Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
پایان Privacy در جهان!
یک استارتاپ آمریکایی بنام Clearview AI یک App مبتنی بر هوش مصنوعی طراحی کرده که با گرفتن یا Upload کردن عکس از یک نفر نه تنها اسم او را تشخیص میدهد بلکه ویژگیهای خصوصی اخلاقی و رفتاری و اعتقادی او و افراد مرتبط با او را نیز بیان میکند!
این App با تطبیق عکس دریافت شده با بیش از ۳ میلیارد عکس موجود در دیتابیس خود قادر است نام شخص را تشخیص داده و سوابق فکری و اخلاقی و رفتاری او را آشکار سازد! به این ترتیب میتوان گفت که این App می تواند نقطه پایانی باشد بر Privacy در جهان!
دیتابیس این App از آنالیز اطلاعات موجود در شبکه های اجتماعی مختلف و برخی Game ها بدست آمده است.
این App میتواند تصاویر Live از شورشهای خیابانی را دریافت کرده و بلافاصله هویت افراد حاضر در صحنه را حتی درصورتیکه ماسک و عینک زده باشند با دقت بالایی مشخص کند!
این استارتاپ آمریکا هم اکنون خدمات خود را به دستگاه های امنیتی آمریکا و چندین کشور متحد با آمریکا ارائه می دهد!
به این ترتیب میتوان نقطه پایانی گذاشت بر Privacy در جهان!
✅ @karkhone
یک استارتاپ آمریکایی بنام Clearview AI یک App مبتنی بر هوش مصنوعی طراحی کرده که با گرفتن یا Upload کردن عکس از یک نفر نه تنها اسم او را تشخیص میدهد بلکه ویژگیهای خصوصی اخلاقی و رفتاری و اعتقادی او و افراد مرتبط با او را نیز بیان میکند!
این App با تطبیق عکس دریافت شده با بیش از ۳ میلیارد عکس موجود در دیتابیس خود قادر است نام شخص را تشخیص داده و سوابق فکری و اخلاقی و رفتاری او را آشکار سازد! به این ترتیب میتوان گفت که این App می تواند نقطه پایانی باشد بر Privacy در جهان!
دیتابیس این App از آنالیز اطلاعات موجود در شبکه های اجتماعی مختلف و برخی Game ها بدست آمده است.
این App میتواند تصاویر Live از شورشهای خیابانی را دریافت کرده و بلافاصله هویت افراد حاضر در صحنه را حتی درصورتیکه ماسک و عینک زده باشند با دقت بالایی مشخص کند!
این استارتاپ آمریکا هم اکنون خدمات خود را به دستگاه های امنیتی آمریکا و چندین کشور متحد با آمریکا ارائه می دهد!
به این ترتیب میتوان نقطه پایانی گذاشت بر Privacy در جهان!
✅ @karkhone
توافق سایبری ایران و روسیه
اندیشکده «شورای روابط خارجی» در یادداشتی از توافق اخیر ایران و روسیه در حوزه امنیت سایبری، انتقال فناوری، آموزشهای متقابل و هماهنگی در مجامع بینالمللی، ابراز نگرانی کرده است. بهزعم نویسنده، احتمالا این توافق موانع جدیدی را برای ایالات متحده و متحدانش در خاورمیانه ایجاد خواهد کرد.
به نظر نویسنده، انگیزه اصلی عقد این قرارداد، عمدتاً دفاعی و بر مبنای اشتراک دو کشور در مقابله با نفوذ آمریکا در خاورمیانه و همچنین تمایل به کاهش وابستگی به غرب است. در عین حال که میتواند توان تهاجمی این دو علیه امنیت سایبری ایالات متحده و متحدانش را نیز افزایش دهد. طبق این یادداشت، توافق مذکور چهار چالش برای آمریکا دارد:
روسیه میتواند به ایران کمک کند تا سیستمهای دفاع سایبری قویتری بدست آورد که در برابر حملات سایبری آمریکا، تابآوری بیشتری داشته باشند.
ارائه اطلاعات حملات سایبری آمریکا، توسط ایران به روسیه، میتواند تکنیکها و مهارتهای تهاجم سایبری آژانس امنیت ملی ایالات متحده را در اختیار تیمهای روسی قرار دهد تا درصدد غلبه بر آن برآیند.
مهندسی معکوس بدافزارهای آمریکایی یا اسراییلی استفادهشده علیه ایران، توسط روسیه، میتواند به حملات سایبری گستردهای در مقیاسهای بینالمللی علیه منافع غرب بینجامد.
اگر فناوریهای روسی از طریق ایران به گروههایی مانند حزبالله و دیگر شبهنظامیان در عراق و یمن برسد، امنیت سایبری متحدان آمریکا و اروپا در خاورمیانه به خطر خواهد افتاد.
به نظر میرسد رویکرد سختگیرانهتر بایدن نسبت به مسکو در قیاس با ترامپ، در افزایش همکاریهای ایران و روسیه بیتأثیر نباشد. در عین حال که گسترش همکاریهای امنیتی آمریکا و اروپا نیز انگیزههای روسیه برای مقابله با منافع آمریکا در منطقه غرب آسیا را افزایش خواهد داد.
✅ @karkhone
اندیشکده «شورای روابط خارجی» در یادداشتی از توافق اخیر ایران و روسیه در حوزه امنیت سایبری، انتقال فناوری، آموزشهای متقابل و هماهنگی در مجامع بینالمللی، ابراز نگرانی کرده است. بهزعم نویسنده، احتمالا این توافق موانع جدیدی را برای ایالات متحده و متحدانش در خاورمیانه ایجاد خواهد کرد.
به نظر نویسنده، انگیزه اصلی عقد این قرارداد، عمدتاً دفاعی و بر مبنای اشتراک دو کشور در مقابله با نفوذ آمریکا در خاورمیانه و همچنین تمایل به کاهش وابستگی به غرب است. در عین حال که میتواند توان تهاجمی این دو علیه امنیت سایبری ایالات متحده و متحدانش را نیز افزایش دهد. طبق این یادداشت، توافق مذکور چهار چالش برای آمریکا دارد:
روسیه میتواند به ایران کمک کند تا سیستمهای دفاع سایبری قویتری بدست آورد که در برابر حملات سایبری آمریکا، تابآوری بیشتری داشته باشند.
ارائه اطلاعات حملات سایبری آمریکا، توسط ایران به روسیه، میتواند تکنیکها و مهارتهای تهاجم سایبری آژانس امنیت ملی ایالات متحده را در اختیار تیمهای روسی قرار دهد تا درصدد غلبه بر آن برآیند.
مهندسی معکوس بدافزارهای آمریکایی یا اسراییلی استفادهشده علیه ایران، توسط روسیه، میتواند به حملات سایبری گستردهای در مقیاسهای بینالمللی علیه منافع غرب بینجامد.
اگر فناوریهای روسی از طریق ایران به گروههایی مانند حزبالله و دیگر شبهنظامیان در عراق و یمن برسد، امنیت سایبری متحدان آمریکا و اروپا در خاورمیانه به خطر خواهد افتاد.
به نظر میرسد رویکرد سختگیرانهتر بایدن نسبت به مسکو در قیاس با ترامپ، در افزایش همکاریهای ایران و روسیه بیتأثیر نباشد. در عین حال که گسترش همکاریهای امنیتی آمریکا و اروپا نیز انگیزههای روسیه برای مقابله با منافع آمریکا در منطقه غرب آسیا را افزایش خواهد داد.
✅ @karkhone
Council on Foreign Relations
The Iran-Russia Cyber Agreement and U.S. Strategy in the Middle East
The new cooperation agreement between Russia and Iran on cybersecurity and information technology is likely to create new hurdles for the United States and its allies in the Middle East.
وقتی در بحران مالی وام های رهنی سال ۲۰۰۸ ، آمریکا با شانس برشکستگی چندین بانک و موسسه مالی مهم خود و فروپاشی نظام اقتصادی روبرو بود، فدرال رزرو برای تامین مالی مورد نیاز نجات بانکها حتی دست به دامن وارن بافت هم شد.
در این بحبوحه روسها بطور محرمانه از چینی ها خواستند تا بطور همزمان تمام اوراق قرضه ای که از آمریکا دارند را یکباره در بازار بفروشند، وقتی رییس فدرال رزرو با مقامات چین جلسه ای داشت، چینی ها پیشنهاد روسیه را مطرح کردند و بن برنانکی که در آن زمان رییس فدرال رزرو بود در حالی که عرق سردی روی پیشانیش نشسته بود از مقام چینی پرسید: شما چه چه پاسخی دادید؟ آن مقام چینی گفت که ما درخواست روسها را رد کردیم...
بعدا این موضوع توسط ویلیام گریدر رسانه ای شد.
چینی ها اگر می خواستند می توانستند در بحران سال ۲۰۰۸ کمر اقتصاد آمریکا را بشکنند؛ اما اینکار را نکردند زیرا برنامه آنها با شوروی و روسیه تفاوت بسیار دارد.
چینی ها بیش از هرچیز به اقتصاد و پول اهمیت میدهند، آنها تمام توان سیاسی خود را متوجه بخش های اقتصادی کرده اند سیاستی موسوم به “چراغ خاموش” از انصاف هم نگذریم در این مهم موفق عمل کردند. چین و آمریکا بزرگترین شریک تجاری یکدیگرند با این حال آمریکایی ها نسبت به پیشرفت چین و نظام سیاسی آن خوشبین نیستند زیرا چینی ها هم به مانند شوروی رویای نظم دیگری غیر از لیبرالیسم در سر می پرورانند آنها مغرورانه باور دارند که توانسته اند اشکالات کمونیست شوروی را از میان بردارند...
چین در سال ۲۰۱۳ در مراسم سالانه حزب کمونیسم پرژوه جهانی کمربند و جاده(BRI) را که اقتباسی از نام ۲۰۰۰ ساله جاده ابریشم است به ابتکار ژی جینپینگ رییس جمهور این کشور رونمایی کرد؛ پروژه ای در راستای تامین مالی کسری ۳۰ تریلیون دلاری بازسازی زیر ساختهای آسیا که به تامین مالی بازسازی زیر ساختهای کشورهای در حال توسعه تغییر ماهیت داده و اکنون شامل آفریقا و امریکای جنوبی نیز می شود.
در دهه ۱۹۹۰ که چاوز مجلس ونزوئلا را منحل کرد و یک تنه زمام امور را بدست گرفت برای تامین مالی وام ۴۰ میلیارد دلاری را از چینی ها دریافت کرد در عوض قرار شد نفت ارزانتری به چینی ها بدهد زیرا آمریکا دیگر خریدار نفت ونزوئلا نبود، پس از چاوز هم چین ۲۰ میلیارد دلار دیگر به ونزوئلا پرداخت کرد و امروز حجم بدهی ونزوئلا به چین با توجه به اینترست های آن به ۱۵۰ میلیارد دلار میرسد؛ ونزوئلا با توجه به درآمدش باید پنجاه سال آینده را برای چین کار کند زیرا توان پرداخت بیش از پنج میلیارد دلار در سال را ندارد و هرسال هم روی مبلغ باقی مانده اینترست اضافه میشود، چینی ها قصد دارند بجای طلب خود بخشی از بندرگاههای این کشور را بمدت طولانی منحصرا در اختیار بگیرند.
ترکیه همسایه غربی ما حدود ۴۵۰ میلیارد دلار بدهی خارجی دارد که ۳۰۰ میلیارد دلار آن را تنها به چین بدهکار است.
ما تراز مالی مثبتی داریم یعنی نسبت بدهی هایمان از طلب هایمان کمتر است به قول دکتر ادیب فرق ما با ترکیه این است که ما ۲۰ سال آینده را برای خودمان کار میکنیم اما ترکیه باید کار کند تا بدهی خارجی را پرداخت کند.
پروژه جهانی BRI پروژه ایست که چین با کشورهای در حال توسعه از طریق ایجاد بدهی مالی آینده مشترک می سازد تا منافع سیاسی اقتصادی خود را برای بلند مدت تامین کند.
چین در خیلی کشورها سرمایه گذاری کرده اما اقتصاد ما دولتی است پر واضح است که اگر پول زیادی را در اختیار دولت ما قرار دهند در آینده نزدیک ما کشوری بدهکار خواهیم بود زیرا دولت ما قادر به استفاده بهینه از منابع سرمایه ای خودمان نیست چه برسد پول باد آورده ای از خارج. موضوع اطمینان به چین نیست موضوع این است که ۴۲ سال ج ا و قبل از آن پهلوی و قبل از آن قاجار پول نفت را حیف و میل کردند در ۴۲ سال ۴۲ هزار فساد ریز درشت اقتصادی در کشور داشتیم و فقدان آزادی رسانه ها فرصت را برای دزدی ها و اختلاس ها ، رشوه ها و رانت ها دو چندان کرده؛ فقط تصور کنید پول چین چقدر ممکن است در جای درست خرج شود؟ ما به سرمایه گذاری خارجی نیاز نداریم ما به اصلاحات عمیق سیاسی و اقتصادی و فرهنگی نیازمندیم تا این کشور خسته و رنج کشیده را باز بسازیم، شاید اگر پول چین به بخش آموزش و پرورش ما میرفت به آینده خوشبین تر بودیم اما مادامی که چرخهای ما پنچر است تعداد سیلندر اهمیتی ندارد...
✅ @karkhone
در این بحبوحه روسها بطور محرمانه از چینی ها خواستند تا بطور همزمان تمام اوراق قرضه ای که از آمریکا دارند را یکباره در بازار بفروشند، وقتی رییس فدرال رزرو با مقامات چین جلسه ای داشت، چینی ها پیشنهاد روسیه را مطرح کردند و بن برنانکی که در آن زمان رییس فدرال رزرو بود در حالی که عرق سردی روی پیشانیش نشسته بود از مقام چینی پرسید: شما چه چه پاسخی دادید؟ آن مقام چینی گفت که ما درخواست روسها را رد کردیم...
بعدا این موضوع توسط ویلیام گریدر رسانه ای شد.
چینی ها اگر می خواستند می توانستند در بحران سال ۲۰۰۸ کمر اقتصاد آمریکا را بشکنند؛ اما اینکار را نکردند زیرا برنامه آنها با شوروی و روسیه تفاوت بسیار دارد.
چینی ها بیش از هرچیز به اقتصاد و پول اهمیت میدهند، آنها تمام توان سیاسی خود را متوجه بخش های اقتصادی کرده اند سیاستی موسوم به “چراغ خاموش” از انصاف هم نگذریم در این مهم موفق عمل کردند. چین و آمریکا بزرگترین شریک تجاری یکدیگرند با این حال آمریکایی ها نسبت به پیشرفت چین و نظام سیاسی آن خوشبین نیستند زیرا چینی ها هم به مانند شوروی رویای نظم دیگری غیر از لیبرالیسم در سر می پرورانند آنها مغرورانه باور دارند که توانسته اند اشکالات کمونیست شوروی را از میان بردارند...
چین در سال ۲۰۱۳ در مراسم سالانه حزب کمونیسم پرژوه جهانی کمربند و جاده(BRI) را که اقتباسی از نام ۲۰۰۰ ساله جاده ابریشم است به ابتکار ژی جینپینگ رییس جمهور این کشور رونمایی کرد؛ پروژه ای در راستای تامین مالی کسری ۳۰ تریلیون دلاری بازسازی زیر ساختهای آسیا که به تامین مالی بازسازی زیر ساختهای کشورهای در حال توسعه تغییر ماهیت داده و اکنون شامل آفریقا و امریکای جنوبی نیز می شود.
در دهه ۱۹۹۰ که چاوز مجلس ونزوئلا را منحل کرد و یک تنه زمام امور را بدست گرفت برای تامین مالی وام ۴۰ میلیارد دلاری را از چینی ها دریافت کرد در عوض قرار شد نفت ارزانتری به چینی ها بدهد زیرا آمریکا دیگر خریدار نفت ونزوئلا نبود، پس از چاوز هم چین ۲۰ میلیارد دلار دیگر به ونزوئلا پرداخت کرد و امروز حجم بدهی ونزوئلا به چین با توجه به اینترست های آن به ۱۵۰ میلیارد دلار میرسد؛ ونزوئلا با توجه به درآمدش باید پنجاه سال آینده را برای چین کار کند زیرا توان پرداخت بیش از پنج میلیارد دلار در سال را ندارد و هرسال هم روی مبلغ باقی مانده اینترست اضافه میشود، چینی ها قصد دارند بجای طلب خود بخشی از بندرگاههای این کشور را بمدت طولانی منحصرا در اختیار بگیرند.
ترکیه همسایه غربی ما حدود ۴۵۰ میلیارد دلار بدهی خارجی دارد که ۳۰۰ میلیارد دلار آن را تنها به چین بدهکار است.
ما تراز مالی مثبتی داریم یعنی نسبت بدهی هایمان از طلب هایمان کمتر است به قول دکتر ادیب فرق ما با ترکیه این است که ما ۲۰ سال آینده را برای خودمان کار میکنیم اما ترکیه باید کار کند تا بدهی خارجی را پرداخت کند.
پروژه جهانی BRI پروژه ایست که چین با کشورهای در حال توسعه از طریق ایجاد بدهی مالی آینده مشترک می سازد تا منافع سیاسی اقتصادی خود را برای بلند مدت تامین کند.
چین در خیلی کشورها سرمایه گذاری کرده اما اقتصاد ما دولتی است پر واضح است که اگر پول زیادی را در اختیار دولت ما قرار دهند در آینده نزدیک ما کشوری بدهکار خواهیم بود زیرا دولت ما قادر به استفاده بهینه از منابع سرمایه ای خودمان نیست چه برسد پول باد آورده ای از خارج. موضوع اطمینان به چین نیست موضوع این است که ۴۲ سال ج ا و قبل از آن پهلوی و قبل از آن قاجار پول نفت را حیف و میل کردند در ۴۲ سال ۴۲ هزار فساد ریز درشت اقتصادی در کشور داشتیم و فقدان آزادی رسانه ها فرصت را برای دزدی ها و اختلاس ها ، رشوه ها و رانت ها دو چندان کرده؛ فقط تصور کنید پول چین چقدر ممکن است در جای درست خرج شود؟ ما به سرمایه گذاری خارجی نیاز نداریم ما به اصلاحات عمیق سیاسی و اقتصادی و فرهنگی نیازمندیم تا این کشور خسته و رنج کشیده را باز بسازیم، شاید اگر پول چین به بخش آموزش و پرورش ما میرفت به آینده خوشبین تر بودیم اما مادامی که چرخهای ما پنچر است تعداد سیلندر اهمیتی ندارد...
✅ @karkhone
| احمدرضا نخجوانی
در میان برخی از دوستان جوان، با پدیدهای رو به رو هستیم که مدتهاست ذهن من از آن آزار میبیند و تصمیم گرفتم در این مجال محدود، چند کلامی دربارهی آن بنویسم. برای آن که خدای ناکرده مایهی ناراحتی هیچ بزرگواری نشوم، موضوع را دربارهی خود مثال میزنم. انصافا" هم من هیچ ادعایی ندارم و خود را سراپا مشکل میدانم.
