اصل چهل و چهارم
نظام اقتصادی جمهوری اسلامی ایران بر پایه سه بخش دولتی، تعاونی و خصوصی با برنامه‌ریزی منظم و صحیح استوار است. بخش دولتی شامل کلیه صنایع بزرگ، صنایع مادر، بازرگانی خارجی، معادن بزرگ، بانکداری، بیمه، تأمین نیرو، سدها و شبکه‌های بزرگ، آبرسانی، رادیو و تلویزیون، پست و تلگراف و تلفن، هواپیمایی، کشتیرانی، راه و راه‌آهن و مانند اینها است که به صورت مالکیت عمومی و در اختیار دولت است. بخش تعاونی شامل شرکتها و مؤسسات تعاونی تولید و توزیع است که در شهر و روستا بر طبق ضوابط اسلامی تشکیل میشود. بخش خصوصی شامل آن قسمت از کشاورزی، دامداری، صنعت، تجارت و خدمات میشود که مکمل فعالیت‌های اقتصادی دولتی و تعاونی است. مالکیت در این سه بخش تا جایی که با اصول دیگر این فصل مطابق باشد و از محدوده قوانین اسلام خارج نشود و موجب رشد و توسعه اقتصادی کشور گردد و مایه زیان جامعه نشود، مورد حمایت قانون جمهوری اسلامی است. تفصیل ضوابط و قلمرو و شرایط هر سه بخش را قانون معین میکند.
✅ @karkhone
نظام اقتصادی جمهوری اسلامی ایران بر پایه سه بخش دولتی، تعاونی و خصوصی با برنامه‌ریزی منظم و صحیح استوار است. بخش دولتی شامل کلیه صنایع بزرگ، صنایع مادر، بازرگانی خارجی، معادن بزرگ، بانکداری، بیمه، تأمین نیرو، سدها و شبکه‌های بزرگ، آبرسانی، رادیو و تلویزیون، پست و تلگراف و تلفن، هواپیمایی، کشتیرانی، راه و راه‌آهن و مانند اینها است که به صورت مالکیت عمومی و در اختیار دولت است. بخش تعاونی شامل شرکتها و مؤسسات تعاونی تولید و توزیع است که در شهر و روستا بر طبق ضوابط اسلامی تشکیل میشود. بخش خصوصی شامل آن قسمت از کشاورزی، دامداری، صنعت، تجارت و خدمات میشود که مکمل فعالیت‌های اقتصادی دولتی و تعاونی است. مالکیت در این سه بخش تا جایی که با اصول دیگر این فصل مطابق باشد و از محدوده قوانین اسلام خارج نشود و موجب رشد و توسعه اقتصادی کشور گردد و مایه زیان جامعه نشود، مورد حمایت قانون جمهوری اسلامی است. تفصیل ضوابط و قلمرو و شرایط هر سه بخش را قانون معین میکند.
✅ @karkhone
👍2
ازچای جهان (و فاتح یزدی) تا چای دبش (و اکبر رحیمی)
| بیژن اشتری
مقایسه دو برند چای جهان و چای دبش می‌تواند فواید زیادی برای همه ما ایرانی‌ها داشته باشد.چای جهان یکی از معروف‌ترین برندهای چای در دوران قبل از انقلاب بود.مالک و مدیر چای جهان کارآفرین نابغه ای بود به اسم محمد صادق فاتح یزدی که به مرور زمان مجموعه‌ای از کارخانه‌ها و شرکت‌های تولیدی، از چای و پتو و روغن خوراکی تا روغن موتور را در اطراف کرج تاسیس کرد.آن هم بدون گرفتن یک دلار ارز ترجیحی یا حمایتی.
او یک سرمایه‌گذار کلاسیک بود که صرفا با استفاده از خلاقیت‌های خود و محیطی که به وی اجازه تولید و کسب و کار می‌داد توانست به رفاه و رونق اقتصادی کشورش کمک کند.سرمایه‌داری که در ضمن علاقه بی‌حد و حصری هم به کارهای خیریه و عام‌المنفعه داشت.اما زمانه تب‌دار بود و بیمار.چریکهای کمونیست فدایی خلق به این نتیجه رسیده بودند که فاتح یزدی یک بورژوا کومپرادور است که خون کارگران را در شیشه کرده و هیچ وظیفه ای ضروری‌تر از ترور انقلابی او نیست.
غلامحسین ساعدی، داستان‌نویس و نمایشنامه نویس معروف ، یکی دو سال پس از انقلاب افشا کرد:«فتحعلی پناهیان را از نزدیک می‌شناختم، جوان بیست و چند سالهای بود...بچه عجیبی بود .همان بود که سرمایه‌دار گردن‌کلفت کرجی(فاتح یزدی) را کشت.همان که چای جهان را داشت.»فاتح یزدی در مرداد هزار و سیصد و پنجاه و سه در زیر پل تاج با شلیک سه گلوله کشته شد و سازمان چریکهای فدایی خلق رسماً مسئولیت این قتل را پذیرفت.شرکت های فاتح یزدی نیز پس از انقلاب مصادره شد.
چای دبش یک برند پساانقلابی است که برخلاف چای جهان که صرفا از محصولات باغ‌های چای ایران استفاده می‌کرد صرفا وابسته به واردات چای از خارج است.
مدیرعامل این شرکت آقای اکبر رحیمی متولد هزار و سیصد و پنجاه است و از سی و پنج سالگی مشغول این کار شده است.بنا به گفته سازمان بازرسی کل کشور ،هفتاد و نه درصد ارز ترجیحی برای واردات چای به شرکت چای دبش اختصاص داده شد(مبلغی حدود سه میلیارد دلار،برابر یک چهارم درآمد سالانه نفتی کشور).
این اقدام با هماهنگی و تایید وزارت صمت،وزارت جهاد کشاورزی و بانک مرکزی از سال نود و هشت و طی سه سال صورت گرفت .قرار بوده شرکت دبش از این سه میلیارد دلار ارز با نرخ ترجیحی برای واردات ماشین آلات و چای از هندوستان استفاده کند اما بخش قابل توجهی از این مبلغ را در جاهای دیگر هزینه کرده و به جای واردات چای مرغوب از هند چای نامرغوب از کنیا وارد کرده است.
چای جهان نماد یک رژیم سرمایه‌داری غربگرا بود.
چای دبش نماد یک رژیم انقلابی مستقل و خودکفاست که رشته‌های وابستگی به امپریالیسم جهانی را قطع کرده است.
✅ @karkhone
| بیژن اشتری
مقایسه دو برند چای جهان و چای دبش می‌تواند فواید زیادی برای همه ما ایرانی‌ها داشته باشد.چای جهان یکی از معروف‌ترین برندهای چای در دوران قبل از انقلاب بود.مالک و مدیر چای جهان کارآفرین نابغه ای بود به اسم محمد صادق فاتح یزدی که به مرور زمان مجموعه‌ای از کارخانه‌ها و شرکت‌های تولیدی، از چای و پتو و روغن خوراکی تا روغن موتور را در اطراف کرج تاسیس کرد.آن هم بدون گرفتن یک دلار ارز ترجیحی یا حمایتی.
او یک سرمایه‌گذار کلاسیک بود که صرفا با استفاده از خلاقیت‌های خود و محیطی که به وی اجازه تولید و کسب و کار می‌داد توانست به رفاه و رونق اقتصادی کشورش کمک کند.سرمایه‌داری که در ضمن علاقه بی‌حد و حصری هم به کارهای خیریه و عام‌المنفعه داشت.اما زمانه تب‌دار بود و بیمار.چریکهای کمونیست فدایی خلق به این نتیجه رسیده بودند که فاتح یزدی یک بورژوا کومپرادور است که خون کارگران را در شیشه کرده و هیچ وظیفه ای ضروری‌تر از ترور انقلابی او نیست.
غلامحسین ساعدی، داستان‌نویس و نمایشنامه نویس معروف ، یکی دو سال پس از انقلاب افشا کرد:«فتحعلی پناهیان را از نزدیک می‌شناختم، جوان بیست و چند سالهای بود...بچه عجیبی بود .همان بود که سرمایه‌دار گردن‌کلفت کرجی(فاتح یزدی) را کشت.همان که چای جهان را داشت.»فاتح یزدی در مرداد هزار و سیصد و پنجاه و سه در زیر پل تاج با شلیک سه گلوله کشته شد و سازمان چریکهای فدایی خلق رسماً مسئولیت این قتل را پذیرفت.شرکت های فاتح یزدی نیز پس از انقلاب مصادره شد.
چای دبش یک برند پساانقلابی است که برخلاف چای جهان که صرفا از محصولات باغ‌های چای ایران استفاده می‌کرد صرفا وابسته به واردات چای از خارج است.
مدیرعامل این شرکت آقای اکبر رحیمی متولد هزار و سیصد و پنجاه است و از سی و پنج سالگی مشغول این کار شده است.بنا به گفته سازمان بازرسی کل کشور ،هفتاد و نه درصد ارز ترجیحی برای واردات چای به شرکت چای دبش اختصاص داده شد(مبلغی حدود سه میلیارد دلار،برابر یک چهارم درآمد سالانه نفتی کشور).
این اقدام با هماهنگی و تایید وزارت صمت،وزارت جهاد کشاورزی و بانک مرکزی از سال نود و هشت و طی سه سال صورت گرفت .قرار بوده شرکت دبش از این سه میلیارد دلار ارز با نرخ ترجیحی برای واردات ماشین آلات و چای از هندوستان استفاده کند اما بخش قابل توجهی از این مبلغ را در جاهای دیگر هزینه کرده و به جای واردات چای مرغوب از هند چای نامرغوب از کنیا وارد کرده است.
چای جهان نماد یک رژیم سرمایه‌داری غربگرا بود.
چای دبش نماد یک رژیم انقلابی مستقل و خودکفاست که رشته‌های وابستگی به امپریالیسم جهانی را قطع کرده است.
✅ @karkhone
Telegram
karkhone | کارخانه
کارخانه دار مقتول
👈 محمدصادق فاتح یزدی، تاجر یزدی متولد سال ۱۲۷۷ بود، که باعث پیشرفت کرج و صنعت ایران گردید. او موسس منطقه جهانشهر کرج و کارخانجات بسیاری چون جهان چیت و روغن نباتی جهان بود.
با تاسیس مجموعه کارخانجات جهان، هویت صنعتی به کرج داده شد. تاسیس…
👈 محمدصادق فاتح یزدی، تاجر یزدی متولد سال ۱۲۷۷ بود، که باعث پیشرفت کرج و صنعت ایران گردید. او موسس منطقه جهانشهر کرج و کارخانجات بسیاری چون جهان چیت و روغن نباتی جهان بود.
با تاسیس مجموعه کارخانجات جهان، هویت صنعتی به کرج داده شد. تاسیس…
👍15👎3
کوکاکولا حاصل اعتیاد مخترع‌اش بود
داستان غم‌انگیز زندگی جان پمبرتون، مخترع Coca-Cola
اگر مصرف مواد مخدر او نبود، هیچکس طعم این نوشیدنی را نمی‌چشید.
کوکاکولا یکی از شناخته‌شده‌ترین برندهای جهان است و پس از آب، پرمصرف‌ترین نوشیدنی مایع در جهان است. بسیاری از مردم می‌دانند که این نوشیدنی گازدار محبوب در ابتدا به عنوان یک داروی پزشکی شروع به کار کرد، اما آیا داستان پشت سر مخترع معروف آن را می‌دانید؟
جان پمبرتون در سال ۱۸۳۱ در ایالت جورجیا به دنیا آمد. او از یک خانواده متوسط بود، اما توانست تحصیلات خوبی دریافت کند. در سال ۱۸۴۸ از دانشکده‌ی پزشکی‌ای در جورجیا فارغ التحصیل شد و در سال ۱۸۵۰ مجوز خود را برای تبدیل شدن به یک داروساز دریافت کرد.
در سال ۱۸۶۱، جنگ داخلی آمریکا آغاز شد و پمبرتون توسط گاردهای ایالتی جورجیا، بخشی از ایالات کنفدراسیون آمریکا، استخدام شد. در یک نبرد، پمبرتون مجروح شد و برای تسکین درد، اولین بار مرفین را مصرف کرد. مرفین یک داروی پزشکی است که هنوز هم امروزه به عنوان یک مسکن قوی استفاده میشود.
پس از پایان جنگ در سال ۱۸۶۵، او به زندگی عادی خود بازگشت، اما با یک تفاوت کوچک اما حیاتی: اعتیاد به مرفین. او می‌دانست که این اعتیاد به آرامی اما مطمئناً زندگی او را نابود میکند، بنابراین مجبور بود نوعی دارو برای رهایی از اعتیاد خود پیدا کند.
اعتیاد یک مرد به اختراعی خوشمزه منجر میشود.
به همین دلیل او شروع به کار بر روی یک شربت دارویی جدید کرد که می‌توانست نه تنها به او، بلکه به هر کسی که به مواد مخدر مختلف اعتیاد داشت کمک کند. در سال ۱۸۸۵، او چیزی به نام شراب کوکا را به دست آورد، نوعی نوشیدنی کوکاکولا که طعم آن شبیه دارو بود و حاوی الکل بود.
او شروع به سرو نمونه‌هایی از نوشیدنی/داروی خود به برخی از مشتریانش در داروخانه کرد و آنها به نظر می‌رسید که آن را دوست دارند، به خصوص کسانی که اعتیاد به مواد مخدر داشتند. علاوه بر خواص مفید آن در ترک اعتیاد به مواد مخدر، طعم طراوت‌بخشی نیز داشت که باعث شد افرادی که از اعتیاد رنج نمی‌بردند نیز به آن علاقه‌مند شوند.
به دلیل ممنوعیت الکل در سال ۱۸۸۶، پمبرتون مجبور شد الکل را از نوشیدنی خود حذف کند و نام آن را به کوکاکولا (نسخه غیرالکلی شراب کوکا) تغییر داد.
پمبرتون متوجه شد که نوشیدنی او به دلیل طعم منحصر به فردش توجه زیادی را به خود جلب کرده است، به همین دلیل تصمیم گرفت این دارو را به یک نوشیدنی طراوت بخش تبدیل کند، مقداری از مواد پزشکی را حذف کند و آن را با شکر بیشتر و جایگزینی برای شکر که در آن زمان کوکائین بود جایگزین کند. این نوشیدنی به قدری مورد استقبال قرار گرفت که پمبرتون شرکت Coca-Cola را تأسیس کرد و آن را در ۲۹ ژانویه ۱۸۹۲ راه‌اندازی کرد.
اگر جنگ داخلی رخ نداده بود و پمبرتون در جنگ مجروح نشده بود، ممکن بود هرگز به مورفین اعتیاد پیدا نکند و بنابراین نیازی به تهیه شربتی برای کمک به اعتیاد خود نداشت، در نتیجه دنیایی بدون Coca-Cola.
https://historyofyesterday.com/the-tragic-life-story-of-john-pemberton-the-inventor-of-coca-cola/
✅ @karkhone
داستان غم‌انگیز زندگی جان پمبرتون، مخترع Coca-Cola
اگر مصرف مواد مخدر او نبود، هیچکس طعم این نوشیدنی را نمی‌چشید.
کوکاکولا یکی از شناخته‌شده‌ترین برندهای جهان است و پس از آب، پرمصرف‌ترین نوشیدنی مایع در جهان است. بسیاری از مردم می‌دانند که این نوشیدنی گازدار محبوب در ابتدا به عنوان یک داروی پزشکی شروع به کار کرد، اما آیا داستان پشت سر مخترع معروف آن را می‌دانید؟
جان پمبرتون در سال ۱۸۳۱ در ایالت جورجیا به دنیا آمد. او از یک خانواده متوسط بود، اما توانست تحصیلات خوبی دریافت کند. در سال ۱۸۴۸ از دانشکده‌ی پزشکی‌ای در جورجیا فارغ التحصیل شد و در سال ۱۸۵۰ مجوز خود را برای تبدیل شدن به یک داروساز دریافت کرد.
در سال ۱۸۶۱، جنگ داخلی آمریکا آغاز شد و پمبرتون توسط گاردهای ایالتی جورجیا، بخشی از ایالات کنفدراسیون آمریکا، استخدام شد. در یک نبرد، پمبرتون مجروح شد و برای تسکین درد، اولین بار مرفین را مصرف کرد. مرفین یک داروی پزشکی است که هنوز هم امروزه به عنوان یک مسکن قوی استفاده میشود.
پس از پایان جنگ در سال ۱۸۶۵، او به زندگی عادی خود بازگشت، اما با یک تفاوت کوچک اما حیاتی: اعتیاد به مرفین. او می‌دانست که این اعتیاد به آرامی اما مطمئناً زندگی او را نابود میکند، بنابراین مجبور بود نوعی دارو برای رهایی از اعتیاد خود پیدا کند.
اعتیاد یک مرد به اختراعی خوشمزه منجر میشود.
به همین دلیل او شروع به کار بر روی یک شربت دارویی جدید کرد که می‌توانست نه تنها به او، بلکه به هر کسی که به مواد مخدر مختلف اعتیاد داشت کمک کند. در سال ۱۸۸۵، او چیزی به نام شراب کوکا را به دست آورد، نوعی نوشیدنی کوکاکولا که طعم آن شبیه دارو بود و حاوی الکل بود.
او شروع به سرو نمونه‌هایی از نوشیدنی/داروی خود به برخی از مشتریانش در داروخانه کرد و آنها به نظر می‌رسید که آن را دوست دارند، به خصوص کسانی که اعتیاد به مواد مخدر داشتند. علاوه بر خواص مفید آن در ترک اعتیاد به مواد مخدر، طعم طراوت‌بخشی نیز داشت که باعث شد افرادی که از اعتیاد رنج نمی‌بردند نیز به آن علاقه‌مند شوند.
به دلیل ممنوعیت الکل در سال ۱۸۸۶، پمبرتون مجبور شد الکل را از نوشیدنی خود حذف کند و نام آن را به کوکاکولا (نسخه غیرالکلی شراب کوکا) تغییر داد.
پمبرتون متوجه شد که نوشیدنی او به دلیل طعم منحصر به فردش توجه زیادی را به خود جلب کرده است، به همین دلیل تصمیم گرفت این دارو را به یک نوشیدنی طراوت بخش تبدیل کند، مقداری از مواد پزشکی را حذف کند و آن را با شکر بیشتر و جایگزینی برای شکر که در آن زمان کوکائین بود جایگزین کند. این نوشیدنی به قدری مورد استقبال قرار گرفت که پمبرتون شرکت Coca-Cola را تأسیس کرد و آن را در ۲۹ ژانویه ۱۸۹۲ راه‌اندازی کرد.
