پراید چگونه وارد ایران شد؟
در اوایل دهه ۸۰ میلادی دو شرکت میتسوبیشی ژاپن و فورد آمریکا با هدف ساخت یک اتومبیل دانشجوئی کارخانه ای را در امریکا تاسیس و تولید پراید سه در را آغاز نمودند. اما این اتومبیلی نبود که بتواند در جاده های آمریکا دوام بیاورد .به همین دلیل به شرکت کیا کر ه جنوبی فروخته شدو خط تولید این اتومبیل به این کشور منتقل شد . تولید پراید یک سال قبل از برگزاری المپیک ۱۹۸۸ سئول که هم زمان با فروپاشی بلوکشرق بود باعث گردید این اتومبیل ارزان قیمت مشتریان فراوانی بعد از المپیک پیدا کند و صادرات آن آغاز شد. در آن مقطع بعد از جنگ در کشورمان نیز برنامه های بازسازی شروع شد. در همین راستاتولید اتومبیلی که در حد توان مالی خریداران ایرانی باشد در اولویت قرار گرفت در سال ۱۳۷۲ چندین دور مذاکرات ماراتونی میان مدیران سایپا و کیا موتور به ریاست آقای کیم سونگ هونگ انجام گرفت که نگارنده مسئولیت همراهی و ترجمه بخشی از ملاقات ها را بعهده داشتم. در آن مقطع در کره جنوبی اتومبیل پراید با همان مدل اولیه کمتر در خیابانها دیده می شد . در اوایل دهه ۹۰ میلادی اتومبیلهای که در خیابانها سئول در حرکت بودند سوناتا و اکسنت هیوندایی بود در واقع پیکان کر ه ایها همان سوناتابود و هنوز هم هیوندایی حرف اول را می زند به دوستان می گفتیم بجای پراید سونا تا را ببرید و مونتاژ کنید چون واقعا مرام و منش ایرانیان با اتومبیلهای بزرگ بیشتر سازگاری دارد . مسئولین وقت معتقد بودند ارز بری سوناتا بیشتر از پراید است و همین امر امکان دارد در کشورمان خریدار کمتری داشته باشدو نیز تصمیمات کلان در ان زمان بر تولید اتومبیل ارزان قیمت بنا شده بود .البته شاید مدیران وقت مطلبشان منطقی تر بود. اما سالها بعد نشان داد که می توانستیم سوناتا را به جای پراید مونتاژ کنیم زیرا ترکیه بعد از چند سال صاحب کارخانه مونتاژ هیوندای شد .بهرحال پراید درسال ۱۳۷۲ رسما در ایران تولید شد و آقای کیم سونگ هونگ مدیر خوش خنده و بسیار مقتدر کیا به ایران آمد و با مرحوم آقای هاشمی رفسنجانی ملاقات کرد در آن ملاقات ریاست جمهور کشورمان. ضمن تشکر از چرمن کیم بدلیل اینکه کمتر از شش ماه ماشین الات تولید مونتاژ پراید را اماده نموده اند خواهان تولید ۵۰ هزار دستگاه در سال اول و انتقال تکنولوژی و تربیت نیروی انسانی ماهر به منظور تولید کامل پراید در داخل ایران شدند و مدیر کیا تا حدود زیادی این درخواستها را عملی کردند . شرکت کیا در کره جنوبی تولیدات خودرا تاسال ۲۰۰۰ در مدلهای مختلف مانند ریو ادامه و در این سال تولید پراید کاملا متوقف شد . ولی در کشورمان تولید این اتومبیل بیش ازدو دهه بدلیل ارزان بودن ونیز سادگی در موتور دوام آورد. در سفر خانم پارک رئیس جمهور کره جنوبی به ایران بعد برجام قرار بود این اتومبیل در مدلهای مختلف مانند ریو و چند اتومبیل دیگر به صورت سرمایه گذاری مشترک و نیز مونتاژ سوناتا در کشورمان آغاز شود که بازگشت تحریمها تمامی برنامه های تولید اتومبیلهای کر ه ای را متوقف کرد.
یادداشتی از مرتضی سلطانپور ابیانه- کارشناس ارشد حوزه شبه جزیره کره
✅ @karkhone
در اوایل دهه ۸۰ میلادی دو شرکت میتسوبیشی ژاپن و فورد آمریکا با هدف ساخت یک اتومبیل دانشجوئی کارخانه ای را در امریکا تاسیس و تولید پراید سه در را آغاز نمودند. اما این اتومبیلی نبود که بتواند در جاده های آمریکا دوام بیاورد .به همین دلیل به شرکت کیا کر ه جنوبی فروخته شدو خط تولید این اتومبیل به این کشور منتقل شد . تولید پراید یک سال قبل از برگزاری المپیک ۱۹۸۸ سئول که هم زمان با فروپاشی بلوکشرق بود باعث گردید این اتومبیل ارزان قیمت مشتریان فراوانی بعد از المپیک پیدا کند و صادرات آن آغاز شد. در آن مقطع بعد از جنگ در کشورمان نیز برنامه های بازسازی شروع شد. در همین راستاتولید اتومبیلی که در حد توان مالی خریداران ایرانی باشد در اولویت قرار گرفت در سال ۱۳۷۲ چندین دور مذاکرات ماراتونی میان مدیران سایپا و کیا موتور به ریاست آقای کیم سونگ هونگ انجام گرفت که نگارنده مسئولیت همراهی و ترجمه بخشی از ملاقات ها را بعهده داشتم. در آن مقطع در کره جنوبی اتومبیل پراید با همان مدل اولیه کمتر در خیابانها دیده می شد . در اوایل دهه ۹۰ میلادی اتومبیلهای که در خیابانها سئول در حرکت بودند سوناتا و اکسنت هیوندایی بود در واقع پیکان کر ه ایها همان سوناتابود و هنوز هم هیوندایی حرف اول را می زند به دوستان می گفتیم بجای پراید سونا تا را ببرید و مونتاژ کنید چون واقعا مرام و منش ایرانیان با اتومبیلهای بزرگ بیشتر سازگاری دارد . مسئولین وقت معتقد بودند ارز بری سوناتا بیشتر از پراید است و همین امر امکان دارد در کشورمان خریدار کمتری داشته باشدو نیز تصمیمات کلان در ان زمان بر تولید اتومبیل ارزان قیمت بنا شده بود .البته شاید مدیران وقت مطلبشان منطقی تر بود. اما سالها بعد نشان داد که می توانستیم سوناتا را به جای پراید مونتاژ کنیم زیرا ترکیه بعد از چند سال صاحب کارخانه مونتاژ هیوندای شد .بهرحال پراید درسال ۱۳۷۲ رسما در ایران تولید شد و آقای کیم سونگ هونگ مدیر خوش خنده و بسیار مقتدر کیا به ایران آمد و با مرحوم آقای هاشمی رفسنجانی ملاقات کرد در آن ملاقات ریاست جمهور کشورمان. ضمن تشکر از چرمن کیم بدلیل اینکه کمتر از شش ماه ماشین الات تولید مونتاژ پراید را اماده نموده اند خواهان تولید ۵۰ هزار دستگاه در سال اول و انتقال تکنولوژی و تربیت نیروی انسانی ماهر به منظور تولید کامل پراید در داخل ایران شدند و مدیر کیا تا حدود زیادی این درخواستها را عملی کردند . شرکت کیا در کره جنوبی تولیدات خودرا تاسال ۲۰۰۰ در مدلهای مختلف مانند ریو ادامه و در این سال تولید پراید کاملا متوقف شد . ولی در کشورمان تولید این اتومبیل بیش ازدو دهه بدلیل ارزان بودن ونیز سادگی در موتور دوام آورد. در سفر خانم پارک رئیس جمهور کره جنوبی به ایران بعد برجام قرار بود این اتومبیل در مدلهای مختلف مانند ریو و چند اتومبیل دیگر به صورت سرمایه گذاری مشترک و نیز مونتاژ سوناتا در کشورمان آغاز شود که بازگشت تحریمها تمامی برنامه های تولید اتومبیلهای کر ه ای را متوقف کرد.
یادداشتی از مرتضی سلطانپور ابیانه- کارشناس ارشد حوزه شبه جزیره کره
✅ @karkhone
یادی از مرحوم حسین کاظمپور اردبیلی، نماینده فقید جمهوری اسلامی ایران در هیات عامل اوپک
دکتر فریدون برکشلی، مدیر اسبق امور اوپک وزارت نفت
من به دعوت مرحوم کاظمپور در سال ۱۹۸۰ به وزارت نفت آمدم. البته قبل از آن، ایشان وزیر بازرگانی دولت شهید رجایی بودند. کار بسیار مهم ایشان در امور بینالملل نفت بود. امور بینالملل نفت، در آن مقطع رها شده بود. البته امور بینالملل پیش از انقلاب هیچگاه بازاریابی واقعی نمیکرد. تقریبا ۷۰ درصد نفت ما را هفت، هشت شرکت بزرگ بینالمللی از شرکت نفت میخریدند که اغلب مستقیم از فرودگاه به دربار میرفتند. ۳۰ درصد بقیه هم برای خرید اسلحه و تهاتر با بلوک شرق سابق صرف میشد. در واقع امور بینالملل، صرفا کارهای دفتری و بایگانی را انجام میداد.
آقای کاظمپور، طراح بازاریابی نفت بود. او حدود ۳۰ نفر از بهترین و سالمترین مدیران کشور را جمعآوری کرد. سازماندهی امور بینالملل کار سادهای نبود. جنگ تحمیلی، جنگ نفتکشها، تحریم و... همه در جریان بود. او روزی 16-17 ساعت کار میکرد. نفت، به کاظمپور بسیار مدیون است. همین وضعیت درباره اوپک هم بود. پیش از انقلاب، وزارت نفت نبود. کارهای اوپک را وزارت اقتصاد و دارایی انجام میداد و امور اوپک در وزارت اقتصاد و دارایی بود. یک روز از پایین شرکت نفت تماس گرفتند و گفتند با شما کار دارند. رفتم. یک وانت پر از کاغذ و پرونده آوردند و گفتند که اینها مدارک اوپک است، تحویل بگیرید. انقلاب شده بود. عربستان کارشکنی میکرد و خصومتها را شروع کرده بود. جنگ سهم بازار یمانی (وزیر نفت عربستان) در راه بود. ما هم در امور اوپک کسی را نداشتیم. کاظمپور مرتبا تأکید میکرد که کادرسازی کنید. نیرو بیاورید. باید زبان بدانند. از دانشگاههای معتبر آمده باشند. اختیارات میداد و همیشه پشت مدیرانی بود که انتخاب میکرد.
واقعا نفت در سه، چهار سال خودش را پیدا کرد. در اوپک قویترین هیئت شدیم. در بازار با تمام سختیها و محدودیتها با قدرت حضور پیدا کردیم. تعدادی از بهترین مدیران ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی در نفت جمع شدند که بعدا خودشان منشأ خدمات ارزشمند دیگری در سایر بخشهای نظام شدند. به واقع ایشان معمار امور بینالملل و بازاریابی پس از انقلاب بود و امور بینالملل نفت به ایشان مدیون است. البته آزارهای فراوانی هم تحمل کرد. ایشان شهید زنده حادثه هفتم تیر بود. صبح فردای هفتم تیر به دیدارش رفتیم. نه نفرتی، نه ترسی، نه هیچگونه نگرانی، حیرتانگیز بود. او ۴۰ سال به کشور خدمت بیدریغ کرد.
در سازمان اوپک کاظمپور یک چهره منحصربهفرد و شاید تکرارناشدنی بود. در دوره طولانی که آقای کاظمپور بهعنوان عضو هیئت عامل جمهوری اسلامی ایران خدمت کرد، دبیرخانه دو بار به طور کامل تجدید ساختار شد. ایشان همیشه به دبیرکل و نمایندگان کشورهای عضو گوشزد میکرد که ساختار دبیرخانه باید منبعث از شرایط جهانی نفت باشد. البته در سالهای دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ و حتی پس از آن چنین برخوردی آسان نبود. عراق تحت سیطره صدام و کشورهای حامی آن، همیشه مقاومت میکردند و در تخریب روحیه هیئت ایرانی هر کاری میکردند. بهخوبی یادم هست که در جلسهای که یکی از نمایندگان کشورهای عضو سازمان برای خلیج فارس از واژه مجعولی استفاده کرد، کاظمپور تمامقد ایستاد. با ادب دیپلماتیک و رفتار متین و قوی، بحث را رها نکرد. جلسه تا پاسی از نیمهشب به درازا کشید؛ اما نماینده آن کشور ناچار به عذرخواهی شد. این در اسناد دبیرخانه اوپک ثبت شده است.
✅ @karkhone
دکتر فریدون برکشلی، مدیر اسبق امور اوپک وزارت نفت
من به دعوت مرحوم کاظمپور در سال ۱۹۸۰ به وزارت نفت آمدم. البته قبل از آن، ایشان وزیر بازرگانی دولت شهید رجایی بودند. کار بسیار مهم ایشان در امور بینالملل نفت بود. امور بینالملل نفت، در آن مقطع رها شده بود. البته امور بینالملل پیش از انقلاب هیچگاه بازاریابی واقعی نمیکرد. تقریبا ۷۰ درصد نفت ما را هفت، هشت شرکت بزرگ بینالمللی از شرکت نفت میخریدند که اغلب مستقیم از فرودگاه به دربار میرفتند. ۳۰ درصد بقیه هم برای خرید اسلحه و تهاتر با بلوک شرق سابق صرف میشد. در واقع امور بینالملل، صرفا کارهای دفتری و بایگانی را انجام میداد.