ماجرا از این قرار است که تازه وارد بازار کار شدهام. اندکی اصطلاحات انگلیسی یاد گرفتهام. یک رزومهی انگلیسی، اندکی خرده سواد و انبوهی ادعا.
با این اوصاف، شانس استخدام من در شرکتهای تازه تاسیس و به قولی استارتاپی بیشتر است چون در برخی از موارد، مدیران آنها کم سن و سالتر و هیجان زدهتر هستند. به هر روی، مدتی را در یکی از شرکتها و در یک سِمت سازمانی که معادل فارسی ندارد یا یک مخفف چند حرفی انگلیسیست، به سر میکنم اما رزومهی خود را در سایتهای مختلف و لینکدین به معرض نمایش میگذارم تا شاید خواستگار بهتر پیدا کنم. وقتی هم که تغییر شغل میدهم، بر این باورم که من Head Hunt شده ام یا به عبارتی به عنوان یک نخبه، برای محل کار جدید شکار شدهام. این چرخه ادامه مییابد و در هیچ یک از شرکتهایی که به مدت کوتاه در آنها شاغل بودهام، نتیجهی مثبت و ماندگاری از خود بر جای نمیگذارم.
پس از چندی، متوجه میشوید که ظرف چند سال و به فواصل کوتاه، در چندین شرکت در همان سمتهایی که معادل فارسی ندارد مشغول فعالیت هستم اما اگر روزی دانش و مهارت من را در یک مصاحبهی استخدامی به چالش بکشید، متوجه میشوید در حوزههای دانش، مهارت و بینش، بسیار ضعیف و سطحی اما پر هیاهو هستم.
عزیزان من،
راه موفقیت، صبوری برای یادگیری دانش و مهارت و کسب تجربه برای ساختن یک نگرش بلوغ یافته در کار و زندگیست و پیش نیاز این مهم، این است که به یک خودآگاهی برسیم و به دور از اقدامات نمایشی، به تصویری دقیق و واقعی از خود دست یابیم. در غیر این صورت، با پدیدهای رو به رو میشویم که متاسفانه من در برخی از مصاحبههای استخدامی دوستان جوان شاهد آن هستم.
✅ @karkhone
در میان برخی از دوستان جوان، با پدیدهای رو به رو هستیم که مدتهاست ذهن من از آن آزار میبیند و تصمیم گرفتم در این مجال محدود، چند کلامی دربارهی آن بنویسم. برای آن که خدای ناکرده مایهی ناراحتی هیچ بزرگواری نشوم، موضوع را دربارهی خود مثال میزنم. انصافا" هم من هیچ ادعایی ندارم و خود را سراپا مشکل میدانم.
ماجرا از این قرار است که تازه وارد بازار کار شدهام. اندکی اصطلاحات انگلیسی یاد گرفتهام. یک رزومهی انگلیسی، اندکی خرده سواد و انبوهی ادعا.
با این اوصاف، شانس استخدام من در شرکتهای تازه تاسیس و به قولی استارتاپی بیشتر است چون در برخی از موارد، مدیران آنها کم سن و سالتر و هیجان زدهتر هستند. به هر روی، مدتی را در یکی از شرکتها و در یک سِمت سازمانی که معادل فارسی ندارد یا یک مخفف چند حرفی انگلیسیست، به سر میکنم اما رزومهی خود را در سایتهای مختلف و لینکدین به معرض نمایش میگذارم تا شاید خواستگار بهتر پیدا کنم. وقتی هم که تغییر شغل میدهم، بر این باورم که من Head Hunt شده ام یا به عبارتی به عنوان یک نخبه، برای محل کار جدید شکار شدهام. این چرخه ادامه مییابد و در هیچ یک از شرکتهایی که به مدت کوتاه در آنها شاغل بودهام، نتیجهی مثبت و ماندگاری از خود بر جای نمیگذارم.
پس از چندی، متوجه میشوید که ظرف چند سال و به فواصل کوتاه، در چندین شرکت در همان سمتهایی که معادل فارسی ندارد مشغول فعالیت هستم اما اگر روزی دانش و مهارت من را در یک مصاحبهی استخدامی به چالش بکشید، متوجه میشوید در حوزههای دانش، مهارت و بینش، بسیار ضعیف و سطحی اما پر هیاهو هستم.
عزیزان من،
راه موفقیت، صبوری برای یادگیری دانش و مهارت و کسب تجربه برای ساختن یک نگرش بلوغ یافته در کار و زندگیست و پیش نیاز این مهم، این است که به یک خودآگاهی برسیم و به دور از اقدامات نمایشی، به تصویری دقیق و واقعی از خود دست یابیم. در غیر این صورت، با پدیدهای رو به رو میشویم که متاسفانه من در برخی از مصاحبههای استخدامی دوستان جوان شاهد آن هستم.
✅ @karkhone
خواهی بشوی گُنده آهن بخر و پنبه
در میان کارآفرینان ایرانی شاید زندگی هیچکس به اندازه اصغر حاجی بابا پر فراز و نشیب نبوده است. در وقایع 28 مرداد کسب وکارش را در خطر جدی میبیند. در دهه 40 پایش ناخواسته به ماجرای ترور حسنعلی منصور کشیده میشود و تا پای اعدام پیش میرود و در وقوع انقلاب 57 نیز از سوی کارگران تهدید به مرگ میشود. دانستن زندگی پر ماجرایش درسهای بیشماری دارد.
علی اصغر حاجی بابا کارش را در یک مغازه لحافدوزی آغاز میکند. مدتی بعد تصمیم میگیرد مستقل شود و با شراکت یکی از برادرانش کارگاه لحافدوزی دایر میکند و کسب و کارش میگیرد.
او که از طرفداران جبهه ملی است، در ارتباط با کودتای 28 مرداد و قیام 30 تیر، با تهدید ساواک مواجه میشود. حاجی بابا پیش خودش میگوید اگر یک کبریت به پنبه و لحاف برسد هست و نیستش از بین میرود. نصیحت پدرش یادش میآید که گفته بود «خواهی بشوی گنده / آهن بخر و پنبه». او که تجارت پنبه را پر ریسک میبیند، به تجارت آهن رو میآورد و موفقتر و سرشناستر میشود.
در سال 1341 به فکر تولید میافتد و احساس میکند کشور به صنعت ریختهگری نیاز دارد. برای جذب سرمایه در بازار تهران فراخوان میدهد اما مورد استقبال قرار نمیگیرد اما برادران تحصیلی که بنیانگذار شیرآلات «شیبه» هستند، شراکت با او را میپذیرند و به این ترتیب در سال 1342 کارخانه پارس متال تاسیس میشود. پارس متال اولین کارخانه ریختهگری مدرن بود که با برق و کورههای ذوب برقی، تولید لولهها و اتصالات آب و فاضلاب را در ایران شروع کرد که از نظر کیفیت با نمونه مشابه آلمانی خود رقابت میکرد. در سال 1347 سهامش را به برادران تحصیلی و عدهای دیگر از شرکایش واگذار و در سال 1350 کارخانه شوفاژکار را احداث میکند و به این ترتیب تولید دیگهای چدنی حرارت مرکزی برای اولین بار در ایران آغاز میشود که نوعی وسیله گرمایش جدید و مدرن در آن دوران بود.
پس از انقلاب با توجه به اینکه صنایع ریختهگری ایران در تامین مواد اولیه ریختهگری مشکلاتی داشتند، مرحوم حاجی بابا تصمیم میگیرد زنجیره مواد اولیه ریختهگری در ایران را کامل کند و در سال 1360 به دنبال تاسیس کارخانه فروسیلیس در سمنان میرود. در سال 1364 ساخت کارخانه رزیتان و در سال 1366 قالبسازی ایران مدل را آغاز میکند تا این سه واحد بتوانند مواد اولیه صنایع ریختهگری و فولاد کشور را تامین کنند.
داستان ترور حسنعلی منصور و بریدن حکم اعدام برای علی اصغر حاجی بابا هم خواندنی است؛ ماجرا از این قرار بوده که چون ترور منصور به دست محمد بخارایی، از کارکنان آهنفروشی علیاصغر حاجیبابا، رخ داده، او را نیز به ظن همدستی در قتل دستگیر کرده و تا آستانه اعدام پیش میبرند.
مرحوم حاجیبابا برایم تعریف کرد که محمد بخارایی مدتی در مغازه آهنفروشی شاگردش بوده و مدتی بعد از جدایی، حسنعلی منصور- نخست وزیر- را ترور کرده است. او را نیز دستگیر میکنند و همراه با پنج نفر دیگر به اتهام ترور نخست وزیر،پای میز محاکمه میکشانند و حکم اعدام میدهند. خبر حکم اعدامشان در صفحه اول روزنامه اطلاعات منتشر میشود اما حکومت زود میفهمد که حاجی بابا در این فقره بیگناه است و با تلاشهای همسرش روز بعد خبری که در اطلاعات منتشر شده ، تکذیب میشود و در بررسیها نیز میفهمند که او در این ترور نقشی نداشته است.
زمانی که در اتاق ایران حضور داشتم، فیلم «پنبه تا آتش» را دیدم. فیلمی که روایتگر سالها رنج و تلاش مرحوم حاجی بابا از حجره لحافدوزی تا صنایع ریختهگری و فروآلیاژ است. فیلم را ببینید تا ببینید در طول این همه سال بر کارآفرینان ایرانی چه گذشته است.
/خاطرات محسن جلالپور از مرحوم اصغر حاجی بابا
✅ @karkhone
در میان کارآفرینان ایرانی شاید زندگی هیچکس به اندازه اصغر حاجی بابا پر فراز و نشیب نبوده است. در وقایع 28 مرداد کسب وکارش را در خطر جدی میبیند. در دهه 40 پایش ناخواسته به ماجرای ترور حسنعلی منصور کشیده میشود و تا پای اعدام پیش میرود و در وقوع انقلاب 57 نیز از سوی کارگران تهدید به مرگ میشود. دانستن زندگی پر ماجرایش درسهای بیشماری دارد.
علی اصغر حاجی بابا کارش را در یک مغازه لحافدوزی آغاز میکند. مدتی بعد تصمیم میگیرد مستقل شود و با شراکت یکی از برادرانش کارگاه لحافدوزی دایر میکند و کسب و کارش میگیرد.
او که از طرفداران جبهه ملی است، در ارتباط با کودتای 28 مرداد و قیام 30 تیر، با تهدید ساواک مواجه میشود. حاجی بابا پیش خودش میگوید اگر یک کبریت به پنبه و لحاف برسد هست و نیستش از بین میرود. نصیحت پدرش یادش میآید که گفته بود «خواهی بشوی گنده / آهن بخر و پنبه». او که تجارت پنبه را پر ریسک میبیند، به تجارت آهن رو میآورد و موفقتر و سرشناستر میشود.
در سال 1341 به فکر تولید میافتد و احساس میکند کشور به صنعت ریختهگری نیاز دارد. برای جذب سرمایه در بازار تهران فراخوان میدهد اما مورد استقبال قرار نمیگیرد اما برادران تحصیلی که بنیانگذار شیرآلات «شیبه» هستند، شراکت با او را میپذیرند و به این ترتیب در سال 1342 کارخانه پارس متال تاسیس میشود. پارس متال اولین کارخانه ریختهگری مدرن بود که با برق و کورههای ذوب برقی، تولید لولهها و اتصالات آب و فاضلاب را در ایران شروع کرد که از نظر کیفیت با نمونه مشابه آلمانی خود رقابت میکرد. در سال 1347 سهامش را به برادران تحصیلی و عدهای دیگر از شرکایش واگذار و در سال 1350 کارخانه شوفاژکار را احداث میکند و به این ترتیب تولید دیگهای چدنی حرارت مرکزی برای اولین بار در ایران آغاز میشود که نوعی وسیله گرمایش جدید و مدرن در آن دوران بود.
پس از انقلاب با توجه به اینکه صنایع ریختهگری ایران در تامین مواد اولیه ریختهگری مشکلاتی داشتند، مرحوم حاجی بابا تصمیم میگیرد زنجیره مواد اولیه ریختهگری در ایران را کامل کند و در سال 1360 به دنبال تاسیس کارخانه فروسیلیس در سمنان میرود. در سال 1364 ساخت کارخانه رزیتان و در سال 1366 قالبسازی ایران مدل را آغاز میکند تا این سه واحد بتوانند مواد اولیه صنایع ریختهگری و فولاد کشور را تامین کنند.
داستان ترور حسنعلی منصور و بریدن حکم اعدام برای علی اصغر حاجی بابا هم خواندنی است؛ ماجرا از این قرار بوده که چون ترور منصور به دست محمد بخارایی، از کارکنان آهنفروشی علیاصغر حاجیبابا، رخ داده، او را نیز به ظن همدستی در قتل دستگیر کرده و تا آستانه اعدام پیش میبرند.
مرحوم حاجیبابا برایم تعریف کرد که محمد بخارایی مدتی در مغازه آهنفروشی شاگردش بوده و مدتی بعد از جدایی، حسنعلی منصور- نخست وزیر- را ترور کرده است. او را نیز دستگیر میکنند و همراه با پنج نفر دیگر به اتهام ترور نخست وزیر،پای میز محاکمه میکشانند و حکم اعدام میدهند. خبر حکم اعدامشان در صفحه اول روزنامه اطلاعات منتشر میشود اما حکومت زود میفهمد که حاجی بابا در این فقره بیگناه است و با تلاشهای همسرش روز بعد خبری که در اطلاعات منتشر شده ، تکذیب میشود و در بررسیها نیز میفهمند که او در این ترور نقشی نداشته است.
زمانی که در اتاق ایران حضور داشتم، فیلم «پنبه تا آتش» را دیدم. فیلمی که روایتگر سالها رنج و تلاش مرحوم حاجی بابا از حجره لحافدوزی تا صنایع ریختهگری و فروآلیاژ است. فیلم را ببینید تا ببینید در طول این همه سال بر کارآفرینان ایرانی چه گذشته است.
/خاطرات محسن جلالپور از مرحوم اصغر حاجی بابا
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
یک تقسیم بندی نسبتا جدید دیگری هم وجود دارد که بانک جهانی تحت تاثیر دکتر هانس رزلینگ آنرا پذیرفت طبق این نگاه جدید جوامع را با درآمدشان به چهار گروه طبقه بندی می کنند
گروه اول را جوامعی تشکیل میدهند که اکثریتشان کمتر از ۲ دلار در روز درآمد دارند
در گروه دوم پیک جمعیتی درآمدی بین ۲-۸ دلار در روز دارند و فکر میکنم ایران امروز در این گروه قرار دارد
در گروه سوم اکثریت بین ۸-۳۲ دلار در آمد روزانه دارند
و نهایتا کشور های سطح چهار که درآمد روزانه اکثریت جمعیتی بالای ۳۲ دلار در روز است.
خانواده روزلینگ صدها عکاس را به جوامع مختلف فرستاد و متوجه شد زندگی این مردم با این استاندارد شباهت زیادی به هم دارند
برای نمونه تخت خواب تمام خانواده های سطح ۴ تقریبا شبیه به هم بودند از مکزیک تا برزیل از افرقای جنوبی تا هندوستان و... شرق تا غرب؛ اگر خانواده ای لهستانی از نظر درآمدی در سطح ۲ باشد کیفیت زندگیش با فردی در مغولستان که در همین سطح درآمدی باشد تفاوت آنچنانی ندارد.
بنظر این تعریف دقیق تر از تعاریفی چون غرب و شرق یا کشورهای پیشرفته و عقب مانده یا حتی توسعه یافته و در حال توسعه باشد.
از آن جالبتر روزلینگ با دادن فکت و دیتا و نمودار ثابت می کند تمام کشورهای جهان به سمت سطح چهار در حرکتند و تنها مسئله زمان است که مطرح است...
✅ @karkhone
گروه اول را جوامعی تشکیل میدهند که اکثریتشان کمتر از ۲ دلار در روز درآمد دارند
در گروه دوم پیک جمعیتی درآمدی بین ۲-۸ دلار در روز دارند و فکر میکنم ایران امروز در این گروه قرار دارد
در گروه سوم اکثریت بین ۸-۳۲ دلار در آمد روزانه دارند
و نهایتا کشور های سطح چهار که درآمد روزانه اکثریت جمعیتی بالای ۳۲ دلار در روز است.
خانواده روزلینگ صدها عکاس را به جوامع مختلف فرستاد و متوجه شد زندگی این مردم با این استاندارد شباهت زیادی به هم دارند
برای نمونه تخت خواب تمام خانواده های سطح ۴ تقریبا شبیه به هم بودند از مکزیک تا برزیل از افرقای جنوبی تا هندوستان و... شرق تا غرب؛ اگر خانواده ای لهستانی از نظر درآمدی در سطح ۲ باشد کیفیت زندگیش با فردی در مغولستان که در همین سطح درآمدی باشد تفاوت آنچنانی ندارد.
بنظر این تعریف دقیق تر از تعاریفی چون غرب و شرق یا کشورهای پیشرفته و عقب مانده یا حتی توسعه یافته و در حال توسعه باشد.
از آن جالبتر روزلینگ با دادن فکت و دیتا و نمودار ثابت می کند تمام کشورهای جهان به سمت سطح چهار در حرکتند و تنها مسئله زمان است که مطرح است...
✅ @karkhone
نکات مهم مجمع سالانه شرکت برکشایر
هرگز نگویید هرگز*
1- وارن بافت لیست 30 شرکت بزرگ حال حاضر جهان را نشان میدهد و از حضار میپرسد در 30 سال آینده چه تعداد از این شرکت ها مجدد در لیست 30 شرکت باقی مانده اند ؟ و تعجب میکند که کسی پاسخ صفر نمیدهد و یادآوری میکند در 30 سال گذشته ، هیچکدام از این شرکت ها در این لیست نبوده است؛ دنیا به شدت در حال تغییر است ، بنابراین انتخاب سهام موفق بسیار دشوار است.
2- وارن بافت به صراحت میگوید ، در خصوص فروش بخشی از سهام اپل در سال گذشته اشتباه کرده است . او میگوید هرگز نگویید هرگز ! بیان میکند به دلیل عدم شناخت سهام های تکنولوژی محور از این سهام ها فاصله گرفته و اکنون بد است که برکشایر تنها 5 درصد از سهام اپل را در اختیار دارد. او همچنین از مدیریت شرکت اپل تعریف میکند و نقش آنها را در موفقیت چشمگیر میداند .
3- او بیان میکند که تا زمانی که نرخ بهره این مقادیر بسیار ناچیز است ، رشد بالای سهام تکنولوژی میتواند ادامه داشته باشد . اما این یک امای بزرگ است!
