Karkhoone | کارخانه | کارخونه
7.29K subscribers
4.04K photos
472 videos
81 files
1.42K links
کارآفرینی به روایتی دیگر...


وبسایت:
Karkhoone.com

توییتر:
twitter.com/karkhoone

📌گروه تبلیغاتی عدد:
@ADD_ADDS

دالان ارتباطی:
@channel_kar
Download Telegram
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
برای دو مطبوعاتی متاسفانه خبر رفتن علی میرزاخانی از روزنامه دنیای اقتصاد و محمد طاهری از تجارت فردا درست است. امروز با محمد طاهری صحبت کردم و از دلایل این جدایی پرسیدم. هر دو نشریه خصوصی هستند و طبیعیست که مالک کاملا حق دارد مدیر و سردبیر مورد نظر خودش را…
درسی که از آقای میرزاخانی آموختم
به بیان علی سرزعیم

در خبرها خواندم که آقای میرزاخانی و آقای طاهری از روزنامه و مجله تجارت فردا جدا شده‏اند. من اگرچه با این بزرگواران و روزنامه دنیای اقتصاد به اختلاف برخوردم و در سال 1389 به تلخی جدا شدم اما برایشان ارزش و اعتبار خاصی قائلم. صیانت ایده حمایت از اقتصاد بازار در روزنامه اقتصاد مرهون تلاش و حساسیت آقای میرزاخانی بوده و به خوبی توانست این پرچم را به رغم فراز و فرودهای مختلف حفظ کند. مجله تجارت فردا نیز اگرچه خواننده ثابت آن نیستم ولی مجله ممتازی در ایران شد و هر بار که به نسخه‌ای از آن بر می خورم آن را تحسین برانگیز می‌یابم. خاطرم هست که یک بار به آقای طاهری گفتم ای کاش دو هفته‌نامه می‌بود تا افراد برسند این همه مطلب خوب را بخوانند.

راز بزرگ‌نشدن مجموعه‌های مختلف در ایران و وقوع چنین مسائلی در نبود یک الگوی همکاری در کشور است و آن الگوی شراکت (partnership) است. افراد باید ببینند که اگر در یک بنگاه اقتصادی اهتمام نشان دادند و با تمام وجود و خلاقیت کارکردند به شراکت در آن بنگاه ارتقا می‌یابند. تنها در این حالت است که افراد قوی در سطوح مدیریتی را می‌توان برای بلندمدت جلب کرد. یک دلیل انشعابات و راه اندازی بنگاه های جدید در کشور نبود چنین الگویی است. در آمریکا الگوی شراکت (partnership) راه را باز می‌کند تا افراد قوی که می‌توانند با خود ارزش افزوده خاص، سهم بازار بیشتر و خلاقیت ویژه‌ای برای یک بنگاه بیاورند به تدریج به رتبه شرکا ارتقا یابند و اندازه بنگاه بزرگ شود. الگوی مالکیت فردی در بدترین حالت به استثمار و احساس منفی ناشی از آن منجر می شود. در بهترین حالت پرداخت مالی قابل‌قبول صورت می گیرد اما فرد بعدها که به گذشته می نگرد با خود می اندیشد که اگر این انرژی و تلاش را برای خود انجام دادهد بود بازده بسیار بیشتری کسب می کرد و همین بازهم احساس غبن و منفی ایجاد خواهد کرد.

من در حدود چهارسالی که برای دنیای اقتصاد مطلب نوشتم (قریب به 200 سرمقاله)، یک درس بزرگ از آقای میرزاخانی آموختم. ایشان همیشه می‌گفت در ایران می‌شود هر حرفی را زد اما چگونگی گفتن آن مهم است. این تصور که سانسور شدید است و نمی‌شود خیلی حرفها را زد حرف دقیق یا درستی نیست بلکه باید برحسب حساسیت مطلب زبان مناسب بیان آن را پیدا کرد. من واقعا این مطلب را بارها و بارها آزمودم و اعتقاد دارم که اگر نیت درونی نویسنده خیرخواهی و اصلاح باشد نه چزاندن و خراب کردن اولا و ادبیات مناسب، فنی و نرم به کارگرفته شود می‏توان خیلی حرفها را زد و با مشکلی مواجه نشد.

