نظریه‌پرداز برابری در نابرابری

| کلودیا گلدین؛ برنده نوبل اقتصاد 2023

«گلدین» از مشهورترین اقتصاددانان در شناخت اقتصادی انواع مسائل زنان، به ویژه در رابطه با بازار کار است و در این زمینه کارهای پیشگامانه‌ای انجام داده است. یکی از هسته‌های نظریه‌پردازی او طرح منحنی U شکل مشارکت زنان در بازار کار است. از نظر او نرخ مشارکت زنان متاهل در بازار کار طی فرایند توسعه، ابتدا رو به کاهش می‌گذارد و سپس هر چه کشورها توسعه‌یافته‌تر می‌شوند، نرخ مشارکت زنان بیشتر می‌شود و این حرکت U شکل را چه به لحاظ نظری و چه به شکل کمی در طول فرآیند توسعه و با استفاده از داده‌های ۱۰۰ کشور به اثبات می‌رساند (نمودار). اینکه چرا ابتدا سطح مشارکت زنان پایین می‌آید، به اعتقاد او، از یک طرف ناشی از اثر درآمدی قابل توجه‌ای است که ورود به بازارهای بزرگ‌تر با خود به همراه می‌آ‌ورد و از طرف دیگر در این مقطع زنان تحصیلات پایینی دارند و کار یدی برای آنها انگ اجتماعی دارد. لذا در ابتدای فرایند توسعه زنان هر چه بیشتر از نظام تولید سنتی در مقیاس پایین عموما خانگی و در مزارع کشاورزی فاصله می‌گیرند و به خانه‌‌ها بازمی‌گردند. اما اقتصادها که توسعه‌یافته‌تر می‌شوند، آن اثر درآمدی به تدریج تضعیف می‌شود و زنان که حداقل تحصیلات متوسطه پیدا کرده‌اند می‌توانند به محیط کاری یقه‌سفیدهایی وارد شوند که آن انگ اجتماعی را ندارد. لذا دوباره به بازار کار بازمی‌گردند.

برای آشنایی با وجوه نظریه‌پردازی‌های جدیدتر او نگاهی به آخرین کتاب او با عنوان «کار و خانواده: سفری طولانی به درازای یک قرن برای زنان به سوی برابری» در سال ۲۰۲۱، نشر دانشگاه پرینستون، می‌تواند راهگشا باشد (۱). «گلدین» در این کتاب به سیر تکامل نقش زنان آمریکایی در بازار کار و همزمان در خانواده، از جمله تاثیری که کووید-۱۹ بر این نقش داشته پرداخته است. او در ابتدای کتاب، به برخی از داده‌های مربوط به زنان در محیط کار اشاره می‌کند و به‌ویژه شکاف دستمزد و شکاف ارتقاء اداری زنان نسبت به مردان را مد نظر قرار داده است. گرچه بسیاری از این موارد امروز تحت عنوان « تبعیض جنسیتی» شناخته می‌شوند، اما تحلیل جالبی که او روی این اطلاعات می‌گذارد، انعکاسی از ذهن درخشان و قوه تحلیل متفاوت اوست.

«گلدین» هرگز نمی‌گوید که هیچ تبعیض و حتی آزار جنسی وجود ندارد، اما معتقد است که بخش عمده‌ای از این شکاف، به‌ویژه برای زنانی که متاهل هستند یا مسئولیت مراقبت از اعضای خانواده را دارند، به این دلیل بوده که آنها در بیشتر موارد عادت کرده‌اند که عقب‌نشینی ‌کنند و مرد زندگی خود را به جلو بفرستند. ساده‌تر، آنها عادت کرده‌اند یا دوست دارند در پشت مردان خود موضع بگیرند و ورود آنها به بازار کار بیشتر با هدف بهینه‌سازی درآمد خانواده بوده و نه اینکه مستقلا با شغل خود بتوانند تمامی هزینه‌ها را پوشش دهند.

یک زن و مرد که به هر نحو در کنار هم زندگی می‌کنند را در نظر بگیرید که وارد یک شرکت، مثلا یک شرکت آی.تی می‌شوند، شغلی مشابه‌ با حقوقی یکسان را شروع می‌کنند اما به تدریج جایگاه اداری و دستمزدهای آنها از هم متفاوت می‌شود. «گلدین» این مثال را کمی ملموس‌تر هم می‌کند. می‌گوید فرض کنید که این دو فرزندی هم دارند و برای تامین هزینه‌های زندگی در شکل ایده‌آل، تن به شغل‌های «حریصانه» یا «فزون‌خواهانه» (۲) می‌دهند و کاری را انتخاب می‌کنند که نیاز دارد ۲۴ ساعت روز در اختیار کارفرما باشند و هر زمان چه روزهای تعطیل، چه آخر هفته‌ها و چه حتی دور میز شام امکان دارد کارفرما با آنها تماس بگیرد. آنها پس از مدتی متوجه می‌شوند که این دسته از مشاغل که درآمد بیشتری دارد، برای هر دوی آنها مناسب نیست و یکی از آنها باید نقش مراقبتی و رتق و فتق امور خانه و کودک را هم برعهده بگیرد، گرچه که مانند دیگری که اداره را در اولویت قرار می‌دهد، کماکان همان ۲۴ ساعت در اختیار کارفرما است. عموم تجربه‌هایی که زوج‌های شاغل در جهان به ما نشان می‌دهند این است که زن نقش والدین شاغل اما با اولویت خانه را بازی خواهد کرد.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

‍ در ضرورت هماهنگی سیاست‌های صنعتی و تجاری
ده درس‌ سیاست‌گذاری امروز هند برای ایران

ممنوعیت واردات لپ‌تاپ در هند از امروز

هند از پنجشنبه ۱۲ مردادماه ۱۴۰۲ (۳ آگوست ۲۰۲۳) اعلام کرد که واردات تمام لپ‌تاپ‌ها و رایانه‌های شخصی به این کشور را متوقف خواهد کرد و هر نهاد و شرکت واردکننده‌ای که قصد دارد لپ‌تاپ و رایانه‌ای را برای فروش به هند بیاورد، باید برای «مجوز معتبر واردات محدود» (۱) درخواست دهد. این تصمیم ناگهانی به این معنی است که شرکت‌هایی مانند «اپل» برای فروش «مک‌بوک‌»، «مک‌مینی» و دیگر رایانه‌های خود در هند، باید واردات این اقلام را متوقف کنند. در خصوص شرکت‌های «لنوو»، «اچ‌.پی»، «ایسوس»، «ایسر»، «سامسونگ» و سایرین نیز وضع بر همین منوال خواهد بود و این شرکت‌ها دیگر قادر نخواهند بود لپ‌تاپ‌ها و رایانه‌های شخصی خود را برای فروش در هند وارد کنند.

امروز بیشتر لپ‌تاپ‌ها و رایانه‌های شخصی فروخته شده در هند، در کشور چین تولید یا مونتاژ می‌شوند و با این قانون جدید که صبح امروز پنج‌شنبه ۱۲ مرداد از سوی اداره کل بازرگانی خارجی هند صادر شده، دولت هند سعی دارد بخشی از این چرخه تولید و مونتاژ را از چین به هند منتقل کند، دقیقا همان سیاستی که پیش از این هند در خصوص گوشی‌های هوشمند اتخاذ کرده بود. در بخشنامه این اداره کل چنین آمده است: «واردات لپ‌تاپ، تبلت، رایانه‌های شخصی یک‌تکه، و رایانه‌ها و سرورهای بسیار کوچک ... ممنوع خواهد بود و واردات محدود آنها نیز صرفا منوط به اخذ مجوز معتبر می‌شود».

به یاد می‌آوریم که همین دو روز پیش (سه‌شنبه ۱۰ مردادماه) بزرگ‌ترین شرکت سهامی عام هند، یعنی شرکت چندملیتی و خوشه‌ای «ریلیانس اینداستریز» (۲) که جزء ۱۰۰ شرکت بزرگ جهان به شمار می‌آید و در حوزه‌های متنوعی از انرژی، پتروشیمی و گاز طبیعی گرفته تا فروشگاه‌های خرده‌فروشی، صنایع مخابراتی و نساجی فعالیت می‌کند و تقریبا ۷ درصد کل صادرات هند را در اختیار دارد، نسخه پیشرفته‌تر لپ‌تاپ خود به نام «جیوبوک» را رونمایی کرد و امروز امکان خرید آن در سایت «آمازون» فراهم شده است. مسلما چنین سیاستی به نفع «ریلیانس» و دیگر شرکت‌های مشابه هندی تمام خواهد شد که اگرچه لپ‌تاپ‌های برند خود را از چین وارد می‌کنند اما می‌توانند آسان‌تر از شرکت‌های رقیب خارجی مجوز واردات دریافت کنند. در حال حاضر ۶۵ درصد بازار ۸ میلیارد دلاری لپ‌تاپ و کامپیوتر هند در اختیار شرکت‌های واردکننده خارجی است و دولت هند با این سیاست در پی توسعه داخلی‌سازی و کاهش وابستگی به واردات برآمده است. در حال حاضر ۱۲ میلیون واحد صنفی در هند در عرصه فروش این محصولات فعال هستند و ممنوعیت‌های جدید می‌تواند اختلالات زیادی در کسب و کارها و فشاری در راستای افزایش قیمت به ویژه در برندهایی مانند «اپل»، «اچ.پی» و «لنوو»‌ ایجاد کند. آنچه مسلم است در کوتاه‌مدت، یا حداقل تا آن زمانی که شرکت‌های مذکور برای وارد کردن لپ‌تاپ‌های خود درخواست داده و مجوزهای مورد نظر را دریافت کنند، این محدودیت وارداتی قیمت لپ‌تاپ، رایانه، مک‌بوک و مک‌مینی را در بازار هند داغ می‌کند.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