آقای کاظمپور، طراح بازاریابی نفت بود. او حدود ۳۰ نفر از بهترین و سالمترین مدیران کشور را جمعآوری کرد. سازماندهی امور بینالملل کار سادهای نبود. جنگ تحمیلی، جنگ نفتکشها، تحریم و... همه در جریان بود. او روزی 16-17 ساعت کار میکرد. نفت، به کاظمپور بسیار مدیون است. همین وضعیت درباره اوپک هم بود. پیش از انقلاب، وزارت نفت نبود. کارهای اوپک را وزارت اقتصاد و دارایی انجام میداد و امور اوپک در وزارت اقتصاد و دارایی بود. یک روز از پایین شرکت نفت تماس گرفتند و گفتند با شما کار دارند. رفتم. یک وانت پر از کاغذ و پرونده آوردند و گفتند که اینها مدارک اوپک است، تحویل بگیرید. انقلاب شده بود. عربستان کارشکنی میکرد و خصومتها را شروع کرده بود. جنگ سهم بازار یمانی (وزیر نفت عربستان) در راه بود. ما هم در امور اوپک کسی را نداشتیم. کاظمپور مرتبا تأکید میکرد که کادرسازی کنید. نیرو بیاورید. باید زبان بدانند. از دانشگاههای معتبر آمده باشند. اختیارات میداد و همیشه پشت مدیرانی بود که انتخاب میکرد.
واقعا نفت در سه، چهار سال خودش را پیدا کرد. در اوپک قویترین هیئت شدیم. در بازار با تمام سختیها و محدودیتها با قدرت حضور پیدا کردیم. تعدادی از بهترین مدیران ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی در نفت جمع شدند که بعدا خودشان منشأ خدمات ارزشمند دیگری در سایر بخشهای نظام شدند. به واقع ایشان معمار امور بینالملل و بازاریابی پس از انقلاب بود و امور بینالملل نفت به ایشان مدیون است. البته آزارهای فراوانی هم تحمل کرد. ایشان شهید زنده حادثه هفتم تیر بود. صبح فردای هفتم تیر به دیدارش رفتیم. نه نفرتی، نه ترسی، نه هیچگونه نگرانی، حیرتانگیز بود. او ۴۰ سال به کشور خدمت بیدریغ کرد.
در سازمان اوپک کاظمپور یک چهره منحصربهفرد و شاید تکرارناشدنی بود. در دوره طولانی که آقای کاظمپور بهعنوان عضو هیئت عامل جمهوری اسلامی ایران خدمت کرد، دبیرخانه دو بار به طور کامل تجدید ساختار شد. ایشان همیشه به دبیرکل و نمایندگان کشورهای عضو گوشزد میکرد که ساختار دبیرخانه باید منبعث از شرایط جهانی نفت باشد. البته در سالهای دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ و حتی پس از آن چنین برخوردی آسان نبود. عراق تحت سیطره صدام و کشورهای حامی آن، همیشه مقاومت میکردند و در تخریب روحیه هیئت ایرانی هر کاری میکردند. بهخوبی یادم هست که در جلسهای که یکی از نمایندگان کشورهای عضو سازمان برای خلیج فارس از واژه مجعولی استفاده کرد، کاظمپور تمامقد ایستاد. با ادب دیپلماتیک و رفتار متین و قوی، بحث را رها نکرد. جلسه تا پاسی از نیمهشب به درازا کشید؛ اما نماینده آن کشور ناچار به عذرخواهی شد. این در اسناد دبیرخانه اوپک ثبت شده است.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
مردی الاغش را به بازار الاغ فروشان برد تا بفروشد. وقتی به بازار رسید، فریاد زد: این الاغ را میفروشم.
شخصی به وی نزدیک شد و گفت: الاغت را چند میفروشی؟ مرد گفت: ۳۰ چوق.
شخص گفت: میخرم و پول آنرا داد.
بعد وسط بازار الاغ فروشان رفت و گفت: آی مردم، و شروع به تعریف از الاغ کرد که مردی از گوشه بازار گفت: این الاغ را ۴۰ چوق میخرم، دیگری گفت: من ۵۰ چوق، مرد دیگری پیشنهاد ۶۰ چوق را داد و دیگری ۷۰ و بعدی ۸۰
صاحب پیشین الاغ با خود گفت: الاغی که مردم حاضر باشند ۸۰ چوق بخرند را چرا من نخرم؟ پس دستش را بالا برد و گفت: ۹۰ چوق.
شخص گفت: ۹۰ چوق یک، ۹۰ چوق دو، ۹۰ چوق سه... الاغ فروخته شد به این مرد در ازای ۹۰ چوق.
در این لحظه شخصي، مرد را به کناری کشید و گفت: ای مرد، تو هم فروشنده خوبی بودی و هم خریدار خوبی.
از شما چند تا در این منطقه هست؟
مرد گفت: زیادیم.
شخص گفت از کجا آمدهاید؟
مرد گفت: از بازار بورس ایران!
✅ @karkhone
شخصی به وی نزدیک شد و گفت: الاغت را چند میفروشی؟ مرد گفت: ۳۰ چوق.
شخص گفت: میخرم و پول آنرا داد.
بعد وسط بازار الاغ فروشان رفت و گفت: آی مردم، و شروع به تعریف از الاغ کرد که مردی از گوشه بازار گفت: این الاغ را ۴۰ چوق میخرم، دیگری گفت: من ۵۰ چوق، مرد دیگری پیشنهاد ۶۰ چوق را داد و دیگری ۷۰ و بعدی ۸۰
صاحب پیشین الاغ با خود گفت: الاغی که مردم حاضر باشند ۸۰ چوق بخرند را چرا من نخرم؟ پس دستش را بالا برد و گفت: ۹۰ چوق.
شخص گفت: ۹۰ چوق یک، ۹۰ چوق دو، ۹۰ چوق سه... الاغ فروخته شد به این مرد در ازای ۹۰ چوق.
در این لحظه شخصي، مرد را به کناری کشید و گفت: ای مرد، تو هم فروشنده خوبی بودی و هم خریدار خوبی.
از شما چند تا در این منطقه هست؟
مرد گفت: زیادیم.
شخص گفت از کجا آمدهاید؟
مرد گفت: از بازار بورس ایران!
✅ @karkhone
نامه تاریخی رضا نیازمند به وزیر پیشین صمت
زندهیاد رضا نیازمند، بنیانگذار ایدرو، در ۳۱ خرداد ۹۵ و یکسال و نیم قبل از درگذشتش در نامهای به وزیر صنعت درباره مرگ نشانهای صاحبنام تولید ایرانی هشدار داد و این نامه با واکنش و دستور وزیر همراه شد.
نیازمند در این نامه تاریخی نوشت:
جناب آقای نعمتزاده
وزیر محترم صنعت، معدن و تجارت
پس از عرض سلام و شکرگذاری از موفقیتهای دولت محترم معروض میدارد، چند روز است که روزنامهها از ورشکستگی و احتمال تعطیلی شرکت ارج و کفش ملی خبر میدهند. این دو کارخانه سالها از موفقترین صنایع ایران بودند. هم اکنون که اینجانب مشغول نوشتن این نامه هستم کولر ۶۰ ساله ساخت ارج منزل ما را چنان خنک کرده که باید درجه آن را کم کنم. میز و صندلی آهنی ارج شصت سال است در حیاط خانه ما زیر برف و باران مقاومت کرده و هنوز کارآمد و قابل مصرف است.
کارخانه ارج اولین صنعت فلزی ایران را تأسیس کرد و کالاهای آن در تمام خاورمیانه فروش میرفت و آنچه از نیم قرن قبل باقی مانده هنوز قابل استفاده و کارآمد است.
کارخانه کفش ملی اولین صنعتی است که توانست کالای خود را به مقدار زیاد به کشورهای بزرگ صادر کند. بنده در کتاب «تکنوکراسی و سیاستگذاری اقتصادی در ایران» شرح دادهام که برای عقد قرارداد صنعتی در شهر مسکو بودم و با راهنمای خود پیاده از خیابانی میگذشتم که یک صف بسیار طویل چهار نفره دیدم از همراهم پرسیدم اینها برای چه صف کشیدهاند، گفت امروز سهشنبه است از ایران کفش ملی میآورند و مردم در انتظار خرید کفش ملی هستند. واقعاً افتخار کردم.
حالا بعد از گذشت بیش از نیم قرن روزنامهها از ورشکستگی این دو کارخانه خبر میدهند.
ما دو مؤسسه تأسیس کردیم که در اینگونه موارد به داد صنایع برسند. یکی سازمان مدیریت صنعتی بود که کارشناسان خود را به کارخانه میفرستاد تا با اصلاح مشکلات مربوط به تولید و فروش کارخانه را از ورشکستگی نجات دهد. در دوران مدیریت من در آن سازمان چندین کارخانه از ورشکستگی نجات یافتند، ولی اکنون با کمال شرمندگی به جای راهنمایی به صنایع مشغول فروش دیپلم دکترای مدیریت هستند... وااسفا!!!
مؤسسه دوم سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران بود که کارخانههای تعطیل و ورشکسته را در اختیار خود میگرفت اصلاح و سودآور میکرد و به صاحبان اولیه تحویل میداد همانگونه که من پنج کارخانه نساجی اطلس بافت، کارخانه صنایع فلزی ایران، کارخانه چرمسازی خسروی، کارخانه قند چناران و کارخانه قند آبکوه را اصلاح کرده سودآور و تحویل دادم.
استدعای من این است که مقرر فرمایید نجات کارخانه ارج و کفش ملی به سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران محول شود تا با کمک سازمان مدیریت این دو کارخانه را نوسازی و سودآور کنند و به صاحبانش تحویل دهند. انشاءالله.
اگر از این خدمتگزار ۹۵ ساله، در کمک به سازمان گسترش و سازمان مدیریت، در نجات این دو واحد صنعتی، در حد قدرت و توانم کاری از من برمیآید دریغ نخواهم داشت.
پاسخ نعمتزاده به مدیر پیشکسوت صنعتی
وزیر پیشین صنعت، معدن و تجارت ذیل نامه رضا نیازمند پاراف کرد و دستوری به سه معاون خود داد:
جناب آقای صالحی نیا
جناب آقای دکتر معظمی
جناب آقای مسفروش
این است نتیجه غیرت ایرانی و صنعتی کشور، لطفاً تسریع شود. البته کفش ملی را چندین سال قبل منهدم نمودهاند. ارج باید زنده شود. از جناب دکتر نیازمند نیز تشکر شود.
تصاویر کامل نامه:
https://t.me/Karkhoone/1173
✅ @karkhone
زندهیاد رضا نیازمند، بنیانگذار ایدرو، در ۳۱ خرداد ۹۵ و یکسال و نیم قبل از درگذشتش در نامهای به وزیر صنعت درباره مرگ نشانهای صاحبنام تولید ایرانی هشدار داد و این نامه با واکنش و دستور وزیر همراه شد.
نیازمند در این نامه تاریخی نوشت:
جناب آقای نعمتزاده
وزیر محترم صنعت، معدن و تجارت
پس از عرض سلام و شکرگذاری از موفقیتهای دولت محترم معروض میدارد، چند روز است که روزنامهها از ورشکستگی و احتمال تعطیلی شرکت ارج و کفش ملی خبر میدهند. این دو کارخانه سالها از موفقترین صنایع ایران بودند. هم اکنون که اینجانب مشغول نوشتن این نامه هستم کولر ۶۰ ساله ساخت ارج منزل ما را چنان خنک کرده که باید درجه آن را کم کنم. میز و صندلی آهنی ارج شصت سال است در حیاط خانه ما زیر برف و باران مقاومت کرده و هنوز کارآمد و قابل مصرف است.
کارخانه ارج اولین صنعت فلزی ایران را تأسیس کرد و کالاهای آن در تمام خاورمیانه فروش میرفت و آنچه از نیم قرن قبل باقی مانده هنوز قابل استفاده و کارآمد است.
کارخانه کفش ملی اولین صنعتی است که توانست کالای خود را به مقدار زیاد به کشورهای بزرگ صادر کند. بنده در کتاب «تکنوکراسی و سیاستگذاری اقتصادی در ایران» شرح دادهام که برای عقد قرارداد صنعتی در شهر مسکو بودم و با راهنمای خود پیاده از خیابانی میگذشتم که یک صف بسیار طویل چهار نفره دیدم از همراهم پرسیدم اینها برای چه صف کشیدهاند، گفت امروز سهشنبه است از ایران کفش ملی میآورند و مردم در انتظار خرید کفش ملی هستند. واقعاً افتخار کردم.
حالا بعد از گذشت بیش از نیم قرن روزنامهها از ورشکستگی این دو کارخانه خبر میدهند.
ما دو مؤسسه تأسیس کردیم که در اینگونه موارد به داد صنایع برسند. یکی سازمان مدیریت صنعتی بود که کارشناسان خود را به کارخانه میفرستاد تا با اصلاح مشکلات مربوط به تولید و فروش کارخانه را از ورشکستگی نجات دهد. در دوران مدیریت من در آن سازمان چندین کارخانه از ورشکستگی نجات یافتند، ولی اکنون با کمال شرمندگی به جای راهنمایی به صنایع مشغول فروش دیپلم دکترای مدیریت هستند... وااسفا!!!
مؤسسه دوم سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران بود که کارخانههای تعطیل و ورشکسته را در اختیار خود میگرفت اصلاح و سودآور میکرد و به صاحبان اولیه تحویل میداد همانگونه که من پنج کارخانه نساجی اطلس بافت، کارخانه صنایع فلزی ایران، کارخانه چرمسازی خسروی، کارخانه قند چناران و کارخانه قند آبکوه را اصلاح کرده سودآور و تحویل دادم.
استدعای من این است که مقرر فرمایید نجات کارخانه ارج و کفش ملی به سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران محول شود تا با کمک سازمان مدیریت این دو کارخانه را نوسازی و سودآور کنند و به صاحبانش تحویل دهند. انشاءالله.
اگر از این خدمتگزار ۹۵ ساله، در کمک به سازمان گسترش و سازمان مدیریت، در نجات این دو واحد صنعتی، در حد قدرت و توانم کاری از من برمیآید دریغ نخواهم داشت.
پاسخ نعمتزاده به مدیر پیشکسوت صنعتی
وزیر پیشین صنعت، معدن و تجارت ذیل نامه رضا نیازمند پاراف کرد و دستوری به سه معاون خود داد:
جناب آقای صالحی نیا
جناب آقای دکتر معظمی
جناب آقای مسفروش
این است نتیجه غیرت ایرانی و صنعتی کشور، لطفاً تسریع شود. البته کفش ملی را چندین سال قبل منهدم نمودهاند. ارج باید زنده شود. از جناب دکتر نیازمند نیز تشکر شود.