اگر جنگ داخلی رخ نداده بود و پمبرتون در جنگ مجروح نشده بود، ممکن بود هرگز به مورفین اعتیاد پیدا نکند و بنابراین نیازی به تهیه شربتی برای کمک به اعتیاد خود نداشت، در نتیجه دنیایی بدون Coca-Cola.
https://historyofyesterday.com/the-tragic-life-story-of-john-pemberton-the-inventor-of-coca-cola/
✅ @karkhone
History of Yesterday
The Tragic Life Story of John Pemberton, the Inventor of Coca-Cola
If it hadn’t been for his drug addiction, no one would have tasted this drink
👍9
دریوزگی اقتصاد جریان اصلی برای توجیه تخلف تامین اجتماعی دولتی
دکتر علی سرزعیم از معدود اقتصاددانان باسواد جریان اصلی در سرمقاله خود به دفاع از تغییرات اخیر در نظام بازنشستگی پرداخته و آن را ناکافی دانسته است که قسمتهایی از آن را مرور میکنیم:
"افزایش تدریجی سن بازنشستگی اقدام لازم و گریزناپذیری است که بالاخره نظام تصمیم‌گیری همراه با سایر کشورها به انجام آن همت گماشته است. در عین حال به نظر اینجانب تاکید بر اینکه حقوق بازنشستگی معادل ۹۰درصد حقوق افراد شاغل باشد، می‌تواند تصمیم صحیحی نباشد. برای فهم چرایی این مساله به یک اصل بدیهی توجه کنید: به نظر شما اگر افراد زودتر خانهنشین شوند و حقوق بگیرند، کشور به توسعه میرسد یا اینکه افراد دیرتر به سراغ استراحت کامل بروند؟ روشن است هر عقل سلیمی چنین قضاوت میکند که با تلاش و کوشش بیشتر می‌توان به توسعه رسید نه استراحت زودتر. از آن سو، اگر تفاوت درآمد فرد شاغل و کسی که تمام وقت استراحت میکند تنها ۱۰درصد باشد، عقلا عموم افراد ترجیح میدهند بازنشسته شوند به جای اینکه بر سر کار باقی بمانند. این در حالی است که قوانین بازنشستگی بر اساس همان حکمت گفته‌شده باید افراد را ترغیب کنند که کماکان شاغل بمانند و دیرتر بازنشسته شوند.
اشکال دیگری که مطرح شده، غیرشرعی بودن تغییر قانون بازنشستگی است؛ زیرا هنگام استخدام، شرط ضمن استخدام بازنشستگی بر اساس قوانین رایج در زمان استخدام بوده است؛ اما اگر در نیمه راه قانون تغییر کند و در عین حال به شاغلان قدیم تحمیل شود مستوجب اشکال شرعی خواهد بود. در پاسخ باید گفت کافی است از بیمه‌پردازان جوان سوال شود آیا راضی هستید افراد مسن‌تر زود بازنشسته شوند و در خانه استراحت کنند و از محل حق بیمه شما حقوق کامل بگیرند و نهایتا شما هنگام پیری با احتمال ورشکستگی صندوق‌ها روبه‌رو شوید؟ قطعا خواهند گفت راضی نیستند! بنابراین اصلاحات یادشده موارد غیرشرعی را کاهش می‌دهد."
➖➖➖➖➖➖➖➖
عجب! چطور میشود برای توجیه تخلف یک طرف قرارداد از تعهداتش به طرف دیگر، سراغ نظرسنجی از شخص ثالثی رفت؟ بیمه‌پردازان جوان برای اظهارنظر در مورد تعهد سازمان انحصاری دولت‌ساخته‌ی وابسته به دولت در مورد سنوات بازنشستگی نسلهای قبل از خود چه صلاحیتی دارند؟
با این استدلال که اگر افراد زودتر خانهنشین! شوند و حقوق بگیرند کشور به توسعه میرسد یا اینکه دیرتر به سراغ بازنشستگی کامل بروند؟ چطور است که خدمت مقدس سربازی را هم چند سالی افزایش دهیم تا نیروی کار رایگان افراد، به جای اینکه صرف آمال ساده‌لوحانه خصوصی شود، مدت بیشتری در خدمت توسعه و منافع ملی قرار گیرد؟ اقتصاددان جریان اصلی، افراد را مهره‌ها و سربازان و خدمت‌گزاران دولت میبیند برای دستیابی به توسعه‌ی کشور! اقتصاددان آزادیخواه مکتب اتریشی در بهترین حالت دولتمردان را مستخدم و خدمت‌گزار رفاه مردم و مهره‌هایی جهت دستیابی آنان به منافع خصوصی خود میبیند و توسعه را چیزی جز رفاه همین مردمان و افراد خصوصی تعریف نمیکند.
دقیقا با خواندن چنین مطالبی است که میشود پی برد که چرا کرسیهای دانشگاهی و جوایزی نظیر نوبل نصیب اقتصاددانان دولت‌چاکر جریان اصلی میشود و نه اقتصاددانان آزادیخواه مکتب اتریشی
این توجیهات تئوریک بافتن برای تخلف واضح از تعهدات قراردادی و عطف‌بماسبق کردن قانون، یادآور توجیهات و معاذیری است که اقتصاددانان جریان اصلی دهه‌هاست برای توجیه تجاوز آشکار دولتها در الغای یکجانبه تعهد تادیه طلا بازای اسکناس میتراشند.
ضمنا نشان داده شده که اگر هر بازنشسته به جای پرداخت حق بیمه تامین اجتماعی، فقط و فقط با همان وجوه، طلا میخرید و صرفا پس‌اندازش را از دست‌درازی دولت بواسطه‌ی خلق نقدینگی، مصون میداشت، پولی که امروز نصیبش میشد بسیار بیشتر از مبالغ مستمری بازنشستگی فعلی بود.
بجای پرسش از چرایی دخالت دولتها در موضوع تامین اجتماعی که این حیطه را هم مثل بقیه حیطه‌ها به نابودی کشانده، برای جبران ناکارآمدیها، تخلف از تعهدات قراردادی و دست‌درازی به حقوق مردم را پیشنهاد میدهند! اینست حقیقت اقتصاد دولت‌چاکر جریان اصلی!
✅ @karkhone
دکتر علی سرزعیم از معدود اقتصاددانان باسواد جریان اصلی در سرمقاله خود به دفاع از تغییرات اخیر در نظام بازنشستگی پرداخته و آن را ناکافی دانسته است که قسمتهایی از آن را مرور میکنیم:
"افزایش تدریجی سن بازنشستگی اقدام لازم و گریزناپذیری است که بالاخره نظام تصمیم‌گیری همراه با سایر کشورها به انجام آن همت گماشته است. در عین حال به نظر اینجانب تاکید بر اینکه حقوق بازنشستگی معادل ۹۰درصد حقوق افراد شاغل باشد، می‌تواند تصمیم صحیحی نباشد. برای فهم چرایی این مساله به یک اصل بدیهی توجه کنید: به نظر شما اگر افراد زودتر خانهنشین شوند و حقوق بگیرند، کشور به توسعه میرسد یا اینکه افراد دیرتر به سراغ استراحت کامل بروند؟ روشن است هر عقل سلیمی چنین قضاوت میکند که با تلاش و کوشش بیشتر می‌توان به توسعه رسید نه استراحت زودتر. از آن سو، اگر تفاوت درآمد فرد شاغل و کسی که تمام وقت استراحت میکند تنها ۱۰درصد باشد، عقلا عموم افراد ترجیح میدهند بازنشسته شوند به جای اینکه بر سر کار باقی بمانند. این در حالی است که قوانین بازنشستگی بر اساس همان حکمت گفته‌شده باید افراد را ترغیب کنند که کماکان شاغل بمانند و دیرتر بازنشسته شوند.
اشکال دیگری که مطرح شده، غیرشرعی بودن تغییر قانون بازنشستگی است؛ زیرا هنگام استخدام، شرط ضمن استخدام بازنشستگی بر اساس قوانین رایج در زمان استخدام بوده است؛ اما اگر در نیمه راه قانون تغییر کند و در عین حال به شاغلان قدیم تحمیل شود مستوجب اشکال شرعی خواهد بود. در پاسخ باید گفت کافی است از بیمه‌پردازان جوان سوال شود آیا راضی هستید افراد مسن‌تر زود بازنشسته شوند و در خانه استراحت کنند و از محل حق بیمه شما حقوق کامل بگیرند و نهایتا شما هنگام پیری با احتمال ورشکستگی صندوق‌ها روبه‌رو شوید؟ قطعا خواهند گفت راضی نیستند! بنابراین اصلاحات یادشده موارد غیرشرعی را کاهش می‌دهد."
➖➖➖➖➖➖➖➖
عجب! چطور میشود برای توجیه تخلف یک طرف قرارداد از تعهداتش به طرف دیگر، سراغ نظرسنجی از شخص ثالثی رفت؟ بیمه‌پردازان جوان برای اظهارنظر در مورد تعهد سازمان انحصاری دولت‌ساخته‌ی وابسته به دولت در مورد سنوات بازنشستگی نسلهای قبل از خود چه صلاحیتی دارند؟
با این استدلال که اگر افراد زودتر خانهنشین! شوند و حقوق بگیرند کشور به توسعه میرسد یا اینکه دیرتر به سراغ بازنشستگی کامل بروند؟ چطور است که خدمت مقدس سربازی را هم چند سالی افزایش دهیم تا نیروی کار رایگان افراد، به جای اینکه صرف آمال ساده‌لوحانه خصوصی شود، مدت بیشتری در خدمت توسعه و منافع ملی قرار گیرد؟ اقتصاددان جریان اصلی، افراد را مهره‌ها و سربازان و خدمت‌گزاران دولت میبیند برای دستیابی به توسعه‌ی کشور! اقتصاددان آزادیخواه مکتب اتریشی در بهترین حالت دولتمردان را مستخدم و خدمت‌گزار رفاه مردم و مهره‌هایی جهت دستیابی آنان به منافع خصوصی خود میبیند و توسعه را چیزی جز رفاه همین مردمان و افراد خصوصی تعریف نمیکند.
دقیقا با خواندن چنین مطالبی است که میشود پی برد که چرا کرسیهای دانشگاهی و جوایزی نظیر نوبل نصیب اقتصاددانان دولت‌چاکر جریان اصلی میشود و نه اقتصاددانان آزادیخواه مکتب اتریشی
این توجیهات تئوریک بافتن برای تخلف واضح از تعهدات قراردادی و عطف‌بماسبق کردن قانون، یادآور توجیهات و معاذیری است که اقتصاددانان جریان اصلی دهه‌هاست برای توجیه تجاوز آشکار دولتها در الغای یکجانبه تعهد تادیه طلا بازای اسکناس میتراشند.
ضمنا نشان داده شده که اگر هر بازنشسته به جای پرداخت حق بیمه تامین اجتماعی، فقط و فقط با همان وجوه، طلا میخرید و صرفا پس‌اندازش را از دست‌درازی دولت بواسطه‌ی خلق نقدینگی، مصون میداشت، پولی که امروز نصیبش میشد بسیار بیشتر از مبالغ مستمری بازنشستگی فعلی بود.
بجای پرسش از چرایی دخالت دولتها در موضوع تامین اجتماعی که این حیطه را هم مثل بقیه حیطه‌ها به نابودی کشانده، برای جبران ناکارآمدیها، تخلف از تعهدات قراردادی و دست‌درازی به حقوق مردم را پیشنهاد میدهند! اینست حقیقت اقتصاد دولت‌چاکر جریان اصلی!
✅ @karkhone
روزنامه دنیای اقتصاد
ارزیابی اصلاح قانون بازنشستگی
به نظر میرسد افزایش تدریجی سن بازنشستگی اقدام لازم و گریزناپذیری است که بالاخره نظام تصمیم‌گیری همراه با سایر کشورها به انجام آن همت گماشته است. در عین حال به نظر اینجانب تاکید بر اینکه حقوق بازنشستگی معادل 90درصد حقوق افراد شاغل باشد، می‌تواند تصمیم صحیحی…
👍6👎4
غلبه بر افسانه های تولید ناخالص داخلی چین
| آنتونیو گراسفو
در ماه مارس،در کنگره ملی خلق،پکن هدف رشد سالانه تولید ناخالص داخلی (GDP) خود را تعیین کرد.از سال ۱۹۸۵،در هر سال به جز یک سال،چین پیش‌بینی‌های رسمی خود را برآورده کرده یا از آن فراتر رفته است،و این تردیدها را در مورد اینکه آیا ادعاهای پکن در مورد رشد سریع می‌توان باور کرد یا خیر،ایجاد کرد.فدرال رزرو نیویورک در سال ۲۰۲۰ گزارشی منتشر کرد که اعداد را به چالش کشید و گفت که نمودار رشد تولید ناخالص داخلی چین آنقدر صاف است که داده ها معتبر نیستند.
معمولاً برای یک سیستم کمونیستی،هدف رشد دولت مرکزی تقسیم میشود و به عنوان سهمیه‌ای برای دولت‌های استانی تعیین میشود،که به نوبه خود سهمیه‌هایی را برای دولت‌های محلی و غیره تعیین می‌کنند.سیاست مدارانی که موفق به رعایت سهمیه‌ها نمی‌شوند میتوانند انتظار عواقب منفی را داشته باشند،بنابراین آنها تشویق به دروغگویی می‌شوند و اعداد را افزایش میدهند.گزارش ها در هر سطح متورم می شوند تا زمانی که به اوج می رسند دیگر واقعیت را منعکس نکنند.اداره ملی آمار چین این را می داند و برای کاهش اعداد گزارش شده از یک کاهش دهنده ۵ درصدی استفاده می کند.این واقعیت واحد ثابت می کند که ارزش های رسمی تولید ناخالص داخلی چین بر اساس داده های جعلی است.علاوه بر این،هیچ مدرکی مبنی بر اینکه کاهش ۵ درصدی اعداد را به واقعیت بازمی گرداند،وجود ندارد.همچنین توضیح نمی دهد که چرا رشد تولید ناخالص داخلی چین سال به سال به هدف می رسد.
ماه گذشته، لی کچیانگ،نخست‌وزیر سابق چین–که قبلاً مسئول اقتصاد بود–درگذشت.او با داشتن مدرک دکترای اقتصاد،اهمیت بازار آزاد را می دانست و می خواست اقتصاد را آزاد کند و بخش خصوصی را در اولویت قرار دهد.با این حال،او هرگز نتوانست تأثیر زیادی داشته باشد یا تغییرات تاریخی در اقتصاد ایجاد کند زیرا شی جین پینگ کنترل اقتصاد را به دست گرفت و تمام قدرت را از نخست وزیر گرفت.با این حال،برای اقتصاددانان خارجی،بزرگترین دستاورد لی،دستاوردی است که اکثر مردم چین از آن بی خبرند،دستاوردی که نمی توان آن را در این کشور مورد بحث یا انتشار قرار داد: «شاخص لی کچیانگ».
به گفته ویکی لیکس،لی اظهار داشت: «ارقام تولید ناخالص داخلی «ساخته انسان» و بنابراین غیرقابل اعتماد هستند.در نتیجه،او از داده‌های پراکسی برای تعیین کمیت اقتصاد استفاده کرد.رویکرد لی بر سه شاخص کلیدی متکی بود: مصرف برق،حجم محموله راه آهن و وام بانکی.منطق او این بود که اگر مصرف برق افزایش یابد،پس کارخانه ها باید کار کنند.اگر قطارها مشغول بردن محصولات به توزیع کنندگان و بنادر دریایی باشند، همین امر در مورد بارهای ریلی نیز صادق است.در نهایت،حجم وام بانکی نشان می‌دهد که چه تعداد کارخانه جدید یا توسعه کسب‌وکارهای موجود در حال انجام است.
در سال ۲۰۱۴،دولت چین ادعا کرد که رشد تولید ناخالص داخلی ۷.۵ درصد است،اما اقتصاددانان سیتی بانک شک داشتند.بانک تصمیم گرفت شاخص لی کچیانگ را با این وزن‌های خاص اعمال کند: ترافیک حمل و نقل ریلی (۲۵ درصد)، مصرف برق (۴۰ درصد) و وام‌های میان‌مدت و بلندمدت (۳۵ درصد).به اندازه کافی،این شاخص نشان می دهد که رشد تولید ناخالص داخلی بسیار کمتر از ادعاهای پکن است.سیتی بانک سپس به سایر پروکسی‌ها مانند قیمت کالاها نگاه کرد.چین به تنهایی درصد قابل توجهی از تقاضای جهانی برای کالاها را به خود اختصاص می دهد که افزایش فعالیت های صنعتی و ساختمانی در چین باعث افزایش قیمت های جهانی می شود.با این حال،در سال ۲۰۱۴،این قیمت ها در حال کاهش بود.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
| آنتونیو گراسفو
در ماه مارس،در کنگره ملی خلق،پکن هدف رشد سالانه تولید ناخالص داخلی (GDP) خود را تعیین کرد.از سال ۱۹۸۵،در هر سال به جز یک سال،چین پیش‌بینی‌های رسمی خود را برآورده کرده یا از آن فراتر رفته است،و این تردیدها را در مورد اینکه آیا ادعاهای پکن در مورد رشد سریع می‌توان باور کرد یا خیر،ایجاد کرد.فدرال رزرو نیویورک در سال ۲۰۲۰ گزارشی منتشر کرد که اعداد را به چالش کشید و گفت که نمودار رشد تولید ناخالص داخلی چین آنقدر صاف است که داده ها معتبر نیستند.
معمولاً برای یک سیستم کمونیستی،هدف رشد دولت مرکزی تقسیم میشود و به عنوان سهمیه‌ای برای دولت‌های استانی تعیین میشود،که به نوبه خود سهمیه‌هایی را برای دولت‌های محلی و غیره تعیین می‌کنند.سیاست مدارانی که موفق به رعایت سهمیه‌ها نمی‌شوند میتوانند انتظار عواقب منفی را داشته باشند،بنابراین آنها تشویق به دروغگویی می‌شوند و اعداد را افزایش میدهند.گزارش ها در هر سطح متورم می شوند تا زمانی که به اوج می رسند دیگر واقعیت را منعکس نکنند.اداره ملی آمار چین این را می داند و برای کاهش اعداد گزارش شده از یک کاهش دهنده ۵ درصدی استفاده می کند.این واقعیت واحد ثابت می کند که ارزش های رسمی تولید ناخالص داخلی چین بر اساس داده های جعلی است.علاوه بر این،هیچ مدرکی مبنی بر اینکه کاهش ۵ درصدی اعداد را به واقعیت بازمی گرداند،وجود ندارد.همچنین توضیح نمی دهد که چرا رشد تولید ناخالص داخلی چین سال به سال به هدف می رسد.
ماه گذشته، لی کچیانگ،نخست‌وزیر سابق چین–که قبلاً مسئول اقتصاد بود–درگذشت.او با داشتن مدرک دکترای اقتصاد،اهمیت بازار آزاد را می دانست و می خواست اقتصاد را آزاد کند و بخش خصوصی را در اولویت قرار دهد.با این حال،او هرگز نتوانست تأثیر زیادی داشته باشد یا تغییرات تاریخی در اقتصاد ایجاد کند زیرا شی جین پینگ کنترل اقتصاد را به دست گرفت و تمام قدرت را از نخست وزیر گرفت.با این حال،برای اقتصاددانان خارجی،بزرگترین دستاورد لی،دستاوردی است که اکثر مردم چین از آن بی خبرند،دستاوردی که نمی توان آن را در این کشور مورد بحث یا انتشار قرار داد: «شاخص لی کچیانگ».