‍ ‍ | لودویگ فون میزس

این که کارگران با هدف چانه‌زنی با کارفرمایان به هم پیوسته و تشکل‌هایی ساخته‌اند، مسئله‌ای است که فی‌نفسه نمی‌تواند باعث بروز اختلالاتی در جریان پدیدارهای بازاری باشد. این نیز که کارگران با موفقیت این حق را برای خود قائلند که قراردادهای منعقد شده را به راحتی بشکنند و دست از کار بکشند، اختلالی در بازار کار ایجاد نمی‌کند. آنچه وضعیت جدیدی را در بازار کار ایجاد می‌کند، اجبار به اعتصاب و ائتلاف میان کارگران است که امروز در بیشتر کشورهای صنعتی اروپا وجود دارد. از آنجا که کارگران سازماندهی‌شده در اتحادیه‌ها از ورود کارگران سازماندهی‌نشده به کار جلوگیری می‌کنند و از آنجا که درصورت اعتصاب با توسل آشکار به زور از این‌که کارگرانی دیگر جایگزین کارگران اعتصاب‌کننده شوند، جلوگیری می‌شود، مطالبات دستمزدی این اتحادیه‌های کارگری دقیقا همان اثری را دارد که قانون دولتی حداقل دستمزدها می‌تواند داشته باشد، زیرا کارفرما برای جلوگیری از تعطیل‌شدن کل فعالیت‌ کاری مجبور است به مطالبات اتحادیه‌ها گردن نهد. او مجبور است دستمزدهایی بپردازد که ناگزیر باعث می‌شود حجم تولید محدود شود، زیرا محصول تولیدشده با هزینه‌های بالاتر نمی‌تواند به همان اندازه‌ای فروش داشته باشد که با هزینه‌های پایین‌تر محقق می‌کرد. به این ترتیب دستمزدهای بالاتری که به زور اتحادیه‌ها پرداخت شده است، به عامل بیکاری تبدیل‌ می‌شود.

✅ @karkhone

‍ قبیله علیه امپراتور
جنگجوی صحرا پروژه عظیم سینمایی به سفارش عربستان در حال تولید است

حدود یک سال‌ونیم پیش بود که خبری درباره تولید پروژه سینمایی بزرگ در عربستان منتشر شد. در آن خبر آمده بود: ام‌بی‌سی استودیوز که بازوی تهیه شرکت ام‌بی‌سی گروپ است با جرمی بولت، تهیه کننده آمریکایی «رزیدنت اویل» همراه شده تا یک فیلم تاریخی با بودجه‌ای عظیم بسازد، فیلمی که داستان آن در قرن هفتم به وقوع می‌پیوندد. کار پیش تولید پروژه از سپتامبر ۲۰۲۱ در شهرکی آغاز شد که در استان تبوک واقع در شمال غرب عربستان سعودی ساخته شد.

در آن دوره عربستان سعودی چهار سال بعد از رفع ممنوعیت پخش فیلم در سینماهای این کشور و مدتی بعد از ماجرای قتل جمال خاشقچی که افکار عمومی سراسر جهان را علیه دولت این کشور برانگیخت و باعث شد که عوامل هالیوود در انجام هر نوع همکاری با سعودی‌ها تردید و احتیاط کنند، تصمیم گرفت یک فیلم سینمایی در این کشور بسازد با نام «جنگجوی صحرا». البته ناگفته پیداست، کشوری که هیچ تخصص و صنعتی در هنر سینما ندارد این فیلم را سفارش داده و در تولید آن نقشی ندارد. عربستان در آن زمان ساخت فیلم «جنگجوی صحرا» را به این شکل خبری کرد که «کارگردان فیلم ظهور سیاره میمون‌ها در عربستان فیلم می‌سازد». رابرت وایت تقریباً فیلمی مهم در کارنامه خود ندارد و «قمار باز»، «ظهور سیاره میمون‌ها» و «ایالت اسیر» تنها آثار مهم او هستند، کارگردانی این فیلم را بر عهده گرفته و خب طبیعی است که عرب‌ها چاره‌ای جز معرفی او به عنوان کارگردان «سیاره میمون‌ها» نداشته باشند. داستان این فیلم که برای ساخت آن ۱۴۰ میلیون دلار در نظر گرفته شده است و بزرگ‌ترین پروژه سینمایی عربستان به شمار می‌رود، به نبردی تاریخی در سال ۶۰۲ تا ۶۰۸ پس از میلاد مسیح اشاره دارد. زمانی که خسرو پرویز ساسانی پادشاه ایران بود. در این جنگ که در منطقه آب‌گاه ذی‌قار در شهر حیره (کوفه کنونی در عراق امروزی) اتفاق می‌افتد، قبایل بكربن‌وائل موفق می‌شوند، سپاه ساسانی را شکست دهند. رسیدن این خبر به حاکمان آن زمان حجاز باعث می‌شود آنها برای حمله به ایران مصمم شوند. براساس اعلام تهیه کنندگان این فیلم، نبرد ذی‌قار یکی از برجسته‌ترین حماسه‌های قرن هفتم پس از میلاد است؛ زمانی که شبه‌جزیره عربستان در آن زمان شامل قبایل جداگانه‌ای بود که دائم با هم درگیر بودند و امپراتوری‌های بزرگ بر آنها مسلط می‌شدند.

این فیلم اکنون در منطقه نئوم و تبوک (شمال عربستان سعودی) در حال فیلمبرداری است و گروهی از بازیگران بین‌المللی و عرب از جمله «آنتونی مکی»، بازیگر فیلم شناخته شده «کاپیتان آمریکا»، بازیگر مشهور سوریه‌ای «غسان مسعود» در نقش ملک نعمان‌بن‌مندیر، «عایشه هارت»، بازیگر بریتانیایی - سعودی در نقش هند دختر نعمان و «بن کینگزلی»، بازیگر بریتانیایی هالیوود در نقش خسروپرویز، پادشاه ایران در این اثر حضور دارند. ساخت چنین پروژه تاریخی درباره ایران و عربستان به شانتاژهای خبر و حاشیه نیاز دارد تا بیشتر از آنچه که لازم است به چشم بیاید. در همین راستا بود که خبر بازی ویشکا آسایش در این فیلم همین چند روز پیش منتشر شد و خب این بازیگر بی‌خبر از همه جا با خبر بازی خودش آن هم مقابل بن کینگزلی مواجه که ناچار به تکذیب آن شد اما انتشار چنین خبری کار خود را کرده بود، ساخت «جنگجوی صحرا» به گوش بسیاری خورده بود و اهالی سینما و سیاست از ساخت آن باخبر شدند. نکته قابل توجه این است که این فیلم در منطقه الولا(در شمال غرب عربستان سعودی) ساخته می‌شود؛ جایی که هفته‌ها پیش از شروع ساخت این فیلم، اثر پرخرج دیگری با عنوان «قندهار» با بازی جرارد باتلر ساخته شده که داستان آن درباره یکی از ماموریت‌های اطلاعاتی ایالات متحده در افغانستان است.

مدیران سازمان سینمایی هیچ واکنشی نسبت به این خبر نشان نداده‌اند و در برابر آن سکوت کردند که البته این کار در شرایط فعلی طبیعی به نظر می‌رسد.وقتی فدراسیون فوتبال نمی‌تواند مقابل تیم عربستانی قد علم کند و حق خود را بگیرد از مدیران سینمایی سکوت این‌چنینی غیرطبیعی نخواهد بود. علاوه بر اینها، در نظر بگیرید که «جنگجوی صحرا» فیلمی درباره شکست پادشاهان ایرانی است و مدیران فعلی هم چندان بی‌میل نیستند که درباره عدم کفایت پادشاهان و سلسله‌های پادشاهی آثاری ساخته و وضعیت ایران پیش از اسلام متزلزل و نابه‌سامان به تصویر کشیده شود. بنابراین ساخت چنین پروژه‌ای با این پروپاگاندای رسانه‌ای چندان هم برای مدیران سینمای ایران گران تمام نخواهد شد و به نوعی در راستای تمایلات آنها خواهد بود.

✅ @karkhone

دیار عاشقی هایم / تمام سهم دنیایم
تو را من زندگی کردم / به تعداد نفس هایم...

به پاسداشت یک عمر تلاش و مجاهدت در عرصه کارآفرینی این تحفه را تقدیم نگاه گرمتان می‌کنیم. تلاشی کوچک برای قدردانی از آنان که دل در گرو رشد و توسعه کسب‌وکار این مرز و بوم داشتند. باشد که ما از یادشان نکاهیم و روایتگر سرگذشتشان باشیم از امروز تا به همیشه.

روزی که شروع به تولید این اثر کردیم گمانمان نبود که این قدر عزیز از بینمان رفته. اما واقعا رفته‌اند و همت ما را میطلبد تا آثارشان و ذکر نامشان بر زمین نماند.

و چه روزی به ز امروز برای رونمایی. آنان که مهر در قلوب صادر می‌کنند.

#زینال

نسخه با کیفیت

✅ @karkhone

‌دشمنی با سرمایه‌گذاری خارجی


| لودویگ فون میزس
/ محمود صدری

اینکه می‌گویم سرمایه‌گذاری خارجی بزرگ‌ترین رویداد تاریخی قرن نوزدهم بود، یعنی اینکه همه آن دستاوردهایی که حاصل این سرمایه‌گذاری‌ها هستند، بدون این سرمایه‌گذاری‌ها پدید نمی‌آمدند؛ راه‌آهن‌ها، بنادر، کارخانه‌ها و معادن آسیا، کانال سوئز و بسیاری چیزهای دیگر که به‌دست غربی‌ها ساخته شدند، بدون سرمایه‌گذاری خارجی ساخته نمی‌شدند. سرمایه‌گذار خارجی با این امید و انتظار سرمایه‌گذاری می‌کند که قرار نیست سرمایه‌اش مصادره شود. کسی که بداند قرار است فرد دیگری سرمایه‌اش را مصادره کند، طبیعتا سرمایه‌گذاری نمی‌کند. در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم که سرمایه‌گذاری‌های پیش‌گفته انجام می‌شد، اصلا بحثی از مصادره در میان نبود.

