در ستایش مدارس خصوصی
| سینا ملایری
۱.در زمانه‌ای که همه‌ی حرف‌ها از « سراب عدالت اجتماعی» است و همه، در پی ایجاد «عدالت آموزشی» هستند، نوشتن دفاعیه‌ای بلندبالا از مدارس خصوصی ممکن است تندروی باشد؛ اما زمانی یکی از دوستانم به من یاد داد که کسانی که تندروی نکنند «خیلی به دل بزرگان» نخواهند نشست. با اینکه با کلیت حرفش موافق نبودم، اما اینجا به حرفش گوش می‌دهم.
۲.مدت طولانی‌ای است که حرف، از «نابرابری آموزشی» است. برخی در پی ایجاد برابری در آموزشند، یعنی همه یک نوع آموزش یکسان و طبیعتاً دولتی ببینند (که طبیعتاً وعده‌ی نوع خوبش را می‌دهند). در این راستا، کسانی که از قضا کم هم نیستند، کمر به نابودی سیستم خصوصی در آموزش و پرورش زده‌اند.
همیشه وقتی بحث «نئولیبرالیسم» داغ میشود، حرفی که شدیداً تکرار میشود این است که «شما نئولیبرال‌ها آموزش و درمان را خصوصی کرده‌اید» و این را به عنوان یک مشکل اساسی قلمداد می‌کنند. این جانوران حیرت‌انگیزِ آکادمیا، در پی تئوریزه کردن دخالت دولت در این دو حوزه‌اند، و این که باید حتما این دو حوزه «دولتی» شوند، تا «عدالت آموزشی» برقرار شود.
در این نوشتار، استدلال می‌کنم چرا وضعیت فعلی آموزش، بسیار بهتر از یک وضعیت کاملا «دولتی» است؛ و چرا باید خصوصی‌سازی از این هم پیشتر برود.
۳.نیاز به قلم‌فرسایی نیست، اگر گذرتان، یا گذر فرزندتان، یا یکی از فرزندان خویشانتان به مدرسه یا دانشگاه افتاده باشد، حتماً با سیل درس‌های بی‌بُنیه‌ی ابلهانه‌ای روبه‌رو شده‌اید که ابداً در یک سیستم «خصوصی» جایی ندارند: از »«آمادگی دفاعی» و «تفکر و سبک‌زندگی» گرفته، تا واحدهای «سرودهای انقلابی» و «فلسفه‌ی تربیت در اسلام» و «اندیشه‌ی اسلامی» و «وصایای امام». در کدام سیستم خصوصی، این حجم هدررفت منابع رخ می‌دهد؟ توجه داشته باشید که برای هر کدام از کتاب‌های آمادگی دفاعی، سالانه حجم عظیمی کاغذ یارانه‌ای مصرف میشود. تعداد زیادی معلم این ساعت‌ها را برمی‌دارند و بابت ارائه‌ی «هیچ»، حقوق می‌گیرند. وقت میلیونها دانش‌آموز تلف میشود. این در دانشگاه هم هست، دروسی که واحدهای زیادی دارند و وقت عظیمی از دانشجو تلف می‌کنند، وقتی که می‌توانست برای هر دانشجو، استفاده‌ی بهینه‌تری به ارمغان بیاورد. اساتیدی این درس‌ها را درس می‌دهند و برای درس دادن «هیچ»، حقوق می‌گیرندو پول عظیمی صرف تهیه‌ی کاغذ برای این دروس و چاپ کتاب‌هایشان میشود، و مبلغ عظیم‌تری هم از دانشجو بابت خریدش «تلف» میشود. پولی که، اگر درآمد مستقیم من و شما نباشد، پول نفت و مالیات من و شماست. اتلاف گسترده‌ی منابع در یک سیستم آموزشی دولتی، به قدر کافی دلیل بزرگی هست.
۴.دلیل دیگر، «گسترش ایدئولوژی دولتی» است. هر دولتی که آموزش را دولتی کند، می‌تواند انحصار بهره‌مندی از تاثیر بر اذهان یادگیرندگان را برعهده بگیرد.این مسئله، علی‌الخصوص در مدارس حادتر از دانشگاه‌هاست: دانش‌آموزان در پذیرش هرچه که به آنها گفته میشود، آسیب‌پذیرترند. این می‌تواند ابزار گسترش هر ایدئولوژی‌ای باشد: از ایدئولوژی‌های مارکسیستی-لنینیستی در آموزش چین و کره‌ی شمالی، تا «چپ فرهنگی و فساد LGBT» در مدارس ایالات متحده و عقاید ایدئولوژیک اسلامی در ایران. بی‌گمان هدف ثبت‌نام بسیاری از دانش‌آموزان در مدارس خصوصی در ایران، فرار از سرودهای انقلابی و فوق برنامه‌‌هاست. کسانی که از اخراج برخی اساتید دانشگاه و جایگزینیشان با برخی استاد بی‌سواد دیگر دفاع می‌کنند، نباید این موضوع را هنگام دفاع از «آموزش دولتی» از یاد ببرند.
۵.افزایش فساد سیستماتیک در مدارس یکی دیکر از دلایل مهم دفاع از خصوصی شدن آموزش است. تا به حال تجربه‌ی آسیب جنسی در مدارس را داشته‌اید؟ نزدیکانتان چطور؟ بین دوستانتان تعریف‌هایی از فساد جنسی برخی معاونان و مدیران را شنیده‌اید که گاهی ممکن است با خنده این داستان‌ها را تعریف کنند؟ تا به حال چندبار شنیده‌اید کارمند دولت اخراج شود؟
این یکی از ویژگی‌های سیستم‌های بروکراتیک دولتی است که کارمندان آن، تقریباً ابدی‌اند و تا وقتی صندلی هست، رویش نشسته‌اند و بعضاً با بازنشستگی هم فارغ نمی‌شوند. این سیستم در آ.پ بسیار بدتر برقرار است. آ.پ گاهی از خلع مدیر معمولی یک مدرسه از سمتش ناتوان است. اگر با آ.پ از نزدیک برخورد داشته باشید، حجم ناتوانی‌اش را به چشم دیده‌اید: سیستمی بی‌اندازه فاسد، بزرگ و ناکارآمد، که ناکارآمد بودنش، برای همه‌ی ایران تقریبا از اوضح واضحات است. جمله‌ای بین کارمندان آ.پ ایران، که یکی از آنها صاحب این قلم نیز هست، وجود دارد که از قضا، دلایل عینی گسترده‌ای برایش هست: «در آ.پ، با فساد اخلاقی کاری ندارن. فقط مالی». آن هم، مالی نه به این دلیل که «دست پاک»ند، که به این دلیل که «سفره» کوچک است، و باید در انحصار عده‌ای قلیل باشد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
| سینا ملایری
۱.در زمانه‌ای که همه‌ی حرف‌ها از « سراب عدالت اجتماعی» است و همه، در پی ایجاد «عدالت آموزشی» هستند، نوشتن دفاعیه‌ای بلندبالا از مدارس خصوصی ممکن است تندروی باشد؛ اما زمانی یکی از دوستانم به من یاد داد که کسانی که تندروی نکنند «خیلی به دل بزرگان» نخواهند نشست. با اینکه با کلیت حرفش موافق نبودم، اما اینجا به حرفش گوش می‌دهم.
۲.مدت طولانی‌ای است که حرف، از «نابرابری آموزشی» است. برخی در پی ایجاد برابری در آموزشند، یعنی همه یک نوع آموزش یکسان و طبیعتاً دولتی ببینند (که طبیعتاً وعده‌ی نوع خوبش را می‌دهند). در این راستا، کسانی که از قضا کم هم نیستند، کمر به نابودی سیستم خصوصی در آموزش و پرورش زده‌اند.
همیشه وقتی بحث «نئولیبرالیسم» داغ میشود، حرفی که شدیداً تکرار میشود این است که «شما نئولیبرال‌ها آموزش و درمان را خصوصی کرده‌اید» و این را به عنوان یک مشکل اساسی قلمداد می‌کنند. این جانوران حیرت‌انگیزِ آکادمیا، در پی تئوریزه کردن دخالت دولت در این دو حوزه‌اند، و این که باید حتما این دو حوزه «دولتی» شوند، تا «عدالت آموزشی» برقرار شود.
در این نوشتار، استدلال می‌کنم چرا وضعیت فعلی آموزش، بسیار بهتر از یک وضعیت کاملا «دولتی» است؛ و چرا باید خصوصی‌سازی از این هم پیشتر برود.
۳.نیاز به قلم‌فرسایی نیست، اگر گذرتان، یا گذر فرزندتان، یا یکی از فرزندان خویشانتان به مدرسه یا دانشگاه افتاده باشد، حتماً با سیل درس‌های بی‌بُنیه‌ی ابلهانه‌ای روبه‌رو شده‌اید که ابداً در یک سیستم «خصوصی» جایی ندارند: از »«آمادگی دفاعی» و «تفکر و سبک‌زندگی» گرفته، تا واحدهای «سرودهای انقلابی» و «فلسفه‌ی تربیت در اسلام» و «اندیشه‌ی اسلامی» و «وصایای امام». در کدام سیستم خصوصی، این حجم هدررفت منابع رخ می‌دهد؟ توجه داشته باشید که برای هر کدام از کتاب‌های آمادگی دفاعی، سالانه حجم عظیمی کاغذ یارانه‌ای مصرف میشود. تعداد زیادی معلم این ساعت‌ها را برمی‌دارند و بابت ارائه‌ی «هیچ»، حقوق می‌گیرند. وقت میلیونها دانش‌آموز تلف میشود. این در دانشگاه هم هست، دروسی که واحدهای زیادی دارند و وقت عظیمی از دانشجو تلف می‌کنند، وقتی که می‌توانست برای هر دانشجو، استفاده‌ی بهینه‌تری به ارمغان بیاورد. اساتیدی این درس‌ها را درس می‌دهند و برای درس دادن «هیچ»، حقوق می‌گیرندو پول عظیمی صرف تهیه‌ی کاغذ برای این دروس و چاپ کتاب‌هایشان میشود، و مبلغ عظیم‌تری هم از دانشجو بابت خریدش «تلف» میشود. پولی که، اگر درآمد مستقیم من و شما نباشد، پول نفت و مالیات من و شماست. اتلاف گسترده‌ی منابع در یک سیستم آموزشی دولتی، به قدر کافی دلیل بزرگی هست.
۴.دلیل دیگر، «گسترش ایدئولوژی دولتی» است. هر دولتی که آموزش را دولتی کند، می‌تواند انحصار بهره‌مندی از تاثیر بر اذهان یادگیرندگان را برعهده بگیرد.این مسئله، علی‌الخصوص در مدارس حادتر از دانشگاه‌هاست: دانش‌آموزان در پذیرش هرچه که به آنها گفته میشود، آسیب‌پذیرترند. این می‌تواند ابزار گسترش هر ایدئولوژی‌ای باشد: از ایدئولوژی‌های مارکسیستی-لنینیستی در آموزش چین و کره‌ی شمالی، تا «چپ فرهنگی و فساد LGBT» در مدارس ایالات متحده و عقاید ایدئولوژیک اسلامی در ایران. بی‌گمان هدف ثبت‌نام بسیاری از دانش‌آموزان در مدارس خصوصی در ایران، فرار از سرودهای انقلابی و فوق برنامه‌‌هاست. کسانی که از اخراج برخی اساتید دانشگاه و جایگزینیشان با برخی استاد بی‌سواد دیگر دفاع می‌کنند، نباید این موضوع را هنگام دفاع از «آموزش دولتی» از یاد ببرند.
۵.افزایش فساد سیستماتیک در مدارس یکی دیکر از دلایل مهم دفاع از خصوصی شدن آموزش است. تا به حال تجربه‌ی آسیب جنسی در مدارس را داشته‌اید؟ نزدیکانتان چطور؟ بین دوستانتان تعریف‌هایی از فساد جنسی برخی معاونان و مدیران را شنیده‌اید که گاهی ممکن است با خنده این داستان‌ها را تعریف کنند؟ تا به حال چندبار شنیده‌اید کارمند دولت اخراج شود؟
این یکی از ویژگی‌های سیستم‌های بروکراتیک دولتی است که کارمندان آن، تقریباً ابدی‌اند و تا وقتی صندلی هست، رویش نشسته‌اند و بعضاً با بازنشستگی هم فارغ نمی‌شوند. این سیستم در آ.پ بسیار بدتر برقرار است. آ.پ گاهی از خلع مدیر معمولی یک مدرسه از سمتش ناتوان است. اگر با آ.پ از نزدیک برخورد داشته باشید، حجم ناتوانی‌اش را به چشم دیده‌اید: سیستمی بی‌اندازه فاسد، بزرگ و ناکارآمد، که ناکارآمد بودنش، برای همه‌ی ایران تقریبا از اوضح واضحات است. جمله‌ای بین کارمندان آ.پ ایران، که یکی از آنها صاحب این قلم نیز هست، وجود دارد که از قضا، دلایل عینی گسترده‌ای برایش هست: «در آ.پ، با فساد اخلاقی کاری ندارن. فقط مالی». آن هم، مالی نه به این دلیل که «دست پاک»ند، که به این دلیل که «سفره» کوچک است، و باید در انحصار عده‌ای قلیل باشد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone | کارخانه
در ستایش مدارس خصوصی بخش دوم
۶.سرکوب قومیت‌ها و زبان‌ها یکی از دلایل دیگر دفاع از آموزش خصوصی در همه‌جای دنیاست. در کشورهایی که گسل‌های شدید قومیتی دارند، استفاده از یک سیستم آ.پ که در انحصار دولت باشد و فقط از یک زبان و یک قومیت مشخص دفاع کند، موجب سرکوبیت…
۶.سرکوب قومیت‌ها و زبان‌ها یکی از دلایل دیگر دفاع از آموزش خصوصی در همه‌جای دنیاست. در کشورهایی که گسل‌های شدید قومیتی دارند، استفاده از یک سیستم آ.پ که در انحصار دولت باشد و فقط از یک زبان و یک قومیت مشخص دفاع کند، موجب سرکوبیت…
👍11👎7
در مذهبِ ما باده حلال است ولیکن
بی‌روی تو ای سرو گل‌اندام حرام است
با احترام و تأسف عمیق، درگذشت شادروان آقای اکبر شانه زن (بنیانگذار شرکت ایران شکلات با برند چیچک) را به خانواده صنعت تسلیت عرض می‌نماییم.
این افتخار و موفقیت‌هایی که آقای شانه زن به ارمغان آوردند، نشان از تلاش‌ها و استعداد بی‌پایان ایشان دارد. ارثی که همیشه در خاطرات مان خواهد ماند.
✅ @karkhone
بی‌روی تو ای سرو گل‌اندام حرام است
با احترام و تأسف عمیق، درگذشت شادروان آقای اکبر شانه زن (بنیانگذار شرکت ایران شکلات با برند چیچک) را به خانواده صنعت تسلیت عرض می‌نماییم.
این افتخار و موفقیت‌هایی که آقای شانه زن به ارمغان آوردند، نشان از تلاش‌ها و استعداد بی‌پایان ایشان دارد. ارثی که همیشه در خاطرات مان خواهد ماند.
✅ @karkhone
👍27
🍁🍁🍁تخفیف ویژه پاییز🍁🍁🍁
✨ طراحی و برنامه نویسی انواع وب سایت و اپلیکیشن موبایل با استفاده از جدیدترین تکنولوژی های روز دنیا ✨
🎁 طراحی سایت فروشگاهی
🎁 طراحی سایت شرکتی
🎁 طراحی سایت خدماتی
🎁 طراحی سایت گردشگری
🎁 طراحی سایت پزشکی
🎁 طراحی سایت خبری
🎁 طراحی سایت دولتی
🎁 طراحی انواع اپلیکیشن موبایل (اندروید و آیفون)
🎁 طراحی اتوماسیون داخلی شرکت ها
🎁 طراحی باشگاه مشتریان اختصاصی
🎁 طراحی سیستم حسابداری اختصاصی
🎁 طراحی انواع ربات خزنده وب (Scraping)
✨و هر نوع خدمات برنامه نویسی که مورد نظر شما باشد!✨
راه های ارتباطی با ما جهت ثبت سفارش و دریافت مشاوره رایگان:
09106727900
alireza.abrishambaf@gmail.com
info@ideapractical.ir
🍁🍁🍁تخفیف ویژه پاییز🍁🍁🍁
✨ طراحی و برنامه نویسی انواع وب سایت و اپلیکیشن موبایل با استفاده از جدیدترین تکنولوژی های روز دنیا ✨
🎁 طراحی سایت فروشگاهی
🎁 طراحی سایت شرکتی
🎁 طراحی سایت خدماتی
🎁 طراحی سایت گردشگری
🎁 طراحی سایت پزشکی
🎁 طراحی سایت خبری
🎁 طراحی سایت دولتی
🎁 طراحی انواع اپلیکیشن موبایل (اندروید و آیفون)
🎁 طراحی اتوماسیون داخلی شرکت ها
🎁 طراحی باشگاه مشتریان اختصاصی
🎁 طراحی سیستم حسابداری اختصاصی
🎁 طراحی انواع ربات خزنده وب (Scraping)
✨و هر نوع خدمات برنامه نویسی که مورد نظر شما باشد!✨
راه های ارتباطی با ما جهت ثبت سفارش و دریافت مشاوره رایگان:
09106727900
alireza.abrishambaf@gmail.com
info@ideapractical.ir
🍁🍁🍁تخفیف ویژه پاییز🍁🍁🍁
بحران اقتصادی وقتی‌ست که همسایه‌ی شما شغلش را از دست بدهد.
رکود اقتصادی وقتی‌ست که شما هم شغل‌تان را از دست بدهید.
گشایش اقتصادی یعنی وقتی رییس جمهور شغلش را از دست بدهد!
✅ @karkhone
رکود اقتصادی وقتی‌ست که شما هم شغل‌تان را از دست بدهید.
گشایش اقتصادی یعنی وقتی رییس جمهور شغلش را از دست بدهد!
✅ @karkhone
👍14👎9
یکی از مهم‌ترین مسائلی که هویدا، در نخستین ماههای نخست‌وزیری‌اش با آن روبه‌رو شد، مساله گرانی بود. او اعلام کرد که برنامه‌های اقتصادی دولت منصور را ادامه خواهد داد، اما در عمل این اتفاق نیفتاد و اعتراضات گسترده مردم، موجب شد دولت به فرمان مستقیم شاه، قیمت بنزین، قند و برق را کاهش دهد.