تصاویر کامل نامه:
https://t.me/Karkhoone/1173
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
كدام حباب است ؟ بورس يا مسكن ؟
در حالي كه اين روزها بازار بورس ايران كانون توجه سرمايه گذاران قرار گرفته است و شاهد هجوم نقدينگي به اين بازار هستيم گاها صحبتهايي شنيده ميشود كه بازار بورس حباب دارد .
دليل اكثر افرادي كه در مورد حباب بورس صحبت ميكنند نسبت پي بر اي يا قيمت به درآمد بالاي شركتهاي بورسي است .
امروز قصد دارم كه از اين منظر مقايسه اي بين بازار بورس و بازار مسكن انجام دهم .
متوسط قيمت يك واحد آپارتمان نوساز به حدود متري ٢٢ ميليون تومن رسيده است ، كه با فرض يك واحد ١٠٠ متري قيمت اين ملك بالغ بر دو ميليارد و دويست ميليون تومن ميگردد .
اين در حالي است كه اجاره همين واحد نهايتا ماهي ٤ ميليون تومن ميباشد .
يعني يك ملك دو ميليارد و دويست ميليوني براي صاحب ملك سالانه ٤٨ ميليون تومن درآمد ناخالص دارد و قانونا موجر بايد از اين بابت ماليات پرداخت كند و از طرف ديگر بابت استهلاك ملك هم مقداري هزينه بايد از درآمد مورد اشاره كم كنيم كه اين موارد را ناديده ميگيريم !!!
با تقسيم دو ميليارد و دويست به ٤٨ ميليون ( قيمت به درآمد ساليانه ) به عدد ٤٦ ميرسيم !!!! يعني پي بر اي ملك مسكوني در حدود ٤٠ تا ٥٠ واحد قرار دارد .
در يك بررسي ميداني ، يك مغازه تجاري به مساحت ٣٠ متر ٢٢ ميليارد تومن قيمت گذاري و معامله شده است !!
اين در حالي است كه صاحب مغازه خود اذعان دارد كه نهايتا ماهيانه ٢٠ ميليون تومن در حالت خوب ، ميتواند از اين مغازه كسب درآمد كند .
كه در اين مورد هم با تقسيم ٢٢ ميليارد به ٢٤٠ ميليون تومن (درآمد يك ساله مغازه ) به عدد ٩٢ ميرسيم !! و در واقع پي بر اي ملك تجاري در حدود ٩٠ تا ١٠٠ قرار دارد !!!!
اين در حالي است كه متوسط پي بر اي در بورس تهران به سختي به ٢٥ واحد ميرسد و اكثر سهام بزرگ و تاثير گذار مانند شركت ملي مس يا فولاد مباركه و...... پي بر اي حدود ١٠ تا ١٢ واحد دارند .
و جالب تر اينكه اكثر اين شركتها با توجه به رشد قيمت دلار و نزديك شدن قيمت دلار نيما به دلار آزاد و افزايش توليد ، شاهد جهش سود آوري در سال ٩٩ خواهند بود و اين مهم سبب ميگردد پي بر اي تحليلي اين سهام در حدود ٧ تا ٨ واحد ارزيابي شود .
وجالب تر اينكه با اينكه شاخص بازار سهام ايران به بلنداي يك ميليون واحدي رسيده است هنوز ميتوان سهامي با پي بر اي ٧ واحد و پي بر اي تحليلي زير ٥ واحد !!! پيدا كرد كه هنوز براي يك سرمايه گذاري ميان مدت و بلند مدت عالي به نظر ميرسد .
نتيجه اينكه بازار بورس در مقام مقايسه با بازار مسكن نه تنها حبابي ندارد كه بسيار ارزنده تر به نظر ميرسد و اگر ارزش بازار بورس ايران از همينجا دو برابر گردد و شاخص به حدود ٢ ميليون واحد هم برسد باز هم بازار بورس نسبت به بازار ملك ارزنده تر است .
وحيد كشميري پور
٢٢ ارديبهشت ٩٩
✅ @karkhone
در حالي كه اين روزها بازار بورس ايران كانون توجه سرمايه گذاران قرار گرفته است و شاهد هجوم نقدينگي به اين بازار هستيم گاها صحبتهايي شنيده ميشود كه بازار بورس حباب دارد .
دليل اكثر افرادي كه در مورد حباب بورس صحبت ميكنند نسبت پي بر اي يا قيمت به درآمد بالاي شركتهاي بورسي است .
امروز قصد دارم كه از اين منظر مقايسه اي بين بازار بورس و بازار مسكن انجام دهم .
متوسط قيمت يك واحد آپارتمان نوساز به حدود متري ٢٢ ميليون تومن رسيده است ، كه با فرض يك واحد ١٠٠ متري قيمت اين ملك بالغ بر دو ميليارد و دويست ميليون تومن ميگردد .
اين در حالي است كه اجاره همين واحد نهايتا ماهي ٤ ميليون تومن ميباشد .
يعني يك ملك دو ميليارد و دويست ميليوني براي صاحب ملك سالانه ٤٨ ميليون تومن درآمد ناخالص دارد و قانونا موجر بايد از اين بابت ماليات پرداخت كند و از طرف ديگر بابت استهلاك ملك هم مقداري هزينه بايد از درآمد مورد اشاره كم كنيم كه اين موارد را ناديده ميگيريم !!!
با تقسيم دو ميليارد و دويست به ٤٨ ميليون ( قيمت به درآمد ساليانه ) به عدد ٤٦ ميرسيم !!!! يعني پي بر اي ملك مسكوني در حدود ٤٠ تا ٥٠ واحد قرار دارد .
در يك بررسي ميداني ، يك مغازه تجاري به مساحت ٣٠ متر ٢٢ ميليارد تومن قيمت گذاري و معامله شده است !!
اين در حالي است كه صاحب مغازه خود اذعان دارد كه نهايتا ماهيانه ٢٠ ميليون تومن در حالت خوب ، ميتواند از اين مغازه كسب درآمد كند .
كه در اين مورد هم با تقسيم ٢٢ ميليارد به ٢٤٠ ميليون تومن (درآمد يك ساله مغازه ) به عدد ٩٢ ميرسيم !! و در واقع پي بر اي ملك تجاري در حدود ٩٠ تا ١٠٠ قرار دارد !!!!
اين در حالي است كه متوسط پي بر اي در بورس تهران به سختي به ٢٥ واحد ميرسد و اكثر سهام بزرگ و تاثير گذار مانند شركت ملي مس يا فولاد مباركه و...... پي بر اي حدود ١٠ تا ١٢ واحد دارند .
و جالب تر اينكه اكثر اين شركتها با توجه به رشد قيمت دلار و نزديك شدن قيمت دلار نيما به دلار آزاد و افزايش توليد ، شاهد جهش سود آوري در سال ٩٩ خواهند بود و اين مهم سبب ميگردد پي بر اي تحليلي اين سهام در حدود ٧ تا ٨ واحد ارزيابي شود .
وجالب تر اينكه با اينكه شاخص بازار سهام ايران به بلنداي يك ميليون واحدي رسيده است هنوز ميتوان سهامي با پي بر اي ٧ واحد و پي بر اي تحليلي زير ٥ واحد !!! پيدا كرد كه هنوز براي يك سرمايه گذاري ميان مدت و بلند مدت عالي به نظر ميرسد .
نتيجه اينكه بازار بورس در مقام مقايسه با بازار مسكن نه تنها حبابي ندارد كه بسيار ارزنده تر به نظر ميرسد و اگر ارزش بازار بورس ايران از همينجا دو برابر گردد و شاخص به حدود ٢ ميليون واحد هم برسد باز هم بازار بورس نسبت به بازار ملك ارزنده تر است .
وحيد كشميري پور
٢٢ ارديبهشت ٩٩
✅ @karkhone
بورس ایران
پیرو گزارش هفته قبل و هشدار در خصوص تشکیل حباب قابل توجه در بورس بدون پشتوانه اقتصادی، حمایتی و زیرساخت لازم، به چند نکته توجه کنیم :
۱. خروج سرمایه ها از بورس در کوتاه مدت مسیری بجز طلا و ارز ندارد ... تنها در روز گذشته نماد طلا در بازار حدود ۷٪ جهش داشت که بعنوان پیش سیگنال این موضوع تلقی میشود
۲. در صورت شتابگیری خروج سرمایه از بورس، بانک مرکزی به منظور مدیریت نرخ ارز نیاز به تزریق روزانه حدود ۱ میلیارد دلار به بازار دارد که توانایی این اقدام بعید به نظر میرسد، لذا انتظار جهش بزرگ قیمت ارز و یک تورم شدید در جامعه متصور است
۳. این جهش قیمت ارز همزمان با افت بهای سهام، سرمایه گذاران را در ادامه به موقعیت خرید سهام بورس برمیگرداند، لکن با این تفاوت که نقدینگی سرگردان یک چرخش مخرب در جامعه کرده و قدرت خرید مردم ناشی از تورم کاهش یافته و نارضایتی عمومی افزایش یافته است
کامودیتی راهکار منطقی، تمرکز دولت بروی بورس و تقویت آن بجای مدیریت اثرات بعدی خروج سرمایه از بازار است ... البته این بار، بایستی به گونه ای عمل شود تا شاهد رشد افسارگسیخته شاخص سهام همانند دوره قبل نباشیم! مدیریت سطح نوسانات روزانه، جلسات و هماهنگی با حقوقی ها با هدف متناسب سازی عرضه با تقاضا، عرضه سریع سهام باقیمانده دولت در شرکتهای سودده میتواند به مدیریت بحران کمک نماید
از کانال کامودیتی
✅ @karkhone
پیرو گزارش هفته قبل و هشدار در خصوص تشکیل حباب قابل توجه در بورس بدون پشتوانه اقتصادی، حمایتی و زیرساخت لازم، به چند نکته توجه کنیم :
۱. خروج سرمایه ها از بورس در کوتاه مدت مسیری بجز طلا و ارز ندارد ... تنها در روز گذشته نماد طلا در بازار حدود ۷٪ جهش داشت که بعنوان پیش سیگنال این موضوع تلقی میشود
۲. در صورت شتابگیری خروج سرمایه از بورس، بانک مرکزی به منظور مدیریت نرخ ارز نیاز به تزریق روزانه حدود ۱ میلیارد دلار به بازار دارد که توانایی این اقدام بعید به نظر میرسد، لذا انتظار جهش بزرگ قیمت ارز و یک تورم شدید در جامعه متصور است
۳. این جهش قیمت ارز همزمان با افت بهای سهام، سرمایه گذاران را در ادامه به موقعیت خرید سهام بورس برمیگرداند، لکن با این تفاوت که نقدینگی سرگردان یک چرخش مخرب در جامعه کرده و قدرت خرید مردم ناشی از تورم کاهش یافته و نارضایتی عمومی افزایش یافته است
کامودیتی راهکار منطقی، تمرکز دولت بروی بورس و تقویت آن بجای مدیریت اثرات بعدی خروج سرمایه از بازار است ... البته این بار، بایستی به گونه ای عمل شود تا شاهد رشد افسارگسیخته شاخص سهام همانند دوره قبل نباشیم! مدیریت سطح نوسانات روزانه، جلسات و هماهنگی با حقوقی ها با هدف متناسب سازی عرضه با تقاضا، عرضه سریع سهام باقیمانده دولت در شرکتهای سودده میتواند به مدیریت بحران کمک نماید
از کانال کامودیتی
✅ @karkhone
برای دو مطبوعاتی
متاسفانه خبر رفتن علی میرزاخانی از روزنامه دنیای اقتصاد و محمد طاهری از تجارت فردا درست است. امروز با محمد طاهری صحبت کردم و از دلایل این جدایی پرسیدم. هر دو نشریه خصوصی هستند و طبیعیست که مالک کاملا حق دارد مدیر و سردبیر مورد نظر خودش را منصوب کند. آمدن و رفتن اتفاقیست طبیعی در هر صنف و حرفه و صنعتی. ولی برای دو نفری که پیشگام انتشار نشریات مستقل اقتصادی در ایران شدند و هر دو نشریاتشان را از شماره صفر دست گرفتند و شاهد رشد آنها بودند رفتن یک اتفاق ساده نیست.
علی میرزاخانی را از دوره اول هم میهن می شناسم که دبیر سرویس اقتصادی بود و می نوشت ساکت می آمد و ساکت می رفت. من ستونی می نوشتم و بعد از کارم در سرمایه گذاری ملی می رفتم دفتر٬ اولین روزنامه ای بود که رسما عضو تحریریه حساب می شدم و خوشحال بودم. محمد طاهری اما بعد از اتمام تحصیل در مهرنامه ملاقات کردم. هر دو مطبوعاتی بودند ولی مدیر شدند و از خود تدبیر نشان دادند. علی میرزاخانی از آن آدم ساکت تبدیل شد به سردبیر یک روزنامه اقتصادی مستقل طرفدار بازار آزاد. محمد طاهری تجارت فردا را تبدیل کرد به یک هفته نامه وزین که در آن فعالان اقتصادی و پژوهشگران و خبرنگاران در کنار هم مطبوعاتی می شوند و یک محصول فرهنگی تولید می کنند. کار راحتی نبوده است و مسیرش دشوار و پر از چالش.
در کشوری که موسسه نیاوران را می بندند و ادغام می کنند تا صدای طرفداران بازار آزاد را نشوند و به حساب پیروزی ساختارگرایان می گذارندش٬ در جوی که دانشکده مدیریت و اقتصاد شریف بارها تا مرز انحلال پیش می رود٬ می توان فقط تصور کرد دشمنیها و حسادتها و رقابتها را و آنچه که با این دو نشریه می کنند. این دو توانستند در این فضا مدیر رشد باشند و نشریاتشان را به ارکان خبررسانی و تحلیل اقتصادی در کشور تبدیل کنند. دستاوردی که جای تقدیر دارد و نمی توان آنرا به هیچ بهانه ای فراموش کرد.
