اما شاه همزمان می‌خواست «شاه مردم» باشد و در میان صنعتگران موفقی که باید محبور ‌می‌شدند ۴۹٪ از سهامشان را به کارگران بفروشند، دشمنانی برای خود تراشیده بود؛ ضمن اینکه دولت حتی علیه دنیای کسب‌وکار و در نتیجه طبقه‌ی بازاریان نیز کارزارهایی را به راه می‌انداخت.
با برقراری حق‌رای برای زنان در ۱۳۴۱ دایره‌ی دشمنان او تا پایین‌تربن لایه‌های مردم رسید و در زمان ریاست‌جمهوری جیمی کارتر به دلیل نقض «حقوق بشر» با فشارهای بین‌المللی روبرو بود.
بخش‌های بزرگی از رسانه‌های لیبرال در غرب هم‌صدا با مهاجران ایرانی، سرویس مخفی «ساواک» را نمونه‌ی مفرطی از ستم‌گری می‌پنداشتند.
بنابراین شاه در سفر گسترده‌ای که به همراه همسرش فرح به اروپا انجام داد، در کشورهای کمونیست مانند چکسلواکی با احترام فراوان مورد استقبال قرار گرفت، درحالی که دیدارش از برلین با اعتراضات گسترده‌ی دانشجویان همراه شد و به یکی از مهم‌ترین عوامل بروز «شورش دانشجویی» ۱۹۶۸ تبدیل شد.

✅ @karkhone

‍ چطو شد که چنین شد

| سید حامد توانگر

برای اینکه به راه حل معضل کمبود گاز بپردازیم، اول ببینیم مشکل از کجا ایجاد شده؟ چی شد که دومین دارنده ذخایر گاز دنیا، الان با کمبود گاز روبرو هست؟
برای جواب دقیق تر به این سوال،باید برگردیم عقب و داستان صنعت گاز در ایران رو مروری اجمالی کنیم.
داستان گاز در ایران با درخواست شوروی برای خرید گاز ایران شروع شد. سال ۴۴ وقتی که هنوز شرکت گازی نبود و گاز تولیدی توسط کنسرسیوم، سوزونده می شد، شوروی درخواست خرید سالانه ده میلیارد مترمکعب گاز به ایران میده.
پیرو همین مساله شرکت گاز تاسیس و اولین خط لوله سراسری از خوزستان تا آستارا کشیده میشه. این صادرات اینقدر موفق بود(حجم صادرات از سال ۴۹ تا ۵۸ بیش از ۷۰ میلیارد مترمکعب بود) که ایران سال ۵۳، دو قرارداد برای صادرات به اروپا هم منعقد می کنه که با وقوع انقلاب، اجرایی نمیشن.
بواسطه همین خط انتقال، چند شهر ایران مثل تهران و شیراز گازکشی میشن.
بعد انقلاب، قراردادهای صادرات لغو و عملا صنعت گاز تا پایان جنگ، بدون توسعه و در حد گازرسانی به چند شهر محدود میمونه.
اوایل دهه۷۰،تصمیم گیران، بدلایل زیر بفکر توسعه بخش گاز و گازکشی شهرهای جدید میافتند.
1-اون زمان عمده گاز تولیدی،گاز همراه بوده‌.یعنی وقتی میخواستن نفت تولید کنن
مقداری هم گاز همراهش بوده که عمدتا سوزنده میشد. اما استحصالش به نسبت سایر گزینه ها مثل تولید برق، هزینه سرمایه گذاری پایین تری میخواست(این رو هم درنظر بگیرید که مثلا در برق همه سرمایه‌گذاری با دولت بود اما در گاز بخشی رو مردم انجام میدادن)
2-جایگزینی گاز با نفت و فرآورده‌های نفت و حتی برق(که برای سوخت نیروگاه نیاز به نفت یا فرآورده داشت)، باعث می شد دولت بتونه اونا رو صادر کنه در حالی که گاز مشتری دست به نقد کمتری داشت و صادراتش پیچیده تر بود.
این عوامل، باعث ورود گاز به سبد مصرف انرژی کشور شد
اما از اواخر دهه هفتاد و بعد از حدود یک دهه، مسیر بکلی عوض شد. از این زمان، گاز رسوندن به شهر و روستاها حوزه انتخابیه، یکی از جدی ترین وعده و دستاوردهای هر نماینده ای تبدیل شد.
ازین نقطه به بعد، دیگ سیاست گذاری کلانی در بخش گاز نبوده. هزینه فایده اقتصادی سنجش نمی شد. بلکه همه چیز صرفا قدرت چانه زنی افراد بستگی داشت. نماینده ای که انتخاب و استیضاح وزیر و حتی نحوه هزینه کرد شرکت گاز دستش بود، می‌تونست خواسته اش رو اعمال کنه.
جالبه که در سال هایی که کشور با محدودیت های جدی بودجه ای روبرو بود، حدود ۱۰۰ میلیارد دلار برای فقط انتقال و توزیع گاز(نه تولید) هزینه شد.
خب حالا این عدم سیاست گذاری کلان، چجوری موجب بحران فعلی ما شده؟
جواب خلاصه رابطه مالی غلط شرکت گاز هست، اما چطور؟
ساده بخوام بگم، نماینده ها هرسال لیستی از شهر و روستاهایی که میخواستن گازکشی بشه رو به شرکت گاز میدادن.
شرکت گاز می گفت من برای اینکار بودجه‌ای ندارم، اگه میخواین بودجه اش رو تصویب کنین.
نماینده ها هم که دنبال رای بودن، هرجور بوده بودجه لازم برای گازرسانی رو تصویب می کردن.
خب این رابطه مالی باعث شد نظام انگیزشی شرکت گاز فقط در راستای توسعه خطوط لوله و تعداد مشترکین تعریف بشه
و برای کارهای دیگ ای از جمله سرمایه‌گذاری در بهبود تجهیزات، کاهش تلفات و ...، نه پولی داشته باشه و نه حتی انگیزه ای.
البته طی چندسال اخیر، اتفاق دیگ هم بواسطه تبصره ۱۴ افتاد که مطابقش شرکت گاز براش مهم نیست گاز رو ۱ ﷼ بفروشه یا ۱$. یعنی درآمدهای فروش داخل گاز،به سازمان هدفمندی واریز میشه تا سازمان خرج هزینه های مثل خرید چای کنه و مازاد رو به شرکت گاز بده(منابع گاز و چایی؟همینقدر بی ربط)
بعلاوه چون توی ایران، همیشه کسری بودجه داریم، همون سهم شرکت هم کامل بهش پرداخت نمیشه.
نتیجتا شرکت گاز هیچ انگیزه ای برای کنترل رشد حجم مصرف بخش خانگی به منظور تداوم گازرسانی به صنایع یا حتی صادرات نداره.
بهتر بگیم، شرکت گاز رو تبدیل کردن به اداره نه شرکت دارای قدرت انتخاب.
خب این رابطه مالی چطور باعث بحران فعلی شد؟
نمودار زیر رو نگاه کنید، دو نکته مهم داره:
۱- رشد مصرف خانگی در ماه های سرد: نکته جالب اینه که اگرچه میزان مشترکین تقریبا ثابت مونده، اما مصرف عملا هر سال رشد داشته.
۲-تفاوت بالای مصرف ماه گرم و سرد: این مسأله که بدلیل مصارف گرمایشی گاز طبیعی امری معمول محسوب میشه و برای همین ذخیره سازی گاز در فصول گرم و مصرف در فصول سرد، امری ضروری محسوب میشه.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