اما پس از چندی بحران اقتصادی تازه‌ای پدیدار شد. در نتیجه فشارهای تورمی، قیمت‌ها به سرعت بالا رفت. دولت هم دستپاچه شد و درصدد چاره‌جویی فوری برآمد. دلبستگی هویدا به مکتب فرانسوی کنترل قیمت‌ها، و نیز این واقعیت که او در دوران جوانی به اندیشه‌های مارکسیستی، و گرایش دولت‌گرای همزاد آن تعلق‌خاطر داشت، همه دست‌به‌دست هم داد و در تعیین نوع سیاست مبارزه با تورم دولت تاثیر گذاشت. مهم‌تر از همه اینکه شاه هم همواره نسبت به مساله افزایش قیمت‌ها حساسیت خاصی داشت و برای کنترل قیمت‌ها، کاربرد قدرت دولت را بر استفاده از مکانیسم بازار ترجیح می‌داد. حاصل این شد که هویدا هم به جای استفاده از قدرت پولی و مالیاتی دولت، سیاست کاهش اجباری قیمت‌ها را پیش گرفت. صاحبان کالا چاره‌ای جز کاهش قیمت‌ها نداشتند. اگر هم از دستور دولت در این مورد سرپیچی می‌کردند، تحت پیگرد قرار می‌گرفتند و مجازات می‌شدند. به علاوه برای شکستن بازار گران‌فروشان، دولت چندین فروشگاه ویژه تاسیس کرد که در آنها کالاهای مختلف را به قیمت ارزان در اختیار مردم قرار می‌داد. این فروشگاه‌ها باب طبع توده مردم بود، اما آشکارا صاحبان صنایع و تجار را به خشم آورد. در اوایل دهه 40، سیاست کاهش اجباری قیمت‌ها، دست‌کم در کوتاه‌مدت، با موفقیت روبه‌رو شد (معمای هویدا، ص 241).
جلیل شرکا قائم‌مقام وقت بانک مرکزی، اتفاقات آن روزها را این‌گونه روایت کرده است: «وقتی درآمدهای نفتی شاه بی‌توجه به آثار منفی سیاست تزریق نقدینگی بر اثر سیاست‌های اقتصادی آن زمان افزایش یافت، تورم خود را نشان داد و قیمت‌ها رو به افزایش گذاشت، شاه مصر بود که این اتفاق ریشه اقتصادی ندارد. بلکه فکر می‌کرد غرض سیاسی پشت افزایش قیمت‌هاست. به بیانی دیگر، شاه می‌گفت قیمت‌ها بر اثر تورم افزایش نیافته بلکه کسبه، گران‌فروشی می‌کنند تا به او ضربه بزنند. فریدون مهدوی این نظرات را تایید کرد.»
شاه در مهرماه 1352 در اجلاس مشترک مجلس شورای ملی و سنا ضمن اینکه قول داد در برنامه پنج‌ساله آینده (برنامه چهارم) حداقل حقوق کارمندان به 10 هزار ریال افزایش خواهد یافت، در مورد گرانی اعلام کرد: «مبارزه بسیار شدید با گرانی به قوای انتظامی محول میشود» و این خود نشان از شدت گرانی بود. با شروع شدت گرانی در سال 1352، شاه اخطار کرد که اگر انجمن‌های مبارزه با گران‌فروشی موفق نشوند، نیروهای نظامی وارد عمل خواهند شد (اطلاعات، 14 /7 /1352).
با اوج‌گیری تورم، شاه دستور داد لایحه‌ای شدید برای مبارزه با گران‌فروشی تهیه کنند. او در اردیبهشت 1353 به علم گفت: «دولت دارد لایحه‌ای را تهیه میکند که به موجب آن کاسبکارانی که به جرم گران‌فروشی محکوم شده‌اند، اشد مجازات حتی اعدام خواهند شد» و درست یک ماه به وزیر بازرگانی جدید فرصت داد تا قیمت‌ها را پایین بیاورد. تهدید کرد که در غیر این صورت برای کاهش قیمت‌ها، از ارتش استفاده خواهد کرد. در واقع، فرماندهان ارتش، به دستور شاه تدارک چنین عملیاتی را آغاز کرده بودند.
✅ @karkhone
اما پس از چندی بحران اقتصادی تازه‌ای پدیدار شد. در نتیجه فشارهای تورمی، قیمت‌ها به سرعت بالا رفت. دولت هم دستپاچه شد و درصدد چاره‌جویی فوری برآمد. دلبستگی هویدا به مکتب فرانسوی کنترل قیمت‌ها، و نیز این واقعیت که او در دوران جوانی به اندیشه‌های مارکسیستی، و گرایش دولت‌گرای همزاد آن تعلق‌خاطر داشت، همه دست‌به‌دست هم داد و در تعیین نوع سیاست مبارزه با تورم دولت تاثیر گذاشت. مهم‌تر از همه اینکه شاه هم همواره نسبت به مساله افزایش قیمت‌ها حساسیت خاصی داشت و برای کنترل قیمت‌ها، کاربرد قدرت دولت را بر استفاده از مکانیسم بازار ترجیح می‌داد. حاصل این شد که هویدا هم به جای استفاده از قدرت پولی و مالیاتی دولت، سیاست کاهش اجباری قیمت‌ها را پیش گرفت. صاحبان کالا چاره‌ای جز کاهش قیمت‌ها نداشتند. اگر هم از دستور دولت در این مورد سرپیچی می‌کردند، تحت پیگرد قرار می‌گرفتند و مجازات می‌شدند. به علاوه برای شکستن بازار گران‌فروشان، دولت چندین فروشگاه ویژه تاسیس کرد که در آنها کالاهای مختلف را به قیمت ارزان در اختیار مردم قرار می‌داد. این فروشگاه‌ها باب طبع توده مردم بود، اما آشکارا صاحبان صنایع و تجار را به خشم آورد. در اوایل دهه 40، سیاست کاهش اجباری قیمت‌ها، دست‌کم در کوتاه‌مدت، با موفقیت روبه‌رو شد (معمای هویدا، ص 241).
جلیل شرکا قائم‌مقام وقت بانک مرکزی، اتفاقات آن روزها را این‌گونه روایت کرده است: «وقتی درآمدهای نفتی شاه بی‌توجه به آثار منفی سیاست تزریق نقدینگی بر اثر سیاست‌های اقتصادی آن زمان افزایش یافت، تورم خود را نشان داد و قیمت‌ها رو به افزایش گذاشت، شاه مصر بود که این اتفاق ریشه اقتصادی ندارد. بلکه فکر می‌کرد غرض سیاسی پشت افزایش قیمت‌هاست. به بیانی دیگر، شاه می‌گفت قیمت‌ها بر اثر تورم افزایش نیافته بلکه کسبه، گران‌فروشی می‌کنند تا به او ضربه بزنند. فریدون مهدوی این نظرات را تایید کرد.»
شاه در مهرماه 1352 در اجلاس مشترک مجلس شورای ملی و سنا ضمن اینکه قول داد در برنامه پنج‌ساله آینده (برنامه چهارم) حداقل حقوق کارمندان به 10 هزار ریال افزایش خواهد یافت، در مورد گرانی اعلام کرد: «مبارزه بسیار شدید با گرانی به قوای انتظامی محول میشود» و این خود نشان از شدت گرانی بود. با شروع شدت گرانی در سال 1352، شاه اخطار کرد که اگر انجمن‌های مبارزه با گران‌فروشی موفق نشوند، نیروهای نظامی وارد عمل خواهند شد (اطلاعات، 14 /7 /1352).
با اوج‌گیری تورم، شاه دستور داد لایحه‌ای شدید برای مبارزه با گران‌فروشی تهیه کنند. او در اردیبهشت 1353 به علم گفت: «دولت دارد لایحه‌ای را تهیه میکند که به موجب آن کاسبکارانی که به جرم گران‌فروشی محکوم شده‌اند، اشد مجازات حتی اعدام خواهند شد» و درست یک ماه به وزیر بازرگانی جدید فرصت داد تا قیمت‌ها را پایین بیاورد. تهدید کرد که در غیر این صورت برای کاهش قیمت‌ها، از ارتش استفاده خواهد کرد. در واقع، فرماندهان ارتش، به دستور شاه تدارک چنین عملیاتی را آغاز کرده بودند.
✅ @karkhone
👍7
وقتی اعتصاب کارگران خودروسازی برای ترامپ و بایدن مهم میشود
| حسین رجب‌پور
روی کار آمدن ترامپ در ایالات متحده یک نقطه عطف بود. اوباما بعد بحران 2008 با شعار تغییر سر کار آمد اما نتوانست تغییر اساسی ایجادی کند. به عبارت دقیق‌تر او وارث تبعات رونق ابتدای دهه 2000 بود که در عین تعمیق شکاف‌های درآمدی میان طبقات پایین و ثروتمند جامعه، با ابزارهای ایجاد رونق کاذب پیش می‌رفت. یعنی با رونق بازار مسکن و بدهی. پوشش مخارج با بدهی بجای افزایش دستمزدها، نهایتاً منجر به سقوط بازارهای مالی شد و اوباما با شعار «تغییر» به قدرت رسید اما نتوانست تغییر جدی ایجاد کند.
در مقابل، ترامپ، کانون استراتژی انتخاباتی خود را «جهانی شدن» و تاثیر آن بر «اشتغال‌زدایی» قرار داد. ترامپ پس از به قدرت رسیدن، از قرارداد نفتا که کارخانجات آمریکایی را به مکزیک انتقال داد، همچنین از شراکت ترنس- پاسیفیک که چین را به کارخانه جهان تبدیل کرد خارج شد. ایده ترامپ این بود، نابرابری و کنترل اجتماعی سرمایه را رها کنیم و به جای آن روی قراردادهایی که اشتغال را از میان برده تمرکز کنیم. مسئله محوری که ترامپ مطرح کرد، تغییراتی بود که اشتغال صنعتی را در آمریکا از بین برده بود و میلیونها کارگر آمریکایی را به صنایع خدماتی با شغل کم انتقال داده بود. وی با قراردادن اشتغال در کانون رویکرد سیاسی خود، خواهان رها کردن دغدغه‌های محیط زیستی (برای بازگرداندن مشاغل آلاینده نظیر معدن‌کاری و نفت شیل و ...) بود، همچنین خواهان سیاست‌های ضد مهاجرتی جدی‌تر بود. اینها همه رویکرد «ابتدا آمریکا»ی وی را می‌ساخت.
این روزها، اشتغال از منظری دیگر به بحران در آمریکا تبدیل شده است. مسائل شغلی برآمده از هوش مصنوعی و تحول فناورانه (صنایع سبز) اشتغال، و بویژه اشتغال صنعتی را در ایالات متحده تهدید میکند. درحالی که هفته پیش اعتصاب نویسندگان، بازیگران و صاحبان استودیو در ایالات متحده بر سر دستمزدهای بیشتر و حفظ شرایط کاری از رقابت هوش مصنوعی، با موفقیت و پذیرش برخی از مهم‌ترین درخواست‌های آنها خاتمه یافت، اکنون کارگران سه گروه تولیدی بزرگ خودروسازی ایالات متحده یعنی فورد، استلانتیس و جنرال موتورز در اعتصاب به سر می‌برند. آنها بر سر دستمزدهای بیشتر، روزهای کاری کمتر و سهم بیشتر از سود چانه‌زنی می‌کنند. این درحالی است که هم بایدن و هم ترامپ، با نگاه به انتخابات ریاست جمهوری آینده و بویژه نقش این کارگران در آراء ایالت‌های حساس مانند میشیگان که محل اصلی صنایع خودروسازی ایالات متحده است، دستورکاری برای حمایت از این کارگران اتخاذ کرده‌اند.
به نوشته نیویورک تایمز، بایدن خود، فرزند یک کارگر آمریکایی است و خود را اتحادیه‌ای ترین رئیس جمهور ایالات متحده معرفی میکند. اما در حالی که کارگران در اعتصاب هستند، او می‌کوشد تا با حمایت از شعارهای این کارگران، این نکته را تذکر دهد که دولت باید یارانه‌هایی را به صنایع جدید اختصاص دهد، از جمله صنایع خودروبرقی تا در تحول بعدی فناوری و بویژه رقابت با چین در این حوزه عقب نیفتد. این درحالی است که تولیدکنندگان خودرو برقی نظیر تسلا، از کارگران اتحادیه‌ای استفاده نمی‌کنند و اساساً تغییر به سمت خودرو برقی با شعار کاهش تبعات تغییرات اقلیمی می‌تواند شغل کارگران صنایع سه خودروساز بزرگ را که در صنایع تولید خودروهای احتراقی (بنزینی) مشغولند به خطر اندازد.
در مقابل ترامپ هم می‌خواهد خود را مدافع کارگران صنعتی نشان دهد. در کانون بحث وی این پیام به اعتصاب‌کنندگان نهفته است که بایدن مثل همه دموکرات‌ها، اگرچه ادعای نمایندگی از حقوق کارگران را دارد، اما کاری برای شما نخواهد کرد. دلیلی ندارد بر خودروهای الکتریکی سرمایه‌گذاری کنیم که شرکت‌های چینی نظیر BYD در آن سریعاً بازار را در دست می‌گیرند. تغییرات اقلیمی را جدی نگیرید، این سرمایه‌گذاری روی آینده نیست، این از بین بردن وضعیت رفاهی امروز شما با وعده‌های پوچ است. ترامپ البته از رشد اتحادیه‌ها و لزوم اتحادیه‌ای شدن خودروسازان تولیدکننده خودروهای الکتریکی بحث نمی‌کند بلکه با بردن سطح بحث به رقابت چین، از امکان صرفنظر کردن از تغییرات اقلیمی بحث میکند. البته رهبران اتحادیه‌ها هم با چالش نگاه منفی ترامپ به اتحادیه‌ها و عدم تحقق برخی وعده‌های وی روبرو هستند و همین موضوع چالش جدی کارگران صنعتی در انتخابات بعدی را می‌سازد.
امروز نسبت میان رفاه عمومی و اقتضائات فناوری و تغییرات اقلیمی، چالشی جدی برای سیاستگذاری در اقتصادهای پیشرفته ایجاد کرده است. همچنین این ترسیم از تحولات آتی انتخاباتی در ایالات متحده نشان می‌دهد که چگونه فناوری و تغییرات سریع آن، در کانون مجادلات سیاسی قرار گرفته و اکنون انتخاب رویکرد مناسب برای آن چه درجه اهمیت بالایی در سطح سیاسی و سیاستی یافته است.
✅ @karkhone
| حسین رجب‌پور
روی کار آمدن ترامپ در ایالات متحده یک نقطه عطف بود. اوباما بعد بحران 2008 با شعار تغییر سر کار آمد اما نتوانست تغییر اساسی ایجادی کند. به عبارت دقیق‌تر او وارث تبعات رونق ابتدای دهه 2000 بود که در عین تعمیق شکاف‌های درآمدی میان طبقات پایین و ثروتمند جامعه، با ابزارهای ایجاد رونق کاذب پیش می‌رفت. یعنی با رونق بازار مسکن و بدهی. پوشش مخارج با بدهی بجای افزایش دستمزدها، نهایتاً منجر به سقوط بازارهای مالی شد و اوباما با شعار «تغییر» به قدرت رسید اما نتوانست تغییر جدی ایجاد کند.
در مقابل، ترامپ، کانون استراتژی انتخاباتی خود را «جهانی شدن» و تاثیر آن بر «اشتغال‌زدایی» قرار داد. ترامپ پس از به قدرت رسیدن، از قرارداد نفتا که کارخانجات آمریکایی را به مکزیک انتقال داد، همچنین از شراکت ترنس- پاسیفیک که چین را به کارخانه جهان تبدیل کرد خارج شد. ایده ترامپ این بود، نابرابری و کنترل اجتماعی سرمایه را رها کنیم و به جای آن روی قراردادهایی که اشتغال را از میان برده تمرکز کنیم. مسئله محوری که ترامپ مطرح کرد، تغییراتی بود که اشتغال صنعتی را در آمریکا از بین برده بود و میلیونها کارگر آمریکایی را به صنایع خدماتی با شغل کم انتقال داده بود. وی با قراردادن اشتغال در کانون رویکرد سیاسی خود، خواهان رها کردن دغدغه‌های محیط زیستی (برای بازگرداندن مشاغل آلاینده نظیر معدن‌کاری و نفت شیل و ...) بود، همچنین خواهان سیاست‌های ضد مهاجرتی جدی‌تر بود. اینها همه رویکرد «ابتدا آمریکا»ی وی را می‌ساخت.
این روزها، اشتغال از منظری دیگر به بحران در آمریکا تبدیل شده است. مسائل شغلی برآمده از هوش مصنوعی و تحول فناورانه (صنایع سبز) اشتغال، و بویژه اشتغال صنعتی را در ایالات متحده تهدید میکند. درحالی که هفته پیش اعتصاب نویسندگان، بازیگران و صاحبان استودیو در ایالات متحده بر سر دستمزدهای بیشتر و حفظ شرایط کاری از رقابت هوش مصنوعی، با موفقیت و پذیرش برخی از مهم‌ترین درخواست‌های آنها خاتمه یافت، اکنون کارگران سه گروه تولیدی بزرگ خودروسازی ایالات متحده یعنی فورد، استلانتیس و جنرال موتورز در اعتصاب به سر می‌برند. آنها بر سر دستمزدهای بیشتر، روزهای کاری کمتر و سهم بیشتر از سود چانه‌زنی می‌کنند. این درحالی است که هم بایدن و هم ترامپ، با نگاه به انتخابات ریاست جمهوری آینده و بویژه نقش این کارگران در آراء ایالت‌های حساس مانند میشیگان که محل اصلی صنایع خودروسازی ایالات متحده است، دستورکاری برای حمایت از این کارگران اتخاذ کرده‌اند.
به نوشته نیویورک تایمز، بایدن خود، فرزند یک کارگر آمریکایی است و خود را اتحادیه‌ای ترین رئیس جمهور ایالات متحده معرفی میکند. اما در حالی که کارگران در اعتصاب هستند، او می‌کوشد تا با حمایت از شعارهای این کارگران، این نکته را تذکر دهد که دولت باید یارانه‌هایی را به صنایع جدید اختصاص دهد، از جمله صنایع خودروبرقی تا در تحول بعدی فناوری و بویژه رقابت با چین در این حوزه عقب نیفتد. این درحالی است که تولیدکنندگان خودرو برقی نظیر تسلا، از کارگران اتحادیه‌ای استفاده نمی‌کنند و اساساً تغییر به سمت خودرو برقی با شعار کاهش تبعات تغییرات اقلیمی می‌تواند شغل کارگران صنایع سه خودروساز بزرگ را که در صنایع تولید خودروهای احتراقی (بنزینی) مشغولند به خطر اندازد.