قطعا هر دو قابل نقدند و به هر دو انتقاداتی داشته و دارم. هر دو در نهایت اسیر فضایی بودند که حقوق مولف را به رسمیت نمی شناخت و سنتها و عادات مطبوعاتی کشور الگوی رفتاری خاصی را به آنها تحمیل کرده بود. هر دو پیشگام بودند و مانند هر پیشگامی پیش رفتن اولویت اولشان بود٬ نکته ای که گاهی به بهای تثبیت تمام می شود و ارزش هر نفر را محدود به میزان همراهیش می کند. ولی هر دو کاری کردند کارستان و این نکته ای نیست که بتوان آنرا فراموش کرد.
حالا در دنیای مطبوعاتی ایران دو مدیر موفق از بار مسئولیتهایشان راحت شده اند و آماده مرحله بعدی هستند. هر دو از روزنامه نگاری شروع کرده اند و نهادساز شده اند٬ هر دو نشان داده اند که مدیران رشد هستند و تیمی از کارشناسان و صاحبنظران را گرد هم آورده اند و می شناسند. گام بعدی آنها می تواند گسترش این تواناییها و بهره بردن از آنها در سایر حوزه های اقتصاد باشد. می تواند آغاز یک شرکت مشاوره با استانداردهای بین المللی برای مدیریت سرمایه گذاری در دنیای استارت آپها و بازاریابیهای جدید باشد٬ می تواند شروع یک استارت آپ یا تبدیل یک ایده خام به یک محصول واقعی باشد. هر جا که می روند٬ برایشان آرزوی موفقیت دارم.
به تحریر، علی دادپی
✅ @karkhone
متاسفانه خبر رفتن علی میرزاخانی از روزنامه دنیای اقتصاد و محمد طاهری از تجارت فردا درست است. امروز با محمد طاهری صحبت کردم و از دلایل این جدایی پرسیدم. هر دو نشریه خصوصی هستند و طبیعیست که مالک کاملا حق دارد مدیر و سردبیر مورد نظر خودش را منصوب کند. آمدن و رفتن اتفاقیست طبیعی در هر صنف و حرفه و صنعتی. ولی برای دو نفری که پیشگام انتشار نشریات مستقل اقتصادی در ایران شدند و هر دو نشریاتشان را از شماره صفر دست گرفتند و شاهد رشد آنها بودند رفتن یک اتفاق ساده نیست.
علی میرزاخانی را از دوره اول هم میهن می شناسم که دبیر سرویس اقتصادی بود و می نوشت ساکت می آمد و ساکت می رفت. من ستونی می نوشتم و بعد از کارم در سرمایه گذاری ملی می رفتم دفتر٬ اولین روزنامه ای بود که رسما عضو تحریریه حساب می شدم و خوشحال بودم. محمد طاهری اما بعد از اتمام تحصیل در مهرنامه ملاقات کردم. هر دو مطبوعاتی بودند ولی مدیر شدند و از خود تدبیر نشان دادند. علی میرزاخانی از آن آدم ساکت تبدیل شد به سردبیر یک روزنامه اقتصادی مستقل طرفدار بازار آزاد. محمد طاهری تجارت فردا را تبدیل کرد به یک هفته نامه وزین که در آن فعالان اقتصادی و پژوهشگران و خبرنگاران در کنار هم مطبوعاتی می شوند و یک محصول فرهنگی تولید می کنند. کار راحتی نبوده است و مسیرش دشوار و پر از چالش.
در کشوری که موسسه نیاوران را می بندند و ادغام می کنند تا صدای طرفداران بازار آزاد را نشوند و به حساب پیروزی ساختارگرایان می گذارندش٬ در جوی که دانشکده مدیریت و اقتصاد شریف بارها تا مرز انحلال پیش می رود٬ می توان فقط تصور کرد دشمنیها و حسادتها و رقابتها را و آنچه که با این دو نشریه می کنند. این دو توانستند در این فضا مدیر رشد باشند و نشریاتشان را به ارکان خبررسانی و تحلیل اقتصادی در کشور تبدیل کنند. دستاوردی که جای تقدیر دارد و نمی توان آنرا به هیچ بهانه ای فراموش کرد.
قطعا هر دو قابل نقدند و به هر دو انتقاداتی داشته و دارم. هر دو در نهایت اسیر فضایی بودند که حقوق مولف را به رسمیت نمی شناخت و سنتها و عادات مطبوعاتی کشور الگوی رفتاری خاصی را به آنها تحمیل کرده بود. هر دو پیشگام بودند و مانند هر پیشگامی پیش رفتن اولویت اولشان بود٬ نکته ای که گاهی به بهای تثبیت تمام می شود و ارزش هر نفر را محدود به میزان همراهیش می کند. ولی هر دو کاری کردند کارستان و این نکته ای نیست که بتوان آنرا فراموش کرد.
حالا در دنیای مطبوعاتی ایران دو مدیر موفق از بار مسئولیتهایشان راحت شده اند و آماده مرحله بعدی هستند. هر دو از روزنامه نگاری شروع کرده اند و نهادساز شده اند٬ هر دو نشان داده اند که مدیران رشد هستند و تیمی از کارشناسان و صاحبنظران را گرد هم آورده اند و می شناسند. گام بعدی آنها می تواند گسترش این تواناییها و بهره بردن از آنها در سایر حوزه های اقتصاد باشد. می تواند آغاز یک شرکت مشاوره با استانداردهای بین المللی برای مدیریت سرمایه گذاری در دنیای استارت آپها و بازاریابیهای جدید باشد٬ می تواند شروع یک استارت آپ یا تبدیل یک ایده خام به یک محصول واقعی باشد. هر جا که می روند٬ برایشان آرزوی موفقیت دارم.
به تحریر، علی دادپی
✅ @karkhone
کاسههای زیر نیم کاسه وزارت صنایع
فاجعه ایرانخودرو در سنگال
مدتیست که برنامه ثریا یک مستند بنام فرصتهای اقتصادی آفریقا تهیه کرده که از شبکه افق پخش میشود، البته این برنامه چند قسمتی بیش از آنکه به موضوع فرصتهای اقتصادی آفریقا بصورت حرفهای بپردازد، مجری و تیم مستندساز در این قاره پهناور با میکروسکوب در پی یافتن آفریقاییهای هستند که به ایران آمدهاند و به راه راست هدایت شدهاند، بین این ولگردیها هم در زمانی کوتاه به سراغ ایرانی هایی می رود که بنام فعالان اقتصادی و یا مدیران دولتی پول بیتالمال را در آنجا حرام کردند.
در هفته گذشته به سراغ یک ایرانی حراف رفته بود که کل معجزهاش احداث یک کشتارگاه صنعتی بود، اما وقتیکه رفتند به کشتارگاه فقط یک تابلو در زمینی نصب شده بود که روی آن نوشته شده بود کشتارگاه صنعتی با ذبح حلال!!؟!
اما صحنهای که در قسمت امروز پخش شد واقعاً قلب هر ایرانی وطن پرستی را بدرد میآورد.
ایران خودرو در سال ۸۵ دنیایی هزینه کرده و کلی سالن و تجهیزات کامل خط تولید خودرو سمند و دنا در آنجا ساخته اما پس از راهاندازی کامل با سه مشکل بزرگ مواجه شده است:
۱_ برق ضعیف سنگال قادر نبوده دستگاههای خط تولید را تغذیه کند.
۲_ در سنگال همه خودروها از گازوئیل استفاده می کنند و ماشینهای بنزینی خواهانی نداشتند.
۳_ قوانین این کشور......
من که باور نمیکنم در طول زمان مذاکره، مکانیابی، طراحی، تجهیزکارگاه، ساخت سالنها و نصب دستگاهها که حتماً چند سالی زمان برده، هیچ مقامی به دو چالش نخست پی نبرده باشند (برق و گازوئیل سوز بودن خودروهای سنگال)!
درد کارخانه خودروسازی ایرانخودرو در سنگال، دردغفلت یا حماقت مسئولین نیست، بلکه درد بیدرمان خیانت است، که مثل خوره به جان این کشور افتاده، در همه جای دنیا ایرانیان با بیتالمال چنین می کنند.
ایمان دارم که مجریان طرح در همان روزهای نخست هم وضعیت برق سنگال دستگیرشان شده بود و هم ماشینهای گازوئیلی را دیدند، اما بخاطر یکسری بخوربخور مسئولان طرح را تا انتها پیش بردند و میلیونها دلار برای احداث کارخانهای عظیم در سنگال هزینه کردند که به کفر ابلیس هم نمی ارزد.
درد بدتر اینجاست که امروزه نیز کلی آدم حرام لقمه در کارخانهای که چهارده ساله تارعنکبوت بسته بعنوان مدیران ایرانخودروی شعبه سنگال به دلار حقوق میگیرند.
سی ساله تیم زنگنه میگوید پول نداریم پالایشگاه بسازیم، اما پول داریم در کشورهایی که برق ندارند کارخانه عظیم خودروسازی با کلی نمایشگاه بسازیم!!؟!
مستندسازان برنامه ثریا هم بدون آنکه ذرهای مطالعه و تحقیق کرده باشند و یا از کارشناسان اقتصادی مشاوره گرفته باشند، همینطوری الله بختکی فیلم سرهم کردند و حتی بخود زحمت ندادند تا حرفهای غیرکارشناسی و صدتا یه غاز مدیران ایرانی در آفریقا را حذف و ادیت کنند.
خدا می داند چه میزان ارزخارجی بابت ساخت این پروژههای بدون مطالعه حرام شد، چه میزان مدیران و پرسنل علاف در آفریقا و دیگر نقاط هر ماهه حقوق می گیرند و
بیتالمال مملکت افتاده دست افراد ناجور وزارت صنعت
(ایشون البته در مورد بازار عراق هم یک مستند تحت عنوان همسایه غربی تولید کردند که اهل فضل اگر خواستند بخوبی اعصابشون خرد بشه میتونند اون رو تماشا کنند. ما یک مورد گاف اساسی توش پیدا کردیم هنوز داریم تیم تهیه رو درود میفرستیم! )
✅ @karkhone
فاجعه ایرانخودرو در سنگال
مدتیست که برنامه ثریا یک مستند بنام فرصتهای اقتصادی آفریقا تهیه کرده که از شبکه افق پخش میشود، البته این برنامه چند قسمتی بیش از آنکه به موضوع فرصتهای اقتصادی آفریقا بصورت حرفهای بپردازد، مجری و تیم مستندساز در این قاره پهناور با میکروسکوب در پی یافتن آفریقاییهای هستند که به ایران آمدهاند و به راه راست هدایت شدهاند، بین این ولگردیها هم در زمانی کوتاه به سراغ ایرانی هایی می رود که بنام فعالان اقتصادی و یا مدیران دولتی پول بیتالمال را در آنجا حرام کردند.
در هفته گذشته به سراغ یک ایرانی حراف رفته بود که کل معجزهاش احداث یک کشتارگاه صنعتی بود، اما وقتیکه رفتند به کشتارگاه فقط یک تابلو در زمینی نصب شده بود که روی آن نوشته شده بود کشتارگاه صنعتی با ذبح حلال!!؟!
اما صحنهای که در قسمت امروز پخش شد واقعاً قلب هر ایرانی وطن پرستی را بدرد میآورد.
ایران خودرو در سال ۸۵ دنیایی هزینه کرده و کلی سالن و تجهیزات کامل خط تولید خودرو سمند و دنا در آنجا ساخته اما پس از راهاندازی کامل با سه مشکل بزرگ مواجه شده است:
۱_ برق ضعیف سنگال قادر نبوده دستگاههای خط تولید را تغذیه کند.
۲_ در سنگال همه خودروها از گازوئیل استفاده می کنند و ماشینهای بنزینی خواهانی نداشتند.
۳_ قوانین این کشور......
من که باور نمیکنم در طول زمان مذاکره، مکانیابی، طراحی، تجهیزکارگاه، ساخت سالنها و نصب دستگاهها که حتماً چند سالی زمان برده، هیچ مقامی به دو چالش نخست پی نبرده باشند (برق و گازوئیل سوز بودن خودروهای سنگال)!
درد کارخانه خودروسازی ایرانخودرو در سنگال، دردغفلت یا حماقت مسئولین نیست، بلکه درد بیدرمان خیانت است، که مثل خوره به جان این کشور افتاده، در همه جای دنیا ایرانیان با بیتالمال چنین می کنند.
ایمان دارم که مجریان طرح در همان روزهای نخست هم وضعیت برق سنگال دستگیرشان شده بود و هم ماشینهای گازوئیلی را دیدند، اما بخاطر یکسری بخوربخور مسئولان طرح را تا انتها پیش بردند و میلیونها دلار برای احداث کارخانهای عظیم در سنگال هزینه کردند که به کفر ابلیس هم نمی ارزد.
درد بدتر اینجاست که امروزه نیز کلی آدم حرام لقمه در کارخانهای که چهارده ساله تارعنکبوت بسته بعنوان مدیران ایرانخودروی شعبه سنگال به دلار حقوق میگیرند.
سی ساله تیم زنگنه میگوید پول نداریم پالایشگاه بسازیم، اما پول داریم در کشورهایی که برق ندارند کارخانه عظیم خودروسازی با کلی نمایشگاه بسازیم!!؟!
مستندسازان برنامه ثریا هم بدون آنکه ذرهای مطالعه و تحقیق کرده باشند و یا از کارشناسان اقتصادی مشاوره گرفته باشند، همینطوری الله بختکی فیلم سرهم کردند و حتی بخود زحمت ندادند تا حرفهای غیرکارشناسی و صدتا یه غاز مدیران ایرانی در آفریقا را حذف و ادیت کنند.