4- از وارن بافت در مورد بازار داغ اختیار معامله بر روی سهام به ویژه سهام اپل سوال میکنند، او قمار را اصلا بد نمیداند و آن را جزء غریزه ذاتی انسان ها میداند ، اما میگوید نمیتوان جامعه و زندگی را بر اساس قمار بنا کرد .
5- از چارلی و وارن در مورد کریپتو کارنسی سوال میکنند ، وارن بافت از پاسخ طفره میرود و میگوید : "400.000 نفر این برنامه را میبینند که شاید 2 نفر از آنها درگیر این بازار نباشند، بنابراین تصمیم دارید 400.000 نفر را از ما عصبانی و ناراضی کنید، یا دو نفر را خوشحال کنیم ! اما چارلی مانگر به صراحت میگوید : "به ارزی که بیشترین فایده اش برای دزد ها ، آدم ربیاین و قاچاق چیان بوده است ، نمیتواند مفید باشد "
/بلومبرگ
https://www.bloomberg.com/news/articles/2021-05-02/warren-buffett-tech-shares-are-bargain-stock-picking-is-hard-buy-index-funds
✅ @karkhone
هرگز نگویید هرگز*
1- وارن بافت لیست 30 شرکت بزرگ حال حاضر جهان را نشان میدهد و از حضار میپرسد در 30 سال آینده چه تعداد از این شرکت ها مجدد در لیست 30 شرکت باقی مانده اند ؟ و تعجب میکند که کسی پاسخ صفر نمیدهد و یادآوری میکند در 30 سال گذشته ، هیچکدام از این شرکت ها در این لیست نبوده است؛ دنیا به شدت در حال تغییر است ، بنابراین انتخاب سهام موفق بسیار دشوار است.
2- وارن بافت به صراحت میگوید ، در خصوص فروش بخشی از سهام اپل در سال گذشته اشتباه کرده است . او میگوید هرگز نگویید هرگز ! بیان میکند به دلیل عدم شناخت سهام های تکنولوژی محور از این سهام ها فاصله گرفته و اکنون بد است که برکشایر تنها 5 درصد از سهام اپل را در اختیار دارد. او همچنین از مدیریت شرکت اپل تعریف میکند و نقش آنها را در موفقیت چشمگیر میداند .
3- او بیان میکند که تا زمانی که نرخ بهره این مقادیر بسیار ناچیز است ، رشد بالای سهام تکنولوژی میتواند ادامه داشته باشد . اما این یک امای بزرگ است!
4- از وارن بافت در مورد بازار داغ اختیار معامله بر روی سهام به ویژه سهام اپل سوال میکنند، او قمار را اصلا بد نمیداند و آن را جزء غریزه ذاتی انسان ها میداند ، اما میگوید نمیتوان جامعه و زندگی را بر اساس قمار بنا کرد .
5- از چارلی و وارن در مورد کریپتو کارنسی سوال میکنند ، وارن بافت از پاسخ طفره میرود و میگوید : "400.000 نفر این برنامه را میبینند که شاید 2 نفر از آنها درگیر این بازار نباشند، بنابراین تصمیم دارید 400.000 نفر را از ما عصبانی و ناراضی کنید، یا دو نفر را خوشحال کنیم ! اما چارلی مانگر به صراحت میگوید : "به ارزی که بیشترین فایده اش برای دزد ها ، آدم ربیاین و قاچاق چیان بوده است ، نمیتواند مفید باشد "
/بلومبرگ
https://www.bloomberg.com/news/articles/2021-05-02/warren-buffett-tech-shares-are-bargain-stock-picking-is-hard-buy-index-funds
✅ @karkhone
Bloomberg.com
Warren Buffett Wants to Make You Happier, Smarter and Richer
The billionaire riffed on tech shares, stock picking and his mistakes at Berkshire Hathaway’s annual meeting, but didn’t want to talk Bitcoin.
اسبها و گنجشکها؛ مغلطۀ کیک بزرگ
| رضا امیدی
«اسبها و گنجشکها» در حوزۀ اقتصاد و برنامهریزی منطقهای استعارهای است برای اولویت رشد اقتصادی بر توزیع. براساس این استعاره هر قدر اسبها جو بیشتری دریافت کنند (بهمعنای رشد اقتصادی و افزایش درآمد و دارایی ثروتمندان)، به همان اندازه جوهای بیشتری بر زمین خواهند ریخت تا گنجشکان (یعنی کمدرآمدها یا مناطق حاشیهای) از آن استفاده کنند. باور به اینکه تا کیک اقتصادی بزرگ نشود، نمیتوان برای کاهش فقر و نابرابری کاری کرد تقریباً با فراز و فرودهایی تا دهۀ ۸۰ میلادی ایدهای بسیار غالب بود.
اما از دهۀ ۹۰ حتی نهادهایی نظیر بانک جهانی بهتدریج نسبت به اولویت کیک بزرگ دچار تردید شدند. این گفتۀ محبوبالحق؛ از مدیران ارشد بانک جهانی، در اوایل دهۀ ۹۰ با این مضمون که «تاکنون قاعدۀ کلی این بوده که رشد اقتصادی به کاهش فقر میانجامد، اما اکنون زمان آن است که معادله را از سوی دیگر ببینیم و باور کنیم که سیاستهای کاهش فقر نیز به رشد اقتصادی منجر میشود» اشارهای بود بر این تردید.
در سال ۲۰۱۵ صندوق بینالمللی پول گزارشی منتشر کرد با عنوان «علل و پیامدهای نابرابری درآمدی در جهان». در این گزارش با بررسی دادههای بسیاری از کشورهای صنعتی و درحالتوسعه طی یک بازۀ ۳۵ ساله، نشان داده شده که نابرابری از عوامل مهم ناپایداری رشد اقتصادی است، و بین سهم درآمدی ۲۰ درصد ثروتمند با رشد اقتصادی رابطۀ معکوسی وجود دارد. به این معنا که افزایش ۱ درصدی در سهم درآمدی ۲۰ درصد ثروتمند جامعه موجب کاهش ۰.۰۸ درصدی رشد اقتصادی در یک دورۀ ۵ ساله میشود، و برعکس افزایش ۱ درصدی در سهم درآمدی ۲۰ درصد فقیر جامعه به افزایش ۰.۴ درصدی در رشد اقتصادی میانجامد. براساس این گزارش نظریۀ نشت به پایین (trickle down) نهتنها موجب کاهش نابرابری نشده، بلکه میزان نابرابری را افزایش داده است.
تونی اتکینسون از مهمترین پژوهشگران حوزۀ نابرابری در کتاب «نابرابری؛ چه میتوان کرد؟» که مؤسسۀ عالی پژوهش تأمین اجتماعی ترجمۀ فارسی آنرا در سال ۱۳۹۸ منتشر کرده، با بررسی دادههای مربوط به کشورهای مختلف نشان میدهد که کشورهایی که توزیع درآمد متوازنتری دارند، رشد اقتصادی پایدارتری را نیز تجربه میکنند. برای مثال، کشورهای اروپای شمالی که نظامهای رفاهی فراگیر و سیستم بازتوزیع قوی مبتنی بر توافق سیاسی ملی دارند، فرانسه، و کشورهایی نظیر آلمان و ژاپن که سطح متوازنتری از توزیع درآمد را دارند، در بلندمدت رشد پایدارتری داشتهاند. اتکینسون در بخشی از کتاب به این نقد که «سیاستهای مبتنی بر کاهش نابرابری ممکن است به کوچکشدن کیک اقتصاد منجر شود» پاسخ میدهد و براساس دادههای مختلف و ذکر مثال از صنایع متفاوت نشان میدهد که هیچ فرض کلی در این زمینه وجود ندارد.
در ایران، از اولین برنامۀ عمرانی تاکنون، همواره رشد اقتصادی در اولویت سیاستگذاران بوده است. در برنامۀ سوم پیش از انقلاب (۴۶-۱۳۴۱) که توسط مشاوران هاروارد نوشته شد الگوی رشد هارود-دومار محوریت یافت و عملکرد برنامه در شاخصهای اصلی اقتصادی (نرخ رشد، تورم، بیکاری) نیز بسیار درخشان بود تا جاییکه این دوره را دورۀ طلایی اقتصادی ایران میدانند (البته اینها صرفاً محصول برنامه نبود)؛ اما در همین دوره شکاف درآمدی، شکاف شهری/روستایی، حاشیهنشینی در شهرهای جنوبی و شهرهای بزرگ بهشدت رو به افزایش نهاد. پیامدهای اجتماعی برنامههای سوم تا پنجم موجب شد تا در تدوین برنامۀ ششم عمرانی (۶۱-۱۳۵۶) از ۳۶ کمیتۀ تخصصی، ۱۸ کمیته به حوزههای مختلف اجتماعی اختصاص یابد برای یافتن سازوکارهایی جهت جبران پیامدهای منفی دوران رشد.
در سالهای پس از انقلاب نیز تقریباً در تمام برنامهها بر اولویت رشد اقتصادی بر عدالت اجتماعی تصریح شده است. انواعی از سیاستها نظیر فریزکردن دستمزد، تضعیف تشکلهای کارگری، انواع معافیتهای مالیاتی، گسترش مناطق آزاد تجاری و صنعتی، بیثباتسازیهای شغلی، اِعمال استثناسازیهای گسترده بر قانون کار، عقبنشینی دولت در حوزههایی نظیر آموزش و بهداشت، خصوصیسازیهای گسترده، و غیره در راستای تسهیل رشد اقتصادی توجیه شده، که موفقیت چندانی هم نداشته است.
اینکه هنوز در مراکز سیاستگذاری و تصمیمگیری بر این نکته تأکید میشود که تا کیک اقتصاد بزرگ نشود نمیتوان بهدنبال کاهش فقر و نابرابری رفت؛ آن هم در کشوری که شکاف درآمد و دارایی رو به قطبیشدن پیش میرود و براساس آخرین برآوردها بیش از ۴۰ درصد جمعیت کشور زیر خط فقر مطلق به سر میبرند، نادیدهگرفتن آشکارِ دستاوردهای تجربی و تحولات تئوریک این حوزه است.
✅ @karkhone
| رضا امیدی
«اسبها و گنجشکها» در حوزۀ اقتصاد و برنامهریزی منطقهای استعارهای است برای اولویت رشد اقتصادی بر توزیع. براساس این استعاره هر قدر اسبها جو بیشتری دریافت کنند (بهمعنای رشد اقتصادی و افزایش درآمد و دارایی ثروتمندان)، به همان اندازه جوهای بیشتری بر زمین خواهند ریخت تا گنجشکان (یعنی کمدرآمدها یا مناطق حاشیهای) از آن استفاده کنند. باور به اینکه تا کیک اقتصادی بزرگ نشود، نمیتوان برای کاهش فقر و نابرابری کاری کرد تقریباً با فراز و فرودهایی تا دهۀ ۸۰ میلادی ایدهای بسیار غالب بود.
اما از دهۀ ۹۰ حتی نهادهایی نظیر بانک جهانی بهتدریج نسبت به اولویت کیک بزرگ دچار تردید شدند. این گفتۀ محبوبالحق؛ از مدیران ارشد بانک جهانی، در اوایل دهۀ ۹۰ با این مضمون که «تاکنون قاعدۀ کلی این بوده که رشد اقتصادی به کاهش فقر میانجامد، اما اکنون زمان آن است که معادله را از سوی دیگر ببینیم و باور کنیم که سیاستهای کاهش فقر نیز به رشد اقتصادی منجر میشود» اشارهای بود بر این تردید.
در سال ۲۰۱۵ صندوق بینالمللی پول گزارشی منتشر کرد با عنوان «علل و پیامدهای نابرابری درآمدی در جهان». در این گزارش با بررسی دادههای بسیاری از کشورهای صنعتی و درحالتوسعه طی یک بازۀ ۳۵ ساله، نشان داده شده که نابرابری از عوامل مهم ناپایداری رشد اقتصادی است، و بین سهم درآمدی ۲۰ درصد ثروتمند با رشد اقتصادی رابطۀ معکوسی وجود دارد. به این معنا که افزایش ۱ درصدی در سهم درآمدی ۲۰ درصد ثروتمند جامعه موجب کاهش ۰.۰۸ درصدی رشد اقتصادی در یک دورۀ ۵ ساله میشود، و برعکس افزایش ۱ درصدی در سهم درآمدی ۲۰ درصد فقیر جامعه به افزایش ۰.۴ درصدی در رشد اقتصادی میانجامد. براساس این گزارش نظریۀ نشت به پایین (trickle down) نهتنها موجب کاهش نابرابری نشده، بلکه میزان نابرابری را افزایش داده است.
تونی اتکینسون از مهمترین پژوهشگران حوزۀ نابرابری در کتاب «نابرابری؛ چه میتوان کرد؟» که مؤسسۀ عالی پژوهش تأمین اجتماعی ترجمۀ فارسی آنرا در سال ۱۳۹۸ منتشر کرده، با بررسی دادههای مربوط به کشورهای مختلف نشان میدهد که کشورهایی که توزیع درآمد متوازنتری دارند، رشد اقتصادی پایدارتری را نیز تجربه میکنند. برای مثال، کشورهای اروپای شمالی که نظامهای رفاهی فراگیر و سیستم بازتوزیع قوی مبتنی بر توافق سیاسی ملی دارند، فرانسه، و کشورهایی نظیر آلمان و ژاپن که سطح متوازنتری از توزیع درآمد را دارند، در بلندمدت رشد پایدارتری داشتهاند. اتکینسون در بخشی از کتاب به این نقد که «سیاستهای مبتنی بر کاهش نابرابری ممکن است به کوچکشدن کیک اقتصاد منجر شود» پاسخ میدهد و براساس دادههای مختلف و ذکر مثال از صنایع متفاوت نشان میدهد که هیچ فرض کلی در این زمینه وجود ندارد.
در ایران، از اولین برنامۀ عمرانی تاکنون، همواره رشد اقتصادی در اولویت سیاستگذاران بوده است. در برنامۀ سوم پیش از انقلاب (۴۶-۱۳۴۱) که توسط مشاوران هاروارد نوشته شد الگوی رشد هارود-دومار محوریت یافت و عملکرد برنامه در شاخصهای اصلی اقتصادی (نرخ رشد، تورم، بیکاری) نیز بسیار درخشان بود تا جاییکه این دوره را دورۀ طلایی اقتصادی ایران میدانند (البته اینها صرفاً محصول برنامه نبود)؛ اما در همین دوره شکاف درآمدی، شکاف شهری/روستایی، حاشیهنشینی در شهرهای جنوبی و شهرهای بزرگ بهشدت رو به افزایش نهاد. پیامدهای اجتماعی برنامههای سوم تا پنجم موجب شد تا در تدوین برنامۀ ششم عمرانی (۶۱-۱۳۵۶) از ۳۶ کمیتۀ تخصصی، ۱۸ کمیته به حوزههای مختلف اجتماعی اختصاص یابد برای یافتن سازوکارهایی جهت جبران پیامدهای منفی دوران رشد.
در سالهای پس از انقلاب نیز تقریباً در تمام برنامهها بر اولویت رشد اقتصادی بر عدالت اجتماعی تصریح شده است. انواعی از سیاستها نظیر فریزکردن دستمزد، تضعیف تشکلهای کارگری، انواع معافیتهای مالیاتی، گسترش مناطق آزاد تجاری و صنعتی، بیثباتسازیهای شغلی، اِعمال استثناسازیهای گسترده بر قانون کار، عقبنشینی دولت در حوزههایی نظیر آموزش و بهداشت، خصوصیسازیهای گسترده، و غیره در راستای تسهیل رشد اقتصادی توجیه شده، که موفقیت چندانی هم نداشته است.
اینکه هنوز در مراکز سیاستگذاری و تصمیمگیری بر این نکته تأکید میشود که تا کیک اقتصاد بزرگ نشود نمیتوان بهدنبال کاهش فقر و نابرابری رفت؛ آن هم در کشوری که شکاف درآمد و دارایی رو به قطبیشدن پیش میرود و براساس آخرین برآوردها بیش از ۴۰ درصد جمعیت کشور زیر خط فقر مطلق به سر میبرند، نادیدهگرفتن آشکارِ دستاوردهای تجربی و تحولات تئوریک این حوزه است.
✅ @karkhone
تغییر ژن
چرخهای هواپیماهای خارجی ترجیح میدهند که آسفالت فرودگاه حمد قطر، بینالمللی دبی و آتاتورک استانبول را ببوسند. آسفالت فرودگاه امام خمینی همچون لبهای زنی جذامی برای هیچ هواپیمایی جذابیت ندارد. فرودگاه مهرآباد زنی یائسه است که آغوشش را حتی برای حاجآقا هم باز نمیکند و بقیهی فرودگاههای ایران دخترانی دچار سوءتغذیهاند که هیچ وقت به شادابی شباب نمیرسند.
جادهی ابریشم دیگر از ایران عبور نمیکند. این روزها کانتینرهای کالاهای چینی سوار بر قطارهایی میشوند که به جای صحراهای سوزان ایران، استپهای آسیانهی میانه را در مینوردند. ریلهای جادهی ابریشم، از چین به قزاقستان میرود، از قزاقستان به روسیه و از روسیه به بلاروس و لهستان و آلمان و فرانسه و انگلیس. این روزها که کرونا حجم قطارهای مسافری را کم کرده، عبور کانتینرهای چینی از ریلهای جادهی ابریشم به مقصد آلمان و فرانسه و انگلیس سرعت گرفته است... جادهی ابریشم سالهاست که ایران را دور زده است.
جادهی لاجورد هم ایران را دور میزند. جادهای که از قلب افغانستان شروع میشود، به ترکمنستان میرسد، از دریای خزر رد میشود، به آذربایجان و گرجستان خیر میرساند و در نهایت از طریق ترکیه به اروپا متصل میشود. جادهای که قرار است به جز تریاک، تولیدات افغانستان را به اروپا برساند. افغانستانی که شاید درگیر طالبان باشد اما با همهی دنیا رابطهای حسنه دارد.
ترک استریم، ترکیه را به فرازی بالاتر از جادهی ابریشم رسانده است. ترکیه با ترک استریم نبض انرژی اروپا را در دستش گرفته است. سوار لولهی انتقال گاز روسیه به اروپا شده است و افسار را وصل کرده به درپوش گاز و آقایی میکند و زباندرازی میکند به تهران که روزگاری مسکو چه عز و جزی میزد برای تصاحبش و وصل کردن دریای خزر به خلیج فارس...
و ما میخواهیم خودکفا باشیم. ما خواستهایم فراموش کنیم که بر چهارراه دنیا قرار گرفته بودیم. خواستهایم فراموش کنیم که داد و ستد، که بده بستان ذات وجودمان بوده. چه بده بستان کالایی و چه بده بستان فرهنگی و کلامی و مواجهه با نژادهای گونهگون بشری. میخواهیم چین باشیم. میخواهیم کره جنوبی باشیم. ژاپن باشیم و کره شمالی. با مردمانی فرمانبردار که فقط تولید کنند و تولید کنند و تولید کنند. و با تولید کردنمان با دنیا بجنگیم.