 از موقعی که سرمایه‌گذاری‌های خارجی آغاز شد، برخی کشورها با آن دشمنی‌ کردند، اما در اغلب موارد وقتی کشورها دریافتند که این سرمایه‌گذاری‌ها مزایای زیادی دارند، برخی از این سرمایه‌ها به‌طور مستقیم به سوی سرمایه‌داران کشورهای دیگر نرفت، بلکه وام‌هایی بود که به دولت‌ها داده شد و این دولت‌ها وام‌ها را سرمایه‌گذاری کردند. روسیه یکی از کشورهای دریافت‌کننده وام بود.

فرانسه به دلایل کاملا سیاسی، در دو دهه منتهی به جنگ جهانی اول، حدود ۲۰میلیارد فرانک در روسیه سرمایه‌گذاری کرد. همه طرح‌های صنعتی بزرگ دولت روسیه، از جمله راه‌آهنی که با گذر کردن از کوه‌های اورال و برف و یخبندان سیبری، روسیه را به اقیانوس آتلانتیک متصل کرد، غالبا با سرمایه‌های خارجی که به دولت این کشور وام داده شده بود، ساخته شد. می‌دانید که فرانسوی‌ها وقتی این وام‌ها را به دولت روسیه می‌دادند، ابدا گمان نمی‌کردند که روزی دولت کمونیستی در روسیه بر سر کار بیاید و خیلی راحت اعلام کند که ما اقساط وام‌های پیشینیان، یعنی دولت تزاری را نمی‌پردازیم.

با آغاز جنگ جهانی اول، جنگ علنی با سرمایه‌گذاری خارجی هم در سراسر جهان آغاز شد. از آنجا که ابزاری برای جلوگیری از مصادره سرمایه‌ها از سوی دولت‌ها وجود ندارد، سرمایه خارجی در زمانه ما تحت هیچ‌گونه حمایت قانونی نیست. سرمایه‌داران، این موضوع را پیش‌بینی نکرده بودند. اگر سرمایه‌داران کشورهای صادرکننده سرمایه، این را فهمیده بودند، همه سرمایه‌گذاری‌های خارجی ۴۰ یا ۵۰ سال پیش متوقف می‌شد، اما این امر به ذهن سرمایه‌داران خطور نمی‌کرد که چنان کشور غیراخلاقی یافت شود که دیون خود را نپردازد و سرمایه‌های خارجی را مصادره و قبضه کند. با این‌گونه اقدام‌ها، فصل تازه‌ای در تاریخ اقتصادی جهان آغاز شد.  با پایان یافتن دورانی از قرن نوزدهم که در خلال آن، سرمایه‌های خارجی در سراسر جهان موجب پیدایش روش‌های جدید حمل‌ونقل و تولید صنعتی، معدن‌داری و کشاورزی شد، دوره تازه‌ای آغاز شد که در آن، دولت‌ها و احزاب سیاسی، به سرمایه‌گذاران خارجی به چشم استثمارگرانی نگریستند که باید از کشور اخراجشان کرد.

گناه پدید آمدن نگرش ضدسرمایه‌داری فقط متوجه روس‌ها نیست. مثلا مصادره حوزه‌های نفتی آمریکا در مکزیک و همه چیزهایی را که در آرژانتین رخ داد و نیازی به توضیح ندارد، به خاطر آورید. وضعی که بر اثر نظام مصادره سرمایه خارجی در جهان امروز شکل گرفته، حاصل مصادره‌های مستقیم سرمایه یا مصادره‌های غیرمستقیم از طریق سازوکار کنترل نرخ ارز یا تبعیض‌های مالیاتی است. مثلا یکی از کشورهای بزرگی را که چنین وضعی دارد، در نظر بگیرید؛ هند. زمانی که هند توسط بریتانیا اداره می‌شد، سرمایه‌های بریتانیا –که غالبا سرمایه‌ خود بریتانیایی‌ها به‌علاوه سرمایه‌هایی از دیگر کشورهای اروپایی بود- در هند به‌کار افتاد. البته بریتانیایی‌ها، چیز دیگری هم به هند صادر کردند که درخور تامل است؛ این چیز، روش‌های مدرن مقابله با بیماری‌های واگیردار بود. نتیجه مهار بیماری‌ها افزایش شدید جمعیت بود و البته مشکلات بزرگی که پابه‌پای این افزایش جمعیت پیدا شد. هند که با این مشکلات مواجه شده بود، چاره را در مصادره سرمایه‌ها دید. البته این مصادره‌ها همیشه مصادره مستقیم نبود؛ دولت با آزار و سنگ‌اندازی بر سر راه سرمایه‌گذاران خارجی، آنان را وادار به فروش سرمایه‌هایشان ‌کرد. 

البته هند توانست به طریقی دیگر، انباشت سرمایه ایجاد کند؛ روش داخلی انباشت سرمایه. هرچند هند با سرمایه داخلی هم مانند سرمایه خارجی، دشمنانه رفتار می‌کند. دولت هند می‌گوید که می‌خواهد این کشور را صنعتی کند، اما آنچه در ذهن دارد، ایجاد بنگاه‌های سوسیالیستی است.

✅ @karkhone

‍ جنگ جهانی یارانه‌های صنعتی


ماه مِی سال ۲۰۲۳، شب تقریبا به آخر رسیده بود که خبری بد با یک ایمیل به «جیسون رو» رسید. حدود ۶۰ نفر از کارگران مجموعه او که در شهر «ویندزور» کانادا، در حال نصب اسکلت فولادی یک کارخانه ساخت باتری‌ برای خودروهای الکتریکی بودند، به ناگاه اخراج شدند. پروژه ساخت این کارخانه متوقف شده بود. این خبر «جیسون» را شوکه کرد؛ چون کلنگ این کارخانه، همین یک سال قبل و با هیاهوی بسیار توسط نخست‌وزیر «جاستین ترودو» زده شده بود و دو شرکت بزرگ، یکی « استلانتیس» چندملیتی که ششمین خودروساز بزرگ جهان است و دیگری «ال.جی انرژی سولوشِن» کره‌ای که بزرگ‌ترین تولیدکنندگان باتری جهان به شمار می‌رود، بر سر یک سرمایه‌گذاری مشترک ۴.۱ میلیارد دلاری جهت احداث این کارخانه با دولت کانادا به توافق رسیده بودند. دولت متعهد شده بود که ۱ میلیارد دلار کانادا (۷۵۹ میلیون دلار آمریکا) به این سرمایه‌گذاری کمک مالی کند. اما گویا یکباره این کمک مالی اعطایی از ناحیه دولت‌های فدرال و استانی دیگر کفایت نمی‌کرد.

آنچه به یکباره محاسبات این سرمایه‌گذاری مشترک خصوصی-دولتی در کانادا و البته دیگر برنامه‌های دولت‌ها و شرکت‌های سراسر جهان را به هم ریخته بود، سیاست صنعتی پرخرج و گسترده دولت «جو بایدن» در آمریکا بود. امروز دیگر مسلم شده اینکه نهایتا این سیاست چگونه از آب در ‌آید، نه تنها سرنوشت سیاسی «جو بایدن» که سرنوشت بسیاری از رهبران سیاسی در سراسر جهان را رقم خواهد زد.

دولت «بایدن» که درگیر مبارزه با چین برای سلطه جهانی است، این یارانه‌ها را ذیل پاره‌ای مصوبات تاریخی از جمله «قانون کاهش تورم» در سال گذشته به تولیدات آمریکایی می‌پردازد و هدف این یارانه‌ها نیز، یکی تثبیت رهبری آمریکا در صنایع آینده مانند انرژی‌های پاک و نیمه‌هادی‌ها و دیگری ایجاد مشاغل با درآمد خوب در داخل آمریکا عنوان شده است. سیاست صنعتی «بایدن» هم‌اکنون کارزاری جهانی را دامن زده که اتحاد میان کشورها را ناپایدار، بودجه‌ها را تهدید و مقادیر بی‌سابقه‌ای از پول دولت‌ها را روانه جیب شرکت‌های خصوصی می‌کند.

روز دوشنبه ۲۴ جولای (۲ مرداد)، آخرین نمونه این کارزار در به انحراف کشیدن اقتصادها بیرون زد و خبر آمد که آلمان در حال تدارک یارانه‌ای ۲۰ میلیارد یورویی (۲۲ میلیارد دلاری) برای کارخانه‌های تولید تراشه‌های پیشرفته است. چند روز پیش از آن نیز دولت انگلستان، که پیشتر قاطعانه مدعی شده بود در جنگ یارانه‌ وارد نمی‌شود، شادمان از آن شد که «گروه صنعتی تاتا»، به پشتوانه وعده کمک مالی حدودا ۵۰۰ میلیون پوندی (۶۴۵ میلیون دلاری) دولت «ریشی سوناک»، در میان سایر کشورها انگلستان را به عنوان مرکز احداث کارخانه باتری‌های برقی خود انتخاب کرده است.

محاسبه دقیق اینکه چه مقدار منابع مالی صرف این سرمایه‌گذاری‌ها می‌شود امری دشوار است؛ چون حمایت‌ها اشکال مختلفی از معافیت‌های مالیاتی گرفته تا وام‌های با بهره پایین و کمک‌های بلاعوض دارند و به عنوان مثال متخصصان شرکت خدمات مالی «مورگان استنلی» تخمین می‌زنند که در سراسر جهان دولت‌ها بیش از ۵۰۰ میلیارد دلار «یارانه مستقیم» به صنایع تولید تجهیزات کم‌کربن پمپاژ کرده‌اند.