هم‌افزایی بخش عمومی و خصوصی در صنعت رایانه

یکی از نخستین پیشگامان صنعت رایانه شرکت IBM بوده است که با دانش تجاری خود کالاهایی ارزشمند نزد جامعه آفریده و در قبالش پاداش بزرگی از مکانیسم بازار دریافت کرده است. اما این دانش تجاری 'به تنهایی' نمی‌توانست به آفرینش ثروت منجر شود. آنچه دانش تجاری IBM را به فعلیت رساند، پیشینه‌ی دور و درازی از همکاری این شرکت با دولت آمریکا بوده است که توانمندی فنی آی‌بی‌ام را توسعه بخشید. در طول جنگ دوم جهانی، سازمان‌های اطلاعاتی نیروی نظامی آمریکا ماشین‌افزارهای پانچ کارت فراوانی از آی‌بی‌ام می‌خریدند که کارآیی چشمگیری داشتند.

نخستین گامی که IBM در صنعت رایانه برداشت، ساخت ماشین‌افزاری به نام Stretch بود که در آزمایشگاه ملّی لس آلاموس توسعه یافت و در آزمایش جنگ‌افزارهای اتمی بکار گرفته شد. نخستین خریدار این محصول نیز سازمان امنیت ملّی آمریکا بود.