این درس بزرگی بود که از ایشان آموختم و مهمترین نکته مثبتی بود که از آن همکاری برایم حاصل شد. در هر صورت امیدوارم این دو بزرگوار هرجا می‌روند موفق باشند.

✅ @karkhone
یکسال، یکسال نیست!

وقتی شما به کودک ۵ ساله خود قول میدهید که فلان دوچرخه را یکسال بعد برای تو میخرم، با وقتی که به پدر بزرگ ۸۰ ساله خود قول میدهید که یکسال بعد ایشان را به مسافرت خواهید برد؛ مفهوم و نسبت یکسال از دید دو نفر متفاوت است؛ برای فرزند تحمل یکسال یعنی صبر کردن به اندازه ۲۰٪ عمرش و برای پدربزرگ تحمل یکسال یعنی ۱.۲۵٪ از عمرش.
به همین دلیل است که غالباً کودکان در رسیدن به خواسته هایشان عجولند؛

استارتاپها همانند کودکان برای رسیدن به اهداف و دستاوردهای خود باید عجول باشند؛ چرا که ۱ سال برای استارتاپ میتواند بسیار بسیار سرنوشت ساز باشد و هزینه سعی و خطا بعضا میتواند به نابودی استارتاپ بیانجامد.
برای همین است که عمدتاً بنیانگذاران استارتاپها افرادی با قدرت تحلیل و تصمیم گیری سریع هستند.
سرمایه گذاران استارتاپها نیز میبایست مفهوم سرعت در تصمیم گیری و اتخاذ سریع تصمیم را بلد باشند و تمرین کنند.
اگر این ویژگی در شما به عنوان بنیانگذار و حتی سرمایه گذار نیست؛ برای احترام به منابع خود اعم از مادی یا معنوی، سمت و سوی استارتاپها نروید؛

استارتاپ بیشتر از برند و پرستیژ، مفهوم و سَبک فکری و عملی است.

علیرضا صادقی
۲ خرداد ۱۳۹۹

✅ @karkhone
بورس ایران توجه اکونومیست را به خود جلب کرد

مجله اکونومیست در یادداشتی با عجیب و غریب خواندن بازار سرمایه ایران، این سوال را مطرح کرد که چه چیزی موجب شده است بورس ایران باوجود رشد منفی اقتصادی، تحریم ها و بیماری کرونا بهترین عملکرد را دربین بازارهای سرمایه در جهان داشته باشد؟

اکونومیست می گوید با وجود رشد اقتصادی منفی 8 درصد درسال گذشته و امکان بدتر شدن اوضاع اقتصادی در سال جاری، شاخص بورس ایران درطول دوسال 10 برابر شده و حتی با ارز خارجی هم بهترین عملکرد را در جهان داشته است. یک سرمایه گذار خارجی که البته اخیرا نیمی از دارایی خود را نقد کرده می گوید ما درطول سه سال پول خود را سه برابر کردیم.
در یک سوال اینستاگرامی نیز دو کشور ایران و ایرلند را با سوالی از جنس استفهام مورد مقایسه قرار داده است. ( https://t.me/Karkhoone/1188 )

اکونومیست غیرجذاب بودن گزینه های رقیب (ازقبیل بانک، مسکن و اتومبیل) و دشواری یا عدم امکان سرمایه گذاری در بازارهای دیگر ازجمله در ارزها و بازار سهام کشورهای خارجی را از عوامل رشد بورس ایران معرفی و به نگرانی برخی اقتصاددانان از حبابی بودن رشد بورس نیز اشاره کرده است.

