پوتین صدام حسین و یا هیتلر دیگر
| محمدرضا اسلامی
مصاحبه دیروز فرید زکریا و گلایه اش از اینکه چرا آمریکا صرفا نظاره گر حمله به اوکراین است باعث تعجب بود. (لینک)
از فرد با ذکاوت و باهوشی همچون زکریا عجیب است که انتظار داشته باشد آمریکا مستقیما وارد "معرکه" اوکراین بشود و سربازهایش را به کشتن بدهد و دلارهایش را به سوختن.
مگر آمریکا همین چند وقت پیش از افغانستان خارج نشد؟ و مگر آن پایگاههای چند صد میلیون دلاری با سازه های ضد انفجار را به امان خدا (و به دست طالب ها) رها نکرد؟
همه می دانند که آمریکا حدود چهل و پنج هزار نیروی نظامی در آلمان دارد!
(در مجموع در کل اروپا حدود ۷۰،۰۰۰ نیروی نظامی آمریکایی حضور دارند. آنهم نیروی نظامی که هر یک نفرش برای هر یک روز، حقوق گزاف می گیرد -در مقایسه با دستمزدِ اشتغال در داخل آمریکا- و هزینه گزافی هم صرفِ لجستیکِ این هفتاد هزار نفر می شود)
نیروی نظامی هست ولی عزم نیست.
امثال فرید زکریا می فهمند که گسترش ناتو به سمت اوکراین اشتباه راهبردیِ رهبرانِ قبلی آمریکا بوده، ولی نگرانی آنها از این بابت است که آیا مماشات با پوتین (امروز) باعث شود که (فردا) از این فرد "صدام حسین" دیگری ساخته شود؟ یا حتی در مقیاسی وسیع تر، هیتلر دیگری به میدان آمده و قامت برافراشته باشد و این تازه، شروع ماجراها باشد؟
این نگرانی البته قابل درک است.
بیانیه چندساعت پیش جو بایدن
بلافاصله بعد از شروع حمله نظامی روسیه به اوکراین، واقعا مضحک بود.
جو بایدن بیانه ای دو پاراگرافی صادر کرده است. واقعا خنثی تر و بی عمل تر از این هم ممکن است؟
خیر! فعلا ممکن نیست.
نوشته با جیل نشسته و اوضاع را نظاره می کند. مرسی!
(خوب که ننوشته با جیل و سگشان نشسته اند و اوضاع را نظاره می کنند)
واقعیت این است که رهبران غربی تا آخرین لحظه به "نظاره" و بی عملی نشسته اند. سه دلیل بر این امر قابل ذکر است:
1- بخشی از بزرگان حزب دموکرات در آمریکا معترفند که اشتباه (اولیه) از خودشان بوده که روسیه را تحریک کرده اند و اساسا گسترش ناتو به سمت اوکراین اشتباهِ کلیدی بوده.
2- وقتی که مشکلات اشتغال/اقتصاد در داخل کشورهای ناتو هست و (برای مثال) فقط یک موشک AIM-9X چهارصد و هفتاد هزار دلار هزینه دارد (یا یک بمب کوچک GBU-39/B حدود چهل هزار دلار هزینه دارد)، چرا بجای صرفِ انرژی بر مشکلات داخلی، وارد نزاع با پوتین شوند؟
3- اگر پوتین صدام حسین دیگری است، بگذار فعلا در آن منطقه جولان بدهد. ولی اگر هیتلر دیگری قامت افراشته، در زمان خودش (و به وقت خودش) باید با او جنگید.
پوتین گمان می کند که «قدرت» یعنی افزودن بر سرزمین.
ولی پوتین با جنگ اوکراین نه #ساختار_اقتصاد روسیه را منقلب خواهد کرد و نه جریانِ جذبِ نخبگان را به سمت دانشگاههای مسکو و سن پترزبورگ منحرف خواهد ساخت.
هیچ دانشمند جوانی بجای #دانشگاه_استنفورد به سمت دانشگاه سن پترزبورگ متمایل نخواهد گشت. و همین طور هیچ کارگردان سینما یا نویسنده زبردستی میل رفتن به سمتِ تمدنی که پوتین امروز در حال بازآفرینی آن است را نخواهد داشت.
هیچ انسان معمولی میلِ به زیست در تمدنِ با مختصات ذهنی پوتین را ندارد.
جنگ اوکراین، جنگی است که (شاید) اگر عقلِ رهبران آمریکای سال ۲۰۰۰ وسط بود، در آن درگیر می شدند. اما آمریکای ۲۰۲۲ از رهبرانِ چین یادگرفته که به این مسایل (فعلا) در حد مصاحبه و کنفرانس خبری اکتفا کند(!)، با جیل نظاره گر اوضاع باشد و انرژی خود را صرف حلِ مسایلِ جاری کشور کند.
پوتین هم این نظاره گری را خوب درک می کند و لذا فعلا در حال پختن قورباغه در آب گرم است.
پ.ن : یادداشت اخیر آقای عبداله شهبازی درباره روسیه در نه قسمت (لینک) را از دست نباید داد.
✅ @karkhone
| محمدرضا اسلامی
مصاحبه دیروز فرید زکریا و گلایه اش از اینکه چرا آمریکا صرفا نظاره گر حمله به اوکراین است باعث تعجب بود. (لینک)
از فرد با ذکاوت و باهوشی همچون زکریا عجیب است که انتظار داشته باشد آمریکا مستقیما وارد "معرکه" اوکراین بشود و سربازهایش را به کشتن بدهد و دلارهایش را به سوختن.
مگر آمریکا همین چند وقت پیش از افغانستان خارج نشد؟ و مگر آن پایگاههای چند صد میلیون دلاری با سازه های ضد انفجار را به امان خدا (و به دست طالب ها) رها نکرد؟
همه می دانند که آمریکا حدود چهل و پنج هزار نیروی نظامی در آلمان دارد!
(در مجموع در کل اروپا حدود ۷۰،۰۰۰ نیروی نظامی آمریکایی حضور دارند. آنهم نیروی نظامی که هر یک نفرش برای هر یک روز، حقوق گزاف می گیرد -در مقایسه با دستمزدِ اشتغال در داخل آمریکا- و هزینه گزافی هم صرفِ لجستیکِ این هفتاد هزار نفر می شود)
نیروی نظامی هست ولی عزم نیست.
امثال فرید زکریا می فهمند که گسترش ناتو به سمت اوکراین اشتباه راهبردیِ رهبرانِ قبلی آمریکا بوده، ولی نگرانی آنها از این بابت است که آیا مماشات با پوتین (امروز) باعث شود که (فردا) از این فرد "صدام حسین" دیگری ساخته شود؟ یا حتی در مقیاسی وسیع تر، هیتلر دیگری به میدان آمده و قامت برافراشته باشد و این تازه، شروع ماجراها باشد؟
این نگرانی البته قابل درک است.
بیانیه چندساعت پیش جو بایدن
بلافاصله بعد از شروع حمله نظامی روسیه به اوکراین، واقعا مضحک بود.
جو بایدن بیانه ای دو پاراگرافی صادر کرده است. واقعا خنثی تر و بی عمل تر از این هم ممکن است؟
خیر! فعلا ممکن نیست.
نوشته با جیل نشسته و اوضاع را نظاره می کند. مرسی!
(خوب که ننوشته با جیل و سگشان نشسته اند و اوضاع را نظاره می کنند)
واقعیت این است که رهبران غربی تا آخرین لحظه به "نظاره" و بی عملی نشسته اند. سه دلیل بر این امر قابل ذکر است:
1- بخشی از بزرگان حزب دموکرات در آمریکا معترفند که اشتباه (اولیه) از خودشان بوده که روسیه را تحریک کرده اند و اساسا گسترش ناتو به سمت اوکراین اشتباهِ کلیدی بوده.
2- وقتی که مشکلات اشتغال/اقتصاد در داخل کشورهای ناتو هست و (برای مثال) فقط یک موشک AIM-9X چهارصد و هفتاد هزار دلار هزینه دارد (یا یک بمب کوچک GBU-39/B حدود چهل هزار دلار هزینه دارد)، چرا بجای صرفِ انرژی بر مشکلات داخلی، وارد نزاع با پوتین شوند؟
3- اگر پوتین صدام حسین دیگری است، بگذار فعلا در آن منطقه جولان بدهد. ولی اگر هیتلر دیگری قامت افراشته، در زمان خودش (و به وقت خودش) باید با او جنگید.
پوتین گمان می کند که «قدرت» یعنی افزودن بر سرزمین.
ولی پوتین با جنگ اوکراین نه #ساختار_اقتصاد روسیه را منقلب خواهد کرد و نه جریانِ جذبِ نخبگان را به سمت دانشگاههای مسکو و سن پترزبورگ منحرف خواهد ساخت.
هیچ دانشمند جوانی بجای #دانشگاه_استنفورد به سمت دانشگاه سن پترزبورگ متمایل نخواهد گشت. و همین طور هیچ کارگردان سینما یا نویسنده زبردستی میل رفتن به سمتِ تمدنی که پوتین امروز در حال بازآفرینی آن است را نخواهد داشت.
هیچ انسان معمولی میلِ به زیست در تمدنِ با مختصات ذهنی پوتین را ندارد.
جنگ اوکراین، جنگی است که (شاید) اگر عقلِ رهبران آمریکای سال ۲۰۰۰ وسط بود، در آن درگیر می شدند. اما آمریکای ۲۰۲۲ از رهبرانِ چین یادگرفته که به این مسایل (فعلا) در حد مصاحبه و کنفرانس خبری اکتفا کند(!)، با جیل نظاره گر اوضاع باشد و انرژی خود را صرف حلِ مسایلِ جاری کشور کند.
پوتین هم این نظاره گری را خوب درک می کند و لذا فعلا در حال پختن قورباغه در آب گرم است.
پ.ن : یادداشت اخیر آقای عبداله شهبازی درباره روسیه در نه قسمت (لینک) را از دست نباید داد.
✅ @karkhone
YouTube
Fareed Zakaria says the US has made a strategic error with Russia
Fareed Zakaria gives his take on why it would be wise for the U.S. to divide Russia and China rather than unite them.
#CNN #News
#CNN #News
لابیگری بانکها و شرکتها و غولهای سرمایه‌داری روس برای فرار از تحریمهای کمرشکن آمریکا، مدّتها بوده که آغاز شده و حالا
Washington Examiner
از این روند پرده برداشته است. یکی از این نمونهها، بانک
Sovcombank
بوده است که یک ماه پیش قراردادی را با شرکت لابیگر Mercury امضاء کرد تا در سنا به نفعش فعّالیت کرده و سناتورها را قانع کند تا در لیست تحریمی قرار نگیرد. مبلغی نزدیک به نیم میلیون دلار فقط برای یک دوره شش ماهه هزینه شده و این تازه ظاهر ماجرا و مبالغی است که افشا شده. سناتور سابق جمهوریخواه، دیوید ویتر، برای این شرکت در سنا فعّالیت کند. او نیز مدح و ستایش از بانک روسی و گفتگو به نفعش را به طور جدّی آغاز کرده است.
✅ @karkhone
Washington Examiner
از این روند پرده برداشته است. یکی از این نمونهها، بانک
Sovcombank
بوده است که یک ماه پیش قراردادی را با شرکت لابیگر Mercury امضاء کرد تا در سنا به نفعش فعّالیت کرده و سناتورها را قانع کند تا در لیست تحریمی قرار نگیرد. مبلغی نزدیک به نیم میلیون دلار فقط برای یک دوره شش ماهه هزینه شده و این تازه ظاهر ماجرا و مبالغی است که افشا شده. سناتور سابق جمهوریخواه، دیوید ویتر، برای این شرکت در سنا فعّالیت کند. او نیز مدح و ستایش از بانک روسی و گفتگو به نفعش را به طور جدّی آغاز کرده است.
✅ @karkhone
باز هم تشكيل كارگروه و باز هم اختراع دوباره چرخ
| غلامرضا مصدق
در پي بيانات رهبري در انتقاد از وضعيت نامطلوب شاخصهاي اقتصادي و كيفيت برخی محصولات توليد داخلي، رئيس جمهور به معاون اول دستور داد با تشكيل كار گروهی نقشه ارتقاي توليد داخلي را تدوين و عملياتي کند !
به نظر می رسد که قاطبه مسئولان ما به این يقين رسيده اند كه ما ملتی کاملاً متفاوت با تمام دنیا هستیم و برای حل مشکلاتمان باید حتماً از راه حلهای انحصاری که اختراع خودمان است استفاده کنیم. به دلیل همین وجه تمایز خود ساخته و خود ویرانگر، اصولاً هیچ تجربه موفق بشری به کار ما نمی آید و باید بی وقفه چرخ اختراع شده در ۵٫۰۰۰ سال قبل را بارها و بارها از نو اختراع کنیم.برای پرهیز از کلی گوئی، مصداقی به مورد خاص کیفیت نازل خودروهای تولید داخل که در بیانات رهبری پررنگ بود میپرازیم.
هیچگاه دیده و شنیده نشده که دولتی برای ارتقای کیفیت خودروی تولیدی آن كشور کارگروه تشکیل دهد. کارگروه دولتی چطور میتواند کیفیت خودروهای داخلی را بهبود بخشد؟ با موعظه؟ صدور بخش نامه و دستورالعمل؟ مجازات خودرو سازان متخلف؟ نظارت شبانه روزی بر پروسه تولید؟ آيا دلايل كيفيت نازل خودرو چنان پيچيده و نامشخص هستند كه نخبگان عضو كارگروه مي بايست با بررسي و مطالعات عميق، آنها را كشف كنند؟ یا اینکه مرغ پخته هم دلایل آنرا میداند؟ با فرض اينكه كارگروه بعد از بررسی‌های همه جانبه ١٠٠٪ دلايل و موانع ارتقاي كيفي خودروهاي توليد داخل را كشف كند، آيا اختيار لازم براي رفع موانع را خواهد داشت؟
صنعت خودروسازي ما از يك مشكل بنيادين رنج ميبرد، بطوريكه تمام مشكلات ديگر اين صنعت به نوعي ذيل همين يك مشكل تعريف ميشوند، آن مشكل، فقدان فضاي رقابتي در اين عرصه است. وقتي كه، واردات خودرو يا ممنوع است و يا تعرفه واردات خودرو در دوران آزادي واردات با مخلفاتش بيش از ١٢٠٪ است(بالاترين نرخ تعرفه بر واردات خودرو در تاريخ بشريت)، ميليونها متقاضي پيش خريد خودرو مترصد باز شدن چند دقيقه اي سايت پيش فروش خودرو سازان برای ثبت نام هستند، فاصله قيمت خريد از كارخانه نسبت به بازار آزاد چند ده ميليون تومان است، خودرو قبل از اينكه وسيله اي براي حمل و نقل باشد، ابزاري براي حفظ ارزش سرمايه باشد، در اينصورت اگر خودرو بي كيفيت و گران به دست مردم نرسد بايد به همه قوانين علمي و تجارب موفق بشري به ديده شك و ترديد نگاه كرد.
تا سياستها در اين صنعت براي ايجاد فضاي رقابتي دستخوش تغييرات بنيادين نشوند تشكيل هزار كارگروه هم اگر وضع را بدتر نكند كاري از پيش نميبرند. در اقتصادي كه روز به روز بسته تر، دولتي تر، رانتی تر و لاغرتر ميشود، انتظار بهبود كيفيت و قيمت مناسب سرابي بيش نيست. کسی که گندم بکارد خود به خود کاه هم بدست می آورد. اگر فضا رقابتی شود به طور طبيعي بقیه مشکلات هم رفع خواهند شد، همانطور که در همه کشورهای موفق خودروساز چنين شده است. عكس آن هم در كشورهاي كمونيستي سابق اتفاق افتاد كه صنعت خودرو سازي آنها در فضاي غير رقابتي به شكست منجر شد.
در چشم انداز فعلي اقتصاد ايران، ايجاد فضاي رقابتي رويائی دست نیافتنی است. رقابتی کردن فضای تولید مستلزم اتخاذ تصمیمات سخت و دردناک توسط سطوح بالای تصمیم گیری است که فعلاً آمادگی لازم برای انجام آن وجود ندارد، بنابراين خودروسازان داخلي حتی با تشکیل صد کارگروه فارغ از مواجهه با چالشهاي سخت و نفس گیر فضاي رقابتي می‌توانند خودرو های بی کیفیت را به چند برابر قیمت جهانی با پیش فروش در نوبت های تحویل چند ساله همچنان به خلق الله قالب کنند.
بنابراین خطاب به آندسته از مردم و یا مسئولانی که به بررسی و تصمیمات نتایج این قبیل کارگروه های نمایشی و تکراری دل بسته اند باید گفت این امام زاده ای که بدان دخیل بسته اید اگر کورتان نکند شفا نخواهد بخشید!
✅ @karkhone
| غلامرضا مصدق
در پي بيانات رهبري در انتقاد از وضعيت نامطلوب شاخصهاي اقتصادي و كيفيت برخی محصولات توليد داخلي، رئيس جمهور به معاون اول دستور داد با تشكيل كار گروهی نقشه ارتقاي توليد داخلي را تدوين و عملياتي کند !
به نظر می رسد که قاطبه مسئولان ما به این يقين رسيده اند كه ما ملتی کاملاً متفاوت با تمام دنیا هستیم و برای حل مشکلاتمان باید حتماً از راه حلهای انحصاری که اختراع خودمان است استفاده کنیم. به دلیل همین وجه تمایز خود ساخته و خود ویرانگر، اصولاً هیچ تجربه موفق بشری به کار ما نمی آید و باید بی وقفه چرخ اختراع شده در ۵٫۰۰۰ سال قبل را بارها و بارها از نو اختراع کنیم.برای پرهیز از کلی گوئی، مصداقی به مورد خاص کیفیت نازل خودروهای تولید داخل که در بیانات رهبری پررنگ بود میپرازیم.