خدا می داند چه میزان ارزخارجی بابت ساخت این پروژههای بدون مطالعه حرام شد، چه میزان مدیران و پرسنل علاف در آفریقا و دیگر نقاط هر ماهه حقوق می گیرند و
بیتالمال مملکت افتاده دست افراد ناجور وزارت صنعت
(ایشون البته در مورد بازار عراق هم یک مستند تحت عنوان همسایه غربی تولید کردند که اهل فضل اگر خواستند بخوبی اعصابشون خرد بشه میتونند اون رو تماشا کنند. ما یک مورد گاف اساسی توش پیدا کردیم هنوز داریم تیم تهیه رو درود میفرستیم! )
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
فارغ از برخی افراد مانند وارن بافت ، سرمایه گذاران چینی هم در بازارهای غربی ، شروع به خرید سهام کرده اند. بر این اساس گفته می شود که سرمایه گذاران چینی با انتظار برگشت بازارهای سهام پس از دوران پسا کرونا اکنون سهام شرکتهایی که بیشترین ریزش را مانند سهام شرکتهای…
در حالي كه ما مشغول انجام رزمايش علیه فیسبوک و فيلترينگ شبكه هاي اجتماعي هستيم !
عربستان در همین روزهای کرونایی بخشی از سهام فیسبوک، بویینگ و سیتی گروپ را خرید
طبق سندی که از سوی کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده آمریکا منتشر شده، صندوق سرمایهگذاری عمومی عربستان (PIF) سهامهای اقلیت را در برندهای بزرگ آمریکایی از جمله بوئینگ، فیسبوک، سیتیگروپ به ارزش نزدیک به ۱۰ میلیارد دلار خریداری کرده است.
این صندوق ۳۰۰ میلیارد دلاری از ضعف بازار در پی شیوع ویروس جدید کرونا استفاده و در برندهای معروف سراسر دنیا سهام اقلیت خریداری کرده است.
طبق سندی که از سوی کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده آمریکا منتشر شده، صندوق سرمایهگذاری عمومی عربستان سهامهایی به ارزش ۷۱۳.۷ میلیون دلار در برند بوئینگ، ۵۲۲ میلیون دلار در برند سیتیگروپ، ۵۲۲ میلیون دلار در برند فیسبوک، ۴۹۵.۸ میلیون دلار در برند دیزنی و ۴۸۷ میلیون دلار در بانک آمریکا خریداری کرده است.
همچنین این صندوق ۵۱۴ میلیون دلار سهام برند ماریوت را خریده و سهمی نیز در شرکت برکشایر هاتاوی دارد. از سوی دیگر این صندوق ۸۲۷.۷ میلیون دلار سهام شرکت نفتی بریتانیایی بی پی را نیز در اختیار دارد.
علی السلیم، بنیانگذار شرکت مستقر در دبی ارکان پارتنرز در توییتی با انتشار نموداری میزان خرید سهام از سوی صندوق سعودی را در سه ماهه نخست سال نشان داده است.
وی تاکید کرد که این صندوق در حال حاضر حدود ۱۰ میلیارد دلار سهام در شرکتهای مرتبط با ایالات متحده آمریکا دارد که نسبت به ابتدای سال جاری میلادی ۲ میلیارد دلار افزایش نشان میدهد.
استراتژی صندوق سرمایهگذاری عمومی عربستان سعودی طبق گزارش رویترز، دو جانبه است که یک بخش آن شامل سبد سرمایهگذاری بینالمللی میشود و بخش دوم سبد سرمایهگذاری محلی با هدف کاهش وابستگی این کشور به نفت است.
یاسر الرمیان، رئیس این صندوق ماه گذشته گفته بود که این شرکت بهدنبال فرصتهای سرمایهگذاری در بخشهایی مانند حمل و نقل هوایی، نفت و گاز و سرگرمی است. وی تاکید کرده بود که پس از عبور از بحران ویروس کرونا، پتانسیلهای زیادی برای فرصتهای سرمایهگذاری وجود خواهد داشت.
این صندوق همچنین در ماه آوریل اعلام کرد که ۸.۲ درصد سهام شرکت کارنوالکورپوریشن را خریداری کرده است.
عربستان همچنین اوایل سال جاری میلادی اقدام به خریداری سهام در برندهایی مانند رویال داچ شل، توتال، انی و انکویینور کرد. این صندوق پیش از این نیز دو میلیارد دلار سهم در شرکت اوبر و شرکت لوسید موتورز را خریداری کرده بود.
✅ @karkhone
عربستان در همین روزهای کرونایی بخشی از سهام فیسبوک، بویینگ و سیتی گروپ را خرید
طبق سندی که از سوی کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده آمریکا منتشر شده، صندوق سرمایهگذاری عمومی عربستان (PIF) سهامهای اقلیت را در برندهای بزرگ آمریکایی از جمله بوئینگ، فیسبوک، سیتیگروپ به ارزش نزدیک به ۱۰ میلیارد دلار خریداری کرده است.
این صندوق ۳۰۰ میلیارد دلاری از ضعف بازار در پی شیوع ویروس جدید کرونا استفاده و در برندهای معروف سراسر دنیا سهام اقلیت خریداری کرده است.
طبق سندی که از سوی کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده آمریکا منتشر شده، صندوق سرمایهگذاری عمومی عربستان سهامهایی به ارزش ۷۱۳.۷ میلیون دلار در برند بوئینگ، ۵۲۲ میلیون دلار در برند سیتیگروپ، ۵۲۲ میلیون دلار در برند فیسبوک، ۴۹۵.۸ میلیون دلار در برند دیزنی و ۴۸۷ میلیون دلار در بانک آمریکا خریداری کرده است.
همچنین این صندوق ۵۱۴ میلیون دلار سهام برند ماریوت را خریده و سهمی نیز در شرکت برکشایر هاتاوی دارد. از سوی دیگر این صندوق ۸۲۷.۷ میلیون دلار سهام شرکت نفتی بریتانیایی بی پی را نیز در اختیار دارد.
علی السلیم، بنیانگذار شرکت مستقر در دبی ارکان پارتنرز در توییتی با انتشار نموداری میزان خرید سهام از سوی صندوق سعودی را در سه ماهه نخست سال نشان داده است.
وی تاکید کرد که این صندوق در حال حاضر حدود ۱۰ میلیارد دلار سهام در شرکتهای مرتبط با ایالات متحده آمریکا دارد که نسبت به ابتدای سال جاری میلادی ۲ میلیارد دلار افزایش نشان میدهد.
استراتژی صندوق سرمایهگذاری عمومی عربستان سعودی طبق گزارش رویترز، دو جانبه است که یک بخش آن شامل سبد سرمایهگذاری بینالمللی میشود و بخش دوم سبد سرمایهگذاری محلی با هدف کاهش وابستگی این کشور به نفت است.
یاسر الرمیان، رئیس این صندوق ماه گذشته گفته بود که این شرکت بهدنبال فرصتهای سرمایهگذاری در بخشهایی مانند حمل و نقل هوایی، نفت و گاز و سرگرمی است. وی تاکید کرده بود که پس از عبور از بحران ویروس کرونا، پتانسیلهای زیادی برای فرصتهای سرمایهگذاری وجود خواهد داشت.
این صندوق همچنین در ماه آوریل اعلام کرد که ۸.۲ درصد سهام شرکت کارنوالکورپوریشن را خریداری کرده است.
عربستان همچنین اوایل سال جاری میلادی اقدام به خریداری سهام در برندهایی مانند رویال داچ شل، توتال، انی و انکویینور کرد. این صندوق پیش از این نیز دو میلیارد دلار سهم در شرکت اوبر و شرکت لوسید موتورز را خریداری کرده بود.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
برای دو مطبوعاتی متاسفانه خبر رفتن علی میرزاخانی از روزنامه دنیای اقتصاد و محمد طاهری از تجارت فردا درست است. امروز با محمد طاهری صحبت کردم و از دلایل این جدایی پرسیدم. هر دو نشریه خصوصی هستند و طبیعیست که مالک کاملا حق دارد مدیر و سردبیر مورد نظر خودش را…
درسی که از آقای میرزاخانی آموختم
به بیان علی سرزعیم
در خبرها خواندم که آقای میرزاخانی و آقای طاهری از روزنامه و مجله تجارت فردا جدا شدهاند. من اگرچه با این بزرگواران و روزنامه دنیای اقتصاد به اختلاف برخوردم و در سال 1389 به تلخی جدا شدم اما برایشان ارزش و اعتبار خاصی قائلم. صیانت ایده حمایت از اقتصاد بازار در روزنامه اقتصاد مرهون تلاش و حساسیت آقای میرزاخانی بوده و به خوبی توانست این پرچم را به رغم فراز و فرودهای مختلف حفظ کند. مجله تجارت فردا نیز اگرچه خواننده ثابت آن نیستم ولی مجله ممتازی در ایران شد و هر بار که به نسخهای از آن بر می خورم آن را تحسین برانگیز مییابم. خاطرم هست که یک بار به آقای طاهری گفتم ای کاش دو هفتهنامه میبود تا افراد برسند این همه مطلب خوب را بخوانند.
راز بزرگنشدن مجموعههای مختلف در ایران و وقوع چنین مسائلی در نبود یک الگوی همکاری در کشور است و آن الگوی شراکت (partnership) است. افراد باید ببینند که اگر در یک بنگاه اقتصادی اهتمام نشان دادند و با تمام وجود و خلاقیت کارکردند به شراکت در آن بنگاه ارتقا مییابند. تنها در این حالت است که افراد قوی در سطوح مدیریتی را میتوان برای بلندمدت جلب کرد. یک دلیل انشعابات و راه اندازی بنگاه های جدید در کشور نبود چنین الگویی است. در آمریکا الگوی شراکت (partnership) راه را باز میکند تا افراد قوی که میتوانند با خود ارزش افزوده خاص، سهم بازار بیشتر و خلاقیت ویژهای برای یک بنگاه بیاورند به تدریج به رتبه شرکا ارتقا یابند و اندازه بنگاه بزرگ شود. الگوی مالکیت فردی در بدترین حالت به استثمار و احساس منفی ناشی از آن منجر می شود. در بهترین حالت پرداخت مالی قابلقبول صورت می گیرد اما فرد بعدها که به گذشته می نگرد با خود می اندیشد که اگر این انرژی و تلاش را برای خود انجام دادهد بود بازده بسیار بیشتری کسب می کرد و همین بازهم احساس غبن و منفی ایجاد خواهد کرد.
من در حدود چهارسالی که برای دنیای اقتصاد مطلب نوشتم (قریب به 200 سرمقاله)، یک درس بزرگ از آقای میرزاخانی آموختم. ایشان همیشه میگفت در ایران میشود هر حرفی را زد اما چگونگی گفتن آن مهم است. این تصور که سانسور شدید است و نمیشود خیلی حرفها را زد حرف دقیق یا درستی نیست بلکه باید برحسب حساسیت مطلب زبان مناسب بیان آن را پیدا کرد. من واقعا این مطلب را بارها و بارها آزمودم و اعتقاد دارم که اگر نیت درونی نویسنده خیرخواهی و اصلاح باشد نه چزاندن و خراب کردن اولا و ادبیات مناسب، فنی و نرم به کارگرفته شود میتوان خیلی حرفها را زد و با مشکلی مواجه نشد.
این درس بزرگی بود که از ایشان آموختم و مهمترین نکته مثبتی بود که از آن همکاری برایم حاصل شد. در هر صورت امیدوارم این دو بزرگوار هرجا میروند موفق باشند.
✅ @karkhone
به بیان علی سرزعیم
در خبرها خواندم که آقای میرزاخانی و آقای طاهری از روزنامه و مجله تجارت فردا جدا شدهاند. من اگرچه با این بزرگواران و روزنامه دنیای اقتصاد به اختلاف برخوردم و در سال 1389 به تلخی جدا شدم اما برایشان ارزش و اعتبار خاصی قائلم. صیانت ایده حمایت از اقتصاد بازار در روزنامه اقتصاد مرهون تلاش و حساسیت آقای میرزاخانی بوده و به خوبی توانست این پرچم را به رغم فراز و فرودهای مختلف حفظ کند. مجله تجارت فردا نیز اگرچه خواننده ثابت آن نیستم ولی مجله ممتازی در ایران شد و هر بار که به نسخهای از آن بر می خورم آن را تحسین برانگیز مییابم. خاطرم هست که یک بار به آقای طاهری گفتم ای کاش دو هفتهنامه میبود تا افراد برسند این همه مطلب خوب را بخوانند.
راز بزرگنشدن مجموعههای مختلف در ایران و وقوع چنین مسائلی در نبود یک الگوی همکاری در کشور است و آن الگوی شراکت (partnership) است. افراد باید ببینند که اگر در یک بنگاه اقتصادی اهتمام نشان دادند و با تمام وجود و خلاقیت کارکردند به شراکت در آن بنگاه ارتقا مییابند. تنها در این حالت است که افراد قوی در سطوح مدیریتی را میتوان برای بلندمدت جلب کرد. یک دلیل انشعابات و راه اندازی بنگاه های جدید در کشور نبود چنین الگویی است. در آمریکا الگوی شراکت (partnership) راه را باز میکند تا افراد قوی که میتوانند با خود ارزش افزوده خاص، سهم بازار بیشتر و خلاقیت ویژهای برای یک بنگاه بیاورند به تدریج به رتبه شرکا ارتقا یابند و اندازه بنگاه بزرگ شود. الگوی مالکیت فردی در بدترین حالت به استثمار و احساس منفی ناشی از آن منجر می شود. در بهترین حالت پرداخت مالی قابلقبول صورت می گیرد اما فرد بعدها که به گذشته می نگرد با خود می اندیشد که اگر این انرژی و تلاش را برای خود انجام دادهد بود بازده بسیار بیشتری کسب می کرد و همین بازهم احساس غبن و منفی ایجاد خواهد کرد.
من در حدود چهارسالی که برای دنیای اقتصاد مطلب نوشتم (قریب به 200 سرمقاله)، یک درس بزرگ از آقای میرزاخانی آموختم. ایشان همیشه میگفت در ایران میشود هر حرفی را زد اما چگونگی گفتن آن مهم است. این تصور که سانسور شدید است و نمیشود خیلی حرفها را زد حرف دقیق یا درستی نیست بلکه باید برحسب حساسیت مطلب زبان مناسب بیان آن را پیدا کرد. من واقعا این مطلب را بارها و بارها آزمودم و اعتقاد دارم که اگر نیت درونی نویسنده خیرخواهی و اصلاح باشد نه چزاندن و خراب کردن اولا و ادبیات مناسب، فنی و نرم به کارگرفته شود میتوان خیلی حرفها را زد و با مشکلی مواجه نشد.