در مقابل ترامپ هم می‌خواهد خود را مدافع کارگران صنعتی نشان دهد. در کانون بحث وی این پیام به اعتصاب‌کنندگان نهفته است که بایدن مثل همه دموکرات‌ها، اگرچه ادعای نمایندگی از حقوق کارگران را دارد، اما کاری برای شما نخواهد کرد. دلیلی ندارد بر خودروهای الکتریکی سرمایه‌گذاری کنیم که شرکت‌های چینی نظیر BYD در آن سریعاً بازار را در دست می‌گیرند. تغییرات اقلیمی را جدی نگیرید، این سرمایه‌گذاری روی آینده نیست، این از بین بردن وضعیت رفاهی امروز شما با وعده‌های پوچ است. ترامپ البته از رشد اتحادیه‌ها و لزوم اتحادیه‌ای شدن خودروسازان تولیدکننده خودروهای الکتریکی بحث نمی‌کند بلکه با بردن سطح بحث به رقابت چین، از امکان صرفنظر کردن از تغییرات اقلیمی بحث میکند. البته رهبران اتحادیه‌ها هم با چالش نگاه منفی ترامپ به اتحادیه‌ها و عدم تحقق برخی وعده‌های وی روبرو هستند و همین موضوع چالش جدی کارگران صنعتی در انتخابات بعدی را می‌سازد.
امروز نسبت میان رفاه عمومی و اقتضائات فناوری و تغییرات اقلیمی، چالشی جدی برای سیاستگذاری در اقتصادهای پیشرفته ایجاد کرده است. همچنین این ترسیم از تحولات آتی انتخاباتی در ایالات متحده نشان می‌دهد که چگونه فناوری و تغییرات سریع آن، در کانون مجادلات سیاسی قرار گرفته و اکنون انتخاب رویکرد مناسب برای آن چه درجه اهمیت بالایی در سطح سیاسی و سیاستی یافته است.
✅ @karkhone
NY Times
Why Biden and Trump Are Courting Striking Autoworkers
The president and his leading Republican rival are heading to Michigan to address members of the U.A.W., whose political clout is growing.
👍6
نظریه‌پرداز برابری در نابرابری
| کلودیا گلدین؛ برنده نوبل اقتصاد 2023
«گلدین» از مشهورترین اقتصاددانان در شناخت اقتصادی انواع مسائل زنان، به ویژه در رابطه با بازار کار است و در این زمینه کارهای پیشگامانه‌ای انجام داده است. یکی از هسته‌های نظریه‌پردازی او طرح منحنی U شکل مشارکت زنان در بازار کار است. از نظر او نرخ مشارکت زنان متاهل در بازار کار طی فرایند توسعه، ابتدا رو به کاهش می‌گذارد و سپس هر چه کشورها توسعه‌یافته‌تر می‌شوند، نرخ مشارکت زنان بیشتر میشود و این حرکت U شکل را چه به لحاظ نظری و چه به شکل کمی در طول فرآیند توسعه و با استفاده از داده‌های ۱۰۰ کشور به اثبات می‌رساند (نمودار). اینکه چرا ابتدا سطح مشارکت زنان پایین می‌آید، به اعتقاد او، از یک طرف ناشی از اثر درآمدی قابل توجه‌ای است که ورود به بازارهای بزرگ‌تر با خود به همراه می‌آ‌ورد و از طرف دیگر در این مقطع زنان تحصیلات پایینی دارند و کار یدی برای آنها انگ اجتماعی دارد. لذا در ابتدای فرایند توسعه زنان هر چه بیشتر از نظام تولید سنتی در مقیاس پایین عموما خانگی و در مزارع کشاورزی فاصله می‌گیرند و به خانه‌‌ها بازمی‌گردند. اما اقتصادها که توسعه‌یافته‌تر می‌شوند، آن اثر درآمدی به تدریج تضعیف میشود و زنان که حداقل تحصیلات متوسطه پیدا کرده‌اند می‌توانند به محیط کاری یقه‌سفیدهایی وارد شوند که آن انگ اجتماعی را ندارد. لذا دوباره به بازار کار بازمی‌گردند.
برای آشنایی با وجوه نظریه‌پردازی‌های جدیدتر او نگاهی به آخرین کتاب او با عنوان «کار و خانواده: سفری طولانی به درازای یک قرن برای زنان به سوی برابری» در سال ۲۰۲۱، نشر دانشگاه پرینستون، می‌تواند راهگشا باشد (۱). «گلدین» در این کتاب به سیر تکامل نقش زنان آمریکایی در بازار کار و همزمان در خانواده، از جمله تاثیری که کووید-۱۹ بر این نقش داشته پرداخته است. او در ابتدای کتاب، به برخی از داده‌های مربوط به زنان در محیط کار اشاره میکند و به‌ویژه شکاف دستمزد و شکاف ارتقاء اداری زنان نسبت به مردان را مد نظر قرار داده است. گرچه بسیاری از این موارد امروز تحت عنوان « تبعیض جنسیتی» شناخته می‌شوند، اما تحلیل جالبی که او روی این اطلاعات می‌گذارد، انعکاسی از ذهن درخشان و قوه تحلیل متفاوت اوست.
«گلدین» هرگز نمی‌گوید که هیچ تبعیض و حتی آزار جنسی وجود ندارد، اما معتقد است که بخش عمده‌ای از این شکاف، به‌ویژه برای زنانی که متاهل هستند یا مسئولیت مراقبت از اعضای خانواده را دارند، به این دلیل بوده که آنها در بیشتر موارد عادت کرده‌اند که عقب‌نشینی کنند و مرد زندگی خود را به جلو بفرستند. ساده‌تر، آنها عادت کرده‌اند یا دوست دارند در پشت مردان خود موضع بگیرند و ورود آنها به بازار کار بیشتر با هدف بهینه‌سازی درآمد خانواده بوده و نه اینکه مستقلا با شغل خود بتوانند تمامی هزینه‌ها را پوشش دهند.
یک زن و مرد که به هر نحو در کنار هم زندگی می‌کنند را در نظر بگیرید که وارد یک شرکت، مثلا یک شرکت آی.تی می‌شوند، شغلی مشابه با حقوقی یکسان را شروع می‌کنند اما به تدریج جایگاه اداری و دستمزدهای آنها از هم متفاوت میشود. «گلدین» این مثال را کمی ملموس‌تر هم میکند. می‌گوید فرض کنید که این دو فرزندی هم دارند و برای تامین هزینه‌های زندگی در شکل ایده‌آل، تن به شغل‌های «حریصانه» یا «فزون‌خواهانه» (۲) می‌دهند و کاری را انتخاب می‌کنند که نیاز دارد ۲۴ ساعت روز در اختیار کارفرما باشند و هر زمان چه روزهای تعطیل، چه آخر هفته‌ها و چه حتی دور میز شام امکان دارد کارفرما با آنها تماس بگیرد. آنها پس از مدتی متوجه می‌شوند که این دسته از مشاغل که درآمد بیشتری دارد، برای هر دوی آنها مناسب نیست و یکی از آنها باید نقش مراقبتی و رتق و فتق امور خانه و کودک را هم برعهده بگیرد، گرچه که مانند دیگری که اداره را در اولویت قرار می‌دهد، کماکان همان ۲۴ ساعت در اختیار کارفرما است. عموم تجربه‌هایی که زوج‌های شاغل در جهان به ما نشان می‌دهند این است که زن نقش والدین شاغل اما با اولویت خانه را بازی خواهد کرد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
| کلودیا گلدین؛ برنده نوبل اقتصاد 2023
«گلدین» از مشهورترین اقتصاددانان در شناخت اقتصادی انواع مسائل زنان، به ویژه در رابطه با بازار کار است و در این زمینه کارهای پیشگامانه‌ای انجام داده است. یکی از هسته‌های نظریه‌پردازی او طرح منحنی U شکل مشارکت زنان در بازار کار است. از نظر او نرخ مشارکت زنان متاهل در بازار کار طی فرایند توسعه، ابتدا رو به کاهش می‌گذارد و سپس هر چه کشورها توسعه‌یافته‌تر می‌شوند، نرخ مشارکت زنان بیشتر میشود و این حرکت U شکل را چه به لحاظ نظری و چه به شکل کمی در طول فرآیند توسعه و با استفاده از داده‌های ۱۰۰ کشور به اثبات می‌رساند (نمودار). اینکه چرا ابتدا سطح مشارکت زنان پایین می‌آید، به اعتقاد او، از یک طرف ناشی از اثر درآمدی قابل توجه‌ای است که ورود به بازارهای بزرگ‌تر با خود به همراه می‌آ‌ورد و از طرف دیگر در این مقطع زنان تحصیلات پایینی دارند و کار یدی برای آنها انگ اجتماعی دارد. لذا در ابتدای فرایند توسعه زنان هر چه بیشتر از نظام تولید سنتی در مقیاس پایین عموما خانگی و در مزارع کشاورزی فاصله می‌گیرند و به خانه‌‌ها بازمی‌گردند. اما اقتصادها که توسعه‌یافته‌تر می‌شوند، آن اثر درآمدی به تدریج تضعیف میشود و زنان که حداقل تحصیلات متوسطه پیدا کرده‌اند می‌توانند به محیط کاری یقه‌سفیدهایی وارد شوند که آن انگ اجتماعی را ندارد. لذا دوباره به بازار کار بازمی‌گردند.
برای آشنایی با وجوه نظریه‌پردازی‌های جدیدتر او نگاهی به آخرین کتاب او با عنوان «کار و خانواده: سفری طولانی به درازای یک قرن برای زنان به سوی برابری» در سال ۲۰۲۱، نشر دانشگاه پرینستون، می‌تواند راهگشا باشد (۱). «گلدین» در این کتاب به سیر تکامل نقش زنان آمریکایی در بازار کار و همزمان در خانواده، از جمله تاثیری که کووید-۱۹ بر این نقش داشته پرداخته است. او در ابتدای کتاب، به برخی از داده‌های مربوط به زنان در محیط کار اشاره میکند و به‌ویژه شکاف دستمزد و شکاف ارتقاء اداری زنان نسبت به مردان را مد نظر قرار داده است. گرچه بسیاری از این موارد امروز تحت عنوان « تبعیض جنسیتی» شناخته می‌شوند، اما تحلیل جالبی که او روی این اطلاعات می‌گذارد، انعکاسی از ذهن درخشان و قوه تحلیل متفاوت اوست.
«گلدین» هرگز نمی‌گوید که هیچ تبعیض و حتی آزار جنسی وجود ندارد، اما معتقد است که بخش عمده‌ای از این شکاف، به‌ویژه برای زنانی که متاهل هستند یا مسئولیت مراقبت از اعضای خانواده را دارند، به این دلیل بوده که آنها در بیشتر موارد عادت کرده‌اند که عقب‌نشینی کنند و مرد زندگی خود را به جلو بفرستند. ساده‌تر، آنها عادت کرده‌اند یا دوست دارند در پشت مردان خود موضع بگیرند و ورود آنها به بازار کار بیشتر با هدف بهینه‌سازی درآمد خانواده بوده و نه اینکه مستقلا با شغل خود بتوانند تمامی هزینه‌ها را پوشش دهند.
یک زن و مرد که به هر نحو در کنار هم زندگی می‌کنند را در نظر بگیرید که وارد یک شرکت، مثلا یک شرکت آی.تی می‌شوند، شغلی مشابه با حقوقی یکسان را شروع می‌کنند اما به تدریج جایگاه اداری و دستمزدهای آنها از هم متفاوت میشود. «گلدین» این مثال را کمی ملموس‌تر هم میکند. می‌گوید فرض کنید که این دو فرزندی هم دارند و برای تامین هزینه‌های زندگی در شکل ایده‌آل، تن به شغل‌های «حریصانه» یا «فزون‌خواهانه» (۲) می‌دهند و کاری را انتخاب می‌کنند که نیاز دارد ۲۴ ساعت روز در اختیار کارفرما باشند و هر زمان چه روزهای تعطیل، چه آخر هفته‌ها و چه حتی دور میز شام امکان دارد کارفرما با آنها تماس بگیرد. آنها پس از مدتی متوجه می‌شوند که این دسته از مشاغل که درآمد بیشتری دارد، برای هر دوی آنها مناسب نیست و یکی از آنها باید نقش مراقبتی و رتق و فتق امور خانه و کودک را هم برعهده بگیرد، گرچه که مانند دیگری که اداره را در اولویت قرار می‌دهد، کماکان همان ۲۴ ساعت در اختیار کارفرما است. عموم تجربه‌هایی که زوج‌های شاغل در جهان به ما نشان می‌دهند این است که زن نقش والدین شاغل اما با اولویت خانه را بازی خواهد کرد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone | کارخانه
▪️به این ترتیب از آنجا که زوج‌ها می‌خواهند شغل و خانواده را با هم داشته باشند، در اینجا یک شکاف بین زن و مرد که به ترتیب خانه و اداره را در اولویت قرار داده‌اند به لحاظ دستمزدی و شغلی اتفاق می‌افتد و این شکاف از جنس نابرابری نیست، بلکه می‌توان آن را «شکاف…
👍6
در ضرورت هماهنگی سیاست‌های صنعتی و تجاری
ده درس سیاستگذاری امروز هند برای ایران
ممنوعیت واردات لپ‌تاپ در هند از امروز
هند از پنجشنبه ۱۲ مردادماه ۱۴۰۲ (۳ آگوست ۲۰۲۳) اعلام کرد که واردات تمام لپ‌تاپ‌ها و رایانه‌های شخصی به این کشور را متوقف خواهد کرد و هر نهاد و شرکت واردکننده‌ای که قصد دارد لپ‌تاپ و رایانه‌ای را برای فروش به هند بیاورد، باید برای «مجوز معتبر واردات محدود» (۱) درخواست دهد. این تصمیم ناگهانی به این معنی است که شرکت‌هایی مانند «اپل» برای فروش «مک‌بوک»، «مک‌مینی» و دیگر رایانه‌های خود در هند، باید واردات این اقلام را متوقف کنند. در خصوص شرکت‌های «لنوو»، «اچ.پی»، «ایسوس»، «ایسر»، «سامسونگ» و سایرین نیز وضع بر همین منوال خواهد بود و این شرکت‌ها دیگر قادر نخواهند بود لپ‌تاپ‌ها و رایانه‌های شخصی خود را برای فروش در هند وارد کنند.
امروز بیشتر لپ‌تاپ‌ها و رایانه‌های شخصی فروخته شده در هند، در کشور چین تولید یا مونتاژ می‌شوند و با این قانون جدید که صبح امروز پنجشنبه ۱۲ مرداد از سوی اداره کل بازرگانی خارجی هند صادر شده، دولت هند سعی دارد بخشی از این چرخه تولید و مونتاژ را از چین به هند منتقل کند، دقیقا همان سیاستی که پیش از این هند در خصوص گوشی‌های هوشمند اتخاذ کرده بود. در بخشنامه این اداره کل چنین آمده است: «واردات لپ‌تاپ، تبلت، رایانه‌های شخصی یک‌تکه، و رایانه‌ها و سرورهای بسیار کوچک ... ممنوع خواهد بود و واردات محدود آنها نیز صرفا منوط به اخذ مجوز معتبر میشود».
به یاد می‌آوریم که همین دو روز پیش (سه‌شنبه ۱۰ مردادماه) بزرگترین شرکت سهامی عام هند، یعنی شرکت چندملیتی و خوشه‌ای «ریلیانس اینداستریز» (۲) که جزء ۱۰۰ شرکت بزرگ جهان به شمار می‌آید و در حوزه‌های متنوعی از انرژی، پتروشیمی و گاز طبیعی گرفته تا فروشگاه‌های خرده‌فروشی، صنایع مخابراتی و نساجی فعالیت میکند و تقریبا ۷ درصد کل صادرات هند را در اختیار دارد، نسخه پیشرفته‌تر لپ‌تاپ خود به نام «جیوبوک» را رونمایی کرد و امروز امکان خرید آن در سایت «آمازون» فراهم شده است. مسلما چنین سیاستی به نفع «ریلیانس» و دیگر شرکت‌های مشابه هندی تمام خواهد شد که اگرچه لپ‌تاپ‌های برند خود را از چین وارد می‌کنند اما می‌توانند آسان‌تر از شرکت‌های رقیب خارجی مجوز واردات دریافت کنند. در حال حاضر ۶۵ درصد بازار ۸ میلیارد دلاری لپ‌تاپ و کامپیوتر هند در اختیار شرکت‌های واردکننده خارجی است و دولت هند با این سیاست در پی توسعه داخلی‌سازی و کاهش وابستگی به واردات برآمده است. در حال حاضر ۱۲ میلیون واحد صنفی در هند در عرصه فروش این محصولات فعال هستند و ممنوعیت‌های جدید می‌تواند اختلالات زیادی در کسب و کارها و فشاری در راستای افزایش قیمت به ویژه در برندهایی مانند «اپل»، «اچ.پی» و «لنوو» ایجاد کند. آنچه مسلم است در کوتاه‌مدت، یا حداقل تا آن زمانی که شرکت‌های مذکور برای وارد کردن لپ‌تاپ‌های خود درخواست داده و مجوزهای مورد نظر را دریافت کنند، این محدودیت وارداتی قیمت لپ‌تاپ، رایانه، مک‌بوک و مک‌مینی را در بازار هند داغ میکند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
ده درس سیاستگذاری امروز هند برای ایران
ممنوعیت واردات لپ‌تاپ در هند از امروز
هند از پنجشنبه ۱۲ مردادماه ۱۴۰۲ (۳ آگوست ۲۰۲۳) اعلام کرد که واردات تمام لپ‌تاپ‌ها و رایانه‌های شخصی به این کشور را متوقف خواهد کرد و هر نهاد و شرکت واردکننده‌ای که قصد دارد لپ‌تاپ و رایانه‌ای را برای فروش به هند بیاورد، باید برای «مجوز معتبر واردات محدود» (۱) درخواست دهد. این تصمیم ناگهانی به این معنی است که شرکت‌هایی مانند «اپل» برای فروش «مک‌بوک»، «مک‌مینی» و دیگر رایانه‌های خود در هند، باید واردات این اقلام را متوقف کنند. در خصوص شرکت‌های «لنوو»، «اچ.پی»، «ایسوس»، «ایسر»، «سامسونگ» و سایرین نیز وضع بر همین منوال خواهد بود و این شرکت‌ها دیگر قادر نخواهند بود لپ‌تاپ‌ها و رایانه‌های شخصی خود را برای فروش در هند وارد کنند.
امروز بیشتر لپ‌تاپ‌ها و رایانه‌های شخصی فروخته شده در هند، در کشور چین تولید یا مونتاژ می‌شوند و با این قانون جدید که صبح امروز پنجشنبه ۱۲ مرداد از سوی اداره کل بازرگانی خارجی هند صادر شده، دولت هند سعی دارد بخشی از این چرخه تولید و مونتاژ را از چین به هند منتقل کند، دقیقا همان سیاستی که پیش از این هند در خصوص گوشی‌های هوشمند اتخاذ کرده بود. در بخشنامه این اداره کل چنین آمده است: «واردات لپ‌تاپ، تبلت، رایانه‌های شخصی یک‌تکه، و رایانه‌ها و سرورهای بسیار کوچک ... ممنوع خواهد بود و واردات محدود آنها نیز صرفا منوط به اخذ مجوز معتبر میشود».