«رکا جوهاز»، اقتصاددان و مدرس سابق دانشگاه‌های «پرینستون» و «کلمبیا» که اکنون در دانشگاه «بریتیش کلمبیا» تدریس می‌کند و از بنیانگذاران «گروه سیاست صنعتی»، یک مرکز تحقیقاتی که تمامی این اقدامات دولت‌ها را زیر رصد دارد، معتقد است: «امروز بحث بر سر چگونگی مداخله است، نه اینکه آیا مداخله ضروری است یا خیر». او می‌گوید که منتقدان سیاست صنعتی آمریکا باید اذعان کنند که رویکردهای بازار محور در مقابله با تغییرات اقلیمی و امنیت زنجیره تامین به در بسته خورده‌اند و «در این عرصه‌ها مکانیزم بازار به خودی خود و با سحر و جادو دستاوردی نخواهد داشت».

ادامه مطلب

✅ @karkhone

🍁🍁🍁تخفیف ویژه پاییز🍁🍁🍁

✨ طراحی و برنامه نویسی انواع وب سایت و اپلیکیشن موبایل با استفاده از جدیدترین تکنولوژی های روز دنیا ✨


🎁 طراحی سایت فروشگاهی
🎁 طراحی سایت شرکتی
🎁 طراحی سایت خدماتی
🎁 طراحی سایت گردشگری
🎁 طراحی سایت پزشکی
🎁 طراحی سایت خبری
🎁 طراحی سایت دولتی
🎁 طراحی انواع اپلیکیشن موبایل (اندروید و آیفون)
🎁 طراحی اتوماسیون داخلی شرکت ها
🎁 طراحی باشگاه مشتریان اختصاصی
🎁 طراحی سیستم حسابداری اختصاصی
🎁 طراحی انواع ربات خزنده وب (Scraping)

✨و هر نوع خدمات برنامه نویسی که مورد نظر شما باشد!✨


راه های ارتباطی با ما جهت ثبت سفارش و دریافت مشاوره رایگان:

09106727900
alireza.abrishambaf@gmail.com
info@ideapractical.ir

🍁🍁🍁تخفیف ویژه پاییز🍁🍁🍁

| لودویگ فون میزس

در یک اقتصاد سرمایه‌داری، ابزار‌های تولید و آنچه تولید می‌شود متعلق به افراد است و مالکیت آن با اشخاص است. سرمایه‌داری بر پایه آزادی مردمان است. مالکان از دستگاه‌های تولید، برای تولید آنچه مصرف‌کننده نیاز دارد استفاده می‌کند، نه آنچه دولتمردان نیاز دارند. افراد و انجمن‌هایی که با پول خود و پول‌های وام گرفته‌شده عمل تولید را انجام می‌دهند کار‌آفرین نامیده می‌شوند.
در ظاهر به نظر می‌رسد که کار آفرینان تصمیم می‌گیرند چه محصولی تولید کنند، اما نیاز‌های مصرف‌کنندگان است که باعث می‌شود کار‌آفرینان محصولاتی تولید کنند. هر کار‌آفرینی که بتواند نیاز‌های مصرف‌کنندگان را بهتر و با هزینه کمتر رفع کند موفق‌تر است. برای همین رقابت باعث شکوفایی اقتصاد می‌شود. هر چه رقابت بیشتر باشد، مصرف‌کننده زندگی راحت‌تری دارد. در اینجا می‌بینیم که موفقیت کارآفرین در گروی رضایتمندی مصرف کننده‌ است.


✅ @karkhone

رنج مالیاتی

| محسن جلال‌پور

هر فردی که فعالیت اقتصادی می‌کند، پرونده‌های متعددی در سازمان امور مالیاتی دارد. فرض کنید به هر دلیلی به نامه تسویه‌حساب مالیاتی نیاز پیدا می‌کنید. پس از مراجعه به مرجع مالیاتی، در اولین قدم شما را به بخش مالیات مشاغل یا شرکت‌ها ارجاع می‌دهند و آنجا با یکی از کارشناسان فرآیند تسویه‌حساب مالیاتی را آغاز می‌کنید.
کارشناس محترم به تمامی اطلاعات شما دسترسی دارد و با یک جست‌وجوی ساده به شرکت‌هایی که شما در آن عضویت دارید یا سهامدارشان هستید دسترسی پیدا می‌کند. به این ترتیب فهرستی از شرکت‌های مختلف شکل می‌گیرد که وجه مشترک همه آنها، وجود نام شما در هیات‌مدیره آنهاست. کارشناس امور مالیاتی با این فهرست اطلاع می‌دهد که مالیات همه بنگاه‌هایی که در آن عضویت دارید باید صاف شود و برای دریافت نامه تسویه‌حساب مالیاتی لازم است بدهی مالیاتی تمامی پرونده‌های دیگر را هم پرداخت کنم. مثلاً در 10 شرکت عضو هیات‌مدیره یا سهامدار هستم، پس موظف می‌شوم تمام و کمال تسویه را انجام دهم. پس حداقل یک هفته باید معطل بمانم تا همه این پرونده‌ها به‌وسیله ماموران بررسی شود. اگر مالیات غیرقطعی دارم تکلیفش باید مشخص شود.

حالا اگر مالیات قطعی دارم اما به آن معترض هستم باید برای مراجعه به کمیسیون، یا ودیعه بپردازم یا سند بگذارم تا ضمانت لازم ایجاد شود. تا زمانی که پاسخ کمیسیون آماده شود جزو بدهکاران قطعی هستم. در این مرحله چند راه دارم؛ یا باید مبلغ زیادی پول را ودیعه کنم، یا سند گرو بگذارم یا چک و سفته امضا کنم. پیش خودم می‌گویم اگر پول را به ودیعه بگذارم، گمان نمی‌کنم به این سادگی‌ها امکان پس گرفتن آن از سازمان امور مالیاتی وجود داشته باشد. تا الان هم نشنیدم و ندیدم که کسی بتواند پولی را به سادگی از سازمان امور مالیاتی پس بگیرد. اگر چک و سفته امضا کنم، این خطر وجود دارد که نتوانم سر موعد پرونده‌ام را در کمیسیون‌های مربوطه (بدوی،‌ تجدید نظر و ماده 251) پیش ببرم که در این صورت، چک و سفته من به اجرا گذاشته می‌شود.

پس چاره‌ای ندارم جز اینکه سند گرو بگذارم. در چنین حالتی من را به کارشناس رسمی دادگستری معرفی می‌کنند که بر سند ارائه‌شده، قیمت محاسبه کنند. کانون وکلا کارشناسی را معرفی می‌کند، باید با او قرار بگذارم، تا روزی را مشخص کند که برای ارزشگذاری به ملک مورد نظر مراجعه کند. این فرآیند حداقل یک هفته طول می‌کشد. تازه وقتی کارشناس می‌آید گاه آنقدر مدارک می‌خواهد که دچار سرگیجه می‌شوی. باید به عنوان مدیر فکر کنی آیا صلاح هست این مدارک را بدهی یا بهتر آن است که پول وثیقه بگذاری و... . فرض را بر آن می‌گذاریم که همه این مراحل را پشت سر می‌گذاریم، کارشناس ملک را قیمت می‌گذارد، اداره مالیاتی آن را تایید می‌کند، رئیس و معاون و کارشناس به آن مهر تایید زده و به دفترخانه نامه می‌زنند، دفترخانه هم آن سند را بازداشت می‌کند. حالا باید مدارک لازم دفترخانه را تهیه کنیم. این فرآیند هم از یک هفته تا یک ماه طول می‌کشد. مبلغ کلانی هم برای ضمانت گذاشتن سند باید بپردازیم.

پس از صرف این همه وقت و هزینه، خوشحال از اینکه همه این کارها انجام شده، به حوزه مالیاتی برمی‌گردم. اطلاع می‌دهم که همه این کارها را کرده‌ام، لطفاً نامه تسویه‌حساب مالیاتی من را بدهید. تازه اینجا می‌گویند برو پرونده املاک و مستغلاتت را هم ارائه کن. همین مراحل را تازه باید برای مالیات مستغلات طی کنم که مثنوی هفتاد‌من کاغذ است. این فرآیند هم یک ماه طول می‌کشد. می‌خواهی تسویه‌حساب بگیری، می‌گویند پرونده جدیدی در پرونده مالیات مشاغل یا حقوق یا ارث یا... باز شده است. دوباره همان چرخه زجرآور از اول تکرار می‌شود.

چند روز پیش خدمت رئیس اداره امور مالیاتی رسیدم و عرض کردم، پرداخت مالیات هیچ مشکلی ندارد اما چطور دولت برای فردی که قصد دارد به او پول پرداخت کند، این همه مانع می‌گذارد؟
به ایشان گفتم واقعاً ما مستاصل شدیم؛ برای ماده 186 گاه بیش از یک ماه رفت‌و‌آمد می‌کنیم. فکر نمی‌کنم هیچ کجای دنیا مدیر یک بنگاه اقتصادی تا این اندازه در مسائل مالیاتی‌اش مشکل داشته باشد. این ایام ما همیشه در دفاتر مالیاتی نماینده‌ای داریم که شرایطی را که اشاره کردم پیگیری کند. عمر، وقت و انرژی ما در این فرآیند نفس‌گیر و طولانی هدر می‌رود. البته از رنجی که از ناحیه سیاستگذار مالیاتی بر کارآفرینان این سرزمین می‌رود می‌شود داستان‌ها نوشت و این نوشته مشتی نمونه خروار است.