به گفته ویکی لیکس،لی اظهار داشت: «ارقام تولید ناخالص داخلی «ساخته انسان» و بنابراین غیرقابل اعتماد هستند.در نتیجه،او از داده‌های پراکسی برای تعیین کمیت اقتصاد استفاده کرد.رویکرد لی بر سه شاخص کلیدی متکی بود: مصرف برق،حجم محموله راه آهن و وام بانکی.منطق او این بود که اگر مصرف برق افزایش یابد،پس کارخانه ها باید کار کنند.اگر قطارها مشغول بردن محصولات به توزیع کنندگان و بنادر دریایی باشند، همین امر در مورد بارهای ریلی نیز صادق است.در نهایت،حجم وام بانکی نشان می‌دهد که چه تعداد کارخانه جدید یا توسعه کسب‌وکارهای موجود در حال انجام است.
در سال ۲۰۱۴،دولت چین ادعا کرد که رشد تولید ناخالص داخلی ۷.۵ درصد است،اما اقتصاددانان سیتی بانک شک داشتند.بانک تصمیم گرفت شاخص لی کچیانگ را با این وزن‌های خاص اعمال کند: ترافیک حمل و نقل ریلی (۲۵ درصد)، مصرف برق (۴۰ درصد) و وام‌های میان‌مدت و بلندمدت (۳۵ درصد).به اندازه کافی،این شاخص نشان می دهد که رشد تولید ناخالص داخلی بسیار کمتر از ادعاهای پکن است.سیتی بانک سپس به سایر پروکسی‌ها مانند قیمت کالاها نگاه کرد.چین به تنهایی درصد قابل توجهی از تقاضای جهانی برای کالاها را به خود اختصاص می دهد که افزایش فعالیت های صنعتی و ساختمانی در چین باعث افزایش قیمت های جهانی می شود.با این حال،در سال ۲۰۱۴،این قیمت ها در حال کاهش بود.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone | کارخانه
شاخص لی کچیانگ نقطه پرش خوبی است،اما اقتصاددانان غربی عناصر دیگری را نیز در نظر گرفته اند،مانند نورهای شبانه اندازه گیری شده توسط ماهواره ها.چراغ های شبانه،حداقل به صورت غیر رسمی،در گذشته مورد استفاده قرار گرفته اند.زمانی که تفاوت ثروت بین کره شمالی و کره…
👍7👎1
در سال ۱۳۵۳ که مجید شریف واقفی به همراه لیلا زمردیان در جنرال الکتریک بمب‌گذاری کرد و سرایدار بیچاره آنجا را کشت، هرگز تصور نمی کرد که نامش بر سردر مشهورترین دانشگاه صنعتی ایران قرار بگیرد.
شریف چه خدمتی به ایران کرده که نامش روی سر در دانشگاه آمده؟!
دردناک آنجاست که هیچکس نام آن سرایدار بیچاره را نمی داند.
هیچکس نمی داند که چه بود و چه کرد و زندگی اش چگونه می گذشت.
تاریخ، بی رحم است.
نام آن سرایدار فراموش شده اما نام شریف آنقدر مشهور است که هم ایستگاه مترو به نامش شده هم دانشگاه.
در بی وفایی تاریخ همین بس که هیچکس زن کارگری به نام صفیه حیدری ۳۵ ساله و دخترش حلیمه ۱۵ ساله را نمی شناسد.
اما از آنها که در ۱۰ خرداد ماه ۱۳۵۱ برای قتل ژنرال هارولد پرایس بمب گذاری کرده بودند، قهرمان ساخته اند و برایشان سرودهای انقلابی درست کرده اند.
✅ @karkhone
شریف چه خدمتی به ایران کرده که نامش روی سر در دانشگاه آمده؟!
دردناک آنجاست که هیچکس نام آن سرایدار بیچاره را نمی داند.
هیچکس نمی داند که چه بود و چه کرد و زندگی اش چگونه می گذشت.
تاریخ، بی رحم است.
نام آن سرایدار فراموش شده اما نام شریف آنقدر مشهور است که هم ایستگاه مترو به نامش شده هم دانشگاه.
در بی وفایی تاریخ همین بس که هیچکس زن کارگری به نام صفیه حیدری ۳۵ ساله و دخترش حلیمه ۱۵ ساله را نمی شناسد.
اما از آنها که در ۱۰ خرداد ماه ۱۳۵۱ برای قتل ژنرال هارولد پرایس بمب گذاری کرده بودند، قهرمان ساخته اند و برایشان سرودهای انقلابی درست کرده اند.
✅ @karkhone
👍27👎2
آزار جنسیتی مدیران زن در وزارت صمت دولت
تبعیض جنسیتی از موضوعات غیرقابل انکار در فضای مردسالارانه حاکم بر دستگاه‌های دولتی است. "عدالت جنسیتی" اولین بار توسط ایران در کنفرانس پکن ۱۹۹۵ ارائه گردید و از آن پس تلاش شد تا ایران حق زنان را در تمامی شرایط من جمله مناصب مدیریتی نیز لحاظ کند. (۱) اما طی تحقیقی که سال گذشته توسط یکی از مدیران زن فعال در زیرمجموعه وزارت صمت انجام شده، اثبات می شود موضوع عدالت جنسیتی در دولت سیزدهم و خصوصا در وزارت صمت نه تنها رعایت نشده بلکه زنان شاغل در این وزارتخانه "آزار جنسی" و "داغ ننگ" را از دیدگاه جامعه شناسی تجربه کرده اند.
شیرین دانشگر دانشجوی دکتری جامعه شناسی و مدیر تحقیق و توسعه شرکت فولاد متیل از شرکت های زیرمجموعه فولاد مبارکه وابسته به وزارت صمت (۲)، تجارب زیسته زنان شاغل در رده مدیریتی این وزارتخانه را طی پژوهشی گردآوری و در نشریه مطالعات جامعه شناختی دانشگاه تهران منتشر نموده که حاوی نکات مهمی برای دولت مردسالار سیزدهم و وزارت صمت است.
شیرین دانشگر در بخش خلاصه مقاله خود اذعان نموده که برای رسیدن به این تحقیق با "15 نفر از زنان مدیر میانی در بخش‌های مختلف سازمان‌های تولیدی زیر مجموعه وزارت صمت" مصاحبه عمیق مصاحبه انجام داده و تجربه‌های این زنان را با نگاهی به نظریات جامعه‌پذیری، نابرابری جنسی، آزار جنسی و قدرت مقوله‌بندی و تحلیل نموده است. از این رهگذر 7 مضمون اصلی به عنوان مضامین مشترک یافت شده در بین صحبت‌های مصاحبه شونده‌ها مقوله‌بندی گردیده که شامل: "آزار جنسی، ناهماهنگی و تعارض بین انتظارات نقشهای جنسیتی و شغلی، تبعیض جنسی، داغ ننگ، ناامنی شغلی، وجود تمایل سازمان به حفظ نابرابری قدرت و تک افتادگی" بوده است.(۳)
در بخشی از این پژوهش نیز "متلک شنیدن، آزارهای جنسی آشکار و عدم توان پاسخگویی به این آزارها" در مصاحبه افراد پژوهش که مدیران خانم در مجموعه وزارت صمت هستند ارائه شده است.
همچنین "داغ ننگ" بعنوان این موضوع که اغلب افراد ارتقا یافته با اتهام به رابطه داشتن با مردان برای ارتقا گرفتن تمسخر می‌شوند در پژوهش ارائه گردیده است.
متن اصلی این پژوهش در پایان این گزارش برای آگاه ساختن آقای علی آبادی وزیر محترم صمت( صنعت معدن تجارت) از فضای حاکم بر زنان شاغل در این وزارتخانه آورده شده است.
لینک مقاله پژوهش منتشر شده در مجله مطالعات جامعه شناختی:
https://jsr.ut.ac.ir/article_94533.html
(1) https://shly.link/Avpog
(2) https://shly.link/69dEk
(3) https://jsr.ut.ac.ir/article_94533.html
✅ @karkhone
تبعیض جنسیتی از موضوعات غیرقابل انکار در فضای مردسالارانه حاکم بر دستگاه‌های دولتی است. "عدالت جنسیتی" اولین بار توسط ایران در کنفرانس پکن ۱۹۹۵ ارائه گردید و از آن پس تلاش شد تا ایران حق زنان را در تمامی شرایط من جمله مناصب مدیریتی نیز لحاظ کند. (۱) اما طی تحقیقی که سال گذشته توسط یکی از مدیران زن فعال در زیرمجموعه وزارت صمت انجام شده، اثبات می شود موضوع عدالت جنسیتی در دولت سیزدهم و خصوصا در وزارت صمت نه تنها رعایت نشده بلکه زنان شاغل در این وزارتخانه "آزار جنسی" و "داغ ننگ" را از دیدگاه جامعه شناسی تجربه کرده اند.
شیرین دانشگر دانشجوی دکتری جامعه شناسی و مدیر تحقیق و توسعه شرکت فولاد متیل از شرکت های زیرمجموعه فولاد مبارکه وابسته به وزارت صمت (۲)، تجارب زیسته زنان شاغل در رده مدیریتی این وزارتخانه را طی پژوهشی گردآوری و در نشریه مطالعات جامعه شناختی دانشگاه تهران منتشر نموده که حاوی نکات مهمی برای دولت مردسالار سیزدهم و وزارت صمت است.
شیرین دانشگر در بخش خلاصه مقاله خود اذعان نموده که برای رسیدن به این تحقیق با "15 نفر از زنان مدیر میانی در بخش‌های مختلف سازمان‌های تولیدی زیر مجموعه وزارت صمت" مصاحبه عمیق مصاحبه انجام داده و تجربه‌های این زنان را با نگاهی به نظریات جامعه‌پذیری، نابرابری جنسی، آزار جنسی و قدرت مقوله‌بندی و تحلیل نموده است. از این رهگذر 7 مضمون اصلی به عنوان مضامین مشترک یافت شده در بین صحبت‌های مصاحبه شونده‌ها مقوله‌بندی گردیده که شامل: "آزار جنسی، ناهماهنگی و تعارض بین انتظارات نقشهای جنسیتی و شغلی، تبعیض جنسی، داغ ننگ، ناامنی شغلی، وجود تمایل سازمان به حفظ نابرابری قدرت و تک افتادگی" بوده است.(۳)
در بخشی از این پژوهش نیز "متلک شنیدن، آزارهای جنسی آشکار و عدم توان پاسخگویی به این آزارها" در مصاحبه افراد پژوهش که مدیران خانم در مجموعه وزارت صمت هستند ارائه شده است.
همچنین "داغ ننگ" بعنوان این موضوع که اغلب افراد ارتقا یافته با اتهام به رابطه داشتن با مردان برای ارتقا گرفتن تمسخر می‌شوند در پژوهش ارائه گردیده است.
متن اصلی این پژوهش در پایان این گزارش برای آگاه ساختن آقای علی آبادی وزیر محترم صمت( صنعت معدن تجارت) از فضای حاکم بر زنان شاغل در این وزارتخانه آورده شده است.
لینک مقاله پژوهش منتشر شده در مجله مطالعات جامعه شناختی:
https://jsr.ut.ac.ir/article_94533.html
(1) https://shly.link/Avpog
(2) https://shly.link/69dEk
(3) https://jsr.ut.ac.ir/article_94533.html
✅ @karkhone
jsr.ut.ac.ir
تجربه زنان در محیط کار پس از ارتقای شغلی (مورد مطالعه: زنان مدیر میانی در شرکت‌های زیر مجموعه وزارت صنعت، معدن و تجارت پراکنده…
نقطه آغاز این مقاله بررسی دنیایی است که زنان پس از کسب سمت‌های مدیریتی آن را تجربه می‌کنند. در واقع باید گفت همان عواملی که باعث دور بودن زنان از سمت‌های مدیریتی میشود، بعد از مدیر شدن زنان و دستیابی آنان به سمت‌های مدیریتی از بین نمی‌روند، بلکه نوع اثرشان…
👍5👎3
به بهانه هک شدن اسنپ‌فود
| پیمان فخاریان
حدودا چهار ماه پیش در این پست به مسئله‌ی هک شدن تپسی پرداختم. در این فاصله هک شدن چندین وبسایت/دیتابیس/اپلیکیشن دیگر هم در ایران اتفاق افتاد و داده‌های خصوصی کاربران به راحتی در دسترس همگان قرار گرفت تا هک شدن دیروز اسنپ‌فود که ابعاد نشر اطلاعات آن از تپسی گسترده‌تر است و داده‌های منتشر شده در کنار سایر داده‌ها فاجعه‌بار است. به عنوان شخصی فعال در حوزه‌ی تبلیغات و مارکتینگ که تمرکز ماه‌های اخیرم بر حقوق داده‌های شخصی کاربران بوده، به شدت نگران تاثیر انتشار این داده‌ها بر حوزه‌ی امنیتی افراد و کشور، هردو هستم.
بیانیه‌ی اسنپ‌فود در پاسخ به نشر اطلاعات جمله‌ای کلیدی دارد: «کلیه‌ی اطلاعات پرداخت بانکی کاربران، اعم از کد امنیتی، رمز عبوبر و تاریخ انقضا... مطابق مقررات بانک مرکزی در هیچ‌یک از پلتفرم‌ها ذخیره نمی‌شود.» من کوچک‌ترین شکی ندارم که اگر مقررات بانک مرکزی نبود، داده‌های پرداختی کاربران هم مثل نقل و نبات در حال تبادل بود.
یک سوال خیلی مشخص و صریح: «آیا این نشر اطلاعات پایان می‌یابد؟» تحلیل من از فضای استارتاپی و کامپیوتر ایران، «خیر» است. چرایی این «خیر» را در پست قبلی درباره‌ی تپسی نوشته‌ام. کسب‌وکارها هزینه‌ی سرمایه‌گذاری در مسئله‌ی امنیت داده‌های کاربران را به‌صرفه نمی‌بینند. به زبان دیگر، ضرری که از نشر اطلاعات خصوصی کاربران عاید کسب‌وکارها میشود کمتر از هزینه‌ای است که باید بابت سرمایه‌گذاری در امنیت کاربران بپردازند.
چند مثال ساده برای اینکه بفهمیم چرا در غرب (و مخصوصا اروپا) شرکتها حفاظت از داده‌های کاربران را جدی میگیرند:
- دیتای حدود ۵۰۰ هزار کاربر بریتیش ایرویز در سال ۲۰۱۹ لو رفت. دادگاه بریتانیا حدودا ۲۳۰ میلیون دلار بریتیش ایرویز را جریمه کرد.
- دیتای کاربران ماریوت هتل در سال ۲۰۱۸ لو رفت. دادگاه بریتانیا ۱۳۰ میلیون دلار شرکت را جریمه کرد.
- گوگل به دلیل تخلفات از GDPR برای مسئله‌ای به غایت کوچک‌تر از لو رفتن داده‌های کاربران ۵۵ میلیون دلار جریمه شد.
- بعضی از اطلاعات کاربران شرکت کردیت ریپورتینگ اکوافکس در سال ۲۰۱۷ لو رفت و به دلیل این لو رفتن اطلاعات، دادگاه آمریکا ۷۰۰ میلیون دلار شرکت را جریمه کرد.
من حل این مسائل رو ساختاری و از طریق درخواست نخبگان از قانون‌گذاران و حوزه‌ی قضایی و تحت فشار قرار دادن آنها برای تصویب قوانین حفاظت از داده‌های کاربران و اجرای جدی قانون توسط نهادهای مربوطه می‌بینم. می‌دانم که بسیاری این طرز نگاه را جدی نمی‌گیرند، اما من فکر می‌کنم این بهترین راه‌حل ممکن است. مطمئنم که هم قانون‌گذاران و هم نهادهای اجرایی در کشور با کمی فکر کردن انگیزه‌ی لازم برای تنظیم و اجرای قوانین حفاظت از امنیت کاربران را درک می‌کنند.
✅ @karkhone
| پیمان فخاریان
حدودا چهار ماه پیش در این پست به مسئله‌ی هک شدن تپسی پرداختم. در این فاصله هک شدن چندین وبسایت/دیتابیس/اپلیکیشن دیگر هم در ایران اتفاق افتاد و داده‌های خصوصی کاربران به راحتی در دسترس همگان قرار گرفت تا هک شدن دیروز اسنپ‌فود که ابعاد نشر اطلاعات آن از تپسی گسترده‌تر است و داده‌های منتشر شده در کنار سایر داده‌ها فاجعه‌بار است. به عنوان شخصی فعال در حوزه‌ی تبلیغات و مارکتینگ که تمرکز ماه‌های اخیرم بر حقوق داده‌های شخصی کاربران بوده، به شدت نگران تاثیر انتشار این داده‌ها بر حوزه‌ی امنیتی افراد و کشور، هردو هستم.
بیانیه‌ی اسنپ‌فود در پاسخ به نشر اطلاعات جمله‌ای کلیدی دارد: «کلیه‌ی اطلاعات پرداخت بانکی کاربران، اعم از کد امنیتی، رمز عبوبر و تاریخ انقضا... مطابق مقررات بانک مرکزی در هیچ‌یک از پلتفرم‌ها ذخیره نمی‌شود.» من کوچک‌ترین شکی ندارم که اگر مقررات بانک مرکزی نبود، داده‌های پرداختی کاربران هم مثل نقل و نبات در حال تبادل بود.
یک سوال خیلی مشخص و صریح: «آیا این نشر اطلاعات پایان می‌یابد؟» تحلیل من از فضای استارتاپی و کامپیوتر ایران، «خیر» است. چرایی این «خیر» را در پست قبلی درباره‌ی تپسی نوشته‌ام. کسب‌وکارها هزینه‌ی سرمایه‌گذاری در مسئله‌ی امنیت داده‌های کاربران را به‌صرفه نمی‌بینند. به زبان دیگر، ضرری که از نشر اطلاعات خصوصی کاربران عاید کسب‌وکارها میشود کمتر از هزینه‌ای است که باید بابت سرمایه‌گذاری در امنیت کاربران بپردازند.
چند مثال ساده برای اینکه بفهمیم چرا در غرب (و مخصوصا اروپا) شرکتها حفاظت از داده‌های کاربران را جدی میگیرند:
- دیتای حدود ۵۰۰ هزار کاربر بریتیش ایرویز در سال ۲۰۱۹ لو رفت. دادگاه بریتانیا حدودا ۲۳۰ میلیون دلار بریتیش ایرویز را جریمه کرد.
- دیتای کاربران ماریوت هتل در سال ۲۰۱۸ لو رفت. دادگاه بریتانیا ۱۳۰ میلیون دلار شرکت را جریمه کرد.
- گوگل به دلیل تخلفات از GDPR برای مسئله‌ای به غایت کوچک‌تر از لو رفتن داده‌های کاربران ۵۵ میلیون دلار جریمه شد.
- بعضی از اطلاعات کاربران شرکت کردیت ریپورتینگ اکوافکس در سال ۲۰۱۷ لو رفت و به دلیل این لو رفتن اطلاعات، دادگاه آمریکا ۷۰۰ میلیون دلار شرکت را جریمه کرد.