به یاد می‌آوریم که همین دو روز پیش (سه‌شنبه ۱۰ مردادماه) بزرگترین شرکت سهامی عام هند، یعنی شرکت چندملیتی و خوشه‌ای «ریلیانس اینداستریز» (۲) که جزء ۱۰۰ شرکت بزرگ جهان به شمار می‌آید و در حوزه‌های متنوعی از انرژی، پتروشیمی و گاز طبیعی گرفته تا فروشگاه‌های خرده‌فروشی، صنایع مخابراتی و نساجی فعالیت میکند و تقریبا ۷ درصد کل صادرات هند را در اختیار دارد، نسخه پیشرفته‌تر لپ‌تاپ خود به نام «جیوبوک» را رونمایی کرد و امروز امکان خرید آن در سایت «آمازون» فراهم شده است. مسلما چنین سیاستی به نفع «ریلیانس» و دیگر شرکت‌های مشابه هندی تمام خواهد شد که اگرچه لپ‌تاپ‌های برند خود را از چین وارد می‌کنند اما می‌توانند آسان‌تر از شرکت‌های رقیب خارجی مجوز واردات دریافت کنند. در حال حاضر ۶۵ درصد بازار ۸ میلیارد دلاری لپ‌تاپ و کامپیوتر هند در اختیار شرکت‌های واردکننده خارجی است و دولت هند با این سیاست در پی توسعه داخلی‌سازی و کاهش وابستگی به واردات برآمده است. در حال حاضر ۱۲ میلیون واحد صنفی در هند در عرصه فروش این محصولات فعال هستند و ممنوعیت‌های جدید می‌تواند اختلالات زیادی در کسب و کارها و فشاری در راستای افزایش قیمت به ویژه در برندهایی مانند «اپل»، «اچ.پی» و «لنوو» ایجاد کند. آنچه مسلم است در کوتاه‌مدت، یا حداقل تا آن زمانی که شرکت‌های مذکور برای وارد کردن لپ‌تاپ‌های خود درخواست داده و مجوزهای مورد نظر را دریافت کنند، این محدودیت وارداتی قیمت لپ‌تاپ، رایانه، مک‌بوک و مک‌مینی را در بازار هند داغ میکند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
👍2
| لودویگ فون میزس
این که کارگران با هدف چانه‌زنی با کارفرمایان به هم پیوسته و تشکل‌هایی ساخته‌اند، مسئله‌ای است که فی‌نفسه نمی‌تواند باعث بروز اختلالاتی در جریان پدیدارهای بازاری باشد. این نیز که کارگران با موفقیت این حق را برای خود قائلند که قراردادهای منعقد شده را به راحتی بشکنند و دست از کار بکشند، اختلالی در بازار کار ایجاد نمی‌کند. آنچه وضعیت جدیدی را در بازار کار ایجاد میکند، اجبار به اعتصاب و ائتلاف میان کارگران است که امروز در بیشتر کشورهای صنعتی اروپا وجود دارد. از آنجا که کارگران سازماندهی‌شده در اتحادیه‌ها از ورود کارگران سازماندهی‌نشده به کار جلوگیری می‌کنند و از آنجا که درصورت اعتصاب با توسل آشکار به زور از اینکه کارگرانی دیگر جایگزین کارگران اعتصاب‌کننده شوند، جلوگیری میشود، مطالبات دستمزدی این اتحادیه‌های کارگری دقیقا همان اثری را دارد که قانون دولتی حداقل دستمزدها می‌تواند داشته باشد، زیرا کارفرما برای جلوگیری از تعطیل‌شدن کل فعالیت کاری مجبور است به مطالبات اتحادیه‌ها گردن نهد. او مجبور است دستمزدهایی بپردازد که ناگزیر باعث میشود حجم تولید محدود شود، زیرا محصول تولیدشده با هزینه‌های بالاتر نمی‌تواند به همان اندازه‌ای فروش داشته باشد که با هزینه‌های پایین‌تر محقق می‌کرد. به این ترتیب دستمزدهای بالاتری که به زور اتحادیه‌ها پرداخت شده است، به عامل بیکاری تبدیل میشود.
✅ @karkhone
این که کارگران با هدف چانه‌زنی با کارفرمایان به هم پیوسته و تشکل‌هایی ساخته‌اند، مسئله‌ای است که فی‌نفسه نمی‌تواند باعث بروز اختلالاتی در جریان پدیدارهای بازاری باشد. این نیز که کارگران با موفقیت این حق را برای خود قائلند که قراردادهای منعقد شده را به راحتی بشکنند و دست از کار بکشند، اختلالی در بازار کار ایجاد نمی‌کند. آنچه وضعیت جدیدی را در بازار کار ایجاد میکند، اجبار به اعتصاب و ائتلاف میان کارگران است که امروز در بیشتر کشورهای صنعتی اروپا وجود دارد. از آنجا که کارگران سازماندهی‌شده در اتحادیه‌ها از ورود کارگران سازماندهی‌نشده به کار جلوگیری می‌کنند و از آنجا که درصورت اعتصاب با توسل آشکار به زور از اینکه کارگرانی دیگر جایگزین کارگران اعتصاب‌کننده شوند، جلوگیری میشود، مطالبات دستمزدی این اتحادیه‌های کارگری دقیقا همان اثری را دارد که قانون دولتی حداقل دستمزدها می‌تواند داشته باشد، زیرا کارفرما برای جلوگیری از تعطیل‌شدن کل فعالیت کاری مجبور است به مطالبات اتحادیه‌ها گردن نهد. او مجبور است دستمزدهایی بپردازد که ناگزیر باعث میشود حجم تولید محدود شود، زیرا محصول تولیدشده با هزینه‌های بالاتر نمی‌تواند به همان اندازه‌ای فروش داشته باشد که با هزینه‌های پایین‌تر محقق می‌کرد. به این ترتیب دستمزدهای بالاتری که به زور اتحادیه‌ها پرداخت شده است، به عامل بیکاری تبدیل میشود.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
👍5
قبیله علیه امپراتور
جنگجوی صحرا پروژه عظیم سینمایی به سفارش عربستان در حال تولید است
حدود یک سال‌ونیم پیش بود که خبری درباره تولید پروژه سینمایی بزرگ در عربستان منتشر شد. در آن خبر آمده بود: ام‌بی‌سی استودیوز که بازوی تهیه شرکت ام‌بی‌سی گروپ است با جرمی بولت، تهیه کننده آمریکایی «رزیدنت اویل» همراه شده تا یک فیلم تاریخی با بودجه‌ای عظیم بسازد، فیلمی که داستان آن در قرن هفتم به وقوع می‌پیوندد. کار پیش تولید پروژه از سپتامبر ۲۰۲۱ در شهرکی آغاز شد که در استان تبوک واقع در شمال غرب عربستان سعودی ساخته شد.
در آن دوره عربستان سعودی چهار سال بعد از رفع ممنوعیت پخش فیلم در سینماهای این کشور و مدتی بعد از ماجرای قتل جمال خاشقچی که افکار عمومی سراسر جهان را علیه دولت این کشور برانگیخت و باعث شد که عوامل هالیوود در انجام هر نوع همکاری با سعودی‌ها تردید و احتیاط کنند، تصمیم گرفت یک فیلم سینمایی در این کشور بسازد با نام «جنگجوی صحرا». البته ناگفته پیداست، کشوری که هیچ تخصص و صنعتی در هنر سینما ندارد این فیلم را سفارش داده و در تولید آن نقشی ندارد. عربستان در آن زمان ساخت فیلم «جنگجوی صحرا» را به این شکل خبری کرد که «کارگردان فیلم ظهور سیاره میمون‌ها در عربستان فیلم می‌سازد». رابرت وایت تقریباً فیلمی مهم در کارنامه خود ندارد و «قمار باز»، «ظهور سیاره میمون‌ها» و «ایالت اسیر» تنها آثار مهم او هستند، کارگردانی این فیلم را بر عهده گرفته و خب طبیعی است که عرب‌ها چاره‌ای جز معرفی او به عنوان کارگردان «سیاره میمون‌ها» نداشته باشند. داستان این فیلم که برای ساخت آن ۱۴۰ میلیون دلار در نظر گرفته شده است و بزرگترین پروژه سینمایی عربستان به شمار می‌رود، به نبردی تاریخی در سال ۶۰۲ تا ۶۰۸ پس از میلاد مسیح اشاره دارد. زمانی که خسرو پرویز ساسانی پادشاه ایران بود. در این جنگ که در منطقه آب‌گاه ذی‌قار در شهر حیره (کوفه کنونی در عراق امروزی) اتفاق می‌افتد، قبایل بكربن‌وائل موفق می‌شوند، سپاه ساسانی را شکست دهند. رسیدن این خبر به حاکمان آن زمان حجاز باعث میشود آنها برای حمله به ایران مصمم شوند. براساس اعلام تهیه کنندگان این فیلم، نبرد ذی‌قار یکی از برجسته‌ترین حماسه‌های قرن هفتم پس از میلاد است؛ زمانی که شبه‌جزیره عربستان در آن زمان شامل قبایل جداگانه‌ای بود که دائم با هم درگیر بودند و امپراتوری‌های بزرگ بر آنها مسلط می‌شدند.
این فیلم اکنون در منطقه نئوم و تبوک (شمال عربستان سعودی) در حال فیلمبرداری است و گروهی از بازیگران بین‌المللی و عرب از جمله «آنتونی مکی»، بازیگر فیلم شناخته شده «کاپیتان آمریکا»، بازیگر مشهور سوریه‌ای «غسان مسعود» در نقش ملک نعمان‌بن‌مندیر، «عایشه هارت»، بازیگر بریتانیایی - سعودی در نقش هند دختر نعمان و «بن کینگزلی»، بازیگر بریتانیایی هالیوود در نقش خسروپرویز، پادشاه ایران در این اثر حضور دارند. ساخت چنین پروژه تاریخی درباره ایران و عربستان به شانتاژهای خبر و حاشیه نیاز دارد تا بیشتر از آنچه که لازم است به چشم بیاید. در همین راستا بود که خبر بازی ویشکا آسایش در این فیلم همین چند روز پیش منتشر شد و خب این بازیگر بی‌خبر از همه جا با خبر بازی خودش آن هم مقابل بن کینگزلی مواجه که ناچار به تکذیب آن شد اما انتشار چنین خبری کار خود را کرده بود، ساخت «جنگجوی صحرا» به گوش بسیاری خورده بود و اهالی سینما و سیاست از ساخت آن باخبر شدند. نکته قابل توجه این است که این فیلم در منطقه الولا(در شمال غرب عربستان سعودی) ساخته میشود؛ جایی که هفته‌ها پیش از شروع ساخت این فیلم، اثر پرخرج دیگری با عنوان «قندهار» با بازی جرارد باتلر ساخته شده که داستان آن درباره یکی از ماموریت‌های اطلاعاتی ایالات متحده در افغانستان است.
مدیران سازمان سینمایی هیچ واکنشی نسبت به این خبر نشان نداده‌اند و در برابر آن سکوت کردند که البته این کار در شرایط فعلی طبیعی به نظر می‌رسد.وقتی فدراسیون فوتبال نمی‌تواند مقابل تیم عربستانی قد علم کند و حق خود را بگیرد از مدیران سینمایی سکوت این‌چنینی غیرطبیعی نخواهد بود. علاوه بر اینها، در نظر بگیرید که «جنگجوی صحرا» فیلمی درباره شکست پادشاهان ایرانی است و مدیران فعلی هم چندان بی‌میل نیستند که درباره عدم کفایت پادشاهان و سلسله‌های پادشاهی آثاری ساخته و وضعیت ایران پیش از اسلام متزلزل و نابه‌سامان به تصویر کشیده شود. بنابراین ساخت چنین پروژه‌ای با این پروپاگاندای رسانه‌ای چندان هم برای مدیران سینمای ایران گران تمام نخواهد شد و به نوعی در راستای تمایلات آنها خواهد بود.
✅ @karkhone
جنگجوی صحرا پروژه عظیم سینمایی به سفارش عربستان در حال تولید است
حدود یک سال‌ونیم پیش بود که خبری درباره تولید پروژه سینمایی بزرگ در عربستان منتشر شد. در آن خبر آمده بود: ام‌بی‌سی استودیوز که بازوی تهیه شرکت ام‌بی‌سی گروپ است با جرمی بولت، تهیه کننده آمریکایی «رزیدنت اویل» همراه شده تا یک فیلم تاریخی با بودجه‌ای عظیم بسازد، فیلمی که داستان آن در قرن هفتم به وقوع می‌پیوندد. کار پیش تولید پروژه از سپتامبر ۲۰۲۱ در شهرکی آغاز شد که در استان تبوک واقع در شمال غرب عربستان سعودی ساخته شد.
در آن دوره عربستان سعودی چهار سال بعد از رفع ممنوعیت پخش فیلم در سینماهای این کشور و مدتی بعد از ماجرای قتل جمال خاشقچی که افکار عمومی سراسر جهان را علیه دولت این کشور برانگیخت و باعث شد که عوامل هالیوود در انجام هر نوع همکاری با سعودی‌ها تردید و احتیاط کنند، تصمیم گرفت یک فیلم سینمایی در این کشور بسازد با نام «جنگجوی صحرا». البته ناگفته پیداست، کشوری که هیچ تخصص و صنعتی در هنر سینما ندارد این فیلم را سفارش داده و در تولید آن نقشی ندارد. عربستان در آن زمان ساخت فیلم «جنگجوی صحرا» را به این شکل خبری کرد که «کارگردان فیلم ظهور سیاره میمون‌ها در عربستان فیلم می‌سازد». رابرت وایت تقریباً فیلمی مهم در کارنامه خود ندارد و «قمار باز»، «ظهور سیاره میمون‌ها» و «ایالت اسیر» تنها آثار مهم او هستند، کارگردانی این فیلم را بر عهده گرفته و خب طبیعی است که عرب‌ها چاره‌ای جز معرفی او به عنوان کارگردان «سیاره میمون‌ها» نداشته باشند. داستان این فیلم که برای ساخت آن ۱۴۰ میلیون دلار در نظر گرفته شده است و بزرگترین پروژه سینمایی عربستان به شمار می‌رود، به نبردی تاریخی در سال ۶۰۲ تا ۶۰۸ پس از میلاد مسیح اشاره دارد. زمانی که خسرو پرویز ساسانی پادشاه ایران بود. در این جنگ که در منطقه آب‌گاه ذی‌قار در شهر حیره (کوفه کنونی در عراق امروزی) اتفاق می‌افتد، قبایل بكربن‌وائل موفق می‌شوند، سپاه ساسانی را شکست دهند. رسیدن این خبر به حاکمان آن زمان حجاز باعث میشود آنها برای حمله به ایران مصمم شوند. براساس اعلام تهیه کنندگان این فیلم، نبرد ذی‌قار یکی از برجسته‌ترین حماسه‌های قرن هفتم پس از میلاد است؛ زمانی که شبه‌جزیره عربستان در آن زمان شامل قبایل جداگانه‌ای بود که دائم با هم درگیر بودند و امپراتوری‌های بزرگ بر آنها مسلط می‌شدند.
این فیلم اکنون در منطقه نئوم و تبوک (شمال عربستان سعودی) در حال فیلمبرداری است و گروهی از بازیگران بین‌المللی و عرب از جمله «آنتونی مکی»، بازیگر فیلم شناخته شده «کاپیتان آمریکا»، بازیگر مشهور سوریه‌ای «غسان مسعود» در نقش ملک نعمان‌بن‌مندیر، «عایشه هارت»، بازیگر بریتانیایی - سعودی در نقش هند دختر نعمان و «بن کینگزلی»، بازیگر بریتانیایی هالیوود در نقش خسروپرویز، پادشاه ایران در این اثر حضور دارند. ساخت چنین پروژه تاریخی درباره ایران و عربستان به شانتاژهای خبر و حاشیه نیاز دارد تا بیشتر از آنچه که لازم است به چشم بیاید. در همین راستا بود که خبر بازی ویشکا آسایش در این فیلم همین چند روز پیش منتشر شد و خب این بازیگر بی‌خبر از همه جا با خبر بازی خودش آن هم مقابل بن کینگزلی مواجه که ناچار به تکذیب آن شد اما انتشار چنین خبری کار خود را کرده بود، ساخت «جنگجوی صحرا» به گوش بسیاری خورده بود و اهالی سینما و سیاست از ساخت آن باخبر شدند. نکته قابل توجه این است که این فیلم در منطقه الولا(در شمال غرب عربستان سعودی) ساخته میشود؛ جایی که هفته‌ها پیش از شروع ساخت این فیلم، اثر پرخرج دیگری با عنوان «قندهار» با بازی جرارد باتلر ساخته شده که داستان آن درباره یکی از ماموریت‌های اطلاعاتی ایالات متحده در افغانستان است.
مدیران سازمان سینمایی هیچ واکنشی نسبت به این خبر نشان نداده‌اند و در برابر آن سکوت کردند که البته این کار در شرایط فعلی طبیعی به نظر می‌رسد.وقتی فدراسیون فوتبال نمی‌تواند مقابل تیم عربستانی قد علم کند و حق خود را بگیرد از مدیران سینمایی سکوت این‌چنینی غیرطبیعی نخواهد بود. علاوه بر اینها، در نظر بگیرید که «جنگجوی صحرا» فیلمی درباره شکست پادشاهان ایرانی است و مدیران فعلی هم چندان بی‌میل نیستند که درباره عدم کفایت پادشاهان و سلسله‌های پادشاهی آثاری ساخته و وضعیت ایران پیش از اسلام متزلزل و نابه‌سامان به تصویر کشیده شود. بنابراین ساخت چنین پروژه‌ای با این پروپاگاندای رسانه‌ای چندان هم برای مدیران سینمای ایران گران تمام نخواهد شد و به نوعی در راستای تمایلات آنها خواهد بود.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
👍3
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
لکن از اونجایی که هیچ مجله‌ای از صفحه 76 شروع نشده ما هم بر آن شدیم که شروع کنیم در حد و اندازه خودمان تا دیگه اگر همه گفتن ارز بره بالا صادرات زیاد میشه بدونیم نظر بازرگان اصلی چیه؟ اگر صدا و سیما کارآفرین نشونمون داد بتونیم سره رو از ناسره‌اش تشخیص بدیم…
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
دیار عاشقی هایم / تمام سهم دنیایم
تو را من زندگی کردم / به تعداد نفس هایم...
به پاسداشت یک عمر تلاش و مجاهدت در عرصه کارآفرینی این تحفه را تقدیم نگاه گرمتان می‌کنیم. تلاشی کوچک برای قدردانی از آنان که دل در گرو رشد و توسعه کسب‌وکار این مرز و بوم داشتند. باشد که ما از یادشان نکاهیم و روایتگر سرگذشتشان باشیم از امروز تا به همیشه.