خودروی ملی تولید میکنیم. سمند و دنا تولید میکنیم. تیبا و کوییک تولید میکنیم. پراید را از رده خارج میکنیم و تصمیم میگیریم که هر سه ماه قیمت همین تولیدات خودمان را زیاد کنیم.
ما پس از هزاران سال تغییر ژن دادهایم. میخواهیم تولیدکننده باشیم. میخواهیم جنگجو باشیم. میخواهیم جنگاور باشیم.
✅ @karkhone
چرخهای هواپیماهای خارجی ترجیح میدهند که آسفالت فرودگاه حمد قطر، بینالمللی دبی و آتاتورک استانبول را ببوسند. آسفالت فرودگاه امام خمینی همچون لبهای زنی جذامی برای هیچ هواپیمایی جذابیت ندارد. فرودگاه مهرآباد زنی یائسه است که آغوشش را حتی برای حاجآقا هم باز نمیکند و بقیهی فرودگاههای ایران دخترانی دچار سوءتغذیهاند که هیچ وقت به شادابی شباب نمیرسند.
جادهی ابریشم دیگر از ایران عبور نمیکند. این روزها کانتینرهای کالاهای چینی سوار بر قطارهایی میشوند که به جای صحراهای سوزان ایران، استپهای آسیانهی میانه را در مینوردند. ریلهای جادهی ابریشم، از چین به قزاقستان میرود، از قزاقستان به روسیه و از روسیه به بلاروس و لهستان و آلمان و فرانسه و انگلیس. این روزها که کرونا حجم قطارهای مسافری را کم کرده، عبور کانتینرهای چینی از ریلهای جادهی ابریشم به مقصد آلمان و فرانسه و انگلیس سرعت گرفته است... جادهی ابریشم سالهاست که ایران را دور زده است.
جادهی لاجورد هم ایران را دور میزند. جادهای که از قلب افغانستان شروع میشود، به ترکمنستان میرسد، از دریای خزر رد میشود، به آذربایجان و گرجستان خیر میرساند و در نهایت از طریق ترکیه به اروپا متصل میشود. جادهای که قرار است به جز تریاک، تولیدات افغانستان را به اروپا برساند. افغانستانی که شاید درگیر طالبان باشد اما با همهی دنیا رابطهای حسنه دارد.
ترک استریم، ترکیه را به فرازی بالاتر از جادهی ابریشم رسانده است. ترکیه با ترک استریم نبض انرژی اروپا را در دستش گرفته است. سوار لولهی انتقال گاز روسیه به اروپا شده است و افسار را وصل کرده به درپوش گاز و آقایی میکند و زباندرازی میکند به تهران که روزگاری مسکو چه عز و جزی میزد برای تصاحبش و وصل کردن دریای خزر به خلیج فارس...
و ما میخواهیم خودکفا باشیم. ما خواستهایم فراموش کنیم که بر چهارراه دنیا قرار گرفته بودیم. خواستهایم فراموش کنیم که داد و ستد، که بده بستان ذات وجودمان بوده. چه بده بستان کالایی و چه بده بستان فرهنگی و کلامی و مواجهه با نژادهای گونهگون بشری. میخواهیم چین باشیم. میخواهیم کره جنوبی باشیم. ژاپن باشیم و کره شمالی. با مردمانی فرمانبردار که فقط تولید کنند و تولید کنند و تولید کنند. و با تولید کردنمان با دنیا بجنگیم.
خودروی ملی تولید میکنیم. سمند و دنا تولید میکنیم. تیبا و کوییک تولید میکنیم. پراید را از رده خارج میکنیم و تصمیم میگیریم که هر سه ماه قیمت همین تولیدات خودمان را زیاد کنیم.
ما پس از هزاران سال تغییر ژن دادهایم. میخواهیم تولیدکننده باشیم. میخواهیم جنگجو باشیم. میخواهیم جنگاور باشیم.
✅ @karkhone
ابناء ادم
1. از نظرات خروجی حاصل از بالاگرفتن کار بین هواخواهان دیپلماسی و نظامی این مملکت یکی هم توییت آقای شاکری بود بدین ترتیب که میفرماید "حضور "ميدان" ى ايران در عراق، زير ساخت مركزى تبديل عراق به مهمترين مقصد صادرات غير نفتى ايران بوده و هست." سوای این موضوع که چنین منازعههایی دوباره نشان داد که هیچ کس در دادگاه خودِ همین مردم نمیتواند طرفدار هر دو نگاه باشد و یا اینوری است یا اونوری ولی پیرو جمله اخیر دوست دارم گریزی بزنم به یکی از جملات دبیر ستاد توسعه روابط اقتصادی ایران و عراق آقای حسن دانایی فر که اخیرا سوریه هم به عنوانشون اضافه شده. ارمغان یک نشست گرم محتوایی و محیطی بود این نگاه ایشون در مرکز مطالعات استراتژیک خاورمیانه.
با این مقدمه و اشاره به این آمار که در 3 ماهه انتهایی سال 1397 بود که مقصد اول صادراتی ایران، عراق بود و در عراق نیز ایران بالاتر از چین و ترکیه کشور اول صادرکننده به عراق بود. اهل فضل اما نیک میدانند که چه آن روز و چه امروزه روز حتی دیالوگی بین اصحاب رسانه و فعالین بخش خصوصی بود که چرا ما نمیتوانیم یا نمیخواهیم یا به هر علت دیگری این عدد فعلی صادراتی به عراق را بیشتر کنیم؟ دانایی فر تو اون جلسه که ما داشت از سر و کولمون عرق میریخت برگشت گفت: من همیشه برام سواله شماها چرا فکر میکنید ما فقط سیاست بلدیم و اونا بلد نیستن؟ چرا فکر میکنید اونور توی عراق کسی نیست که فکر کنه و از اینکه کشورش بیش از حد داره به یک کشور (ایران) از نظر تامین سبد کالایی وابسته میشه نگران بشه؟ پس حرف از اینکه پارو فراتر از اعداد فعلی بزاریم و صحبت از ارزش های بالاتر صادارتی به عراق داشته باشیم از یک جایی به بعد جور در نمیاد و باید محتاط تر در محافلمون درموردش صحبت کنیم.
من این نگاه ایشون رو خیلی پسندیدم چون ناب و کمیاب بود. غرضم تقابل با نگاه امثال شاکری نیست بلکه بدنبال سرایت طرز فکری در بخش خصوصی نزدیک به عراق هستم. طرز فکری حاکی از اینکه ما به چیزی بیش از صادرات کالایی و خدماتی برای نقش آفرینی در عرصه اقتصادی عراق نیازمندیم تا بتونیم اهرم خوبی برای کاهش فشار های ناشی از تحریم داشته باشیم.
نگاهی که توجیه میکنه حضور مالک بیشترین فروشگاه های زنجیره ای ایران در عراق رو با نام و نشان دیگری متفاوت از آنچه که برای ما ایرانی ها جاافتاده!
طرز فکری که میگه برای سفت چسبیدن عراق باید یکمی بیخیال صندلی کشیدن از زیر هم دیگه بشیم و برای یک سیت در هیات مدیره اتاق مشترک دنبال بازی نباشیم و به کرسی های جدید فکر کنیم.
جریانی که ثمرهاش در دست داشتن 30-35 درصد شبکه توزیع محصولات لبنی عراق و اخبار تاسیس کارخونه برند آرایشی و بهداشتی ایرانی در خاک این کشوره.
تمرین کنیم دورهم این طرز فکر رو.
2. یکی از دارالمجانین های مهم برای اقتصادیهای دنبال خبر سازمان برنامه و بودجه هست که حقیر چندی پیش از یکی از کارمندان سابق این مرکز که ریاست یکی از سازمان های عمرانی ذینفوذ رو برعهده دارند، دیتایی شنیدم که به نظرم خیلی جالب بود گفتم با شما هم به اشتراک بگذارم.
میگفت من شخصی رو میشناسم در سازمان برنامه که قبل از من در سال 1352 (دقت کنید انقلاب سالِ 57 بوده) استخدام شده بود و هنوز هم در سازمان هست. بعد میگفت این شخص که گزینشش برای زمان طاغوت (به ادبیات خودشون) بوده من خبر دارم طرح بودجه دور دوم مرحوم هاشمی رفسنجانی به اینور رو نوشته و از افراد کلیدی در تصمیم گیری هاش بوده. حتی به اذعان این شخص میگفت اسمش رو هم سرچ کنید توی وب خیلی چیزی ازش نمیاد! که ما چک کردیم دیدیم حقیقت هم داره. همون سازمان برنامه ای که احتمالا هیچ کدوم از ابناء آدم و حوا که امروز داعیه اکوسیستم استارتاپی رو دارند نمیدونند ساختمان فعلی معاونت علمی ساختمان قبلی سازمان برنامه بوده. البته دروغ چرا منم تا چندی پیش نمیدونستم.
پس حضرات اقتصاددان در این یک فقره نمیخواد پرتقال فروش را پیدا کنید.
✅ @karkhone
1. از نظرات خروجی حاصل از بالاگرفتن کار بین هواخواهان دیپلماسی و نظامی این مملکت یکی هم توییت آقای شاکری بود بدین ترتیب که میفرماید "حضور "ميدان" ى ايران در عراق، زير ساخت مركزى تبديل عراق به مهمترين مقصد صادرات غير نفتى ايران بوده و هست." سوای این موضوع که چنین منازعههایی دوباره نشان داد که هیچ کس در دادگاه خودِ همین مردم نمیتواند طرفدار هر دو نگاه باشد و یا اینوری است یا اونوری ولی پیرو جمله اخیر دوست دارم گریزی بزنم به یکی از جملات دبیر ستاد توسعه روابط اقتصادی ایران و عراق آقای حسن دانایی فر که اخیرا سوریه هم به عنوانشون اضافه شده. ارمغان یک نشست گرم محتوایی و محیطی بود این نگاه ایشون در مرکز مطالعات استراتژیک خاورمیانه.
با این مقدمه و اشاره به این آمار که در 3 ماهه انتهایی سال 1397 بود که مقصد اول صادراتی ایران، عراق بود و در عراق نیز ایران بالاتر از چین و ترکیه کشور اول صادرکننده به عراق بود. اهل فضل اما نیک میدانند که چه آن روز و چه امروزه روز حتی دیالوگی بین اصحاب رسانه و فعالین بخش خصوصی بود که چرا ما نمیتوانیم یا نمیخواهیم یا به هر علت دیگری این عدد فعلی صادراتی به عراق را بیشتر کنیم؟ دانایی فر تو اون جلسه که ما داشت از سر و کولمون عرق میریخت برگشت گفت: من همیشه برام سواله شماها چرا فکر میکنید ما فقط سیاست بلدیم و اونا بلد نیستن؟ چرا فکر میکنید اونور توی عراق کسی نیست که فکر کنه و از اینکه کشورش بیش از حد داره به یک کشور (ایران) از نظر تامین سبد کالایی وابسته میشه نگران بشه؟ پس حرف از اینکه پارو فراتر از اعداد فعلی بزاریم و صحبت از ارزش های بالاتر صادارتی به عراق داشته باشیم از یک جایی به بعد جور در نمیاد و باید محتاط تر در محافلمون درموردش صحبت کنیم.
من این نگاه ایشون رو خیلی پسندیدم چون ناب و کمیاب بود. غرضم تقابل با نگاه امثال شاکری نیست بلکه بدنبال سرایت طرز فکری در بخش خصوصی نزدیک به عراق هستم. طرز فکری حاکی از اینکه ما به چیزی بیش از صادرات کالایی و خدماتی برای نقش آفرینی در عرصه اقتصادی عراق نیازمندیم تا بتونیم اهرم خوبی برای کاهش فشار های ناشی از تحریم داشته باشیم.
نگاهی که توجیه میکنه حضور مالک بیشترین فروشگاه های زنجیره ای ایران در عراق رو با نام و نشان دیگری متفاوت از آنچه که برای ما ایرانی ها جاافتاده!
طرز فکری که میگه برای سفت چسبیدن عراق باید یکمی بیخیال صندلی کشیدن از زیر هم دیگه بشیم و برای یک سیت در هیات مدیره اتاق مشترک دنبال بازی نباشیم و به کرسی های جدید فکر کنیم.
جریانی که ثمرهاش در دست داشتن 30-35 درصد شبکه توزیع محصولات لبنی عراق و اخبار تاسیس کارخونه برند آرایشی و بهداشتی ایرانی در خاک این کشوره.
تمرین کنیم دورهم این طرز فکر رو.
2. یکی از دارالمجانین های مهم برای اقتصادیهای دنبال خبر سازمان برنامه و بودجه هست که حقیر چندی پیش از یکی از کارمندان سابق این مرکز که ریاست یکی از سازمان های عمرانی ذینفوذ رو برعهده دارند، دیتایی شنیدم که به نظرم خیلی جالب بود گفتم با شما هم به اشتراک بگذارم.
میگفت من شخصی رو میشناسم در سازمان برنامه که قبل از من در سال 1352 (دقت کنید انقلاب سالِ 57 بوده) استخدام شده بود و هنوز هم در سازمان هست. بعد میگفت این شخص که گزینشش برای زمان طاغوت (به ادبیات خودشون) بوده من خبر دارم طرح بودجه دور دوم مرحوم هاشمی رفسنجانی به اینور رو نوشته و از افراد کلیدی در تصمیم گیری هاش بوده. حتی به اذعان این شخص میگفت اسمش رو هم سرچ کنید توی وب خیلی چیزی ازش نمیاد! که ما چک کردیم دیدیم حقیقت هم داره. همون سازمان برنامه ای که احتمالا هیچ کدوم از ابناء آدم و حوا که امروز داعیه اکوسیستم استارتاپی رو دارند نمیدونند ساختمان فعلی معاونت علمی ساختمان قبلی سازمان برنامه بوده. البته دروغ چرا منم تا چندی پیش نمیدونستم.
پس حضرات اقتصاددان در این یک فقره نمیخواد پرتقال فروش را پیدا کنید.
✅ @karkhone
3. یک برهه ای بود شما یادتون نمیاد. شایدم یادتون بیاد، نمیدونم منکه جای شما نیستم! تا یک چیزکی به ذهنمون میریسید که میشد ازش پول درآورد فارغ از اسمش که کسب و کار خرد بود یا خانگی یا استارتاپ یا کارگاه تولیدی ولی پیش از اون نبوده سریع یک علامهی دهری به تورمون میخورد که خدا خیرش بده ما رو با صورت میزد زمین با این پرسش که "چرا فکر کردی به ذهن بقیه نرسیده؟! "
ولی خدا نگذره ازشون که هیچ وقت ازمون نپرسیدن چرا فکر میکنی اونا پولش یا زورش یا قدرتش رو برای تاسیس اینکار ندارن؟ از این طیف به نظرم اگر باز زوم کنیم روی استارتاپ ها علی الخصوص طیف خدماتی به دلیل سهولت در تبدیل ایده به عمل این سوال در کنار اتفاقاتی که شاهدش هستیم جذاب میشه. ببینید دوستان ایده خوب رو زمین نمیمونه و اگر اراده ای ایجاد بشه برای هر طرحی میتونند اون رو ایجاد کنند. مثلا همین بحث خدمات مجازی بانک ها که تا امروز دو بانک و یک PSP رفتن سراغش. پولش بوده، ایده هم خوب بوده و ایجاد شده. مثال خدمات مجازی بانک ها رو از این رو زدم چون احتمالا تا امروز حتما باهاشون اشنا شدید مثالی هم هست که یکی از دوستان چندی پیش یک ضرب سایت کارشون رو برای من فرستاد که به نظرم یکی از خلا های جدی وبسایت های آگهی کالای دست دوم رو پوشش میداد و وقتی ازش پرسیدم سرمایه اش رو کی داده گفت شرکتی که خودش دستش توی کار هست و کارش ارائه ضمانت نامه تلفن همراه هست.
حالا چرا این رو میگم؟ چون بعضا گدایی( دقت کنید اعتبار همین واژه رو میخوام نه کلمه دیگری) تیم ها برای جذب سرمایه از بعضی جاها رو که میبینم شرمم میگیره.
شاید بگید هر کی پول و قدرت داره نمیتونه و علاقه باید باشه و... و مثال بزنید که پلتفرمی که سیامک انصاری با اون حجم سنگین تبلیغش کرد الان کجاست؟! و با تبلیغات تلویزیون نمیتونه بزنه تو دهن مارکت پلیس اول این مملکت که میگم بله حق با شماست ولی یک سوال اون استارتاپی که یک زمانی جزو اکوسیستم بود و بعد رفت ذیل یک سازمانی و امروز تو رنک 4 الکسا ایران نشسته، میشه بگید از کجا به این جایگاه رسید؟!
پس؛ شماها که سری بعدی؛ که میشه قبل از فیل بعدیتون، میخوایید برید پلتفرم لانچ کنید اول همه گزینه های موجود رو مطالعه بفرمایید و خواهشا از سر ناچاری استارتاپ نزنید.
راستی این جمله رو هم زیاد میزنید به دیوار هاتون
think out side the box
بهش معتقدید یا من باب خوشگلیه؟
| م.زائری
✅ @karkhone
ولی خدا نگذره ازشون که هیچ وقت ازمون نپرسیدن چرا فکر میکنی اونا پولش یا زورش یا قدرتش رو برای تاسیس اینکار ندارن؟ از این طیف به نظرم اگر باز زوم کنیم روی استارتاپ ها علی الخصوص طیف خدماتی به دلیل سهولت در تبدیل ایده به عمل این سوال در کنار اتفاقاتی که شاهدش هستیم جذاب میشه. ببینید دوستان ایده خوب رو زمین نمیمونه و اگر اراده ای ایجاد بشه برای هر طرحی میتونند اون رو ایجاد کنند. مثلا همین بحث خدمات مجازی بانک ها که تا امروز دو بانک و یک PSP رفتن سراغش. پولش بوده، ایده هم خوب بوده و ایجاد شده. مثال خدمات مجازی بانک ها رو از این رو زدم چون احتمالا تا امروز حتما باهاشون اشنا شدید مثالی هم هست که یکی از دوستان چندی پیش یک ضرب سایت کارشون رو برای من فرستاد که به نظرم یکی از خلا های جدی وبسایت های آگهی کالای دست دوم رو پوشش میداد و وقتی ازش پرسیدم سرمایه اش رو کی داده گفت شرکتی که خودش دستش توی کار هست و کارش ارائه ضمانت نامه تلفن همراه هست.
حالا چرا این رو میگم؟ چون بعضا گدایی( دقت کنید اعتبار همین واژه رو میخوام نه کلمه دیگری) تیم ها برای جذب سرمایه از بعضی جاها رو که میبینم شرمم میگیره.