من حل این مسائل رو ساختاری و از طریق درخواست نخبگان از قانون‌گذاران و حوزه‌ی قضایی و تحت فشار قرار دادن آنها برای تصویب قوانین حفاظت از داده‌های کاربران و اجرای جدی قانون توسط نهادهای مربوطه می‌بینم. می‌دانم که بسیاری این طرز نگاه را جدی نمی‌گیرند، اما من فکر می‌کنم این بهترین راه‌حل ممکن است. مطمئنم که هم قانون‌گذاران و هم نهادهای اجرایی در کشور با کمی فکر کردن انگیزه‌ی لازم برای تنظیم و اجرای قوانین حفاظت از امنیت کاربران را درک می‌کنند.
✅ @karkhone
Telegram
karkhone | کارخانه
کوتاه- تپسی برای بار چندم هک شد و اطلاعات کاربران تپسی به فروش میرسد.
شرکت‌های کمی در ایران هستن که در مسئله‌ی حقوق کاربران، حفظ حریم شخصی و امنیت اطلاعات کاربران سرمایه‌گذاری کنند. اما چرایی ماجرا نه در اشتباهات مدیران این شرکتها، بلکه در نبود قانون است.…
شرکت‌های کمی در ایران هستن که در مسئله‌ی حقوق کاربران، حفظ حریم شخصی و امنیت اطلاعات کاربران سرمایه‌گذاری کنند. اما چرایی ماجرا نه در اشتباهات مدیران این شرکتها، بلکه در نبود قانون است.…
👍3
فساد سیستمی یعنی چه؟
در دهه 1340 و بعد از ایجاد فضای اختناق در کشور، محمدرضا پهلوی در حوزه اقتصاد تلاش کرد با استفاده از مدیرانی که گرایش‌های تکنوکرات داشتند و بیشتر آنها در دانشگاه‌های خارج از کشور تحصیل کرده بودند، برنامه‌های خود را به اجرا درآورد. هرچند بی‌توجهی به فرهنگ داخلی، غرب‌زدگی و توسعه نامتوازن از جمله انتقاداتی است که به عملکرد مدیران اقتصاد در دهه‌های 1340 و 1350 وارد است، بااین‌حال بازخوانی خاطرات این افراد که از نزدیک شاهد اقدامات شاه بودند و او را در این زمینه یاری می‌دادند، می‌تواند به روشن‌تر شدن روند سقوط رژیم پهلوی کمک شایان توجهی کند.
ابوالحسن ابتهاج ، مسئول سازمان برنامه معتقد است که شیوه هزینه‌کرد درآمدهای نفتی به شکلی بود که اعتماد عمومی را مخدوش می‌کرد و سبب زوال سرمایه اجتماعی حاکمیت شده بود. ابتهاج معتقد است در آن زمان هدر رفتن منابع زیاد بود و شاه هم حاضر نبود این مسئله را بپذیرد.
رضا نیازمند ، مدیرعامل و رئیس هیئت‌مدیره سازمان مدیریت صنعتی در دهه 1340، فساد اقتصادی در کشور را به‌عنوان یکی از مشکلات دوران مسئولیت خود عنوان کرده و دراین‌باره گفته است: «[...] برادران فولادی با استفاده از رابطه با دربار، باتری‌سازی ارتش را خریده بودند. باتری بهتر و ارزان تر نصیرپور بازار را گرفته بود. فولادی‌ها به دربار شکایت کردند و چندین مرتبه نامه فرستادند که از کار نصیرپور جلوگیری شود. درنهایت با دستور دربار کارخانه نصیرپور مهروموم شد».
محمد یگانه ، که در دوران پهلوی دوم، رئیس بانک مرکزی و وزیر آبادانی و مسکن بوده، نیز به فسادهای آن دوران اشاره کرده و گفته است که در یک شرکت ایر تاکسی تیمسار خادمی، همسر فاطمه پهلوی، رشوه کلانی دریافت کرده بود. بعد هم مشخص میشود که اشراف پهلوی هم در این رشوه‌گیری نقش داشته است. همچنین در پرونده دیگری نیز یکی از منسوبان به درباره هفت‌میلیون دلار رشوه دریافت کرده است. او درباره بنیاد پهلوی می‌گوید: «بنیاد پهلوی گرفتاری‌هایی داشت و به اسم بنیاد کارهایی داشتند انجام می‌دادند که کاملا جرم بود؛ یعنی سوءاستفاده بود».
عبدالمجید مجیدی ، وزیر کار و رئیس سازمان برنامه در دوران پهلوی دوم، هم درباره فساد اقتصادی گفته است که در آن زمان فساد به حدی گسترده شده بود که برخی از افرادی که به دربار نزدیک بودند، اگر طرحی قرار بود به اجرا درآید باید 5 تا 10درصد و حتی بیشتر از بودجه آن را به‌عنوان حق‌الحساب دریافت می‌کردند تا بگذارند آن طرح به اجرا درآید.
علینقی عالیخانی ، وزیر اقتصاد (1341 تا 1348)، هم معتقد است که بی‌برنامگی در حوزه اقتصاد سبب شد قیمت کالاها در اواسط دهه 1350 افزایش زیادی یابد و همین مسئله بر نارضایتی مردم افزود. او می‌گوید: «قیمت‌ها رفت بالا برای اینکه درآمدها بالا رفته بود؛ یعنی پولی که توی بازار ریخته میشد، زیاد شده بود. بعد هم یک مقدار طرح‌هایی که حقش نبود آن موقع انجام دهند را اجرا کردند؛ ... درنتیجه تورم در سال 1975 فکر می‌کنم به بیست‌وچند درصد رسید. سالهای بعد هم همین‌طور بود... بعد از طرف دیگر چون قیمت‌ها بالا رفته بود و شاه ناراحت بود، برداشت و این را جزء اصول انقلاب سفید گذاشت که قیمت‌ها نباید تغییر کند؛ یعنی از آن کارهایی که در هیچ دیوانه‌خانه‌ای کسی نمیکند».
بر اساس گزارش‌های ساواک، شریف‌امامی، که در دوران پهلوی، رئیس سازمان برنامه، وزیر صنایع و معادن و رئیس مجلس سنا بوده است، از اواخر 1354، در محافل خصوصی از وضعیت کشور انتقاد می‌کرد. او یک‌بار گفته بود: «من اوضاع را خیلی بد می‌بینم. تمام مردم در حد انفجار هستند. من که همه‌چیز را دارم می‌بینم...». همچنین شریف‌امامی درباره نفت هم گفته است: «وضع را روشن نمی‌بینم و فایده‌ای ندارد که 24میلیارد دلار به ما پول دادند. بیست‌میلیارد آن را پس دادیم و حتی به انگلستان وام دادیم و چهارمیلیارد بقیه هم به‌دست عوامل اجرایی از بین میرود و می‌خورند. اگر پول نمی‌دادند، بهتر بود؛ لااقل دلمان نمی‌سوخت».
هوشنگ نهاوندی ، که مدتی وزیر آبادانی و مسکن بوده است، می‌گوید که فقدان ارتباط میان دولت با مردم و تورم بالا و اقدامات ساواک و برنامه‌های عمرانی نمایشی، وعده‌های دروغ مأموران بلندپایه مانند نخست‌وزیر و وزیران بر نارضایتی مردم افزوده بود. همه این موارد در گزارش‌هایی به شاه اطلاع داده شد، اما در عمل برای حل این مشکلات اقدامی انجام نشد.
درمجموع مرور خاطرات مسئولان اقتصادی دوره پهلوی دوم نشان می‌دهد که نابسامانی و بی‌لیاقتی در اداره امور و از طرفی نبود گوش شنوا برای حل مشکلات سبب شد ایران در دهه 1350 به آتش زیر خاکستری تبدیل شود که سرانجام این آتش در سال 1356 شعله‌ور و به سرنگونی رژیم دیکتاتوری پهلوی در سال 1357 منجر شد.
منبع:
موسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران
✅ @karkhone
در دهه 1340 و بعد از ایجاد فضای اختناق در کشور، محمدرضا پهلوی در حوزه اقتصاد تلاش کرد با استفاده از مدیرانی که گرایش‌های تکنوکرات داشتند و بیشتر آنها در دانشگاه‌های خارج از کشور تحصیل کرده بودند، برنامه‌های خود را به اجرا درآورد. هرچند بی‌توجهی به فرهنگ داخلی، غرب‌زدگی و توسعه نامتوازن از جمله انتقاداتی است که به عملکرد مدیران اقتصاد در دهه‌های 1340 و 1350 وارد است، بااین‌حال بازخوانی خاطرات این افراد که از نزدیک شاهد اقدامات شاه بودند و او را در این زمینه یاری می‌دادند، می‌تواند به روشن‌تر شدن روند سقوط رژیم پهلوی کمک شایان توجهی کند.
ابوالحسن ابتهاج ، مسئول سازمان برنامه معتقد است که شیوه هزینه‌کرد درآمدهای نفتی به شکلی بود که اعتماد عمومی را مخدوش می‌کرد و سبب زوال سرمایه اجتماعی حاکمیت شده بود. ابتهاج معتقد است در آن زمان هدر رفتن منابع زیاد بود و شاه هم حاضر نبود این مسئله را بپذیرد.
رضا نیازمند ، مدیرعامل و رئیس هیئت‌مدیره سازمان مدیریت صنعتی در دهه 1340، فساد اقتصادی در کشور را به‌عنوان یکی از مشکلات دوران مسئولیت خود عنوان کرده و دراین‌باره گفته است: «[...] برادران فولادی با استفاده از رابطه با دربار، باتری‌سازی ارتش را خریده بودند. باتری بهتر و ارزان تر نصیرپور بازار را گرفته بود. فولادی‌ها به دربار شکایت کردند و چندین مرتبه نامه فرستادند که از کار نصیرپور جلوگیری شود. درنهایت با دستور دربار کارخانه نصیرپور مهروموم شد».
محمد یگانه ، که در دوران پهلوی دوم، رئیس بانک مرکزی و وزیر آبادانی و مسکن بوده، نیز به فسادهای آن دوران اشاره کرده و گفته است که در یک شرکت ایر تاکسی تیمسار خادمی، همسر فاطمه پهلوی، رشوه کلانی دریافت کرده بود. بعد هم مشخص میشود که اشراف پهلوی هم در این رشوه‌گیری نقش داشته است. همچنین در پرونده دیگری نیز یکی از منسوبان به درباره هفت‌میلیون دلار رشوه دریافت کرده است. او درباره بنیاد پهلوی می‌گوید: «بنیاد پهلوی گرفتاری‌هایی داشت و به اسم بنیاد کارهایی داشتند انجام می‌دادند که کاملا جرم بود؛ یعنی سوءاستفاده بود».
عبدالمجید مجیدی ، وزیر کار و رئیس سازمان برنامه در دوران پهلوی دوم، هم درباره فساد اقتصادی گفته است که در آن زمان فساد به حدی گسترده شده بود که برخی از افرادی که به دربار نزدیک بودند، اگر طرحی قرار بود به اجرا درآید باید 5 تا 10درصد و حتی بیشتر از بودجه آن را به‌عنوان حق‌الحساب دریافت می‌کردند تا بگذارند آن طرح به اجرا درآید.
علینقی عالیخانی ، وزیر اقتصاد (1341 تا 1348)، هم معتقد است که بی‌برنامگی در حوزه اقتصاد سبب شد قیمت کالاها در اواسط دهه 1350 افزایش زیادی یابد و همین مسئله بر نارضایتی مردم افزود. او می‌گوید: «قیمت‌ها رفت بالا برای اینکه درآمدها بالا رفته بود؛ یعنی پولی که توی بازار ریخته میشد، زیاد شده بود. بعد هم یک مقدار طرح‌هایی که حقش نبود آن موقع انجام دهند را اجرا کردند؛ ... درنتیجه تورم در سال 1975 فکر می‌کنم به بیست‌وچند درصد رسید. سالهای بعد هم همین‌طور بود... بعد از طرف دیگر چون قیمت‌ها بالا رفته بود و شاه ناراحت بود، برداشت و این را جزء اصول انقلاب سفید گذاشت که قیمت‌ها نباید تغییر کند؛ یعنی از آن کارهایی که در هیچ دیوانه‌خانه‌ای کسی نمیکند».
بر اساس گزارش‌های ساواک، شریف‌امامی، که در دوران پهلوی، رئیس سازمان برنامه، وزیر صنایع و معادن و رئیس مجلس سنا بوده است، از اواخر 1354، در محافل خصوصی از وضعیت کشور انتقاد می‌کرد. او یک‌بار گفته بود: «من اوضاع را خیلی بد می‌بینم. تمام مردم در حد انفجار هستند. من که همه‌چیز را دارم می‌بینم...». همچنین شریف‌امامی درباره نفت هم گفته است: «وضع را روشن نمی‌بینم و فایده‌ای ندارد که 24میلیارد دلار به ما پول دادند. بیست‌میلیارد آن را پس دادیم و حتی به انگلستان وام دادیم و چهارمیلیارد بقیه هم به‌دست عوامل اجرایی از بین میرود و می‌خورند. اگر پول نمی‌دادند، بهتر بود؛ لااقل دلمان نمی‌سوخت».
هوشنگ نهاوندی ، که مدتی وزیر آبادانی و مسکن بوده است، می‌گوید که فقدان ارتباط میان دولت با مردم و تورم بالا و اقدامات ساواک و برنامه‌های عمرانی نمایشی، وعده‌های دروغ مأموران بلندپایه مانند نخست‌وزیر و وزیران بر نارضایتی مردم افزوده بود. همه این موارد در گزارش‌هایی به شاه اطلاع داده شد، اما در عمل برای حل این مشکلات اقدامی انجام نشد.
درمجموع مرور خاطرات مسئولان اقتصادی دوره پهلوی دوم نشان می‌دهد که نابسامانی و بی‌لیاقتی در اداره امور و از طرفی نبود گوش شنوا برای حل مشکلات سبب شد ایران در دهه 1350 به آتش زیر خاکستری تبدیل شود که سرانجام این آتش در سال 1356 شعله‌ور و به سرنگونی رژیم دیکتاتوری پهلوی در سال 1357 منجر شد.
منبع:
موسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران
✅ @karkhone
👍6👎6
نقاشی‌های توسعه چند آب می‌خورند؟
بخش اول
| امیر امیری‌فر
نقل است که در کنفرانس اقتصادی رامسر در مرداد ۱۳۵۳ بین محمدرضا پهلوی و برخی از کارشناسان سازمان برنامۀ دولت هویدا مشاجرۀ لفظی در می‌گیرد که به اخراج کارشناسان از جلسه ختم میشود.
پس از بحران انرژی ۱۹۷۳ که نتیجۀ جنگ اعراب و اسراییل (جنگ کیپور) بود، درآمدهای سرشار نفتی به کشور سرازیر میشود که تبدیل به عاملی مهم برای تهییج محمدرضا در پیگیری رویاهای بلندپروازانۀ خود برای رساندن ایران به دروازه‌های تمدن میشود.
کنفرانس رامسر به همین دلیل تشکیل میشود که چطور با بازنگری در برنامۀ پنجم توسعۀ دولت پهلوی، می‌توان پروژه‌های بزرگ را زود، تند، سریع، محقق ساخت!
در نهایت اما مخالفت برخی کارشناسان سازمان که با تعابیری همچون «این پول‌ها پا در می‌آورند، به خیابان می‌آیند و انقلاب میشود» بیان شد که محمدرضا را عصبانی و پریشان کرد.
سرنوشت آن مخالفت‌ها و اصرار محمدرضا و اثری که آن خرج‌کردن‌ها در تسریع وقوع انقلاب اسلامی در سال ۵۷ داشت، در اینجا محل بحث نیست.
ذکر این روایت تنها به این دلیل است که یک نمونۀ ۵۰ ساله از عمق رویاپردازی توسعه در کشور را نشان دهد. احتمالاً نمونه‌های فراوان دیگری پیش و پس از این ۵۰ سال می‌توان یافت که چگونه سرزمینی که جغرافیا می‌فروخته و قدر ثروت را می‌دانسته، تبدیل به مصرف‌کنندۀ مخدری به نام نفت میشود که یکی پس از دیگری منابع را هرز داده و برای خود خیال می‌ساخته است. اما ذکر نفت هم در اینجا محل بحث نیست. اینجا می‌خواهیم کمی دربارۀ متأخرترین خیال صحبت کنیم: مکران!
قریب به ۴ هفتۀ پیش شورای توسعۀ مکران با اختیارات تفویضی هیئت دولت سیزدهم، مصوبه‌ای را گذراند که به موجب تأیید رئیس‌جمهور، مجوز برداشت ۵ میلیارد یورو از صندوق توسعۀ ملی برای توسعۀ مکران داده شد.
نویسنده نمی‌خواهد وارد جزئیات اقدامات دو سال و نیم گذشته از عمر دولت شود که خود شرحی مجزا و مفصل طلب میکند؛ بلکه تنها نیم‌نگاهی دارد به مواد مطروحه در مصوبۀ مذکور و در جستجوی پاسخ این سؤال است که چرا خیال‌ها این بار قیمت گزاف ۵ میلیارد یورویی به خود گرفته‌اند؟
مکران زیرساخت ندارد! این جمله را باید پیش از هر چیز با صراحت و بدون ترس بیان کرد. عمدۀ تلاش کارگزاران توسعۀ آن باید احداث زیرساخت‌ها باشد و از این زاویه مصوبۀ یاد شده حتماً در خور تقدیر است.
اما به نظر میرسد ما پیش از «احداث» و بیش از «پول»، نیاز به «فهم» درست از جغرافیا و انتظارات درست از توسعۀ مکران داریم. اینجا می‌خواهیم با نگاهی مختصر به بندهای این مصوبه چرایی تقدم فهم بر پول و احداث را کنکاش کنیم:
در بند ۱ مصوبه، صندوق توسعۀ ملی با همکاری شورای توسعۀ مکران در راستای تأمین اعتبارات «طرح‌های توسعۀ مکران» مکلف به اخذ مجوز برداشت ۵ میلیارد یورویی و همچنین معادل ریالی ۱ میلیارد یورو در قالب اعتبار شده است. یک نمونه از این طرح‌ها بلافاصله در بند ۲ مصوبه شورا رخ می‌نماید: «وزارت راه و شهرسازی مکلف شده است فاز دوم بندر شهید بهشتی، بندر کوه مبارک، مطالعات راه‌آهن کوه مبارک به بندرعباس، فرودگاه کوه مبارک و... را با تعیین اولویت، برآورد هزینه نماید.»
مثل اینکه نگارندۀ متن مصوبه خواسته همه چیز را با هم و از هر چیزی هم بهترینش را داشته باشد.