✅ @karkhone

آیا بمباران یا هدف‌قراردادن غیرنظامیان موثر است؟

در ۷ سپتامبر ۱۹۴۰ ، ۳۴۸ هواپیمای بمب افکن آلمانی از کانال عبور کردند. هوای خوب بسیاری از لندنی‌ها را به خیابان کشانده بود. آن روز در ماه سپتامبر به نام شنبه سیاه در تاریخ ثبت شد و چیزی که به دنبال آن «حمله برق آسا» آمد. طی ۹ ماه آینده بیش از ۸۰ هزار بمب فقط روی شهر لندن ریخته شد. محله‌های پیرامون شهر از بین رفتند در پایتخت یک میلیون ساختمان آسیب دید یا تخریب شد و بیش از چهل هزار نفر در انگلستان جان خود را از دست دادند( اما چیزی که آلمان‌ها می‌خواستند محقق نشد)…

در ماههای پایانی چرچیل هم (مثل آلمانی‌ها)اظهار داشت که مطمئن‌ترین راه برای پیروزی در جنگ و برای تخریب روحیۀ ملی بمباران غیر‌نظامیان است. در ژانویهٔ ۱۹۴۴ در نیروی هوایی سلطنتی یادداشت مهم یکی از مقامات رده بالا با خرسندی این دیدگاه را تأیید کرد: «هر چه بیشتر بمباران کنیم اثرش رضایت‌بخش‌تر خواهد بود.» چرچیل با قلم قرمز معروف خود، زیر این کلمات خط کشید:آیا بمباران‌ها اثر موردنظر را داشته‌اند؟

…اندکی پس از تسلیم آلمان در ماه مه ۱۹۴۵ تیمی از اقتصاددانان کشورهای شکست خورده که از طرف وزارت دفاع ایالات‌متحده وظیفه بررسی اثرات بمباران را برعهده داشتند، از کشور مغلوب دیدن کردند امریکایی‌ها بیشتر از هر چیزی می‌خواستند بدانند که آیا این راهبرد روش خوبی برای پیروزی در جنگ‌هاست یا خیر.

یافته‌های دانشمندان واضح بود بمباران مناطق غیر‌نظامی شکستی مفتضحانه بود.
در حقیقت، به نظر می‌رسید آنها اقتصاد جنگی آلمان را تقویت کرده و به این ترتیب، جنگ را تداوم بخشیدند.
آنها دریافتند که بین سالهای ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۴ تولید تانک آلمان ۹ برابر و هواپیماهای جنگنده ۱۴ برابر شده بود.
تیمی از اقتصاددانان انگلیس نیز به همین نتیجه رسیدند تولید در ۲۱ شهر بمباران شده ای که آنها تحقیق کردند، سریع تر از ۱۴ شهر بمباران نشده افزایش یافته بود.

یکی از اقتصاددانان امریکایی اعتراف کرده بود: «به تدریج متوجه شدیم با یکی از بزرگترین و شاید بزرگترین اشتباهات محاسباتی جنگ مواجه شده‌ایم.» آنچه بیشتر از همه این اتفاقات تأسف بار مرا به خود جذب میکند این است که بازیگران ،اصلی همه در دام افتاده‌اند.

هیتلر، چرچیل، روزولت و لیندمن … یقین داشتند که حملات هوایی باعث می‌شود این پوسته شکننده منفجر و قطعه قطعه شود. اما هر چه تعداد بمباران‌ها بیشتر شد بر ضخامت این پوسته افزوده می‌شد ظاهراً پوسته نه یک غشای نازک بلکه یک قشر ضخیم بود. شوربختانه کارشناسان نظامی در فهم این مسئله کُند بودند.

بیست‌و‌پنج سال بعد، نیروهای امریکایی با قدرت آتشی سه برابر بیشتر از جنگ جهانی دوم روی ویتنام بمب ریختند. این‌بار شکست‌شان بسیار ناگوارتر بود حتی وقتی شواهد درست مقابل چشمان ما قرار دارند، به نوعی همچنان سعی در انکار آنها داریم تا به امروز بسیاری بر این باورند که واکنشی که مردم انگلیس در دوران حملات برق‌آسا نشان دادند شاید موضوعی مختص انگلیس تصور شود.
اما این واکنش مختص انگلیس نیست بلکه خصلتی کاملاً انسانی است.

✅ @karkhone

کلاهی بر سر تراشیده‌ی ما!

تصورش را بکنید که فردا جمهوری اسلامی تراشیدن سر را برای تمام مردان اجباری کند! تصورش را بکنید که تعدادی افراد که از این حکم کاملاً مستبدانه ناراضی‌اند اعتراض کنند، و در اعتراض درگیری پیش آید، و در درگیری هزار نفر کشته شوند!

خواهید گفت که "لازم نیست که تصور کنیم! مگر مسئله‌ی حجاب به غیر از این بود؟!"

درست است، واقعاً هم متفاوت نبود! ولی باز هم همان سناریو را تصور کنید، و فرض کنید شخصیتی در میان مسئولین ج.ا. آنقدر عاقل باشد که قبل از کشتار به سران ج.ا. هشدار دهد که چنین حکمی نارضایتی ایجاد خواهد کرد و آنها را از این کار برحذر دارد. فرض کنید حکومت بعد از آن اعتراض و کشتار، شخص هشداردهنده را به عنوان مقصر و برانگیزاننده‌ی فتنه معرفی کند و او را اعدام کند! و فرض کنید همه‌ی اینها در زمان یکی از بهترین رئیس‌جمهورهای ج.ا. اتفاق افتد، و آن رئیس‌جمهور بخواهد از آن شخص هشدار دهنده شفاعت کند، ولی همین موجب برکناری خودش شود!

رضاشاه، روحت وات؟!
البته لازم‌ نیست سناریوی فوق را تخیل کنید، چون چیزی بسیار مشابه واقعاً اتفاق افتاده: در تابستان ۱۳۱۴، رضاشاه دستور داد که مردم هیچ کلاهی به غیر از شاپوی اروپایی نمی‌توانند بر سر بگذارند! یعنی کلاه‌هایی که قدمت‌شان بعضاً تا دوره‌ی مادها می‌رسید، به علاوه دستار (که تا آن زمان اصلاً مختص آخوندها و حتی مسلمانان نبود) یک‌شبه ممنوع شد! آیا این فرقی می‌کند با دستور تراشیدن سر در دنیای امروز؟!

اعتراضات پراکنده‌ای شد، و به خصوص در مشهد ابن اعتراضات شدیدتر بود. پس از تلاش‌هایی برای فرستادن نماینده‌ای به رضاشاه و گفتگو و مصالحه با او، و امتناع رضاشاه از دیدن آن نماینده، مردم در مسجد گوهرشاد بست نشستند. قوای نظامی برای پراکنده کردن آنها ارسال شدند، و حاصلش شد کشتار لااقل ۱۰۰ نفر از مردم. اگر به نسبت جمعیت در هر دوره‌ای حساب کنیم، این تعداد کشته با کشته‌های آبان ۹۸ یا زمستان ۱۴۰۱ متفاوت نیست! (خیر! واقعه‌ی مسجد گوهرشاد آن طور که بعد از انقلاب به دروغ به شما گفته‌اند به خاطر حجاب نبود! به خاطر حکم کلاه شاپو بود که به اندازه‌ی حکم تراشیدن سر در دنیای امروز احمقانه بود! حکم ممنوعیت حجاب شش ماه بعد صادر شد.)

محمدولی اسدی مقام دولتی بود که نسبت به اعمال زور هشدار داد، و بعد از جریان کشتار گوهرشاد، توسط رضاشاه اعدام شد. محمدعلی فروغی آن زمان نخست وزیر بود. او سیاستمداری و دیپلماتی بسیار لایق و قابل بود (علیرغم نظرگاه و فلسفه‌ی به زعم اینجانب اشتباهش در مورد حکومت). رضاشاه به خاطر شفاعت او از اسدی او را عزل و خانه‌نشین کرد، تا شش سال بعد که در جریان اشغال تهران توسط متفقین مجبور شد از او که شش سال خانه‌نشینش کرده بود کمک بجوید‌.

بسیاری از دردهای امروز ما از دوره‌ی رضاشاه شروع شد. یکی از آنها دولتی کردن اقتصاد بود. رضاشاه و وزرایش به شدت تحت تاثیر روسیه کمونیستی از یک سو و آلمان نازی از طرف دیگر بودند. در زمان رضاشاه عمده‌ی صادرات و تجارت خارجی و بسیاری از صنایع دولتی شدند. حکومت رضاشاهی و ج.ا. دو نمود از یک واقعیتند.

آنها که از ج.ا. و حماقت‌های آن می‌نالند و از طرف دیگر فریاد "رضاشاه، روحت شاد" می‌دهند یا تاریخ بلد نیستند یا آنکه دچار شکاف شخصیتی‌اند.

در تمام تاریخ یکصد و اندی سال گذشته، اصل حاکم اصل بقای ایده‌فروشی بوده که در لباس‌های مختلف درآمده است. در بازار ایده‌ها جنس عوض می‌شود (فاشیسم، ملی‌گرایی، سوسیالیسم، اسلامیسم، فمینیسم، لیبرالیسم …)، ولی ذات ایده‌فروشان و اصل ایده‌فروشی بر جا می‌ماند. ایده‌فروشی به معنای تقلید کلمات و واژه‌ها از سطحی‌ترین لایه‌های فرهنگ و جامعه‌ی غرب و فروختن آن در داخل به منظور برتری‌جویی بر سایرین.

✅ @karkhone

حاج محمد تقی برخوردار

«در زمان پیروزی انقلاب در انگلستان بود. با آمدن آیت‌الله خمینی و بازشدن فرودگاه‌ها به ایران بازگشت...
هنگامی که رهبر انقلاب به مدرسه‌ی رفاه آمد، حاج برخوردار، تلویزیون مداربسته‌ای به آنجا هدیه کرد...
او هرگز باور نمی‌کرد که دارایی‌هایش ملی شود، تا اینکه ظهر یکی از جمعه‌های گرم تابستان در اواسط تیر ۱۳۵۸ از رادیو شنید که شرکت‌هایش ملی شده است.»