شاید بگید هر کی پول و قدرت داره نمیتونه و علاقه باید باشه و... و مثال بزنید که پلتفرمی که سیامک انصاری با اون حجم سنگین تبلیغش کرد الان کجاست؟! و با تبلیغات تلویزیون نمیتونه بزنه تو دهن مارکت پلیس اول این مملکت که میگم بله حق با شماست ولی یک سوال اون استارتاپی که یک زمانی جزو اکوسیستم بود و بعد رفت ذیل یک سازمانی و امروز تو رنک 4 الکسا ایران نشسته، میشه بگید از کجا به این جایگاه رسید؟!
پس؛ شماها که سری بعدی؛ که میشه قبل از فیل بعدیتون، میخوایید برید پلتفرم لانچ کنید اول همه گزینه های موجود رو مطالعه بفرمایید و خواهشا از سر ناچاری استارتاپ نزنید.
راستی این جمله رو هم زیاد میزنید به دیوار هاتون
think out side the box
بهش معتقدید یا من باب خوشگلیه؟
| م.زائری
✅ @karkhone
بحران نان در سال ۱۳۵۹ چگونه مدیریت شد؟
| محمدجواد عاصمیپور، رئیس وقت سازمان غله کشور
اوایل سال ۵۹؛ روزی به عنوان رئیس سازمان غله در دوران سخت بحران نان با آقای هاشمی رفسنجانی جلسهای داشتیم. قرار بود درباره وضعیت سیلوها مسائلی را با ایشان مطرح کنم؛ در آن جلسه به ایشان گفتم 4 کنسرسیوم ایتالیایی، سوئیسی، آلمانی و روسی برای ساخت سیلوها با کشور قرارداد داشتند که جز شرکت روسی، همه شرکتها از ایران خارج شدند. از ایشان خواستم تا برای ساخت این سیلوها از ما حمایت کنند که آقای هاشمی گفتند در برنامه توسعه، بندی وجود دارد که ساخت سیلوها میتواند توسط جهاد سازندگی انجام شود. با راهنمایی ایشان قرار شد ما با جهاد سازندگی قرارداد ساخت سیلوها را منعقد کنیم.
برخورد آقای هاشمی در آن جلسه جالب بود چون ایشان واقعا گوش میکرد و خودش را «قطب» نمیدانست. گفت به کارکنان ایرانی شرکتهای خارجی دو ماه حقوق بدهید تا بمانند. به آقای فرمانفرمائیان مشاور مهندسی این سیلوها هم بگویید نقشهها را در اختیار شما قرار دهد و اگر نداد از طریق دادستانی اقدام کنید. بلافاصله با آقای لاجوردی تماس گرفتند و از ایشان خواستند تا برای من حکم نماینده دادستانی را صادر کند که بر اساس همین حکم، توانستیم اسناد را از دفتر آقای فرمانفرمائیان دریافت کنیم.
نتیجه این حمایت بینظیر آقای هاشمی، ساخت سیلوی 200 هزار تنی در خوزستان شد در حالیکه بالاترین حجم سیلوسازی پیش از انقلاب سیلوی 30 هزار تنی بود. حمایت ایشان از سیلوسازی موجب شد تا همان تیمی که سیلوی 200 هزار تنی ساخت٬ برج میلاد را در تهران بسازد. همچنین شرکت جهاد سیلوسازی ایجاد شد که توانست سیلوهای متعددی را در ایران و سایر کشورهای همجوار طراحی و به بهرهبرداری برساند.
پیش از پیروزی انقلاب ۹۰ درصد گندم کشور از آمریکا وارد میشد و که بدلیل توقف صادرات گندم از سوی این کشور سیلوها در وضعیت بدی قرار داشتند؛ تیمی تعیین شد با حضور بنده٬ آقای نقرهکار شیرازی و ... که آقای هاشمی گفتند بروید لندن گندم بیاورید. با اختیاری که ایشان داد محمولههای خوبی از لندن تهیه کردیم.
دو ماه طول میکشید تا گندمها برسند و در سیلوها گندم نداشتیم٬ محدودیت بوجود آمده باید مدیریت میشد که بدین منظور طرحی را ارائه کردم٬ ایشان بیست دقیقه به من وقت دادند تا نظرم را درباره مدیریت روانی بشنوند. در آن جلسه به ایشان گفتم که به من اختیار بدهید تا بازی روانی و با حکم دادستانی اعلام کنم همه شرکتهای آردسازی ملی شدهاند که با موافقت ایشان طی ۲۴ ساعت این حکم صادر شد. من هم همه مدیران آردسازی را جمع کردم و گفتم حکم ملی کردن شما اینجاست و اگر تا دو ماه بازار را مدیریت نکنید این حکم اجرا میشود. آنها را با خود همکار کردیم و گندم آنها را بار میزدیم و در سیلوها خالی می کردیم و دوباره از سیلو به انبارهای آنها منتقل میکردیم تا نشان دهیم وفور گندم وجود دارد.
بحث دوم ما این بود که بدلیل قطع سهمیه شیرینی پزیها، کارخانههای ماکارونی و ...٬ برخی نانواییها بخشی از سهمیه خود را در بازار سیاه میفروختند. در تقاضایی از آقای هاشمی تقاضا کردم اجازه بدهند سهمیههای تهران را دو برابر کنیم و به ۴ هزار تن افزایش دهیم و چون برای انبار کردن جا ندارند سهمیه خود را پس میدهند. موارد دیگر را هم خدمت ایشان عرض کردم که آقای هاشمی گفتند ظرف ۲۴ ساعت دیگر به شما اطلاع میدهم که در نهایت ظرف همین مدت موافقت خود را اعلام کردند و چند هفته بعد توانستیم این مشکل را هم پشت سر بگذاریم.
همزمان بار گندمها در بندر امام دریافت شد ولی چون سیلوی اهواز بمباران میشد برنامهریزی کردیم گندمها به خرم آباد منتقل شود. آقای غرضی استاندار وقت خوزستان گفت اجازه نمیدهد گندم به بیرون از خوزستان منتقل شود؛ این مشکل را شبانه با آقای هاشمی در میان گذاشتیم که ایشان با دستوری که به آقای غرضی دادند کار را تمام کردند و قرار شد گندمها به خرمآباد برود.
مشکل بعدی ما٬ حمل و نقل گندم بود لذا از سردار کاظمی رئیس ترابری سپاه خواستند تا کامیونهای سپاه را در اختیار ما قرار دهد که خوشبختانه با همکاری صمیمانه شهید کاظمی این ماموریت به خوبی انجام شد و دو ماه پر استرس را به پایان رساندیم. واقعا آقای هاشمی نقش ویژهای را در پشت سر گذاشتن بحران گندم در اوایل انقلاب ایفا کردند و با جرات میگویم اگر پشتیبانی آقای هاشمی نبود با مشکل بزرگی روبه رو بودیم. وضعیت طوری بود که حکم ریاست سازمان غله مستقیما یکبار توسط شهید رجایی و با حکم نخست وزیری صادر میشد و نه وزیر بازرگانی. بار دوم با هم این حکم با نظر شخصی و تفویض امام خمینی (ره) صادر شد ولی نقش اصلی در برطرف کردن موانع آن روزها٬ مرهون پشتیبانی موثر شخص آیتالله هاشمی رفسنجانی بود.
✅ @karkhone
| محمدجواد عاصمیپور، رئیس وقت سازمان غله کشور
اوایل سال ۵۹؛ روزی به عنوان رئیس سازمان غله در دوران سخت بحران نان با آقای هاشمی رفسنجانی جلسهای داشتیم. قرار بود درباره وضعیت سیلوها مسائلی را با ایشان مطرح کنم؛ در آن جلسه به ایشان گفتم 4 کنسرسیوم ایتالیایی، سوئیسی، آلمانی و روسی برای ساخت سیلوها با کشور قرارداد داشتند که جز شرکت روسی، همه شرکتها از ایران خارج شدند. از ایشان خواستم تا برای ساخت این سیلوها از ما حمایت کنند که آقای هاشمی گفتند در برنامه توسعه، بندی وجود دارد که ساخت سیلوها میتواند توسط جهاد سازندگی انجام شود. با راهنمایی ایشان قرار شد ما با جهاد سازندگی قرارداد ساخت سیلوها را منعقد کنیم.
برخورد آقای هاشمی در آن جلسه جالب بود چون ایشان واقعا گوش میکرد و خودش را «قطب» نمیدانست. گفت به کارکنان ایرانی شرکتهای خارجی دو ماه حقوق بدهید تا بمانند. به آقای فرمانفرمائیان مشاور مهندسی این سیلوها هم بگویید نقشهها را در اختیار شما قرار دهد و اگر نداد از طریق دادستانی اقدام کنید. بلافاصله با آقای لاجوردی تماس گرفتند و از ایشان خواستند تا برای من حکم نماینده دادستانی را صادر کند که بر اساس همین حکم، توانستیم اسناد را از دفتر آقای فرمانفرمائیان دریافت کنیم.
نتیجه این حمایت بینظیر آقای هاشمی، ساخت سیلوی 200 هزار تنی در خوزستان شد در حالیکه بالاترین حجم سیلوسازی پیش از انقلاب سیلوی 30 هزار تنی بود. حمایت ایشان از سیلوسازی موجب شد تا همان تیمی که سیلوی 200 هزار تنی ساخت٬ برج میلاد را در تهران بسازد. همچنین شرکت جهاد سیلوسازی ایجاد شد که توانست سیلوهای متعددی را در ایران و سایر کشورهای همجوار طراحی و به بهرهبرداری برساند.
پیش از پیروزی انقلاب ۹۰ درصد گندم کشور از آمریکا وارد میشد و که بدلیل توقف صادرات گندم از سوی این کشور سیلوها در وضعیت بدی قرار داشتند؛ تیمی تعیین شد با حضور بنده٬ آقای نقرهکار شیرازی و ... که آقای هاشمی گفتند بروید لندن گندم بیاورید. با اختیاری که ایشان داد محمولههای خوبی از لندن تهیه کردیم.
دو ماه طول میکشید تا گندمها برسند و در سیلوها گندم نداشتیم٬ محدودیت بوجود آمده باید مدیریت میشد که بدین منظور طرحی را ارائه کردم٬ ایشان بیست دقیقه به من وقت دادند تا نظرم را درباره مدیریت روانی بشنوند. در آن جلسه به ایشان گفتم که به من اختیار بدهید تا بازی روانی و با حکم دادستانی اعلام کنم همه شرکتهای آردسازی ملی شدهاند که با موافقت ایشان طی ۲۴ ساعت این حکم صادر شد. من هم همه مدیران آردسازی را جمع کردم و گفتم حکم ملی کردن شما اینجاست و اگر تا دو ماه بازار را مدیریت نکنید این حکم اجرا میشود. آنها را با خود همکار کردیم و گندم آنها را بار میزدیم و در سیلوها خالی می کردیم و دوباره از سیلو به انبارهای آنها منتقل میکردیم تا نشان دهیم وفور گندم وجود دارد.
بحث دوم ما این بود که بدلیل قطع سهمیه شیرینی پزیها، کارخانههای ماکارونی و ...٬ برخی نانواییها بخشی از سهمیه خود را در بازار سیاه میفروختند. در تقاضایی از آقای هاشمی تقاضا کردم اجازه بدهند سهمیههای تهران را دو برابر کنیم و به ۴ هزار تن افزایش دهیم و چون برای انبار کردن جا ندارند سهمیه خود را پس میدهند. موارد دیگر را هم خدمت ایشان عرض کردم که آقای هاشمی گفتند ظرف ۲۴ ساعت دیگر به شما اطلاع میدهم که در نهایت ظرف همین مدت موافقت خود را اعلام کردند و چند هفته بعد توانستیم این مشکل را هم پشت سر بگذاریم.
همزمان بار گندمها در بندر امام دریافت شد ولی چون سیلوی اهواز بمباران میشد برنامهریزی کردیم گندمها به خرم آباد منتقل شود. آقای غرضی استاندار وقت خوزستان گفت اجازه نمیدهد گندم به بیرون از خوزستان منتقل شود؛ این مشکل را شبانه با آقای هاشمی در میان گذاشتیم که ایشان با دستوری که به آقای غرضی دادند کار را تمام کردند و قرار شد گندمها به خرمآباد برود.
مشکل بعدی ما٬ حمل و نقل گندم بود لذا از سردار کاظمی رئیس ترابری سپاه خواستند تا کامیونهای سپاه را در اختیار ما قرار دهد که خوشبختانه با همکاری صمیمانه شهید کاظمی این ماموریت به خوبی انجام شد و دو ماه پر استرس را به پایان رساندیم. واقعا آقای هاشمی نقش ویژهای را در پشت سر گذاشتن بحران گندم در اوایل انقلاب ایفا کردند و با جرات میگویم اگر پشتیبانی آقای هاشمی نبود با مشکل بزرگی روبه رو بودیم. وضعیت طوری بود که حکم ریاست سازمان غله مستقیما یکبار توسط شهید رجایی و با حکم نخست وزیری صادر میشد و نه وزیر بازرگانی. بار دوم با هم این حکم با نظر شخصی و تفویض امام خمینی (ره) صادر شد ولی نقش اصلی در برطرف کردن موانع آن روزها٬ مرهون پشتیبانی موثر شخص آیتالله هاشمی رفسنجانی بود.
✅ @karkhone
کاسبی مقدس و انقلابی از تحریم؛ چرا و چگونه؟
|جعفر محمدی
چرا عده ای به تازگی دوباره دلواپس شده و با احیای برجام مخالف اند؟ سعی می کنم علتش را ساده و مستند به عدد و رقم توضیح می دهم:
وقتی تحریم نباشیم، روند تجارت مان با دنیا عادی است؛ یعنی شما به عنوان یک تاجر می توانید هر چه نیاز هست را از بازار آزاد و رقابتی جهان با "مناسب ترین قیمت" بخرید و وارد کنید.
اما وقتی تحریم باشیم، دیگر نمی توانید مایحتاج کشور را با مناسب ترین قیمت وارد کنید بلکه باید به "ممکن ترین شکل" وارد کنید. اینجا دیگر شما نیستید که بین فروشندگان مختلف، بهترین را انتخاب کنید؛ باید ببینید چه کسی حاضر می شود آن را به شما بفروشد. تازه آن فروشندگان معدود هم، هرگز تمایلی ندارند به طور علنی و رسمی به شما کالا بفروشند.
اینجاست که پدیده ای مطرح می شود به نام "دور زدن تحریم ها". یعنی اگر تا دیروز مثل آدمیزاد می رفتید و از فروشنده ای مثلاً در آلمان خرید می کردید، الان باید از فروشندگان واسط و حتی خریداران واسط استفاده کنید، شرکت های صوری در این کشور و آن کشور تاسیس کنید و کالای مورد نیاز را به عنوان خریداری از لیتوانی بخرید، به شرکت صوری تان در ترکیه بفروشید و از آنجا به امارات بفرستید و نهایتاً از طریق لنج به بندرعباس بیاورید.
مجبورید به کلی آدم خارجی و داخلی باج بدهید و گاه ناگزیر می شوید اعتماد کنید و کل سرمایه تان را در معرض ریسک قرار دهید. وقتی کالایی را این گونه می خرید، از خدمات نصب (در تاسیسات صنعتی) و گارانتی هم محروم می شوید.
خلاصه آن که ورود به بازی دور زدن تحریم ها، دیگر کار شما به عنوان یک تاجر عادی نیست. کار کسانی هست که به منابع دهها میلیارد دلاری کشور دسترسی دارند و می توانند با این پول درشت، ریسک کنند چرا که هزینه این ریسک را خودشان نمی دهند و از کیسه ملت می رود.
برآوردها حاکی است در دو دولت احمدی نژاد و روحانی، حدود 400 میلیارد دلار صرف همین دور زدن تحریم ها شده است. این 400 میلیارد دلار به جیب چه کسانی رفته است؟ به جیب کسانی که در کار دور زدن تحریم ها هستند و نیز شرکای خارجی شان. بابک زنجانی، فقط نوک قله این ماجراست که قصه اش از پرده برون افتاد و خود به حبس رفت. او تنها حدود 2 میلیارد دلار از این 400 میلیارد دلار را به جیب زده بود.
برای تبیین بزرگی این عدد کافی است بدانید گران ترین سازه ای که بشر ساخته، ایستگاه فضایی بین المللی است که 160 میلیارد دلار برای ساخت و نگهداری آن در دو دهه هزینه شده است و آنقدر این عدد بزرگ است که 15 کشور ثروتمند جهان طی سال ها آن را تامین کرده اند؛ کل بودجه سالیانه مالزی با آن همه رونق اقتصادی 80 میلیارد دلار است؛ بزرگترین پروژه عمرانی تاریخ اروپا تونل مانش است که دو کشور فرانسه و بریتانیا را از زیر دریا به هم وصل می کند و اتومبیل و کامیون و قطار در آن تردد می کنند، 8 میلیارد دلار هزینه داشته است و برج خلیفه که به عنوان بلندترین برج کره زمین، نماد امارات متحده عربی شده است، با 1.5 میلیارد دلار ساخته شده است. استادیوم عظیم ومبلی انگلیس هم با هزینه 1.2 میلیارد دلار ساخته شده است.
با این اوصاف، با پولی که از جیب ملت ایران صرف دور زدن تحریم ها شده است و در واقع هدر رفته است، می شد بیش از 2 ایستگاه بین المللی فضایی ساخت یا 5 سال تمام خرج کل مالزی را داد یا 50 ابر پروژه در حد تونل مانش اجرا کرد یا 266 برج مانند بلندترین برج دنیا ساخت و یا 333 استادیوم در حد و قواره ومبلی احداث کرد.
این رقم، آنقدر عجیب و غریب و فضایی است که اگر (به فرض) می خواستند به همه خانواده های دو دهک پایین جامعه که فقیرترین افراد هستند، نقداً کمک کنند، به هر خانواده 5 نفری حدود 3 میلیارد تومان می رسید؛ آیا با این پول، نمی شد یک بار برای همیشه فقرزدایی کرد؟
اما قصه این است که گذشتن از چنین پول هنگفتی به راحتی میسر نیست خاصه آن که کاسبان تحریم، زندگی و نقشه راه آینده شان را بر همین مبنا بسته اند و خرج شان زیاد شده است. اگر اینان با احیای برجام و لغو تحریم ها مخالفت نکنند و هر روز مانعی جدید نتراشند جای تعجب دارد.
بدیهی است که اینان هرگز نمی گویند "ما با برجام و لغو تحریم ها مخالفیم چون منافع مان به خطر می افتد" ؛ آنها باید سکه ای ضرب کنند که خریدار داشته باشد؛ مثلاً باید پشت مفاهیم ارزشی پنهان شوند و بگویند مذاکرات عزت و شرف ما را از بین برد چون مذاکره کنندگان ما خائن و نادان هستند، انقلاب را بر باد دادند، خون شهدا را پایمال کردند، آنها خود فروخته اند و ... .