رایانه‌های اولیه‌ی IBM خریداری در بخش خصوصی نداشت. تنها خریدار محصولات گران‌قیمتش سازمان‌های دولتی بودند. از یک نقطه‌نظر بازارگرایانه، اگر منابع کمیاب اقتصادی را به تولید کالایی اختصاص دهید که نتواند 'آزمون بازار' را پشت سر گذارد، عملاً دارید منابع کمیاب را هدر می‌دهید؛ اگرچه محصولات اولیه‌ی آی‌بی‌ام از آزمون بازار عبور نکردند، اما همین خریدهای دولتی بودند که به این شرکت فرصت «یادگیری عملی» بخشید تا دانش و تجربه‌ای انباشت کند و روزی بتواند یک محصول قابل عرضه به بازار تولید نماید. این یادگیری عملی به خلق ابرکامپیوترهایی نظیر IBM 360 و IBM 7090 انجامید که سود هنگفتی برای شرکت آفرید و توسعه‌ی توانمندی‌هایش را شتاب بخشید.

دولت آمریکا در کنار سیاست 'طرف تقاضا' (خرید محصولات نوپای IBM)، با سیاست‌های 'طرف عرضه'ای نظیر یارانه‌دهی به پژوهش و توسعه‌ی فناوری رایانش، قابلیت فنی آی‌بی‌ام را توسعه داد. در سال ۱۹۵۲، آی‌بی‌ام قراردادی در پروژه‌ی نظامی 'احاطه‌ی زمینی نیمه‌خودکار' دریافت کرد. در این پروژه، آی‌بی‌ام دانش و تجربه‌ی عملی در زمینه‌ی ساخت حافظه‌ی هسته‌ای و بُردهای مدار چاپی اندوخت که در توسعه‌ی کسب‌وکارش مؤثر بود.

در نتیجه‌ی این همکاری‌ها بود که آی‌بی‌ام به یک ابرشرکت فراملّی نوآفرین تبدیل شد، کیک اقتصاد آمریکا را حجیم کرد و درآمدهای مالیاتی دولت را افزایش داد. این همکاری عمومی - خصوصی همه را غنی‌تر کرد. زمانی که قابلیت‌های کارآفرینانه‌ی بخش خصوصی، و پشتیبانی‌های سیاستی بخش عمومی در هم آمیخته می‌شوند، «نوآفرینی» با سرعتی فراتر از تصورمان شتاب می‌گیرد.

ناشر: @ProgressiveCapitalism

✅ @karkhone

تعریف شرکت دولتی از زبان فردی که چهار سال وزیر اقتصاد و دارایی بود

بیش از صد سال است که مفاسد اقتصاد دولتی (سوسیالیسم و کینزیسم) را توضیح داده اید. آقای طیب‌نیا درست می‌گوید اما چرا این اقتصاد فاسد و ناکارآمد(دولتی)، به آزادی اقتصادی پشت می‌کند؟

چرا همه ناراضی ها در عین حال راضی‌اند!؟

✅ @karkhone

تویوتا و جنرال موتورز، فردگرایی یا کار گروهی؟
شکست جنرال موتوز پس از نَود سال!

| محمدرضا اسلامی

چند روز پیش (چهارم ژانویه) در خبرها منتشر شد که پس از نوَد سال (از سال 1931) که جنرال موتورز مقام اول تولید و فروش خودرو در کشور آمریکا بود، سال گذشته این مقام را به رقیب ژاپنی خود یعنی تویوتا باخت و ۲۰۲۱ اولین سالی بود که رسما فروش این کارخانه ژاپنی (در کشور آمریکا) از جنرال موتورز بیشتر بوده است.

درباره این خبر توجه به چند نکته ضروری است:

یک– مساله کیفیت در تولیدات تویوتا
افزایش «کمّیت» تولید محصول در کارخانجات تویوتا، مترادف با «اُفت کیفیت» نبوده و این یک نکته کلیدی است. خانواده/گروه تویوتا بر مبنای «کیفیت» شکل گرفته و این مقامِ جدید از این بابت حائز توجه است که گروه تویوتا توانسته با حفظ کیفیت، کمرِ رقیب کمّی کارِ خود را بشکند.

دو- تویوتا و مساله دسترسی به منابع اولیه
تویوتا در شرایطی «کمّیت» محصولات خود را افزایش می دهد که تقریبا به هیچ یک از منابع اولیه برای تولید محصول (در خودِ ژاپن) دسترسی ندارد!
نه سنگ آهن در ژاپن وجود دارد، نه گاز، نه برق ارزان. هیچ یک.
تمام پارامترهای اولیه برای تولید محصول در تیراژ بالا، در ژاپن موجود نیست. سنگ آهن را باید با «کشتی» (!) از استرالیا حمل (وارد) کنند. مهمترین مولفه انرژی در تولید (یعنی برق) با چالش جدی در ژاپن مواجه است.
برخلاف کشورهای اروپایی یا آمریکا که دسترسی به «برق هسته ای» ممکن است، در ژاپن به دلیل مساله زلزله، توسعه نیروگاه هسته ای یک «ریسک» محسوب می شود و لذا ژاپنی ها حتی در«تولید برق» با محدودیت/ملاحظات بسیار، مواجه بوده/هستند.

