نیست چون اونا درگیر یک سری سنگ‌ریزه هستند. اونا یک رگه رو بیشتر از یک سنگ یک تیکه می‌پسندند.
توی این فضای محال اما دیدیم که خیلیا سنگاشون رو ساک کردن و بردن و اتفاقا در کنار سنگ‌ریزه ها و رگه‌ها چقدر هم خوب دیده شدن.
اصلا ما انگار عادت داریم که سنگامون رو تو غرفه بیگ فایو دبی ببینیم ولی مادامی که همون سنگ همین‌جاست نه بهش تریبون بدیم نه ببینیمش و کاش به همین اکتفا میکردیم ما اساساً یک کاری میکنیم که رنگ فیروزه‌ای خودش رو بیخیال بشه و یک سطل رنگ خاکستری روی خودش خالی کنه.
ماها حتی سیاه لشگر های خوبی هم نبودیم برای سنگامون که حداقل اونقدری که بقیه جاها بودیم برای اونها هم حداقل نقش سیاه لشگر رو بازی کنیم.
باز خدا رو شکر که فرض محال کردیم والا اگه واقعی بود خودش میدونست به چه دردی مبتلا میشدیما. والا به خدا!
روزهایی که شاید خیلی از ماها به خاطر مشکل مالی نمیتونستیم به مهاجرت فکر کنیم بودند و هستند آدم هایی که دارن و میتونن که برن. ی بزار و برن واقعی چون کیه که یارای این رو داشته باشه که این سنگا رو تکون بده. نمایشگاه خارجی میرن، سفر خارجی ایضاً حتی هتل خارجی ولی اونا برمیگردد.
اونا بناشون اینه که سنگ بنا کنند.
الحق منکه کیف میکنم از اینکه هیچ چمدونی حداقل سنگ بارش نمی‌کنند شما رو نمیدونم. این چمدونا و حجم کمشون نیست که مارو برمیگردونه سر خونه اول این حجم زیاد قلوب پاکیه که میتپه. اینجا هیچ خاطره‌ای هم جاشو به دیگری نمیده. اصلا به قول امروزیا تا صب جا هست.
از اونا بیشتر خواهیم گفت... .
ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده‌ایم
از بد حادثه اینجا به پناه آمده‌ایم
رهرو منزل عشقیم و ز سر حد عدم
تا به اقلیم وجود این همه راه آمده‌ایم
| م. زائری
#ائتلاف_برای_فردا
✅ @karkhone
تو چهارراه تردید بین رفتن و نرفتن شاید مهمترین عامل هیچ وقت شناسایی نشه حتی اگه آمار مهاجرت از این هم بیشتر بشه. شاید بگین اینکه یک دوراهی بیشتر نیست اما به نظر من یه چهارراه تنها تصویر فیزیکی درست توی ذهن ماست برای تجسم ملغمه بی نهایت گزینه های بین رفتن و نرفتن. تردید اینکه چطور بریم؟ چی ها را ببریم؟ چی رو بزاریم و چیا رو اصلا ً نبریم؟ این نبردم نباید بعداً خیلی اذیتمون بکنه دیگه درسته؟
فوتبالیا بهش میگن بازی ۶ امتیازی یعنی بازی‌‌ای که علاوه بر اینکه هم شما سه امتیاز رو بگیرید براتون مهمه و هم اینکه این سه امتیاز رو تیم رقیبتون که باهاش توی کورس هستید نگیره. تو جمع کردن ساک یه مهاجر اما انتخاب یک شی و جا دادنش توی بار به معنی اینه که به اندازه وزن و وولوم اون وسیله شما از اشیا دیگه توی ساکتون محروم میشید.
یادمه میخوندیم که، توی دانشگاه رو میگم؛ حتی برنامه‌ریزی شده‌ترین مهاجرت ها منظور اونایی که فکر همه چیزش رو هم کردیم اندکی استرس رو به همراه دارند.
من برای ادامه متنم یک قلمو بادبزنی که نه، اون مال بابراس بود! یک فرض محال هم نیاز دارم.