✅ @karkhone
richest-people-of-ancient-history-full.jpg
4.3 MB
اینفوگرافی ثروتمندترین اشخاص در تاریخ جهان

✅ @karkhone
«گودزیلای نقدینگی و قفس بورس»


برای کسانی که درک اتفاقات اقتصادی در ایران برایشان دشوار است، این روزها بهترین فرصت است تا پیکر غولی را که دمی هیکل پولک‌پوش و زمرّدگونه‌اش از آب بیرون آمده است، واضح و ملموس ببینند. این غول مهیب جمع دارایی جیب‌های مردم ایران است، نقدینگی است؛ یعنی پول و شبه‌پولی که به سرعت می‌توان آن را به کالا تبدیل کرد. وضعیت به گونه‌ای شده است که اکنون با چشم غیرمسلح هم می‌توان دید چه اتفاقی رخ می‌دهد.

حتماً در چند روز اخیر، حتی اگر پیگیر قیمت‌ها نبوده‌اید، شنیده‌اید سکه تکانی خورده و تشریف آورده‌اند بالای هفت میلیون (گویا بدون نیاز به «سلطان سکه»)، دلار هم دوباره به بالای هفده هزار تومان آمده است. از آن سو، شاخص بورس چند روزی است نزولی شده و شاخص که جهیده بود بالای یک میلیون، امروز (بیست‌وهشتم اردیبهشت) به ۹۶۸ هزار واحد بازگشته است. در همین دو سه سطر می‌توانید غول اقتصاد ایران را ببینید و رفتار آتی‌اش را که سرنوشتمان را رقم خواهد زد پیش‌بینی کنید. ریزش شاخص و افزایش بهای سکه و دلار... ربطی میان این‌ها نیست؟

با توجه به اینکه تا اطلاع ثانوی ایران پر از گرگ‌های وال‌استریت است که از گرگی فقط زوزه کشیدن و از بورس‌بازی فقط پای تابلو نشستنش را بلندند و ساده‌ترین تعاریف بورس را نمی‌دانند، بد نیست این نکتۀ بدیهی و پیش‌پاافتاده را بگویم که ریزش بازار به معنای تمایل روانی سهامداران به خروج از بازار است. بورسی‌ها اصطلاحی دارند که می‌گویند «من دارم نقد می‌شم» یا «من می‌خوام یواش‌یواش نقد شم»، این یعنی خیال دارم سهمم را بفروشم و فعلاً یا کلاً از بازار خارج می‌شوم. در این میان دقیقاً به واژۀ «نقد شدن» کار دارم که ارتباط مستقیم با «نقدشوندگی» و «نقدینگی» دارد. این نقدینگی هیولای ماست، به محض آنکه پول از بورس خارج شد و در عرض چند روز امید به سود/سوداگری از طریق بورس رنگ باخت، این پول از جای دیگری سر درآورد و قیمت‌ها را در جای دیگری داغ کرد.

این پول سرگردان، این نقدینگی غیرمولد و سوداسرشت گودزیلای اقتصاد ماست. هر جا برود آتش به پا می‌کند. همین نقدینگی بود که وقتی هیچ‌جا برای چَریدن و فربه‌شدن ــ یا برای جلوگیری از تلف شدن ــ نیافت، روانۀ بورس شد و شاخص را میلیونی کرد. بورس شد قفسی برای این گودزیلا تا بلکه جای دیگری نرود و دست از خانمانسوزی بردارد. اما بزرگ‌ترین مشکل این است که با این هجوم پول به بورس، گودزیلا در این قفس نه تنها رام نمی‌شود و دست‌وپایش زنجیر نمی‌شود، بلکه ناگهان جهش ژنتیکی هم می‌کند و یکی دو ماهه، بلکه سه تا شش ماهه، دو برابر می‌شود و جثۀ مهیبش را به در و دیوار تالار شیشه‌ای می‌کوبد. بردن این هیولا به آن قفس چندان سخت نبود، اما نگهداشتنش در آن‌جا، به خصوص وقتی هیکلش دو تا سه‌برابر شده است، اگر محال نباشد، دست‌کم از ما و اقتصاد ما و دولتمردان ما برنمی‌آید! اگر این‌کاره بودیم که وضعمان این نبود.