کاسبان تحریم، البته زیرک تر از آنند که آفتابی شوند و خود، این شعارها را بدهند؛ آنها با پول مفت و هنگفتی که بناحق در اختیار دارند، می توانند سیاستمداران و رسانه ها را در اختیار خود قرار گیرند.
✅ @karkhone
|جعفر محمدی
چرا عده ای به تازگی دوباره دلواپس شده و با احیای برجام مخالف اند؟ سعی می کنم علتش را ساده و مستند به عدد و رقم توضیح می دهم:
وقتی تحریم نباشیم، روند تجارت مان با دنیا عادی است؛ یعنی شما به عنوان یک تاجر می توانید هر چه نیاز هست را از بازار آزاد و رقابتی جهان با "مناسب ترین قیمت" بخرید و وارد کنید.
اما وقتی تحریم باشیم، دیگر نمی توانید مایحتاج کشور را با مناسب ترین قیمت وارد کنید بلکه باید به "ممکن ترین شکل" وارد کنید. اینجا دیگر شما نیستید که بین فروشندگان مختلف، بهترین را انتخاب کنید؛ باید ببینید چه کسی حاضر می شود آن را به شما بفروشد. تازه آن فروشندگان معدود هم، هرگز تمایلی ندارند به طور علنی و رسمی به شما کالا بفروشند.
اینجاست که پدیده ای مطرح می شود به نام "دور زدن تحریم ها". یعنی اگر تا دیروز مثل آدمیزاد می رفتید و از فروشنده ای مثلاً در آلمان خرید می کردید، الان باید از فروشندگان واسط و حتی خریداران واسط استفاده کنید، شرکت های صوری در این کشور و آن کشور تاسیس کنید و کالای مورد نیاز را به عنوان خریداری از لیتوانی بخرید، به شرکت صوری تان در ترکیه بفروشید و از آنجا به امارات بفرستید و نهایتاً از طریق لنج به بندرعباس بیاورید.
مجبورید به کلی آدم خارجی و داخلی باج بدهید و گاه ناگزیر می شوید اعتماد کنید و کل سرمایه تان را در معرض ریسک قرار دهید. وقتی کالایی را این گونه می خرید، از خدمات نصب (در تاسیسات صنعتی) و گارانتی هم محروم می شوید.
خلاصه آن که ورود به بازی دور زدن تحریم ها، دیگر کار شما به عنوان یک تاجر عادی نیست. کار کسانی هست که به منابع دهها میلیارد دلاری کشور دسترسی دارند و می توانند با این پول درشت، ریسک کنند چرا که هزینه این ریسک را خودشان نمی دهند و از کیسه ملت می رود.
برآوردها حاکی است در دو دولت احمدی نژاد و روحانی، حدود 400 میلیارد دلار صرف همین دور زدن تحریم ها شده است. این 400 میلیارد دلار به جیب چه کسانی رفته است؟ به جیب کسانی که در کار دور زدن تحریم ها هستند و نیز شرکای خارجی شان. بابک زنجانی، فقط نوک قله این ماجراست که قصه اش از پرده برون افتاد و خود به حبس رفت. او تنها حدود 2 میلیارد دلار از این 400 میلیارد دلار را به جیب زده بود.
برای تبیین بزرگی این عدد کافی است بدانید گران ترین سازه ای که بشر ساخته، ایستگاه فضایی بین المللی است که 160 میلیارد دلار برای ساخت و نگهداری آن در دو دهه هزینه شده است و آنقدر این عدد بزرگ است که 15 کشور ثروتمند جهان طی سال ها آن را تامین کرده اند؛ کل بودجه سالیانه مالزی با آن همه رونق اقتصادی 80 میلیارد دلار است؛ بزرگترین پروژه عمرانی تاریخ اروپا تونل مانش است که دو کشور فرانسه و بریتانیا را از زیر دریا به هم وصل می کند و اتومبیل و کامیون و قطار در آن تردد می کنند، 8 میلیارد دلار هزینه داشته است و برج خلیفه که به عنوان بلندترین برج کره زمین، نماد امارات متحده عربی شده است، با 1.5 میلیارد دلار ساخته شده است. استادیوم عظیم ومبلی انگلیس هم با هزینه 1.2 میلیارد دلار ساخته شده است.
با این اوصاف، با پولی که از جیب ملت ایران صرف دور زدن تحریم ها شده است و در واقع هدر رفته است، می شد بیش از 2 ایستگاه بین المللی فضایی ساخت یا 5 سال تمام خرج کل مالزی را داد یا 50 ابر پروژه در حد تونل مانش اجرا کرد یا 266 برج مانند بلندترین برج دنیا ساخت و یا 333 استادیوم در حد و قواره ومبلی احداث کرد.
این رقم، آنقدر عجیب و غریب و فضایی است که اگر (به فرض) می خواستند به همه خانواده های دو دهک پایین جامعه که فقیرترین افراد هستند، نقداً کمک کنند، به هر خانواده 5 نفری حدود 3 میلیارد تومان می رسید؛ آیا با این پول، نمی شد یک بار برای همیشه فقرزدایی کرد؟
اما قصه این است که گذشتن از چنین پول هنگفتی به راحتی میسر نیست خاصه آن که کاسبان تحریم، زندگی و نقشه راه آینده شان را بر همین مبنا بسته اند و خرج شان زیاد شده است. اگر اینان با احیای برجام و لغو تحریم ها مخالفت نکنند و هر روز مانعی جدید نتراشند جای تعجب دارد.
بدیهی است که اینان هرگز نمی گویند "ما با برجام و لغو تحریم ها مخالفیم چون منافع مان به خطر می افتد" ؛ آنها باید سکه ای ضرب کنند که خریدار داشته باشد؛ مثلاً باید پشت مفاهیم ارزشی پنهان شوند و بگویند مذاکرات عزت و شرف ما را از بین برد چون مذاکره کنندگان ما خائن و نادان هستند، انقلاب را بر باد دادند، خون شهدا را پایمال کردند، آنها خود فروخته اند و ... .
کاسبان تحریم، البته زیرک تر از آنند که آفتابی شوند و خود، این شعارها را بدهند؛ آنها با پول مفت و هنگفتی که بناحق در اختیار دارند، می توانند سیاستمداران و رسانه ها را در اختیار خود قرار گیرند.
✅ @karkhone
در سال ۲۰۱۷ یعنی ۴ سال پیش، پس از کاهش قیمت نفت و کسر بودجه حاصله در عربستان، این کشور مجبور به کاهش شدید هزینه ها و سوبسیدها شد.
حقوق و مزایای کارمندان و سوبسید بنزین و گازوئیل کاهش یافت و برای اولین بار مالیات بر ارزش افزوده ۵ درصدی اعمال شد. امسال این مالیات به ۱۵ درصد افزایش یافت.
همچنین درصدی از سهام شرکت ملی نفت عربستان آرامکو در بازار بورس جهانی به فروش گذاشته شد.
حدود یک سوم شهروندان شاغل عربستان در دولت کار می کنند، یعنی حدود ۳ میلیون نفر و اغلب کار زیادی انجام نمی دهند و فقط جهت ایجاد اشتغال استخدام شده اند.
دولت عربستان جهت جبران فشار اقتصادی حاصله بر مردم از تجربه ایران بهره برد و به پرداخت یارانه نقدی از محل درآمد حاصل از کاهش سوبسیدها پرداخت.
البته هماکنون یارانه نقدی به همه مردم عربستان پرداخت نمی شود و فقط به کم درآمدها تعلق می گیرد.
این یارانه به ۱۰ میلیون و هفتصد هزار نفر از ۳۴ میلیون نفر عربستانی یعنی کمتر از یک سوم جمعیت پرداخت می شود.
مبلغ یارانه بین ۶۰۰ تا ۱۲۰۰ ریال سعودی است و بسته به درآمد شخص پرداخت می شود. یعنی ۱۶۲ تا ۳۲۴ دلار.
تولید نفت عربستان از ۱۱ میلیون بشکه در روز به علت کاهش مصرف جهانی به حدود ۸ و نیم میلیون بشکه در روز رسیده است که از این میزان ۶ و نیم میلیون بشکه اش صادر می شود.
ایران قبل از تحریم ها حدود ۴ میلیون بشکه در روز تولید و حدود ۲ میلیون بشکه صادرات داشت و هماکنون زیر ۱ میلیون بشکه صادر می کند و جمعیتی ۸۵ میلیون نفری دارد.
یعنی بطور سرانه فعلا عربستان ۱۶ برابر ایران درآمد صادرات نفتی دارد و قبل از تحریم ها حدود ۱۱ برابر.
در عربستان بنزین لیتری ۵۶ سنت و گازوئیل لیتری ۱۴ سنت هست.
در ایران بنزین بین ۷ سنت و نیم تا ۱۵ سنت و گازوئیل یک و نیم سنت هست. البته با احتساب دلار ۲۰ هزار تومانی.
https://gulfnews.com/world/gulf/saudi/saudi-citizens-account-programme-kingdom-makes-sr19b-payment-1.76419970
✅ @karkhone
حقوق و مزایای کارمندان و سوبسید بنزین و گازوئیل کاهش یافت و برای اولین بار مالیات بر ارزش افزوده ۵ درصدی اعمال شد. امسال این مالیات به ۱۵ درصد افزایش یافت.
همچنین درصدی از سهام شرکت ملی نفت عربستان آرامکو در بازار بورس جهانی به فروش گذاشته شد.
حدود یک سوم شهروندان شاغل عربستان در دولت کار می کنند، یعنی حدود ۳ میلیون نفر و اغلب کار زیادی انجام نمی دهند و فقط جهت ایجاد اشتغال استخدام شده اند.
دولت عربستان جهت جبران فشار اقتصادی حاصله بر مردم از تجربه ایران بهره برد و به پرداخت یارانه نقدی از محل درآمد حاصل از کاهش سوبسیدها پرداخت.
البته هماکنون یارانه نقدی به همه مردم عربستان پرداخت نمی شود و فقط به کم درآمدها تعلق می گیرد.
این یارانه به ۱۰ میلیون و هفتصد هزار نفر از ۳۴ میلیون نفر عربستانی یعنی کمتر از یک سوم جمعیت پرداخت می شود.
مبلغ یارانه بین ۶۰۰ تا ۱۲۰۰ ریال سعودی است و بسته به درآمد شخص پرداخت می شود. یعنی ۱۶۲ تا ۳۲۴ دلار.
تولید نفت عربستان از ۱۱ میلیون بشکه در روز به علت کاهش مصرف جهانی به حدود ۸ و نیم میلیون بشکه در روز رسیده است که از این میزان ۶ و نیم میلیون بشکه اش صادر می شود.
ایران قبل از تحریم ها حدود ۴ میلیون بشکه در روز تولید و حدود ۲ میلیون بشکه صادرات داشت و هماکنون زیر ۱ میلیون بشکه صادر می کند و جمعیتی ۸۵ میلیون نفری دارد.
یعنی بطور سرانه فعلا عربستان ۱۶ برابر ایران درآمد صادرات نفتی دارد و قبل از تحریم ها حدود ۱۱ برابر.
در عربستان بنزین لیتری ۵۶ سنت و گازوئیل لیتری ۱۴ سنت هست.
در ایران بنزین بین ۷ سنت و نیم تا ۱۵ سنت و گازوئیل یک و نیم سنت هست. البته با احتساب دلار ۲۰ هزار تومانی.
https://gulfnews.com/world/gulf/saudi/saudi-citizens-account-programme-kingdom-makes-sr19b-payment-1.76419970
✅ @karkhone
Gulf News
Saudi Citizens Account Programme: Kingdom makes SR1.9b payment
Depending on income, monthly payment ranges between SR600 and SR1,200
چطور تحریم ها را دور بزنیم!
|سید مصطفی سبزواری
یکی از مهمترین انتقادات وارد شده به استراتژي مذاکره ایران با قدرتهای جهانی به منظور شکست تحریمها این است که حتی در صورت تعلیق فعالیتهای هستهای ایران، قدرت های جهانی بهانه های دیگری نظیر قدرت موشکی، موضوعات منطقه ای، حقوق بشر و... را بهانه ی جدیدی برای اعمال دوباره تحریمها قرار خواهند داد و از اینرو باید با تکیه بر توان داخلی و تکیه بر سایر قدرتهای همسو با ایران سد بزرگی در برابر تحریمها ایجاد نمود.
در حالی که ایراد وارده بر موضوع اول به درستی قابل بحث و چاره جویی است، نکته مهم دیگر ایراد های وارده بر راهحل پیشنهادی منتقدین است.
اول آنکه تکیه بر توان ساخت داخل در تمامی زمینه ها و محورهای اقتصادی نظیر تولید کالاهای اساسی (محدودیت منابع آبی)، خودروسازی (محدودیت تکنولوژی)، فلزات (محدودیت ذخایر داخلی در دسترسی به مواد اولیه)، پتروپالایشی (محدودیت دسترسی به تکنولوژی و منابع مالی)، حمل و نقل هوایی (محدودیت مالی، تکنولوژی، دانش)، و زیرساختها نظیر بنادر، جاده، ریل و... (محدودیت های مالی) توسعه اقتصادی کشور را به شدت محدود خواهد ساخت.
از سوی دیگر، تکیه بر شرکای همسو با ایران نظیر چین و روسیه و استفاده از ظرفیتهای مالی و تکنولوژیکی آنها به منظور توسعه ایران، با یک مانع جدی روبروست: در شرایط برجابودن تحریمها این مهم همچنان امکان ناپذیر است؛ چه آنکه در زمان تحریمها در سالهای گذشته عمده شرکتهای چینی در زمینه خودروسازی و پتروپالایشی همکاری خود در ایران را به حالت تعلیق درآوردند...
بدين ترتيب راهحل اساسی دوری و گریز از تحریمها را باید از مسیر دیگری جست:
بدین منظور نگاهی به وضعیت عملکرد دیگر کشورها در این زمینه قابل توجه است: مهمترین کشوری که مشابه فعالیتهای سیاسی، اقتصادی و نظامی ایران عمل میکند و در عین حال تاکنون تحریم ناپذیر جلوه داده است، ترکیه است.
در حالیکه ترکیه کشوری مسلمان است؛ در سه کشور سوریه، عراق و لیبی حضور پررنگ نظامی دارد، واردکننده بروزترین تسلیحات موشکی و نظامی از روسیه (رقیب مهم اروپا و آمریکا در زمینه تسلیحات) بوده است؛ بخشی مهمی از قبرس را در اختیار درآورده است که محل مهم اختلاف با اروپاست، و در بخشهای مهمی از مدیترانه فعالیتهای اکتشافی مورد مناقشه با اروپا را در جریان دارد... اما همواره این کشور از هرگونه تحریم اساسی مصون مانده است.
پاسخ این تحریم ناپذیری را باید در سیاست مهم ترکيه در جذب و حفظ سرمایه های کلان خارجی اروپایی و آمریکایی در این کشور دانست که اعمال هرگونه تحریمی بر روی این کشور را معادل با زیان سنگین متقابل شرکتهای اروپایی و آمریکایی در این کشور ساخته است.
در حقیقت سیاست مهم ترکیه را به سادگی میتوان در دیالوگ معروف مایکل کورلئونه در پدرخوانده 2 تعبیر کرد: "دوستانت را نزدیک خودت نگه دار و دشمنانت را نزدیکتر ".
✅ @karkhone
|سید مصطفی سبزواری
یکی از مهمترین انتقادات وارد شده به استراتژي مذاکره ایران با قدرتهای جهانی به منظور شکست تحریمها این است که حتی در صورت تعلیق فعالیتهای هستهای ایران، قدرت های جهانی بهانه های دیگری نظیر قدرت موشکی، موضوعات منطقه ای، حقوق بشر و... را بهانه ی جدیدی برای اعمال دوباره تحریمها قرار خواهند داد و از اینرو باید با تکیه بر توان داخلی و تکیه بر سایر قدرتهای همسو با ایران سد بزرگی در برابر تحریمها ایجاد نمود.
در حالی که ایراد وارده بر موضوع اول به درستی قابل بحث و چاره جویی است، نکته مهم دیگر ایراد های وارده بر راهحل پیشنهادی منتقدین است.
اول آنکه تکیه بر توان ساخت داخل در تمامی زمینه ها و محورهای اقتصادی نظیر تولید کالاهای اساسی (محدودیت منابع آبی)، خودروسازی (محدودیت تکنولوژی)، فلزات (محدودیت ذخایر داخلی در دسترسی به مواد اولیه)، پتروپالایشی (محدودیت دسترسی به تکنولوژی و منابع مالی)، حمل و نقل هوایی (محدودیت مالی، تکنولوژی، دانش)، و زیرساختها نظیر بنادر، جاده، ریل و... (محدودیت های مالی) توسعه اقتصادی کشور را به شدت محدود خواهد ساخت.
از سوی دیگر، تکیه بر شرکای همسو با ایران نظیر چین و روسیه و استفاده از ظرفیتهای مالی و تکنولوژیکی آنها به منظور توسعه ایران، با یک مانع جدی روبروست: در شرایط برجابودن تحریمها این مهم همچنان امکان ناپذیر است؛ چه آنکه در زمان تحریمها در سالهای گذشته عمده شرکتهای چینی در زمینه خودروسازی و پتروپالایشی همکاری خود در ایران را به حالت تعلیق درآوردند...
بدين ترتيب راهحل اساسی دوری و گریز از تحریمها را باید از مسیر دیگری جست:
بدین منظور نگاهی به وضعیت عملکرد دیگر کشورها در این زمینه قابل توجه است: مهمترین کشوری که مشابه فعالیتهای سیاسی، اقتصادی و نظامی ایران عمل میکند و در عین حال تاکنون تحریم ناپذیر جلوه داده است، ترکیه است.
در حالیکه ترکیه کشوری مسلمان است؛ در سه کشور سوریه، عراق و لیبی حضور پررنگ نظامی دارد، واردکننده بروزترین تسلیحات موشکی و نظامی از روسیه (رقیب مهم اروپا و آمریکا در زمینه تسلیحات) بوده است؛ بخشی مهمی از قبرس را در اختیار درآورده است که محل مهم اختلاف با اروپاست، و در بخشهای مهمی از مدیترانه فعالیتهای اکتشافی مورد مناقشه با اروپا را در جریان دارد... اما همواره این کشور از هرگونه تحریم اساسی مصون مانده است.
پاسخ این تحریم ناپذیری را باید در سیاست مهم ترکيه در جذب و حفظ سرمایه های کلان خارجی اروپایی و آمریکایی در این کشور دانست که اعمال هرگونه تحریمی بر روی این کشور را معادل با زیان سنگین متقابل شرکتهای اروپایی و آمریکایی در این کشور ساخته است.
در حقیقت سیاست مهم ترکیه را به سادگی میتوان در دیالوگ معروف مایکل کورلئونه در پدرخوانده 2 تعبیر کرد: "دوستانت را نزدیک خودت نگه دار و دشمنانت را نزدیکتر ".