فضایی رو تصور کنیم که ما اینجا سنگ بنای چیزی رو میزاریم که فکر میکنیم حال خودمون و آدمای اطرافمون رو بهتر میکنه. هرررررر چیزی. هر چیزی. تو این فضا برامون پیش میاد که نیازمند کمک بشیم و نیاز داشته باشیم از سنگ‌بنامون برای مردم بگیم. اما سنگمون کوچیکه پس تلاش میکنیم و بزرگش میکنیم اجازه نمیدیدم توی باتلاق بره صیقلش میدیم ولی نمیزاریم تیز بشه که کسی رو اذیت کنه. حالا شاید بشه با مردم گفتگو کرد اما کسی نیست چون اونا درگیر یک سری سنگ‌ریزه هستند. اونا یک رگه رو بیشتر از یک سنگ یک تیکه می‌پسندند.
توی این فضای محال اما دیدیم که خیلیا سنگاشون رو ساک کردن و بردن و اتفاقا در کنار سنگ‌ریزه ها و رگه‌ها چقدر هم خوب دیده شدن.
اصلا ما انگار عادت داریم که سنگامون رو تو غرفه بیگ فایو دبی ببینیم ولی مادامی که همون سنگ همین‌جاست نه بهش تریبون بدیم نه ببینیمش و کاش به همین اکتفا میکردیم ما اساساً یک کاری میکنیم که رنگ فیروزه‌ای خودش رو بیخیال بشه و یک سطل رنگ خاکستری روی خودش خالی کنه.
ماها حتی سیاه لشگر های خوبی هم نبودیم برای سنگامون که حداقل اونقدری که بقیه جاها بودیم برای اونها هم حداقل نقش سیاه لشگر رو بازی کنیم.
باز خدا رو شکر که فرض محال کردیم والا اگه واقعی بود خودش میدونست به چه دردی مبتلا میشدیما. والا به خدا!
روزهایی که شاید خیلی از ماها به خاطر مشکل مالی نمیتونستیم به مهاجرت فکر کنیم بودند و هستند آدم هایی که دارن و میتونن که برن. ی بزار و برن واقعی چون کیه که یارای این رو داشته باشه که این سنگا رو تکون بده. نمایشگاه خارجی میرن، سفر خارجی ایضاً حتی هتل خارجی ولی اونا برمیگردد.
اونا بناشون اینه که سنگ بنا کنند.
الحق منکه کیف میکنم از اینکه هیچ چمدونی حداقل سنگ بارش نمی‌کنند شما رو نمیدونم. این چمدونا و حجم کمشون نیست که مارو برمیگردونه سر خونه اول این حجم زیاد قلوب پاکیه که میتپه. اینجا هیچ خاطره‌ای هم جاشو به دیگری نمیده. اصلا به قول امروزیا تا صب جا هست.
از اونا بیشتر خواهیم گفت... .
ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده‌ایم
از بد حادثه اینجا به پناه آمده‌ایم
رهرو منزل عشقیم و ز سر حد عدم
تا به اقلیم وجود این همه راه آمده‌ایم
| م. زائری
#ائتلاف_برای_فردا
✅ @karkhone
👍7
پیش‌نیاز اصلی گذار موفق اقتصادی در شرایط امروز
سالی که گذشت، انبوهی از چالش‌ها متنوع در مسیر جهانی‌تر شدن اقتصاد ایران به وقوع پیوست. در شرایطی که چشم‌انداز رشد عموم کشورهای جهان در سال ۲۰۲۳ محدود است، کاهش نرخ ارز و افزایش قیمت مواد غذایی اتمسفری را ایجاد کرده که جمعیت زیادی را به سمت فقر مزمن سوق می‌دهد. در برخورد منطقی با تکانه‌های خارجی خاص و مشترک، اتکاء صرف به راهبردهای تحریم‌شکنی و وابستگی بیشتر به بازار کشورهای همجوار، ضمن تحمیل هزینه سنگین، انعطاف‌پذیری اقتصادی را به میزان قابل توجه‌ای کاهش می‌دهد. در این شرایط همزمان با تلاش برای کاستن از شدت نیش تحریم‌ها، تدبیر راهبردهای توسعه‌ای متناسب با هدف مقاوم‌سازی رشد بلندمدت در برابر تکانه‌ها، ماموریت اول دولت است تا با کاستن از اثرات تکانه‌های خارجی همراه با ارتقاء ظرفیت‌های صنعتی، گذار ساختاری لازم را به همراه آورده، پیشرفت پایدار و مستحکم کشور در مسیر توسعه را تضمین کند.