ذکر چند سؤال در اینجا شایان توجه خواهد بود:
1. توسعۀ بندر شهید بهشتی چابهار برای چیست؟ اگر پاسخ‌دهنده از عناوین پرطمطراق تنها بندر اقیانوسی ایران و... عبور کند، باید دقیق به ما بگوید برای چه سنخ تجارتی این بندر را می‌خواهد؟
در روزگاری که بندر شهید رجایی تنها از ۵۰ درصد ظرفیت خود استفاده میکند که عمدۀ آن هم تأمین کالاهای اساسی کشور است، توسعۀ بندری در ۷۵۰ کیلومتر شرقی‌تر از آن چه عایدی مشخصی برای کشور دارد؟
ادامه مطلب
✅ @karkhone
بخش اول
| امیر امیری‌فر
نقل است که در کنفرانس اقتصادی رامسر در مرداد ۱۳۵۳ بین محمدرضا پهلوی و برخی از کارشناسان سازمان برنامۀ دولت هویدا مشاجرۀ لفظی در می‌گیرد که به اخراج کارشناسان از جلسه ختم میشود.
پس از بحران انرژی ۱۹۷۳ که نتیجۀ جنگ اعراب و اسراییل (جنگ کیپور) بود، درآمدهای سرشار نفتی به کشور سرازیر میشود که تبدیل به عاملی مهم برای تهییج محمدرضا در پیگیری رویاهای بلندپروازانۀ خود برای رساندن ایران به دروازه‌های تمدن میشود.
کنفرانس رامسر به همین دلیل تشکیل میشود که چطور با بازنگری در برنامۀ پنجم توسعۀ دولت پهلوی، می‌توان پروژه‌های بزرگ را زود، تند، سریع، محقق ساخت!
در نهایت اما مخالفت برخی کارشناسان سازمان که با تعابیری همچون «این پول‌ها پا در می‌آورند، به خیابان می‌آیند و انقلاب میشود» بیان شد که محمدرضا را عصبانی و پریشان کرد.
سرنوشت آن مخالفت‌ها و اصرار محمدرضا و اثری که آن خرج‌کردن‌ها در تسریع وقوع انقلاب اسلامی در سال ۵۷ داشت، در اینجا محل بحث نیست.
ذکر این روایت تنها به این دلیل است که یک نمونۀ ۵۰ ساله از عمق رویاپردازی توسعه در کشور را نشان دهد. احتمالاً نمونه‌های فراوان دیگری پیش و پس از این ۵۰ سال می‌توان یافت که چگونه سرزمینی که جغرافیا می‌فروخته و قدر ثروت را می‌دانسته، تبدیل به مصرف‌کنندۀ مخدری به نام نفت میشود که یکی پس از دیگری منابع را هرز داده و برای خود خیال می‌ساخته است. اما ذکر نفت هم در اینجا محل بحث نیست. اینجا می‌خواهیم کمی دربارۀ متأخرترین خیال صحبت کنیم: مکران!
قریب به ۴ هفتۀ پیش شورای توسعۀ مکران با اختیارات تفویضی هیئت دولت سیزدهم، مصوبه‌ای را گذراند که به موجب تأیید رئیس‌جمهور، مجوز برداشت ۵ میلیارد یورو از صندوق توسعۀ ملی برای توسعۀ مکران داده شد.
نویسنده نمی‌خواهد وارد جزئیات اقدامات دو سال و نیم گذشته از عمر دولت شود که خود شرحی مجزا و مفصل طلب میکند؛ بلکه تنها نیم‌نگاهی دارد به مواد مطروحه در مصوبۀ مذکور و در جستجوی پاسخ این سؤال است که چرا خیال‌ها این بار قیمت گزاف ۵ میلیارد یورویی به خود گرفته‌اند؟
مکران زیرساخت ندارد! این جمله را باید پیش از هر چیز با صراحت و بدون ترس بیان کرد. عمدۀ تلاش کارگزاران توسعۀ آن باید احداث زیرساخت‌ها باشد و از این زاویه مصوبۀ یاد شده حتماً در خور تقدیر است.
اما به نظر میرسد ما پیش از «احداث» و بیش از «پول»، نیاز به «فهم» درست از جغرافیا و انتظارات درست از توسعۀ مکران داریم. اینجا می‌خواهیم با نگاهی مختصر به بندهای این مصوبه چرایی تقدم فهم بر پول و احداث را کنکاش کنیم:
در بند ۱ مصوبه، صندوق توسعۀ ملی با همکاری شورای توسعۀ مکران در راستای تأمین اعتبارات «طرح‌های توسعۀ مکران» مکلف به اخذ مجوز برداشت ۵ میلیارد یورویی و همچنین معادل ریالی ۱ میلیارد یورو در قالب اعتبار شده است. یک نمونه از این طرح‌ها بلافاصله در بند ۲ مصوبه شورا رخ می‌نماید: «وزارت راه و شهرسازی مکلف شده است فاز دوم بندر شهید بهشتی، بندر کوه مبارک، مطالعات راه‌آهن کوه مبارک به بندرعباس، فرودگاه کوه مبارک و... را با تعیین اولویت، برآورد هزینه نماید.»
مثل اینکه نگارندۀ متن مصوبه خواسته همه چیز را با هم و از هر چیزی هم بهترینش را داشته باشد.
ذکر چند سؤال در اینجا شایان توجه خواهد بود:
1. توسعۀ بندر شهید بهشتی چابهار برای چیست؟ اگر پاسخ‌دهنده از عناوین پرطمطراق تنها بندر اقیانوسی ایران و... عبور کند، باید دقیق به ما بگوید برای چه سنخ تجارتی این بندر را می‌خواهد؟
در روزگاری که بندر شهید رجایی تنها از ۵۰ درصد ظرفیت خود استفاده میکند که عمدۀ آن هم تأمین کالاهای اساسی کشور است، توسعۀ بندری در ۷۵۰ کیلومتر شرقی‌تر از آن چه عایدی مشخصی برای کشور دارد؟
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone | کارخانه
بخش دوم
2️⃣ ظرفیت فعلی (اسمی) بندر شهید بهشتی ۸.۵ میلیون تن است. این ارتقای ظرفیت در سال ۹۶ در دولت آقای روحانی از سوی وزیر راه و شهرسازی وقت، جناب آقای آخوندی، صورت پذیرفت. سوای اشکالات وارده به آن افتتاح، آیا دولت تاکنون توانسته از همۀ ظرفیت این بندر استفاده…
2️⃣ ظرفیت فعلی (اسمی) بندر شهید بهشتی ۸.۵ میلیون تن است. این ارتقای ظرفیت در سال ۹۶ در دولت آقای روحانی از سوی وزیر راه و شهرسازی وقت، جناب آقای آخوندی، صورت پذیرفت. سوای اشکالات وارده به آن افتتاح، آیا دولت تاکنون توانسته از همۀ ظرفیت این بندر استفاده…
👍6
«سرمایه‌دارا گندم رو میریزن تو دریا تا قیمتش گرون بشه؟»
این گزاره‌ای است که بسیاری از ما در مدارس، دانشگاه‌ها یا رسانه‌ها از زبان افراد مختلف شنیده‌ایم. نکتۀ جالب این است که این ادعا بسیار قدیمی است¹ و از همان زمان هم پاسخ روشنی به آن داده شده بود. نکتۀ جالب‌تر اینکه علیرغم این پاسخ‌ها هنوز هم همان حرف با همان کیفیت و بدون تغییر تکرار میشود!
قدری اطلاع از نظریۀ اقتصادی مضحک بودن چنین حرفی را نشان می‌دهد. هیچ سرمایه‌داری مریض نیست که هر سال مازاد تولید ایجاد کند تا بعد دور بیاندازد. چنین اتفاقی (دور ریختن مازاد گندم یا هر کالای دیگر برای جلوگیری از افت قیمت) در بازار آزاد در بدترین حالت ممکن فقط یک بار می‌تواند اتفاق بیفتد. چون سال آینده تولید را در بخشی که مازاد داشته کاهش میدهند و سرمایۀ مازاد را به بخشی منتقل می‌کنند که در آن کمبود تولید وجود دارد. یعنی سرمایه‌ای که از خط تولید یک کالا بیرون می‌آید محو نمی‌شود، به بخشی دیگر منتقل میشود. اساساً کار آنتروپرونر همین است که با استفاده از مکانیسم قیمت تشخیص دهد کجا کمبود تولید وجود دارد و کجا مازاد. این کار را برای رضای خدا انجام می‌دهد؟ مطلقاً خیر. به نفع خودش است. همین مکانیسم قیمت دقیقاً چیزی است که نظام سوسیالیستی آن را حذف یا به شدت مخدوش می‌سازد و به قحطی ناشی از سرمایه‌گذاری غلط دامن می‌زند. پدیده‌ای که مثلاً در مازاد تولید سیب در حوزۀ دریاچۀ ارومیه و همزمان نابودی آن دریاچه در همین ایران می‌بینیم.
تازه تمام این بحث‌ها با این فرض بسیار دور از واقعیت بیان می‌شوند که سود به دست آمده از افزایش قیمتِ ناشی از دور ریختن یک کالا، بیشتر از فروش همان کالای دور ریخته شده با قیمت پایین‌تر باشد. وقوع چنین چیزی در جهان واقعی بسیار دور از انتظار است. بنابراین اگر چنین مسائلی در گذشته اتفاق افتاده‌اند باید دید چه مداخله‌ای از طرف دولتها با انگیزه‌های امپریالیستی و سوسیالیستی انجام شده بود که به چنین اخلالی در بازار منتهی شد. هیچ دولت‌مرد امپریالیستی از تجارت آزاد دفاع نکرده است. نظر امپریالیست‌های اروپایی قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در مورد لیبرالیسم و تجارت آزاد مشابه نظر مقامات کنونی جمهوری اسلامی در مورد لیبرالیسم بود. پایۀ نظری امپریالیسم نظریۀ قرن هجدهمی مرکانتیلیسم بود که به ایجاد محدودیت در واردات و حمایت از کشاورزی «داخلی» اعتقاد داشتند. اولین منتقدان این سیاست‌ها لیبرال‌ها بودند. حتی هابسون که اصطلاح امپریالیسم را وضع کرد بر لنین اثر گذاشت اساساً لیبرال بود - هرچند تفکر مغشوشی داشت.
در واقع بزرگترین دولت امپریالیستی تاریخ بشر را لنین پایه‌گذاری کرد که هدف علنی و اعلام شده‌اش ملحق کردن تمام جهان به نظام دیکتاتوری «موقتی» بود که در مسکو پایه گذاشته بود و تصور می‌کرد «تاریخ» از زبان او سخن می‌گوید.
۱. شخصاً قدیمی‌ترین متنی که این ادعا را در آن دیدم کتاب انسان، اقتصاد و دولت موری روتبارد بود که در ۱۹۶۲ نوشته شد. البته روتبارد به قصد نقد این ادعا آن را مطرح کرد که متن حاضر هم متأثر از مباحث اوست. حتماً قدمت این ادعا بسیار بیشتر از این است.
✅ @karkhone
این گزاره‌ای است که بسیاری از ما در مدارس، دانشگاه‌ها یا رسانه‌ها از زبان افراد مختلف شنیده‌ایم. نکتۀ جالب این است که این ادعا بسیار قدیمی است¹ و از همان زمان هم پاسخ روشنی به آن داده شده بود. نکتۀ جالب‌تر اینکه علیرغم این پاسخ‌ها هنوز هم همان حرف با همان کیفیت و بدون تغییر تکرار میشود!
قدری اطلاع از نظریۀ اقتصادی مضحک بودن چنین حرفی را نشان می‌دهد. هیچ سرمایه‌داری مریض نیست که هر سال مازاد تولید ایجاد کند تا بعد دور بیاندازد. چنین اتفاقی (دور ریختن مازاد گندم یا هر کالای دیگر برای جلوگیری از افت قیمت) در بازار آزاد در بدترین حالت ممکن فقط یک بار می‌تواند اتفاق بیفتد. چون سال آینده تولید را در بخشی که مازاد داشته کاهش میدهند و سرمایۀ مازاد را به بخشی منتقل می‌کنند که در آن کمبود تولید وجود دارد. یعنی سرمایه‌ای که از خط تولید یک کالا بیرون می‌آید محو نمی‌شود، به بخشی دیگر منتقل میشود. اساساً کار آنتروپرونر همین است که با استفاده از مکانیسم قیمت تشخیص دهد کجا کمبود تولید وجود دارد و کجا مازاد. این کار را برای رضای خدا انجام می‌دهد؟ مطلقاً خیر. به نفع خودش است. همین مکانیسم قیمت دقیقاً چیزی است که نظام سوسیالیستی آن را حذف یا به شدت مخدوش می‌سازد و به قحطی ناشی از سرمایه‌گذاری غلط دامن می‌زند. پدیده‌ای که مثلاً در مازاد تولید سیب در حوزۀ دریاچۀ ارومیه و همزمان نابودی آن دریاچه در همین ایران می‌بینیم.
تازه تمام این بحث‌ها با این فرض بسیار دور از واقعیت بیان می‌شوند که سود به دست آمده از افزایش قیمتِ ناشی از دور ریختن یک کالا، بیشتر از فروش همان کالای دور ریخته شده با قیمت پایین‌تر باشد. وقوع چنین چیزی در جهان واقعی بسیار دور از انتظار است. بنابراین اگر چنین مسائلی در گذشته اتفاق افتاده‌اند باید دید چه مداخله‌ای از طرف دولتها با انگیزه‌های امپریالیستی و سوسیالیستی انجام شده بود که به چنین اخلالی در بازار منتهی شد. هیچ دولت‌مرد امپریالیستی از تجارت آزاد دفاع نکرده است. نظر امپریالیست‌های اروپایی قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در مورد لیبرالیسم و تجارت آزاد مشابه نظر مقامات کنونی جمهوری اسلامی در مورد لیبرالیسم بود. پایۀ نظری امپریالیسم نظریۀ قرن هجدهمی مرکانتیلیسم بود که به ایجاد محدودیت در واردات و حمایت از کشاورزی «داخلی» اعتقاد داشتند. اولین منتقدان این سیاست‌ها لیبرال‌ها بودند. حتی هابسون که اصطلاح امپریالیسم را وضع کرد بر لنین اثر گذاشت اساساً لیبرال بود - هرچند تفکر مغشوشی داشت.
در واقع بزرگترین دولت امپریالیستی تاریخ بشر را لنین پایه‌گذاری کرد که هدف علنی و اعلام شده‌اش ملحق کردن تمام جهان به نظام دیکتاتوری «موقتی» بود که در مسکو پایه گذاشته بود و تصور می‌کرد «تاریخ» از زبان او سخن می‌گوید.
۱. شخصاً قدیمی‌ترین متنی که این ادعا را در آن دیدم کتاب انسان، اقتصاد و دولت موری روتبارد بود که در ۱۹۶۲ نوشته شد. البته روتبارد به قصد نقد این ادعا آن را مطرح کرد که متن حاضر هم متأثر از مباحث اوست. حتماً قدمت این ادعا بسیار بیشتر از این است.
✅ @karkhone
👍7👎2
| دکتر بهزادی
/ کتاب شبه خاطرات
وقتی زمان شاه می خواستند مسجد هامبورگ را به دلیل تاخیر در تکمیل تخریب کنند مسجدی که مرحوم بهشتی امام جماعت اونجا بود علما و بازار تهران جلسه ای گذاشتند و هر بازاری ده هزار تومان وکمی کمتر بیشتر کمک مالی کردند اما یک چک یک میلیونی در وسط بود.
وقتی کنترل کردند دیدند القانیان یهودی کشیده.
وقتی سوال کردند تو که مسلمان نیستی گفت ایرانی که هستم مسجد هامبورگ آبروی ایرانه.
القانیان را گفتند که پس از انقلاب از ایران فرار کن اما می گفت کشور به امثال من احتیاج داره اما پس از چند روز به دست خلخالی اعدام شد.
به نقل از کتاب شبه خاطرات نویسنده دکتر بهزادی عضو موتلفه و چند سال عضویت در وزارت بازرگانی جمهوری اسلامی توصیه می کنم این کتاب رو بخوانيد.
از یکی از مامورین تحقیق نقل شده وقتی حبیب الله القانیان را دادگاهی و به اعدام محکوم کردند، توی راهرو در آخرین لحظه با صدای بلند رو به یکی از نزدیکانش اسم شخصی رو گفت مامورین فکر می کنند این شاید کلید رمزی باشد بابت ثروتی از او که هنوز کشف نکرده‌اند.
بلافاصله اکیپی به دفتر کار او می روند و شروع به بررسی دوباره اسناد می کنند.
اما پیدا کردن یک اسم از بین ۵۰ هزار کارگر و کارمندی که برای کارخانه های پلاسکو، ملامین ایران، پلاستیک شمال، لوله شمال، کارخانه یخچال الکتریک، و پروفیل آلومینیوم کار می کردند کار آسانی نبود.
اما حین بررسی اسناد شخصی او، به کپی بنچاقی خانه ای بر می خورند به نام حسن سید آبادی که چند سال پیش القانیان در کرج برای او خریداری کرده بود بلافاصله به آدرس آن خانه می روند وقتی در می زنند مردی با صدای بلند از درون خانه فریاد زد:
حاج حبیب اومدین بابا کجا بودی. وقتی در باز شد ماموران با قیافه مردی میانسال با چهره و دستانی کاملا سوخته مواجه می شوند که گویی چیزی مثل خوره تمام دست و صورت اش را گرفته.
وقتی مرد متوجه می شود کسان دیگری آمده‌اند نا خودآگاه گفت پس آقای مهندس کو؟
یکی از ماموران دست روی کلت کمری اش گذاشت و گفت ما از دادگاه انقلاب آمدیم. آقای القانیان مهندس شما اقرار کرده مقداری لوازم مسکوکات و اجناس قیمتی پیش شما به امانت گذاشته که همگی آنها را باید تحویل بدی تا به نفع انقلاب و مردم مصادره بشه در غیر این صورت باید با ما بیایی و معلوم نیست که دوباره بتونی برگردی. مرد زانوانش سست میشه و میشینه و همانطور که اشک می ریخت میگه به خدا من اوس حسن بنا هستم من دونه دونه آجرهای کارخانه قدیم وجدید پلاسکو را با همین دستام چیدم وقتی سوله کارخانه جدید تمام شد حاج حبیب، ببخشید آقای مهندس القانیان به من گفت اگه می خواهی می توانی توی کارخانه با ما کار کنی و من هم به عنوان کارگر بسته بندی مشغول شدم تا یک روز مدیر خط از من خواست به کمک بچه های حمل دیگ مواد بروم و از بخت بد من نقاله حمل وسط راه خراب میشه و یکی از دیگ ها که از کوره پخت بیرون اومد سریز کرد و به سر و صورت من ریخت و این بلا که می بینید سر من آمد.
وقتی مهندس فهمید. مدیر خط را اخراج کرد تمام هزینه های دوا و درمون من را داد و چون با دستام قادر نبودم کار کنم باز نشسته ام کرد و این خونه رو که می بینید برام خرید یکی از ماموران گفت همین؟ یعنی شما هیچ رابطه دیگری با آقای القانیان نداشتید؟
اوس حسن گفت: زن وبچه هام نتوانستند قیافه منو تحمل کنند ولم کردند و رفتند کاشمر من موندم این خونه، خدا آقای مهندس را حفظ اش کنه وقتی فهمید من تنها شدم هر هفته می آمد به من سر می زد و هیچ وقت هم دست خالی نبود.