هیچگاه دیده و شنیده نشده که دولتی برای ارتقای کیفیت خودروی تولیدی آن كشور کارگروه تشکیل دهد. کارگروه دولتی چطور میتواند کیفیت خودروهای داخلی را بهبود بخشد؟ با موعظه؟ صدور بخش نامه و دستورالعمل؟ مجازات خودرو سازان متخلف؟ نظارت شبانه روزی بر پروسه تولید؟ آيا دلايل كيفيت نازل خودرو چنان پيچيده و نامشخص هستند كه نخبگان عضو كارگروه مي بايست با بررسي و مطالعات عميق، آنها را كشف كنند؟ یا اینکه مرغ پخته هم دلایل آنرا میداند؟ با فرض اينكه كارگروه بعد از بررسی‌های همه جانبه ١٠٠٪ دلايل و موانع ارتقاي كيفي خودروهاي توليد داخل را كشف كند، آيا اختيار لازم براي رفع موانع را خواهد داشت؟
صنعت خودروسازي ما از يك مشكل بنيادين رنج ميبرد، بطوريكه تمام مشكلات ديگر اين صنعت به نوعي ذيل همين يك مشكل تعريف ميشوند، آن مشكل، فقدان فضاي رقابتي در اين عرصه است. وقتي كه، واردات خودرو يا ممنوع است و يا تعرفه واردات خودرو در دوران آزادي واردات با مخلفاتش بيش از ١٢٠٪ است(بالاترين نرخ تعرفه بر واردات خودرو در تاريخ بشريت)، ميليونها متقاضي پيش خريد خودرو مترصد باز شدن چند دقيقه اي سايت پيش فروش خودرو سازان برای ثبت نام هستند، فاصله قيمت خريد از كارخانه نسبت به بازار آزاد چند ده ميليون تومان است، خودرو قبل از اينكه وسيله اي براي حمل و نقل باشد، ابزاري براي حفظ ارزش سرمايه باشد، در اينصورت اگر خودرو بي كيفيت و گران به دست مردم نرسد بايد به همه قوانين علمي و تجارب موفق بشري به ديده شك و ترديد نگاه كرد.
تا سياستها در اين صنعت براي ايجاد فضاي رقابتي دستخوش تغييرات بنيادين نشوند تشكيل هزار كارگروه هم اگر وضع را بدتر نكند كاري از پيش نميبرند. در اقتصادي كه روز به روز بسته تر، دولتي تر، رانتی تر و لاغرتر ميشود، انتظار بهبود كيفيت و قيمت مناسب سرابي بيش نيست. کسی که گندم بکارد خود به خود کاه هم بدست می آورد. اگر فضا رقابتی شود به طور طبيعي بقیه مشکلات هم رفع خواهند شد، همانطور که در همه کشورهای موفق خودروساز چنين شده است. عكس آن هم در كشورهاي كمونيستي سابق اتفاق افتاد كه صنعت خودرو سازي آنها در فضاي غير رقابتي به شكست منجر شد.
در چشم انداز فعلي اقتصاد ايران، ايجاد فضاي رقابتي رويائی دست نیافتنی است. رقابتی کردن فضای تولید مستلزم اتخاذ تصمیمات سخت و دردناک توسط سطوح بالای تصمیم گیری است که فعلاً آمادگی لازم برای انجام آن وجود ندارد، بنابراين خودروسازان داخلي حتی با تشکیل صد کارگروه فارغ از مواجهه با چالشهاي سخت و نفس گیر فضاي رقابتي می‌توانند خودرو های بی کیفیت را به چند برابر قیمت جهانی با پیش فروش در نوبت های تحویل چند ساله همچنان به خلق الله قالب کنند.
بنابراین خطاب به آندسته از مردم و یا مسئولانی که به بررسی و تصمیمات نتایج این قبیل کارگروه های نمایشی و تکراری دل بسته اند باید گفت این امام زاده ای که بدان دخیل بسته اید اگر کورتان نکند شفا نخواهد بخشید!
✅ @karkhone
👍1
اخبار اقتصادی، دستپخت خرس‌ها
1. با تحریم های دیروز اتّحادیه اروپا علیه روسیه و فراتر از تحریم های وضع شده علیه پوتین، لاوروف و سایر دولتمردان، حالا بخش خاصّی از سیستم مالی و دارایی های روسیه به گونه‌ای تحت تحریم و فریز شدن قرار گرفته که تخمین خوشبینانه، قطع 70 درصد نظام مالی و نظام بانکی روسیه از اروپا است.
2. نبرد سنگین سایبری روسیه با کشورهای دیگر به شدّت در حال گسترش است. پس از وبسایتهای وزارت دفاع و پارلمان روسیه... وبسایت کاخ کرملین نیز از کار افتاد.
3. آلمان نیز موافقت رسمی خود برای محروم کردن روسیه از خدمات سوئیفت را اعلام کرد و به این ترتیب، بازی جذّاب مالی و سیاسی تازه در عرصه گردش مالی و کنترل تراکنشهای کلان بانکی آغاز شده است.
4. رومن آبرامویچ، اداره باشگاه چلسی را به هیأت امناء این باشگاه سپرد... فشار تحریمها در کنار فشارهای سیاسی و اجتماعی در نهایت مؤثر شد!
5. شهروندان روس، بیش از 111 میلیارد روبل، معادل 1.3 میلیارد دلار را ... تنها در روزهای چهارشنبه و پنجشنبه هفته پیش، از حساب های بانکی روسی خارج کردند!
این در حالی است که تحریم ها، ضربات ابتدایی خود را اینگونه میزند که Apple Pay سرویسدهی خود در روسیه را متوقّف کرده است.
6. آمریکا و متّحدانش تحریم های جدید علیه روسیه را اعلام کرده‌اند و طیّ آن، "فهرست منتخب" بانکهای روسی برای محروم شدن از خدمات سوئیفت را اعلام کرده‌اند.
گزینش فهرست بانکها را از سویی می‌توان برای رضایت آلمان و ایتالیا و وقفه ایجاد نشدن در روند تجاری و مالی آن کشورها به واسطه ارتباط شان با ساختارهای روسی دانست و از سوی دیگر، می‌توان درک کرد که رضایت آلمان و ایتالیا به محروم شدن گروهی از بانکهای مهم و تحریم کلّی سایر بانکها میتواند در واقع بدون ایجاد مشکلات جدّی برای آلمانی‌‌ها و ایتالیاییها، رهگیری ساختارهای مالی روس را به طور جدّی برای غربیها آسان کند. همچنان آلمان و ایتالیا با رضایت به این تحریمها نشان داده‌اند که برای مقابله با پوتین، حاضر به هزینه دادن هستند!
7. دولت روسیه اعلام کرده است که کمک مالی از روسیه به اوکراینیها مصداق خیانت است و دارنده هر حساب بانکی که از آن، پولی به اوکراین واریز شود، حدّاقل 20 سال زندانی خواهد شد.
✅ @karkhone
1. با تحریم های دیروز اتّحادیه اروپا علیه روسیه و فراتر از تحریم های وضع شده علیه پوتین، لاوروف و سایر دولتمردان، حالا بخش خاصّی از سیستم مالی و دارایی های روسیه به گونه‌ای تحت تحریم و فریز شدن قرار گرفته که تخمین خوشبینانه، قطع 70 درصد نظام مالی و نظام بانکی روسیه از اروپا است.
2. نبرد سنگین سایبری روسیه با کشورهای دیگر به شدّت در حال گسترش است. پس از وبسایتهای وزارت دفاع و پارلمان روسیه... وبسایت کاخ کرملین نیز از کار افتاد.
3. آلمان نیز موافقت رسمی خود برای محروم کردن روسیه از خدمات سوئیفت را اعلام کرد و به این ترتیب، بازی جذّاب مالی و سیاسی تازه در عرصه گردش مالی و کنترل تراکنشهای کلان بانکی آغاز شده است.
4. رومن آبرامویچ، اداره باشگاه چلسی را به هیأت امناء این باشگاه سپرد... فشار تحریمها در کنار فشارهای سیاسی و اجتماعی در نهایت مؤثر شد!
5. شهروندان روس، بیش از 111 میلیارد روبل، معادل 1.3 میلیارد دلار را ... تنها در روزهای چهارشنبه و پنجشنبه هفته پیش، از حساب های بانکی روسی خارج کردند!
این در حالی است که تحریم ها، ضربات ابتدایی خود را اینگونه میزند که Apple Pay سرویسدهی خود در روسیه را متوقّف کرده است.
6. آمریکا و متّحدانش تحریم های جدید علیه روسیه را اعلام کرده‌اند و طیّ آن، "فهرست منتخب" بانکهای روسی برای محروم شدن از خدمات سوئیفت را اعلام کرده‌اند.
گزینش فهرست بانکها را از سویی می‌توان برای رضایت آلمان و ایتالیا و وقفه ایجاد نشدن در روند تجاری و مالی آن کشورها به واسطه ارتباط شان با ساختارهای روسی دانست و از سوی دیگر، می‌توان درک کرد که رضایت آلمان و ایتالیا به محروم شدن گروهی از بانکهای مهم و تحریم کلّی سایر بانکها میتواند در واقع بدون ایجاد مشکلات جدّی برای آلمانی‌‌ها و ایتالیاییها، رهگیری ساختارهای مالی روس را به طور جدّی برای غربیها آسان کند. همچنان آلمان و ایتالیا با رضایت به این تحریمها نشان داده‌اند که برای مقابله با پوتین، حاضر به هزینه دادن هستند!
7. دولت روسیه اعلام کرده است که کمک مالی از روسیه به اوکراینیها مصداق خیانت است و دارنده هر حساب بانکی که از آن، پولی به اوکراین واریز شود، حدّاقل 20 سال زندانی خواهد شد.
✅ @karkhone
خرس سیبری و پیرمرد شکارچی
| مهدی تدینی
از کجا آغاز کنیم که بیراه نباشد؟ آلمان عزمش را جزم کرده بود تا به بهانۀ مناقشه‌اش با لهستان سر شهر دانتسیگ، خاک این کشور را به توبره بکشد. اروپا در آستانۀ جنگی «ملی» بود که می‌توانست به جنگی «جهانی» بدل شود. آن زمان در فرانسه شعاری سر زبان‌ها افتاد: «چرا برای دانتسیگ بمیریم؟» بی‌تردید اروپا امروز دقیقاً با همین وضعیت روبروست: «چرا برای کی‌یف بمیریم؟» اگر قرار باشد جنگی جهانی آغاز شود، همین‌گونه آغاز می‌شود که دیروز آغاز شد، و اگر هم قرار باشد جلوی جنگی جهانی گرفته شود، به همین شکل جلوی آن گرفته می‌شود که می‌بینیم.
اروپا پیر و ضعیف است و در بی‌هویتی غرق شده است. آمریکا نیز هر روز در دفاع از ارزش‌هایی که مدعی‌اش است، بی‌عرضه‌تر به نظر می‌رسد. اما واقعیت این است که مسائل سیاسی را نمی‌توان با گویشی «پهلوانی» و «شوالیه‌ای» خواند. عدم واکنش نظامی به روسیه رفتاری معقول است و زیرکی هوشمندانه‌ای در پس آن نهفته است ــ گرچه بی‌تردید غرب «نبردگریز» است.
این پیروزی رعدآسا شکست‌های بزرگی را برای روسیه در پی خواهد داشت که در بلندمدت دامنش را می‌گیرد و به نظر می‌رسد غرب تعمداً روسیه را به چنین مسیری هدایت کرده. صاحب‌نظران آمریکایی اتفاقات امروز را در میانۀ دهۀ ۱۹۹۰ پیش‌بینی کرده بودند؛ وقتی به کلینتون هشدار می‌دادند توسعۀ ناتو به شرق، روسیه را به مسیر ناخوشایندی سوق می‌دهد. روسیه تا دو دهه توان نداشت این ترس هشداردهندگان را جامۀ عمل پوشاند (اولین گروه از کشورهای بلوک شرق در ۱۹۹۹ به ناتو پیوستند و ناتو در ۲۰۰۴ به مرزهای روسیه رسید).
اگر با مقیاس «سالانه» به قضایا نگاه کنیم، روسیه جواب دندان‌شکنی به غرب و غرب‌گرایان اکراینی داده، اما مقیاس مطالعۀ تاریخ «سال» نیست، بلکه «دهه» است. مشکل روسیه با این تهاجم نه تنها حل نشد، بلکه به گونه‌ای گره خورد که دیگر حل نخواهد شد و در فرایندی میان‌مدت گریبانش را خواهد گرفت. برای اینکه بفهمیم چرا، باید صورت‌مسئلۀ درست را بنویسیم. صورت‌مسئله‌ای که در رسانه‌ها و اذهان مطرح است، صورت‌مسئلۀ نادرستی است. مسئله مواجهۀ روسیه با غرب نیست! بلکه پرسش این است که «ملت‌های همسایه با روسیه در میان دو میدان جاذبۀ شرق و غرب چه باید بکنند؟» آن چیزی که باعث توسعۀ ناتو به شرق شد، خواست همین ملت‌ها بود، نه صرفاً خواست آمریکا یا کشورهای ناتو! این میل همسایگان روسیه به ائتلاف نظامی با غرب، ریشه در خاطرات بدی دارد که از خودکامگی‌های کرملین در ذهن دارند.
پوتین کی‌یف را اشغال می‌کند، زِلِنسکی بازداشت یا متواری می‌شود و دولت روس‌دوست جدیدی شکل می‌گیرد که بسیار ناتوان‌تر و منفورتر از دولت یانوکوویچ خواهد بود؛ همان دولتمرد روس‌دوست که در جنبش یورومیدان در اوایل ۲۰۱۴ سرنگون شد. اگر تا پیش از این لشگرکشی و بمباران بیسابقه روسیه بختی برای حفظ نفوذ سنتی‌اش در اکراین داشت، از این پس فقط باید با زور سرنیزه اکراین را حفظ کند ــ به دست آوردن دل اکراینی‌ها که تعیین‌کننده‌ترین عامل بلندمدت است، شاید دیگر محال باشد. شاید بگویید: «مشکلی نیست! اکراین را با سرنیزه حفظ خواهد کرد!» بله! شاید بتوان چند سالی چنین کرد، ولی در بلندمت چنین چیزی میسر نیست.
روسیه خطا کرد! مرد دائم‌الخمری که به کتک زدن همسر و فرزندانش عادت داشت، سال‌ها بود وانمود می‌کرد خوش‌اخلاق شده و دیگر روی خانواده‌اش کمربند نمی‌کشد! اما باز روسیه به سراغ کمد قدیمی رفت، بطری‌های ودکا را درآورد، مست کرد و زن و بچه‌اش را زیر کتک گرفت. این رفتار بدترین پیام را به سایر همسایگان روسیه مخابره کرد (مانند مداخلات اخیرش در بلاروس و قزاقستان). به عنوان نظاره‌گر بیرونی که سرنوشت اکراین را دنبال می‌کند، معتقدم بهتر بود اکراین در غرب‌گرایی میانه‌روی پیشه می‌کرد و موازنۀ مثبتی در مواجهه با روسیه و غرب برقرار می‌کرد و از ناتو نیز فاصله می‌گرفت. اما اگر بخشی از مردم اکراین در روس‌هراسی‌شان سازش‌ناپذیر عمل کردند، خطای روسیه به مراتب بزرگ‌تر، زیانبارتر و توجیه‌ناپذیرتر بود.
در این میان غرب و اروپا ــ با همۀ جنگ‌گریزی و نادلاوری‌شان ــ مانند پیرمردهای زیرک، جوانی قلدر را به سوی خشونتی سرمستانه سوق دادند تا در بلندمدت زمینگیرش کند. از فردای پیروزی اوضاع به نفع روسیۀ پوتینیستی پیش نخواهد رفت، و غرب هم با جلوگیری از درگیری نظامی هزینه‌های خود را تا حد امکان پایین آورده است. در یک جمله: غرب نمی‌تواند دندان این خرس سیبری را بکِشد، اما خرس را مجبور کرد طعمۀ گوشت‌تلخ و چغری را به دندان بگیرد تا یا مجبور شود سریع آن را رها کند یا ناگزیر شود سال‌ها آن را در آرواره‌اش بفشارد و بدین‌سان دندانش از ریشه سست شود. آدم عاقل با خرس سرشاخ نمی‌شود، آن را در تله می‌اندازد.
✅ @karkhone
| مهدی تدینی
از کجا آغاز کنیم که بیراه نباشد؟ آلمان عزمش را جزم کرده بود تا به بهانۀ مناقشه‌اش با لهستان سر شهر دانتسیگ، خاک این کشور را به توبره بکشد. اروپا در آستانۀ جنگی «ملی» بود که می‌توانست به جنگی «جهانی» بدل شود. آن زمان در فرانسه شعاری سر زبان‌ها افتاد: «چرا برای دانتسیگ بمیریم؟» بی‌تردید اروپا امروز دقیقاً با همین وضعیت روبروست: «چرا برای کی‌یف بمیریم؟» اگر قرار باشد جنگی جهانی آغاز شود، همین‌گونه آغاز می‌شود که دیروز آغاز شد، و اگر هم قرار باشد جلوی جنگی جهانی گرفته شود، به همین شکل جلوی آن گرفته می‌شود که می‌بینیم.