چند هفته پیش که بورس چشم‌ها را خیره کرده بود مطلبی نوشتم با عنوان «به تالار شیشه‌ای بورس خوش آمدید»؛ در آن نوشته نتیجه گرفتم تا وقتی اقتصاد ایران در حالت قفل‌شده به سر می‌برد و برای کسب سود و حفظ سرمایه جایی جز بورس پیدا نمی‌شود، سرازیری سرمایه به سوی بورس ادامه خواهد داشت و دولت و مردم هر دو از این رشد شاخص راضی‌اند و دردی از دردهایشان دوا می‌کند. دولت چند سود مادی و معنوی، سیاسی و اقتصادی می‌برد و مردم سرمایه‌گذار هم حس بُردن بازی در بازی رولت روس را تجربه می‌کنند (سودی بی‌دانش، بی‌تجربه، بی‌زحمت، بی‌تحلیل و البته ضروری برای پیروزی در تنازع بقای اقتصاد ما). همچنان نظرم تغییر نکرده و این ریزش در بازار را اصلاحی طبیعی و موقت می‌دانم، چیزی مانند اینکه در شهربازی چرخ‌وفلک می‌ایستد، توقفی چنددقیقه‌ای می‌کند، چند نفر پیاده می‌شوند، تعدادی جدید خندان سوار می‌شوند و موتور دوباره می‌چرخد، بالا بالا بالاتر... شب هم که باشد، همۀ شهر پیداست...

اما اگر کسی می‌خواهد درسی بگیرد و قدری آینده‌بینی کند، اکنون بهترین فرصت برای فهم رفتار گودزیلای نقدینگی است. کسانی که به سوی بورس سرازیر شده‌اند، نیامده‌اند که سهامداری کنند و سالانه «سود سهم» بگیرند (تازه اگر بدانند هر سهم سود سالانه هم می‌دهد). آمده‌اند سودی کنند و جیمزباندی سهمشان را بفروشند و آن نقدینگی را به چیز دیگری تبدیل کنند. هولناک‌تر از همه هم اینکه اغلب حتی به سودهای صد درصد و دویست درصد هم با نارضایتی می‌نگرند! انتظاری که از بورس دارند این است که آخر سر یک پالِت دلار تحویلشان شود! به قول هابز که می‌گفت تک‌تک مردم پولک‌های تن لِویاتان را می‌سازند، تک‌تک این سرمایه‌های سوداگرانه نیز، پولک‌های غول جهش‌یافتۀ نقدینگی را می‌سازد. زنجیر پاره کند، از کسی کاری برنخواهد آمد.

مهدی تدینی

✅ @karkhone
«خلیل ارجمند»، بنیان‌گذار «ارج» که بود؟

خلیل ارجمند در سال ١٢٨٨ در تهران به دنیا آمد. پدرش رحیم، تحصیلات مقدماتی و عربی خود را در مدرسه آقا شیخ هادی آغاز کرد و سپس به مدرسه آمریکایی‌ها رفت و در ۱۹سالگی پس از اتمام تحصیلات در دارالفنون، با سمت کارمندی اداره پست در بندرگز شروع به کار کرد.

او بعد از حدود چهل سال کار و فعالیت، از صاحب‌منصبان عالی‌رتبه وزارت پست و تلگراف شد.

ارجمند پس از پايان دوره دبيرستان، همزمان با مهندس بازرگان در بورس اعزام دانشجويان به فرانسه پذيرفته شد. پس از اتمام تحصيل در فرانسه و يك سال كارآموزي، در سال ١٣١٥ به ايران بازگشت.

او یکی از مهندسانی بود که در میان اولین گروه شصت نفره اعزام به خارج قرار گرفت و در دوران تحصیل نیز فردی مستعد و کوشا بود.
خلیل ارجمند در دوره حکومت رضاشاه صنعتگری را شروع کرد.