نسخه‌های سنتی گذار ساختاری بر محورهایی چون هدفمندی در هزینه‌کردها، ایجاد اقطاب صنعتی، گسترش بخش خدمات مکمل و تقویت پیوندهای پسین و پیشین را به طور معمول توصیه میکنند. در این مسیر سیاست‌گذار باید اصل هدفمندی در هزینه‌کرد منابع را رعایت کند. سیاست‌های هدفمند، از جمله سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها و سرمایه انسانی، برای حمایت از تحول ساختاری مد نظر ضروری هستند. ایجاد قطب‌های صنعتی پایدار و گسترش بخش خدمات از طریق گردشگری یا تجارت الکترونیکی برای شروع کارآفرینی و تسریع توسعه صنعتی لازم است که مبنایی برای توسعه فعالیت‌های تولیدی در سایر بخش‌ها مانند زیرساخت‌ها و فناوری خواهند بود. در این قطب‌های صنعتی، تولیدکنندگان با ارتقای تجهیزات و بسته‌بندی بهتر محصولات، زنجیره ارزش تولید را ارتقاء می‌دهند و در بازارهای جدید ارزآورتری ورود میکنند. ایجاد پیوندهای تولیدی پسین و پیشین بین بخش‌های کشاورزی و صنعتی با ارزش افزوده بالا یکی دیگر از این اولویت‌ها است.
اما این نسخه‌های سنتی به رغم رشدزایی، شرایط مطلوبی به همراه نیاوردند و نشان دادند اگر چه شروط لازم را در بطن خود نهفته دارند، فاقد یک شرط کافی هستند. آمار سازمان ملل متحد نشان می‌دهد به رغم آنکه طی دو دهه گذشته، ۴۶ کشور کمتر توسعه یافته رشد اقتصادی به طور نسبی قابل توجه‌ای را به ثبت رسانده‌اند و میانگین نرخ سالانه رشد اقتصادی آنها طی دوره ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۹ برابر ۵.۷ درصد بوده، اما امروز مساله اساسی آنها این است که این رشد اقتصادی لزوما منجر به برآیندهای توسعه‌ای نشده و عمده این کشورها کماکان تصویری وخیم از فقر، ناامنی غذایی و نابرابری دارند.
آن شرط کافی و کلید حل معمای فوق این است که کشورهای در حال توسعه عموما به جز چند استثناء، ظرفیت محدودی برای واکنش به تکانه‌های برون‌زا داشته‌اند که پیشرفت اجتماعی-اقتصادی آنها را شکننده کرده است. شاهد بودیم که آنها در مواجهه با تکانه قوی کووید-۱۹، بدترین عملکرد اقتصادی-اجتماعی خود را طی نیم قرن گذشته داشتند. قدرت پایین انعطاف‌پذیری آنها نیز عموما ناشی از تنوع اقتصادی پایین، توسعه محدود سرمایه‌های انسانی و ضعف و شکنندگی نظام تولید است که مجموعه این سه عامل را فقدان «ظرفیت مولد» می‌نامیم.
برای انعکاسی واقعی‌تر و ارائه تصویری عینی‌تر از مدعای فوق، یکی از بهترین شاخص‌هایی که به کار می‌آ‌ید، «شاخص ظرفیت مولد» آنکتاد است که عواملی چون سرمایه طبیعی، سرمایه انسانی، انرژی، فناوری اطلاعات و ارتباطات، حمل و نقل، بخش خصوصی، نهادها و عملکرد تغییرات ساختاری برای محاسبه تقریبی از این ظرفیت مولد در نظر گرفته میشوند. هر چه ظرفیت مولد یک اقتصاد در حال توسعه بالاتر برود، سرانه تولید ناخالص داخلی افزایش بیشتری پیدا میکند و هر نوع رشد دیگری که توجه‌ای به ظرفیت‌های مولد نداشته باشد، توسعه‌ای نامتوازن و تاول‌گونه با همه عوارض فقر و نابرابری را به همراه خواهد داشت .