اروپا پیر و ضعیف است و در بی‌هویتی غرق شده است. آمریکا نیز هر روز در دفاع از ارزش‌هایی که مدعی‌اش است، بی‌عرضه‌تر به نظر می‌رسد. اما واقعیت این است که مسائل سیاسی را نمی‌توان با گویشی «پهلوانی» و «شوالیه‌ای» خواند. عدم واکنش نظامی به روسیه رفتاری معقول است و زیرکی هوشمندانه‌ای در پس آن نهفته است ــ گرچه بی‌تردید غرب «نبردگریز» است.
این پیروزی رعدآسا شکست‌های بزرگی را برای روسیه در پی خواهد داشت که در بلندمدت دامنش را می‌گیرد و به نظر می‌رسد غرب تعمداً روسیه را به چنین مسیری هدایت کرده. صاحب‌نظران آمریکایی اتفاقات امروز را در میانۀ دهۀ ۱۹۹۰ پیش‌بینی کرده بودند؛ وقتی به کلینتون هشدار می‌دادند توسعۀ ناتو به شرق، روسیه را به مسیر ناخوشایندی سوق می‌دهد. روسیه تا دو دهه توان نداشت این ترس هشداردهندگان را جامۀ عمل پوشاند (اولین گروه از کشورهای بلوک شرق در ۱۹۹۹ به ناتو پیوستند و ناتو در ۲۰۰۴ به مرزهای روسیه رسید).
اگر با مقیاس «سالانه» به قضایا نگاه کنیم، روسیه جواب دندان‌شکنی به غرب و غرب‌گرایان اکراینی داده، اما مقیاس مطالعۀ تاریخ «سال» نیست، بلکه «دهه» است. مشکل روسیه با این تهاجم نه تنها حل نشد، بلکه به گونه‌ای گره خورد که دیگر حل نخواهد شد و در فرایندی میان‌مدت گریبانش را خواهد گرفت. برای اینکه بفهمیم چرا، باید صورت‌مسئلۀ درست را بنویسیم. صورت‌مسئله‌ای که در رسانه‌ها و اذهان مطرح است، صورت‌مسئلۀ نادرستی است. مسئله مواجهۀ روسیه با غرب نیست! بلکه پرسش این است که «ملت‌های همسایه با روسیه در میان دو میدان جاذبۀ شرق و غرب چه باید بکنند؟» آن چیزی که باعث توسعۀ ناتو به شرق شد، خواست همین ملت‌ها بود، نه صرفاً خواست آمریکا یا کشورهای ناتو! این میل همسایگان روسیه به ائتلاف نظامی با غرب، ریشه در خاطرات بدی دارد که از خودکامگی‌های کرملین در ذهن دارند.
پوتین کی‌یف را اشغال می‌کند، زِلِنسکی بازداشت یا متواری می‌شود و دولت روس‌دوست جدیدی شکل می‌گیرد که بسیار ناتوان‌تر و منفورتر از دولت یانوکوویچ خواهد بود؛ همان دولتمرد روس‌دوست که در جنبش یورومیدان در اوایل ۲۰۱۴ سرنگون شد. اگر تا پیش از این لشگرکشی و بمباران بیسابقه روسیه بختی برای حفظ نفوذ سنتی‌اش در اکراین داشت، از این پس فقط باید با زور سرنیزه اکراین را حفظ کند ــ به دست آوردن دل اکراینی‌ها که تعیین‌کننده‌ترین عامل بلندمدت است، شاید دیگر محال باشد. شاید بگویید: «مشکلی نیست! اکراین را با سرنیزه حفظ خواهد کرد!» بله! شاید بتوان چند سالی چنین کرد، ولی در بلندمت چنین چیزی میسر نیست.
روسیه خطا کرد! مرد دائم‌الخمری که به کتک زدن همسر و فرزندانش عادت داشت، سال‌ها بود وانمود می‌کرد خوش‌اخلاق شده و دیگر روی خانواده‌اش کمربند نمی‌کشد! اما باز روسیه به سراغ کمد قدیمی رفت، بطری‌های ودکا را درآورد، مست کرد و زن و بچه‌اش را زیر کتک گرفت. این رفتار بدترین پیام را به سایر همسایگان روسیه مخابره کرد (مانند مداخلات اخیرش در بلاروس و قزاقستان). به عنوان نظاره‌گر بیرونی که سرنوشت اکراین را دنبال می‌کند، معتقدم بهتر بود اکراین در غرب‌گرایی میانه‌روی پیشه می‌کرد و موازنۀ مثبتی در مواجهه با روسیه و غرب برقرار می‌کرد و از ناتو نیز فاصله می‌گرفت. اما اگر بخشی از مردم اکراین در روس‌هراسی‌شان سازش‌ناپذیر عمل کردند، خطای روسیه به مراتب بزرگ‌تر، زیانبارتر و توجیه‌ناپذیرتر بود.
در این میان غرب و اروپا ــ با همۀ جنگ‌گریزی و نادلاوری‌شان ــ مانند پیرمردهای زیرک، جوانی قلدر را به سوی خشونتی سرمستانه سوق دادند تا در بلندمدت زمینگیرش کند. از فردای پیروزی اوضاع به نفع روسیۀ پوتینیستی پیش نخواهد رفت، و غرب هم با جلوگیری از درگیری نظامی هزینه‌های خود را تا حد امکان پایین آورده است. در یک جمله: غرب نمی‌تواند دندان این خرس سیبری را بکِشد، اما خرس را مجبور کرد طعمۀ گوشت‌تلخ و چغری را به دندان بگیرد تا یا مجبور شود سریع آن را رها کند یا ناگزیر شود سال‌ها آن را در آرواره‌اش بفشارد و بدین‌سان دندانش از ریشه سست شود. آدم عاقل با خرس سرشاخ نمی‌شود، آن را در تله می‌اندازد.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
اخبار اقتصادی، دستپخت خرس‌ها 1. با تحریم های دیروز اتّحادیه اروپا علیه روسیه و فراتر از تحریم های وضع شده علیه پوتین، لاوروف و سایر دولتمردان، حالا بخش خاصّی از سیستم مالی و دارایی های روسیه به گونه‌ای تحت تحریم و فریز شدن قرار گرفته که تخمین خوشبینانه،…
اخبار اقتصادی، دستپخت خرس‌ها
1. شرکت سوئیسی نورداستریم، با اعلام ناتوانی از پرداخت حقوق کارمندان خود، همه را مرخّص کرده و تعطیل کرد!
2. در یکی از مهمترین تحوّلات در عرصه تحریمهای آمریکا و متّحدانش علیه روسیه، شرکت اکسون موبیل، بازار نفت روسیه را ترک کرد. این شرکت حلقه نامرئی بسیاری از روابط سیاسی و اقتصادی غولهای نفتی با روسیه بود و غولهای نفتی آمریکایی، مهره خود، رکس تیلرسن را به عنوان وزیر خارجه آمریکا به دولت ترامپ وارد کردند. تیلرسن، به عنوان شریک و دوست پوتین، وارد کار شد تا پروژههای بسیار عظیم نفتی با روسیه را که در زمان اوباما از میان رفته بود، احیاء کند و ترامپ نیز عملاً در این راه مهره پوتین بود. با این حال، تیلرسن، هرگز این خواستهها را برآورده نکرد و برکنار شد! پروژههایی که به واسطه اقدامات اوباما از دست اکسان رفته بود، از عظیم‌ترین پروژههای نفتی بودند.
تیلرسن در سال 2013، نشان و عنوان رسمی از پوتین دریافت کرده بود.
3. راهکار تازه در دنیا برای کمک به اوکراینیها در دفاعشان، سفر نکردن به اوکراین است! از طریق Airbnb و با رزرو اقامت در اوکراین، مردم دنیا به اوکراین پول میفرستند و طبیعتاً چمدانی برای سفر بسته نمی‌شود.
4. لوک اویل، غول بزرگ نفتی روسیه، از اوّلین شرکتهای بزرگ روسی است که علناً تقاضای پایان جنگ در اوکراین را مطرح کرده است.
5. بیانیه شرکت متا در باره قطع شدن دسترسی شهروندان روسیه به شبکههای اجتماعی... امضاء پای بیانیه هم توسّط مدیر ارشد این شرکت، نیک کلگ، رهبر سابق لیبرال دموکراتهای بریتانیا است!
6.ضربه دیگر به اقتصاد و نظام مالی روسیه، تحریم والاستریت و حذف شرکتهای روسی از نمایه Dow Jones X است که همراه با حذف نظام مالی روسیه از تراز و موقعیت "مارکت در حال رشد" در والاستریت، رُخ داد.
7. رویال داچ شل که به تحریم روسیه پیوسته است، اعلام کرد که از این پس، مزایای حاصله از هر نفتی با منشأ تولید در روسیه را در صندوقی ویژه برای کمکهای به مردم اوکراین ذخیره خواهد کرد. این شرکت اعلام کرده است که روز جمعه، یک بار نفت روسی را با قیمتی که به طور کاملاً بیسابقه و رکوردشکن، پایین بوده است، خریداری کرده است.
8. لوییجی دی مایو، وزیر خارجه جوان ایتالیا به همراه رئیس شرکت معروف نفتی ایتالیایی ENI راهی قطر شده است تا با مقامات این کشور درباره واردات انرژی از این کشور مذاکره کند. او اظهار داشته است که اراده دولت ایتالیا، استقلال کامل و قطعی از واردات نفت از روسیه در دو تا سه سال آینده است.
9. ویزا و مسترکارد، خدمات خود به روسیه را متوقّف کردند و کارتهایشان در خارج از روسیه، از کار افتاده است. این خبری خاص برای بسیاری از دارندگان "غیر روس" کارتهای اعتباری روسی است که با آن تحریمهای کشورهای دیگر را دور میزدند. 😄
10. بانکهای روسی اعلام کردند که در پاسخ به قطع خدمات ویزا و مسترکارد، به خدمات چینی یونیون پِی روی خواهند آورد. این به معنای وابستگی شدید و هزینهبَر نظام مالی روسیه به چین است و گزینهای است که هرگز در شرایط عادّی، گزینه روسها نبود.
تصاویر
✅ @karkhone
1. شرکت سوئیسی نورداستریم، با اعلام ناتوانی از پرداخت حقوق کارمندان خود، همه را مرخّص کرده و تعطیل کرد!
2. در یکی از مهمترین تحوّلات در عرصه تحریمهای آمریکا و متّحدانش علیه روسیه، شرکت اکسون موبیل، بازار نفت روسیه را ترک کرد. این شرکت حلقه نامرئی بسیاری از روابط سیاسی و اقتصادی غولهای نفتی با روسیه بود و غولهای نفتی آمریکایی، مهره خود، رکس تیلرسن را به عنوان وزیر خارجه آمریکا به دولت ترامپ وارد کردند. تیلرسن، به عنوان شریک و دوست پوتین، وارد کار شد تا پروژههای بسیار عظیم نفتی با روسیه را که در زمان اوباما از میان رفته بود، احیاء کند و ترامپ نیز عملاً در این راه مهره پوتین بود. با این حال، تیلرسن، هرگز این خواستهها را برآورده نکرد و برکنار شد! پروژههایی که به واسطه اقدامات اوباما از دست اکسان رفته بود، از عظیم‌ترین پروژههای نفتی بودند.
تیلرسن در سال 2013، نشان و عنوان رسمی از پوتین دریافت کرده بود.
3. راهکار تازه در دنیا برای کمک به اوکراینیها در دفاعشان، سفر نکردن به اوکراین است! از طریق Airbnb و با رزرو اقامت در اوکراین، مردم دنیا به اوکراین پول میفرستند و طبیعتاً چمدانی برای سفر بسته نمی‌شود.
4. لوک اویل، غول بزرگ نفتی روسیه، از اوّلین شرکتهای بزرگ روسی است که علناً تقاضای پایان جنگ در اوکراین را مطرح کرده است.
5. بیانیه شرکت متا در باره قطع شدن دسترسی شهروندان روسیه به شبکههای اجتماعی... امضاء پای بیانیه هم توسّط مدیر ارشد این شرکت، نیک کلگ، رهبر سابق لیبرال دموکراتهای بریتانیا است!
6.ضربه دیگر به اقتصاد و نظام مالی روسیه، تحریم والاستریت و حذف شرکتهای روسی از نمایه Dow Jones X است که همراه با حذف نظام مالی روسیه از تراز و موقعیت "مارکت در حال رشد" در والاستریت، رُخ داد.
7. رویال داچ شل که به تحریم روسیه پیوسته است، اعلام کرد که از این پس، مزایای حاصله از هر نفتی با منشأ تولید در روسیه را در صندوقی ویژه برای کمکهای به مردم اوکراین ذخیره خواهد کرد. این شرکت اعلام کرده است که روز جمعه، یک بار نفت روسی را با قیمتی که به طور کاملاً بیسابقه و رکوردشکن، پایین بوده است، خریداری کرده است.
8. لوییجی دی مایو، وزیر خارجه جوان ایتالیا به همراه رئیس شرکت معروف نفتی ایتالیایی ENI راهی قطر شده است تا با مقامات این کشور درباره واردات انرژی از این کشور مذاکره کند. او اظهار داشته است که اراده دولت ایتالیا، استقلال کامل و قطعی از واردات نفت از روسیه در دو تا سه سال آینده است.
9. ویزا و مسترکارد، خدمات خود به روسیه را متوقّف کردند و کارتهایشان در خارج از روسیه، از کار افتاده است. این خبری خاص برای بسیاری از دارندگان "غیر روس" کارتهای اعتباری روسی است که با آن تحریمهای کشورهای دیگر را دور میزدند. 😄
10. بانکهای روسی اعلام کردند که در پاسخ به قطع خدمات ویزا و مسترکارد، به خدمات چینی یونیون پِی روی خواهند آورد. این به معنای وابستگی شدید و هزینهبَر نظام مالی روسیه به چین است و گزینهای است که هرگز در شرایط عادّی، گزینه روسها نبود.