اوس حسن بین بغض وگریه ادامه داد آخرین باری که اومد پیشم پیشانی منو ماچ کرد و گفت آگه من اون روز کارخونه بودم این اتفاق نمی افتاد من هم گفتم حاج حبیب این قسمت من بوده بی خود خودتون رو ناراحت نکنید و رفت و از اون روز درِ این خونه را کسی نزده جز شماها.
مامورین نگاهی به همدیگه کردن سوار ماشین شدن و رفتند.
رادیوی ماشین روشن بود گوینده نعره می زد که امروز چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت(۱۳۵۸) یکی از عناصر فاسد و ملعون ستم شاهی که جاسوسی آن برای کشور غاصب صهیونیستی محرز گردیده بود، با حکمِ دادگاه انقلاب اسلامی، به درک واصل گردید.
✅ @karkhone
/ کتاب شبه خاطرات
وقتی زمان شاه می خواستند مسجد هامبورگ را به دلیل تاخیر در تکمیل تخریب کنند مسجدی که مرحوم بهشتی امام جماعت اونجا بود علما و بازار تهران جلسه ای گذاشتند و هر بازاری ده هزار تومان وکمی کمتر بیشتر کمک مالی کردند اما یک چک یک میلیونی در وسط بود.
وقتی کنترل کردند دیدند القانیان یهودی کشیده.
وقتی سوال کردند تو که مسلمان نیستی گفت ایرانی که هستم مسجد هامبورگ آبروی ایرانه.
القانیان را گفتند که پس از انقلاب از ایران فرار کن اما می گفت کشور به امثال من احتیاج داره اما پس از چند روز به دست خلخالی اعدام شد.
به نقل از کتاب شبه خاطرات نویسنده دکتر بهزادی عضو موتلفه و چند سال عضویت در وزارت بازرگانی جمهوری اسلامی توصیه می کنم این کتاب رو بخوانيد.
از یکی از مامورین تحقیق نقل شده وقتی حبیب الله القانیان را دادگاهی و به اعدام محکوم کردند، توی راهرو در آخرین لحظه با صدای بلند رو به یکی از نزدیکانش اسم شخصی رو گفت مامورین فکر می کنند این شاید کلید رمزی باشد بابت ثروتی از او که هنوز کشف نکرده‌اند.
بلافاصله اکیپی به دفتر کار او می روند و شروع به بررسی دوباره اسناد می کنند.
اما پیدا کردن یک اسم از بین ۵۰ هزار کارگر و کارمندی که برای کارخانه های پلاسکو، ملامین ایران، پلاستیک شمال، لوله شمال، کارخانه یخچال الکتریک، و پروفیل آلومینیوم کار می کردند کار آسانی نبود.
اما حین بررسی اسناد شخصی او، به کپی بنچاقی خانه ای بر می خورند به نام حسن سید آبادی که چند سال پیش القانیان در کرج برای او خریداری کرده بود بلافاصله به آدرس آن خانه می روند وقتی در می زنند مردی با صدای بلند از درون خانه فریاد زد:
حاج حبیب اومدین بابا کجا بودی. وقتی در باز شد ماموران با قیافه مردی میانسال با چهره و دستانی کاملا سوخته مواجه می شوند که گویی چیزی مثل خوره تمام دست و صورت اش را گرفته.
وقتی مرد متوجه می شود کسان دیگری آمده‌اند نا خودآگاه گفت پس آقای مهندس کو؟
یکی از ماموران دست روی کلت کمری اش گذاشت و گفت ما از دادگاه انقلاب آمدیم. آقای القانیان مهندس شما اقرار کرده مقداری لوازم مسکوکات و اجناس قیمتی پیش شما به امانت گذاشته که همگی آنها را باید تحویل بدی تا به نفع انقلاب و مردم مصادره بشه در غیر این صورت باید با ما بیایی و معلوم نیست که دوباره بتونی برگردی. مرد زانوانش سست میشه و میشینه و همانطور که اشک می ریخت میگه به خدا من اوس حسن بنا هستم من دونه دونه آجرهای کارخانه قدیم وجدید پلاسکو را با همین دستام چیدم وقتی سوله کارخانه جدید تمام شد حاج حبیب، ببخشید آقای مهندس القانیان به من گفت اگه می خواهی می توانی توی کارخانه با ما کار کنی و من هم به عنوان کارگر بسته بندی مشغول شدم تا یک روز مدیر خط از من خواست به کمک بچه های حمل دیگ مواد بروم و از بخت بد من نقاله حمل وسط راه خراب میشه و یکی از دیگ ها که از کوره پخت بیرون اومد سریز کرد و به سر و صورت من ریخت و این بلا که می بینید سر من آمد.
وقتی مهندس فهمید. مدیر خط را اخراج کرد تمام هزینه های دوا و درمون من را داد و چون با دستام قادر نبودم کار کنم باز نشسته ام کرد و این خونه رو که می بینید برام خرید یکی از ماموران گفت همین؟ یعنی شما هیچ رابطه دیگری با آقای القانیان نداشتید؟
اوس حسن گفت: زن وبچه هام نتوانستند قیافه منو تحمل کنند ولم کردند و رفتند کاشمر من موندم این خونه، خدا آقای مهندس را حفظ اش کنه وقتی فهمید من تنها شدم هر هفته می آمد به من سر می زد و هیچ وقت هم دست خالی نبود.
اوس حسن بین بغض وگریه ادامه داد آخرین باری که اومد پیشم پیشانی منو ماچ کرد و گفت آگه من اون روز کارخونه بودم این اتفاق نمی افتاد من هم گفتم حاج حبیب این قسمت من بوده بی خود خودتون رو ناراحت نکنید و رفت و از اون روز درِ این خونه را کسی نزده جز شماها.
مامورین نگاهی به همدیگه کردن سوار ماشین شدن و رفتند.
رادیوی ماشین روشن بود گوینده نعره می زد که امروز چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت(۱۳۵۸) یکی از عناصر فاسد و ملعون ستم شاهی که جاسوسی آن برای کشور غاصب صهیونیستی محرز گردیده بود، با حکمِ دادگاه انقلاب اسلامی، به درک واصل گردید.
✅ @karkhone
👍33
در روز ششم مارس ۱۹۳۳ رییس جمهور روزولت در حالی که تنها دو روز قبل وارد کاخ سفید شده بود، طی اعلامیه ۲۰۳۹ دستور تعطیلی سراسری ۴روزه‌ی بانک‌های امریکا را صادر کرد.
هرگونه معاملات سکه، طلا و نقره، برداشت و انتقال پول و هرگونه عملیات پولی و بانکی ممنوع شد.
علیرغم یک چنین تجاوز آشکاری به دارایی‌های مردم، هنوز اعتماد عمومی از بین نرفته بود و در‌مواردی با بهت و حیرت به وضعیت نگاه می‌کردند. کسب و کارها برای پرهیز از گسترش تعطیلی به بازار، ترفندهایی را به کار بستند، از جمله اعطای اعتبار به مشتریان، تسهیلات سیستم حمل و نقل، محدودیت فروش کالا به مقادیر خرد و…
در موردی جالب توجه یک شرکت تولیدکننده‌ی خمیردندان آگهی میکند که حاضر است خمیردندان را با وعده‌ی سه ماهه به امریکایی ها بفروشد.
در شرایطی که کسب و‌کارها و شهروندان امریکایی در‌حال تطبیق و تسهیل امور بین خودشان با شرایط جاری بودند، مامورین اداره‌ی مالیات با شدت هرچه بیشتر مشغول تعقیب و توقیف دارایی بدهکاران مالیاتی بودند. قانون ایجاب می‌کرد باشند، همان قانونی که همزمان ایجاب می‌کرد حق مردم در دسترسی به دارایی‌هایشان تعلیق شود.
✅ @karkhone
هرگونه معاملات سکه، طلا و نقره، برداشت و انتقال پول و هرگونه عملیات پولی و بانکی ممنوع شد.
علیرغم یک چنین تجاوز آشکاری به دارایی‌های مردم، هنوز اعتماد عمومی از بین نرفته بود و در‌مواردی با بهت و حیرت به وضعیت نگاه می‌کردند. کسب و کارها برای پرهیز از گسترش تعطیلی به بازار، ترفندهایی را به کار بستند، از جمله اعطای اعتبار به مشتریان، تسهیلات سیستم حمل و نقل، محدودیت فروش کالا به مقادیر خرد و…
در موردی جالب توجه یک شرکت تولیدکننده‌ی خمیردندان آگهی میکند که حاضر است خمیردندان را با وعده‌ی سه ماهه به امریکایی ها بفروشد.
در شرایطی که کسب و‌کارها و شهروندان امریکایی در‌حال تطبیق و تسهیل امور بین خودشان با شرایط جاری بودند، مامورین اداره‌ی مالیات با شدت هرچه بیشتر مشغول تعقیب و توقیف دارایی بدهکاران مالیاتی بودند. قانون ایجاب می‌کرد باشند، همان قانونی که همزمان ایجاب می‌کرد حق مردم در دسترسی به دارایی‌هایشان تعلیق شود.
✅ @karkhone
👍3👎1
سرزمین سوخته
| اکبر ترکان
یکی از افسران دورۀ رضاشاه کتابی به نام کهنه سرباز نوشته است. در این کتاب توضیح می‌دهد که استراتژی انگلستان برای جلوگیری از دسترسی روسیه به سرزمین هند، استراتژی سرزمین سوخته بود. چرا؟ به‌خاطر اینکه آن زمان هنوز جهان موتوریزه نشده بود و لجستیک بسیار سخت بود. اگر تو می‌خواستی یک لشکر را پانصد کیلومتر به آن طرف ببری، احتیاج به امکانات و پشتیبانی داشتی. چطوری لجستیک کنی؟ پس باید ایستگاه‌های بین‌راهی داشته باشی که هر صد کیلومتر ایستگاه و انبار لجستیک وجود داشته باشد تا بتوانی پانصد کیلومتر آن طرف‌تر عملیاتی را انجام دهی.
حالا روسیه از آن سمت می‌خواست به شبه‌قارۀ هند برود. استراتژی انگلیس این بود که ما باید هر چه سرزمین در این میان است به سرزمین سوخته تبدیل کنیم. این سرزمین سوخته موجب میشود کسی طمع نکند که به شبه‌قاره بیاید. چون به فرض اینکه دو لشکر هم به آنجا بیایند، از نظر لجستیک مشکل پیدا می‌کنند.
کهنه سرباز ایرانی می‌گوید که توسعه نیافتن بلوچستان ایران و بلوچستان پاکستان در راستای استراتژی سرزمین‌های سوخته است.
انگلیسی‌ها گفتند که اگر نگذاریم این مناطق آباد شوند، امکان دسترسی روسیه به شبه‌قارۀ هند از بین میرود.
حالا وقتی که ما استراتژی بحری و بری را می‌شناسیم، می‌فهمیم که اسپانیایی‌ها و پرتغالی‌ها چطور آسیا را گرفتند و فیلیپین را ایجاد کردند، چطور انگلیسی‌ها شبه‌قارۀ هند و پرتغالی‌ها سواحل ایران را گرفتند. این امر نشان‌دهندۀ آن است که یک استراتژی وجود داشته است که این مناطق نباید آباد شوند.
این آباد نشدن را روی زمین هم می‌توانیم مشاهده کنیم. از بندرعباس تا گواتر، تمام ساحل با این عظمت و وسعت، برهوت است. ممکن است بگویید به خاطر آن است که این مناطق گرم هستند و آب‌وهوای خوبی ندارند، آب ندارند و رشد نکرده‌اند. مثل دبی است. نیست؟
بنابراین به دلیل آب‌وهوا و گرما نیست. در واقع یک استراتژی را پیاده کردند برای اینکه اینها برهوت بمانند. انگیزۀ اصلی این استراتژی هم حفظ شبه‌قارۀ هند است. با وجود اینکه سیستان یکی از مراکز تمدنی دیرینۀ ایران است، ولی آن را هم از بین بردند. چطوری آن را از بین بردند؟ با نفوذ در افغانستان و ممانعت از حقابۀ ایران در هیرمند. سالهای سال است که حق آب ایران را بالا کشیده‌اند.
✅ @karkhone
| اکبر ترکان
یکی از افسران دورۀ رضاشاه کتابی به نام کهنه سرباز نوشته است. در این کتاب توضیح می‌دهد که استراتژی انگلستان برای جلوگیری از دسترسی روسیه به سرزمین هند، استراتژی سرزمین سوخته بود. چرا؟ به‌خاطر اینکه آن زمان هنوز جهان موتوریزه نشده بود و لجستیک بسیار سخت بود. اگر تو می‌خواستی یک لشکر را پانصد کیلومتر به آن طرف ببری، احتیاج به امکانات و پشتیبانی داشتی. چطوری لجستیک کنی؟ پس باید ایستگاه‌های بین‌راهی داشته باشی که هر صد کیلومتر ایستگاه و انبار لجستیک وجود داشته باشد تا بتوانی پانصد کیلومتر آن طرف‌تر عملیاتی را انجام دهی.
حالا روسیه از آن سمت می‌خواست به شبه‌قارۀ هند برود. استراتژی انگلیس این بود که ما باید هر چه سرزمین در این میان است به سرزمین سوخته تبدیل کنیم. این سرزمین سوخته موجب میشود کسی طمع نکند که به شبه‌قاره بیاید. چون به فرض اینکه دو لشکر هم به آنجا بیایند، از نظر لجستیک مشکل پیدا می‌کنند.
کهنه سرباز ایرانی می‌گوید که توسعه نیافتن بلوچستان ایران و بلوچستان پاکستان در راستای استراتژی سرزمین‌های سوخته است.
انگلیسی‌ها گفتند که اگر نگذاریم این مناطق آباد شوند، امکان دسترسی روسیه به شبه‌قارۀ هند از بین میرود.
حالا وقتی که ما استراتژی بحری و بری را می‌شناسیم، می‌فهمیم که اسپانیایی‌ها و پرتغالی‌ها چطور آسیا را گرفتند و فیلیپین را ایجاد کردند، چطور انگلیسی‌ها شبه‌قارۀ هند و پرتغالی‌ها سواحل ایران را گرفتند. این امر نشان‌دهندۀ آن است که یک استراتژی وجود داشته است که این مناطق نباید آباد شوند.
این آباد نشدن را روی زمین هم می‌توانیم مشاهده کنیم. از بندرعباس تا گواتر، تمام ساحل با این عظمت و وسعت، برهوت است. ممکن است بگویید به خاطر آن است که این مناطق گرم هستند و آب‌وهوای خوبی ندارند، آب ندارند و رشد نکرده‌اند. مثل دبی است. نیست؟
بنابراین به دلیل آب‌وهوا و گرما نیست. در واقع یک استراتژی را پیاده کردند برای اینکه اینها برهوت بمانند. انگیزۀ اصلی این استراتژی هم حفظ شبه‌قارۀ هند است. با وجود اینکه سیستان یکی از مراکز تمدنی دیرینۀ ایران است، ولی آن را هم از بین بردند. چطوری آن را از بین بردند؟ با نفوذ در افغانستان و ممانعت از حقابۀ ایران در هیرمند. سالهای سال است که حق آب ایران را بالا کشیده‌اند.
✅ @karkhone
👍11
در ستایش آموزش خصوصی
- در رتبه بندی QS برترین دانشگاه های دنیا، از 5 دانشگاه برتر آن، MIT ، استنفورد و هاروارد خصوصی بوده و آکسفورد و کمبریج نیز خصوصی-دولتی هستند. این آمار به وضوح نشان دهنده برتری مراکز آموزش عالی خصوصی نسبت به انواع دولتی آن است. البته دانشگاه کمبریج تنها یک سوم بودجه خود را از دولت گرفته و الباقی آن با شهریه، کمک های داوطلبانه و سرمایه گذاری مراکز تحقیقاتی و صنعتی تامین میشود.
- چنین امری نیز در دبیرستان ها و سطوح پایین تر آموزش نیز برقرار است. نکته مهم این است که دولت ها از روی دلسوزی برای بچه های مردم آموزش دولتی رایگان ارائه نمیکنند و چند هدف عمده دارند. فارغ ازینکه دولت ها حاوی چه ایدئولوژی باشند، با آموزش دولتی تلاش خود را در تثبیت ارزش هایشان در نسل های آینده بکار میگیرند و اینکه چپگرایان پراگرسیو در غرب شعار عدالت آموزشی و آموزش رایگان میدهند از همین نکته منشا می گیرد چراکه آموزش خصوصی مبنی بر خواست خانواده ها، نمیتواند فرزندانی را منطبق با مکتب فکری این قشر "روشنفکر" تربیت کند. هدف دیگر هم راه انداختن بساط بوروکراتیک دیگری چون وزارت آموزش و پرورش و سازمان های ریز و درشتش و تحمیل مالیات های اضافه به مردم به قصد ارتزاق خودشان و همفکرانشان است.
-اینکه والدینی بخواهد فرزند خود را در یک مدرسه ضدعلم یا بسیار مذهبی قراردهد ابدا ربطی به ما و دولت ندارد. سبک تحصیل کودکان تا دوره بلوغشان فقط به خانواده آنها ربط دارد. هیچکس بهتر از پدر و مادر خواهان آینده ای تضمین شده برای فرزندشان نیست و یقینا اشتباهات آنها در تصمیم گیری آموزشی فرزندشان از اشتباهات دولتی کمتر است.
- بزرگترین مغالطه ای که حامیان آموزش دولتی خصوصا آموزش عالی به آن متوسل می شوند این است که کشور به متخصصین در فلان رشته ها نیاز دارد و به سود همگان است که دولت برای تربیت نیروی متخصص اقدام کند. در پاسخ باید گفت که اگر بازار آزاد در آن کشور حاکم باشد، اگر افزایش تقاضا(چه کالا باشد یا خدمت) از عرضه گذر کند، قیمت آن کالا یا خدمت افزایش پیدا میکند. مانند کشوری که مردم متقاضی نان هستند و نانوا کم دارند و بالطبع قیمت نان افزایش می یابد. حال افراد میتوانند این نیاز را شناسایی کنند، آن حرفه را فراگرفته و آن خدمت یا کالا را عرضه کنند. این در نهایت برای شخص نه تنها آورده مالی و معنوی دارد بلکه نیاز جامعه را هم برطرف میکند بدون آنکه دولت نقشی در اینجا ایفا کند.
- آموزش خصوصی اساسا به معنی عدم دسترسی گروه های غیربرخوردار از آموزش نیست. آموزش نیز مانند دیگر کالا ها، در یک فضای رقابتی میان مدارس و دانشگاه ها با کیفیت های مختلف عرضه می شود و خانواده ها با توجه به ارزش های فکری و منابع مالی خود دست به انتخاب می زنند. صدالبته بهترین مدارس و دانشگاه ها میتوانند افراد کم برخوردار را بورسیه کنند و یا خیریه ها و کمک های داوطلبانه، شهریه یک دانشجوی کم برخوردار اما با استعداد را تامین کنند. نهایتا اگر بخواهیم سطحی برای آموزش رایگان در نظر بگیریم، بهتر است از ابتدایی و متوسطه فراتر نرود. برای بیشتر مشاغل نیازی فراتر از خواندن و نوشتن و جدول ضرب وجود ندارد!