ادامه مطلب
✅ @karkhone
سالی که گذشت، انبوهی از چالش‌ها متنوع در مسیر جهانی‌تر شدن اقتصاد ایران به وقوع پیوست. در شرایطی که چشم‌انداز رشد عموم کشورهای جهان در سال ۲۰۲۳ محدود است، کاهش نرخ ارز و افزایش قیمت مواد غذایی اتمسفری را ایجاد کرده که جمعیت زیادی را به سمت فقر مزمن سوق می‌دهد. در برخورد منطقی با تکانه‌های خارجی خاص و مشترک، اتکاء صرف به راهبردهای تحریم‌شکنی و وابستگی بیشتر به بازار کشورهای همجوار، ضمن تحمیل هزینه سنگین، انعطاف‌پذیری اقتصادی را به میزان قابل توجه‌ای کاهش می‌دهد. در این شرایط همزمان با تلاش برای کاستن از شدت نیش تحریم‌ها، تدبیر راهبردهای توسعه‌ای متناسب با هدف مقاوم‌سازی رشد بلندمدت در برابر تکانه‌ها، ماموریت اول دولت است تا با کاستن از اثرات تکانه‌های خارجی همراه با ارتقاء ظرفیت‌های صنعتی، گذار ساختاری لازم را به همراه آورده، پیشرفت پایدار و مستحکم کشور در مسیر توسعه را تضمین کند.
نسخه‌های سنتی گذار ساختاری بر محورهایی چون هدفمندی در هزینه‌کردها، ایجاد اقطاب صنعتی، گسترش بخش خدمات مکمل و تقویت پیوندهای پسین و پیشین را به طور معمول توصیه میکنند. در این مسیر سیاست‌گذار باید اصل هدفمندی در هزینه‌کرد منابع را رعایت کند. سیاست‌های هدفمند، از جمله سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها و سرمایه انسانی، برای حمایت از تحول ساختاری مد نظر ضروری هستند. ایجاد قطب‌های صنعتی پایدار و گسترش بخش خدمات از طریق گردشگری یا تجارت الکترونیکی برای شروع کارآفرینی و تسریع توسعه صنعتی لازم است که مبنایی برای توسعه فعالیت‌های تولیدی در سایر بخش‌ها مانند زیرساخت‌ها و فناوری خواهند بود. در این قطب‌های صنعتی، تولیدکنندگان با ارتقای تجهیزات و بسته‌بندی بهتر محصولات، زنجیره ارزش تولید را ارتقاء می‌دهند و در بازارهای جدید ارزآورتری ورود میکنند. ایجاد پیوندهای تولیدی پسین و پیشین بین بخش‌های کشاورزی و صنعتی با ارزش افزوده بالا یکی دیگر از این اولویت‌ها است.
اما این نسخه‌های سنتی به رغم رشدزایی، شرایط مطلوبی به همراه نیاوردند و نشان دادند اگر چه شروط لازم را در بطن خود نهفته دارند، فاقد یک شرط کافی هستند. آمار سازمان ملل متحد نشان می‌دهد به رغم آنکه طی دو دهه گذشته، ۴۶ کشور کمتر توسعه یافته رشد اقتصادی به طور نسبی قابل توجه‌ای را به ثبت رسانده‌اند و میانگین نرخ سالانه رشد اقتصادی آنها طی دوره ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۹ برابر ۵.۷ درصد بوده، اما امروز مساله اساسی آنها این است که این رشد اقتصادی لزوما منجر به برآیندهای توسعه‌ای نشده و عمده این کشورها کماکان تصویری وخیم از فقر، ناامنی غذایی و نابرابری دارند.
آن شرط کافی و کلید حل معمای فوق این است که کشورهای در حال توسعه عموما به جز چند استثناء، ظرفیت محدودی برای واکنش به تکانه‌های برون‌زا داشته‌اند که پیشرفت اجتماعی-اقتصادی آنها را شکننده کرده است. شاهد بودیم که آنها در مواجهه با تکانه قوی کووید-۱۹، بدترین عملکرد اقتصادی-اجتماعی خود را طی نیم قرن گذشته داشتند. قدرت پایین انعطاف‌پذیری آنها نیز عموما ناشی از تنوع اقتصادی پایین، توسعه محدود سرمایه‌های انسانی و ضعف و شکنندگی نظام تولید است که مجموعه این سه عامل را فقدان «ظرفیت مولد» می‌نامیم.