روزی که شروع به تولید این اثر کردیم گمانمان نبود که این قدر عزیز از بینمان رفته. اما واقعا رفته‌اند و همت ما را میطلبد تا آثارشان و ذکر نامشان بر زمین نماند.
و چه روزی به ز امروز برای رونمایی. آنان که مهر در قلوب صادر می‌کنند.
#زینال
نسخه با کیفیت
✅ @karkhone
تو را من زندگی کردم / به تعداد نفس هایم...
به پاسداشت یک عمر تلاش و مجاهدت در عرصه کارآفرینی این تحفه را تقدیم نگاه گرمتان می‌کنیم. تلاشی کوچک برای قدردانی از آنان که دل در گرو رشد و توسعه کسب‌وکار این مرز و بوم داشتند. باشد که ما از یادشان نکاهیم و روایتگر سرگذشتشان باشیم از امروز تا به همیشه.
روزی که شروع به تولید این اثر کردیم گمانمان نبود که این قدر عزیز از بینمان رفته. اما واقعا رفته‌اند و همت ما را میطلبد تا آثارشان و ذکر نامشان بر زمین نماند.
و چه روزی به ز امروز برای رونمایی. آنان که مهر در قلوب صادر می‌کنند.
#زینال
نسخه با کیفیت
✅ @karkhone
👍16
دشمنی با سرمایه‌گذاری خارجی
| لودویگ فون میزس
/ محمود صدری
اینکه می‌گویم سرمایه‌گذاری خارجی بزرگترین رویداد تاریخی قرن نوزدهم بود، یعنی اینکه همه آن دستاوردهایی که حاصل این سرمایه‌گذاری‌ها هستند، بدون این سرمایه‌گذاری‌ها پدید نمی‌آمدند؛ راه‌آهن‌ها، بنادر، کارخانه‌ها و معادن آسیا، کانال سوئز و بسیاری چیزهای دیگر که به‌دست غربی‌ها ساخته شدند، بدون سرمایه‌گذاری خارجی ساخته نمی‌شدند. سرمایه‌گذار خارجی با این امید و انتظار سرمایه‌گذاری میکند که قرار نیست سرمایه‌اش مصادره شود. کسی که بداند قرار است فرد دیگری سرمایه‌اش را مصادره کند، طبیعتا سرمایه‌گذاری نمی‌کند. در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم که سرمایه‌گذاری‌های پیش‌گفته انجام می‌شد، اصلا بحثی از مصادره در میان نبود.
از موقعی که سرمایه‌گذاری‌های خارجی آغاز شد، برخی کشورها با آن دشمنی کردند، اما در اغلب موارد وقتی کشورها دریافتند که این سرمایه‌گذاری‌ها مزایای زیادی دارند، برخی از این سرمایه‌ها به‌طور مستقیم به سوی سرمایه‌داران کشورهای دیگر نرفت، بلکه وام‌هایی بود که به دولت‌ها داده شد و این دولت‌ها وام‌ها را سرمایه‌گذاری کردند. روسیه یکی از کشورهای دریافت‌کننده وام بود.
فرانسه به دلایل کاملا سیاسی، در دو دهه منتهی به جنگ جهانی اول، حدود ۲۰میلیارد فرانک در روسیه سرمایه‌گذاری کرد. همه طرح‌های صنعتی بزرگ دولت روسیه، از جمله راه‌آهنی که با گذر کردن از کوه‌های اورال و برف و یخبندان سیبری، روسیه را به اقیانوس آتلانتیک متصل کرد، غالبا با سرمایه‌های خارجی که به دولت این کشور وام داده شده بود، ساخته شد. می‌دانید که فرانسوی‌ها وقتی این وام‌ها را به دولت روسیه می‌دادند، ابدا گمان نمی‌کردند که روزی دولت کمونیستی در روسیه بر سر کار بیاید و خیلی راحت اعلام کند که ما اقساط وام‌های پیشینیان، یعنی دولت تزاری را نمی‌پردازیم.
با آغاز جنگ جهانی اول، جنگ علنی با سرمایه‌گذاری خارجی هم در سراسر جهان آغاز شد. از آنجا که ابزاری برای جلوگیری از مصادره سرمایه‌ها از سوی دولت‌ها وجود ندارد، سرمایه خارجی در زمانه ما تحت هیچ‌گونه حمایت قانونی نیست. سرمایه‌داران، این موضوع را پیش‌بینی نکرده بودند. اگر سرمایه‌داران کشورهای صادرکننده سرمایه، این را فهمیده بودند، همه سرمایه‌گذاری‌های خارجی ۴۰ یا ۵۰ سال پیش متوقف می‌شد، اما این امر به ذهن سرمایه‌داران خطور نمی‌کرد که چنان کشور غیراخلاقی یافت شود که دیون خود را نپردازد و سرمایه‌های خارجی را مصادره و قبضه کند. با این‌گونه اقدام‌ها، فصل تازه‌ای در تاریخ اقتصادی جهان آغاز شد. با پایان یافتن دورانی از قرن نوزدهم که در خلال آن، سرمایه‌های خارجی در سراسر جهان موجب پیدایش روش‌های جدید حمل‌ونقل و تولید صنعتی، معدن‌داری و کشاورزی شد، دوره تازه‌ای آغاز شد که در آن، دولت‌ها و احزاب سیاسی، به سرمایه‌گذاران خارجی به چشم استثمارگرانی نگریستند که باید از کشور اخراجشان کرد.
گناه پدید آمدن نگرش ضدسرمایه‌داری فقط متوجه روس‌ها نیست. مثلا مصادره حوزه‌های نفتی آمریکا در مکزیک و همه چیزهایی را که در آرژانتین رخ داد و نیازی به توضیح ندارد، به خاطر آورید. وضعی که بر اثر نظام مصادره سرمایه خارجی در جهان امروز شکل گرفته، حاصل مصادره‌های مستقیم سرمایه یا مصادره‌های غیرمستقیم از طریق سازوکار کنترل نرخ ارز یا تبعیض‌های مالیاتی است. مثلا یکی از کشورهای بزرگی را که چنین وضعی دارد، در نظر بگیرید؛ هند. زمانی که هند توسط بریتانیا اداره می‌شد، سرمایه‌های بریتانیا –که غالبا سرمایه خود بریتانیایی‌ها به‌علاوه سرمایه‌هایی از دیگر کشورهای اروپایی بود- در هند به‌کار افتاد. البته بریتانیایی‌ها، چیز دیگری هم به هند صادر کردند که درخور تامل است؛ این چیز، روش‌های مدرن مقابله با بیماری‌های واگیردار بود. نتیجه مهار بیماری‌ها افزایش شدید جمعیت بود و البته مشکلات بزرگی که پابه‌پای این افزایش جمعیت پیدا شد. هند که با این مشکلات مواجه شده بود، چاره را در مصادره سرمایه‌ها دید. البته این مصادره‌ها همیشه مصادره مستقیم نبود؛ دولت با آزار و سنگ‌اندازی بر سر راه سرمایه‌گذاران خارجی، آنان را وادار به فروش سرمایه‌هایشان کرد.
البته هند توانست به طریقی دیگر، انباشت سرمایه ایجاد کند؛ روش داخلی انباشت سرمایه. هرچند هند با سرمایه داخلی هم مانند سرمایه خارجی، دشمنانه رفتار میکند. دولت هند می‌گوید که می‌خواهد این کشور را صنعتی کند، اما آنچه در ذهن دارد، ایجاد بنگاه‌های سوسیالیستی است.
✅ @karkhone
| لودویگ فون میزس
/ محمود صدری
اینکه می‌گویم سرمایه‌گذاری خارجی بزرگترین رویداد تاریخی قرن نوزدهم بود، یعنی اینکه همه آن دستاوردهایی که حاصل این سرمایه‌گذاری‌ها هستند، بدون این سرمایه‌گذاری‌ها پدید نمی‌آمدند؛ راه‌آهن‌ها، بنادر، کارخانه‌ها و معادن آسیا، کانال سوئز و بسیاری چیزهای دیگر که به‌دست غربی‌ها ساخته شدند، بدون سرمایه‌گذاری خارجی ساخته نمی‌شدند. سرمایه‌گذار خارجی با این امید و انتظار سرمایه‌گذاری میکند که قرار نیست سرمایه‌اش مصادره شود. کسی که بداند قرار است فرد دیگری سرمایه‌اش را مصادره کند، طبیعتا سرمایه‌گذاری نمی‌کند. در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم که سرمایه‌گذاری‌های پیش‌گفته انجام می‌شد، اصلا بحثی از مصادره در میان نبود.
از موقعی که سرمایه‌گذاری‌های خارجی آغاز شد، برخی کشورها با آن دشمنی کردند، اما در اغلب موارد وقتی کشورها دریافتند که این سرمایه‌گذاری‌ها مزایای زیادی دارند، برخی از این سرمایه‌ها به‌طور مستقیم به سوی سرمایه‌داران کشورهای دیگر نرفت، بلکه وام‌هایی بود که به دولت‌ها داده شد و این دولت‌ها وام‌ها را سرمایه‌گذاری کردند. روسیه یکی از کشورهای دریافت‌کننده وام بود.
فرانسه به دلایل کاملا سیاسی، در دو دهه منتهی به جنگ جهانی اول، حدود ۲۰میلیارد فرانک در روسیه سرمایه‌گذاری کرد. همه طرح‌های صنعتی بزرگ دولت روسیه، از جمله راه‌آهنی که با گذر کردن از کوه‌های اورال و برف و یخبندان سیبری، روسیه را به اقیانوس آتلانتیک متصل کرد، غالبا با سرمایه‌های خارجی که به دولت این کشور وام داده شده بود، ساخته شد. می‌دانید که فرانسوی‌ها وقتی این وام‌ها را به دولت روسیه می‌دادند، ابدا گمان نمی‌کردند که روزی دولت کمونیستی در روسیه بر سر کار بیاید و خیلی راحت اعلام کند که ما اقساط وام‌های پیشینیان، یعنی دولت تزاری را نمی‌پردازیم.
با آغاز جنگ جهانی اول، جنگ علنی با سرمایه‌گذاری خارجی هم در سراسر جهان آغاز شد. از آنجا که ابزاری برای جلوگیری از مصادره سرمایه‌ها از سوی دولت‌ها وجود ندارد، سرمایه خارجی در زمانه ما تحت هیچ‌گونه حمایت قانونی نیست. سرمایه‌داران، این موضوع را پیش‌بینی نکرده بودند. اگر سرمایه‌داران کشورهای صادرکننده سرمایه، این را فهمیده بودند، همه سرمایه‌گذاری‌های خارجی ۴۰ یا ۵۰ سال پیش متوقف می‌شد، اما این امر به ذهن سرمایه‌داران خطور نمی‌کرد که چنان کشور غیراخلاقی یافت شود که دیون خود را نپردازد و سرمایه‌های خارجی را مصادره و قبضه کند. با این‌گونه اقدام‌ها، فصل تازه‌ای در تاریخ اقتصادی جهان آغاز شد. با پایان یافتن دورانی از قرن نوزدهم که در خلال آن، سرمایه‌های خارجی در سراسر جهان موجب پیدایش روش‌های جدید حمل‌ونقل و تولید صنعتی، معدن‌داری و کشاورزی شد، دوره تازه‌ای آغاز شد که در آن، دولت‌ها و احزاب سیاسی، به سرمایه‌گذاران خارجی به چشم استثمارگرانی نگریستند که باید از کشور اخراجشان کرد.
گناه پدید آمدن نگرش ضدسرمایه‌داری فقط متوجه روس‌ها نیست. مثلا مصادره حوزه‌های نفتی آمریکا در مکزیک و همه چیزهایی را که در آرژانتین رخ داد و نیازی به توضیح ندارد، به خاطر آورید. وضعی که بر اثر نظام مصادره سرمایه خارجی در جهان امروز شکل گرفته، حاصل مصادره‌های مستقیم سرمایه یا مصادره‌های غیرمستقیم از طریق سازوکار کنترل نرخ ارز یا تبعیض‌های مالیاتی است. مثلا یکی از کشورهای بزرگی را که چنین وضعی دارد، در نظر بگیرید؛ هند. زمانی که هند توسط بریتانیا اداره می‌شد، سرمایه‌های بریتانیا –که غالبا سرمایه خود بریتانیایی‌ها به‌علاوه سرمایه‌هایی از دیگر کشورهای اروپایی بود- در هند به‌کار افتاد. البته بریتانیایی‌ها، چیز دیگری هم به هند صادر کردند که درخور تامل است؛ این چیز، روش‌های مدرن مقابله با بیماری‌های واگیردار بود. نتیجه مهار بیماری‌ها افزایش شدید جمعیت بود و البته مشکلات بزرگی که پابه‌پای این افزایش جمعیت پیدا شد. هند که با این مشکلات مواجه شده بود، چاره را در مصادره سرمایه‌ها دید. البته این مصادره‌ها همیشه مصادره مستقیم نبود؛ دولت با آزار و سنگ‌اندازی بر سر راه سرمایه‌گذاران خارجی، آنان را وادار به فروش سرمایه‌هایشان کرد.
البته هند توانست به طریقی دیگر، انباشت سرمایه ایجاد کند؛ روش داخلی انباشت سرمایه. هرچند هند با سرمایه داخلی هم مانند سرمایه خارجی، دشمنانه رفتار میکند. دولت هند می‌گوید که می‌خواهد این کشور را صنعتی کند، اما آنچه در ذهن دارد، ایجاد بنگاه‌های سوسیالیستی است.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
👍3
جنگ جهانی یارانه‌های صنعتی
ماه مِی سال ۲۰۲۳، شب تقریبا به آخر رسیده بود که خبری بد با یک ایمیل به «جیسون رو» رسید. حدود ۶۰ نفر از کارگران مجموعه او که در شهر «ویندزور» کانادا، در حال نصب اسکلت فولادی یک کارخانه ساخت باتری برای خودروهای الکتریکی بودند، به ناگاه اخراج شدند. پروژه ساخت این کارخانه متوقف شده بود. این خبر «جیسون» را شوکه کرد؛ چون کلنگ این کارخانه، همین یک سال قبل و با هیاهوی بسیار توسط نخستوزیر «جاستین ترودو» زده شده بود و دو شرکت بزرگ، یکی « استلانتیس» چندملیتی که ششمین خودروساز بزرگ جهان است و دیگری «ال.جی انرژی سولوشِن» کره‌ای که بزرگترین تولیدکنندگان باتری جهان به شمار می‌رود، بر سر یک سرمایه‌گذاری مشترک ۴.۱ میلیارد دلاری جهت احداث این کارخانه با دولت کانادا به توافق رسیده بودند. دولت متعهد شده بود که ۱ میلیارد دلار کانادا (۷۵۹ میلیون دلار آمریکا) به این سرمایه‌گذاری کمک مالی کند. اما گویا یکباره این کمک مالی اعطایی از ناحیه دولت‌های فدرال و استانی دیگر کفایت نمی‌کرد.
آنچه به یکباره محاسبات این سرمایه‌گذاری مشترک خصوصی-دولتی در کانادا و البته دیگر برنامه‌های دولت‌ها و شرکت‌های سراسر جهان را به هم ریخته بود، سیاست صنعتی پرخرج و گسترده دولت «جو بایدن» در آمریکا بود. امروز دیگر مسلم شده اینکه نهایتا این سیاست چگونه از آب در آید، نه تنها سرنوشت سیاسی «جو بایدن» که سرنوشت بسیاری از رهبران سیاسی در سراسر جهان را رقم خواهد زد.
دولت «بایدن» که درگیر مبارزه با چین برای سلطه جهانی است، این یارانه‌ها را ذیل پاره‌ای مصوبات تاریخی از جمله «قانون کاهش تورم» در سال گذشته به تولیدات آمریکایی می‌پردازد و هدف این یارانه‌ها نیز، یکی تثبیت رهبری آمریکا در صنایع آینده مانند انرژی‌های پاک و نیمه‌هادی‌ها و دیگری ایجاد مشاغل با درآمد خوب در داخل آمریکا عنوان شده است. سیاست صنعتی «بایدن» هم‌اکنون کارزاری جهانی را دامن زده که اتحاد میان کشورها را ناپایدار، بودجه‌ها را تهدید و مقادیر بی‌سابقه‌ای از پول دولت‌ها را روانه جیب شرکت‌های خصوصی میکند.
روز دوشنبه ۲۴ جولای (۲ مرداد)، آخرین نمونه این کارزار در به انحراف کشیدن اقتصادها بیرون زد و خبر آمد که آلمان در حال تدارک یارانه‌ای ۲۰ میلیارد یورویی (۲۲ میلیارد دلاری) برای کارخانه‌های تولید تراشه‌های پیشرفته است. چند روز پیش از آن نیز دولت انگلستان، که پیشتر قاطعانه مدعی شده بود در جنگ یارانه وارد نمی‌شود، شادمان از آن شد که «گروه صنعتی تاتا»، به پشتوانه وعده کمک مالی حدودا ۵۰۰ میلیون پوندی (۶۴۵ میلیون دلاری) دولت «ریشی سوناک»، در میان سایر کشورها انگلستان را به عنوان مرکز احداث کارخانه باتری‌های برقی خود انتخاب کرده است.
محاسبه دقیق اینکه چه مقدار منابع مالی صرف این سرمایه‌گذاری‌ها میشود امری دشوار است؛ چون حمایت‌ها اشکال مختلفی از معافیت‌های مالیاتی گرفته تا وام‌های با بهره پایین و کمک‌های بلاعوض دارند و به عنوان مثال متخصصان شرکت خدمات مالی «مورگان استنلی» تخمین می‌زنند که در سراسر جهان دولت‌ها بیش از ۵۰۰ میلیارد دلار «یارانه مستقیم» به صنایع تولید تجهیزات کم‌کربن پمپاژ کرده‌اند.
«رکا جوهاز»، اقتصاددان و مدرس سابق دانشگاه‌های «پرینستون» و «کلمبیا» که اکنون در دانشگاه «بریتیش کلمبیا» تدریس میکند و از بنیانگذاران «گروه سیاست صنعتی»، یک مرکز تحقیقاتی که تمامی این اقدامات دولت‌ها را زیر رصد دارد، معتقد است: «امروز بحث بر سر چگونگی مداخله است، نه اینکه آیا مداخله ضروری است یا خیر». او می‌گوید که منتقدان سیاست صنعتی آمریکا باید اذعان کنند که رویکردهای بازار محور در مقابله با تغییرات اقلیمی و امنیت زنجیره تامین به در بسته خورده‌اند و «در این عرصه‌ها مکانیزم بازار به خودی خود و با سحر و جادو دستاوردی نخواهد داشت».