مصادره‌ی اموال و دارایی‌های محمدتقی برخوردار بر اساس قانون حفاظت و توسعه‌ی صنایع صورت گرفت و سهام ۵۱ نفر مصادره شد.
محمدتقی برخوردار تلاش زیادی کرد تا کارخانه‌هایش را پس بگیرد.
چند تن از مقامات دولت انقلابی در دفاع از برخوردار نامه‌هایی نوشتند.
غلامرضا شافعی، وزیر صنایع بعد از انقلاب که از مدیران برخوردار بود، می‌گوید: «شهید مفتح نامه‌هایی در حمایت از برخوردار و مخالفت با ملی‌شدن و مصادره‌ی سهام او نوشت اما نتیجه‌ای از این فعالیت‌ها در فضای رادیکال نگرفت و اقدامات اعتراضی راه به جایی نبرد.»

حاجی برخوردار اهل کوتاه‌آمدن نبود. به حکم شورای انقلاب اعتراض کرد. او به‌همراه چند تن از صاحبان صنایع با برخی مقامات دولت موقت دیدار کرد.
همچنین به‌همراه اکبر لاجوردیان، مهندس رستگار، بنکدارپور و دکتر موتمنی با مهندس مهدی بازرگان، نخست‌وزیر دولت موقت، درباره‌ی مسئله‌ی ملی‌کردن کارخانه‌ها ملاقات کرد.
قبل از آن نیز با دکتر یدالله سحابی، وزیر مشاور در طرح‌های انقلاب، جلسه‌ای برگزار شد. به‌گفته‌ی اکبر لاجوردیان، پاسخ سحابی این بود:
«حق با شماست. در انقلاب چوب تر و خشک با هم می‌سوزند.»

این نشست‌ها بی‌نتیجه بود و قرار شد جلسه‌ی دیگری با حضور مهدی بازرگان، نخست‌‌وزیر، برگزار شود. در این جلسه رضا صدر، وزیر بازرگانی؛ محمود احمدزاده، وزیر صنایع؛ دکتر یدالله سحابی، مشاور نخست‌وزیر؛ علی‌اکبر معین‌فر، رئیس سازمان برنامه؛ و مهندس عزت‌الله سحابی، مشاور نخست‌وزیر، شرکت داشتند.
در این جلسه هر یک از صاحبان صنایع، گزارشی از فعالیت‌های خود ارائه کردند.

در کتاب زندگی و کارنامه‌ی حاج محمدتقی برخوردار که علی‌اصغر سعیدی و فریدون شیرین‌کام نوشته‌اند، چنین آمده که در این جلسه، حاجی برخوردار با لهجه‌ی یزدی خود شروع به صحبت کرد و گفت:
«ما چه گناهی کرده‌ایم که صنایع ما را ملی کردید؟ ما کارخانه تأسیس کرده‌ایم و تعداد زیادی کارگر تعلیم داده و مشغول به کار کرده‌ایم.»
آنگاه پیشنهادی را مطرح کرد. او گفت: «شما ۱۰درصد از سرمایه‌ی ما را به ما پس دهید و هرچقدر ناظر خواستید بر ما بگذارید و همچنین ما را از پشت بخوابانید و صد ضربه شلاق بزنید.»
در اینجا مهندس بازرگان با تأکید پرسید: «شلاق چرا؟»
حاج برخوردار پاسخ داد: «برای اینکه دیگر از این غلط‌ها نکنیم و دیگر در ایران کارخانه احداث نکنیم.»

برخوردار به هر دری می‌زد تا بلکه مدیران انقلابی را متقاعد کند تا از مصادره‌ی اموالش صرف‌نظر کنند اما فضای انقلابی باعث شده بود که حتی بازاریان و تجار سنتی نیز که در حکومت انقلابی صاحب‌نفوذ بودند، به‌جای کمک، از فرصت پیش‌آمده در مصادره‌ی اموال صنعتگران استفاده کنند تا فاصله‌ای را پر کنند که در دو دهه پیش از انقلاب، بین آنها و همکاران تجاری سابق و صنعتگران امروز ایجاد شده بود.

اما حاج برخوردار دست‌بردار نبود و مدام به نهادهای دولتی و انقلابی مراجعه می‌کرد.
به او می‌گفتند: «حاجی وقتت را تلف نکن؛ سیاست انقلاب مبتنی بر کوچک‌سازی است.»

با ترور احمد لاجوردی، از مدیران گروه صنعتی بهشهر، و احکام دادگاه‌های انقلاب، نگرانی‌ها روز‌به‌روز بیشتر می‌شد و حاج برخوردار ناچار شد کشور را ترک کند.
 
زندگی تاجر صنعتگر

حاج محمدتقی برخوردار، مرد سخت‌کوش اهل کویر، در سال ۱۳۰۳ در یزد به دنیا آمد.
پدرش، حاج محمدحسین، تاجر بود و از هند چای، قند و رنگ نساجی وارد می‌کرد.

محمدتقی در دوره‌ی نوجوانی، در حالی که یازده سال بیشتر نداشت، «به‌همراه پدرش نزد بنیان‌گذار حوزه‌ی علمیه‌ی آیت‌الله شیخ عبدالکریم حائری یزدی به قم رفت و آیت‌الله برای وی دعا کرد.
حاج محمدتقی می‌گفت این دعا همیشه محافظش بوده است».
در سال ۱۳۲۱ در یزد دیپلم گرفت.
در همان سال همراه برادر بزرگش، حاج محمدعلی، از طریق کویت به حج رفت. پس از بازگشت از سفر حج، به‌بهانه‌ی تحصیل پزشکی به تهران آمد و تا سال ۱۳۲۳، یعنی حدود سه سال، در حجره‌ی مهدی حکیم‌زاده، تاجر یزدی در سرای حاج ملاعلی، کار می‌کرد.
پدرش با اقامت وی در تهران مخالف بود «زیرا می‌ترسید فضای سیاسی و اجتماعی پایتخت، در اعتقادات دینی پسرش اثر منفی بگذارد».

از ۲۲سالگی کالاهای زیادی مثل برنج، نخ، رنگ، چای، شکر، کاغذ، باتری، رادیو، ماشین‌حساب، پنکه، پارچه، لیوان و سم د.د.ت از شرکت‌های خارجی یا نمایندگان آنها می‌خرید و در بازار ایران توزیع می‌کرد.
در سال ۱۳۲۴ با اصرار، پدرش را راضی کرد تا کار مستقل را شروع کند.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

🔱 انجمن علمی اقتصاد
🆔 @anjoman_elmi_eqtesad


✅ آرشیو علم اقتصاد
🌎 مسائل روز اقتصادی ایران و جهان

🔴 در این کانال، علاوه بر بیان مسائل روز اقتصادی، به معرفی اقتصاد بازار نیز می‌پردازیم.
🔵 همچنین ایده‌های مهم اقتصاددانان طرفدار بازار آزاد، مقالات فدرالیست و ... معرفی می‌شوند.

🆔https://t.me/Anjoman_elmi_eqtesad

|‏ میلتون فریدمن

من باور ندارم که راه‌حل مشکلات ما این است که صرفاً آدم‌های درستی را انتخاب کنیم؛ نکته مهم ایجاد فضایی است که در آن منفعت افراد نادرست، در کار درست باشد. در غیر این صورت حتی افراد درست هم کار درست را انجام نمی‌دهند و یا اگر سعی کنند انجام دهند، سریعا از کار برکنار می‌شوند!

✅ @karkhone

همان زمان که ارتش آمریکا عازم عملیات نظامی برای سرنگونی صدام حسین بود و تحلیلگران ضد امپریالیست و پنجاه و هفت زده دراین‌باره که هدف اصلی آمریکا غارت نفت عراق است، هذیان سرایی می‌کردند، متخصصان و کمپانی‌های نفتی آمریکایی با تمام توان روی فن‌اوری‌های جدید برای استخراج نفت شیل که چند سال بعد انقلابی را در استخراج و تولید نفت رقم زد، کار می‌کردند. امروز این انقلاب فن‌آوری تولید نفت آمریکا را از پنج میلیون بشکه در روز در سال دو هزار و شش به نزدیک هجده میلیون بشکه در روز در سال گذشته رسانده و آمریکا را بافاصله زیاد به بزرگترین تولید کننده نفت تبدیل نموده‌است.

بخش بزرگی از مشکل غرب ستیزان، علاوه بر عقده و کینه کور، نشناختن مکانیزم واقعی پیشرفت و قدرت غرب است. آنهایی که سال گذشته از "زمستان سخت" و سقوط اروپا در نتیجه کمبود انرژی سخن می‌گفتند، نیز از همین مشکل رنج می‌برند‌. تا قدرت آزادی، خلاقیت، فردگرایی و احترام به منافع فردی را درک نکنیم، نمی‌توانیم رمز و راز قدرت غرب و به خصوص ایالات متحده را بشناسیم.

امروز مشخص شده است که یکی از مهمترین دلایل شکست شوروی در رقابت با غرب، انقلاب کامپیوتر یا اطلاعات در دهه هفتاد میلادی بوده‌است. بزرگترین مشکل شوروی‌ها این بود که نمی‌فهمیدند در سیستمی که تمام دستگاه‌های فتوکپی در اختیار کا گ ب است، دانشمندان نمی‌توانند حتی ابزار ساده‌ای نظیر ماشین حساب را در تملک شخصی داشته و با خود به خانه ببرند و نیز پروژه‌ها و اهداف دانشمندان و رشته تحصیلی دانشجویان را دولت تعیین می‌کند، نمی‌توان با انقلاب کامپیوتر که برخلاف انقلاب صنعتی بر خلاقیت و نوآوری گروه‌ها و واحدهای کوچک و آزاد و پراکنده تکیه دارد، همراه شد.