برق و فولاد دو رکن کلیدی در تولید محصولات صنعتی محسوب می شوند.

تویوتا در شرایطی کمیت را افزایش داد که نه کیفیت را باخته و نه میزانِ «دسترسی» اش به منابع اولیه فرقی کرده است! و این یعنی یک معجزه.

سه– تویوتا و منابع انسانی
جنرال موتورز در سرزمین پهناور آمریکا به انواعِ منابع اولیه دسترسی دارد. حتی از بابتِ دسترسی به «منابع انسانی» (و talent) مدیرانِ جنرال موتورز براحتی به برترین استعدادهای هندی، چینی، ترکیه ای، ایرانی، مصری و... دسترسی دارند در حالی که مدیران تویوتا (عمدتا) فقط با ژن ژاپنی در حال اداره گروه اقتصادی تویوتا هستند.

در اینباکسِ مدیران اداره منابع انسانی جنرال موتورز، روزانه انبوهی ایمیل فارغ التحصیلان دانشگاههای استنفورد، ام.آی.تی، برکلی، میشیگان و... وارد می شود. ایمیلهایی از افرادی با ملیتهای مختلف. در حالی که به سختی (شاید محال) می توان یک "مدیرِ ارشدِ غیر ژاپنی" در تویوتا پیدا کرد.


این چگونه ممکن است؟

برای ذهنهایی که عادت کرده اند همه چیز را در چند پاسخِ سرراست و شسته رُفته تحلیل کنند، نمی توان پاسخی برای این سوال یافت.
پاسخ به این سوال، کوتاه، روشن و خطی نیست. پاسخ به این سوال متضمّن یک شرط است و آن پذیرفتنِ «پیچیدگی» هاست. پاسخ اگر آسان بود، نیسان هم تویوتا می شد. حتی هوندا (که در کمّیت/کیفیت بارها تا نزدیکی تویوتا آمده) هم اینگونه می شد.

گروه تویوتا، یک صندوق سربسته است. مجموعه «ساختارهایی» که شرکت (امپراطوریِ) تویوتا بر مبنای آن بنا شده، اصلا واضح و روشن نیست.
بخشی از پیچیدگیها مبتنی بر روند ثبت اختراعات، تحقیق و توسعه... و اساسا «فن آوری» است. اما بخشی دیگر، مبتنی بر ساختارهای «روابط انسانی» است.

مولوی در بیتی می گوید:
نقشی که بر دل می زند
بر دیده گر پیدا شدی/

هر دست و رو ناشسته ای (!)
چون شیخِ ذالنّون آمدی

کنایه و تعبیر مولانا که می گوید «فردِ دست و رو ناشسته ای که به دنبال "جهش" است» در این بحث مصداق دارد. اگر «نقش» و علت، براحتی پیدا و مشخص بود که «فورد» هم می توانست تویوتا شود.

تویوتا و مساله حقوق و مزایا

یکی از مهمترین مسائل در طراحی ساختارِ سازمانها و بنگاههای بزرگ اقتصادی، «مساله حقوق مدیران» است. مدل ژاپنی کاملا با مدل آمریکایی در این بحث متفاوت است. در یادداشت قبل به این موضوع پرداخته شد که حقوق خانم مری باررا مدیرعامل جنرال موتورز 250 برابر حقوق یک مهندس ساده در همان مجموعه است. و این چیزی است که در مدل ژاپنی (طراحی سازمان) اصلا و ابدا پذیرفتنی نیست.
(مدل آمریکایی اصالت را به مدیر می دهد)

گفت بر قانونِ خویش

موفقیت تویوتا در بحثِ کمیت و کیفیت، مبتنی بر «طراحی مدلِ سازمانی»(بدون کپی برداری) و لحاظ کردنِ «محدودیت» های ژاپنی است. جلال آل احمد در مقاله ای درباره گاندی می گوید: کسی که از نردبانِ ضعفهای بشری بالا رفت و به رهبری قوم رسید. تویوتا، نه از نردبان ضعف، که از نردبانِ محدودیت بالا رفته است. مدیرانِ ژاپنی، حتی در دل آمریکای رقیب، کارخانه تاسیس کردند وبا شعبۀ تولید کمِری در ایالت کنتاکی توانستند کمَر رقیب را بشکنند.
نه با شعار، بلکه در عمل.

✅ @karkhone

به گزارش مرجع SHRM سی و هشت درصد( 38%) کارمندان در دنیا به دلیل نارضایتی از حقوق شان، استعفا می دهند.💲

🔻دوباره به پایان سال ۱۴۰۱ نزدیک می شویم و درخواست های کارکنان برای افزایش حقوق شان ، به سوی شما روانه خواهد شد!