برای انعکاسی واقعی‌تر و ارائه تصویری عینی‌تر از مدعای فوق، یکی از بهترین شاخص‌هایی که به کار می‌آ‌ید، «شاخص ظرفیت مولد» آنکتاد است که عواملی چون سرمایه طبیعی، سرمایه انسانی، انرژی، فناوری اطلاعات و ارتباطات، حمل و نقل، بخش خصوصی، نهادها و عملکرد تغییرات ساختاری برای محاسبه تقریبی از این ظرفیت مولد در نظر گرفته میشوند. هر چه ظرفیت مولد یک اقتصاد در حال توسعه بالاتر برود، سرانه تولید ناخالص داخلی افزایش بیشتری پیدا میکند و هر نوع رشد دیگری که توجه‌ای به ظرفیت‌های مولد نداشته باشد، توسعه‌ای نامتوازن و تاول‌گونه با همه عوارض فقر و نابرابری را به همراه خواهد داشت .
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
👍4
#ائتلاف_برای_فردا
وعده ما شنبه ۲۰ اسفند ماه ۱۴۰۱ محل دائمی نمایشگاه‌های بین‌المللی تهران
از ساعت ۸ لغایت ۱۶
✅ @karkhone
وعده ما شنبه ۲۰ اسفند ماه ۱۴۰۱ محل دائمی نمایشگاه‌های بین‌المللی تهران
از ساعت ۸ لغایت ۱۶
✅ @karkhone
👍6👎4
| ران پال
دولتها هیچ چیزی از خودشان ندارند، آنها نمی توانند چیزی تولید کنند و هرگز هم نکرده اند، تمام آنچه می توانند انجام دهند دزدیدن از گروهی و دادن به گروهی دیگر [اقربا، خودیها، ذی نفوذان] با ویران کردن اصول آزادی است و ما باید این فرایند را به چالش بکشیم.
✅ @karkhone
دولتها هیچ چیزی از خودشان ندارند، آنها نمی توانند چیزی تولید کنند و هرگز هم نکرده اند، تمام آنچه می توانند انجام دهند دزدیدن از گروهی و دادن به گروهی دیگر [اقربا، خودیها، ذی نفوذان] با ویران کردن اصول آزادی است و ما باید این فرایند را به چالش بکشیم.
✅ @karkhone
👍14👎4
هزینه‌های نابودی یک هوس
| فرهاد فخرآبادی
رفیقی دارم که نزدیک به یکی از بخش‌های صاحب قدرت در کشور است. نزدیک انتخابات سال 1400؛ در یکی از دورهمی‌های روزانه‌ای که داشتیم از او پرسیدم که فلانی ما که تکلیف‌مان را مشخص کرده‌ایم، تو چرا از رئیسی دفاع می‌کنی. این آدم در بین تایید صلاحیت شده‌ها ناتوان‌تر از ناتوان‌هاست.
جواب داد: «ما هم می‌دانیم توانایی ریاست دولت را ندارد؛ منتهی فکر میکنیم که او و پدرزنش سودایی در سر دارند و از دل همین سوداست که در بین مردم پچ‌پچ‌هایی شنیده می‌شود که قرار است رئیسی در آینده به فلان جایگاه در کشور برسد در حالی که آن صندلی الان صاحب دارد و برای صندلی که صاحب دارد برنامه دارند. رئیسی باید رئیس جمهور شود تا ناتوان بودنش مشخص شده که از دل همین ناتوانی سودای بزرگ از سرش خارج شود.»
اینکه تحلیل دوست نزدیک به بخش صاحب قدرت چقدر دقیق باشد را نمی‌دانم و اصولا قضاوتی درباره آن بحث ندارم زیرا سند و مدرکی دال بر این سودا وجود ندارد اما از آنجا که دوستم را آدمی صادق می‌دانم، به دلیل اصلی حمایت همه‌جانبه دستگاه صاحب قدرت کشور از رئیسی برای رسیدن به پاستور اعتماد میکنم و می‌گویم به احتمال زیاد این موضوع واقعا وجود داشته که آنها از رئیسی حمایت کردند که در ریاست جمهوری چهره‌اش خراب شده تا سودای بزرگ از سرش خارج شود.
مدت‌هاست به دلیل حمایت‌شان از رئیسی برای رسیدن به پاستور فکر میکنم. واقعا هزینه‌های نابودی یک هوس باید چه میزان باشد و یک کشور چرا باید به خاطر از بین بردن هوس یک جریان به این حال و روز بیافتد. دلار 56 هزار تومانی شوخی نیست، سکه 31 میلیون تومانی طنز نیست. اینها را شاید ارباب قدرت و نوچه‌هایشان جدی تصور نکنند، اما مردم در سفره‌های خود با گوشت و پوست و استخوان‌شان این مسائل را احساس میکنند.