این درس بزرگی بود که از ایشان آموختم و مهمترین نکته مثبتی بود که از آن همکاری برایم حاصل شد. در هر صورت امیدوارم این دو بزرگوار هرجا میروند موفق باشند.
✅ @karkhone
یکسال، یکسال نیست!
وقتی شما به کودک ۵ ساله خود قول میدهید که فلان دوچرخه را یکسال بعد برای تو میخرم، با وقتی که به پدر بزرگ ۸۰ ساله خود قول میدهید که یکسال بعد ایشان را به مسافرت خواهید برد؛ مفهوم و نسبت یکسال از دید دو نفر متفاوت است؛ برای فرزند تحمل یکسال یعنی صبر کردن به اندازه ۲۰٪ عمرش و برای پدربزرگ تحمل یکسال یعنی ۱.۲۵٪ از عمرش.
به همین دلیل است که غالباً کودکان در رسیدن به خواسته هایشان عجولند؛
استارتاپها همانند کودکان برای رسیدن به اهداف و دستاوردهای خود باید عجول باشند؛ چرا که ۱ سال برای استارتاپ میتواند بسیار بسیار سرنوشت ساز باشد و هزینه سعی و خطا بعضا میتواند به نابودی استارتاپ بیانجامد.
برای همین است که عمدتاً بنیانگذاران استارتاپها افرادی با قدرت تحلیل و تصمیم گیری سریع هستند.
سرمایه گذاران استارتاپها نیز میبایست مفهوم سرعت در تصمیم گیری و اتخاذ سریع تصمیم را بلد باشند و تمرین کنند.
اگر این ویژگی در شما به عنوان بنیانگذار و حتی سرمایه گذار نیست؛ برای احترام به منابع خود اعم از مادی یا معنوی، سمت و سوی استارتاپها نروید؛
استارتاپ بیشتر از برند و پرستیژ، مفهوم و سَبک فکری و عملی است.
علیرضا صادقی
۲ خرداد ۱۳۹۹
✅ @karkhone
وقتی شما به کودک ۵ ساله خود قول میدهید که فلان دوچرخه را یکسال بعد برای تو میخرم، با وقتی که به پدر بزرگ ۸۰ ساله خود قول میدهید که یکسال بعد ایشان را به مسافرت خواهید برد؛ مفهوم و نسبت یکسال از دید دو نفر متفاوت است؛ برای فرزند تحمل یکسال یعنی صبر کردن به اندازه ۲۰٪ عمرش و برای پدربزرگ تحمل یکسال یعنی ۱.۲۵٪ از عمرش.
به همین دلیل است که غالباً کودکان در رسیدن به خواسته هایشان عجولند؛
استارتاپها همانند کودکان برای رسیدن به اهداف و دستاوردهای خود باید عجول باشند؛ چرا که ۱ سال برای استارتاپ میتواند بسیار بسیار سرنوشت ساز باشد و هزینه سعی و خطا بعضا میتواند به نابودی استارتاپ بیانجامد.
برای همین است که عمدتاً بنیانگذاران استارتاپها افرادی با قدرت تحلیل و تصمیم گیری سریع هستند.
سرمایه گذاران استارتاپها نیز میبایست مفهوم سرعت در تصمیم گیری و اتخاذ سریع تصمیم را بلد باشند و تمرین کنند.
اگر این ویژگی در شما به عنوان بنیانگذار و حتی سرمایه گذار نیست؛ برای احترام به منابع خود اعم از مادی یا معنوی، سمت و سوی استارتاپها نروید؛
استارتاپ بیشتر از برند و پرستیژ، مفهوم و سَبک فکری و عملی است.
علیرضا صادقی
۲ خرداد ۱۳۹۹
✅ @karkhone
بورس ایران توجه اکونومیست را به خود جلب کرد
مجله اکونومیست در یادداشتی با عجیب و غریب خواندن بازار سرمایه ایران، این سوال را مطرح کرد که چه چیزی موجب شده است بورس ایران باوجود رشد منفی اقتصادی، تحریم ها و بیماری کرونا بهترین عملکرد را دربین بازارهای سرمایه در جهان داشته باشد؟
اکونومیست می گوید با وجود رشد اقتصادی منفی 8 درصد درسال گذشته و امکان بدتر شدن اوضاع اقتصادی در سال جاری، شاخص بورس ایران درطول دوسال 10 برابر شده و حتی با ارز خارجی هم بهترین عملکرد را در جهان داشته است. یک سرمایه گذار خارجی که البته اخیرا نیمی از دارایی خود را نقد کرده می گوید ما درطول سه سال پول خود را سه برابر کردیم.
در یک سوال اینستاگرامی نیز دو کشور ایران و ایرلند را با سوالی از جنس استفهام مورد مقایسه قرار داده است. ( https://t.me/Karkhoone/1188 )
اکونومیست غیرجذاب بودن گزینه های رقیب (ازقبیل بانک، مسکن و اتومبیل) و دشواری یا عدم امکان سرمایه گذاری در بازارهای دیگر ازجمله در ارزها و بازار سهام کشورهای خارجی را از عوامل رشد بورس ایران معرفی و به نگرانی برخی اقتصاددانان از حبابی بودن رشد بورس نیز اشاره کرده است.
✅ @karkhone
مجله اکونومیست در یادداشتی با عجیب و غریب خواندن بازار سرمایه ایران، این سوال را مطرح کرد که چه چیزی موجب شده است بورس ایران باوجود رشد منفی اقتصادی، تحریم ها و بیماری کرونا بهترین عملکرد را دربین بازارهای سرمایه در جهان داشته باشد؟
اکونومیست می گوید با وجود رشد اقتصادی منفی 8 درصد درسال گذشته و امکان بدتر شدن اوضاع اقتصادی در سال جاری، شاخص بورس ایران درطول دوسال 10 برابر شده و حتی با ارز خارجی هم بهترین عملکرد را در جهان داشته است. یک سرمایه گذار خارجی که البته اخیرا نیمی از دارایی خود را نقد کرده می گوید ما درطول سه سال پول خود را سه برابر کردیم.
در یک سوال اینستاگرامی نیز دو کشور ایران و ایرلند را با سوالی از جنس استفهام مورد مقایسه قرار داده است. ( https://t.me/Karkhoone/1188 )
اکونومیست غیرجذاب بودن گزینه های رقیب (ازقبیل بانک، مسکن و اتومبیل) و دشواری یا عدم امکان سرمایه گذاری در بازارهای دیگر ازجمله در ارزها و بازار سهام کشورهای خارجی را از عوامل رشد بورس ایران معرفی و به نگرانی برخی اقتصاددانان از حبابی بودن رشد بورس نیز اشاره کرده است.
✅ @karkhone
«گودزیلای نقدینگی و قفس بورس»
برای کسانی که درک اتفاقات اقتصادی در ایران برایشان دشوار است، این روزها بهترین فرصت است تا پیکر غولی را که دمی هیکل پولکپوش و زمرّدگونهاش از آب بیرون آمده است، واضح و ملموس ببینند. این غول مهیب جمع دارایی جیبهای مردم ایران است، نقدینگی است؛ یعنی پول و شبهپولی که به سرعت میتوان آن را به کالا تبدیل کرد. وضعیت به گونهای شده است که اکنون با چشم غیرمسلح هم میتوان دید چه اتفاقی رخ میدهد.
حتماً در چند روز اخیر، حتی اگر پیگیر قیمتها نبودهاید، شنیدهاید سکه تکانی خورده و تشریف آوردهاند بالای هفت میلیون (گویا بدون نیاز به «سلطان سکه»)، دلار هم دوباره به بالای هفده هزار تومان آمده است. از آن سو، شاخص بورس چند روزی است نزولی شده و شاخص که جهیده بود بالای یک میلیون، امروز (بیستوهشتم اردیبهشت) به ۹۶۸ هزار واحد بازگشته است. در همین دو سه سطر میتوانید غول اقتصاد ایران را ببینید و رفتار آتیاش را که سرنوشتمان را رقم خواهد زد پیشبینی کنید. ریزش شاخص و افزایش بهای سکه و دلار... ربطی میان اینها نیست؟
با توجه به اینکه تا اطلاع ثانوی ایران پر از گرگهای والاستریت است که از گرگی فقط زوزه کشیدن و از بورسبازی فقط پای تابلو نشستنش را بلندند و سادهترین تعاریف بورس را نمیدانند، بد نیست این نکتۀ بدیهی و پیشپاافتاده را بگویم که ریزش بازار به معنای تمایل روانی سهامداران به خروج از بازار است. بورسیها اصطلاحی دارند که میگویند «من دارم نقد میشم» یا «من میخوام یواشیواش نقد شم»، این یعنی خیال دارم سهمم را بفروشم و فعلاً یا کلاً از بازار خارج میشوم. در این میان دقیقاً به واژۀ «نقد شدن» کار دارم که ارتباط مستقیم با «نقدشوندگی» و «نقدینگی» دارد. این نقدینگی هیولای ماست، به محض آنکه پول از بورس خارج شد و در عرض چند روز امید به سود/سوداگری از طریق بورس رنگ باخت، این پول از جای دیگری سر درآورد و قیمتها را در جای دیگری داغ کرد.
این پول سرگردان، این نقدینگی غیرمولد و سوداسرشت گودزیلای اقتصاد ماست. هر جا برود آتش به پا میکند. همین نقدینگی بود که وقتی هیچجا برای چَریدن و فربهشدن ــ یا برای جلوگیری از تلف شدن ــ نیافت، روانۀ بورس شد و شاخص را میلیونی کرد. بورس شد قفسی برای این گودزیلا تا بلکه جای دیگری نرود و دست از خانمانسوزی بردارد. اما بزرگترین مشکل این است که با این هجوم پول به بورس، گودزیلا در این قفس نه تنها رام نمیشود و دستوپایش زنجیر نمیشود، بلکه ناگهان جهش ژنتیکی هم میکند و یکی دو ماهه، بلکه سه تا شش ماهه، دو برابر میشود و جثۀ مهیبش را به در و دیوار تالار شیشهای میکوبد. بردن این هیولا به آن قفس چندان سخت نبود، اما نگهداشتنش در آنجا، به خصوص وقتی هیکلش دو تا سهبرابر شده است، اگر محال نباشد، دستکم از ما و اقتصاد ما و دولتمردان ما برنمیآید! اگر اینکاره بودیم که وضعمان این نبود.
چند هفته پیش که بورس چشمها را خیره کرده بود مطلبی نوشتم با عنوان «به تالار شیشهای بورس خوش آمدید»؛ در آن نوشته نتیجه گرفتم تا وقتی اقتصاد ایران در حالت قفلشده به سر میبرد و برای کسب سود و حفظ سرمایه جایی جز بورس پیدا نمیشود، سرازیری سرمایه به سوی بورس ادامه خواهد داشت و دولت و مردم هر دو از این رشد شاخص راضیاند و دردی از دردهایشان دوا میکند. دولت چند سود مادی و معنوی، سیاسی و اقتصادی میبرد و مردم سرمایهگذار هم حس بُردن بازی در بازی رولت روس را تجربه میکنند (سودی بیدانش، بیتجربه، بیزحمت، بیتحلیل و البته ضروری برای پیروزی در تنازع بقای اقتصاد ما). همچنان نظرم تغییر نکرده و این ریزش در بازار را اصلاحی طبیعی و موقت میدانم، چیزی مانند اینکه در شهربازی چرخوفلک میایستد، توقفی چنددقیقهای میکند، چند نفر پیاده میشوند، تعدادی جدید خندان سوار میشوند و موتور دوباره میچرخد، بالا بالا بالاتر... شب هم که باشد، همۀ شهر پیداست...
اما اگر کسی میخواهد درسی بگیرد و قدری آیندهبینی کند، اکنون بهترین فرصت برای فهم رفتار گودزیلای نقدینگی است. کسانی که به سوی بورس سرازیر شدهاند، نیامدهاند که سهامداری کنند و سالانه «سود سهم» بگیرند (تازه اگر بدانند هر سهم سود سالانه هم میدهد). آمدهاند سودی کنند و جیمزباندی سهمشان را بفروشند و آن نقدینگی را به چیز دیگری تبدیل کنند. هولناکتر از همه هم اینکه اغلب حتی به سودهای صد درصد و دویست درصد هم با نارضایتی مینگرند! انتظاری که از بورس دارند این است که آخر سر یک پالِت دلار تحویلشان شود! به قول هابز که میگفت تکتک مردم پولکهای تن لِویاتان را میسازند، تکتک این سرمایههای سوداگرانه نیز، پولکهای غول جهشیافتۀ نقدینگی را میسازد. زنجیر پاره کند، از کسی کاری برنخواهد آمد.
مهدی تدینی
✅ @karkhone
برای کسانی که درک اتفاقات اقتصادی در ایران برایشان دشوار است، این روزها بهترین فرصت است تا پیکر غولی را که دمی هیکل پولکپوش و زمرّدگونهاش از آب بیرون آمده است، واضح و ملموس ببینند. این غول مهیب جمع دارایی جیبهای مردم ایران است، نقدینگی است؛ یعنی پول و شبهپولی که به سرعت میتوان آن را به کالا تبدیل کرد. وضعیت به گونهای شده است که اکنون با چشم غیرمسلح هم میتوان دید چه اتفاقی رخ میدهد.