🔗راهکار تعیین سیستم حقوق کارکنان
👉 https://b2n.ir/n87618 👈

✔️یکبار برای همیشه با تعیین سیستم حقوق و دستمزد، این مسئله را به شکل اصولی حل کنید.

ایران سلری، مرجع حقوق و دستمزد در ایران

#فوری

مصاحبه اولیانوف با رسانه‎های روس، در این ساعات منتشر شده است.
1. متن توافق آماده است و در حال نهایی شدن است و 20 صفحه است.
2. این توافق متنی سیاسی خواهد بود برای بازگشت به برجام
3. یک دوره یک یا دو ماهه برای آمادگی اجرای توافق در نظر است.
4. برجام به همان شکل 2015 با کمی تفاوتها بازگشته است.
5. بحث قطعنامه‎های شورای امنیت مطرح نیست و دیگر مهم نیست.
6. ایران هنوز برخی تقاضاها دارد که مورد حمایت روسیه نیز هست.
7. چیزی در حدّ 5 دقیقه به آخر کار... باقی است و خبری از توافق موقّت نیست و همه چیز قطعی و نهایی است.

سیگاری که میکشی حلال اولسون، مرد

✅ @karkhone

کارنامه چینی در آزادگان جنوبی

در پی توقف فعالیت‌های بین‌المللی و تشدید فشارهای آمریکا به ژاپن در سال ۸۶، فاز اول توسعه آزادگان جنوبی با حفر 21 حلقه چاه به شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب واگذار شد و با توجه به کالاهای موجود در انبارهای این شرکت، توسعه انجام شده و فاز اول با ظرفیت 45 هزار بشکه به تولید رسید.

توسعه فاز دو با داشتن چالش‌هایی چون نیاز به سرمایه قابل توجه، نیاز به استفاده از تکنولوژی جدیدتر خصوصاً در واحد بهره برداری و سیستم‌های اندازه‌گیری، همچنین ضرورت ازدیاد برداشت در آینده، باعث شد تا پیشنهاد چینی‌ها در سال 88 مورد قبول قرار گیرد و 70 درصد سهام پروژه به شرکت CNPC چین منتقل شد. CNPC تا پیش از این درگیر قرار داد توسعه آزادگان شمالی شده بود که قرارداد آن با سقف هزینه سرمایه‌ای 2 میلیارد و 805 میلیون دلار در تیر 88 یا همان Jul 2009 ابلاغ و موثر شده بود.

در آبان 1389 الحاقیه شماره 2 با CNPC امضا شد که در طی آن چینی‌ها اقدام به جمع‌آوری اطلاعات کرده و در طرح توسعه جامع، بازنگری کردند و به اصطلاح RMDP را تهیه و تنظیم کردند؛ برخی معتقدند که ژاپنی‌ها به دلیل کمبود اطلاعات کافی انتظار تولید با نرخ بالا از چاه‌های این میدان را داشتند که بعدها ثابت شد این تصور با یک Over estimate همراه است و طرح توسعه بازنگری شده چینی‌ها بسیار کاربردی‌تر از نمونه ژاپنی آن بود.

در شهریور 91 قرارداد توسعه CNPC تنفیذ شد؛ شرکت چینی از همان ابتدا در قبولاندن برخی از شروط فنی به کارفرمای پروژه یعنی شرکت مهندسی و توسعه نفت (متن) دچار مشکل شد، اوج این داستان اختلاف بر سر روش فرازآوری مصنوعی بود. با توجه به وجود لوپ کمپرسور و برنامه برای استفاده از Gas lift در آزادگان شمالی، شرکت متن معتقد بود که باید از همین روش برای ازادگان جنوبی استفاده شود و با توجه به تعداد بالای چاه‌ها هزینه این روش بسیار پایین آمده و به صرفه خواهد بود، اما گویا چینی‌ها بدون داشتن دلیل فنی کافی بر استفاده از پمپ الکتریکی درون چاهی اصرار داشتند که سرانجام نتوانستند شرکت متن را مجاب به موافقت کنند و مشکل خود را از بالا به پایین حل کرده و با Over rule کردن متن، دستور استفاده از پمپ را در دستور کار توسعه گنجاندند.