در سال هشتاد و پنج قرن بیستم مارشال اوگارکوف رئیس ستاد ارتش شوروی اعتراف کرد که این کشور دیگر قادر نیست به رقابت نظامی با غرب ادامه دهد. او اظهار داشت امروز قدرت نظامی بر فن‌آوری فوق پیشرفته تکیه دارد و فن‌آوری فوق پیشرفته بر کامپیوتر، در حالیکه ما در حتی در اکثر دفاتر اصلی وزارت دفاع کامپیوتر نداریم."

امروز در رابطه با چین هم همین مسئله مطرح است. البته وضع چینی‌ها از شوروی بهتر است و عناصری از ساز و کار سرمایه‌داری بازار را اخذ کرده‌اند اما باز هم در سطح و گونه دیگری همان شکاف خود را نشان می‌دهد. امروز خیلی‌ها به روندهایی مانند افزایش تعداد ناوهای نیروی دریایی چین و پیشی گرفتن آنها بر تعداد ناوهای ایالات متحده استناد کرده و درباره افول آمریکا داستان سرایی می‌کنند، در حالی که قلب پیروزی و برتری در جایی دیگر می‌تپد:
آنجا که پروژه‌های نظامی جدید آمریکا با فن‌آوری‌های نسل جدید که قابلیت‌های آنها از درک و تصور بیرون است، در حال تکمیلند. بمب افکن نسل ششم آمریکایی یعنی بی بیست و یک رایدر تا سه سال دیگر وارد یگانهای عملیاتی می‌شود و جنگنده نسل ششم آمریکایی هم میانه راه طراحی قرار دارد و این در حالی است که چینی‌ها عملا جنگنده نسل پنجم هم ندارند. آینده آنجایی ساخته می‌شود که هیچ دانشمند و مخترعی علاقه‌ای ندارد به چین برود، در کشوری که دختر بچه‌ها را به زور و عملا با شکنجه و روش‌های وحشیانه به قهرمانان المپیک تبدیل می‌کنند، چه جذابیتی برای محققان و دانشجویان مستعد خارجی دارد؟

✅ @karkhone

این روزها مشغول چه کارهایی هستیم؟

| محسن جلال‌پور

برای تمدید یک فقره تسهیلات بانکی حدود یک ماه پیش طبق روال در روز مقرر، اصل تسهیلات و سود مربوطه را به حساب بانک واریز کردیم و طبق رویه قرار بود این تسهیلات را برای یک دوره شش ماهه دوباره دریافت کنیم. بعد از انجام کارهای مقدماتی، زمانی که قرار بود بانک مربوطه تسهیلات را برای یک دوره شش ماهه به حساب ما واریز کند، متوجه شدیم حساب‌های ما مسدود شده و در فهرست بدحسابان بانک مرکزی قرار گرفته‌ایم.

به بانک مراجعه کردیم و گفتیم هیچ سررسید معوقی نداریم و هیچ پرداخت عقب افتاده‌ای در حساب ها نیست، چطور حساب‌های ما مسدود شده است؟
گفتند از طریق بانک مرکزی بررسی می‌کنیم و نتیجه را اعلام می‌کنیم. بعد از این‌که بررسی کردند، گفتند شما در شرکت «گلشن آرای ارم» وام ارزی بدهکارید و باید اقساط معوقه را پرداخت کنید تا مشکل حل شود.
عجیب بود؛ در جریان بودم که اقساط تسهیلات ارزی شرکت گلشن‌آرا پرداخت شده؛ یکی را اول فرودین 1402 و دومی را هم اول ماه تیر پرداخت کردیم و حتی برای قسط سوم که اول مهر 1402 بود پیش‌بینی‌های لازم را کرده بودیم. آن روزها اوایل شهریور بود و هنوز یک ماه زمان داشتیم اما پیش‌بینی لازم را کرده بودیم.

در هر صورت به بانک گفتیم که اقساط ما سر موقع پرداخت شده و بدهی نداریم اما گفتند سیستم بانک مرکزی چنین چیزی را نشان نمی‌دهد. این‌بار به بانک عاملی كه تسهيلات ارزی را اخذ كرده بوديم، مراجعه کردیم. گفتند ما عین مبلغ ریالی واریز شده از طرف شما را به حساب بانک‌مرکزی واریز کردیم تا ارز مورد نظر را دریافت کنیم. بانک مرکزی هم معادل تسهیلات ارزی شما به ما ارز پرداخت کرده ولی برای سود بانک، ارز اختصاص نداده است.

هرچند ماجرا خیلی عجیب بود اما متوجه شديم چه اتفاقی رخ داده است.
زمانی که به بانک مراجعه کردیم و خواستیم اقساط تسهیلات ارزی را بپردازیم، این بحث پیش آمد که معادل ریالی سود تسهیلات هم مثل اقساط آن، به حساب بانک واریز شود. ما هم عينا واريز كرديم و چنین مسائلی در میان نبود. حتی بانک گفت؛ خوب است یک هفته زودتر واریز کنید که ما طی یک هفته بتوانیم معادل ارزی آن را از بانک مرکزی بگیریم و قسط شما را تسويه کنیم.

دقیقا همین کار را انجام دادیم. یعنی یک هفته زودتر بر اساس ارقامی که بانک مشخص کرده بود، واریز کردیم و در این تصور بودیم که کار بدون مشکل انجام شده و بانک معادل ارزی را به عنوان قسط واریز کرده است. اکنون بعد از گذشت شش ماه از قسط اول و سه ماه پس از واریز قسط دوم، بانک مرکزی حساب‌های ما را قفل کرده است. نه تنها من، که هرکس در شرکت گلشن‌آرای ارم نقشی دارد، حساب‌هایش مسدود شده است.

واضح است که بانک عامل(نام‌اش محفوظ) چنین مشکلی را ایجاد كرده و اکنون هم يك‌ماه است که هرروز
به این بانک مراجعه می‌کنیم و پاسخ درستی نمی‌شنويم.
می‌گویند معادل سود هر کدام از اقساط وام، باید به ما ارز تحویل دهید. این در حالی است که ما امکان انتقال ارز نداریم، چون تحریم هستیم.
این به کنار، ناراحتی ما از این است که اگر چنین مشکلی وجود داشته، چرا شش ماه پیش به ما اطلاع ندادند؟ شش ماه است بدون این‌که به ما اطلاع دهند، مبلغ ریالی واریزی ما در حساب این بانک مانده ويك ماه پيش هم متوجه شديم كه حساب‌های ما مسدود شده اما هیچ‌کس حتی به ما اطلاع نداده است.
به هر حال گفتیم کاری است که شده، الان چه کنیم؟
گفتند نامه بدهید تا ما پی‌گیری کنیم. گفتیم چرا از اول نامه‌نگاری نکردید؟
پاسخی ندادند و با وجود این همه زیانی که به ما تحمیل شد، هیچ نهادی پاسخ‌گو نیست.

به هر حال حساب‌های ما بسته شده و همه کارهای بانکی ما معطل مانده، نمی‌توانیم دسته چک بگیریم و انتقال پول به سختی صورت می گیرد و خلاصه این که در ابتدای یک فصل كاری، در وضعیت عجیبی به سر می‌بریم.

کاملا واضح است که بانک عامل و بانک مرکزی با هم اختلافاتی دارند و کارها پیچیده شده اما سوال این است که چرا بخش خصوصی باید جریمه‌اش را بپردازد؟
شما بفرمایید ما چه کنیم؟

✅ @karkhone

تفکرات اقتصادی یک رئیس‌جمهور


زاده 1312 در روستای باغچه همدان و فرزند آیت‌الله نصرالله بنی‌صدر از روحانیون بانفوذ همدان بود، خانواده بنی‌صدر از ملاکین بزرگ همدان بودند علی‌رغم تعلق او به خانواده‌ای متمول بعدها طرفدار سوسیالیسم و برابری اجتماعی و اقتصادی شد و حتی برخی به وی و دوستانش لقب «مائوئیست» دادند. ابوالحسن به خواست پدرش باید به جرگه روحانیون می‌پیوست اما او چنین قصدی نداشت در حدود سالهای 33-1331 در كنكور دانشگاه شركت كرد اما به علت آنكه به زبان انگلیسی تسلط نداشت در كنكور قبول نشد و وارد دانشكده معقول و منقول (الهیات) شد و از آنجا لیسانس گرفت. وی پس از فراگیری زبان فرانسه بار دیگر در كنكور دانشكده حقوق شركت كرد و در رشته اقتصاد دانشگاه تهران پذیرفته شد و این رشته را نیز به اتمام رساند. او از طریق فعالیت‌های علمی در مركز تحقیقات اجتماعی توانست مجوز تحصیل و تحقیق را در فرانسه به دست آورد. اما بنی‌صدر علی‌رغم برخی از ادعاها هیچ مدرک آکادمیک دیگری در رشته اقتصاد کسب نکرده است. جلال‌الدین فارسی در اینباره مدعی است: او اصلاً اسلام را نمی‌فهمید و خب عضو جبهه ملی هم بود خلاصه این كه از قرآن هیچ نمی‌فهمید. ... بنی‌صدر واقعاً آدم كم‌سوادی هم بود با حضور چندین ساله در فرانسه باز هم فرانسه را خوب یاد نگرفته بود. حتی فوق لیسانس را هم نگرفته بود اما بعد از آن كه رئیس جمهور شد یك دكترای قلابی برایش درست كردند.