✅ @karkhone
محمد کریم فضلی متولد هفتم اردیبهشت ۱۳۱۱ در شهر تویسرکان استان همدان است. او در خانواده ای مذهبی بزرگ شد و پدرش از بازرگانان خوشنام منطقه بود؛ محمد کریم کار را از کودکی نزد پدرش شروع کرد؛ خودش در مصاحبه ای گفته: « نخستین فعالیت اقتصادی و کاری خود را پس از انجام تحصیلات و قبل از ازدواج، نزد پدرم که عطار و عمده فروش بود، آغاز کردم.»
پس از پشت سرگذاشتن دوران نوجوانی، محمد کریم مسئولیت تشکیل خانواده را پذیرفت و در ۲۰ سالگی ازدواج کرد و بعد برای بهتر کردن شرایط زندگی ابتدا راهی همدان شد و بعد به پایتخت آمد تا شاید بتوانند شغل بهتری پیدا کند.
بعد از ۲، ۳ سال تجربه فعالیت و کارهای مختلف و شکست در کارهای گوناگون او تصمیم گرفت شانس خود را در تولید صابون و مواد بهداشتی امتحان کند، درایران آن دوران آنچنان که باید و شاید در صنایع شویندگی پیشرفتی اتفاق نیفتاده و واحدهای تولید آنچنانی وجود نداشت.
او در ابتدا کارگاه کوچکی راه اندازی کرد و در مرحله اول مایع ظرفشویی تولید می کرد و پس از مدتی سفید کننده را نیز به واحد تولیدی اش افزود و به همین صورت محصولاتی دیگر همچون پودرلباسشویی با برند « گلرنگ سوپر»، جرم گیر، شیشه شوی و نرم کننده لباس را نیز اضافه کرد.
تحولاتی که همگی در اوایل دهه ۴۰ اتفاق افتاد و در نهایت به توسعه یافتن واحد تولیدی او و گسترش کارش منتج شد.
محمد کریم فضلی خود درباره ورود به تولید لوازم آرایشی و بهداشتی گفته:« همیشه نگران و ناراحت بودم که چرا ما باید همه چیز را وارد کنیم و خود نظاره گر کار و پیشرفت دیگران باشیم؟ ناراحت کننده تر اینکه میدیدم هموطنانم به مصرف کالاهای خارجی افتخار هم می کردند و دنبال اینگونه کالاها بودند.
بنابراین تصمیم گرفتن باتوجه به تجربه کودکی تولید صابون سازی و محصولات شوینده را شروع کنم و با افرادی شروع به همکاری کردم که بتوانم از آنها کارهای تولیدی بیاموزم.»
درکنار تولید محمد کریم فضلی به بازاریابی اهمیت می داد و به طور گسترده و کلی محصولات واحد تولیدی اش را به بسیاری از بیمارستانها، هتلها و سازمانها با عنوان « موسسه تولیدی و شیمیایی گلرنگ» می فروخت و این روند تا اویل دهه ۵۰ ادامه داشت.
در اوایل دهه ۵۰ شرکت « پاکشو» را تاسیس کرد و فعالیت هایش را بیش از گذشته توسعه داد.
با پیروزی انقلاب به دلیل نبود ارز برای واردات مواد اولیه و تولید انواع محصولات بهداشتی با مشکل مواجه شدند ولی کریم فضلی با مدیریت صحیح و حفظ صادارت؛ ارز مورد نیاز واحدهایش پس از مدتی را تامین کرد.
او در مصاحبه ای گفته خط قرمزش باوجود مشکلات بسیار در آن سال ها تعدیل نیرو و اخراج کارگران بوده است و هیچگاه در این جهت قدمی برنداشته است.
کریم فضلی اعتقاد و اعتماد بسیاری به نیروهای جوان تحصیل کرده دارد از همین رو سکان هدایت واحدهایش را کم، کم به پسرش سپرد. از سال ۱۳۷۲ و بعد از فارغ التحصیلی مهدی فضلی، محمد کریم فضلی کار و هدایت واحدهای تولیدی را به او سپرد و خود از آن پس نقش پدر معنوی و هددایتگری مجموعه و ریاست هیات مدیره را برعهده گرفت.
با ورود مهدی فضلی به عنوان مدیرعامل به مجموعه گلرنگ در رویه مدیریت واحدهای تولید این مجموعه تحولات بسیاری اتفاق افتاد و خون تازه ای به مجموعه تزریق شد، توسعه شرکت سرعت بیشتری به خود گرفت و تعداد زیادی واحد تولیدی جدید همچون اوه، سافتلن و… به این مجموعه اضافه شدند.
براساس اطلاعات منتشر شده روی سایت مجموعه گلرنگ هم اکنون تعداد واحدهای این مجموعه بیش از ۴۰ واحد است و تنوع بسیار زیادی در تولید محصولات دارند.
یکی از مهم ترین تحولات این سال های در مجموعه گلرنگ راه اندازی هلدینگ گلرنگ و یا گروه صنعتی گلرنگ در سال ۱۳۸۲ بوده است که شرکت های مختلفی همچون پاکشو، گلپخش اول، گلرنگ پخش، پديده شيمی نيلی، پديده شيمی پايدار، گلبرگ بهاران، ماريناسان، پخش پديده پايدار، آرين پخش پيشرو و. . . را شامل می شود.
✅ @karkhone
پس از پشت سرگذاشتن دوران نوجوانی، محمد کریم مسئولیت تشکیل خانواده را پذیرفت و در ۲۰ سالگی ازدواج کرد و بعد برای بهتر کردن شرایط زندگی ابتدا راهی همدان شد و بعد به پایتخت آمد تا شاید بتوانند شغل بهتری پیدا کند.
بعد از ۲، ۳ سال تجربه فعالیت و کارهای مختلف و شکست در کارهای گوناگون او تصمیم گرفت شانس خود را در تولید صابون و مواد بهداشتی امتحان کند، درایران آن دوران آنچنان که باید و شاید در صنایع شویندگی پیشرفتی اتفاق نیفتاده و واحدهای تولید آنچنانی وجود نداشت.
او در ابتدا کارگاه کوچکی راه اندازی کرد و در مرحله اول مایع ظرفشویی تولید می کرد و پس از مدتی سفید کننده را نیز به واحد تولیدی اش افزود و به همین صورت محصولاتی دیگر همچون پودرلباسشویی با برند « گلرنگ سوپر»، جرم گیر، شیشه شوی و نرم کننده لباس را نیز اضافه کرد.
تحولاتی که همگی در اوایل دهه ۴۰ اتفاق افتاد و در نهایت به توسعه یافتن واحد تولیدی او و گسترش کارش منتج شد.
محمد کریم فضلی خود درباره ورود به تولید لوازم آرایشی و بهداشتی گفته:« همیشه نگران و ناراحت بودم که چرا ما باید همه چیز را وارد کنیم و خود نظاره گر کار و پیشرفت دیگران باشیم؟ ناراحت کننده تر اینکه میدیدم هموطنانم به مصرف کالاهای خارجی افتخار هم می کردند و دنبال اینگونه کالاها بودند.
بنابراین تصمیم گرفتن باتوجه به تجربه کودکی تولید صابون سازی و محصولات شوینده را شروع کنم و با افرادی شروع به همکاری کردم که بتوانم از آنها کارهای تولیدی بیاموزم.»
درکنار تولید محمد کریم فضلی به بازاریابی اهمیت می داد و به طور گسترده و کلی محصولات واحد تولیدی اش را به بسیاری از بیمارستانها، هتلها و سازمانها با عنوان « موسسه تولیدی و شیمیایی گلرنگ» می فروخت و این روند تا اویل دهه ۵۰ ادامه داشت.
در اوایل دهه ۵۰ شرکت « پاکشو» را تاسیس کرد و فعالیت هایش را بیش از گذشته توسعه داد.
با پیروزی انقلاب به دلیل نبود ارز برای واردات مواد اولیه و تولید انواع محصولات بهداشتی با مشکل مواجه شدند ولی کریم فضلی با مدیریت صحیح و حفظ صادارت؛ ارز مورد نیاز واحدهایش پس از مدتی را تامین کرد.
او در مصاحبه ای گفته خط قرمزش باوجود مشکلات بسیار در آن سال ها تعدیل نیرو و اخراج کارگران بوده است و هیچگاه در این جهت قدمی برنداشته است.
کریم فضلی اعتقاد و اعتماد بسیاری به نیروهای جوان تحصیل کرده دارد از همین رو سکان هدایت واحدهایش را کم، کم به پسرش سپرد. از سال ۱۳۷۲ و بعد از فارغ التحصیلی مهدی فضلی، محمد کریم فضلی کار و هدایت واحدهای تولیدی را به او سپرد و خود از آن پس نقش پدر معنوی و هددایتگری مجموعه و ریاست هیات مدیره را برعهده گرفت.
با ورود مهدی فضلی به عنوان مدیرعامل به مجموعه گلرنگ در رویه مدیریت واحدهای تولید این مجموعه تحولات بسیاری اتفاق افتاد و خون تازه ای به مجموعه تزریق شد، توسعه شرکت سرعت بیشتری به خود گرفت و تعداد زیادی واحد تولیدی جدید همچون اوه، سافتلن و… به این مجموعه اضافه شدند.
براساس اطلاعات منتشر شده روی سایت مجموعه گلرنگ هم اکنون تعداد واحدهای این مجموعه بیش از ۴۰ واحد است و تنوع بسیار زیادی در تولید محصولات دارند.
یکی از مهم ترین تحولات این سال های در مجموعه گلرنگ راه اندازی هلدینگ گلرنگ و یا گروه صنعتی گلرنگ در سال ۱۳۸۲ بوده است که شرکت های مختلفی همچون پاکشو، گلپخش اول، گلرنگ پخش، پديده شيمی نيلی، پديده شيمی پايدار، گلبرگ بهاران، ماريناسان، پخش پديده پايدار، آرين پخش پيشرو و. . . را شامل می شود.
✅ @karkhone
«صفهای طولانی مرغ، فرجام دستکاری بازار»
| مهدی تدینی
مدلهای ادارۀ اقتصاد انگشتشمار است. از قرن نوزدهم مدافعان سوسیالیسم مارکسیستی روزبهروز نیرومندتر میشدند و میخواستند نظام کاپیتالیستی را کنار بزنند. اما کسانی هم دنبال راه سومی میان کاپیتالیسم و سوسیالیسم بودند؛ به این معنا که بازار کاپیتالیستی بماند اما باید آن را «هدایت کرد». این نوع اقتصاد «مداخلهگری» (interventionism) است. اما بازار یک نهاد پیچیده و ارگانیک است که دستکاری آن پیامدهای ناگواری دارد و نتیجهای که برجا میگذارد معکوس هدفی است که مداخلهگران در سر داشتهاند.
ما هم که در ایران الگوی اقتصادی ثابت و پایداری نداشتهایم، گاه تمام اقتصادمان متأثر از مداخلهگری میشود (گذشته از این معضل بزرگتر که اقتصاد طفیلی توسریخورِ سیاست است). در این نوشته میخواهم بگویم لودویگ فون میزِس، اقتصاددان اتریشی، صد سال پیش دقیق توضیح داده بود مداخله در بازار چه سرنوشتی دارد. او گفته بود مداخله در بازار برای بهبود عرضۀ یک کالا در نهایت منجر به حذف آن کالا از بازار میشود! مسئلۀ مرغ در امروز ایران میتواند مثالی بارز برای درک این اصل باشد!
فون میزس میگوید:
«اگر قیمت پایینتری [از سطح طبیعی بازار] از سوی حاکمیت امر شود، عواید حاصلشده [از تولید] کمتر از هزینهها خواهد بود. از این رو تاجران و تولیدکنندگان... از فروش صرفنظر میکنند تا آن کالا را برای زمانهای مساعدتری حفظ کنند؛ برای مثال با این انتظار که آن دستور دولتی لغو شود. از این رو، مقام مداخلهگر اگر میخواهد پیامد دستورش این نباشد که آن کالا کلاً از بازار محو شود، نمیتواند فقط به تعیین قیمت بسنده کند، بلکه باید دستور دهد همۀ انبارهای موجود به قیمت مصوب فروخته شود.
اما این نیز کفایت نمیکند. عرضه و تقاضا باید همدیگر را طبق قیمت ایدئال بازار [یعنی طبق قیمت تعیینشده در بازای محدودنشده] پوشش داده باشد. اکنون وقتی با دستور دولت قیمتی پایینتر تعیین میشود، تقاضا افزایش پیدا میکند، در حالی که در عرضه تغییری ایجاد نشده است. ذخیرههای موجود برای تأمین همۀ کسانی که آمادهاند قیمت مصوب را پرداخت کنند، کفایت نمیکند. بخشی از تقاضا تأمیننشده خواهد ماند. سازوکار بازار که در حالت عادی با تغییر سطح قیمت عرضه و تقاضا را پوشش میدهد، در اینجا دیگر کار نمیکند. اکنون کسانی که حاضر بودند قیمت مصوب دولتی را پرداخت کنند، باید دست خالی از بازار برگردند. کسانی که زودتر در محل حاضر بودند یا میدانستند چگونه از روابطی شخصی با فروشندگان استفاده کنند، کل ذخیرۀ موجود را به دست آوردهاند. سر دیگران هم بیکلاه مانده است. پس مقام مداخلهگر اگر میخواهد از چنین پیامدی... جلوگیری کند، علاوه بر تعیین قیمت دستوری و اجبار به فروش، جیرهبندی آن کالا را نیز باید در دستور کار قرار دهد. طبق دستوری دولتی باید تعیین شود چه مقدار کالا مجاز است به هر یک از متقاضیان به قیمت مصوب فروخته شود.
اما اگر در لحظۀ مداخلۀ دولت ذخایر موجود تمام شود، مشکل بسیار دشوارتری پیش میآید. از آنجا که تولید با فروش به قیمت مصوب دولت دیگر سودده نیست، تولید یا محدود یا کلاً متوقف میشود. دولت اگر میخواهد ترتیبی دهد که تولید ادامه یابد، باید تولیدکنندگان را ملزم به تولید کند و برای این مقصود باید قیمتهای مواد خام، قیمت محصولات نیمهآماده و دستمزدهای کار(گران) را هم تعیین کند. این دستورات هم نباید صرفاً به یک یا چند شاخۀ تولید محدود بماند... بلکه باید همۀ شاخههای تولید را دربرگیرد، باید قیمت همۀ کالاها و همۀ دستمزدهای کار، رفتار همۀ شرکتداران، سرمایهداران، زمینداران و کارگران را تنظیم کند. اگر دولت برخی شاخههای تولید را آزاد بگذارد، سرمایه و کار به سوی آنها سرازیر میشود و هدفی که دولت با نخستین مداخلۀ خود میخواست به دست آورد، محقق نخواهد شد. مقامات مداخلهگر اتفاقاً میخواهند آن شاخۀ تولید که به دلیل اهمیت محصولاتش قواعد ویژهای برایش تنظیم کردهاند، پرجنبوجوش باشد. این کاملاً در تضاد با نیت آنهاست که اتفاقاً همان شاخه دچار اهمال شود.
بنابراین آشکارا میبینیم که مداخلۀ انجامشده از سوی دولت در چرخودندۀ نظام اقتصادیِ مبتنی بر مالکیت خصوصی به هدفی که مداخلهگران میخواهند دست نمییابد. این مداخله... نه تنها بیهوده است، اثر معکوس هم در پی دارد، زیرا به «آفتی» که از این رهگذر قرار بود مهار شود، دامن میزند. پیش از آنکه قیمت دستوری صادر شود، این کالا ــ به باور مقامات ــ بیش از حد گران بود، اما اکنون کلاً از بازار محو میشود!»▪️
بنابراین مداخله در بازار دور باطل بیپایانی است که هم تولیدکننده و هم مصرفکننده را از نفس میاندازد.
✅ @karkhone
| مهدی تدینی
مدلهای ادارۀ اقتصاد انگشتشمار است. از قرن نوزدهم مدافعان سوسیالیسم مارکسیستی روزبهروز نیرومندتر میشدند و میخواستند نظام کاپیتالیستی را کنار بزنند. اما کسانی هم دنبال راه سومی میان کاپیتالیسم و سوسیالیسم بودند؛ به این معنا که بازار کاپیتالیستی بماند اما باید آن را «هدایت کرد». این نوع اقتصاد «مداخلهگری» (interventionism) است. اما بازار یک نهاد پیچیده و ارگانیک است که دستکاری آن پیامدهای ناگواری دارد و نتیجهای که برجا میگذارد معکوس هدفی است که مداخلهگران در سر داشتهاند.
ما هم که در ایران الگوی اقتصادی ثابت و پایداری نداشتهایم، گاه تمام اقتصادمان متأثر از مداخلهگری میشود (گذشته از این معضل بزرگتر که اقتصاد طفیلی توسریخورِ سیاست است). در این نوشته میخواهم بگویم لودویگ فون میزِس، اقتصاددان اتریشی، صد سال پیش دقیق توضیح داده بود مداخله در بازار چه سرنوشتی دارد. او گفته بود مداخله در بازار برای بهبود عرضۀ یک کالا در نهایت منجر به حذف آن کالا از بازار میشود! مسئلۀ مرغ در امروز ایران میتواند مثالی بارز برای درک این اصل باشد!
فون میزس میگوید:
«اگر قیمت پایینتری [از سطح طبیعی بازار] از سوی حاکمیت امر شود، عواید حاصلشده [از تولید] کمتر از هزینهها خواهد بود. از این رو تاجران و تولیدکنندگان... از فروش صرفنظر میکنند تا آن کالا را برای زمانهای مساعدتری حفظ کنند؛ برای مثال با این انتظار که آن دستور دولتی لغو شود. از این رو، مقام مداخلهگر اگر میخواهد پیامد دستورش این نباشد که آن کالا کلاً از بازار محو شود، نمیتواند فقط به تعیین قیمت بسنده کند، بلکه باید دستور دهد همۀ انبارهای موجود به قیمت مصوب فروخته شود.
اما این نیز کفایت نمیکند. عرضه و تقاضا باید همدیگر را طبق قیمت ایدئال بازار [یعنی طبق قیمت تعیینشده در بازای محدودنشده] پوشش داده باشد. اکنون وقتی با دستور دولت قیمتی پایینتر تعیین میشود، تقاضا افزایش پیدا میکند، در حالی که در عرضه تغییری ایجاد نشده است. ذخیرههای موجود برای تأمین همۀ کسانی که آمادهاند قیمت مصوب را پرداخت کنند، کفایت نمیکند. بخشی از تقاضا تأمیننشده خواهد ماند. سازوکار بازار که در حالت عادی با تغییر سطح قیمت عرضه و تقاضا را پوشش میدهد، در اینجا دیگر کار نمیکند. اکنون کسانی که حاضر بودند قیمت مصوب دولتی را پرداخت کنند، باید دست خالی از بازار برگردند. کسانی که زودتر در محل حاضر بودند یا میدانستند چگونه از روابطی شخصی با فروشندگان استفاده کنند، کل ذخیرۀ موجود را به دست آوردهاند. سر دیگران هم بیکلاه مانده است. پس مقام مداخلهگر اگر میخواهد از چنین پیامدی... جلوگیری کند، علاوه بر تعیین قیمت دستوری و اجبار به فروش، جیرهبندی آن کالا را نیز باید در دستور کار قرار دهد. طبق دستوری دولتی باید تعیین شود چه مقدار کالا مجاز است به هر یک از متقاضیان به قیمت مصوب فروخته شود.