تصاویر
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
✅ @karkhone
یونیکورن‌های خسته
چرا استارت‌آپ‌های ایرانی فرصت حضور در بازارهای خارجی را از دست دادند؟
| شهرام شریف
سیلیکون‌ولی برای سال‌ها مدینه فاضله بسیاری از استارت‌آپ‌ها، کارآفرینان و سرمایه‌گذاران در سراسر دنیا بوده است با این حال طی دو دهه گذشته داستان موفقیت سیلیکون‌ولی در بسیاری از نقاط جهان تکرار شده است. این تکرار موفقیت اما لزوماً در همه نقاط مشابه هم نبوده است. در هند سیل بازگشت کارآفرینان موفق هندی که دانش‌آموخته یا مهارت‌دیده جریان نوآوری در آمریکا بودند تحول بزرگی در صنعت تکنولوژی آن کشور ایجاد کرد. در کنار آن، تجربه موفق برون‌سپاری بزرگان تکنولوژی در هند و ارتباط این کشور با جریان جهانی نوآوری بر موفقیت این موج بازگشت معکوس کارآفرینان افزود. در چین رویکرد دولت در آزادسازی‌های اقتصادی و فراهم‌سازی سرمایه‌گذاری خارجی سال‌ها قبل از هند آغاز شد و به ایجاد هاب‌های بزرگ نوآوری در حوزه تکنولوژی و ایجاد غولهای تکنولوژی چینی منجر شد. کشورهای اروپایی و برخی از کشورهای شرق آسیا نیز به تدریج طی دو دهه اخیر با اتخاذ سیاست‌هایی در حوزه‌های مختلف در این حوزه ورود کرده‌اند. در ایران نسیم استارت‌آپی از اواسط دهه 90 شمسی شروع به وزیدن کرد، زمانی که متناسب با شرایط سیاسی حاصل از توافق برجام برخی متخصصان و کارآفرینان مهارت‌دیده در کشورهای خارجی به ایران بازگشتند یا فرصت عرض‌اندام برای نیروی جوان متخصص داخلی و فعال در حوزه تکنولوژی فراهم شد. در همین زمان نخستین شرکتهای سرمایه‌گذاری استارت‌آپی -با ترکیبی از سرمایه خارجی /داخلی- اولین سرمایه‌گذاری‌های خود را روی برخی استارت‌آپ‌ها با سایز متوسط انجام دادند. کمی بعد برخی شرکتهای خارجی فعال در سرمایه‌گذاری استارت‌آپی هم در قالب شرکتهای ایرانی در برخی استارت‌آپ‌ها سرمایه‌گذاری کردند. همزمان شکل‌گیری نخستین شتاب‌دهنده‌ها به ایجاد و تامین مالی صدها استارت‌آپ کوچک منجر شد. انفجار استارت‌آپی ایران در زمانی شکل گرفت که هنوز بسیاری از کشورهای همسایه به‌خصوص همسایگان عربی با مفاهیم استارت‌آپی بیگانه بودند. در ترکیه به‌رغم آنکه اکوسیستم نوآوری کمی زودتر از ایران شکل گرفت اما بزرگان امروز استارت‌آپی این کشور بسیار جوان‌تر از بازیگران مشابه ایرانی خود هستند. استارت‌آپ‌های ترکیه‌ای «گتیر» و «ترندیول» به ترتیب ده و پنج سال بعد از دیجی‌کالا تاسیس شده‌اند. همین دو نمونه حالا دو شرکت بزرگ ترکیه هستند و نه‌تنها یونیکورن که دکاکورن (استارت‌آپ‌های با ارزش بیش از 10 میلیارد دلار) شده‌اند. مقایسه دو نمونه گتیر و ترندیول با استارت‌آپ‌های ایرانی از آن جهت جالب است که اتفاقاً آنها هم در فضای بی‌ثبات اقتصادی رشد کرده‌اند و نه مثلاً فضای مهیای سیلیکون‌ولی. با این حال آنها حالا با بهترین استارت‌آپ‌های سیلیکون‌ولی در خود آمریکا و با بهترین استارت‌آپ اروپایی در لندن و برلین رقابت می‌کنند. گتیر به لطف سرمایه‌گذاری خارجی از خود سیلیکون‌ولی و ترندیول به لطف پشتوانه سرمایه و تجربه علی‌بابای چین روی قله کسب‌وکار ترکیه قرار دارند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
چرا استارت‌آپ‌های ایرانی فرصت حضور در بازارهای خارجی را از دست دادند؟
| شهرام شریف
سیلیکون‌ولی برای سال‌ها مدینه فاضله بسیاری از استارت‌آپ‌ها، کارآفرینان و سرمایه‌گذاران در سراسر دنیا بوده است با این حال طی دو دهه گذشته داستان موفقیت سیلیکون‌ولی در بسیاری از نقاط جهان تکرار شده است. این تکرار موفقیت اما لزوماً در همه نقاط مشابه هم نبوده است. در هند سیل بازگشت کارآفرینان موفق هندی که دانش‌آموخته یا مهارت‌دیده جریان نوآوری در آمریکا بودند تحول بزرگی در صنعت تکنولوژی آن کشور ایجاد کرد. در کنار آن، تجربه موفق برون‌سپاری بزرگان تکنولوژی در هند و ارتباط این کشور با جریان جهانی نوآوری بر موفقیت این موج بازگشت معکوس کارآفرینان افزود. در چین رویکرد دولت در آزادسازی‌های اقتصادی و فراهم‌سازی سرمایه‌گذاری خارجی سال‌ها قبل از هند آغاز شد و به ایجاد هاب‌های بزرگ نوآوری در حوزه تکنولوژی و ایجاد غولهای تکنولوژی چینی منجر شد. کشورهای اروپایی و برخی از کشورهای شرق آسیا نیز به تدریج طی دو دهه اخیر با اتخاذ سیاست‌هایی در حوزه‌های مختلف در این حوزه ورود کرده‌اند. در ایران نسیم استارت‌آپی از اواسط دهه 90 شمسی شروع به وزیدن کرد، زمانی که متناسب با شرایط سیاسی حاصل از توافق برجام برخی متخصصان و کارآفرینان مهارت‌دیده در کشورهای خارجی به ایران بازگشتند یا فرصت عرض‌اندام برای نیروی جوان متخصص داخلی و فعال در حوزه تکنولوژی فراهم شد. در همین زمان نخستین شرکتهای سرمایه‌گذاری استارت‌آپی -با ترکیبی از سرمایه خارجی /داخلی- اولین سرمایه‌گذاری‌های خود را روی برخی استارت‌آپ‌ها با سایز متوسط انجام دادند. کمی بعد برخی شرکتهای خارجی فعال در سرمایه‌گذاری استارت‌آپی هم در قالب شرکتهای ایرانی در برخی استارت‌آپ‌ها سرمایه‌گذاری کردند. همزمان شکل‌گیری نخستین شتاب‌دهنده‌ها به ایجاد و تامین مالی صدها استارت‌آپ کوچک منجر شد. انفجار استارت‌آپی ایران در زمانی شکل گرفت که هنوز بسیاری از کشورهای همسایه به‌خصوص همسایگان عربی با مفاهیم استارت‌آپی بیگانه بودند. در ترکیه به‌رغم آنکه اکوسیستم نوآوری کمی زودتر از ایران شکل گرفت اما بزرگان امروز استارت‌آپی این کشور بسیار جوان‌تر از بازیگران مشابه ایرانی خود هستند. استارت‌آپ‌های ترکیه‌ای «گتیر» و «ترندیول» به ترتیب ده و پنج سال بعد از دیجی‌کالا تاسیس شده‌اند. همین دو نمونه حالا دو شرکت بزرگ ترکیه هستند و نه‌تنها یونیکورن که دکاکورن (استارت‌آپ‌های با ارزش بیش از 10 میلیارد دلار) شده‌اند. مقایسه دو نمونه گتیر و ترندیول با استارت‌آپ‌های ایرانی از آن جهت جالب است که اتفاقاً آنها هم در فضای بی‌ثبات اقتصادی رشد کرده‌اند و نه مثلاً فضای مهیای سیلیکون‌ولی. با این حال آنها حالا با بهترین استارت‌آپ‌های سیلیکون‌ولی در خود آمریکا و با بهترین استارت‌آپ اروپایی در لندن و برلین رقابت می‌کنند. گتیر به لطف سرمایه‌گذاری خارجی از خود سیلیکون‌ولی و ترندیول به لطف پشتوانه سرمایه و تجربه علی‌بابای چین روی قله کسب‌وکار ترکیه قرار دارند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
چرا عقب ماندیم؟
به چند دلیل مشخص می‌توانیم اشاره کنیم که همه آنها هم تقریباً به هم مرتبط‌اند. نخست: نبود سرمایه. جریان نوآوری نیازمند سرمایه است. در ایران بعد از موج نخست سرمایه‌گذاری استارت‌آپی توسط سرمایه‌گذاران خارجی و داخلی -که البته در مجموع به چند صد…
به چند دلیل مشخص می‌توانیم اشاره کنیم که همه آنها هم تقریباً به هم مرتبط‌اند. نخست: نبود سرمایه. جریان نوآوری نیازمند سرمایه است. در ایران بعد از موج نخست سرمایه‌گذاری استارت‌آپی توسط سرمایه‌گذاران خارجی و داخلی -که البته در مجموع به چند صد…
مکتب اتریشی اقتصاد حامی "سرمایه‌دار" یا "کارخانه‌دار" نیست بلکه فقط از نظم رقابتی بازار دفاع می‌کند. از اینرو در خاطرات ۱۰اسفند ۱۳۷۷ رفسنجانی می‌خوانیم که چگونه برخی از تولیدکنندگان داخلی برای منافع شخصی خود از قدرت سیاسی، طلبِ امتیاز و رانت می‌کنند:
آقای سیدمرتضی شجاعی، مدیر کارخانه تولید لوله‌های تراوا برای آبیاری تحت فشار آمد. من را "پدر صنایع آبیاری تحت فشار" میداند. ضمن تمجید، برای پرداخت تسهیلات بانکی، به خاطر نداشتن سرمایه در گردش استمداد کرد. گفت اکنون هم خط تولید و هم مواد مصرفی در کشور، قابل تامین است.
عصر آقای علی‌اصغر حاج‌بابا آمد. گزارشی از کارخانه تولید فروسیلیس داد که چند سال پیش در سمنان افتتاح کردم. گفت صنعتگران ایران، تو را "بنیانگذار صنعت جدید ایران" می‌دانند و توقع ادامه حمایت دارند. برای لغو قانون دریافتِ تفاوت قیمت‌های ارز ارزان از بخش خصوصی، ارزهای نقد و یوزانس استمداد کرد.
✅ @karkhone
آقای سیدمرتضی شجاعی، مدیر کارخانه تولید لوله‌های تراوا برای آبیاری تحت فشار آمد. من را "پدر صنایع آبیاری تحت فشار" میداند. ضمن تمجید، برای پرداخت تسهیلات بانکی، به خاطر نداشتن سرمایه در گردش استمداد کرد. گفت اکنون هم خط تولید و هم مواد مصرفی در کشور، قابل تامین است.
عصر آقای علی‌اصغر حاج‌بابا آمد. گزارشی از کارخانه تولید فروسیلیس داد که چند سال پیش در سمنان افتتاح کردم. گفت صنعتگران ایران، تو را "بنیانگذار صنعت جدید ایران" می‌دانند و توقع ادامه حمایت دارند. برای لغو قانون دریافتِ تفاوت قیمت‌های ارز ارزان از بخش خصوصی، ارزهای نقد و یوزانس استمداد کرد.
✅ @karkhone
جایگاه اقتصاد و سیاست در روابط بین‌الملل
دکتر فریدون برکشلی نماینده اسبق ایران در اوپک:
اجازه بدهید یک خاطره جالب از دیک چنی معاون جرج بوش رئیس جمهور آمریکا و مرد شماره یک شرکت هالیبرتون بگویم تا متوجه شوید وقتی یک شخصیت سیاسی در مقام مسئول بنگاه اقتصادی است بسیار متفاوت تر از جایگاه سیاسی خود عمل می کند و این همان نقطه ای است که شما را غافل گیر می کند.
تقریبا 3 ماه پیش از انتخابات ریاست جمهوری آمریکا بود که دعوتنامه ای رسمی برای حضور در یک پیش همایش نفتی به دستم رسید؛ رسم رایج در این گردهمایی ها بر این است که تعدادی از مدیران سرشناس نفتی و کارشناسان و صاحب نظران دور یکدیگر جمع شده و بدون ذهنیت درباره موضوعات جاری صنعت نفت جهان به ارائه نظرات و تبادل اطلاعات می پردازند. یک روز پیش از برگزاری این همایش خود را به ونیز رساندم و در جلسه فردا شرکت کردم. در این جلسه افراد سرشناسی مانند مرحوم لقمان دبیرکل اسبق اوپک، دیک چنی مرد شماره یک هالیبرتون، آقای جمعه مدیرعامل وقت آرامکو و ... حضور داشتند. نحوه چینش صندلی ها به شکلی بود که دیگ چنی کنار من نشسته بود و چون از قبل قصد داشتم درباره مساله تحریم ایران صحبت کنم مصمم تر از گذشته خودم را آماده کردم. نکته مهم در این جلسات منع یادداشت برداری بود که هیچ یک از حاضران حق نداشتند قلم و کاغذ به جلسه بیاورند. مدل بحث هم مدل طوفان فکری بود.
پیش از آنکه نوبت به من برسد دیک چنی نظرات خود را ارائه کرد و به موضوع تحریم ایران پرداخت. وی با حمله به بیل کلینتون و دمکرات ها آنها را با کلمات جالبی مورد خطاب قرار داد و منع سرمایه گذاری و حضور شرکت های آمریکایی در ایران را به ضرر امنیت انرژی جهان می دانست. چنی با اقتدار و صراحت لهجه خاصی این تحریم ها را نقد کرد و همه را تحت تاثیر قرار داد بطوری که مدیرعامل وقت آرامکو نیز متاثر شده بود. من هم در تعجب کامل بودم که چطور چنی به این شکل خواستار رفع تحریم ها و جدایی سیاست از اصول اقتصادی می شد. نوبت به من رسید و طبق برنامه ای که از قبل تدارک دیده بودم به موضوع تحریم پرداختم و در نهایت قرار شد سمینار در پیش رو درباره «تحریم ها و آثار آن» برگزار شود.
پس از پایان جلسه بلافاصله راهی وین شدم و این موضوع را با مسئولان وقت در میان گذاشتم؛ خروجی نظرات این بود که در صورت پیروزی جمهوری خواهان در انتخابات تحریم ها برچیده خواهد شد. پس از انتخاب جرج بوش به عنوان رئیس جمهور آمریکا این خوش بینی در حال تحقق بود زیرا بوش، دیگ چنی را به عنوان معاون خود انتخاب کرد. مدتی گذشت و چنی گروهی 30 نفره را مامور به بررسی امنیت انرژی کرد که یکی از خروجی های این کارگروه، توجه بیشتر به نفت عراق و تنگ تر شدن تحریم های ایران بود. چنی با آن همه طرفداری از ایران٬ از پشتیبانان اصلی تحریم علیه کشورمان شد و از قرار گرفتن نام ایران در محور شرارت دفاع کرد. آنجا بود که به همگان ثابت شد سیاست بر اقتصاد ارجحیت دارد و دیگ چنی با وجود علاقه به حضور شرکت های آمریکایی در ایران، موضع جدیدی را اتخاذ کرد.
✅ @karkhone
دکتر فریدون برکشلی نماینده اسبق ایران در اوپک:
اجازه بدهید یک خاطره جالب از دیک چنی معاون جرج بوش رئیس جمهور آمریکا و مرد شماره یک شرکت هالیبرتون بگویم تا متوجه شوید وقتی یک شخصیت سیاسی در مقام مسئول بنگاه اقتصادی است بسیار متفاوت تر از جایگاه سیاسی خود عمل می کند و این همان نقطه ای است که شما را غافل گیر می کند.
تقریبا 3 ماه پیش از انتخابات ریاست جمهوری آمریکا بود که دعوتنامه ای رسمی برای حضور در یک پیش همایش نفتی به دستم رسید؛ رسم رایج در این گردهمایی ها بر این است که تعدادی از مدیران سرشناس نفتی و کارشناسان و صاحب نظران دور یکدیگر جمع شده و بدون ذهنیت درباره موضوعات جاری صنعت نفت جهان به ارائه نظرات و تبادل اطلاعات می پردازند. یک روز پیش از برگزاری این همایش خود را به ونیز رساندم و در جلسه فردا شرکت کردم. در این جلسه افراد سرشناسی مانند مرحوم لقمان دبیرکل اسبق اوپک، دیک چنی مرد شماره یک هالیبرتون، آقای جمعه مدیرعامل وقت آرامکو و ... حضور داشتند. نحوه چینش صندلی ها به شکلی بود که دیگ چنی کنار من نشسته بود و چون از قبل قصد داشتم درباره مساله تحریم ایران صحبت کنم مصمم تر از گذشته خودم را آماده کردم. نکته مهم در این جلسات منع یادداشت برداری بود که هیچ یک از حاضران حق نداشتند قلم و کاغذ به جلسه بیاورند. مدل بحث هم مدل طوفان فکری بود.
پیش از آنکه نوبت به من برسد دیک چنی نظرات خود را ارائه کرد و به موضوع تحریم ایران پرداخت. وی با حمله به بیل کلینتون و دمکرات ها آنها را با کلمات جالبی مورد خطاب قرار داد و منع سرمایه گذاری و حضور شرکت های آمریکایی در ایران را به ضرر امنیت انرژی جهان می دانست. چنی با اقتدار و صراحت لهجه خاصی این تحریم ها را نقد کرد و همه را تحت تاثیر قرار داد بطوری که مدیرعامل وقت آرامکو نیز متاثر شده بود. من هم در تعجب کامل بودم که چطور چنی به این شکل خواستار رفع تحریم ها و جدایی سیاست از اصول اقتصادی می شد. نوبت به من رسید و طبق برنامه ای که از قبل تدارک دیده بودم به موضوع تحریم پرداختم و در نهایت قرار شد سمینار در پیش رو درباره «تحریم ها و آثار آن» برگزار شود.
پس از پایان جلسه بلافاصله راهی وین شدم و این موضوع را با مسئولان وقت در میان گذاشتم؛ خروجی نظرات این بود که در صورت پیروزی جمهوری خواهان در انتخابات تحریم ها برچیده خواهد شد. پس از انتخاب جرج بوش به عنوان رئیس جمهور آمریکا این خوش بینی در حال تحقق بود زیرا بوش، دیگ چنی را به عنوان معاون خود انتخاب کرد. مدتی گذشت و چنی گروهی 30 نفره را مامور به بررسی امنیت انرژی کرد که یکی از خروجی های این کارگروه، توجه بیشتر به نفت عراق و تنگ تر شدن تحریم های ایران بود. چنی با آن همه طرفداری از ایران٬ از پشتیبانان اصلی تحریم علیه کشورمان شد و از قرار گرفتن نام ایران در محور شرارت دفاع کرد. آنجا بود که به همگان ثابت شد سیاست بر اقتصاد ارجحیت دارد و دیگ چنی با وجود علاقه به حضور شرکت های آمریکایی در ایران، موضع جدیدی را اتخاذ کرد.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
اخبار اقتصادی، دستپخت خرس‌ها 1. شرکت سوئیسی نورداستریم، با اعلام ناتوانی از پرداخت حقوق کارمندان خود، همه را مرخّص کرده و تعطیل کرد! 2. در یکی از مهمترین تحوّلات در عرصه تحریمهای آمریکا و متّحدانش علیه روسیه، شرکت اکسون موبیل، بازار نفت روسیه را ترک کرد.…
اخبار اقتصادی، دستپخت خرس‌ها
1. رایانوستی گزارش دادهاست که روسیه به دستور پوتین، فهرستی از کشورهایی را تهیه و اعلام کرده است که رفتار "غیردوستانه" با روسیه داشتهاند. در این فهرست، آمریکا در کنار استرالیا، بریتانیا، کشورهای اتّحادیه اروپا، کانادا، لیختناشتاین و سنمارینو و موناکو، نیوزلند، نروژ، سنگاپور، تایوان، اوکراین!!!، مونتهنگرو، سوئیس و ژاپن و کرهجنوبی قرار دارد.
نکته 1: پوتین اوکراین را یک کشور مستقل بحساب نمیآورده و نمیآوَرَد... حالا در این فهرست، یک کشور بحساب آمده!
نکته 2: اگر حضور موناکو و لیختناشتاین و سوئیس و سنمارینو در این فهرست، برایتان مضحک است، باید توجّه داشت که پولهای پوتین و بخصوص اَبَرثروتمندان روس، در این کشورها قُفل شده!