ادامه مطلب
✅ @karkhone
ماه مِی سال ۲۰۲۳، شب تقریبا به آخر رسیده بود که خبری بد با یک ایمیل به «جیسون رو» رسید. حدود ۶۰ نفر از کارگران مجموعه او که در شهر «ویندزور» کانادا، در حال نصب اسکلت فولادی یک کارخانه ساخت باتری برای خودروهای الکتریکی بودند، به ناگاه اخراج شدند. پروژه ساخت این کارخانه متوقف شده بود. این خبر «جیسون» را شوکه کرد؛ چون کلنگ این کارخانه، همین یک سال قبل و با هیاهوی بسیار توسط نخستوزیر «جاستین ترودو» زده شده بود و دو شرکت بزرگ، یکی « استلانتیس» چندملیتی که ششمین خودروساز بزرگ جهان است و دیگری «ال.جی انرژی سولوشِن» کره‌ای که بزرگترین تولیدکنندگان باتری جهان به شمار می‌رود، بر سر یک سرمایه‌گذاری مشترک ۴.۱ میلیارد دلاری جهت احداث این کارخانه با دولت کانادا به توافق رسیده بودند. دولت متعهد شده بود که ۱ میلیارد دلار کانادا (۷۵۹ میلیون دلار آمریکا) به این سرمایه‌گذاری کمک مالی کند. اما گویا یکباره این کمک مالی اعطایی از ناحیه دولت‌های فدرال و استانی دیگر کفایت نمی‌کرد.
آنچه به یکباره محاسبات این سرمایه‌گذاری مشترک خصوصی-دولتی در کانادا و البته دیگر برنامه‌های دولت‌ها و شرکت‌های سراسر جهان را به هم ریخته بود، سیاست صنعتی پرخرج و گسترده دولت «جو بایدن» در آمریکا بود. امروز دیگر مسلم شده اینکه نهایتا این سیاست چگونه از آب در آید، نه تنها سرنوشت سیاسی «جو بایدن» که سرنوشت بسیاری از رهبران سیاسی در سراسر جهان را رقم خواهد زد.
دولت «بایدن» که درگیر مبارزه با چین برای سلطه جهانی است، این یارانه‌ها را ذیل پاره‌ای مصوبات تاریخی از جمله «قانون کاهش تورم» در سال گذشته به تولیدات آمریکایی می‌پردازد و هدف این یارانه‌ها نیز، یکی تثبیت رهبری آمریکا در صنایع آینده مانند انرژی‌های پاک و نیمه‌هادی‌ها و دیگری ایجاد مشاغل با درآمد خوب در داخل آمریکا عنوان شده است. سیاست صنعتی «بایدن» هم‌اکنون کارزاری جهانی را دامن زده که اتحاد میان کشورها را ناپایدار، بودجه‌ها را تهدید و مقادیر بی‌سابقه‌ای از پول دولت‌ها را روانه جیب شرکت‌های خصوصی میکند.
روز دوشنبه ۲۴ جولای (۲ مرداد)، آخرین نمونه این کارزار در به انحراف کشیدن اقتصادها بیرون زد و خبر آمد که آلمان در حال تدارک یارانه‌ای ۲۰ میلیارد یورویی (۲۲ میلیارد دلاری) برای کارخانه‌های تولید تراشه‌های پیشرفته است. چند روز پیش از آن نیز دولت انگلستان، که پیشتر قاطعانه مدعی شده بود در جنگ یارانه وارد نمی‌شود، شادمان از آن شد که «گروه صنعتی تاتا»، به پشتوانه وعده کمک مالی حدودا ۵۰۰ میلیون پوندی (۶۴۵ میلیون دلاری) دولت «ریشی سوناک»، در میان سایر کشورها انگلستان را به عنوان مرکز احداث کارخانه باتری‌های برقی خود انتخاب کرده است.
محاسبه دقیق اینکه چه مقدار منابع مالی صرف این سرمایه‌گذاری‌ها میشود امری دشوار است؛ چون حمایت‌ها اشکال مختلفی از معافیت‌های مالیاتی گرفته تا وام‌های با بهره پایین و کمک‌های بلاعوض دارند و به عنوان مثال متخصصان شرکت خدمات مالی «مورگان استنلی» تخمین می‌زنند که در سراسر جهان دولت‌ها بیش از ۵۰۰ میلیارد دلار «یارانه مستقیم» به صنایع تولید تجهیزات کم‌کربن پمپاژ کرده‌اند.
«رکا جوهاز»، اقتصاددان و مدرس سابق دانشگاه‌های «پرینستون» و «کلمبیا» که اکنون در دانشگاه «بریتیش کلمبیا» تدریس میکند و از بنیانگذاران «گروه سیاست صنعتی»، یک مرکز تحقیقاتی که تمامی این اقدامات دولت‌ها را زیر رصد دارد، معتقد است: «امروز بحث بر سر چگونگی مداخله است، نه اینکه آیا مداخله ضروری است یا خیر». او می‌گوید که منتقدان سیاست صنعتی آمریکا باید اذعان کنند که رویکردهای بازار محور در مقابله با تغییرات اقلیمی و امنیت زنجیره تامین به در بسته خورده‌اند و «در این عرصه‌ها مکانیزم بازار به خودی خود و با سحر و جادو دستاوردی نخواهد داشت».
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
👍2
Forwarded from Karkhoone | کارخانه | کارخونه
🍁🍁🍁تخفیف ویژه پاییز🍁🍁🍁
✨ طراحی و برنامه نویسی انواع وب سایت و اپلیکیشن موبایل با استفاده از جدیدترین تکنولوژی های روز دنیا ✨
🎁 طراحی سایت فروشگاهی
🎁 طراحی سایت شرکتی
🎁 طراحی سایت خدماتی
🎁 طراحی سایت گردشگری
🎁 طراحی سایت پزشکی
🎁 طراحی سایت خبری
🎁 طراحی سایت دولتی
🎁 طراحی انواع اپلیکیشن موبایل (اندروید و آیفون)
🎁 طراحی اتوماسیون داخلی شرکت ها
🎁 طراحی باشگاه مشتریان اختصاصی
🎁 طراحی سیستم حسابداری اختصاصی
🎁 طراحی انواع ربات خزنده وب (Scraping)
✨و هر نوع خدمات برنامه نویسی که مورد نظر شما باشد!✨
راه های ارتباطی با ما جهت ثبت سفارش و دریافت مشاوره رایگان:
09106727900
alireza.abrishambaf@gmail.com
info@ideapractical.ir
🍁🍁🍁تخفیف ویژه پاییز🍁🍁🍁
✨ طراحی و برنامه نویسی انواع وب سایت و اپلیکیشن موبایل با استفاده از جدیدترین تکنولوژی های روز دنیا ✨
🎁 طراحی سایت فروشگاهی
🎁 طراحی سایت شرکتی
🎁 طراحی سایت خدماتی
🎁 طراحی سایت گردشگری
🎁 طراحی سایت پزشکی
🎁 طراحی سایت خبری
🎁 طراحی سایت دولتی
🎁 طراحی انواع اپلیکیشن موبایل (اندروید و آیفون)
🎁 طراحی اتوماسیون داخلی شرکت ها
🎁 طراحی باشگاه مشتریان اختصاصی
🎁 طراحی سیستم حسابداری اختصاصی
🎁 طراحی انواع ربات خزنده وب (Scraping)
✨و هر نوع خدمات برنامه نویسی که مورد نظر شما باشد!✨
راه های ارتباطی با ما جهت ثبت سفارش و دریافت مشاوره رایگان:
09106727900
alireza.abrishambaf@gmail.com
info@ideapractical.ir
🍁🍁🍁تخفیف ویژه پاییز🍁🍁🍁
| لودویگ فون میزس
در یک اقتصاد سرمایه‌داری، ابزارهای تولید و آنچه تولید میشود متعلق به افراد است و مالکیت آن با اشخاص است. سرمایه‌داری بر پایه آزادی مردمان است. مالکان از دستگاه‌های تولید، برای تولید آنچه مصرف‌کننده نیاز دارد استفاده میکند، نه آنچه دولتمردان نیاز دارند. افراد و انجمن‌هایی که با پول خود و پول‌های وام گرفته‌شده عمل تولید را انجام می‌دهند کارآفرین نامیده می‌شوند.
در ظاهر به نظر می‌رسد که کار آفرینان تصمیم می‌گیرند چه محصولی تولید کنند، اما نیاز‌های مصرف‌کنندگان است که باعث میشود کارآفرینان محصولاتی تولید کنند. هر کارآفرینی که بتواند نیاز‌های مصرف‌کنندگان را بهتر و با هزینه کمتر رفع کند موفق‌تر است. برای همین رقابت باعث شکوفایی اقتصاد میشود. هر چه رقابت بیشتر باشد، مصرف‌کننده زندگی راحت‌تری دارد. در اینجا می‌بینیم که موفقیت کارآفرین در گروی رضایتمندی مصرف کننده است.
✅ @karkhone
در یک اقتصاد سرمایه‌داری، ابزارهای تولید و آنچه تولید میشود متعلق به افراد است و مالکیت آن با اشخاص است. سرمایه‌داری بر پایه آزادی مردمان است. مالکان از دستگاه‌های تولید، برای تولید آنچه مصرف‌کننده نیاز دارد استفاده میکند، نه آنچه دولتمردان نیاز دارند. افراد و انجمن‌هایی که با پول خود و پول‌های وام گرفته‌شده عمل تولید را انجام می‌دهند کارآفرین نامیده می‌شوند.
در ظاهر به نظر می‌رسد که کار آفرینان تصمیم می‌گیرند چه محصولی تولید کنند، اما نیاز‌های مصرف‌کنندگان است که باعث میشود کارآفرینان محصولاتی تولید کنند. هر کارآفرینی که بتواند نیاز‌های مصرف‌کنندگان را بهتر و با هزینه کمتر رفع کند موفق‌تر است. برای همین رقابت باعث شکوفایی اقتصاد میشود. هر چه رقابت بیشتر باشد، مصرف‌کننده زندگی راحت‌تری دارد. در اینجا می‌بینیم که موفقیت کارآفرین در گروی رضایتمندی مصرف کننده است.
✅ @karkhone
👍5
رنج مالیاتی
| محسن جلال‌پور
هر فردی که فعالیت اقتصادی میکند، پرونده‌های متعددی در سازمان امور مالیاتی دارد. فرض کنید به هر دلیلی به نامه تسویه‌حساب مالیاتی نیاز پیدا می‌کنید. پس از مراجعه به مرجع مالیاتی، در اولین قدم شما را به بخش مالیات مشاغل یا شرکت‌ها ارجاع می‌دهند و آنجا با یکی از کارشناسان فرآیند تسویه‌حساب مالیاتی را آغاز می‌کنید.
کارشناس محترم به تمامی اطلاعات شما دسترسی دارد و با یک جست‌وجوی ساده به شرکت‌هایی که شما در آن عضویت دارید یا سهامدارشان هستید دسترسی پیدا میکند. به این ترتیب فهرستی از شرکت‌های مختلف شکل می‌گیرد که وجه مشترک همه آنها، وجود نام شما در هیات‌مدیره آنهاست. کارشناس امور مالیاتی با این فهرست اطلاع می‌دهد که مالیات همه بنگاه‌هایی که در آن عضویت دارید باید صاف شود و برای دریافت نامه تسویه‌حساب مالیاتی لازم است بدهی مالیاتی تمامی پرونده‌های دیگر را هم پرداخت کنم. مثلاً در 10 شرکت عضو هیات‌مدیره یا سهامدار هستم، پس موظف می‌شوم تمام و کمال تسویه را انجام دهم. پس حداقل یک هفته باید معطل بمانم تا همه این پرونده‌ها به‌وسیله ماموران بررسی شود. اگر مالیات غیرقطعی دارم تکلیفش باید مشخص شود.
حالا اگر مالیات قطعی دارم اما به آن معترض هستم باید برای مراجعه به کمیسیون، یا ودیعه بپردازم یا سند بگذارم تا ضمانت لازم ایجاد شود. تا زمانی که پاسخ کمیسیون آماده شود جزو بدهکاران قطعی هستم. در این مرحله چند راه دارم؛ یا باید مبلغ زیادی پول را ودیعه کنم، یا سند گرو بگذارم یا چک و سفته امضا کنم. پیش خودم می‌گویم اگر پول را به ودیعه بگذارم، گمان نمی‌کنم به این سادگی‌ها امکان پس گرفتن آن از سازمان امور مالیاتی وجود داشته باشد. تا الان هم نشنیدم و ندیدم که کسی بتواند پولی را به سادگی از سازمان امور مالیاتی پس بگیرد. اگر چک و سفته امضا کنم، این خطر وجود دارد که نتوانم سر موعد پرونده‌ام را در کمیسیون‌های مربوطه (بدوی، تجدید نظر و ماده 251) پیش ببرم که در این صورت، چک و سفته من به اجرا گذاشته میشود.
پس چاره‌ای ندارم جز اینکه سند گرو بگذارم. در چنین حالتی من را به کارشناس رسمی دادگستری معرفی می‌کنند که بر سند ارائه‌شده، قیمت محاسبه کنند. کانون وکلا کارشناسی را معرفی میکند، باید با او قرار بگذارم، تا روزی را مشخص کند که برای ارزشگذاری به ملک مورد نظر مراجعه کند. این فرآیند حداقل یک هفته طول می‌کشد. تازه وقتی کارشناس می‌آید گاه آنقدر مدارک می‌خواهد که دچار سرگیجه می‌شوی. باید به عنوان مدیر فکر کنی آیا صلاح هست این مدارک را بدهی یا بهتر آن است که پول وثیقه بگذاری و... . فرض را بر آن می‌گذاریم که همه این مراحل را پشت سر می‌گذاریم، کارشناس ملک را قیمت می‌گذارد، اداره مالیاتی آن را تایید میکند، رئیس و معاون و کارشناس به آن مهر تایید زده و به دفترخانه نامه می‌زنند، دفترخانه هم آن سند را بازداشت میکند. حالا باید مدارک لازم دفترخانه را تهیه کنیم. این فرآیند هم از یک هفته تا یک ماه طول می‌کشد. مبلغ کلانی هم برای ضمانت گذاشتن سند باید بپردازیم.
پس از صرف این همه وقت و هزینه، خوشحال از اینکه همه این کارها انجام شده، به حوزه مالیاتی برمی‌گردم. اطلاع می‌دهم که همه این کارها را کرده‌ام، لطفاً نامه تسویه‌حساب مالیاتی من را بدهید. تازه اینجا می‌گویند برو پرونده املاک و مستغلاتت را هم ارائه کن. همین مراحل را تازه باید برای مالیات مستغلات طی کنم که مثنوی هفتاد‌من کاغذ است. این فرآیند هم یک ماه طول می‌کشد. می‌خواهی تسویه‌حساب بگیری، می‌گویند پرونده جدیدی در پرونده مالیات مشاغل یا حقوق یا ارث یا... باز شده است. دوباره همان چرخه زجرآور از اول تکرار میشود.
چند روز پیش خدمت رئیس اداره امور مالیاتی رسیدم و عرض کردم، پرداخت مالیات هیچ مشکلی ندارد اما چطور دولت برای فردی که قصد دارد به او پول پرداخت کند، این همه مانع می‌گذارد؟
به ایشان گفتم واقعاً ما مستاصل شدیم؛ برای ماده 186 گاه بیش از یک ماه رفت‌و‌آمد می‌کنیم. فکر نمی‌کنم هیچ کجای دنیا مدیر یک بنگاه اقتصادی تا این اندازه در مسائل مالیاتی‌اش مشکل داشته باشد. این ایام ما همیشه در دفاتر مالیاتی نماینده‌ای داریم که شرایطی را که اشاره کردم پیگیری کند. عمر، وقت و انرژی ما در این فرآیند نفس‌گیر و طولانی هدر می‌رود. البته از رنجی که از ناحیه سیاستگذار مالیاتی بر کارآفرینان این سرزمین می‌رود میشود داستان‌ها نوشت و این نوشته مشتی نمونه خروار است.
✅ @karkhone
| محسن جلال‌پور
هر فردی که فعالیت اقتصادی میکند، پرونده‌های متعددی در سازمان امور مالیاتی دارد. فرض کنید به هر دلیلی به نامه تسویه‌حساب مالیاتی نیاز پیدا می‌کنید. پس از مراجعه به مرجع مالیاتی، در اولین قدم شما را به بخش مالیات مشاغل یا شرکت‌ها ارجاع می‌دهند و آنجا با یکی از کارشناسان فرآیند تسویه‌حساب مالیاتی را آغاز می‌کنید.
کارشناس محترم به تمامی اطلاعات شما دسترسی دارد و با یک جست‌وجوی ساده به شرکت‌هایی که شما در آن عضویت دارید یا سهامدارشان هستید دسترسی پیدا میکند. به این ترتیب فهرستی از شرکت‌های مختلف شکل می‌گیرد که وجه مشترک همه آنها، وجود نام شما در هیات‌مدیره آنهاست. کارشناس امور مالیاتی با این فهرست اطلاع می‌دهد که مالیات همه بنگاه‌هایی که در آن عضویت دارید باید صاف شود و برای دریافت نامه تسویه‌حساب مالیاتی لازم است بدهی مالیاتی تمامی پرونده‌های دیگر را هم پرداخت کنم. مثلاً در 10 شرکت عضو هیات‌مدیره یا سهامدار هستم، پس موظف می‌شوم تمام و کمال تسویه را انجام دهم. پس حداقل یک هفته باید معطل بمانم تا همه این پرونده‌ها به‌وسیله ماموران بررسی شود. اگر مالیات غیرقطعی دارم تکلیفش باید مشخص شود.
حالا اگر مالیات قطعی دارم اما به آن معترض هستم باید برای مراجعه به کمیسیون، یا ودیعه بپردازم یا سند بگذارم تا ضمانت لازم ایجاد شود. تا زمانی که پاسخ کمیسیون آماده شود جزو بدهکاران قطعی هستم. در این مرحله چند راه دارم؛ یا باید مبلغ زیادی پول را ودیعه کنم، یا سند گرو بگذارم یا چک و سفته امضا کنم. پیش خودم می‌گویم اگر پول را به ودیعه بگذارم، گمان نمی‌کنم به این سادگی‌ها امکان پس گرفتن آن از سازمان امور مالیاتی وجود داشته باشد. تا الان هم نشنیدم و ندیدم که کسی بتواند پولی را به سادگی از سازمان امور مالیاتی پس بگیرد. اگر چک و سفته امضا کنم، این خطر وجود دارد که نتوانم سر موعد پرونده‌ام را در کمیسیون‌های مربوطه (بدوی، تجدید نظر و ماده 251) پیش ببرم که در این صورت، چک و سفته من به اجرا گذاشته میشود.