- آموزش خصوصی در عین حال یک فایده بزرگ دیگر هم دارد! دانشجویی که به هزینه دولت(بخوانید مالیات مردم) به دانشگاه میرود و اواسط تحصیل احساس بی علاقگی کند و یا شغل نامرتبط با رشته خود پیدا کند، انگار به هزینه دیگران اتلاف منابع کرده اما دانشجویی که شهریه میپردازد، قطعا در انتخاب رشته خود حداکثر دقت را بخرج داده و نیروی انسانی کارامدتری خواهد شد. حتی اگر در اواسط تحصیل هم به سرنوشت دانشجوی قبل دچار شود، این خودش است که متحمل ضرر و زیان خواهد شد نه جامعه!
✅ @karkhone
- در رتبه بندی QS برترین دانشگاه های دنیا، از 5 دانشگاه برتر آن، MIT ، استنفورد و هاروارد خصوصی بوده و آکسفورد و کمبریج نیز خصوصی-دولتی هستند. این آمار به وضوح نشان دهنده برتری مراکز آموزش عالی خصوصی نسبت به انواع دولتی آن است. البته دانشگاه کمبریج تنها یک سوم بودجه خود را از دولت گرفته و الباقی آن با شهریه، کمک های داوطلبانه و سرمایه گذاری مراکز تحقیقاتی و صنعتی تامین میشود.
- چنین امری نیز در دبیرستان ها و سطوح پایین تر آموزش نیز برقرار است. نکته مهم این است که دولت ها از روی دلسوزی برای بچه های مردم آموزش دولتی رایگان ارائه نمیکنند و چند هدف عمده دارند. فارغ ازینکه دولت ها حاوی چه ایدئولوژی باشند، با آموزش دولتی تلاش خود را در تثبیت ارزش هایشان در نسل های آینده بکار میگیرند و اینکه چپگرایان پراگرسیو در غرب شعار عدالت آموزشی و آموزش رایگان میدهند از همین نکته منشا می گیرد چراکه آموزش خصوصی مبنی بر خواست خانواده ها، نمیتواند فرزندانی را منطبق با مکتب فکری این قشر "روشنفکر" تربیت کند. هدف دیگر هم راه انداختن بساط بوروکراتیک دیگری چون وزارت آموزش و پرورش و سازمان های ریز و درشتش و تحمیل مالیات های اضافه به مردم به قصد ارتزاق خودشان و همفکرانشان است.
-اینکه والدینی بخواهد فرزند خود را در یک مدرسه ضدعلم یا بسیار مذهبی قراردهد ابدا ربطی به ما و دولت ندارد. سبک تحصیل کودکان تا دوره بلوغشان فقط به خانواده آنها ربط دارد. هیچکس بهتر از پدر و مادر خواهان آینده ای تضمین شده برای فرزندشان نیست و یقینا اشتباهات آنها در تصمیم گیری آموزشی فرزندشان از اشتباهات دولتی کمتر است.
- بزرگترین مغالطه ای که حامیان آموزش دولتی خصوصا آموزش عالی به آن متوسل می شوند این است که کشور به متخصصین در فلان رشته ها نیاز دارد و به سود همگان است که دولت برای تربیت نیروی متخصص اقدام کند. در پاسخ باید گفت که اگر بازار آزاد در آن کشور حاکم باشد، اگر افزایش تقاضا(چه کالا باشد یا خدمت) از عرضه گذر کند، قیمت آن کالا یا خدمت افزایش پیدا میکند. مانند کشوری که مردم متقاضی نان هستند و نانوا کم دارند و بالطبع قیمت نان افزایش می یابد. حال افراد میتوانند این نیاز را شناسایی کنند، آن حرفه را فراگرفته و آن خدمت یا کالا را عرضه کنند. این در نهایت برای شخص نه تنها آورده مالی و معنوی دارد بلکه نیاز جامعه را هم برطرف میکند بدون آنکه دولت نقشی در اینجا ایفا کند.
- آموزش خصوصی اساسا به معنی عدم دسترسی گروه های غیربرخوردار از آموزش نیست. آموزش نیز مانند دیگر کالا ها، در یک فضای رقابتی میان مدارس و دانشگاه ها با کیفیت های مختلف عرضه می شود و خانواده ها با توجه به ارزش های فکری و منابع مالی خود دست به انتخاب می زنند. صدالبته بهترین مدارس و دانشگاه ها میتوانند افراد کم برخوردار را بورسیه کنند و یا خیریه ها و کمک های داوطلبانه، شهریه یک دانشجوی کم برخوردار اما با استعداد را تامین کنند. نهایتا اگر بخواهیم سطحی برای آموزش رایگان در نظر بگیریم، بهتر است از ابتدایی و متوسطه فراتر نرود. برای بیشتر مشاغل نیازی فراتر از خواندن و نوشتن و جدول ضرب وجود ندارد!
- آموزش خصوصی در عین حال یک فایده بزرگ دیگر هم دارد! دانشجویی که به هزینه دولت(بخوانید مالیات مردم) به دانشگاه میرود و اواسط تحصیل احساس بی علاقگی کند و یا شغل نامرتبط با رشته خود پیدا کند، انگار به هزینه دیگران اتلاف منابع کرده اما دانشجویی که شهریه میپردازد، قطعا در انتخاب رشته خود حداکثر دقت را بخرج داده و نیروی انسانی کارامدتری خواهد شد. حتی اگر در اواسط تحصیل هم به سرنوشت دانشجوی قبل دچار شود، این خودش است که متحمل ضرر و زیان خواهد شد نه جامعه!
✅ @karkhone
Top Universities
QS World University Rankings 2027: World's Best Universities
Find top-ranked universities with QS methodology focused on research, employability, learning experience, and sustainability performance.
👍1
بدهی دولت (ها) به تامین اجتماعی از کجا سرچشمه می گیرد؟
بسیار شنیده ایم که دولت به سازمان تامین اجتماعی بدهکار است اما نمی دانیم چرا؟ دولت به دلیل عمل نکردن به تعهداتش به سازمان تأمین اجتماعی سالهاست به عنوان بزرگترین بدهکار تامین اجتماعی شناخته شده است. این بدهی ها اینگونه ایجاد شده است:
۱) دولت متعهد است حق بیمه کارگاههای زیر ۵ نفر را که تعدادشان ۱ میلیون ۳۰۰ هزار نفر بود را به تأمین اجتماعی پرداخت کند، که نمی کند.
۲) با بازنشسته کردن اجباری کارگران کارخانه هایی که بر طبق ماده ۱۰ نوسازی صنایع جهت بهسازی محیط زیست، تعطیل و دست به اخراج کارگران خود می زنند، دولت متعهد شده است که ۵ سال حق بیمه آنان را بدهد تا بازنشسته شوند، که نمی دهد.
۳) ۷۶۰ هزار رانندگان تاکسی که با ۱۳.۵ درصد پرداخت حق بیمه در سازمان تامین اجتماعی شناخته می شوند، دولت می بایست ۱۳.۵ درصد باقی مانده حق بیمه این رانندگان را به سازمان پرداخت کند، که نمی کند.
۴) دولت ۲۶ گروه میهمان ناخوانده را بر سر سفره تامین اجتماعی تحمیل کرده است از جمله هنرمندان، روحانیون، خادمین مساجد، گروههای صنایع دستی، زنبورداران.... که پرداخت حق بیمه شان باید توسط دولت صورت گیرد، که پرداختی انجام نمی گیرد.
۵) هفت درصد حق بیمه اسیران جنگ ایران و عراق که دولت متعهد شده واریز کند، که نمی کند.
۶) سه درصد مطالبه تامین اجتماعی از سال ۱۳۵۴ (دولت هویدا که در خزانه دولت مانده بود) که بر عهده دولت بوده و هر سال آن را به سال دیگر موکول می کند.
۷) حق بیمه کارمندان دولتی که به زور توسط دولت به تأمین اجتماعی آورده شده اند، هنوز پرداخت نگردیده است.
۸) حق بیمه کارگران و کارمندان شرکت های دولتی چون مخابرات، برق منطقه ای ... که دولت باید به تامین اجتماعی پرداخت کند که پرداخت نمی کند.
۹) مبلغ خرید کارخانه های سودده که دولت از تامین اجتماعی با قیمت پایین خریداری کرده ولی تاکنون پرداخت نکرده است از جمله کارخانه تولید سانتریفوژ تسا در شهرهای کرج و اشترجان اصفهان و شهرهای دیگر
۱۰) در زمان کرونا هزینه درمان بیماران غیر تأمین اجتماعی بستری در بیمارستان های تامین اجتماعی که پرداخت نشده است.
۱۱) بدهی وزارت بهداشت به تامین اجتماعی در پرداخت سرانه درمان بیمه شدگان تامین اجتماعی(طرح تحول بیمه سلامت)
۱۲) خرید ۲۹ بیمارستان از تامین اجتماعی که مبلغ توافق شده برای واگذاری آنها به تأمین اجتماعی داده نشده است.
۱۳) وام های دریافتی (۳ میلیارد تومان) در زمان جنگ از بانک رفاه کارگران، که پرداخت نگردیده است.
اینها تنها بخش کوچکی از ۶۷ مورد بدهی دولت به سازمان تامین اجتماعی است. طبق ماده ۲۲ آیین دادرسی مدنی، بدهی دولت به تامین اجتماعی می بایست به روز محاسبه شود و سود مرکب به آن تعلق می گیرد. طبق محاسبه کارشناسان بازنشستگان مستقل تا روز نگارش این مطلب دولت مبلغی نزدیک به ۸۵۰ هزار میلیارد تومان(۸۵۰ همت) به تامین اجتماعی و یا دقیق تر به کارگران و بازنشستگان تامین اجتماعی بدهکار است که از پرداخت آن شانه خالی می کند و در بودجه سال ۱۴۰۲ هم به جای ۲۰۰ هزار میلیارد تومان فقط ۵۶ هزار میلیارد را تقبل کرده است که معلوم نیست پرداخت شود یانه. که اگر قرار به پرداخت باشد باز هم به جایش شرکتها یا کارخانه های ورشکسته را به تامین اجتماعی تحمیل خواهد کرد آن هم با قیمت های نجومی.
سازمان تأمین یک سازمان عمومی و غیردولتی است که با مبالغ دریافتی از کارگران و بازنشستگان ایجاد شده است. دولت حق دخالت در آن را ندارد اما با تصویب قوانین مختلف درحالیکه اجازه دخالت در آن را ندارد تمام مسئولین آن را دولت انتخاب می کند! یعنی بدهکار بزرگ یک سازمان برای عدم پرداخت بدهی خود کنترل آن را در دست می گیرد و در عمل آن را به نابودی کشانده است!
✅ @karkhone
بسیار شنیده ایم که دولت به سازمان تامین اجتماعی بدهکار است اما نمی دانیم چرا؟ دولت به دلیل عمل نکردن به تعهداتش به سازمان تأمین اجتماعی سالهاست به عنوان بزرگترین بدهکار تامین اجتماعی شناخته شده است. این بدهی ها اینگونه ایجاد شده است:
۱) دولت متعهد است حق بیمه کارگاههای زیر ۵ نفر را که تعدادشان ۱ میلیون ۳۰۰ هزار نفر بود را به تأمین اجتماعی پرداخت کند، که نمی کند.
۲) با بازنشسته کردن اجباری کارگران کارخانه هایی که بر طبق ماده ۱۰ نوسازی صنایع جهت بهسازی محیط زیست، تعطیل و دست به اخراج کارگران خود می زنند، دولت متعهد شده است که ۵ سال حق بیمه آنان را بدهد تا بازنشسته شوند، که نمی دهد.
۳) ۷۶۰ هزار رانندگان تاکسی که با ۱۳.۵ درصد پرداخت حق بیمه در سازمان تامین اجتماعی شناخته می شوند، دولت می بایست ۱۳.۵ درصد باقی مانده حق بیمه این رانندگان را به سازمان پرداخت کند، که نمی کند.
۴) دولت ۲۶ گروه میهمان ناخوانده را بر سر سفره تامین اجتماعی تحمیل کرده است از جمله هنرمندان، روحانیون، خادمین مساجد، گروههای صنایع دستی، زنبورداران.... که پرداخت حق بیمه شان باید توسط دولت صورت گیرد، که پرداختی انجام نمی گیرد.
۵) هفت درصد حق بیمه اسیران جنگ ایران و عراق که دولت متعهد شده واریز کند، که نمی کند.
۶) سه درصد مطالبه تامین اجتماعی از سال ۱۳۵۴ (دولت هویدا که در خزانه دولت مانده بود) که بر عهده دولت بوده و هر سال آن را به سال دیگر موکول می کند.
۷) حق بیمه کارمندان دولتی که به زور توسط دولت به تأمین اجتماعی آورده شده اند، هنوز پرداخت نگردیده است.
۸) حق بیمه کارگران و کارمندان شرکت های دولتی چون مخابرات، برق منطقه ای ... که دولت باید به تامین اجتماعی پرداخت کند که پرداخت نمی کند.
۹) مبلغ خرید کارخانه های سودده که دولت از تامین اجتماعی با قیمت پایین خریداری کرده ولی تاکنون پرداخت نکرده است از جمله کارخانه تولید سانتریفوژ تسا در شهرهای کرج و اشترجان اصفهان و شهرهای دیگر
۱۰) در زمان کرونا هزینه درمان بیماران غیر تأمین اجتماعی بستری در بیمارستان های تامین اجتماعی که پرداخت نشده است.
۱۱) بدهی وزارت بهداشت به تامین اجتماعی در پرداخت سرانه درمان بیمه شدگان تامین اجتماعی(طرح تحول بیمه سلامت)
۱۲) خرید ۲۹ بیمارستان از تامین اجتماعی که مبلغ توافق شده برای واگذاری آنها به تأمین اجتماعی داده نشده است.
۱۳) وام های دریافتی (۳ میلیارد تومان) در زمان جنگ از بانک رفاه کارگران، که پرداخت نگردیده است.
اینها تنها بخش کوچکی از ۶۷ مورد بدهی دولت به سازمان تامین اجتماعی است. طبق ماده ۲۲ آیین دادرسی مدنی، بدهی دولت به تامین اجتماعی می بایست به روز محاسبه شود و سود مرکب به آن تعلق می گیرد. طبق محاسبه کارشناسان بازنشستگان مستقل تا روز نگارش این مطلب دولت مبلغی نزدیک به ۸۵۰ هزار میلیارد تومان(۸۵۰ همت) به تامین اجتماعی و یا دقیق تر به کارگران و بازنشستگان تامین اجتماعی بدهکار است که از پرداخت آن شانه خالی می کند و در بودجه سال ۱۴۰۲ هم به جای ۲۰۰ هزار میلیارد تومان فقط ۵۶ هزار میلیارد را تقبل کرده است که معلوم نیست پرداخت شود یانه. که اگر قرار به پرداخت باشد باز هم به جایش شرکتها یا کارخانه های ورشکسته را به تامین اجتماعی تحمیل خواهد کرد آن هم با قیمت های نجومی.
سازمان تأمین یک سازمان عمومی و غیردولتی است که با مبالغ دریافتی از کارگران و بازنشستگان ایجاد شده است. دولت حق دخالت در آن را ندارد اما با تصویب قوانین مختلف درحالیکه اجازه دخالت در آن را ندارد تمام مسئولین آن را دولت انتخاب می کند! یعنی بدهکار بزرگ یک سازمان برای عدم پرداخت بدهی خود کنترل آن را در دست می گیرد و در عمل آن را به نابودی کشانده است!
✅ @karkhone
👍6👎2
نئولیبرالیسم صنعتی
در جریان رقابت انتخابات ۱۹۸۰، رونالد ریگان در جمع کارگران کارخونه‌ی خودروسازی «کرایسلر» که به مرز ورشکستگی کشیده شده بود، میگه که باید جلوی غرق شدن صنعت خودرو در "سیلاب" واردات خودروهای ژاپنی رو بگیریم، و اگه ژاپن صادرات خودروهاش به بازار آمریکا رو محدود نکنه با اهرم «حمایت‌گرایی» (محدویتهای گمرکی) جوابش رو میدیم. موضع‌گیری ریگان یک انحراف صریح از رتوریک «بازار آزادی/دولت‌ستیزانه»ای بود که همیشه از بلندگوی سخنرانیهاش شنیده میشد و تنور معرکه‌ی نوظهور "نئولیبرالیسمِ" دهه‌ی ۸۰ رو گرم نگه میداشت.
یک سمت ماجرا، ژاپنی قرار داشت که مشابه چینِ چند سال پیش، در اولین روزهای پساجنگ جهانی (دهه ۵۰ و ۶۰ میلادی) "بنجل"ترین کالاها رو صادر می‌کرد و در دهه‌ی ۷۰ به چنان سطحی از کیفیت رسید که صنعت خودروی آمریکا رو غرق سیلاب خودروهای جمع‌وجور، کم‌مصرف و مقرون‌به‌صرفه‌ش کرده بود. برخی از صنایع ژاپنی به قدری تولید کم‌کیفیتی عرضه می‌کردن که اسم و اعتبار ژاپن در بازار آمریکا لکه‌دار شده بود و عملاً دولت ژاپن مجبور شد که قانون نظارت بر کیفیت صادرات رو در ۱۹۵۷ تصویب کنه.
داستان ظهور خودروی «جمع‌وجور»، «کم‌مصرف» و «مقرون‌به‌صرفه» ژاپنی، داستان تزلزل پایه‌های سیستم «سازش طبقاتی» در آمریکاست که در روزهای رکود بزرگ دهه‌ی ۳۰ میلادی و با حمایت سیاسی دولت روزولت، در قالب اتحادیه‌ی قدرتمند و فراگیر کارگران خودروسازی (UAW) ظهور کرد. در روزهای پساجنگ جهانی، کارگران خودروسازی دستمزدی بیشتر از میانگین دستمزد بخش صنعت می‌گرفتند و فاصله دستمزدشون هم سال به سال بیشتر میشد، اگرچه رشد بهره‌وریشون تفاوت بارزی با بهره‌وری میانگین صنعت نداشت. سه خودروساز بزرگ (جنرال موتورز، فورد، کرایسلر) در یک بازار انحصار چندقطبی، «رانت اقتصادی» هنگفتی از قدرت انحصاریشون در می‌آوردند و بخشی از این رانت رو در قالب حقوق و دستمزدهای خوب با کارگران تقسیم می‌کردن.
افزایش نسبت دستمزد کارگران خودروسازی به بهره‌وریشون با سرعتی بیشتر از میانگین صنعت، به مرور "مزیت هزینه‌ایِ" صنعت خودروی آمریکا در مقابل صنعت ژاپن رو تحلیل برد. در دهه‌ی ۷۰ میلادی، دو شوک نفتیِ ۱۹۷۳ و ۱۹۷۹، مصرف‌کنندگان رو به سمت خودروهای کم‌مصرف و مقرون‌به‌صرفه جذب کرد. اینجا بود که "مزیت رقابتی" ژاپن در خودروسازی بروز پیدا کرد. فروش خودروهای کم‌مصرف ژاپنی چنان جهشی کرد که پایه‌های صنعت خودروی آمریکا رو به لرزه در آورد.