2. رئیسجمهور آمریکا این هفته فرمانی اجرایی ویژهای را درباره کریپتوکارنسیها امضاء خواهد کرد. این فرمان ویژه، به سازمانهای مختلف زیرمجموعه دولت فدرال دستور خواهد داد تا با تمرکز بر ابعاد اقتصادی و سیاسی تراکنشها و خود کریپتوکارنسیهای موجود و در حال ظهور، به موضوعات امنیتی مربوط به آن نیز رسیدگی کنند و زمینههای مختلف قانونگذاری در این باره را تعیین و قوانین تازه را برای تصویب ارائه کنند. تحریمها علیه روسیه و نیاز به ممانعت روسها از استفاده از کریپتوکارنسیها، موضوع مهمّی است که طبیعتاً سبب شده تا صدور این فرمان اجرایی تسریع شود.
3. روسیه حالا با اختلاف فراوان... تحریمشدهترین کشور جهان است.
4. شرکت بزرگ ایتالیایی Enel برنامه احداث تأسیسات بزرگ ترمینال LNG در جنوب ایتالیا را از سر خواهد گرفت که به منزله یکی از مهمترین قدمهای ابتدایی این کشور برای رهایی از وابستگی به واردات انرژی از روسیه است.
5. تصویری که دیروز اولیانوف از دیدارش با انریکه مورا منتشر کرد. حالا مشخّص شده است که در پی دریافت دستورالعمل از لاوروف، او به طور شفاهی، درخواستهای روسها در قبال تضمینهای مورد نظرشان در قالب #برجام را به انریکه مورا ارائه کرده است که درخواست تضمین عدم تحریم تجارت با ایران، از موارد مهمّ است.
برداشت ما : روسیه برنامه تجارتهای فراتحریمی دارد که میخواهد از طریق رفع تحریمهای بانکی ایران انجام دهد و می3خواهد برخی برنامههایش مانند فروش ذخیره طلا، قاچاق، معاملات اسلحه و دخالت در بازار سیاه کالاها و ادوات و ... را از طریق عوامل خاص خود در ایران انجام دهد. تحریم بانک مرکزی روسیه و آسانی رهگیری معاملات سیاه روسها از طریق ایران، معضل بزرگی برای روسها است.
6. رئیسجمهور آمریکا فردا با اردوغان گفتگو خواهد کرد. تماسهای مستقیم این دو معدود بوده و حالا ... ترکیه، در حال بازاندیشی جایگاه خود در بحبوحه بحران اشغال اوکراین توسّط روسیه و دلخوریهای سعودی و امارات از آمریکا است!
نکته مهم اینکه... ترکیه و اسرائیل، مذاکراتشان برای توسعه همکاری در زمینه انرژی و احداث خطّ لوله گاز را بسیار جلو بردهاند. ترکیه اخیراً هماهنگیهای جدّی با آمریکا درباره این همکاریها با اسرائیل، صورت داده است.
7. دورنمای تاریک اقتصاد روسیه در سایه تحریمها که با افت سنگین GDP... همه دستاوردهای دو دهه اخیر این کشور، بر باد خواهد رفت.
هزینه‌های کمرشکن نظامی که به روسیه تحمیل شده، این وضعیت را بغرنجتر کرده و حالا... پوتین مجبور شده حقوقها، به طور خاص برای برخی از گروههای و طبقات اجتماعی را افزایش دهد. تورّم رو به رشد است و بازار سهام نیز، بسته است.
تصاویر
✅ @karkhone
1. رایانوستی گزارش دادهاست که روسیه به دستور پوتین، فهرستی از کشورهایی را تهیه و اعلام کرده است که رفتار "غیردوستانه" با روسیه داشتهاند. در این فهرست، آمریکا در کنار استرالیا، بریتانیا، کشورهای اتّحادیه اروپا، کانادا، لیختناشتاین و سنمارینو و موناکو، نیوزلند، نروژ، سنگاپور، تایوان، اوکراین!!!، مونتهنگرو، سوئیس و ژاپن و کرهجنوبی قرار دارد.
نکته 1: پوتین اوکراین را یک کشور مستقل بحساب نمیآورده و نمیآوَرَد... حالا در این فهرست، یک کشور بحساب آمده!
نکته 2: اگر حضور موناکو و لیختناشتاین و سوئیس و سنمارینو در این فهرست، برایتان مضحک است، باید توجّه داشت که پولهای پوتین و بخصوص اَبَرثروتمندان روس، در این کشورها قُفل شده!
2. رئیسجمهور آمریکا این هفته فرمانی اجرایی ویژهای را درباره کریپتوکارنسیها امضاء خواهد کرد. این فرمان ویژه، به سازمانهای مختلف زیرمجموعه دولت فدرال دستور خواهد داد تا با تمرکز بر ابعاد اقتصادی و سیاسی تراکنشها و خود کریپتوکارنسیهای موجود و در حال ظهور، به موضوعات امنیتی مربوط به آن نیز رسیدگی کنند و زمینههای مختلف قانونگذاری در این باره را تعیین و قوانین تازه را برای تصویب ارائه کنند. تحریمها علیه روسیه و نیاز به ممانعت روسها از استفاده از کریپتوکارنسیها، موضوع مهمّی است که طبیعتاً سبب شده تا صدور این فرمان اجرایی تسریع شود.
3. روسیه حالا با اختلاف فراوان... تحریمشدهترین کشور جهان است.
4. شرکت بزرگ ایتالیایی Enel برنامه احداث تأسیسات بزرگ ترمینال LNG در جنوب ایتالیا را از سر خواهد گرفت که به منزله یکی از مهمترین قدمهای ابتدایی این کشور برای رهایی از وابستگی به واردات انرژی از روسیه است.
5. تصویری که دیروز اولیانوف از دیدارش با انریکه مورا منتشر کرد. حالا مشخّص شده است که در پی دریافت دستورالعمل از لاوروف، او به طور شفاهی، درخواستهای روسها در قبال تضمینهای مورد نظرشان در قالب #برجام را به انریکه مورا ارائه کرده است که درخواست تضمین عدم تحریم تجارت با ایران، از موارد مهمّ است.
برداشت ما : روسیه برنامه تجارتهای فراتحریمی دارد که میخواهد از طریق رفع تحریمهای بانکی ایران انجام دهد و می3خواهد برخی برنامههایش مانند فروش ذخیره طلا، قاچاق، معاملات اسلحه و دخالت در بازار سیاه کالاها و ادوات و ... را از طریق عوامل خاص خود در ایران انجام دهد. تحریم بانک مرکزی روسیه و آسانی رهگیری معاملات سیاه روسها از طریق ایران، معضل بزرگی برای روسها است.
6. رئیسجمهور آمریکا فردا با اردوغان گفتگو خواهد کرد. تماسهای مستقیم این دو معدود بوده و حالا ... ترکیه، در حال بازاندیشی جایگاه خود در بحبوحه بحران اشغال اوکراین توسّط روسیه و دلخوریهای سعودی و امارات از آمریکا است!
نکته مهم اینکه... ترکیه و اسرائیل، مذاکراتشان برای توسعه همکاری در زمینه انرژی و احداث خطّ لوله گاز را بسیار جلو بردهاند. ترکیه اخیراً هماهنگیهای جدّی با آمریکا درباره این همکاریها با اسرائیل، صورت داده است.
7. دورنمای تاریک اقتصاد روسیه در سایه تحریمها که با افت سنگین GDP... همه دستاوردهای دو دهه اخیر این کشور، بر باد خواهد رفت.
هزینه‌های کمرشکن نظامی که به روسیه تحمیل شده، این وضعیت را بغرنجتر کرده و حالا... پوتین مجبور شده حقوقها، به طور خاص برای برخی از گروههای و طبقات اجتماعی را افزایش دهد. تورّم رو به رشد است و بازار سهام نیز، بسته است.
تصاویر
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
✅ @karkhone
❞..در حوالی سال ۱۹۵۱، نشستی از اهالی بخش خصوصی برگزار شد. خواسته‌ی آنها این بود که دولت واردات موتور سیکلت را تنبیه و صادراتش را تشویق کند. من در آن نشست حضور نیافتم. عمیقاً از این راه حل ساده که دست به دامن دولت شویم تا واردات را تنبیه و صادرات را تشویق کند بیزار بودم. هرچه که باشد، مشکل رقابت‌پذیری صنعت ما مسئله‌ای بود که باید با 'توسعه‌ی فناوری' برطرفش می‌کردیم. اگر کالاهای ژاپنی واقعاً باکیفیت باشند، دیگر کسی سراغ کالاهای وارداتی نمی‌رود. اینطور صادرات هم افزایش می‌یابد، بدون آنکه از دولت درخواستی کنیم. از آن زمان سرلوحه‌ی کارم این شد که 'کالای باکیفیت مرز نمی‌شناسد'. تنها با بهبود فناوری‌ست که می‌توانیم کارآترین موتورهای جهان را بسازیم، صادرات را افزایش دهیم و واردات را از میدان به در کنیم..❝
(سویچیرو هوندا، بنیانگذار Honda)
پشتیبانی‌های سیاستی بخش عمومی تنها در صورتی به نتیجه می‌رسند که اهالی بخش خصوصی خلق و خویی نظیر سویچیرو هوندا داشته باشند: انسان‌هایی برخوردار از روحیه‌ی «نوآفرینی»؛ بدین معنا که راه حل رقابت‌پذیری را در ارتقای قابلیت‌های فناورانه (توسعه‌ی فناوری) جستجو می‌کنند. و انسان‌هایی با روحیه‌ی «ریسک‌پذیری»؛ بدین معنا که منتظر حمایت دولت نمی‌نشینند تا بازار امن و تضمین‌شده‌ای برایشان فراهم شود. تنها چنین نوآفرینان ریسک‌پذیری هستند که می‌توانند «رانت اقتصادی» (حمایت‌های دولتی) را تبدیل به «ثروت اقتصادی» (کالاهای ارزشمند) کنند.
سویچیرو هوندا، دانش‌آموخته‌ی مهندسی مکانیک و فلزکاری از دانشکده‌ی ملّی هاماماتسو، معمولاً به موتور سیکلت‌های معروفش شناخته می‌شود، اما او یک خودروساز مطرح هم بود. زمانی وزارت MITI (صنعت و تجارت) در تلاش بود خودروسازهای متعدد ژاپنی را در هم ادغام کند تا در رقابت جهانی دوام بیاورند. این سیاست باعث می‌شد بنگاه جدیدی نتواند وارد صنعت خودروی کشور شود. هوندا بلافاصله بعد از آگاهی از هدف می‌تی، وارد خودروسازی می‌شود. سیاست ادغام‌سازی ناکام ماند، اما هوندا به یک خودروساز برتر جهانی تبدیل شد. اگر گمان کنیم که حمایت از 'هر' فرد یا بنگاهی میتواند به توسعه‌ی اقتصادی بیانجامد به خطا رفته‌ایم. در غیاب انسان‌های نوآفرین و ریسک‌پذیر در بخش خصوصی (که یک منبع کمیاب و ارزشمند تولیدی در اقتصادند)، هوشمندانه‌ترین سیاست‌های توسعه‌محور نیز ناکام می‌مانند.
ناشر: CollectiveAction
✅ @karkhone
(سویچیرو هوندا، بنیانگذار Honda)
پشتیبانی‌های سیاستی بخش عمومی تنها در صورتی به نتیجه می‌رسند که اهالی بخش خصوصی خلق و خویی نظیر سویچیرو هوندا داشته باشند: انسان‌هایی برخوردار از روحیه‌ی «نوآفرینی»؛ بدین معنا که راه حل رقابت‌پذیری را در ارتقای قابلیت‌های فناورانه (توسعه‌ی فناوری) جستجو می‌کنند. و انسان‌هایی با روحیه‌ی «ریسک‌پذیری»؛ بدین معنا که منتظر حمایت دولت نمی‌نشینند تا بازار امن و تضمین‌شده‌ای برایشان فراهم شود. تنها چنین نوآفرینان ریسک‌پذیری هستند که می‌توانند «رانت اقتصادی» (حمایت‌های دولتی) را تبدیل به «ثروت اقتصادی» (کالاهای ارزشمند) کنند.
سویچیرو هوندا، دانش‌آموخته‌ی مهندسی مکانیک و فلزکاری از دانشکده‌ی ملّی هاماماتسو، معمولاً به موتور سیکلت‌های معروفش شناخته می‌شود، اما او یک خودروساز مطرح هم بود. زمانی وزارت MITI (صنعت و تجارت) در تلاش بود خودروسازهای متعدد ژاپنی را در هم ادغام کند تا در رقابت جهانی دوام بیاورند. این سیاست باعث می‌شد بنگاه جدیدی نتواند وارد صنعت خودروی کشور شود. هوندا بلافاصله بعد از آگاهی از هدف می‌تی، وارد خودروسازی می‌شود. سیاست ادغام‌سازی ناکام ماند، اما هوندا به یک خودروساز برتر جهانی تبدیل شد. اگر گمان کنیم که حمایت از 'هر' فرد یا بنگاهی میتواند به توسعه‌ی اقتصادی بیانجامد به خطا رفته‌ایم. در غیاب انسان‌های نوآفرین و ریسک‌پذیر در بخش خصوصی (که یک منبع کمیاب و ارزشمند تولیدی در اقتصادند)، هوشمندانه‌ترین سیاست‌های توسعه‌محور نیز ناکام می‌مانند.
ناشر: CollectiveAction
✅ @karkhone
Google Books
Industrial Development in Postwar Japan
Structured into sub-sector by sub-sector analyses, this book provides a clear and accessible examination of industrial development, without over-generalizing or being weighed down by historical details. Written by an authority in the area of development economics…
ورزش خصوصی و رقابتی
اینها تنها استادیوم‌های شهر لندن هستند. کل انگلستان را فراموش کنید. لیورپول و منچستر را کنار بگذارید. فقط لندن شش استادیوم دارد که در لیگ‌برتر استفاده می‌شود. حتی کیفیت، تکنولوژی و معماری زیبای این بناها را کنار بگذارید.
بیایید به ایران. کشوری که اقتصادی کلنگی و دولتی دارد. همه چیزش برای دولت است. از استخر و مرغداری تا کارخانه فولاد و نفت. ورزش نیز در این میان کاملاً دولتی است. میلیاردها تومان بطور سالیانه از بودجه عمومی برای "ورزش حرفه‌ای" هزینه می‌شود. تیم‌هایی که با میلیون‌ها هوادار، آواره‌اند و بعلت فقدان شرایط حرفه‌ای و مالکیت خصوصی برای باشگاه در آسیا نیز اجازه بازی پیدا نمی‌کنند.
این ورزش دولتی مانند اقتصاد دولتی، تجارت دولتی، خودروسازی دولتی، بانک دولتی، سینمای دولتی و هر چیز دولتی دیگر عقب‌مانده، ورشکسته و رانتیر است و هنوز در ورزشگاه آزادی اجازه برگزاری مسابقه بین‌المللی دارد اما آیا کسی عبرت می‌گیرد؟
✅ @karkhone
اینها تنها استادیوم‌های شهر لندن هستند. کل انگلستان را فراموش کنید. لیورپول و منچستر را کنار بگذارید. فقط لندن شش استادیوم دارد که در لیگ‌برتر استفاده می‌شود. حتی کیفیت، تکنولوژی و معماری زیبای این بناها را کنار بگذارید.
بیایید به ایران. کشوری که اقتصادی کلنگی و دولتی دارد. همه چیزش برای دولت است. از استخر و مرغداری تا کارخانه فولاد و نفت. ورزش نیز در این میان کاملاً دولتی است. میلیاردها تومان بطور سالیانه از بودجه عمومی برای "ورزش حرفه‌ای" هزینه می‌شود. تیم‌هایی که با میلیون‌ها هوادار، آواره‌اند و بعلت فقدان شرایط حرفه‌ای و مالکیت خصوصی برای باشگاه در آسیا نیز اجازه بازی پیدا نمی‌کنند.
این ورزش دولتی مانند اقتصاد دولتی، تجارت دولتی، خودروسازی دولتی، بانک دولتی، سینمای دولتی و هر چیز دولتی دیگر عقب‌مانده، ورشکسته و رانتیر است و هنوز در ورزشگاه آزادی اجازه برگزاری مسابقه بین‌المللی دارد اما آیا کسی عبرت می‌گیرد؟
✅ @karkhone
اوکراین، ابریشم و ایران
به دور از معنا نبود وقتی که شی جین پینگ برای اعلام جهانی بلندپروازانه‌ترین طرح تجاری چین، آستانه، پایتخت قزاقستان را انتخاب کرد. او صحبت‌هایش را این گونه آغاز کرد: "برای بیش از ۲۰۰۰ سال، ساکنان قلب آسیا، قادر بوده‌اند که با وجود تفاوت‌های نژادی، دینی و فرهنگی، هم‌زیستی و همکاری کنند و به توسعه برسند. این یک اصل سیاست خارجی برای چین بوده که روابط دوجانبه دوستانه‌ای را با ملت‌های آسیای میانه برقرار سازد و حال وقت آن رسیده تا روابط اقتصادی را نزدیک‌تر کنیم، روابط را بهبود دهیم، از مبادلات تجاری حمایت کنیم و گردش مالی را افزایش دهیم. وقت آن رسیده تا یک کمربند اقتصادی جاده ابریشم بسازیم. وقت آن رسیده تا با تنفس از هوای جاده ابریشم قدیم، مجموعه جاده‌هایی که آسیا، اروپا و آفریقا را به هم متصل می‌کنند، حیات دوباره‌ای را تجربه کنیم."
کمتر از یک دهه بعد از این سخنرانی، قطارهای کالاهای چینی، آسیای میانه را در می‌نوردند و بکمک شبکه‌ای ازریل‌ها به اروپای غربی می‌رسند. مسیرشرقی، شهرهای ساحلی مثل ایوو را از طریق منطقه خودمختار مغولستان داخلی به روسیه و سپس از طریق بلاروس و لهستان به اروپا متصل می‌سازد. مسیر مرکزی، سواحل جنوبی و مناطق مرکزی چین را از طریق خاک مغولستان به روسیه و سپس اروپای غربی متصل می‌کند. و در آخر، مسیر غربی که غرب چین را از طریق قزاقستان و روسیه به اروپا متصل می‌نماید.