حتماً در چند روز اخیر، حتی اگر پیگیر قیمتها نبودهاید، شنیدهاید سکه تکانی خورده و تشریف آوردهاند بالای هفت میلیون (گویا بدون نیاز به «سلطان سکه»)، دلار هم دوباره به بالای هفده هزار تومان آمده است. از آن سو، شاخص بورس چند روزی است نزولی شده و شاخص که جهیده بود بالای یک میلیون، امروز (بیستوهشتم اردیبهشت) به ۹۶۸ هزار واحد بازگشته است. در همین دو سه سطر میتوانید غول اقتصاد ایران را ببینید و رفتار آتیاش را که سرنوشتمان را رقم خواهد زد پیشبینی کنید. ریزش شاخص و افزایش بهای سکه و دلار... ربطی میان اینها نیست؟
با توجه به اینکه تا اطلاع ثانوی ایران پر از گرگهای والاستریت است که از گرگی فقط زوزه کشیدن و از بورسبازی فقط پای تابلو نشستنش را بلندند و سادهترین تعاریف بورس را نمیدانند، بد نیست این نکتۀ بدیهی و پیشپاافتاده را بگویم که ریزش بازار به معنای تمایل روانی سهامداران به خروج از بازار است. بورسیها اصطلاحی دارند که میگویند «من دارم نقد میشم» یا «من میخوام یواشیواش نقد شم»، این یعنی خیال دارم سهمم را بفروشم و فعلاً یا کلاً از بازار خارج میشوم. در این میان دقیقاً به واژۀ «نقد شدن» کار دارم که ارتباط مستقیم با «نقدشوندگی» و «نقدینگی» دارد. این نقدینگی هیولای ماست، به محض آنکه پول از بورس خارج شد و در عرض چند روز امید به سود/سوداگری از طریق بورس رنگ باخت، این پول از جای دیگری سر درآورد و قیمتها را در جای دیگری داغ کرد.
این پول سرگردان، این نقدینگی غیرمولد و سوداسرشت گودزیلای اقتصاد ماست. هر جا برود آتش به پا میکند. همین نقدینگی بود که وقتی هیچجا برای چَریدن و فربهشدن ــ یا برای جلوگیری از تلف شدن ــ نیافت، روانۀ بورس شد و شاخص را میلیونی کرد. بورس شد قفسی برای این گودزیلا تا بلکه جای دیگری نرود و دست از خانمانسوزی بردارد. اما بزرگترین مشکل این است که با این هجوم پول به بورس، گودزیلا در این قفس نه تنها رام نمیشود و دستوپایش زنجیر نمیشود، بلکه ناگهان جهش ژنتیکی هم میکند و یکی دو ماهه، بلکه سه تا شش ماهه، دو برابر میشود و جثۀ مهیبش را به در و دیوار تالار شیشهای میکوبد. بردن این هیولا به آن قفس چندان سخت نبود، اما نگهداشتنش در آنجا، به خصوص وقتی هیکلش دو تا سهبرابر شده است، اگر محال نباشد، دستکم از ما و اقتصاد ما و دولتمردان ما برنمیآید! اگر اینکاره بودیم که وضعمان این نبود.
چند هفته پیش که بورس چشمها را خیره کرده بود مطلبی نوشتم با عنوان «به تالار شیشهای بورس خوش آمدید»؛ در آن نوشته نتیجه گرفتم تا وقتی اقتصاد ایران در حالت قفلشده به سر میبرد و برای کسب سود و حفظ سرمایه جایی جز بورس پیدا نمیشود، سرازیری سرمایه به سوی بورس ادامه خواهد داشت و دولت و مردم هر دو از این رشد شاخص راضیاند و دردی از دردهایشان دوا میکند. دولت چند سود مادی و معنوی، سیاسی و اقتصادی میبرد و مردم سرمایهگذار هم حس بُردن بازی در بازی رولت روس را تجربه میکنند (سودی بیدانش، بیتجربه، بیزحمت، بیتحلیل و البته ضروری برای پیروزی در تنازع بقای اقتصاد ما). همچنان نظرم تغییر نکرده و این ریزش در بازار را اصلاحی طبیعی و موقت میدانم، چیزی مانند اینکه در شهربازی چرخوفلک میایستد، توقفی چنددقیقهای میکند، چند نفر پیاده میشوند، تعدادی جدید خندان سوار میشوند و موتور دوباره میچرخد، بالا بالا بالاتر... شب هم که باشد، همۀ شهر پیداست...
اما اگر کسی میخواهد درسی بگیرد و قدری آیندهبینی کند، اکنون بهترین فرصت برای فهم رفتار گودزیلای نقدینگی است. کسانی که به سوی بورس سرازیر شدهاند، نیامدهاند که سهامداری کنند و سالانه «سود سهم» بگیرند (تازه اگر بدانند هر سهم سود سالانه هم میدهد). آمدهاند سودی کنند و جیمزباندی سهمشان را بفروشند و آن نقدینگی را به چیز دیگری تبدیل کنند. هولناکتر از همه هم اینکه اغلب حتی به سودهای صد درصد و دویست درصد هم با نارضایتی مینگرند! انتظاری که از بورس دارند این است که آخر سر یک پالِت دلار تحویلشان شود! به قول هابز که میگفت تکتک مردم پولکهای تن لِویاتان را میسازند، تکتک این سرمایههای سوداگرانه نیز، پولکهای غول جهشیافتۀ نقدینگی را میسازد. زنجیر پاره کند، از کسی کاری برنخواهد آمد.
مهدی تدینی
✅ @karkhone
Telegram
Karkhoone | کارخونه
«به تالار شیشهای بورس خوشآمدید! »
هشدار: این متن را کسی نوشته که سواد اقتصادی ندارد!
این روزها کسانی که کار بورس میکنند زیاد با این پرسش روبرو میشوند که «داداش سهم چی بگیریم؟» خود من هم ــ گلاببهروتون ــ این پرسش را میشنوم، چون برخی آشنایان میدانند…
هشدار: این متن را کسی نوشته که سواد اقتصادی ندارد!
این روزها کسانی که کار بورس میکنند زیاد با این پرسش روبرو میشوند که «داداش سهم چی بگیریم؟» خود من هم ــ گلاببهروتون ــ این پرسش را میشنوم، چون برخی آشنایان میدانند…
«خلیل ارجمند»، بنیانگذار «ارج» که بود؟
خلیل ارجمند در سال ١٢٨٨ در تهران به دنیا آمد. پدرش رحیم، تحصیلات مقدماتی و عربی خود را در مدرسه آقا شیخ هادی آغاز کرد و سپس به مدرسه آمریکاییها رفت و در ۱۹سالگی پس از اتمام تحصیلات در دارالفنون، با سمت کارمندی اداره پست در بندرگز شروع به کار کرد.
او بعد از حدود چهل سال کار و فعالیت، از صاحبمنصبان عالیرتبه وزارت پست و تلگراف شد.
ارجمند پس از پايان دوره دبيرستان، همزمان با مهندس بازرگان در بورس اعزام دانشجويان به فرانسه پذيرفته شد. پس از اتمام تحصيل در فرانسه و يك سال كارآموزي، در سال ١٣١٥ به ايران بازگشت.
او یکی از مهندسانی بود که در میان اولین گروه شصت نفره اعزام به خارج قرار گرفت و در دوران تحصیل نیز فردی مستعد و کوشا بود.
خلیل ارجمند در دوره حکومت رضاشاه صنعتگری را شروع کرد.
در آن زمان خلیل هم در دانشکده فنی دانشگاه تهران درس میداد و هم مشغول رتق و فتق امورات کارخانه بود و با کارگران سروکار داشت.
او همواره در سر ایدههای نابی داشت که در طول فعالیت حرفهایش، سعی کرد آنها را اجرایی کند.
در سال۱۳۱۶ شرکت ارج را با هشت کارگر ساده و در یک کارگاه کوچک نزديك دروازه قزوين تهران تأسيس کرد. نخستین فعالیت او ساختن در و پنجره و نردههاي فلزي بود.
در سال١٣٢٠ با اشغال كشور، راههاي تجاري محدود شد و همين مسئله باعث گسترش فعاليت کارخانه ارج گرديد و تقاضا براي خدمات و توليدات ارج افزايش يافت.
به همین دلیل ارجمند در ارديبهشت ١٣٢١ در منطقهی جنوب شرقی تهران (بيرون دروازه خراسان) كارخانه بزرگي تأسيس كرد.
او براي اولين بار، سيمهاي مسي قطور را به سيمهاي نازك تبديل كرد و توانست صنعت موتور برق، توليد سيمهاي نازك و عايقدار را پایهگذاری کند.
براي نازک کردن سیمها، از خراسان كرميت را به کارخانه ميآورد و سيمها را از طريق ماشين مفتولسازي توليد ميكرد. پس از چند ماه مطالعه، روشي براي عايقدار كردن سيمها پيدا كرد.
سرانجام، سيمهاي عايقدار نازكي به بازار آمد كه براي هزاران موتور، كارخانه و دينامهاي وسايل نقليه، به كار ميرفت. وي سيمها را در دستگاه ترانسفورماتور جوشكاري به كار ميبرد.
بزرگترين شاهكار صنعتي خلیل ارجمند، ساخت مجموعه تلمبههاي الكتريك بود كه تمام اجزا آن به صورت کامل در كارخانه توليد ميشد.
در زمان جنگ جهانی دوم لاستیک ماشین نایاب شد، به طوری که بسیاری از رانندگان حاضر بودند هزینه زیادی برای خرید لاستیک بپردازند تا خودرویشان زمینگیر نشود.
در این زمان خلیل ارجمند به تولید لاستیک اتومبیل مشغول شد. البته لاستیکهای تولیدی مقاوم و بادوام نبود اما در آن زمان و با آن شرایط همین هم کفایت میکرد.
خیلی زود سفارشهایی را هم از سازمانهای دولتی گرفت و با تمام توان شروع به تولید لاستیک کرد و توانست خیلی زود رضایت همگان را جلب کند.
ارجمند صندوقی برای کمک به دانشجویان دانشکده فنی تاسیس کرد و هرسال کارخانه ارج به این دانشکده بورسیه و به دانشجویان برتر جایزه میداد.
او فعالیتهای بسیاری برای رفاه مردم انجام داد. در آن زمان در جنوب تهران، کمآبی یکی از مشکلات بزرگ و معضلات تهرانیها بود. بنابراین خلیل ارجمند شروع به ساخت پمپهای برقی کرد تا در آن مناطق نصب و راهاندازی کند.
بخشی از هزینههای ساخت و نصب پمپها اخذ شد، اما نیمی از هزینههای آن به شکل خیریه بود که ارجمند آنها را خودش تقبل کرد.
تهران به دلیل موقعیت جغرافیایی و شیبی که به طرف جنوب داشت، در مناطق جنوبی دارای سفرههای آب زیرزمینی بود که با زدن چاههای عمیق یا نیمهعمیق و قرار دادن پمپ به آب میرسیدند. دیدن صحنهی خروج آب از لولهها برای مردم محروم مناطق جنوب تهران، چیزی شبیه به معجزه بود. این آب صرف شستوشو، پختوپز، حمام و غیره میشد.
سرانجام مهندس خليل ارجمند در سال ١٣٢٣ در اثر سانحه فوت کرد. او در حالی که برای بازدید و بررسی وضعیت سیمهای برق که در چاه نصب شده بود خودش وارد چاه شده بود، در اثر قطع کابل و برخورد سر به لبهی چاه درگذشت.
پس از فوت مهندس خلیل ارجمند در سن ٣٥ سالگی، مهندس بازرگان در کانون مهندسان در رابطه با ایشان سخنرانی کرد. بازرگان در خصوص خلیلی گفت که او احسنالخالقین و شاهکار خلقت خداوند است.
✅ @karkhone
خلیل ارجمند در سال ١٢٨٨ در تهران به دنیا آمد. پدرش رحیم، تحصیلات مقدماتی و عربی خود را در مدرسه آقا شیخ هادی آغاز کرد و سپس به مدرسه آمریکاییها رفت و در ۱۹سالگی پس از اتمام تحصیلات در دارالفنون، با سمت کارمندی اداره پست در بندرگز شروع به کار کرد.
او بعد از حدود چهل سال کار و فعالیت، از صاحبمنصبان عالیرتبه وزارت پست و تلگراف شد.
ارجمند پس از پايان دوره دبيرستان، همزمان با مهندس بازرگان در بورس اعزام دانشجويان به فرانسه پذيرفته شد. پس از اتمام تحصيل در فرانسه و يك سال كارآموزي، در سال ١٣١٥ به ايران بازگشت.
او یکی از مهندسانی بود که در میان اولین گروه شصت نفره اعزام به خارج قرار گرفت و در دوران تحصیل نیز فردی مستعد و کوشا بود.
خلیل ارجمند در دوره حکومت رضاشاه صنعتگری را شروع کرد.
در آن زمان خلیل هم در دانشکده فنی دانشگاه تهران درس میداد و هم مشغول رتق و فتق امورات کارخانه بود و با کارگران سروکار داشت.
او همواره در سر ایدههای نابی داشت که در طول فعالیت حرفهایش، سعی کرد آنها را اجرایی کند.
در سال۱۳۱۶ شرکت ارج را با هشت کارگر ساده و در یک کارگاه کوچک نزديك دروازه قزوين تهران تأسيس کرد. نخستین فعالیت او ساختن در و پنجره و نردههاي فلزي بود.
در سال١٣٢٠ با اشغال كشور، راههاي تجاري محدود شد و همين مسئله باعث گسترش فعاليت کارخانه ارج گرديد و تقاضا براي خدمات و توليدات ارج افزايش يافت.
به همین دلیل ارجمند در ارديبهشت ١٣٢١ در منطقهی جنوب شرقی تهران (بيرون دروازه خراسان) كارخانه بزرگي تأسيس كرد.
او براي اولين بار، سيمهاي مسي قطور را به سيمهاي نازك تبديل كرد و توانست صنعت موتور برق، توليد سيمهاي نازك و عايقدار را پایهگذاری کند.
براي نازک کردن سیمها، از خراسان كرميت را به کارخانه ميآورد و سيمها را از طريق ماشين مفتولسازي توليد ميكرد. پس از چند ماه مطالعه، روشي براي عايقدار كردن سيمها پيدا كرد.
سرانجام، سيمهاي عايقدار نازكي به بازار آمد كه براي هزاران موتور، كارخانه و دينامهاي وسايل نقليه، به كار ميرفت. وي سيمها را در دستگاه ترانسفورماتور جوشكاري به كار ميبرد.
بزرگترين شاهكار صنعتي خلیل ارجمند، ساخت مجموعه تلمبههاي الكتريك بود كه تمام اجزا آن به صورت کامل در كارخانه توليد ميشد.