اما اگر در لحظۀ مداخلۀ دولت ذخایر موجود تمام شود، مشکل بسیار دشوارتری پیش میآید. از آنجا که تولید با فروش به قیمت مصوب دولت دیگر سودده نیست، تولید یا محدود یا کلاً متوقف میشود. دولت اگر میخواهد ترتیبی دهد که تولید ادامه یابد، باید تولیدکنندگان را ملزم به تولید کند و برای این مقصود باید قیمتهای مواد خام، قیمت محصولات نیمهآماده و دستمزدهای کار(گران) را هم تعیین کند. این دستورات هم نباید صرفاً به یک یا چند شاخۀ تولید محدود بماند... بلکه باید همۀ شاخههای تولید را دربرگیرد، باید قیمت همۀ کالاها و همۀ دستمزدهای کار، رفتار همۀ شرکتداران، سرمایهداران، زمینداران و کارگران را تنظیم کند. اگر دولت برخی شاخههای تولید را آزاد بگذارد، سرمایه و کار به سوی آنها سرازیر میشود و هدفی که دولت با نخستین مداخلۀ خود میخواست به دست آورد، محقق نخواهد شد. مقامات مداخلهگر اتفاقاً میخواهند آن شاخۀ تولید که به دلیل اهمیت محصولاتش قواعد ویژهای برایش تنظیم کردهاند، پرجنبوجوش باشد. این کاملاً در تضاد با نیت آنهاست که اتفاقاً همان شاخه دچار اهمال شود.
بنابراین آشکارا میبینیم که مداخلۀ انجامشده از سوی دولت در چرخودندۀ نظام اقتصادیِ مبتنی بر مالکیت خصوصی به هدفی که مداخلهگران میخواهند دست نمییابد. این مداخله... نه تنها بیهوده است، اثر معکوس هم در پی دارد، زیرا به «آفتی» که از این رهگذر قرار بود مهار شود، دامن میزند. پیش از آنکه قیمت دستوری صادر شود، این کالا ــ به باور مقامات ــ بیش از حد گران بود، اما اکنون کلاً از بازار محو میشود!»▪️
بنابراین مداخله در بازار دور باطل بیپایانی است که هم تولیدکننده و هم مصرفکننده را از نفس میاندازد.
✅ @karkhone
توافق نامه سایبری ایران و روسیه و استراتژی ایالات متحده در خاورمیانه: آیا با این توافق نامه متحدان منطقه ای ایران قدرت سایبری بیشتری پیدا می کنند؟
| عمری وکسلر
اندیشکده شورای روابط خارجی آمریکا
در ژانویه امسال وزرای خارجه ایران و روسیه، یک توافقنامه همکاری در زمینه امنیت سایبری و فناوری اطلاعات امضا کردند. این توافق شامل همکاری در زمینه امنیت سایبری، انتقال فناوری، آموزش ترکیبی و هماهنگی در مجامع چند جانبه است.
به رغم آنکه این توافقنامه توانمندیهای تهاجمی سایبری تهران را افزایش میدهد اما اساسا یک توافق دفاعی است که با انگیزه مقابله با دشمن مشترک هر دو کشور و رخنه آمریکا در خاورمیانه و همچنین تمایل برای کاهش وابستگی به فناوری غربی تدوین شده است. با این حال، برای همکاریهای دو کشور محدودیتهایی نیز وجود دارد. رابطه روسیه و ایران مدت هاست که از سوء ظن متقابل، اختلافات ایدئولوژیک و رقابت رنج میبرد. مثلا در اکتبر ۲۰۱۹، مقامات انگلیسی و آمریکایی فاش کردند که ترولای روسی (Turla)، اطلاعات زیرساختهای هک ایران را به سرقت برده است.
به دلیل بدگمانی و اهداف متناقض، به نظر می رسد که همکاریهای سایبری مسکو و تهران احتمالا بر اشتراک اطلاعاتی و بهبود دفاع سیستمی متمرکز باشد تا اشتراک توانمندی های تهاجمی. با این حال، این توافق چالش هایی را پیش روی عملیات سایبری آمریکا قرار دهد. روسیه میتواند به ایران در ساخت سامانه های دفاعی سایبری قدرتمندتر کمک کند. در لیست شاخص قدرت سایبری ملی در مرکز بلفر دانشگاه هاروارد، ایران امتیاز پایینی برای توانمندیهای دفاع سایبری دارد و روسیه نیز امتیاز متوسطی دارد. اگر ایران به کمک روسیه بر این کمبودهای دفاعی غلبه کند آنگاه میتواند برنامههای آمریکا مانند دفاع رو به جلو را با چالش و هزینههای بیشتری روبرو کند.
همکاری های سایبری ایران و روسیه به تیم های سایبری روسیه اجازه نظارت بر شبکه های ایرانی را می دهد تا بدافزارها و اطلاعات سایبری ایالات متحده را شناسایی و از آنها الگو برداری کنند، مانند عملیات "هانت فوروارد" (Hunt Forward) که توسط فرماندهی سایبری آمریکا اجرا شد. دستیابی و تجزیه و تحلیل ابزارها و روش های هک به ارتقاء پیشرفتهای دفاعی ایران و روسیه کمک می کند، عملیات آینده ایالات متحده را خنثی می کند و هکرهای ایالات متحده را مجبور به توسعه زودتر روش های هک می کند.
اگر هکرهای روسی به سیستم های دفاعی ایران دسترسی یابند، میتوانند بدافزارهای اسرائیلی یا آمریکایی که علیه ایران استفاده میشدهاند را مهندسی معکوس کنند. همانند حمله استاکس نت به تاسیسات ایران در سال ۲۰۱۰. پس از این حمله، بسیاری از بازیگران سایبری بیش از ۲۲ میلیون بدافزار ایجاد کرده اند که با همان برنامه کاری استاکس نت شماری زیادی از سازمانها در سرتاسر جهان را هدف قرار داده است. استاکس نت در نهایت هزاران شبکه در سرتاسر دنیا را آلوده کرد. اگر روسیه بتواند به شبکههای ایرانی دسترسی پیدا کند چه بسا حملاتی که هنوز شناخته شده نیستند بتوانند دوباره مورد استفاده قرار گیرد.
فناوریها و روشهای دریافتی ایران از روسیه ممکن است در اختیار نمایندگان ایران در خاورمیانه از جمله حزبالله و شبه نظامیان طرفدار ایران در یمن و عراق قرار گیرد. برخی از این گروهها قبلا توانمندی های قابل توجهی در این زمینه از خود به نمایش گذاشته اند. همانطور که در ماه ژانویه گزارش شد یک گروه وابسته به حزب الله در کارزار گستردهای مشارکت داشت که شرکتهای مخابراتی و ارائه دهنده اینترنت در آمریکا، اروپا و خاورمیانه را هدف قرار میداد. تجهیز نیروهای ایرانی با قابلیتهای پیشرفته روسی به آنها امکان تهدید سازمانهای دولتی، فعالیتها و مشاغل را میدهد. این موضوع همچنین در روند تحقیقات اختلال ایجاد میکند و چه بسا عملیات صورت گرفته توسط نیروهای ایرانی را به عوامل روسی نسبت دهد.
ادامه این مطلب را در پست بعدی مطالعه کنید.
✅ @karkhone
| عمری وکسلر
اندیشکده شورای روابط خارجی آمریکا
در ژانویه امسال وزرای خارجه ایران و روسیه، یک توافقنامه همکاری در زمینه امنیت سایبری و فناوری اطلاعات امضا کردند. این توافق شامل همکاری در زمینه امنیت سایبری، انتقال فناوری، آموزش ترکیبی و هماهنگی در مجامع چند جانبه است.
به رغم آنکه این توافقنامه توانمندیهای تهاجمی سایبری تهران را افزایش میدهد اما اساسا یک توافق دفاعی است که با انگیزه مقابله با دشمن مشترک هر دو کشور و رخنه آمریکا در خاورمیانه و همچنین تمایل برای کاهش وابستگی به فناوری غربی تدوین شده است. با این حال، برای همکاریهای دو کشور محدودیتهایی نیز وجود دارد. رابطه روسیه و ایران مدت هاست که از سوء ظن متقابل، اختلافات ایدئولوژیک و رقابت رنج میبرد. مثلا در اکتبر ۲۰۱۹، مقامات انگلیسی و آمریکایی فاش کردند که ترولای روسی (Turla)، اطلاعات زیرساختهای هک ایران را به سرقت برده است.
به دلیل بدگمانی و اهداف متناقض، به نظر می رسد که همکاریهای سایبری مسکو و تهران احتمالا بر اشتراک اطلاعاتی و بهبود دفاع سیستمی متمرکز باشد تا اشتراک توانمندی های تهاجمی. با این حال، این توافق چالش هایی را پیش روی عملیات سایبری آمریکا قرار دهد. روسیه میتواند به ایران در ساخت سامانه های دفاعی سایبری قدرتمندتر کمک کند. در لیست شاخص قدرت سایبری ملی در مرکز بلفر دانشگاه هاروارد، ایران امتیاز پایینی برای توانمندیهای دفاع سایبری دارد و روسیه نیز امتیاز متوسطی دارد. اگر ایران به کمک روسیه بر این کمبودهای دفاعی غلبه کند آنگاه میتواند برنامههای آمریکا مانند دفاع رو به جلو را با چالش و هزینههای بیشتری روبرو کند.
همکاری های سایبری ایران و روسیه به تیم های سایبری روسیه اجازه نظارت بر شبکه های ایرانی را می دهد تا بدافزارها و اطلاعات سایبری ایالات متحده را شناسایی و از آنها الگو برداری کنند، مانند عملیات "هانت فوروارد" (Hunt Forward) که توسط فرماندهی سایبری آمریکا اجرا شد. دستیابی و تجزیه و تحلیل ابزارها و روش های هک به ارتقاء پیشرفتهای دفاعی ایران و روسیه کمک می کند، عملیات آینده ایالات متحده را خنثی می کند و هکرهای ایالات متحده را مجبور به توسعه زودتر روش های هک می کند.
اگر هکرهای روسی به سیستم های دفاعی ایران دسترسی یابند، میتوانند بدافزارهای اسرائیلی یا آمریکایی که علیه ایران استفاده میشدهاند را مهندسی معکوس کنند. همانند حمله استاکس نت به تاسیسات ایران در سال ۲۰۱۰. پس از این حمله، بسیاری از بازیگران سایبری بیش از ۲۲ میلیون بدافزار ایجاد کرده اند که با همان برنامه کاری استاکس نت شماری زیادی از سازمانها در سرتاسر جهان را هدف قرار داده است. استاکس نت در نهایت هزاران شبکه در سرتاسر دنیا را آلوده کرد. اگر روسیه بتواند به شبکههای ایرانی دسترسی پیدا کند چه بسا حملاتی که هنوز شناخته شده نیستند بتوانند دوباره مورد استفاده قرار گیرد.
فناوریها و روشهای دریافتی ایران از روسیه ممکن است در اختیار نمایندگان ایران در خاورمیانه از جمله حزبالله و شبه نظامیان طرفدار ایران در یمن و عراق قرار گیرد. برخی از این گروهها قبلا توانمندی های قابل توجهی در این زمینه از خود به نمایش گذاشته اند. همانطور که در ماه ژانویه گزارش شد یک گروه وابسته به حزب الله در کارزار گستردهای مشارکت داشت که شرکتهای مخابراتی و ارائه دهنده اینترنت در آمریکا، اروپا و خاورمیانه را هدف قرار میداد. تجهیز نیروهای ایرانی با قابلیتهای پیشرفته روسی به آنها امکان تهدید سازمانهای دولتی، فعالیتها و مشاغل را میدهد. این موضوع همچنین در روند تحقیقات اختلال ایجاد میکند و چه بسا عملیات صورت گرفته توسط نیروهای ایرانی را به عوامل روسی نسبت دهد.
ادامه این مطلب را در پست بعدی مطالعه کنید.
✅ @karkhone
Council on Foreign Relations
The Iran-Russia Cyber Agreement and U.S. Strategy in the Middle East
The new cooperation agreement between Russia and Iran on cybersecurity and information technology is likely to create new hurdles for the United States and its allies in the Middle East.
الگوی مدیریتی نیازمند
| علی اصغرسعیدی؛ پژوهشگر تاریخ شفاهی
مطالعه زندگی مدیریتی رضانیازمند برای ردههای مختلف مدیران مفید است. اولاً، چون مدیریت را از مدیریت فنی کارخانه آغاز کرد فهمید اگر بخواهید کارخانه را بچرخانید باید بتوانید هر سوال فنی کارگران را جواب دهید.
او میگفت بیشتر مدیران فنی کارخانهها از ترس سوالات کارگران خودشان را در دفترشان حبس میکنند.
الگوی دیگری که مدیران رده بالا میتوانند از الگوی مدیریتی او بگیرند استفاده از مشاور باتجربه در همان صنعت است.
در مس سرچشمه و سازمان گسترش از بهترین مشاوران استفاده میکرد، حتی مشاوران خارجی. او معتقد بود هرچه مشاور دانشش از مدیر بیشتر باشد، نشان از چشمانداز و دید بالاتر مدیر دارد.
الگوی دیگری که میتوان از زندگی دکتر نیازمند اخذ کرد تغییر رفتار و ذهنیت دستگاه بوروکراسی است، بوروکراسی در هر نوعش با تکنوکراسی سرستیز دارد.
بوروکراسی دولتی گمان میکند با گسترش بخش خصوصی و سایر بخشهای غیردولتی اقتدارش را از دست میدهد.
تمرکزگرایی قدرت تولید میکند و توزیع آن برای بوروکراسی عذابآور است، از اینرو سازمانهای دولتی راضی نیستند بخش خصوصی وظایف آنها را انجام دهد.
نیازمند به کارمندانش میگفت هرچقدر صاحبان صنایع و معادن پولدارتر بشوند ما باید خوشحالتر شویم.
باید کاری کنیم که کارمندان کاغذبازی را کنار بگذارند و مثل ما تکنوکراتها کارخانه بازی کنند. باید وضع را چنان عوض میکردم که وقتی کسی برای گرفتن مجوز مراجعه میکند مدیر کشوی میزش را بکشد و مجوز صادرشده را به او بدهد نه اینکه از متقاضی بخواهد چیزی درون کشوی او بگذارد.
رضا نیازمند بهویژه به «جسارت» نزد مدیران برای اجرای برنامهها سفارش میکرد. وقتی از ایشان پرسیدم چطور میتوان جسارت داشت، گفت هرچقدر مدیر درستکارتر باشد جسارتش بیشتر خواهد بود.
ویژگی دیگری که او موکداً سفارش میکرد این بود که هر مدیری باید به مدیران مافوقش هر زمان که بخواهد دسترسی داشته باشد. ویژگی دیگری که مدیران میتوانند از او الگو بگیرند بازاندیشیاش در تمام طول زندگی بود.
او به نقد برنامههای گذشته نیز میپرداخت، بهویژه گلایه خود را از مقاماتی که باعث توقف برنامههای صنعتی کردن ایران در دهه ۴۰ شدند پنهان نمیکرد. به تدریج ضعفهایش را برطرف میکرد و همین یکی از رموز موفقیتش بود.
✅ @karkhone
| علی اصغرسعیدی؛ پژوهشگر تاریخ شفاهی
مطالعه زندگی مدیریتی رضانیازمند برای ردههای مختلف مدیران مفید است. اولاً، چون مدیریت را از مدیریت فنی کارخانه آغاز کرد فهمید اگر بخواهید کارخانه را بچرخانید باید بتوانید هر سوال فنی کارگران را جواب دهید.
او میگفت بیشتر مدیران فنی کارخانهها از ترس سوالات کارگران خودشان را در دفترشان حبس میکنند.
الگوی دیگری که مدیران رده بالا میتوانند از الگوی مدیریتی او بگیرند استفاده از مشاور باتجربه در همان صنعت است.
در مس سرچشمه و سازمان گسترش از بهترین مشاوران استفاده میکرد، حتی مشاوران خارجی. او معتقد بود هرچه مشاور دانشش از مدیر بیشتر باشد، نشان از چشمانداز و دید بالاتر مدیر دارد.
الگوی دیگری که میتوان از زندگی دکتر نیازمند اخذ کرد تغییر رفتار و ذهنیت دستگاه بوروکراسی است، بوروکراسی در هر نوعش با تکنوکراسی سرستیز دارد.
بوروکراسی دولتی گمان میکند با گسترش بخش خصوصی و سایر بخشهای غیردولتی اقتدارش را از دست میدهد.
تمرکزگرایی قدرت تولید میکند و توزیع آن برای بوروکراسی عذابآور است، از اینرو سازمانهای دولتی راضی نیستند بخش خصوصی وظایف آنها را انجام دهد.
نیازمند به کارمندانش میگفت هرچقدر صاحبان صنایع و معادن پولدارتر بشوند ما باید خوشحالتر شویم.
باید کاری کنیم که کارمندان کاغذبازی را کنار بگذارند و مثل ما تکنوکراتها کارخانه بازی کنند. باید وضع را چنان عوض میکردم که وقتی کسی برای گرفتن مجوز مراجعه میکند مدیر کشوی میزش را بکشد و مجوز صادرشده را به او بدهد نه اینکه از متقاضی بخواهد چیزی درون کشوی او بگذارد.
رضا نیازمند بهویژه به «جسارت» نزد مدیران برای اجرای برنامهها سفارش میکرد. وقتی از ایشان پرسیدم چطور میتوان جسارت داشت، گفت هرچقدر مدیر درستکارتر باشد جسارتش بیشتر خواهد بود.
ویژگی دیگری که او موکداً سفارش میکرد این بود که هر مدیری باید به مدیران مافوقش هر زمان که بخواهد دسترسی داشته باشد. ویژگی دیگری که مدیران میتوانند از او الگو بگیرند بازاندیشیاش در تمام طول زندگی بود.
او به نقد برنامههای گذشته نیز میپرداخت، بهویژه گلایه خود را از مقاماتی که باعث توقف برنامههای صنعتی کردن ایران در دهه ۴۰ شدند پنهان نمیکرد. به تدریج ضعفهایش را برطرف میکرد و همین یکی از رموز موفقیتش بود.
✅ @karkhone