مدتی بعد یعنی در مهر 1391 الحاقیه شماره 3 موثر شد که در طی آن چینی‌ها مجاز بودند برای 100 حلقه چاه به صورت Fast track یعنی ترک مناقصه با استفاده از دکل‌های چینی و ابزار و کالا به انتخاب خودشان اقدام کنند. هر چقدر توسعه آزادگان شمالی منظم و کم‌حاشیه بود، CNPC در توسعه آزادگان‌جنوبی به دنبال امتیازگیری بود. شایعاتی شنیده می‌شد مبنی بر اینکه پیمانکار چینی پس از آنکه توانست میخ الحاقیه شماره3 و پمپ‌های درون چاهی را بکوبد، به دنبال افزایش Capex پروژه از 6 میلیارد دلار به حدود 10 میلیارد دلار به بهانه تحریم‌ها رفت و از این رو حداقل عملیات حفاری با استفاده از دو دکل شرکت ملی حفاری و سه دکل چینی در دستور کار قرار گرفت.

دست دست کردن چینی‌ها باعث شد تا دوبار از سوی شرکت ملی نفت اخطار کم کاری دریافت کند و درست پس از اخطار دوم به نظر می‌رسد که پیمانکار خطر اخراج را احساس کرد؛ عده‌ای معتقدند از این پس کارها تسریع شد، مناقصات سطح الارض برگزار شد و 7 دکل چینی دیگر آماده حرکت شد، همچنین به گوش می‌رسید که گویا کالاهای پروژه نیز آماده ارسال به ایران شده بود. البته برای توضیحاتی که پس از اخطار دوم ارائه شد مدرک چندانی وجود ندارد اما عیناً از کارشناسان مطلع نقل شده است. گویا در این دوران رفتار کارفرما در جلسات کاملاً با پیمانکار تغییر کرده بود و پیمانکار پیمانفرما به کلی در موضع ضعف قرار گرفته بود.

سرانجام 9 اردیبهشت93 شرکت CNPC خلع ید شد و کار توسعه آزادگان به متخصصان داخلی سپرده شد، چینی‌ها در این دوران 12 چاه بدون تکمیل حفاری کردند و کار حفاری 4 حلقه چاه نیمه کاره ماند، هیچ چاه جدیدی در زمان CNPC به تولید اضافه نشد.

در نهایت شرکت ملی نفت ایران دست به کار شد و خود مستقیماً وارد عمل شد و با کمک صندوق توسعه ملی کار توسعه آزادگان را به پیش برد؛ این مدل توسعه اگر چه چندان منظم نبود و نقدهای فنی بسیاری به آن وارد است، اما تلاش شبانه روزی مجریان و تیم توسعه طرح را به عنوان یک دیپلم افتخار و مجاهدت بیاد ماندنی در دل خود نهفته دارد. آزادگان جنوبی تا سال 97 به حداکثر تولید خود یعنی 140 هزار بشکه در روز رسید.

✅ @karkhone

❞..اهمیت حمایتهایی که اداره‌ی کسب‌وکارهای کوچک آمریکا در ابتدایی‌ترین مراحل شرکتمان Qualcomm به عمل آورد را نباید کوچک تلقی کنیم. پژوهش‌های پیشرفته‌ی فناورانه می‌توانند اکتشافات تحول‌آفرینی پدید آورند، اما کارآفرینان نوآور برای آنکه بتوانند سرمایه‌ی مورد نیازشان را از بخش خصوصی جذب کنند نیازمند حمایتی اولیه هستند تا قابلیت تکنولوژی‌های پُرریسک را به دیگران اثبات نمایند. اداره کسب‌وکارهای کوچک این حمایت را برایمان فراهم کرد. اگرچه حمایت‌های این اداره تنها منبع تأمین مالی ما در روزهای اول نبوده است، اما به مثابۀ "مُهر تأیید"ی بر کسب‌وکارمان بوده است تا بتوانیم به پشتوانۀ این مهر تأیید سرمایه‌گذاران بخش خصوصی را مجاب کنیم که در کسب‌وکارمان سرمایه‌گذاری کنند..❝

• اروین جیکوبز، بنیانگذار Qualcomm

در شیمی ماده‌ای به نام "کاتالیزور" (شتاب‌دهنده) وجود دارد که میتواند مولکول‌هایی که برهم‌کنش‌شان سالها به طول می‌انجامد را در عرض چندثانیه به واکنش وا دارد. گفته‌ی جیکوبز نشان میدهد که تأمین مالی عمومی نیز با خلق انگیزه و اطلاعات فرصت‌های سرمایه‌گذاری، میتواند کاتالیزور سرمایه‌گذاری خصوصی باشد.

✅ @karkhone

نابودی بورژوازی ملی به دست انقلابیون بعد از انقلاب

مهدی بازرگان، مصوبه شورای انقلاب مبنی بر مصادره شدن صنایع بزرگ را تحت عنوان «قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران» را در حضور رسانه‌ها خواند.

در این مصوبه آمده بود:
«نظام گذشته ضمن حمایت ظاهری از صنایع کشور که به بهای نابودی کشاورزی به عمل می‌آورد آن‌ها را به صورت وسایلی برای چپاول سرمایه‌های ملی به دست عمال خود و وابستگی اقتصاد ایران به سرمایه‌داری خارجی و مصرفی ساختن کشور درآورده بود...