پس چاره‌ای ندارم جز اینکه سند گرو بگذارم. در چنین حالتی من را به کارشناس رسمی دادگستری معرفی می‌کنند که بر سند ارائه‌شده، قیمت محاسبه کنند. کانون وکلا کارشناسی را معرفی میکند، باید با او قرار بگذارم، تا روزی را مشخص کند که برای ارزشگذاری به ملک مورد نظر مراجعه کند. این فرآیند حداقل یک هفته طول می‌کشد. تازه وقتی کارشناس می‌آید گاه آنقدر مدارک می‌خواهد که دچار سرگیجه می‌شوی. باید به عنوان مدیر فکر کنی آیا صلاح هست این مدارک را بدهی یا بهتر آن است که پول وثیقه بگذاری و... . فرض را بر آن می‌گذاریم که همه این مراحل را پشت سر می‌گذاریم، کارشناس ملک را قیمت می‌گذارد، اداره مالیاتی آن را تایید میکند، رئیس و معاون و کارشناس به آن مهر تایید زده و به دفترخانه نامه می‌زنند، دفترخانه هم آن سند را بازداشت میکند. حالا باید مدارک لازم دفترخانه را تهیه کنیم. این فرآیند هم از یک هفته تا یک ماه طول می‌کشد. مبلغ کلانی هم برای ضمانت گذاشتن سند باید بپردازیم.
پس از صرف این همه وقت و هزینه، خوشحال از اینکه همه این کارها انجام شده، به حوزه مالیاتی برمی‌گردم. اطلاع می‌دهم که همه این کارها را کرده‌ام، لطفاً نامه تسویه‌حساب مالیاتی من را بدهید. تازه اینجا می‌گویند برو پرونده املاک و مستغلاتت را هم ارائه کن. همین مراحل را تازه باید برای مالیات مستغلات طی کنم که مثنوی هفتاد‌من کاغذ است. این فرآیند هم یک ماه طول می‌کشد. می‌خواهی تسویه‌حساب بگیری، می‌گویند پرونده جدیدی در پرونده مالیات مشاغل یا حقوق یا ارث یا... باز شده است. دوباره همان چرخه زجرآور از اول تکرار میشود.
چند روز پیش خدمت رئیس اداره امور مالیاتی رسیدم و عرض کردم، پرداخت مالیات هیچ مشکلی ندارد اما چطور دولت برای فردی که قصد دارد به او پول پرداخت کند، این همه مانع می‌گذارد؟
به ایشان گفتم واقعاً ما مستاصل شدیم؛ برای ماده 186 گاه بیش از یک ماه رفت‌و‌آمد می‌کنیم. فکر نمی‌کنم هیچ کجای دنیا مدیر یک بنگاه اقتصادی تا این اندازه در مسائل مالیاتی‌اش مشکل داشته باشد. این ایام ما همیشه در دفاتر مالیاتی نماینده‌ای داریم که شرایطی را که اشاره کردم پیگیری کند. عمر، وقت و انرژی ما در این فرآیند نفس‌گیر و طولانی هدر می‌رود. البته از رنجی که از ناحیه سیاستگذار مالیاتی بر کارآفرینان این سرزمین می‌رود میشود داستان‌ها نوشت و این نوشته مشتی نمونه خروار است.
✅ @karkhone
👍8
آیا بمباران یا هدف‌قراردادن غیرنظامیان موثر است؟
در ۷ سپتامبر ۱۹۴۰ ، ۳۴۸ هواپیمای بمب افکن آلمانی از کانال عبور کردند. هوای خوب بسیاری از لندنی‌ها را به خیابان کشانده بود. آن روز در ماه سپتامبر به نام شنبه سیاه در تاریخ ثبت شد و چیزی که به دنبال آن «حمله برق آسا» آمد. طی ۹ ماه آینده بیش از ۸۰ هزار بمب فقط روی شهر لندن ریخته شد. محله‌های پیرامون شهر از بین رفتند در پایتخت یک میلیون ساختمان آسیب دید یا تخریب شد و بیش از چهل هزار نفر در انگلستان جان خود را از دست دادند( اما چیزی که آلمان‌ها می‌خواستند محقق نشد)…
در ماههای پایانی چرچیل هم (مثل آلمانی‌ها)اظهار داشت که مطمئن‌ترین راه برای پیروزی در جنگ و برای تخریب روحیۀ ملی بمباران غیرنظامیان است. در ژانویهٔ ۱۹۴۴ در نیروی هوایی سلطنتی یادداشت مهم یکی از مقامات رده بالا با خرسندی این دیدگاه را تأیید کرد: «هر چه بیشتر بمباران کنیم اثرش رضایت‌بخش‌تر خواهد بود.» چرچیل با قلم قرمز معروف خود، زیر این کلمات خط کشید:آیا بمباران‌ها اثر موردنظر را داشته‌اند؟
…اندکی پس از تسلیم آلمان در ماه مه ۱۹۴۵ تیمی از اقتصاددانان کشورهای شکست خورده که از طرف وزارت دفاع ایالات‌متحده وظیفه بررسی اثرات بمباران را برعهده داشتند، از کشور مغلوب دیدن کردند امریکایی‌ها بیشتر از هر چیزی می‌خواستند بدانند که آیا این راهبرد روش خوبی برای پیروزی در جنگ‌هاست یا خیر.
یافته‌های دانشمندان واضح بود بمباران مناطق غیر‌نظامی شکستی مفتضحانه بود.
در حقیقت، به نظر می‌رسید آنها اقتصاد جنگی آلمان را تقویت کرده و به این ترتیب، جنگ را تداوم بخشیدند.
آنها دریافتند که بین سالهای ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۴ تولید تانک آلمان ۹ برابر و هواپیماهای جنگنده ۱۴ برابر شده بود.
تیمی از اقتصاددانان انگلیس نیز به همین نتیجه رسیدند تولید در ۲۱ شهر بمباران شده ای که آنها تحقیق کردند، سریع تر از ۱۴ شهر بمباران نشده افزایش یافته بود.
یکی از اقتصاددانان امریکایی اعتراف کرده بود: «به تدریج متوجه شدیم با یکی از بزرگترین و شاید بزرگترین اشتباهات محاسباتی جنگ مواجه شده‌ایم.» آنچه بیشتر از همه این اتفاقات تأسف بار مرا به خود جذب میکند این است که بازیگران ،اصلی همه در دام افتاده‌اند.
هیتلر، چرچیل، روزولت و لیندمن … یقین داشتند که حملات هوایی باعث میشود این پوسته شکننده منفجر و قطعه قطعه شود. اما هر چه تعداد بمباران‌ها بیشتر شد بر ضخامت این پوسته افزوده می‌شد ظاهراً پوسته نه یک غشای نازک بلکه یک قشر ضخیم بود. شوربختانه کارشناسان نظامی در فهم این مسئله کُند بودند.
بیست‌و‌پنج سال بعد، نیروهای امریکایی با قدرت آتشی سه برابر بیشتر از جنگ جهانی دوم روی ویتنام بمب ریختند. این‌بار شکست‌شان بسیار ناگوارتر بود حتی وقتی شواهد درست مقابل چشمان ما قرار دارند، به نوعی همچنان سعی در انکار آنها داریم تا به امروز بسیاری بر این باورند که واکنشی که مردم انگلیس در دوران حملات برق‌آسا نشان دادند شاید موضوعی مختص انگلیس تصور شود.
اما این واکنش مختص انگلیس نیست بلکه خصلتی کاملاً انسانی است.
✅ @karkhone
در ۷ سپتامبر ۱۹۴۰ ، ۳۴۸ هواپیمای بمب افکن آلمانی از کانال عبور کردند. هوای خوب بسیاری از لندنی‌ها را به خیابان کشانده بود. آن روز در ماه سپتامبر به نام شنبه سیاه در تاریخ ثبت شد و چیزی که به دنبال آن «حمله برق آسا» آمد. طی ۹ ماه آینده بیش از ۸۰ هزار بمب فقط روی شهر لندن ریخته شد. محله‌های پیرامون شهر از بین رفتند در پایتخت یک میلیون ساختمان آسیب دید یا تخریب شد و بیش از چهل هزار نفر در انگلستان جان خود را از دست دادند( اما چیزی که آلمان‌ها می‌خواستند محقق نشد)…
در ماههای پایانی چرچیل هم (مثل آلمانی‌ها)اظهار داشت که مطمئن‌ترین راه برای پیروزی در جنگ و برای تخریب روحیۀ ملی بمباران غیرنظامیان است. در ژانویهٔ ۱۹۴۴ در نیروی هوایی سلطنتی یادداشت مهم یکی از مقامات رده بالا با خرسندی این دیدگاه را تأیید کرد: «هر چه بیشتر بمباران کنیم اثرش رضایت‌بخش‌تر خواهد بود.» چرچیل با قلم قرمز معروف خود، زیر این کلمات خط کشید:آیا بمباران‌ها اثر موردنظر را داشته‌اند؟
…اندکی پس از تسلیم آلمان در ماه مه ۱۹۴۵ تیمی از اقتصاددانان کشورهای شکست خورده که از طرف وزارت دفاع ایالات‌متحده وظیفه بررسی اثرات بمباران را برعهده داشتند، از کشور مغلوب دیدن کردند امریکایی‌ها بیشتر از هر چیزی می‌خواستند بدانند که آیا این راهبرد روش خوبی برای پیروزی در جنگ‌هاست یا خیر.
یافته‌های دانشمندان واضح بود بمباران مناطق غیر‌نظامی شکستی مفتضحانه بود.
در حقیقت، به نظر می‌رسید آنها اقتصاد جنگی آلمان را تقویت کرده و به این ترتیب، جنگ را تداوم بخشیدند.
آنها دریافتند که بین سالهای ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۴ تولید تانک آلمان ۹ برابر و هواپیماهای جنگنده ۱۴ برابر شده بود.
تیمی از اقتصاددانان انگلیس نیز به همین نتیجه رسیدند تولید در ۲۱ شهر بمباران شده ای که آنها تحقیق کردند، سریع تر از ۱۴ شهر بمباران نشده افزایش یافته بود.
یکی از اقتصاددانان امریکایی اعتراف کرده بود: «به تدریج متوجه شدیم با یکی از بزرگترین و شاید بزرگترین اشتباهات محاسباتی جنگ مواجه شده‌ایم.» آنچه بیشتر از همه این اتفاقات تأسف بار مرا به خود جذب میکند این است که بازیگران ،اصلی همه در دام افتاده‌اند.
هیتلر، چرچیل، روزولت و لیندمن … یقین داشتند که حملات هوایی باعث میشود این پوسته شکننده منفجر و قطعه قطعه شود. اما هر چه تعداد بمباران‌ها بیشتر شد بر ضخامت این پوسته افزوده می‌شد ظاهراً پوسته نه یک غشای نازک بلکه یک قشر ضخیم بود. شوربختانه کارشناسان نظامی در فهم این مسئله کُند بودند.
بیست‌و‌پنج سال بعد، نیروهای امریکایی با قدرت آتشی سه برابر بیشتر از جنگ جهانی دوم روی ویتنام بمب ریختند. این‌بار شکست‌شان بسیار ناگوارتر بود حتی وقتی شواهد درست مقابل چشمان ما قرار دارند، به نوعی همچنان سعی در انکار آنها داریم تا به امروز بسیاری بر این باورند که واکنشی که مردم انگلیس در دوران حملات برق‌آسا نشان دادند شاید موضوعی مختص انگلیس تصور شود.
اما این واکنش مختص انگلیس نیست بلکه خصلتی کاملاً انسانی است.
✅ @karkhone
👍16👎1
کلاهی بر سر تراشیده‌ی ما!
تصورش را بکنید که فردا جمهوری اسلامی تراشیدن سر را برای تمام مردان اجباری کند! تصورش را بکنید که تعدادی افراد که از این حکم کاملاً مستبدانه ناراضی‌اند اعتراض کنند، و در اعتراض درگیری پیش آید، و در درگیری هزار نفر کشته شوند!
خواهید گفت که "لازم نیست که تصور کنیم! مگر مسئله‌ی حجاب به غیر از این بود؟!"
درست است، واقعاً هم متفاوت نبود! ولی باز هم همان سناریو را تصور کنید، و فرض کنید شخصیتی در میان مسئولین ج.ا. آنقدر عاقل باشد که قبل از کشتار به سران ج.ا. هشدار دهد که چنین حکمی نارضایتی ایجاد خواهد کرد و آنها را از این کار برحذر دارد. فرض کنید حکومت بعد از آن اعتراض و کشتار، شخص هشداردهنده را به عنوان مقصر و برانگیزاننده‌ی فتنه معرفی کند و او را اعدام کند! و فرض کنید همه‌ی اینها در زمان یکی از بهترین رئیس‌جمهورهای ج.ا. اتفاق افتد، و آن رئیس‌جمهور بخواهد از آن شخص هشدار دهنده شفاعت کند، ولی همین موجب برکناری خودش شود!
رضاشاه، روحت وات؟!
البته لازم نیست سناریوی فوق را تخیل کنید، چون چیزی بسیار مشابه واقعاً اتفاق افتاده: در تابستان ۱۳۱۴، رضاشاه دستور داد که مردم هیچ کلاهی به غیر از شاپوی اروپایی نمی‌توانند بر سر بگذارند! یعنی کلاه‌هایی که قدمت‌شان بعضاً تا دوره‌ی مادها می‌رسید، به علاوه دستار (که تا آن زمان اصلاً مختص آخوندها و حتی مسلمانان نبود) یک‌شبه ممنوع شد! آیا این فرقی میکند با دستور تراشیدن سر در دنیای امروز؟!
اعتراضات پراکنده‌ای شد، و به خصوص در مشهد ابن اعتراضات شدیدتر بود. پس از تلاش‌هایی برای فرستادن نماینده‌ای به رضاشاه و گفتگو و مصالحه با او، و امتناع رضاشاه از دیدن آن نماینده، مردم در مسجد گوهرشاد بست نشستند. قوای نظامی برای پراکنده کردن آنها ارسال شدند، و حاصلش شد کشتار لااقل ۱۰۰ نفر از مردم. اگر به نسبت جمعیت در هر دوره‌ای حساب کنیم، این تعداد کشته با کشته‌های آبان ۹۸ یا زمستان ۱۴۰۱ متفاوت نیست! (خیر! واقعه‌ی مسجد گوهرشاد آن طور که بعد از انقلاب به دروغ به شما گفته‌اند به خاطر حجاب نبود! به خاطر حکم کلاه شاپو بود که به اندازه‌ی حکم تراشیدن سر در دنیای امروز احمقانه بود! حکم ممنوعیت حجاب شش ماه بعد صادر شد.)
محمدولی اسدی مقام دولتی بود که نسبت به اعمال زور هشدار داد، و بعد از جریان کشتار گوهرشاد، توسط رضاشاه اعدام شد. محمدعلی فروغی آن زمان نخست وزیر بود. او سیاستمداری و دیپلماتی بسیار لایق و قابل بود (علیرغم نظرگاه و فلسفه‌ی به زعم اینجانب اشتباهش در مورد حکومت). رضاشاه به خاطر شفاعت او از اسدی او را عزل و خانه‌نشین کرد، تا شش سال بعد که در جریان اشغال تهران توسط متفقین مجبور شد از او که شش سال خانه‌نشینش کرده بود کمک بجوید.
بسیاری از دردهای امروز ما از دوره‌ی رضاشاه شروع شد. یکی از آنها دولتی کردن اقتصاد بود. رضاشاه و وزرایش به شدت تحت تاثیر روسیه کمونیستی از یک سو و آلمان نازی از طرف دیگر بودند. در زمان رضاشاه عمده‌ی صادرات و تجارت خارجی و بسیاری از صنایع دولتی شدند. حکومت رضاشاهی و ج.ا. دو نمود از یک واقعیتند.
آنها که از ج.ا. و حماقت‌های آن می‌نالند و از طرف دیگر فریاد "رضاشاه، روحت شاد" می‌دهند یا تاریخ بلد نیستند یا آنکه دچار شکاف شخصیتی‌اند.
در تمام تاریخ یکصد و اندی سال گذشته، اصل حاکم اصل بقای ایده‌فروشی بوده که در لباس‌های مختلف درآمده است. در بازار ایده‌ها جنس عوض میشود (فاشیسم، ملی‌گرایی، سوسیالیسم، اسلامیسم، فمینیسم، لیبرالیسم …)، ولی ذات ایده‌فروشان و اصل ایده‌فروشی بر جا می‌ماند. ایده‌فروشی به معنای تقلید کلمات و واژه‌ها از سطحی‌ترین لایه‌های فرهنگ و جامعه‌ی غرب و فروختن آن در داخل به منظور برتری‌جویی بر سایرین.
✅ @karkhone
تصورش را بکنید که فردا جمهوری اسلامی تراشیدن سر را برای تمام مردان اجباری کند! تصورش را بکنید که تعدادی افراد که از این حکم کاملاً مستبدانه ناراضی‌اند اعتراض کنند، و در اعتراض درگیری پیش آید، و در درگیری هزار نفر کشته شوند!
خواهید گفت که "لازم نیست که تصور کنیم! مگر مسئله‌ی حجاب به غیر از این بود؟!"
درست است، واقعاً هم متفاوت نبود! ولی باز هم همان سناریو را تصور کنید، و فرض کنید شخصیتی در میان مسئولین ج.ا. آنقدر عاقل باشد که قبل از کشتار به سران ج.ا. هشدار دهد که چنین حکمی نارضایتی ایجاد خواهد کرد و آنها را از این کار برحذر دارد. فرض کنید حکومت بعد از آن اعتراض و کشتار، شخص هشداردهنده را به عنوان مقصر و برانگیزاننده‌ی فتنه معرفی کند و او را اعدام کند! و فرض کنید همه‌ی اینها در زمان یکی از بهترین رئیس‌جمهورهای ج.ا. اتفاق افتد، و آن رئیس‌جمهور بخواهد از آن شخص هشدار دهنده شفاعت کند، ولی همین موجب برکناری خودش شود!
رضاشاه، روحت وات؟!
البته لازم نیست سناریوی فوق را تخیل کنید، چون چیزی بسیار مشابه واقعاً اتفاق افتاده: در تابستان ۱۳۱۴، رضاشاه دستور داد که مردم هیچ کلاهی به غیر از شاپوی اروپایی نمی‌توانند بر سر بگذارند! یعنی کلاه‌هایی که قدمت‌شان بعضاً تا دوره‌ی مادها می‌رسید، به علاوه دستار (که تا آن زمان اصلاً مختص آخوندها و حتی مسلمانان نبود) یک‌شبه ممنوع شد! آیا این فرقی میکند با دستور تراشیدن سر در دنیای امروز؟!