در زمان جنگ جهانی دوم لاستیک ماشین نایاب شد، به طوری که بسیاری از رانندگان حاضر بودند هزینه زیادی برای خرید لاستیک بپردازند تا خودرویشان زمینگیر نشود.
در این زمان خلیل ارجمند به تولید لاستیک اتومبیل مشغول شد. البته لاستیکهای تولیدی مقاوم و بادوام نبود اما در آن زمان و با آن شرایط همین هم کفایت میکرد.
خیلی زود سفارشهایی را هم از سازمانهای دولتی گرفت و با تمام توان شروع به تولید لاستیک کرد و توانست خیلی زود رضایت همگان را جلب کند.
ارجمند صندوقی برای کمک به دانشجویان دانشکده فنی تاسیس کرد و هرسال کارخانه ارج به این دانشکده بورسیه و به دانشجویان برتر جایزه میداد.
او فعالیتهای بسیاری برای رفاه مردم انجام داد. در آن زمان در جنوب تهران، کمآبی یکی از مشکلات بزرگ و معضلات تهرانیها بود. بنابراین خلیل ارجمند شروع به ساخت پمپهای برقی کرد تا در آن مناطق نصب و راهاندازی کند.
بخشی از هزینههای ساخت و نصب پمپها اخذ شد، اما نیمی از هزینههای آن به شکل خیریه بود که ارجمند آنها را خودش تقبل کرد.
تهران به دلیل موقعیت جغرافیایی و شیبی که به طرف جنوب داشت، در مناطق جنوبی دارای سفرههای آب زیرزمینی بود که با زدن چاههای عمیق یا نیمهعمیق و قرار دادن پمپ به آب میرسیدند. دیدن صحنهی خروج آب از لولهها برای مردم محروم مناطق جنوب تهران، چیزی شبیه به معجزه بود. این آب صرف شستوشو، پختوپز، حمام و غیره میشد.
سرانجام مهندس خليل ارجمند در سال ١٣٢٣ در اثر سانحه فوت کرد. او در حالی که برای بازدید و بررسی وضعیت سیمهای برق که در چاه نصب شده بود خودش وارد چاه شده بود، در اثر قطع کابل و برخورد سر به لبهی چاه درگذشت.
پس از فوت مهندس خلیل ارجمند در سن ٣٥ سالگی، مهندس بازرگان در کانون مهندسان در رابطه با ایشان سخنرانی کرد. بازرگان در خصوص خلیلی گفت که او احسنالخالقین و شاهکار خلقت خداوند است.
✅ @karkhone
Forwarded from جرثقیل سقفی سهند نوین سازه
💥انواع بالابر از ۱ تا ۱۰۰ تن
💥جرثقیل سقفی
💥جرثقیل دروازه ای
💥جرثقیل بازویی
برای مشاوره رایگان با ما در تماس باشین.
@sns_crane
@sns_crane
@sns_crane
💥جرثقیل سقفی
💥جرثقیل دروازه ای
💥جرثقیل بازویی
برای مشاوره رایگان با ما در تماس باشین.
@sns_crane
@sns_crane
@sns_crane
وقتی با افراد قدیمی بورس حرف می زنی و یا چرخی در فضای مجازی می زنی می بینی که همچنان ترسی از کرونا و افت اقتصاد جهانی در دل آنان وجود دارد که خود از نشانه های نقد بودن سرمایه های آنان است! آنها آنچنان ۵ دلار افت قیمت نفت و محصولات پتروشیمی را گزارش می کنند که تو مطمئن می شوی هیچ سهمی ندارند و این خود خبر خوبی است که بازار دچار خوشبینی فراگیر نشده است و بخشهای زیادی از فعالان آن نقد هستند! از زمانی باید ترسید که همه یکپارچه خوشبین شوند و همه بدبین ها و منتقدین امروز هم سهم خریده باشند!
✅ @karkhone
✅ @karkhone
حاجی آقا: روایتی از جامعه اقتصادی ایران
(صادق هدایت، ۱۳۲۴ شمسی)
توی دنیا دو طبقه مردم هستند: بچاپ و چاپیده.
اگر نمی خواهی جزو چاپیده ها باشی، سعی کن دیگران را بچاپی. سواد زیادی لازم نیست، آدم را دیوانه می کنه و از زندگی عقب می اندازه. از من می شنوی برو بند کفش تو سینی بگذار و بفروش، خیلی بهتره تا بری کتاب جامع عباسی را یاد بگیری. پررو، وقیح و بی سواد باش. گاهی هم باید تظاهر به حماقت کرد تا کار بهتر درست بشه.
باید مردم مطیع و معتقد به قضا و قدر باشند، تا با اطمینان بشه از گرده آنها کار کشید. باید مرد روز شد. نان را به نرخ روز باید خورد. سعی کن با مقامات عالیه مربوط بشی. خیال کن تو سر گردنه داری زندگی می کنی. اگر غفلت کنی ترا می چاپند. فقط چند تا اصطلاح خارجی، چند تا کلمه قلنبه یاد بگیر، همین بسه. آسوده باش. چیزی که مهمه باید نشان داد که دزد زبردستی هستی که به آسانی مچت واز نمی شه و جزو جرگه آنهایی و سازش می کنی.
اما عمده مطلب پوله. اگر تو دنیا پول داشته باشی افتخار، اعتبار، شرف، ناموس و همه چیز داری. عزیز بی جهت می شی. باهوش هستی. تملقت را می گویند و همه کار هم برایت می کنند.
✅ @karkhone
(صادق هدایت، ۱۳۲۴ شمسی)
توی دنیا دو طبقه مردم هستند: بچاپ و چاپیده.
اگر نمی خواهی جزو چاپیده ها باشی، سعی کن دیگران را بچاپی. سواد زیادی لازم نیست، آدم را دیوانه می کنه و از زندگی عقب می اندازه. از من می شنوی برو بند کفش تو سینی بگذار و بفروش، خیلی بهتره تا بری کتاب جامع عباسی را یاد بگیری. پررو، وقیح و بی سواد باش. گاهی هم باید تظاهر به حماقت کرد تا کار بهتر درست بشه.
باید مردم مطیع و معتقد به قضا و قدر باشند، تا با اطمینان بشه از گرده آنها کار کشید. باید مرد روز شد. نان را به نرخ روز باید خورد. سعی کن با مقامات عالیه مربوط بشی. خیال کن تو سر گردنه داری زندگی می کنی. اگر غفلت کنی ترا می چاپند. فقط چند تا اصطلاح خارجی، چند تا کلمه قلنبه یاد بگیر، همین بسه. آسوده باش. چیزی که مهمه باید نشان داد که دزد زبردستی هستی که به آسانی مچت واز نمی شه و جزو جرگه آنهایی و سازش می کنی.
اما عمده مطلب پوله. اگر تو دنیا پول داشته باشی افتخار، اعتبار، شرف، ناموس و همه چیز داری. عزیز بی جهت می شی. باهوش هستی. تملقت را می گویند و همه کار هم برایت می کنند.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
بورس ایران توجه اکونومیست را به خود جلب کرد مجله اکونومیست در یادداشتی با عجیب و غریب خواندن بازار سرمایه ایران، این سوال را مطرح کرد که چه چیزی موجب شده است بورس ایران باوجود رشد منفی اقتصادی، تحریم ها و بیماری کرونا بهترین عملکرد را دربین بازارهای سرمایه…
اکونومیست ۲۳ می
بازاری عجیب
آیا بازار سهام ایران بهترین عملکرد را در میان بازارهای سهام جهان داشته است؟
به نظر میرسد پایانی برای رنج ایران وجود ندارد. این کشور با یکی از بدترین بیماریهای واگیردار (ویروس کرونا) مبارزه کرده است و به نظر میرسد با بازگشایی مجدد کسبوکارها شاهد رخداد موج دوم قدرتمندی در این کشور باشیم. در سال گذشته، اقتصاد این کشور 8 درصد کوچکتر شد. ممکن است امسال، اوضاع بدتر نیز شود. تحریمهای آمریکا سبب قطع ارتباط این کشور با بازار جهانی شده است. ویروس کرونا ضربهای نهایی بود.
با این حال، بازار سهام ایران به سرعت در حال بزرگتر شدن است. شاخص اصلی آن (TEDPIX)، به پول محلی کشور، طی دو سال اخیر ده برابر شده است و از 27 ام مارس که کشور قرنطینه را اجرایی نمود، دو برابر شده است. حتی ارزیابی این شاخص با ارزی بهتر نیز بهترین عملکرد را در سراسر جهان نشان میدهد. Maciej Wojtal مدیر تنها صندوق اروپایی فعال در بازار سرمایه ایران گفته است که " ارزش یوروی خود را سه برابر کردهایم."
دلیل اصلی این توسعه بیقیدوشرط این است که ایرانیان انتخاب کمتری برای نگهداری پول نقد خود دارند. با تورم بالای 30 درصد و با کاهش ارزش ریال ایران، انگیزهی کمی برای باز کردن حسابهای پسانداز و یا نگه داری وجه نقد در خانه دارند. حکومت خرید ارزهای خارجی را دشوار کرده است و تحریمهای آمریکا، بازارهای سهام خارجی را غیرقابل دسترس نموده است. برخی ایرانیان زمین و یا اتومبیل میخرند ولی قیمت اغلب آنها بسیار بالاست.
حتی تازهکارها نیز درگیر این بازارها هستند. در ماه آپریل، حاکمیت اجازهی معامله سهام عدالت (سهامی از بنگاهها که سالهای پیش، حکومت به افراد فقیر تخصیص داده بود) را صادر نمود. حجم معاملات روزانه در طول دو سال از 100 میلیون دلار به 400 میلیون دلار رسیده است.
رهبران ایران این فعالیت را تشویق میکنند. آنها همچنین این موقعیت را فرصتی برای افزایش درآمدهای دولتی میبینند که بر اثر تحریمهای آمریکا افت کرده بود. دولت اخیرا صندوق قابل معامله در بازار سهام را عرضه نموده است که سهام بانکها و نهادهای مالی را در بر دارد. احتمالا بزودی صندوقهای قابل معامله در بورس برای بخش معدن، فولاد و پتروشیمی نیز عرضه شوند (هیچکدام از این فعالیتها سبب بهبود اوضاع شرکتها نمیشود).
حسن روحانی، رئیس جمهور ایران، این توسعهی بیقید و شرط را سبب غرور ملی میداند و بیان داشته که "زمانیکه بازار بورس توسعه یابد، دشمنان ما نگران خواهند شد." اما سرمایهگذاران باتجربه و حتی برخی مقامات نگران از بین رفتن این حباب و بروز ناآرامیها هستند. آقای Wojtal نصف داشتههای خود را در ماه مارس فروخت.
ترجمه فائزه حشمتی
✅ @karkhone
بازاری عجیب
آیا بازار سهام ایران بهترین عملکرد را در میان بازارهای سهام جهان داشته است؟
به نظر میرسد پایانی برای رنج ایران وجود ندارد. این کشور با یکی از بدترین بیماریهای واگیردار (ویروس کرونا) مبارزه کرده است و به نظر میرسد با بازگشایی مجدد کسبوکارها شاهد رخداد موج دوم قدرتمندی در این کشور باشیم. در سال گذشته، اقتصاد این کشور 8 درصد کوچکتر شد. ممکن است امسال، اوضاع بدتر نیز شود. تحریمهای آمریکا سبب قطع ارتباط این کشور با بازار جهانی شده است. ویروس کرونا ضربهای نهایی بود.
با این حال، بازار سهام ایران به سرعت در حال بزرگتر شدن است. شاخص اصلی آن (TEDPIX)، به پول محلی کشور، طی دو سال اخیر ده برابر شده است و از 27 ام مارس که کشور قرنطینه را اجرایی نمود، دو برابر شده است. حتی ارزیابی این شاخص با ارزی بهتر نیز بهترین عملکرد را در سراسر جهان نشان میدهد. Maciej Wojtal مدیر تنها صندوق اروپایی فعال در بازار سرمایه ایران گفته است که " ارزش یوروی خود را سه برابر کردهایم."
دلیل اصلی این توسعه بیقیدوشرط این است که ایرانیان انتخاب کمتری برای نگهداری پول نقد خود دارند. با تورم بالای 30 درصد و با کاهش ارزش ریال ایران، انگیزهی کمی برای باز کردن حسابهای پسانداز و یا نگه داری وجه نقد در خانه دارند. حکومت خرید ارزهای خارجی را دشوار کرده است و تحریمهای آمریکا، بازارهای سهام خارجی را غیرقابل دسترس نموده است. برخی ایرانیان زمین و یا اتومبیل میخرند ولی قیمت اغلب آنها بسیار بالاست.
حتی تازهکارها نیز درگیر این بازارها هستند. در ماه آپریل، حاکمیت اجازهی معامله سهام عدالت (سهامی از بنگاهها که سالهای پیش، حکومت به افراد فقیر تخصیص داده بود) را صادر نمود. حجم معاملات روزانه در طول دو سال از 100 میلیون دلار به 400 میلیون دلار رسیده است.
رهبران ایران این فعالیت را تشویق میکنند. آنها همچنین این موقعیت را فرصتی برای افزایش درآمدهای دولتی میبینند که بر اثر تحریمهای آمریکا افت کرده بود. دولت اخیرا صندوق قابل معامله در بازار سهام را عرضه نموده است که سهام بانکها و نهادهای مالی را در بر دارد. احتمالا بزودی صندوقهای قابل معامله در بورس برای بخش معدن، فولاد و پتروشیمی نیز عرضه شوند (هیچکدام از این فعالیتها سبب بهبود اوضاع شرکتها نمیشود).
حسن روحانی، رئیس جمهور ایران، این توسعهی بیقید و شرط را سبب غرور ملی میداند و بیان داشته که "زمانیکه بازار بورس توسعه یابد، دشمنان ما نگران خواهند شد." اما سرمایهگذاران باتجربه و حتی برخی مقامات نگران از بین رفتن این حباب و بروز ناآرامیها هستند. آقای Wojtal نصف داشتههای خود را در ماه مارس فروخت.
ترجمه فائزه حشمتی
✅ @karkhone