طی یک دهه، تعداد تردد قطارهای باری بین چین و اروپا از ۱۷ قطار به بیش از ۱۵۰۰۰ قطار در سال رسیده و تعداد کانتیترهای جابجا شده در سال ۲۰۲۱ به ۱/۴۶ میلیون در سال می‌رسد. این پیشرفت خارق‌العاده به جایی رسیده که پیتر فرانکوپن، نویسنده کتاب جاده‌های ابریشم، با اشاره به ضرب‌المثل لاتین "همه راه‌ها به رم ختم می‌شوند"، در مقاله‌ای می‌نویسد : "همه راه‌ها به پکن ختم می‌شوند."
اما بازی سایر بازیگران جهانی، وجه دیگر ماجرا را به چینی‌ها نشان داد. یک بار به درگیری‌های یک سال گذشته نگاه کنید: جنگ قره‌باغ، درگیری تاجیکستان و قرقیزستان، خروج عجیب و غریب ایالات متحده از افغانستان، شلوغی‌های قزاقستان و در نهایت تجاوز روسیه به خاک اوکراین؛ همه و همه در مسیر شبکه راه‌های تجاری چین به آسیای میانه، قفقاز و اروپا اتفاق افتاده‌اند.
این درگیری‌ها نه تنها در مناطقی که در حال حاضر در حال بهره‌برداری هستند اتفاق افتاده، بلکه در نواحی‌ای که بعنوان آلترناتیو مطرح هستند نیز حادث شده است. ولی مهمترین چالشی که بر سر راه ادامه فعالیت این شبکه از راه‌ها سبز شده، تجاوز روسیه به خاک اوکراین است. شاید در نگاه اول، نقشه دلیل این عبارت را نشان ندهد، چرا که به جز چند مسیر فرعی، حجم زیادی از کالاهای منتقل شده با عبور از خاک بلاروس و با دور زدن سرزمین اوکراین به اروپا می‌رسند. اما مشکل اصلی جای دیگری است.
اتحادیه اروپا و ایالات متحده، شرکت راه‌آهن روسیه را در لیست تحریم خود قرار داده‌اند. این بدان معناست که تراکنشهای مالی با این شرکت در آینده با مشکلات جدی مواجه خواهد بود. تا این جای کار بعضی شرکتهای اروپایی با تغییر روش انتقال کالا، به حمل و نقل دریایی روی آورده‌اند. سوال اینجاست که با این وضعیت، آینده طرح یک کمربند یک راه به کجا خواهد رسید.
بدون شک ادامه تحریم روسیه، بر آینده BRI تأثیر جدی خواهد گذاشت، ولی آیا باعث توقف آن خواهد شد؟ چند دلیل وجود دارد که توقف مسیر زمینی جاده ابریشم جدید بسیار دور از ذهن به نظر بیاید. مهمترین دلیل، سرمایه‌گذاری عظیم چین در آسیای میانه برای توسعه حمل و نقل ریلی و جاده‌ای است. ۳۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری چین در قزاقستان، ۲۳ میلیارد دلار در ازبکستان، ۴ میلیارد دلار در قرقیزستان و ... فقط و فقط بخشی از سرمایه‌ای است که چین در بخش‌های حمل و نقل، انرژی، معدن و ... در آسیای میانه در نظر گرفته است. بدون شک چین برای تأمین تقاضای روزافزون انرژی خود بیش از پیش به محکم کردن جای پای خود در این منطقه نیاز دارد. همین‌طور، چین برای تثبیت قدرت خود در برابر روسیه، به متصل ساختن این مناطق به سرزمین اصلی خود نیاز دارد. همه اینها، در کنار مهمترین عاملِ بازی‌عوض‌کن، یعنی از رونق افتادن مسیرهای عبوری از روسیه، فرصتی را برای ایران بوجود آورده که با کمک به توسعه زیرساخت‌های ریلی در کشورهای اطراف، خود را بعنوان یک جایگزین معرفی کند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
به دور از معنا نبود وقتی که شی جین پینگ برای اعلام جهانی بلندپروازانه‌ترین طرح تجاری چین، آستانه، پایتخت قزاقستان را انتخاب کرد. او صحبت‌هایش را این گونه آغاز کرد: "برای بیش از ۲۰۰۰ سال، ساکنان قلب آسیا، قادر بوده‌اند که با وجود تفاوت‌های نژادی، دینی و فرهنگی، هم‌زیستی و همکاری کنند و به توسعه برسند. این یک اصل سیاست خارجی برای چین بوده که روابط دوجانبه دوستانه‌ای را با ملت‌های آسیای میانه برقرار سازد و حال وقت آن رسیده تا روابط اقتصادی را نزدیک‌تر کنیم، روابط را بهبود دهیم، از مبادلات تجاری حمایت کنیم و گردش مالی را افزایش دهیم. وقت آن رسیده تا یک کمربند اقتصادی جاده ابریشم بسازیم. وقت آن رسیده تا با تنفس از هوای جاده ابریشم قدیم، مجموعه جاده‌هایی که آسیا، اروپا و آفریقا را به هم متصل می‌کنند، حیات دوباره‌ای را تجربه کنیم."
کمتر از یک دهه بعد از این سخنرانی، قطارهای کالاهای چینی، آسیای میانه را در می‌نوردند و بکمک شبکه‌ای ازریل‌ها به اروپای غربی می‌رسند. مسیرشرقی، شهرهای ساحلی مثل ایوو را از طریق منطقه خودمختار مغولستان داخلی به روسیه و سپس از طریق بلاروس و لهستان به اروپا متصل می‌سازد. مسیر مرکزی، سواحل جنوبی و مناطق مرکزی چین را از طریق خاک مغولستان به روسیه و سپس اروپای غربی متصل می‌کند. و در آخر، مسیر غربی که غرب چین را از طریق قزاقستان و روسیه به اروپا متصل می‌نماید.
طی یک دهه، تعداد تردد قطارهای باری بین چین و اروپا از ۱۷ قطار به بیش از ۱۵۰۰۰ قطار در سال رسیده و تعداد کانتیترهای جابجا شده در سال ۲۰۲۱ به ۱/۴۶ میلیون در سال می‌رسد. این پیشرفت خارق‌العاده به جایی رسیده که پیتر فرانکوپن، نویسنده کتاب جاده‌های ابریشم، با اشاره به ضرب‌المثل لاتین "همه راه‌ها به رم ختم می‌شوند"، در مقاله‌ای می‌نویسد : "همه راه‌ها به پکن ختم می‌شوند."
اما بازی سایر بازیگران جهانی، وجه دیگر ماجرا را به چینی‌ها نشان داد. یک بار به درگیری‌های یک سال گذشته نگاه کنید: جنگ قره‌باغ، درگیری تاجیکستان و قرقیزستان، خروج عجیب و غریب ایالات متحده از افغانستان، شلوغی‌های قزاقستان و در نهایت تجاوز روسیه به خاک اوکراین؛ همه و همه در مسیر شبکه راه‌های تجاری چین به آسیای میانه، قفقاز و اروپا اتفاق افتاده‌اند.
این درگیری‌ها نه تنها در مناطقی که در حال حاضر در حال بهره‌برداری هستند اتفاق افتاده، بلکه در نواحی‌ای که بعنوان آلترناتیو مطرح هستند نیز حادث شده است. ولی مهمترین چالشی که بر سر راه ادامه فعالیت این شبکه از راه‌ها سبز شده، تجاوز روسیه به خاک اوکراین است. شاید در نگاه اول، نقشه دلیل این عبارت را نشان ندهد، چرا که به جز چند مسیر فرعی، حجم زیادی از کالاهای منتقل شده با عبور از خاک بلاروس و با دور زدن سرزمین اوکراین به اروپا می‌رسند. اما مشکل اصلی جای دیگری است.
اتحادیه اروپا و ایالات متحده، شرکت راه‌آهن روسیه را در لیست تحریم خود قرار داده‌اند. این بدان معناست که تراکنشهای مالی با این شرکت در آینده با مشکلات جدی مواجه خواهد بود. تا این جای کار بعضی شرکتهای اروپایی با تغییر روش انتقال کالا، به حمل و نقل دریایی روی آورده‌اند. سوال اینجاست که با این وضعیت، آینده طرح یک کمربند یک راه به کجا خواهد رسید.
بدون شک ادامه تحریم روسیه، بر آینده BRI تأثیر جدی خواهد گذاشت، ولی آیا باعث توقف آن خواهد شد؟ چند دلیل وجود دارد که توقف مسیر زمینی جاده ابریشم جدید بسیار دور از ذهن به نظر بیاید. مهمترین دلیل، سرمایه‌گذاری عظیم چین در آسیای میانه برای توسعه حمل و نقل ریلی و جاده‌ای است. ۳۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری چین در قزاقستان، ۲۳ میلیارد دلار در ازبکستان، ۴ میلیارد دلار در قرقیزستان و ... فقط و فقط بخشی از سرمایه‌ای است که چین در بخش‌های حمل و نقل، انرژی، معدن و ... در آسیای میانه در نظر گرفته است. بدون شک چین برای تأمین تقاضای روزافزون انرژی خود بیش از پیش به محکم کردن جای پای خود در این منطقه نیاز دارد. همین‌طور، چین برای تثبیت قدرت خود در برابر روسیه، به متصل ساختن این مناطق به سرزمین اصلی خود نیاز دارد. همه اینها، در کنار مهمترین عاملِ بازی‌عوض‌کن، یعنی از رونق افتادن مسیرهای عبوری از روسیه، فرصتی را برای ایران بوجود آورده که با کمک به توسعه زیرساخت‌های ریلی در کشورهای اطراف، خود را بعنوان یک جایگزین معرفی کند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
در روزهایی که بحران اشغال خاک اوکراین توسّط روسیه هنوز به آن معنا که امروز ذهن بسیاری را به خود مشغول کرده است، آغاز نشده بود و آنچه بود، هشدارها دو طرف و تحرّکات نظامی روسیه و سخنرانیها و تهدیدات آمریکا و متّحدانش بود، کمتر کسی باور می‌کرد که اتّحادی جدّی در ساختار اقتصاد سیاسی غرب برای تقابل با مسکو شکل بگیرد. هم دست‌کم گرفتن خطر اشغال اوکراین رویکرد بسیاری بود و هم تردیدافکنی در اراده جدّی اروپاییان برای تحریم روسیه که در واقع بخشی از ساختار اقتصاد و سیاست اروپا است، مبنای تحلیلهای کارشناسان بود. امّا... وقتی تحریمها از راه رسیدند و روندی که با لغو طرح نورداستریم 2 آغاز شد به ممنوعیتها و تحریمهای بیهمتا رسید و در حالیکه تنگ شدن فضا برای اقتصاد و سیاست روسیه همچنان ادامه دارد، این پرسش به وجود آمد که این اتّحاد نسبی آمریکا و متّحدانش در زمینه تحریمها، چگونه پدید آمد.
یکی از مهمترین عوامل، یک مدیر سیاسی خاص است که چهرهای ویژه در سیاست اروپا و آمریکا است. او کسی نیست جز بیورن زایبرت. او که رئیس دفتر و کابینه رئیس کمیسیون اروپا است، چهرهای چندوجهی است که نفوذ و سابقه حضور در مجامع علمی و آکادمیک و نظامی آمریکا و بریتانیا را دارد و در دولت آلمان نیز خدمت کرده است. این زایبرت بود که با رویکرد اروپامحور و آلمانمحور، با آغاز دولت بایدن، زمینه همکاری میان اروپا و آمریکا را گسترش داد و وقتی که نوبت به ایجاد زمینه اتّحاد در تقابل با روسها رسید، این زایبرت بود که برنامههای ویژهای را برای همراه کردن کشورها و سکتورهای مختلف اقتصادی اروپا پیگیری کرد. هنرمندی حیرتانگیز او در هماهنگ کردن اروپاییان، به گونه‌ای جذّاب و بدون از بین بردن استقلال اروپا در رفتار سیاسی، اگر آرامش و اطمینان کامل درباره تبعات تحریمها برای خود اروپا را ایجاد نکرده باشد، بسیاری از زمینههای نگرانی را از میان برده است.
✅ @karkhone
یکی از مهمترین عوامل، یک مدیر سیاسی خاص است که چهرهای ویژه در سیاست اروپا و آمریکا است. او کسی نیست جز بیورن زایبرت. او که رئیس دفتر و کابینه رئیس کمیسیون اروپا است، چهرهای چندوجهی است که نفوذ و سابقه حضور در مجامع علمی و آکادمیک و نظامی آمریکا و بریتانیا را دارد و در دولت آلمان نیز خدمت کرده است. این زایبرت بود که با رویکرد اروپامحور و آلمانمحور، با آغاز دولت بایدن، زمینه همکاری میان اروپا و آمریکا را گسترش داد و وقتی که نوبت به ایجاد زمینه اتّحاد در تقابل با روسها رسید، این زایبرت بود که برنامههای ویژهای را برای همراه کردن کشورها و سکتورهای مختلف اقتصادی اروپا پیگیری کرد. هنرمندی حیرتانگیز او در هماهنگ کردن اروپاییان، به گونه‌ای جذّاب و بدون از بین بردن استقلال اروپا در رفتار سیاسی، اگر آرامش و اطمینان کامل درباره تبعات تحریمها برای خود اروپا را ایجاد نکرده باشد، بسیاری از زمینههای نگرانی را از میان برده است.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
ایران؛ قربانی سوسیالیسم
محمود طالقانی، مرتضی مطهری و محمد بهشتی چهره‌هایی که هر کدام دست‌کم در مقاطعی از عمرشان پیش یا پس از وقوع انقلاب۵۷ مواضعی اتخاذ کردند که آشکارا تاکید بر نفی مالکیت خصوصی، تایید قیمت‌گذاری برای کالاها و سرکوب قیمت، تمرکزگرایی و تشکیل دولت بزرگ و مداخله‌گر بود که هر کدام مصداق طرفداری از سوسیالیسم و ضدیت با اقتصاد بازار است.
علی شریعتی نیز در دوران دانش‌آموزی همراه پدرش به نهضت خداپرستان سوسیالیست پیوست. اولین کتاب او که در آغاز جوانی‌اش منتشر شد، کتاب «ابوذر؛ خداپرست سوسیالیست» بود. شریعتی روشنفکر اصلی انقلاب۵۷ شمرده می‌شود.
در آرای محمود طالقانی هم سال‌ها قبل از پیروزی انقلاب، نظریاتی مشابه دیدگاه‌های مارکسیستی و ضدیت با اقتصاد آزاد، مترادف دانستن اقتصاد آزاد با سرمایه‌داری و بی‌بندوبار دانستن سرمایه‌داری دیده می‌شود.
مرتضی مطهری، دیگر روحانی انقلابی، نیز اگرچه عمدتاً بر تلاش برای تعریف و تجویز راهی در میانه اقتصاد سرمایه‌داری و اقتصاد مارکسیستی تمرکز داشت، اما درصدد نفی سرمایه‌داری بود و یکی از راهکارهای اقتصادی که ارائه می‌کرد، عبارت بود از «لزوم مالکیت اشتراکی جامعه بر ماشین‌آلات صنعتی به‌عنوان حالتی خاص از تمام اختراعات بشری.»
محمد بهشتی روحانی انقلابی دیگری بود که علاوه بر ایفای نقش «تئوری‌پردازی» اقتصاد دولتی در سال‌های پیش از انقلاب، در «ساختارسازی حقوقی» برای اقتصاد دولتی در جمهوری اسلامی نیز نقشی موثر داشت.
این چهار نفر تنها چهره‌های متنفذی نبودند که مصادیقی از افکار سوسیالیستی در آرا و آثارشان منعکس شد و بعدها در رویه‌ها، سیاست‌ها و قوانین کشور ادامه پیدا کرد.
محمدباقر صدر با تالیف کتاب «اقتصادنا»، حبیب‌الله پیمان با نگارش کتاب «مالکیت، کار و سرمایه» و ابوالحسن بنی‌صدر با کتاب «اقتصاد توحیدی» از دیگر مروجان اقتصاد دولتی و مبلغان سایر مصادیق اقتصاد سوسیالیستی بودند.
سازمان مجاهدین خلق ایران و همچنین سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران بزرگترین گروههای سازمان‌یافته چپگرا بودند که در سال‌های پیش از انقلاب در ترویج آموزه‌های اقتصاد سوسیالیستی نقش‌آفرینی کردند. بسیار قبل تر از شکل گیری این گروه‌ها، حزب توده در تخریب علم اقتصاد و ترویج اندیشه های چپگرایانه پیشینه‌ای روشن داشت.
بزرگ علوی، عبدالحسین نوشین، جلال آل‌احمد و ابراهیم گلستان از جمله تاثیرگذارترین نویسندگانی بودند که در مقاطعی عضو حزب توده بودند. نیما یوشیج، احمد شاملو، صادق هدایت، صادق چوبک و غلامحسین ساعدی نیز در دوره‌هایی از هواداران این حزب بودند. می‌توان گفت عمده نویسندگان و هنرمندان آن دوره متاثر از تبلیغات این حزب، گرایش‌های چپگرایانه داشتند و این گرایش‌ها آشکارا در آثار آنان منعکس می‌شد و تا سال‌ها بر فضای فکری جامعه ایران تاثیرگذار بود.