اعتراضات پراکنده‌ای شد، و به خصوص در مشهد ابن اعتراضات شدیدتر بود. پس از تلاش‌هایی برای فرستادن نماینده‌ای به رضاشاه و گفتگو و مصالحه با او، و امتناع رضاشاه از دیدن آن نماینده، مردم در مسجد گوهرشاد بست نشستند. قوای نظامی برای پراکنده کردن آنها ارسال شدند، و حاصلش شد کشتار لااقل ۱۰۰ نفر از مردم. اگر به نسبت جمعیت در هر دوره‌ای حساب کنیم، این تعداد کشته با کشته‌های آبان ۹۸ یا زمستان ۱۴۰۱ متفاوت نیست! (خیر! واقعه‌ی مسجد گوهرشاد آن طور که بعد از انقلاب به دروغ به شما گفته‌اند به خاطر حجاب نبود! به خاطر حکم کلاه شاپو بود که به اندازه‌ی حکم تراشیدن سر در دنیای امروز احمقانه بود! حکم ممنوعیت حجاب شش ماه بعد صادر شد.)
محمدولی اسدی مقام دولتی بود که نسبت به اعمال زور هشدار داد، و بعد از جریان کشتار گوهرشاد، توسط رضاشاه اعدام شد. محمدعلی فروغی آن زمان نخست وزیر بود. او سیاستمداری و دیپلماتی بسیار لایق و قابل بود (علیرغم نظرگاه و فلسفه‌ی به زعم اینجانب اشتباهش در مورد حکومت). رضاشاه به خاطر شفاعت او از اسدی او را عزل و خانه‌نشین کرد، تا شش سال بعد که در جریان اشغال تهران توسط متفقین مجبور شد از او که شش سال خانه‌نشینش کرده بود کمک بجوید.
بسیاری از دردهای امروز ما از دوره‌ی رضاشاه شروع شد. یکی از آنها دولتی کردن اقتصاد بود. رضاشاه و وزرایش به شدت تحت تاثیر روسیه کمونیستی از یک سو و آلمان نازی از طرف دیگر بودند. در زمان رضاشاه عمده‌ی صادرات و تجارت خارجی و بسیاری از صنایع دولتی شدند. حکومت رضاشاهی و ج.ا. دو نمود از یک واقعیتند.
آنها که از ج.ا. و حماقت‌های آن می‌نالند و از طرف دیگر فریاد "رضاشاه، روحت شاد" می‌دهند یا تاریخ بلد نیستند یا آنکه دچار شکاف شخصیتی‌اند.
در تمام تاریخ یکصد و اندی سال گذشته، اصل حاکم اصل بقای ایده‌فروشی بوده که در لباس‌های مختلف درآمده است. در بازار ایده‌ها جنس عوض میشود (فاشیسم، ملی‌گرایی، سوسیالیسم، اسلامیسم، فمینیسم، لیبرالیسم …)، ولی ذات ایده‌فروشان و اصل ایده‌فروشی بر جا می‌ماند. ایده‌فروشی به معنای تقلید کلمات و واژه‌ها از سطحی‌ترین لایه‌های فرهنگ و جامعه‌ی غرب و فروختن آن در داخل به منظور برتری‌جویی بر سایرین.
✅ @karkhone
👎37👍8
حاج محمد تقی برخوردار
«در زمان پیروزی انقلاب در انگلستان بود. با آمدن آیت‌الله خمینی و بازشدن فرودگاه‌ها به ایران بازگشت...
هنگامی که رهبر انقلاب به مدرسه‌ی رفاه آمد، حاج برخوردار، تلویزیون مداربسته‌ای به آنجا هدیه کرد...
او هرگز باور نمی‌کرد که دارایی‌هایش ملی شود، تا اینکه ظهر یکی از جمعه‌های گرم تابستان در اواسط تیر ۱۳۵۸ از رادیو شنید که شرکت‌هایش ملی شده است.»
مصادره‌ی اموال و دارایی‌های محمدتقی برخوردار بر اساس قانون حفاظت و توسعه‌ی صنایع صورت گرفت و سهام ۵۱ نفر مصادره شد.
محمدتقی برخوردار تلاش زیادی کرد تا کارخانه‌هایش را پس بگیرد.
چند تن از مقامات دولت انقلابی در دفاع از برخوردار نامه‌هایی نوشتند.
غلامرضا شافعی، وزیر صنایع بعد از انقلاب که از مدیران برخوردار بود، می‌گوید: «شهید مفتح نامه‌هایی در حمایت از برخوردار و مخالفت با ملی‌شدن و مصادره‌ی سهام او نوشت اما نتیجه‌ای از این فعالیت‌ها در فضای رادیکال نگرفت و اقدامات اعتراضی راه به جایی نبرد.»
حاجی برخوردار اهل کوتاه‌آمدن نبود. به حکم شورای انقلاب اعتراض کرد. او به‌همراه چند تن از صاحبان صنایع با برخی مقامات دولت موقت دیدار کرد.
همچنین به‌همراه اکبر لاجوردیان، مهندس رستگار، بنکدارپور و دکتر موتمنی با مهندس مهدی بازرگان، نخستوزیر دولت موقت، درباره‌ی مسئله‌ی ملی‌کردن کارخانه‌ها ملاقات کرد.
قبل از آن نیز با دکتر یدالله سحابی، وزیر مشاور در طرح‌های انقلاب، جلسه‌ای برگزار شد. به‌گفته‌ی اکبر لاجوردیان، پاسخ سحابی این بود:
«حق با شماست. در انقلاب چوب تر و خشک با هم می‌سوزند.»
این نشست‌ها بی‌نتیجه بود و قرار شد جلسه‌ی دیگری با حضور مهدی بازرگان، نخستوزیر، برگزار شود. در این جلسه رضا صدر، وزیر بازرگانی؛ محمود احمدزاده، وزیر صنایع؛ دکتر یدالله سحابی، مشاور نخستوزیر؛ علی‌اکبر معین‌فر، رئیس سازمان برنامه؛ و مهندس عزت‌الله سحابی، مشاور نخستوزیر، شرکت داشتند.
در این جلسه هر یک از صاحبان صنایع، گزارشی از فعالیت‌های خود ارائه کردند.
در کتاب زندگی و کارنامه‌ی حاج محمدتقی برخوردار که علی‌اصغر سعیدی و فریدون شیرین‌کام نوشته‌اند، چنین آمده که در این جلسه، حاجی برخوردار با لهجه‌ی یزدی خود شروع به صحبت کرد و گفت:
«ما چه گناهی کرده‌ایم که صنایع ما را ملی کردید؟ ما کارخانه تأسیس کرده‌ایم و تعداد زیادی کارگر تعلیم داده و مشغول به کار کرده‌ایم.»
آنگاه پیشنهادی را مطرح کرد. او گفت: «شما ۱۰درصد از سرمایه‌ی ما را به ما پس دهید و هرچقدر ناظر خواستید بر ما بگذارید و همچنین ما را از پشت بخوابانید و صد ضربه شلاق بزنید.»
در اینجا مهندس بازرگان با تأکید پرسید: «شلاق چرا؟»
حاج برخوردار پاسخ داد: «برای اینکه دیگر از این غلط‌ها نکنیم و دیگر در ایران کارخانه احداث نکنیم.»
برخوردار به هر دری می‌زد تا بلکه مدیران انقلابی را متقاعد کند تا از مصادره‌ی اموالش صرفنظر کنند اما فضای انقلابی باعث شده بود که حتی بازاریان و تجار سنتی نیز که در حکومت انقلابی صاحب‌نفوذ بودند، به‌جای کمک، از فرصت پیش‌آمده در مصادره‌ی اموال صنعتگران استفاده کنند تا فاصله‌ای را پر کنند که در دو دهه پیش از انقلاب، بین آنها و همکاران تجاری سابق و صنعتگران امروز ایجاد شده بود.
اما حاج برخوردار دست‌بردار نبود و مدام به نهادهای دولتی و انقلابی مراجعه می‌کرد.
به او می‌گفتند: «حاجی وقتت را تلف نکن؛ سیاست انقلاب مبتنی بر کوچک‌سازی است.»
با ترور احمد لاجوردی، از مدیران گروه صنعتی بهشهر، و احکام دادگاه‌های انقلاب، نگرانی‌ها روز‌به‌روز بیشتر می‌شد و حاج برخوردار ناچار شد کشور را ترک کند.
زندگی تاجر صنعتگر
حاج محمدتقی برخوردار، مرد سخت‌کوش اهل کویر، در سال ۱۳۰۳ در یزد به دنیا آمد.
پدرش، حاج محمدحسین، تاجر بود و از هند چای، قند و رنگ نساجی وارد می‌کرد.
محمدتقی در دوره‌ی نوجوانی، در حالی که یازده سال بیشتر نداشت، «به‌همراه پدرش نزد بنیانگذار حوزه‌ی علمیه‌ی آیت‌الله شیخ عبدالکریم حائری یزدی به قم رفت و آیت‌الله برای وی دعا کرد.
حاج محمدتقی می‌گفت این دعا همیشه محافظش بوده است».
در سال ۱۳۲۱ در یزد دیپلم گرفت.
در همان سال همراه برادر بزرگش، حاج محمدعلی، از طریق کویت به حج رفت. پس از بازگشت از سفر حج، به‌بهانه‌ی تحصیل پزشکی به تهران آمد و تا سال ۱۳۲۳، یعنی حدود سه سال، در حجره‌ی مهدی حکیم‌زاده، تاجر یزدی در سرای حاج ملاعلی، کار می‌کرد.
پدرش با اقامت وی در تهران مخالف بود «زیرا می‌ترسید فضای سیاسی و اجتماعی پایتخت، در اعتقادات دینی پسرش اثر منفی بگذارد».
از ۲۲سالگی کالاهای زیادی مثل برنج، نخ، رنگ، چای، شکر، کاغذ، باتری، رادیو، ماشین‌حساب، پنکه، پارچه، لیوان و سم د.د.ت از شرکت‌های خارجی یا نمایندگان آنها می‌خرید و در بازار ایران توزیع می‌کرد.
در سال ۱۳۲۴ با اصرار، پدرش را راضی کرد تا کار مستقل را شروع کند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
«در زمان پیروزی انقلاب در انگلستان بود. با آمدن آیت‌الله خمینی و بازشدن فرودگاه‌ها به ایران بازگشت...
هنگامی که رهبر انقلاب به مدرسه‌ی رفاه آمد، حاج برخوردار، تلویزیون مداربسته‌ای به آنجا هدیه کرد...
او هرگز باور نمی‌کرد که دارایی‌هایش ملی شود، تا اینکه ظهر یکی از جمعه‌های گرم تابستان در اواسط تیر ۱۳۵۸ از رادیو شنید که شرکت‌هایش ملی شده است.»
مصادره‌ی اموال و دارایی‌های محمدتقی برخوردار بر اساس قانون حفاظت و توسعه‌ی صنایع صورت گرفت و سهام ۵۱ نفر مصادره شد.
محمدتقی برخوردار تلاش زیادی کرد تا کارخانه‌هایش را پس بگیرد.
چند تن از مقامات دولت انقلابی در دفاع از برخوردار نامه‌هایی نوشتند.
غلامرضا شافعی، وزیر صنایع بعد از انقلاب که از مدیران برخوردار بود، می‌گوید: «شهید مفتح نامه‌هایی در حمایت از برخوردار و مخالفت با ملی‌شدن و مصادره‌ی سهام او نوشت اما نتیجه‌ای از این فعالیت‌ها در فضای رادیکال نگرفت و اقدامات اعتراضی راه به جایی نبرد.»
حاجی برخوردار اهل کوتاه‌آمدن نبود. به حکم شورای انقلاب اعتراض کرد. او به‌همراه چند تن از صاحبان صنایع با برخی مقامات دولت موقت دیدار کرد.
همچنین به‌همراه اکبر لاجوردیان، مهندس رستگار، بنکدارپور و دکتر موتمنی با مهندس مهدی بازرگان، نخستوزیر دولت موقت، درباره‌ی مسئله‌ی ملی‌کردن کارخانه‌ها ملاقات کرد.
قبل از آن نیز با دکتر یدالله سحابی، وزیر مشاور در طرح‌های انقلاب، جلسه‌ای برگزار شد. به‌گفته‌ی اکبر لاجوردیان، پاسخ سحابی این بود:
«حق با شماست. در انقلاب چوب تر و خشک با هم می‌سوزند.»
این نشست‌ها بی‌نتیجه بود و قرار شد جلسه‌ی دیگری با حضور مهدی بازرگان، نخستوزیر، برگزار شود. در این جلسه رضا صدر، وزیر بازرگانی؛ محمود احمدزاده، وزیر صنایع؛ دکتر یدالله سحابی، مشاور نخستوزیر؛ علی‌اکبر معین‌فر، رئیس سازمان برنامه؛ و مهندس عزت‌الله سحابی، مشاور نخستوزیر، شرکت داشتند.
در این جلسه هر یک از صاحبان صنایع، گزارشی از فعالیت‌های خود ارائه کردند.
در کتاب زندگی و کارنامه‌ی حاج محمدتقی برخوردار که علی‌اصغر سعیدی و فریدون شیرین‌کام نوشته‌اند، چنین آمده که در این جلسه، حاجی برخوردار با لهجه‌ی یزدی خود شروع به صحبت کرد و گفت:
«ما چه گناهی کرده‌ایم که صنایع ما را ملی کردید؟ ما کارخانه تأسیس کرده‌ایم و تعداد زیادی کارگر تعلیم داده و مشغول به کار کرده‌ایم.»
آنگاه پیشنهادی را مطرح کرد. او گفت: «شما ۱۰درصد از سرمایه‌ی ما را به ما پس دهید و هرچقدر ناظر خواستید بر ما بگذارید و همچنین ما را از پشت بخوابانید و صد ضربه شلاق بزنید.»
در اینجا مهندس بازرگان با تأکید پرسید: «شلاق چرا؟»
حاج برخوردار پاسخ داد: «برای اینکه دیگر از این غلط‌ها نکنیم و دیگر در ایران کارخانه احداث نکنیم.»
برخوردار به هر دری می‌زد تا بلکه مدیران انقلابی را متقاعد کند تا از مصادره‌ی اموالش صرفنظر کنند اما فضای انقلابی باعث شده بود که حتی بازاریان و تجار سنتی نیز که در حکومت انقلابی صاحب‌نفوذ بودند، به‌جای کمک، از فرصت پیش‌آمده در مصادره‌ی اموال صنعتگران استفاده کنند تا فاصله‌ای را پر کنند که در دو دهه پیش از انقلاب، بین آنها و همکاران تجاری سابق و صنعتگران امروز ایجاد شده بود.
اما حاج برخوردار دست‌بردار نبود و مدام به نهادهای دولتی و انقلابی مراجعه می‌کرد.
به او می‌گفتند: «حاجی وقتت را تلف نکن؛ سیاست انقلاب مبتنی بر کوچک‌سازی است.»
با ترور احمد لاجوردی، از مدیران گروه صنعتی بهشهر، و احکام دادگاه‌های انقلاب، نگرانی‌ها روز‌به‌روز بیشتر می‌شد و حاج برخوردار ناچار شد کشور را ترک کند.
زندگی تاجر صنعتگر
حاج محمدتقی برخوردار، مرد سخت‌کوش اهل کویر، در سال ۱۳۰۳ در یزد به دنیا آمد.
پدرش، حاج محمدحسین، تاجر بود و از هند چای، قند و رنگ نساجی وارد می‌کرد.
محمدتقی در دوره‌ی نوجوانی، در حالی که یازده سال بیشتر نداشت، «به‌همراه پدرش نزد بنیانگذار حوزه‌ی علمیه‌ی آیت‌الله شیخ عبدالکریم حائری یزدی به قم رفت و آیت‌الله برای وی دعا کرد.
حاج محمدتقی می‌گفت این دعا همیشه محافظش بوده است».
در سال ۱۳۲۱ در یزد دیپلم گرفت.
در همان سال همراه برادر بزرگش، حاج محمدعلی، از طریق کویت به حج رفت. پس از بازگشت از سفر حج، به‌بهانه‌ی تحصیل پزشکی به تهران آمد و تا سال ۱۳۲۳، یعنی حدود سه سال، در حجره‌ی مهدی حکیم‌زاده، تاجر یزدی در سرای حاج ملاعلی، کار می‌کرد.
پدرش با اقامت وی در تهران مخالف بود «زیرا می‌ترسید فضای سیاسی و اجتماعی پایتخت، در اعتقادات دینی پسرش اثر منفی بگذارد».
از ۲۲سالگی کالاهای زیادی مثل برنج، نخ، رنگ، چای، شکر، کاغذ، باتری، رادیو، ماشین‌حساب، پنکه، پارچه، لیوان و سم د.د.ت از شرکت‌های خارجی یا نمایندگان آنها می‌خرید و در بازار ایران توزیع می‌کرد.
در سال ۱۳۲۴ با اصرار، پدرش را راضی کرد تا کار مستقل را شروع کند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone | کارخانه
بخش دوم
با نُه‌هزار تومان کمک پدر حجره‌ای در سرای امید، روبه‌روی مسجد شاه در تهران، خرید و کارش را گسترش داد.
در سال ۱۳۲۸، یعنی در ۲۵سالگی، کارت بازرگانی گرفت، در حالی که تا پیش از این از کارت بازرگانی پدرش استفاده می‌کرد.
در این دوره چای، رنگ و نخ وارد…
با نُه‌هزار تومان کمک پدر حجره‌ای در سرای امید، روبه‌روی مسجد شاه در تهران، خرید و کارش را گسترش داد.
در سال ۱۳۲۸، یعنی در ۲۵سالگی، کارت بازرگانی گرفت، در حالی که تا پیش از این از کارت بازرگانی پدرش استفاده می‌کرد.
در این دوره چای، رنگ و نخ وارد…
👍20
Forwarded from انجمن علمی اقتصادپژوهان (Jafar Saeiniya)
🔱 انجمن علمی اقتصاد
🆔 @anjoman_elmi_eqtesad
✅ آرشیو علم اقتصاد
🌎 مسائل روز اقتصادی ایران و جهان
🔴 در این کانال، علاوه بر بیان مسائل روز اقتصادی، به معرفی اقتصاد بازار نیز می‌پردازیم.
🔵 همچنین ایده‌های مهم اقتصاددانان طرفدار بازار آزاد، مقالات فدرالیست و ... معرفی می‌شوند.
🆔https://t.me/Anjoman_elmi_eqtesad
🆔 @anjoman_elmi_eqtesad
✅ آرشیو علم اقتصاد
🌎 مسائل روز اقتصادی ایران و جهان
🔴 در این کانال، علاوه بر بیان مسائل روز اقتصادی، به معرفی اقتصاد بازار نیز می‌پردازیم.
🔵 همچنین ایده‌های مهم اقتصاددانان طرفدار بازار آزاد، مقالات فدرالیست و ... معرفی می‌شوند.
🆔https://t.me/Anjoman_elmi_eqtesad
👍1