تفکرات اقتصادی اولین رئیس جمهور ایران به دلیل سبقه اقتصادیش و ریشه دواندن تفکرش در اقتصاد ایران پس از انقلاب قابل تأمل است. با این حال پرداختن به سابقه او خالی از لطف نیست، بی‌شک بنی‌صدر از عناصر تأثیرگذار در پیروزی انقلاب و جلب حمایت عناصر خارجی بود، بنی‌صدر چه باسواد و چه بی‌سواد در آراستن پلیدی هنر غیرقابل کتمانی داشت.

بنی‌صدر چنانكه خود می‌گوید فعالیت‌های سیاسی خود را در سال‌های 31-1330 زمانی كه حدود 19 سال داشت با دعوت از دوستانش در منزل و بحث راجع به نهضت ملی شدن صنعت نفت آغاز كرد. و از همان سال بهترین روش حكومت را «جمهوری» می‌دانست و این مطلب را با دوستانش در میان گذاشته بود. او می‌گوید تحت تأثیر برادرش (فتح االله بنی‌ صدر) كه 8 سال از او بزرگتر بود با نهضت ملی آشنا شد. در اعتراضات دانشجویی جبهه ملی اول بهمن 1340 بنی صدر هنگامی كه 28سال سن داشت به رهبری تظاهرات انتخاب شد. وی به نمایندگی از سوی دانشجویان دانشگاه تهران در كمیته برگزاری راهپیمایی شركت كرد و به همراه نمایندگان دانشجویان دانشگاه‌های تهران در منزل كریم سنجانی رهبر جبهه ملی گرد هم آمدند و نمایندگان، وی را به عنوان رهبر تظاهرات انتخاب كردند. حسن پارسا و عباس شیبانی از اعضای این كمیته بودند. بنی‌صدر در همین تظاهرات مجروح شد. وی دو بار بین سال‌های 42-1339 به مدت كوتاه دستگیر و زندانی شد ولی به سرعت آزاد شد.

بنی‌صدر همراه با حسن حبیبی مدتی با احسان نراقی در ارتباط بودند احسان نراقی مدیر وقت موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، در مورد مدت همكاری بنی‌صدر با خود می‌‎‍‌‌گوید: بنی‌صدر و حبیبی چهارسال پیش من بودند و من خیلی تلاش كردم و برایشان بورس گرفتم و فرستادمشان فرانسه. نراقی با آنکه از خویشاوندان فرح دیبا بود مؤسسه مذکور را تبدیل به مرکز تعلیم جوانان و دانشجویان مخالف رژیم پهلوی کرده بود.

طی سال‌های قبل از خروج از ایران بین سال‌های 41-1339 بنی صدر در كمیته دانشجویی جبهه ملی ایران به فعالیت پرداخت و در همین سال‌ها با سران اصلی جبهه ملی، چون الهیار صالح، غلامحسین صدیقی، مهدی بازرگان، شاهپور بختیار، كریم سنجانی، داریوش فروهر و دیگران آشنا شد. بنی‌صدر در خاطرات خود می‌نویسد همیشه جزو جناح تندرو و مخالف همیشگی محافظه‌كاران جبهه ملی بوده است. بعلاوه اینكه نسبت به بی‌عملی و احتیاط بیش از حد سران آن در مخالفت با حكومت شاه معترض بوده است.

در همین سال‌ها بنی‌صدر از حضور در دولت علی امینی كه چهره‌ای اصلاح‌طلب و منتقد شاه و متمایل به جبهه ملی بود خودداری می‌كند. او در آن سالها كمتر از 30 سال سن داشت و می‌توانست به سرعت در دولت مدارج ترقی را طی کند. بنی‌صدر در سال 1341 از ایران خارج شده و به عضویت کنفدراسیون دانشجویان خارج کشور که ماهیت چپ داشتند درآمد.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

جنگ جهانی نوآوری
به مناسبت فرجه برای کارخانه نوآوری آزادی

در بهار ۱۹۴۰، زمانی که چکمه‌های فاشیسم هیتلری فرانسه رو در هم کوبید، آمریکاییها نگران شدند که دیر یا زود باروتهای جنگ جهانی بر سر آمریکا هم فرود میاد. معاونت سابق مؤسسه‌ی فناوری ماساچوست (اِم‌آی‌تی) به نام «وِنِوار بوش»‌ با فرانکلین روزولت ملاقات می‌کنه تا ضعف فناوری نظامی آمریکا رو گوشزد کنه. ونوار بوش از روزولت یک سازمان مستقل می‌خواد تا بهترین دانشمندان سراسر کشور رو گرد هم بیاره و با سرمایه‌گذاری وسیع در پژوهش و توسعه‌ی فناوری، عقب‌ماندگی نظامی آمریکا رو جبران کنه.



این سازمان که به نام «اداره‌ی پژوهش و توسعه‌ی علمی» (مخففش OSRD) شناخته میشه، با همکاری دانشگاه‌های مطرح کشور و شرکتهای بزرگ خصوصی، در عرض چندسال فناوریهایی توسعه داد که نه تنها ورق جنگ رو به سود نیروهای متفقین برگردوند، بلکه این فناوریها به بخشهای تجاری/غیرنظامی اقتصاد هم «سرریز» (Spillover) کرد. مهم‌ترینِ این فناوریها شامل پنیسیلین، رادار، دانش درمان مالاریا، آفت‌کُش DDT، موتور جت، ریزموج (مایکروویو)، کامیون آبی-خاکی، کامپیوتر الکترونیکی و انرژی هسته‌ای هستن که کیفیت زندگی بشر رو تا به امروز دگرگون کردند.


سؤالی که پیش میاد اینه که چطور یک «چالش نظامی» مثل جنگ دوم جهانی به توسعه‌ی فناوریهایی می‌انجامه که محرّک بخشهای تجاری اقتصاد میشه؟


برای پاسخ به این سؤال، به زودی مقاله‌ای در یک جورنال معتبر اقتصادی منتشر میشه که به ادبیات اقتصادی جنگ دوم جهانی و آثار فناورانه‌اش می‌پردازه و با تکنیکهای پیچیده آماری، رابطه‌ای بین سرمایه‌گذاری اداره‌ی پژوهش و توسعه‌ی علمی آمریکا (OSRD) و رشد ثبت اختراع (پتنت) در مناطق مختلف جغرافیایی آمریکا تخمین میزنه.


اهمیت این مقاله در اینجاست که تونسته ادبیات اقتصادی جنگ جهانی رو از یک فرآیند دقیق و سخت‌گیر داوری در یک جورنال 'تاپ فایو' اقتصادی (AER) با موفقیت عبور بده و به همین خاطر ارزش و اعتبار دوچندانی به این ادبیات بخشیده؛ در واقع موضوعی که تا دیروز پژوهشگران غیراقتصاددان جسته گریخته درباره‌ش می‌نوشتن، حالا با استفاده از شواهد دقیق آماری به جریان اصلی اقتصاد راه پیدا کرده.



به عقیده مقاله، اون دسته از نواحی جغرافیایی آمریکا و اون شاخه‌هایی از فناوری که حمایت بیشتری از سمت اداره‌ی پژوهش و توسعه (OSRD) دریافت کردند، شاهد رشد پتنت و ثبت اختراع بیشتری نسبت به اون دسته از نواحی جغرافیایی و شاخه‌های فناوری‌ای بودند که حمایت کمتری دریافت کردند.



اولین نکته‌ی مطالعه اینه که در سالهای دهه‌ی ۳۰ میلادی تا حوالی سال ۱۹۴۰، روند رشد ثبت اختراع در مناطق جغرافیایی مورد مطالعه رشد راکدی داشته و در برخی از سالها هم رشدش منفی بوده. در اوایل دهه‌ی ۴۰، با شکلگیری اداره‌ی پژوهش و توسعه‌ی علمی، شاهد جهش در ثبت اختراع هستیم که نشون‌دهنده‌ی حمایت وسیع اداره‌ی پژوهش و توسعه از تولید فناوریهای نظامیه. با پایان جنگ در سال ۱۹۴۵، نرخ ثبت اختراع افت میکنه و به روال قبل از جنگ برمی‌گرده تا اینکه در دهه‌های ۵۰، ۶۰ و ۷۰ میلادی دوباره شاهد یک رشد تصاعدی در نرخ ثبت اختراع هستیم.



مقاله با مقایسه‌ی شواهد آماری بین نواحی مختلف جغرافیایی، شاخه‌های مختلف فناوری و میزان حمایتهایی که اداره‌ی پژوهش و توسعه به این نواحی و فناوریها پرداخت کرده، پی میبره که نیروی محرک رشد تصاعدی پتنتها در سالهای پسا-جنگ جهانی، اون دسته از فناوریهایی (مثل الکترونیک) هستند که اداره‌ی پژوهش و توسعه در طول جنگ از اونها بیشترین حمایت رو کرده بود. در این بین، شهرستان «میدلسکس» که زادگاه بزرگترین پیمانکاران اداره‌ی پژوهش و توسعه‌ی آمریکا (دانشگاه ام‌آی‌تی و هاروارد) بوده، رشد چشمگیری در ثبت اختراع فناوری الکترونیک/الکتریکال تجربه می‌کنه که برخلاف روندی بوده که در دهه‌ی ۳۰ میلادی داشت.

همچنین، مقایسه‌ی ثبت اختراعات آمریکا با ثبت اختراعات فرانسه و بریتانیا نشون میده که اون شاخه‌های فناوری که اداره‌ی پژوهش و توسعه بیشترین حمایت رو در جنگ ازشون کرده بود، نرخ ثبت اختراع بیشتری نسبت به ثبت اختراعات بریتانیا و فرانسه داره.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

📢طراحی سایت اقساطی، فقط ماهی ۱میلیون تومان🔥
✨شروع اقساط بعد از تحویل✨

ثبت سفارش: 09106727900