این تاثیرات تا سال‌های اولیه وقوع انقلاب۵۷ که موسم تدوین قانون اساسی و شکل‌دهی به ساختارهای اقتصادی جمهوری اسلامی بود، با قدرت ادامه داشت، فضای فکری انقلابیون، شعارها و تصمیمات آنان را شکل داد و اقداماتی چون مصادره‌ها و ملی شدن صنایع و بانکها از اولین جلوه‌ها و عوارض آن بود.
از طرفی دیگر باید به جبهه ملی، نیروی سوم، پان‌ایرانیست‌ها و نهضت آزادی(خصوصا جناح چپ آن) نیز اشاره کرد که آشکارا طرفدار سوسیالیسم ملی بودند و از مصادره و دولتی‌شدن اقتصاد حمایت می‌کردند. اعضای نهضت آزادی خصوصا در مصادره اراضی، ملی کردن بانکها و صنایع خصوصی جلودار بودند.
در کنار این انقلابیون، پهلوی نیز آشکارا حامی نوعی سوسیالیسم نفتی بود و شاه علناً دولت خود را سوسیالیستی می‌نامید که حتی از سوسیالیسم اسکاندیناوی پیشرفته‌تر است. ملکه نیز که سابقاً دانشجوی معماری در فرانسه بود در نهان و آشکار سوسیالیسم را تقدیس می‌کرد.
✅ @karkhone
محمود طالقانی، مرتضی مطهری و محمد بهشتی چهره‌هایی که هر کدام دست‌کم در مقاطعی از عمرشان پیش یا پس از وقوع انقلاب۵۷ مواضعی اتخاذ کردند که آشکارا تاکید بر نفی مالکیت خصوصی، تایید قیمت‌گذاری برای کالاها و سرکوب قیمت، تمرکزگرایی و تشکیل دولت بزرگ و مداخله‌گر بود که هر کدام مصداق طرفداری از سوسیالیسم و ضدیت با اقتصاد بازار است.
علی شریعتی نیز در دوران دانش‌آموزی همراه پدرش به نهضت خداپرستان سوسیالیست پیوست. اولین کتاب او که در آغاز جوانی‌اش منتشر شد، کتاب «ابوذر؛ خداپرست سوسیالیست» بود. شریعتی روشنفکر اصلی انقلاب۵۷ شمرده می‌شود.
در آرای محمود طالقانی هم سال‌ها قبل از پیروزی انقلاب، نظریاتی مشابه دیدگاه‌های مارکسیستی و ضدیت با اقتصاد آزاد، مترادف دانستن اقتصاد آزاد با سرمایه‌داری و بی‌بندوبار دانستن سرمایه‌داری دیده می‌شود.
مرتضی مطهری، دیگر روحانی انقلابی، نیز اگرچه عمدتاً بر تلاش برای تعریف و تجویز راهی در میانه اقتصاد سرمایه‌داری و اقتصاد مارکسیستی تمرکز داشت، اما درصدد نفی سرمایه‌داری بود و یکی از راهکارهای اقتصادی که ارائه می‌کرد، عبارت بود از «لزوم مالکیت اشتراکی جامعه بر ماشین‌آلات صنعتی به‌عنوان حالتی خاص از تمام اختراعات بشری.»
محمد بهشتی روحانی انقلابی دیگری بود که علاوه بر ایفای نقش «تئوری‌پردازی» اقتصاد دولتی در سال‌های پیش از انقلاب، در «ساختارسازی حقوقی» برای اقتصاد دولتی در جمهوری اسلامی نیز نقشی موثر داشت.
این چهار نفر تنها چهره‌های متنفذی نبودند که مصادیقی از افکار سوسیالیستی در آرا و آثارشان منعکس شد و بعدها در رویه‌ها، سیاست‌ها و قوانین کشور ادامه پیدا کرد.
محمدباقر صدر با تالیف کتاب «اقتصادنا»، حبیب‌الله پیمان با نگارش کتاب «مالکیت، کار و سرمایه» و ابوالحسن بنی‌صدر با کتاب «اقتصاد توحیدی» از دیگر مروجان اقتصاد دولتی و مبلغان سایر مصادیق اقتصاد سوسیالیستی بودند.
سازمان مجاهدین خلق ایران و همچنین سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران بزرگترین گروههای سازمان‌یافته چپگرا بودند که در سال‌های پیش از انقلاب در ترویج آموزه‌های اقتصاد سوسیالیستی نقش‌آفرینی کردند. بسیار قبل تر از شکل گیری این گروه‌ها، حزب توده در تخریب علم اقتصاد و ترویج اندیشه های چپگرایانه پیشینه‌ای روشن داشت.
بزرگ علوی، عبدالحسین نوشین، جلال آل‌احمد و ابراهیم گلستان از جمله تاثیرگذارترین نویسندگانی بودند که در مقاطعی عضو حزب توده بودند. نیما یوشیج، احمد شاملو، صادق هدایت، صادق چوبک و غلامحسین ساعدی نیز در دوره‌هایی از هواداران این حزب بودند. می‌توان گفت عمده نویسندگان و هنرمندان آن دوره متاثر از تبلیغات این حزب، گرایش‌های چپگرایانه داشتند و این گرایش‌ها آشکارا در آثار آنان منعکس می‌شد و تا سال‌ها بر فضای فکری جامعه ایران تاثیرگذار بود.
این تاثیرات تا سال‌های اولیه وقوع انقلاب۵۷ که موسم تدوین قانون اساسی و شکل‌دهی به ساختارهای اقتصادی جمهوری اسلامی بود، با قدرت ادامه داشت، فضای فکری انقلابیون، شعارها و تصمیمات آنان را شکل داد و اقداماتی چون مصادره‌ها و ملی شدن صنایع و بانکها از اولین جلوه‌ها و عوارض آن بود.
از طرفی دیگر باید به جبهه ملی، نیروی سوم، پان‌ایرانیست‌ها و نهضت آزادی(خصوصا جناح چپ آن) نیز اشاره کرد که آشکارا طرفدار سوسیالیسم ملی بودند و از مصادره و دولتی‌شدن اقتصاد حمایت می‌کردند. اعضای نهضت آزادی خصوصا در مصادره اراضی، ملی کردن بانکها و صنایع خصوصی جلودار بودند.
در کنار این انقلابیون، پهلوی نیز آشکارا حامی نوعی سوسیالیسم نفتی بود و شاه علناً دولت خود را سوسیالیستی می‌نامید که حتی از سوسیالیسم اسکاندیناوی پیشرفته‌تر است. ملکه نیز که سابقاً دانشجوی معماری در فرانسه بود در نهان و آشکار سوسیالیسم را تقدیس می‌کرد.
✅ @karkhone
صنعت خودروسازی و جوانی جمعیت!
رئیس جمهور پس از بازدید از ایران‌خودرو دستوراتی از قبیل افزایش حداقل پنجاه درصدی تولید، سرمایه‌گذاری در تولید خودروهای برقی و افزایش کیفیت و ایمنی خودروها و ... را به خودروسازان ابلاغ کرد.
در همان روز در اعلامیه فروش فوق‌العاده ایران‌خودرو آمده این شرکت در راستای "قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت" امکان ثبت یک خودرو با قیمت کارخانه (بین پنجاه تا صد میلیون زیر قیمت بازار) را برای مادرانی با دو فرزند و بیشتر که فرزند دوم آنها پس از 19 آبان دنیا آمده باشد را فراهم می‌کند.
اگر هزار خودرو در این طرح به فروش برسد، ایران خودرو از قبل اجرای این طرح صد میلیارد تومان ضرر می‌کند. زیانی که کم و بیش پس از هر فروش فوق‌العاده به خودروسازان تحمیل می‌شود. زیان انباشته خودروسازان به بیش از هشتاد هزار میلیارد رسیده و از آنجایی که تعطیلی این صنعت بعید است، دیر یا زود این زیان از جیب بیت‌المال از طریق بسته نجات دولتی جبران می‌شود.
"مافیای خودرویی" وجود ندارد، مشکل از مدیریت عجیب اقتصادی و خودروسازی کشور است.
منبع: سیاستگذاری صنعتی
✅ @karkhone
رئیس جمهور پس از بازدید از ایران‌خودرو دستوراتی از قبیل افزایش حداقل پنجاه درصدی تولید، سرمایه‌گذاری در تولید خودروهای برقی و افزایش کیفیت و ایمنی خودروها و ... را به خودروسازان ابلاغ کرد.
در همان روز در اعلامیه فروش فوق‌العاده ایران‌خودرو آمده این شرکت در راستای "قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت" امکان ثبت یک خودرو با قیمت کارخانه (بین پنجاه تا صد میلیون زیر قیمت بازار) را برای مادرانی با دو فرزند و بیشتر که فرزند دوم آنها پس از 19 آبان دنیا آمده باشد را فراهم می‌کند.
اگر هزار خودرو در این طرح به فروش برسد، ایران خودرو از قبل اجرای این طرح صد میلیارد تومان ضرر می‌کند. زیانی که کم و بیش پس از هر فروش فوق‌العاده به خودروسازان تحمیل می‌شود. زیان انباشته خودروسازان به بیش از هشتاد هزار میلیارد رسیده و از آنجایی که تعطیلی این صنعت بعید است، دیر یا زود این زیان از جیب بیت‌المال از طریق بسته نجات دولتی جبران می‌شود.
"مافیای خودرویی" وجود ندارد، مشکل از مدیریت عجیب اقتصادی و خودروسازی کشور است.
منبع: سیاستگذاری صنعتی
✅ @karkhone
کبوتر گلوبُریده
روسیه در نقطۀ بی‌بازگشت
| مهدی تدینی
به نقطۀ بی‌بازگشت رسیدیم. تمام شد! دیگر بازگشتی نیست. دیگر به پیش از بیست‌وچهارم فوریۀ ۲۰۲۲ بازنمی‌گردیم و یک روز دیگر در تقویم تاریخ جهان منحوس شد. شکارچیِ پیرِ اروپا عقب کشید تا خرس سیبری به این طعمۀ بزرگ دندان بساید. اما موج تحریمها و واکنش‌هایی که همگی گام اول یک جنگ اقتصادی فرسایشی است، دیگر امکان عقب‌نشینی به روسیه نمی‌دهد. روسیه به اروپا چنگ و دندان نشان داد و عضلاتِ درهم‌تنیده‌اش را که بافتۀ پیچیده‌ای از تسلیحات و رزمندگان چچنی است، به رخ غرب کشید. در مقابل، غرب هم با اینکه یک گام عقب کشید و خود را نبردگریز نشان داد، اما دمادم جبهه‌اش را منسجم‌تر کرد تا مردمانش از خواب گران بیدار شوند.
خیابان‌های اروپای مرکزی و غربی شلوغ شد و تازیانۀ روسیه‌هراسی این خمار خمود را راست‌قامت کرد... اگر روسیه پیش رود، جبهۀ غرب روزبه‌روز جنگ‌پذیرتر و رزمجوتر می‌شود (و سرنوشت تیره‌تر)، و اگر روسیه از بیم فرسایش جنگ پا پس کشد، باید این ننگ را بپذیرد که اروپا بدون شلیک گلوله‌ای ماشین جنگی‌اش را متوقف کرده است. این همان «آرایش شیطانیِ» جنگ‌های فرسایشی است که عظیم‌ترین قدرت‌ها را در طول تاریخ به زانو درآورده است.
جنگ سرطان است؛ خرچنگ است. چنگک دارد. چنگک‌های بزرگ و زمختی که از پیکر خود جنگ بزرگ‌تر است و وقتی در تن سرزمین و زمانه‌ای فرو می‌رود، حتی تا سال‌ها پس از مرگِ جنگ، همچنان تنِ آن سرزمین را می‌فشارد. اگر به خرمشهر بروید، در جاهایی آثار این چنگک‌ها را سی‌وچند سال پس از آتش‌بس می‌بینید (البته این فقره بیشتر از از بی‌کفایتی ماست، تا از بدسگالی جنگ!). هر چه بیشتر تاریخ اروپا را خوانده باشید، بیشتر این روزها را تداعی‌کنندۀ شروع جنگ‌های جهانی می‌یابید. هیچ‌یک از طرف‌هایی که در آن تابستان منحوس ۱۹۱۴ در غوغا و هلهلۀ مردمانشان وارد جنگ می‌شدند، نمی‌دانستند این جنگ به زودی به «جنگ بزرگ» و چند سال پس از پایانش به «جنگ جهانی اول» معروف می‌شود و فرسایش آن نقشۀ جهان را برای همیشه عوض می‌کند!
در آن جنگ، آلمانی‌‌ها وقتی به سوی پاریس می‌تاختند، هرگز فکر نمی‌کردند به زودی در وِردَن زمینگیر می‌شوند و چند سال جنگ فرسایشی و سنگرنشینی نسلی را می‌سوزاند و کشورشان را نابود می‌کند. تزار روسیه، وقتی با نهایت اعتمادبه‌نفس اعلام بسیج عمومی کرد تا برای پشتیبانی از صربستان علیه اتریش‌ـــ‌مجارستان لشگرکشی کند، هرگز فکر نمی‌کرد سه سال بعد چنان بی‌رمق می‌شود که انقلاب نیم‌بندی او را سرنگون کند، و چه می‌دانست قرار است چند سال بعد، در زیرزمین خانه‌ای دورافتاده با همسر و فرزندان نوجوان و خردسالش به دست انقلابی‌ها به شنیع‌ترین شکل تیرباران شود. راستی کسی میداند پیکر تزار و همسرش را کجا به دست سرد خاک سپردند؟
بدترین سرمستی، سرمستی آغاز جنگ است و بدترین خماری، خماری پایان جنگ. ما به نقطۀ بی‌بازگشت رسیدیم. روسیه تنها می‌ماند. چین زیرک‌تر از آن است که رشد اقتصادی‌اش را ـــ که منجنیق پرتابش به قلۀ جهان بوده ـــ فدای ناتوستیزیِ روسیه کند. چین خوب میداند این ناتو ترس ندارد، زیرا عنان آن دست دولتمردانی است که میل به ابزار نظامی نه گزینۀ روی میز و نه حتی گزینۀ زیرمیزشان است. جهان دست دولتمردانی است که مطمئنند عصر جنگ گذشته است و تا چاقو زیر گلویشان نگذارید، نمی‌جنگند.
به همین دلیل، چین اقتصادپرست جز قدری حمایت زبانی و پشتیبانی ناچیز اقتصادی لطف دیگری به روسیه نخواهد کرد. وضعیت آرایش قوا بسیار بدتر از آرایش قوا در زمانی است که آلمان در جنگ جهانی اول و دوم وارد جنگ شد. آلمان در جنگ اول، دو امپراتوری را در کنار خود داشت: اتریش‌ــ‌مجارستان و عثمانی (گرچه عثمانی «پیرمرد فرتوت بُسفُر» بود و اتریش‌ــ‌مجارستان نظامی نیمهفئودالی). در جنگ جهانی دوم نیز، دو قدرت فاشیستی قلب اروپا را تسخیر کرده بودند: هیتلر و موسولینی؛ ضمن اینکه میان دشمنان اینان، یعنی شوروی و غرب، شکاف ایدئولوژیک بسیار خصمانه‌ای وجود داشت (همین شکاف پس از جنگ تبدیل به جنگ سرد شد).
اما امروز روسیه کسی را ندارد. روسیه تنهاست. این تنهایی تا وقتی جنگ فرسایشی نشده، تله‌ای است که می‌توان از آن جهید، اما وقتی جنگ به نقطۀ بی‌بازگشت رسید، از آن پس فقط خدا باید به داد رسد. وقتی هیتلر به لهستان حمله کرد، ساعاتی نگذشت که فرانسه و بریتانیا به آلمان اعلام جنگ کردند. مردان شمارۀ یک هیتلر در دفتر کار او بودند؛ همه مبهوت و نگران. یکی از آنها که به گمانم گورینگ بود، زیر لب گفته بود، حالا دیگر خدا باید به داد رسد. این را حتی فرماندهان مدهوش آلمان هم می‌فهمیدند. هر ساعت که از بیست‌وچهارم فوریه دور می‌شویم، بیشتر یقین می‌یابم که حمله به اوکراین اشتباهی عجیب بود! کبوتر گلوبُریده زنده نمیماند.
✅ @karkhone
روسیه در نقطۀ بی‌بازگشت
| مهدی تدینی
به نقطۀ بی‌بازگشت رسیدیم. تمام شد! دیگر بازگشتی نیست. دیگر به پیش از بیست‌وچهارم فوریۀ ۲۰۲۲ بازنمی‌گردیم و یک روز دیگر در تقویم تاریخ جهان منحوس شد. شکارچیِ پیرِ اروپا عقب کشید تا خرس سیبری به این طعمۀ بزرگ دندان بساید. اما موج تحریمها و واکنش‌هایی که همگی گام اول یک جنگ اقتصادی فرسایشی است، دیگر امکان عقب‌نشینی به روسیه نمی‌دهد. روسیه به اروپا چنگ و دندان نشان داد و عضلاتِ درهم‌تنیده‌اش را که بافتۀ پیچیده‌ای از تسلیحات و رزمندگان چچنی است، به رخ غرب کشید. در مقابل، غرب هم با اینکه یک گام عقب کشید و خود را نبردگریز نشان داد، اما دمادم جبهه‌اش را منسجم‌تر کرد تا مردمانش از خواب گران بیدار شوند.