صنایع ایران بر پایه‌ی صنعت و اقتصاد وابسته به سرمایه‌داری غارتگر جهانی به وجود آمده بود...

اینک نجات صنعت و اقتصاد کشور ایجاب می‌کند اقدامی قاطع در جهت احیا و اداره‌ی صحیح و توسعه‌ی آن‌ها به منظورهای ذیل به عمل آید:

الف- رعایت نظام اسلامی در مورد حقوق کار
ب- خروج اقتصاد ایران از وابستگی به نفت و احراز استقلال از طریق تولید نیازهای داخلی تا سرحد خودکفایی و توسعه‌ی صادرات...
ج- گسترش زمینه‌ی کار و اشتغال و تخصص...
د- قطع ید از عمال نظام استبدادی و استثمارگران...
ه- احتراز از دولت‌سالاری و تشویق و حمایت از فعالیت‌های غیردولتی و اتکا در بخش خصوصی»....


بعد از بهمن ۵۷، یکی از دغدغه‌های اصلی انقلابیون (راست و چپ) تصفیه حساب با سرمایه‌داران و تولیدکنندگان موفق و انتقام ایدئولوژیک از آنها بود...

برخی از سرمایه‌داران، کشور را ترک کرده بودند، برخی نیز متواری و پنهان شده بودند...
انقلابیون۵۷، تعدادی از آنها را دستگیر کرده بودند و آنها که مانده بودند در وحشتی هر روزی روزگار میگذراندند.

در نهایت صنایع بزرگ ملی و اموال ۵۳ نفر از سرمایه‌داران معروف، که موتور متحرکه رشد و پیشرفت ایران آن دوران بودند، در خیانتی بزرگ مصادره شد و مالکیت آنها که در ابتدا قرار بود ملی بشود، به بنیاد مستضعفان داده شد...

مصادره‌های انقلاب ۵۷ که به اسم بی مسمای قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران مشهور شد، با اصل ۴۴ قانون اساسی تکمیل و زمینه‌ساز یک غارت بی شرمانه در سطحی بسیار گسترده شد...

روزنامه اطلاعات كه در آن زمان هنوز خودش مصادره نشده بود، در همين روز در صفحه دوم خود فهرست برخی از افراد را كه شركتها، موسسات و كارخانه‌های آنان مشمول اين قانون قرار می‌گرفت منتشر کرد:

برادران خيامی‌ (ایران‌خودرو.... فروشگاه‌های کوروش، مبلیران و...)...
محمد رحيم ايروانی (کفش ملی و صنایع وابسته) ...
محمد تقی برخوردار (پارس الکتریک، سرامیک البرز و...) ...
خانواده لاجوردی (گروه صنعتی بهشهر، پلی‌اکریل اصفهان و...)...
محمدتقی توکلی (کبریت توکلی، موتوژن و...) ....
خانواده خسروشاهی (تولی‌پرس، گروه صنعتی مینو و...)...
اصغر قندچی (ایران کاوه یا همان سایپادیزل فعلی) سازمان فرهنگی ورزشی تاج و ...

بسیاری از انقلابیون۵۷ که در ذیل نظریه‌ها و توهمات خود بورژوازی ملی ایران را نابود کردند، بعدها اعتراف کردند که این مصادره‌ها اشتباه بوده و بسیاری از این سرمایه‌داران هیچ ارتباطی سیاسی با دولت شاهنشاهی پهلوی نداشتند و دارای هیچ نقطه تاریک یا مبهمی نبوده‌اند....
(زندگی بسیاری از این کارآفرینان شرافتمند در شرایط غم‌انگیز و تاسف‌آوری دنبال شد و به پایان رسید، برخی از غم و ناراحتی زیاد جوانمرگ شدند و دق کردند، برخی آواره کشورهای دیگر شدند و بسیاری از آنها در تنگدستگی بدرود حیات گفتند...

این اعترافات دیر هنگام و بی‌فایده انقلابیون۵۷ زمانی گفته شد که اکثر آن کارخانه‌ها و شرکت‌ها یا ورشکست شده بودند، یا در معرض ورشکستگی و نابودی بودند.