مشکل اینجا بود که خودروسازهای آمریکا از گذشته بر خودروهای بزرگ پرمصرف (که حاشیه سود خوبی داشت) تمرکز کرده بودند و در دنیای جدیدی که نفت و بنزین گرون شده بود، عرصه رو به ژاپن - که برندسازی و شبکه‌ی بازاریابی مستحکمی در بازار خودروهای کوچک توسعه داده بود - باختند. صنعتی که همیشه سودی بیشتر از میانگین صنعت در می‌آورد و ثبات نسبی تجربه می‌کرد، نرخ سودش سقوط کرد و با زیان ۶.۲ میلیارد دلاری روبرو شد.
با روی کار اومدن دولت ریگان، با دولت ژاپن مذاکراتی شد تا «سهمیه‌بندی صادرات» خودرو اعمال کنه و از این طریق فروش خودروهای آمریکایی رونق بگیره. این مسئله به خوبی نشون میده که سیستم "سازش طبقاتی" (که در صنعت خودروی آمریکای پسا-جنگ به خوبی تجلی داشت) در مقابل شوکهای غیرمنتظره‌ی بیرونی به راحتی متزلزل میشه. این سیستم در شرایط «ثبات نسبی» که مشخصه‌ی یک «بازار انحصار چندقطبی»ه (Oligopoly) امکان تداوم داره. در این نوع بازار، تولیدکننده‌های محدودی فعالند که با همدیگه «رقابت قیمتی» نمیکنند، چرا که می‌ترسند این رقابت به «جنگ قیمتی» بیانجامه و جنگ قیمتی هم حاشیه‌ی سودشون رو تحلیل ببره و به ورشکستگی منتهی بشه. به همین خاطر، فعالان این بازار به «رقابت کیفیتی» گرایش دارند و سود حاصل از قدرت انحصاریشون رو به ارتقای کیفیت - در ازای بالا نگه‌داشتن قیمت محصول - اختصاص می‌دن و البته کارگرانشون هم از سود حاصل از قدرت انحصاریِ بنگاه منفعت می‌برند.
ظهور ژاپن با خودروهای کم‌مصرفِ مقرون‌به‌صرفه، ثبات بازار انحصاری خودروی آمریکا رو بر هم زد و "هماهنگی طبقاتی" در صنعت خودروی آمریکا رو متزلزل کرد. دولت ریگان با سیاست سهمیه‌بندی وارداتِ خودروهای رقابت‌پذیر ژاپنی، تلاش کرد که ثبات رو به سیستم برگردونه و زمان اضافه‌ای برای بازیگران بازار خودرو بخره تا خودشون رو با واقعیتهای جدید اقتصاد جهانی انطباق بدند. به مرور زمان، نرخ سرمایه‌گذاری خودروسازها رشد کرد، ظرفیتهای معطل تولید صنعت به چرخه‌ی فعالیت برگشت، بهره‌وری بهبود پیدا کرد و خطوط تولید به سمت ساخت خودروی جمع‌وجور و کم‌مصرف تغییر جهت داد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
در جریان رقابت انتخابات ۱۹۸۰، رونالد ریگان در جمع کارگران کارخونه‌ی خودروسازی «کرایسلر» که به مرز ورشکستگی کشیده شده بود، میگه که باید جلوی غرق شدن صنعت خودرو در "سیلاب" واردات خودروهای ژاپنی رو بگیریم، و اگه ژاپن صادرات خودروهاش به بازار آمریکا رو محدود نکنه با اهرم «حمایت‌گرایی» (محدویتهای گمرکی) جوابش رو میدیم. موضع‌گیری ریگان یک انحراف صریح از رتوریک «بازار آزادی/دولت‌ستیزانه»ای بود که همیشه از بلندگوی سخنرانیهاش شنیده میشد و تنور معرکه‌ی نوظهور "نئولیبرالیسمِ" دهه‌ی ۸۰ رو گرم نگه میداشت.
یک سمت ماجرا، ژاپنی قرار داشت که مشابه چینِ چند سال پیش، در اولین روزهای پساجنگ جهانی (دهه ۵۰ و ۶۰ میلادی) "بنجل"ترین کالاها رو صادر می‌کرد و در دهه‌ی ۷۰ به چنان سطحی از کیفیت رسید که صنعت خودروی آمریکا رو غرق سیلاب خودروهای جمع‌وجور، کم‌مصرف و مقرون‌به‌صرفه‌ش کرده بود. برخی از صنایع ژاپنی به قدری تولید کم‌کیفیتی عرضه می‌کردن که اسم و اعتبار ژاپن در بازار آمریکا لکه‌دار شده بود و عملاً دولت ژاپن مجبور شد که قانون نظارت بر کیفیت صادرات رو در ۱۹۵۷ تصویب کنه.
داستان ظهور خودروی «جمع‌وجور»، «کم‌مصرف» و «مقرون‌به‌صرفه» ژاپنی، داستان تزلزل پایه‌های سیستم «سازش طبقاتی» در آمریکاست که در روزهای رکود بزرگ دهه‌ی ۳۰ میلادی و با حمایت سیاسی دولت روزولت، در قالب اتحادیه‌ی قدرتمند و فراگیر کارگران خودروسازی (UAW) ظهور کرد. در روزهای پساجنگ جهانی، کارگران خودروسازی دستمزدی بیشتر از میانگین دستمزد بخش صنعت می‌گرفتند و فاصله دستمزدشون هم سال به سال بیشتر میشد، اگرچه رشد بهره‌وریشون تفاوت بارزی با بهره‌وری میانگین صنعت نداشت. سه خودروساز بزرگ (جنرال موتورز، فورد، کرایسلر) در یک بازار انحصار چندقطبی، «رانت اقتصادی» هنگفتی از قدرت انحصاریشون در می‌آوردند و بخشی از این رانت رو در قالب حقوق و دستمزدهای خوب با کارگران تقسیم می‌کردن.
افزایش نسبت دستمزد کارگران خودروسازی به بهره‌وریشون با سرعتی بیشتر از میانگین صنعت، به مرور "مزیت هزینه‌ایِ" صنعت خودروی آمریکا در مقابل صنعت ژاپن رو تحلیل برد. در دهه‌ی ۷۰ میلادی، دو شوک نفتیِ ۱۹۷۳ و ۱۹۷۹، مصرف‌کنندگان رو به سمت خودروهای کم‌مصرف و مقرون‌به‌صرفه جذب کرد. اینجا بود که "مزیت رقابتی" ژاپن در خودروسازی بروز پیدا کرد. فروش خودروهای کم‌مصرف ژاپنی چنان جهشی کرد که پایه‌های صنعت خودروی آمریکا رو به لرزه در آورد.
مشکل اینجا بود که خودروسازهای آمریکا از گذشته بر خودروهای بزرگ پرمصرف (که حاشیه سود خوبی داشت) تمرکز کرده بودند و در دنیای جدیدی که نفت و بنزین گرون شده بود، عرصه رو به ژاپن - که برندسازی و شبکه‌ی بازاریابی مستحکمی در بازار خودروهای کوچک توسعه داده بود - باختند. صنعتی که همیشه سودی بیشتر از میانگین صنعت در می‌آورد و ثبات نسبی تجربه می‌کرد، نرخ سودش سقوط کرد و با زیان ۶.۲ میلیارد دلاری روبرو شد.
با روی کار اومدن دولت ریگان، با دولت ژاپن مذاکراتی شد تا «سهمیه‌بندی صادرات» خودرو اعمال کنه و از این طریق فروش خودروهای آمریکایی رونق بگیره. این مسئله به خوبی نشون میده که سیستم "سازش طبقاتی" (که در صنعت خودروی آمریکای پسا-جنگ به خوبی تجلی داشت) در مقابل شوکهای غیرمنتظره‌ی بیرونی به راحتی متزلزل میشه. این سیستم در شرایط «ثبات نسبی» که مشخصه‌ی یک «بازار انحصار چندقطبی»ه (Oligopoly) امکان تداوم داره. در این نوع بازار، تولیدکننده‌های محدودی فعالند که با همدیگه «رقابت قیمتی» نمیکنند، چرا که می‌ترسند این رقابت به «جنگ قیمتی» بیانجامه و جنگ قیمتی هم حاشیه‌ی سودشون رو تحلیل ببره و به ورشکستگی منتهی بشه. به همین خاطر، فعالان این بازار به «رقابت کیفیتی» گرایش دارند و سود حاصل از قدرت انحصاریشون رو به ارتقای کیفیت - در ازای بالا نگه‌داشتن قیمت محصول - اختصاص می‌دن و البته کارگرانشون هم از سود حاصل از قدرت انحصاریِ بنگاه منفعت می‌برند.
ظهور ژاپن با خودروهای کم‌مصرفِ مقرون‌به‌صرفه، ثبات بازار انحصاری خودروی آمریکا رو بر هم زد و "هماهنگی طبقاتی" در صنعت خودروی آمریکا رو متزلزل کرد. دولت ریگان با سیاست سهمیه‌بندی وارداتِ خودروهای رقابت‌پذیر ژاپنی، تلاش کرد که ثبات رو به سیستم برگردونه و زمان اضافه‌ای برای بازیگران بازار خودرو بخره تا خودشون رو با واقعیتهای جدید اقتصاد جهانی انطباق بدند. به مرور زمان، نرخ سرمایه‌گذاری خودروسازها رشد کرد، ظرفیتهای معطل تولید صنعت به چرخه‌ی فعالیت برگشت، بهره‌وری بهبود پیدا کرد و خطوط تولید به سمت ساخت خودروی جمع‌وجور و کم‌مصرف تغییر جهت داد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone | کارخانه
یکی از مهمترین ثمرات سیاست تجاری ریگان، تقویت انگیزه‌ی خودروسازان ژاپنی به سرمایه‌گذاری در آمریکا بود، چرا که اگر ژاپنیها خودروشون رو در داخل آمریکا می‌ساختند از محدودیت سهمیه‌بندی معاف می‌شدند. در این دوره شرکت تویوتا (که کارآمدترین کارخونه‌ی خودروسازی جهان…
👍9
| ولتر
وقتی در بازارهای آمستردام، لندن، هند، و یا بصره، اعضای کاست بانیان، یهودیان، پیروان محمد[ص]، خداپرستان چینی، برهمائی‌ها، مسیحیان پیرو کلیسای یونانی، مسیحیان پیرو کلیسای کاتولیک روم، مسیحیان پروتستان و مسیحیان فرقهٔ کوئیکر با هم مراوده می‌کنند به روی هم خنجر نمی‌کشند تا برای مذهب خود پیروانی بدست آورند.
✅ @karkhone
وقتی در بازارهای آمستردام، لندن، هند، و یا بصره، اعضای کاست بانیان، یهودیان، پیروان محمد[ص]، خداپرستان چینی، برهمائی‌ها، مسیحیان پیرو کلیسای یونانی، مسیحیان پیرو کلیسای کاتولیک روم، مسیحیان پروتستان و مسیحیان فرقهٔ کوئیکر با هم مراوده می‌کنند به روی هم خنجر نمی‌کشند تا برای مذهب خود پیروانی بدست آورند.
✅ @karkhone
👍5
تو کشوری که مثل اردوگاه اداره میشه، بخشی از رونق بازار وابسته به وابستگان حکومته. چون سهم اون‌ها از اون بخش خوب خرج‌کن اقتصاد، هرروز بیشتر میشده. بنابراین لوازم خانگی فروش میرود، چون وابسته حکومت برای زنش خرید میکند. خودکار و دفتر طراحی فروش میرود، چون وابسته حکومت برای دخترش خرید میکند. پس وقتی پنجاه درصد بار میوه شب یلدا فروش نمی‌رود، و قنادی‌های در روز مادر به جای کیلویی، دانه‌ای، شیرینی می‌فروشند، یعنی وابسته حکومت هم دیگر نمیتواند بخرد، و یا اینکه: این وابسته امروزی، وابسته دیروزی نیست!
وابستگان حکومتی دو نوعند. عده‌ای ازون‌ها سهم‌شون از سفره انقلاب رو نقدی میگیرند، و عده بیشتر دیگه‌‌ای، غیرنقدی و رانتی هستند. که یعنی مجوز دزدی دارند، اما انجام دزدی به عهده خودشونه. و ازونجایی که هر دزدی‌ای نیاز به این داره که چیزی وجود داشته باشه برای دزدیدن، حتی با وجود دست باز و اجازه‌هایی که دارند، تحت تأثیر وضعیت بازارند. تا جایی که داریم با پدیده عجیب «ورشکستگی رانت‌خوار» مواجه میشیم.
هرچند مصطلحه که میگن چندسال است که اقتصاد درجا می‌زند، ولی درجا زدن وجود نداره. نقطه مقابل رشد اقتصادی، معمولا توقف نیست، پسرفته. هم به این دلیل که در تایمی که رشد وجود نداشته، بقیه رقبای جهانی جلوتر افتاده‌اند. اونی که ازت نفت میخرید داره از یکی دیگه میخره، و اونی که ازت انار وارد می‌کرد حالا داره خودش انار تولید می‌کنه. و هم به این دلیل که عدم حرکت به سمت متنوع شدن اقتصاد، منجر میشه به کمتر شدن تنوع اقتصاد؛ چون علاوه بر اینکه روی بخش‌های جدید که ارزش افزوده دارند سرمایه‌گذاری نمیشه، بخش‌هایی که از قبل وجود داشتند و ارزش افزوده می‌دادند هم با فقر منابع مواجه شده، و از رده خارج میشن. و پس یک دزد نسل جدید میاد، و صرفا زمینش رو صاحب میشه (زمین فقط شامل زمین کارخانه نیست. شامل دفتر شرکت استارت‌آپ که در خیابان گران‌قیمتی بود، هم است).
دزدهای نسل قبلی تا حد زیادی بارشون رو بسته و از ایران رفته‌اند. بنابراین با اینکه عددهای فساد و اختلاس بزرگتر از قبل هستند، چیزهای خردتری برای دزدی باقی مونده (خود بزرگی عددها، نشانه اینه که برای کارهای اصلی حاکمیتی هم نیازمند بده بستان زیرمیزی شده‌اند).
تا حالا از خودتون نپرسیدید چرا رئیس یک باند مواد مخدر، انقدر پیشروی می‌کنه که دولتها با هم همکاری می‌کنند تا نابودش کنند؟ چرا قبل از اینکه کار به اونجا برسه، عقب نمی‌کشه تا هم خودش و هم باندش رو نجات بده؟
علتش اینه که در سیستم‌هایی که برمبنای خلافکاری شکل گرفته‌اند، در دراز مدت نسل ریزه‌خوار، از پایین، سیستم رو هایجک می‌کنند. خلافکار نسل ۲ انگیزه داره تا خلافکار نسل ۱ رو در مخمصه‌ای بندازه که نتونه ازش عقب بیاد، تا خودش بتونه جاش رو بگیره. در حماس، این انگیزه وجود داشت که رهبران نسل قبل خریت ۷ اکتبر رو انجام بدن، تا حذف بشن، و خودشون جای اون‌ها رو بگیرن. به همین ترتیب دله‌دزد انگیزه داره دزدهای نسل قبل رو بکشونه به سمتی، که کارهایی بکنند، که دیگه نشه دزدی‌های سبک قبلی رو انجام داد، و فقط بشه به سبک جدیدی انجام داد که دله‌دزدها می‌تونند انجامش بدن.
✅ @karkhone
وابستگان حکومتی دو نوعند. عده‌ای ازون‌ها سهم‌شون از سفره انقلاب رو نقدی میگیرند، و عده بیشتر دیگه‌‌ای، غیرنقدی و رانتی هستند. که یعنی مجوز دزدی دارند، اما انجام دزدی به عهده خودشونه. و ازونجایی که هر دزدی‌ای نیاز به این داره که چیزی وجود داشته باشه برای دزدیدن، حتی با وجود دست باز و اجازه‌هایی که دارند، تحت تأثیر وضعیت بازارند. تا جایی که داریم با پدیده عجیب «ورشکستگی رانت‌خوار» مواجه میشیم.
هرچند مصطلحه که میگن چندسال است که اقتصاد درجا می‌زند، ولی درجا زدن وجود نداره. نقطه مقابل رشد اقتصادی، معمولا توقف نیست، پسرفته. هم به این دلیل که در تایمی که رشد وجود نداشته، بقیه رقبای جهانی جلوتر افتاده‌اند. اونی که ازت نفت میخرید داره از یکی دیگه میخره، و اونی که ازت انار وارد می‌کرد حالا داره خودش انار تولید می‌کنه. و هم به این دلیل که عدم حرکت به سمت متنوع شدن اقتصاد، منجر میشه به کمتر شدن تنوع اقتصاد؛ چون علاوه بر اینکه روی بخش‌های جدید که ارزش افزوده دارند سرمایه‌گذاری نمیشه، بخش‌هایی که از قبل وجود داشتند و ارزش افزوده می‌دادند هم با فقر منابع مواجه شده، و از رده خارج میشن. و پس یک دزد نسل جدید میاد، و صرفا زمینش رو صاحب میشه (زمین فقط شامل زمین کارخانه نیست. شامل دفتر شرکت استارت‌آپ که در خیابان گران‌قیمتی بود، هم است).
دزدهای نسل قبلی تا حد زیادی بارشون رو بسته و از ایران رفته‌اند. بنابراین با اینکه عددهای فساد و اختلاس بزرگتر از قبل هستند، چیزهای خردتری برای دزدی باقی مونده (خود بزرگی عددها، نشانه اینه که برای کارهای اصلی حاکمیتی هم نیازمند بده بستان زیرمیزی شده‌اند).
تا حالا از خودتون نپرسیدید چرا رئیس یک باند مواد مخدر، انقدر پیشروی می‌کنه که دولتها با هم همکاری می‌کنند تا نابودش کنند؟ چرا قبل از اینکه کار به اونجا برسه، عقب نمی‌کشه تا هم خودش و هم باندش رو نجات بده؟
علتش اینه که در سیستم‌هایی که برمبنای خلافکاری شکل گرفته‌اند، در دراز مدت نسل ریزه‌خوار، از پایین، سیستم رو هایجک می‌کنند. خلافکار نسل ۲ انگیزه داره تا خلافکار نسل ۱ رو در مخمصه‌ای بندازه که نتونه ازش عقب بیاد، تا خودش بتونه جاش رو بگیره. در حماس، این انگیزه وجود داشت که رهبران نسل قبل خریت ۷ اکتبر رو انجام بدن، تا حذف بشن، و خودشون جای اون‌ها رو بگیرن. به همین ترتیب دله‌دزد انگیزه داره دزدهای نسل قبل رو بکشونه به سمتی، که کارهایی بکنند، که دیگه نشه دزدی‌های سبک قبلی رو انجام داد، و فقط بشه به سبک جدیدی انجام داد که دله‌دزدها می‌تونند انجامش بدن.
✅ @karkhone
👍20👎3