خیابان‌های اروپای مرکزی و غربی شلوغ شد و تازیانۀ روسیه‌هراسی این خمار خمود را راست‌قامت کرد... اگر روسیه پیش رود، جبهۀ غرب روزبه‌روز جنگ‌پذیرتر و رزمجوتر می‌شود (و سرنوشت تیره‌تر)، و اگر روسیه از بیم فرسایش جنگ پا پس کشد، باید این ننگ را بپذیرد که اروپا بدون شلیک گلوله‌ای ماشین جنگی‌اش را متوقف کرده است. این همان «آرایش شیطانیِ» جنگ‌های فرسایشی است که عظیم‌ترین قدرت‌ها را در طول تاریخ به زانو درآورده است.
جنگ سرطان است؛ خرچنگ است. چنگک دارد. چنگک‌های بزرگ و زمختی که از پیکر خود جنگ بزرگ‌تر است و وقتی در تن سرزمین و زمانه‌ای فرو می‌رود، حتی تا سال‌ها پس از مرگِ جنگ، همچنان تنِ آن سرزمین را می‌فشارد. اگر به خرمشهر بروید، در جاهایی آثار این چنگک‌ها را سی‌وچند سال پس از آتش‌بس می‌بینید (البته این فقره بیشتر از از بی‌کفایتی ماست، تا از بدسگالی جنگ!). هر چه بیشتر تاریخ اروپا را خوانده باشید، بیشتر این روزها را تداعی‌کنندۀ شروع جنگ‌های جهانی می‌یابید. هیچ‌یک از طرف‌هایی که در آن تابستان منحوس ۱۹۱۴ در غوغا و هلهلۀ مردمانشان وارد جنگ می‌شدند، نمی‌دانستند این جنگ به زودی به «جنگ بزرگ» و چند سال پس از پایانش به «جنگ جهانی اول» معروف می‌شود و فرسایش آن نقشۀ جهان را برای همیشه عوض می‌کند!
در آن جنگ، آلمانی‌‌ها وقتی به سوی پاریس می‌تاختند، هرگز فکر نمی‌کردند به زودی در وِردَن زمینگیر می‌شوند و چند سال جنگ فرسایشی و سنگرنشینی نسلی را می‌سوزاند و کشورشان را نابود می‌کند. تزار روسیه، وقتی با نهایت اعتمادبه‌نفس اعلام بسیج عمومی کرد تا برای پشتیبانی از صربستان علیه اتریش‌ـــ‌مجارستان لشگرکشی کند، هرگز فکر نمی‌کرد سه سال بعد چنان بی‌رمق می‌شود که انقلاب نیم‌بندی او را سرنگون کند، و چه می‌دانست قرار است چند سال بعد، در زیرزمین خانه‌ای دورافتاده با همسر و فرزندان نوجوان و خردسالش به دست انقلابی‌ها به شنیع‌ترین شکل تیرباران شود. راستی کسی میداند پیکر تزار و همسرش را کجا به دست سرد خاک سپردند؟
بدترین سرمستی، سرمستی آغاز جنگ است و بدترین خماری، خماری پایان جنگ. ما به نقطۀ بی‌بازگشت رسیدیم. روسیه تنها می‌ماند. چین زیرک‌تر از آن است که رشد اقتصادی‌اش را ـــ که منجنیق پرتابش به قلۀ جهان بوده ـــ فدای ناتوستیزیِ روسیه کند. چین خوب میداند این ناتو ترس ندارد، زیرا عنان آن دست دولتمردانی است که میل به ابزار نظامی نه گزینۀ روی میز و نه حتی گزینۀ زیرمیزشان است. جهان دست دولتمردانی است که مطمئنند عصر جنگ گذشته است و تا چاقو زیر گلویشان نگذارید، نمی‌جنگند.
به همین دلیل، چین اقتصادپرست جز قدری حمایت زبانی و پشتیبانی ناچیز اقتصادی لطف دیگری به روسیه نخواهد کرد. وضعیت آرایش قوا بسیار بدتر از آرایش قوا در زمانی است که آلمان در جنگ جهانی اول و دوم وارد جنگ شد. آلمان در جنگ اول، دو امپراتوری را در کنار خود داشت: اتریش‌ــ‌مجارستان و عثمانی (گرچه عثمانی «پیرمرد فرتوت بُسفُر» بود و اتریش‌ــ‌مجارستان نظامی نیمهفئودالی). در جنگ جهانی دوم نیز، دو قدرت فاشیستی قلب اروپا را تسخیر کرده بودند: هیتلر و موسولینی؛ ضمن اینکه میان دشمنان اینان، یعنی شوروی و غرب، شکاف ایدئولوژیک بسیار خصمانه‌ای وجود داشت (همین شکاف پس از جنگ تبدیل به جنگ سرد شد).
اما امروز روسیه کسی را ندارد. روسیه تنهاست. این تنهایی تا وقتی جنگ فرسایشی نشده، تله‌ای است که می‌توان از آن جهید، اما وقتی جنگ به نقطۀ بی‌بازگشت رسید، از آن پس فقط خدا باید به داد رسد. وقتی هیتلر به لهستان حمله کرد، ساعاتی نگذشت که فرانسه و بریتانیا به آلمان اعلام جنگ کردند. مردان شمارۀ یک هیتلر در دفتر کار او بودند؛ همه مبهوت و نگران. یکی از آنها که به گمانم گورینگ بود، زیر لب گفته بود، حالا دیگر خدا باید به داد رسد. این را حتی فرماندهان مدهوش آلمان هم می‌فهمیدند. هر ساعت که از بیست‌وچهارم فوریه دور می‌شویم، بیشتر یقین می‌یابم که حمله به اوکراین اشتباهی عجیب بود! کبوتر گلوبُریده زنده نمیماند.
✅ @karkhone
👍1
شرارتی دیگر
نادیا دوریس؛ وزیر دیجیتال، فرهنگ، مدیا و ورزش[چه وزارتخانه پر اسمی!] بریتانیا با وقاحت تمام اعلام می‌کند که در فروش باشگاه چلسی[که تمام افتخاراتش را مدیون رومن آبراموویچ است] از سوی دولت بریتانیا حتی یک پنی به مالک باشگاه نخواهد رسید. از طرفی باشگاه چلسی تنها میتواند به صورت محدود فعالیت کند و حق سودآوری و ایجاد درآمد ندارد. رومن آبراموویچ رسماً از سوی دولت بریتانیا تحریم شد و طبق این تحریم تمام دارایی‌‌های او از جمله باشگاه چلسی توقیف شدند. به این ترتیب فرآیند فروش باشگاه چلسی متوقف شده و فروش این باشگاه با دخالت مستقیم دولت بریتانیا انجام خواهد شد. به نظر می‌رسد دولت بریتانیا در پی مصادره باشگاه چلسی باشد.
شرارت احمقانه دولت پوتین در اوکراین این امکان را به دولت‌های شرور غربی نیز داده است تا به این بهانه هر غلطی را مجاز اعلام کنند همانطور که در پاندمی کرونا چنین کردند.
https://www.euronews.com/2022/03/11/uk-ukraine-crisis-britain-sanctions-chelsea-dorries
✅ @karkhone
نادیا دوریس؛ وزیر دیجیتال، فرهنگ، مدیا و ورزش[چه وزارتخانه پر اسمی!] بریتانیا با وقاحت تمام اعلام می‌کند که در فروش باشگاه چلسی[که تمام افتخاراتش را مدیون رومن آبراموویچ است] از سوی دولت بریتانیا حتی یک پنی به مالک باشگاه نخواهد رسید. از طرفی باشگاه چلسی تنها میتواند به صورت محدود فعالیت کند و حق سودآوری و ایجاد درآمد ندارد. رومن آبراموویچ رسماً از سوی دولت بریتانیا تحریم شد و طبق این تحریم تمام دارایی‌‌های او از جمله باشگاه چلسی توقیف شدند. به این ترتیب فرآیند فروش باشگاه چلسی متوقف شده و فروش این باشگاه با دخالت مستقیم دولت بریتانیا انجام خواهد شد. به نظر می‌رسد دولت بریتانیا در پی مصادره باشگاه چلسی باشد.
شرارت احمقانه دولت پوتین در اوکراین این امکان را به دولت‌های شرور غربی نیز داده است تا به این بهانه هر غلطی را مجاز اعلام کنند همانطور که در پاندمی کرونا چنین کردند.
https://www.euronews.com/2022/03/11/uk-ukraine-crisis-britain-sanctions-chelsea-dorries
✅ @karkhone
شکار تک‌شاخ‌های فناوری
چگونه صندوق‌های ثروت دولتی، اقتصاد دیجیتال را تسریع می بخشند؟
صندوق‌های ثروت دولتی اکنون به دنبال این هستند که تامین کنندگان بزرگ نوآوری های داخلی و خارجی بعدی شوند. در ژانویه ۲۰۲۱، شرکت تحویل غذای زومیتو با عرضه اولیه برنامه ریزی شده خود در بورس بمبئی، پیشرفت زیادی کرد و تبدیل به هفتمین عرضه اولیه بزرگ تاریخ هند شد. این شرکت ۵۶۴ میلیون دلار پول جذب کرد و سرمایه گذاران اصلی آن شامل صندوق‌های ثروت ملی مانند ADIA امارات متحده عربی، CPP کانادا، OMERS کانادا، GIC سنگاپو بودند. قبل از عرضه اولیه هم، این شرکت ۲.۱ میلیارد دلار از صندوق‌های سرمایه‌گذاری خصوصی جمع آوری کرده بود، جایی که تخمین زده بودند که صندوق دولتی سنگاپور به اسم Temasek، ۱۰۰ میلیون دلار در آن سرمایه گذاری کند.
زومیتو تنها غول تجارت الکترونیکی در هند نیست که صندوق‌های دولتی بزرگ را به عنوان حامی اصلی خود دارد. در همان ماه، شرکت فلیپ کارت (Flipkart) 3.6 میلیارد دلار با دوره بودجه‌ای جدید که شامل ADQ امارات متحده عربی، CPP و GIC و Khazanah مالزی و QIA قطر بود، بدست آورد. طبق داده های جهانی SWF، تامین مالی جدید موقعیت شرکت فلیپ کارت به عنوان بزرگترین استارت آپ فناوری هند با ارزشگذاری ضمنی ۳۷.۶ میلیارد دلار را تضمین کرد.
همانطور که توسط شرکتهای زومیتو و فلیپ کارت نشان داده شد، شیوع همه‌گیری کرونا، از بسیاری جهات، روند قدرتمندی را آشکار و سرعت بخشیده است. در این میان، این روند ها در تجارت الکترونیک در بازارهای نوظهوری که رشد سریعی دارند، صندوق‌های ثروت دولتی (SWFs) به عنوان سرمایه گذار خطرپذیر جدید در نظر گرفته می‌شوند. در اینجا یک سوال مطرح می شود؟ چه کسی قدرت را در بازارهای مالی در دست دارد؟ در این پاسخ به این سوال شاید بانکهای سرمایه‌گذاری بزرگ، شرکتهای مدیریت دارایی بزرگ و صندوق‌های پوششی باشد که اغلب کانون توجه رسانه‌ها هستند. اما گروه های جدیدی از سرمایه گذاران مستقل که شامل برخی از صندوق‌های ثروت دولتی(sovereign wealth funds)، صندوق‌های بازنشستگی دولتی، صندوق ذخیره بانک مرکزی و دیگر نهادهای دارای سرمایه مستقل، ظهور کرده‌اند تا به تاثیرگذارترین بازیگران بازار سرمایه تبدیل شوند. شرکت‌هایی که ۳۰ تریلیون دلار دارایی تحت مدیریت دارند.
صندوق‌های دولتی مسیر متفاوتی را پس از بحران مالی ۲۰۰۸ طی کرده اند، زمانی که آنها میلیاردها دلار را به غولهای مالی مانند سیتی بانک، مورگان استنلی، بانک آمریکا، تخصیص دادند ولی به ندرت به عنوان نجات دهندگان سرمایه داری از آنها یاد می شود. با این حال، این دنیای دیجیتال هست که صدای آن بیشتر احساس می‌شود. صندوق های سرمایه گذاری مستقل حالا سرمایه گذاران خطر پذیر قدرتمند و جدید هستند. منابع مالی زیاد آنها همراه با نیاز آنها به تنوع جهانی و براساس بخش، کمک کرد که بازار سرمایه خطرپذیر خصوصی به شرکت های دیجیتالی تبدیل شود. آنها نقش سرمایه گذاری سنتی و منفعل خود را کنار گذاشته و تبدیل به پیشتازان تحول دیجیتالی که الان شاهد هستیم شده اند. ترکیب کردن پول نقد و سرمایه گذاری هوشمندانه باعث ظهور تک شاخ ها(unicorns) شده است. شرکت های خصوصی و استارت آپ های دیجیتالی که ارزش هر کدام بیش از یک میلیارد دلار هست. سرمایه آنها باعث ظهور شرکت های عظیمی مانند علی بابا (َAlibaba)، ایر بی اند بی (AirBnb)، JD.com، تسلا (Tesla)، اوبر (Uber)، وی ورک (WeWork) شده است.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
چگونه صندوق‌های ثروت دولتی، اقتصاد دیجیتال را تسریع می بخشند؟
صندوق‌های ثروت دولتی اکنون به دنبال این هستند که تامین کنندگان بزرگ نوآوری های داخلی و خارجی بعدی شوند. در ژانویه ۲۰۲۱، شرکت تحویل غذای زومیتو با عرضه اولیه برنامه ریزی شده خود در بورس بمبئی، پیشرفت زیادی کرد و تبدیل به هفتمین عرضه اولیه بزرگ تاریخ هند شد. این شرکت ۵۶۴ میلیون دلار پول جذب کرد و سرمایه گذاران اصلی آن شامل صندوق‌های ثروت ملی مانند ADIA امارات متحده عربی، CPP کانادا، OMERS کانادا، GIC سنگاپو بودند. قبل از عرضه اولیه هم، این شرکت ۲.۱ میلیارد دلار از صندوق‌های سرمایه‌گذاری خصوصی جمع آوری کرده بود، جایی که تخمین زده بودند که صندوق دولتی سنگاپور به اسم Temasek، ۱۰۰ میلیون دلار در آن سرمایه گذاری کند.
زومیتو تنها غول تجارت الکترونیکی در هند نیست که صندوق‌های دولتی بزرگ را به عنوان حامی اصلی خود دارد. در همان ماه، شرکت فلیپ کارت (Flipkart) 3.6 میلیارد دلار با دوره بودجه‌ای جدید که شامل ADQ امارات متحده عربی، CPP و GIC و Khazanah مالزی و QIA قطر بود، بدست آورد. طبق داده های جهانی SWF، تامین مالی جدید موقعیت شرکت فلیپ کارت به عنوان بزرگترین استارت آپ فناوری هند با ارزشگذاری ضمنی ۳۷.۶ میلیارد دلار را تضمین کرد.
همانطور که توسط شرکتهای زومیتو و فلیپ کارت نشان داده شد، شیوع همه‌گیری کرونا، از بسیاری جهات، روند قدرتمندی را آشکار و سرعت بخشیده است. در این میان، این روند ها در تجارت الکترونیک در بازارهای نوظهوری که رشد سریعی دارند، صندوق‌های ثروت دولتی (SWFs) به عنوان سرمایه گذار خطرپذیر جدید در نظر گرفته می‌شوند. در اینجا یک سوال مطرح می شود؟ چه کسی قدرت را در بازارهای مالی در دست دارد؟ در این پاسخ به این سوال شاید بانکهای سرمایه‌گذاری بزرگ، شرکتهای مدیریت دارایی بزرگ و صندوق‌های پوششی باشد که اغلب کانون توجه رسانه‌ها هستند. اما گروه های جدیدی از سرمایه گذاران مستقل که شامل برخی از صندوق‌های ثروت دولتی(sovereign wealth funds)، صندوق‌های بازنشستگی دولتی، صندوق ذخیره بانک مرکزی و دیگر نهادهای دارای سرمایه مستقل، ظهور کرده‌اند تا به تاثیرگذارترین بازیگران بازار سرمایه تبدیل شوند. شرکت‌هایی که ۳۰ تریلیون دلار دارایی تحت مدیریت دارند.
صندوق‌های دولتی مسیر متفاوتی را پس از بحران مالی ۲۰۰۸ طی کرده اند، زمانی که آنها میلیاردها دلار را به غولهای مالی مانند سیتی بانک، مورگان استنلی، بانک آمریکا، تخصیص دادند ولی به ندرت به عنوان نجات دهندگان سرمایه داری از آنها یاد می شود. با این حال، این دنیای دیجیتال هست که صدای آن بیشتر احساس می‌شود. صندوق های سرمایه گذاری مستقل حالا سرمایه گذاران خطر پذیر قدرتمند و جدید هستند. منابع مالی زیاد آنها همراه با نیاز آنها به تنوع جهانی و براساس بخش، کمک کرد که بازار سرمایه خطرپذیر خصوصی به شرکت های دیجیتالی تبدیل شود. آنها نقش سرمایه گذاری سنتی و منفعل خود را کنار گذاشته و تبدیل به پیشتازان تحول دیجیتالی که الان شاهد هستیم شده اند. ترکیب کردن پول نقد و سرمایه گذاری هوشمندانه باعث ظهور تک شاخ ها(unicorns) شده است. شرکت های خصوصی و استارت آپ های دیجیتالی که ارزش هر کدام بیش از یک میلیارد دلار هست. سرمایه آنها باعث ظهور شرکت های عظیمی مانند علی بابا (َAlibaba)، ایر بی اند بی (AirBnb)، JD.com، تسلا (Tesla)، اوبر (Uber)، وی ورک (WeWork) شده است.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