یاد تمامی آن سرمایه‌داران شریف گرامی باد

✅ @karkhone

تکنوکراتی برای همه فصول

| محسن جلال‌پور


هنوز 10 ساله نشده که پدرش فوت می‌کند و ناچار می‌شوند او و برادر کوچکش را به «پرورشگاه صنعتی کرمان» بسپارند.
دو برادر به قدری تلاش می‌کنند که تحصیلات وكار را ادامه می‌دهند. یکی از آنها مهندسی نفت می‌خواند و دیگری در شركت افست مشغول به كار می‌شود.
آن‌که مهندسی نفت خوانده، در پالایشگاه آبادان مشغول به کار می‌شود. اما در جریان ملی شدن صنعت نفت ایران، از کار بیکار می‌شود و به تهران می‌رود و در یک کارخانه مشغول به کار می‌شود.
مدتی بعد بورسیه‌‏ای به او تعلق می‌گیرد تا برای احداث تأسیساتی مانند سردخانه و نیازهای تأسیساتی شیلات در خارج از کشور آموزش ببیند. حدود دو سال در کشورهای دانمارک، فنلاند و سوئد – دوره‏های مهندسی در تأسیسات شیلات را می‌بیند و در بازگشت به ایران، راهی بندرعباس می‌شود تا مسئولیت اداره کارخانه‌‏ای را بر عهده گیرد. در همین روزگار است که محمود صنعتی ، قهرمان این فصل از کتاب تلاشگران کرمان متولد می‌شود.

به دنیا که می‌آید،پدرش به مدیرعاملی «کارخانه کنسرو بندرعباس» منصوب می‌شود و به این ترتیب همه اعضای خانواده به بندرعباس مهاجرت می‌کنند.
به سن مدرسه که می‌رسد، دوره ابتدایی را در دبستان «نایبند» پشت سر می‌گذارد و آنقدر درس می‌خواند که پس از دیپلم، وارد دانشکده پلی‏تکنیک می‌شود. دانشجوی نخبه‏ای است، بنابراین به مدت چهار ماه به انگلستان می‌فرستندش تا کارآموزی کند.

و چون جزو نفرات اول دانشکده است، به‌صورت امریه‏ای به سازمان گسترش و نوسازی صنایع اعزام می‌شود تا سربازی‌اش را به پایان برساند. در سال 1356 از سوی این سازمان در پروژه‏ای به نام «بافت‏ بلوچ» به‌عنوان مدیر پروژه به ایرانشهر آغاز به کار می‌کند. کارخانه که راه می‌افتد، از سیستان و بلوچستان به کرمان بازمی‌گردد و در آغاز با کمک یکی از بستگانش کارخانه نساجی کوچکی تأسیس می‌کند.
آن روزها حمید میرزاده استاندار کرمان است و حسین مرعشی،معاون سیاسی‌اش.
به او می‌گویند استانداری در حال بررسی و تأسیس یک کارخانه نساجی بزرگ در کرمان است و از او می‌خواهند پروژه را تعریف و طراحی کند.
حالا استانداری کرمان «مجتمع تعاونی صنعتی شهید باهنر» را تأسیس کرده و سخت دنبال سپردن کار به فردی کاردان است. به این ترتیب مدیرعاملی این مجتمع را به او می‌سپارند. مرد سخت کوش داستان ما از آن روز، ده‌ها پروژه صنعتی را در کرمان راه‌اندازی کرده است.
جزو مؤسسان «لاستیک کرمان» و «لاستیک سیرجان» بوده و شرکت«کنسانتره آب گریپ‏فروت جیرفت» را راه‌اندازی کرده، طرح «کرک‌بافت» هم جزو یادگارهای اوست.

در راه‌اندازی کارخانه «گلباف» ناکام می‌ماند اما جزو افرادی است که خیریۀ «مولی‌‏الموحدین» کرمان را راه‌اندازی کرده‌اند اما از همه مهم‌تر این‌که یکی از مؤسسان شرکت هواپیمایی «ماهان ایر» نیز هست.
هواپیمایی ماهان برای خودش داستان‌های جالبی دارد که بخشی از آن در کتاب تلاشگران پیشرفت کرمان گفته شده اما ضرورت دارد آقای صنعتی يا ديگر عزيزان موسس، قسمت‌های ناگفته‌اش را هم روزی برای همه تعریف كنند.

سال ١٣٨١ همراه باگروهی از كارآفرينان موفق كرمان به عضويت هيأت نمايندگان اتاق كرمان در می ‌آيد و نايب رئيس اتاق می‌شود. حضورش در اتاق کرمان سه دوره ادامه پیدا می‌کند اما از همه این‌هامهم‌تر این که محمود صنعتی، همچنان یکی از افرادی است که چراغ پرورشگاه صنعتی کرمان را روش نگه داشته است. پرورشگاهی که دست کم 100 سال قدمت دارد و بزرگانی مثل مرحوم علی‌اکبر صنعتی و مرحوم همایون صنعتی در آن ایفای نقش کرده‌اند و امروز محمود صنعتی ادامه دهنده راه آنهاست.

✅ @karkhone