آری؛ قربانی بزرگ از بین بردن یک هوس مردم ایران هستند، آنها که فقیرتر شدن‌شان دیگر روز به روز نیست، ساعت به ساعت، دقیقه به دقیقه احساس میکنند که چقدر فقیرتر شده‌اند و چه ناامیدی بزرگی از دل این اوضاع بر چهره جامعه خواهد نشست.
ذکر یک پی‌نوشت را در این یادداشت ضروری می‌دانم، در رفاقت تلاش دارم سیاست را دخالت ندهم. به همین دلیل است که دوستانی با اندیشه‌های مختلف دارم. پس لطفا داستان‌سازی نشود که چرا دوستی داری که نزدیک به یکی از بخش‌های صاحب قدرت در کشور است.
✅ @karkhone
| فرهاد فخرآبادی
رفیقی دارم که نزدیک به یکی از بخش‌های صاحب قدرت در کشور است. نزدیک انتخابات سال 1400؛ در یکی از دورهمی‌های روزانه‌ای که داشتیم از او پرسیدم که فلانی ما که تکلیف‌مان را مشخص کرده‌ایم، تو چرا از رئیسی دفاع می‌کنی. این آدم در بین تایید صلاحیت شده‌ها ناتوان‌تر از ناتوان‌هاست.
جواب داد: «ما هم می‌دانیم توانایی ریاست دولت را ندارد؛ منتهی فکر میکنیم که او و پدرزنش سودایی در سر دارند و از دل همین سوداست که در بین مردم پچ‌پچ‌هایی شنیده می‌شود که قرار است رئیسی در آینده به فلان جایگاه در کشور برسد در حالی که آن صندلی الان صاحب دارد و برای صندلی که صاحب دارد برنامه دارند. رئیسی باید رئیس جمهور شود تا ناتوان بودنش مشخص شده که از دل همین ناتوانی سودای بزرگ از سرش خارج شود.»
اینکه تحلیل دوست نزدیک به بخش صاحب قدرت چقدر دقیق باشد را نمی‌دانم و اصولا قضاوتی درباره آن بحث ندارم زیرا سند و مدرکی دال بر این سودا وجود ندارد اما از آنجا که دوستم را آدمی صادق می‌دانم، به دلیل اصلی حمایت همه‌جانبه دستگاه صاحب قدرت کشور از رئیسی برای رسیدن به پاستور اعتماد میکنم و می‌گویم به احتمال زیاد این موضوع واقعا وجود داشته که آنها از رئیسی حمایت کردند که در ریاست جمهوری چهره‌اش خراب شده تا سودای بزرگ از سرش خارج شود.
مدت‌هاست به دلیل حمایت‌شان از رئیسی برای رسیدن به پاستور فکر میکنم. واقعا هزینه‌های نابودی یک هوس باید چه میزان باشد و یک کشور چرا باید به خاطر از بین بردن هوس یک جریان به این حال و روز بیافتد. دلار 56 هزار تومانی شوخی نیست، سکه 31 میلیون تومانی طنز نیست. اینها را شاید ارباب قدرت و نوچه‌هایشان جدی تصور نکنند، اما مردم در سفره‌های خود با گوشت و پوست و استخوان‌شان این مسائل را احساس میکنند.
آری؛ قربانی بزرگ از بین بردن یک هوس مردم ایران هستند، آنها که فقیرتر شدن‌شان دیگر روز به روز نیست، ساعت به ساعت، دقیقه به دقیقه احساس میکنند که چقدر فقیرتر شده‌اند و چه ناامیدی بزرگی از دل این اوضاع بر چهره جامعه خواهد نشست.
ذکر یک پی‌نوشت را در این یادداشت ضروری می‌دانم، در رفاقت تلاش دارم سیاست را دخالت ندهم. به همین دلیل است که دوستانی با اندیشه‌های مختلف دارم. پس لطفا داستان‌سازی نشود که چرا دوستی داری که نزدیک به یکی از بخش‌های صاحب قدرت در کشور است.
✅ @karkhone
👍19👎8