در آن زمان خلیل هم در دانشکده فنی دانشگاه تهران درس می‌داد و هم مشغول رتق و فتق امورات کارخانه بود و با کارگران سروکار داشت.
او همواره در سر ایده‌های نابی داشت که در طول فعالیت حرفه‌ایش، سعی کرد آن‌ها را اجرایی کند.

در سال۱۳۱۶ شرکت ارج را با هشت کارگر ساده و در یک کارگاه کوچک نزديك دروازه قزوين تهران تأسيس کرد. نخستین فعالیت او ساختن در و پنجره و نرده‌هاي فلزي بود.

در سال١٣٢٠ با اشغال كشور، راه‌هاي تجاري محدود شد و همين مسئله باعث گسترش فعاليت کارخانه ارج گرديد و تقاضا براي خدمات و توليدات ارج افزايش يافت.

به همین دلیل ارجمند در ارديبهشت ١٣٢١ در منطقه‌ی جنوب شرقی تهران (بيرون دروازه خراسان) كارخانه بزرگي تأسيس كرد.

او براي اولين بار، سيم‌هاي مسي قطور را به سيم‌هاي نازك تبديل كرد و توانست صنعت موتور برق، توليد سيم‌هاي نازك و عايق‌دار را پایه‌گذاری کند.

براي نازک کردن سیم‌ها، از خراسان كرميت را به کارخانه مي‌آورد و سيم‌ها را از طريق ماشين مفتول‌سازي توليد مي‌كرد. پس از چند ماه مطالعه، روشي براي عايق‌دار كردن سيم‌ها پيدا كرد.

سرانجام، سيم‌هاي عايق‌دار نازكي به بازار آمد كه براي هزاران موتور، كارخانه و دينام‌هاي وسايل نقليه، به كار مي‌رفت. وي سيم‌ها را در دستگاه ترانسفورماتور جوشكاري به كار مي‌برد.

بزرگترين شاهكار صنعتي خلیل ارجمند، ساخت مجموعه تلمبه‌هاي الكتريك بود كه تمام اجزا آن به صورت کامل در كارخانه توليد مي‌شد.

در زمان جنگ جهانی دوم لاستیک ماشین نایاب شد، به طوری که بسیاری از رانندگان حاضر بودند هزینه‌ زیادی برای خرید لاستیک بپردازند تا خودروی‌شان زمین‌گیر نشود.

در این زمان خلیل ارجمند به تولید لاستیک اتومبیل مشغول شد. البته لاستیک‌های تولیدی مقاوم و بادوام نبود اما در آن زمان و با آن شرایط همین هم کفایت می‌کرد.

خیلی زود سفارش‌هایی را هم از سازمان‌های دولتی گرفت و با تمام توان شروع به تولید لاستیک کرد و توانست خیلی زود رضایت همگان را جلب کند.

ارجمند صندوقی برای کمک به دانشجویان دانشکده فنی تاسیس کرد و هرسال کارخانه ارج به این دانشکده بورسیه و به دانشجویان برتر جایزه می‌داد.

او فعالیت‌های بسیاری برای رفاه مردم انجام داد. در آن زمان در جنوب تهران، کم‌آبی یکی از مشکلات بزرگ و معضلات تهرانی‌ها بود. بنابراین خلیل ارجمند شروع به ساخت پمپ‌های برقی کرد تا در آن مناطق نصب و راه‌اندازی کند.

بخشی از هزینه‌های ساخت و نصب پمپ‌ها اخذ شد، اما نیمی از هزینه‌های آن به شکل خیریه بود که ارجمند آن‌ها را خودش تقبل کرد.

تهران به دلیل موقعیت جغرافیایی و شیبی که به طرف جنوب داشت، در مناطق جنوبی دارای سفره‌های آب‌ زیرزمینی بود که با زدن چاه‌های عمیق یا نیمه‌عمیق و قرار دادن پمپ به آب می‌رسیدند. دیدن صحنه‌ی خروج آب از لوله‌ها برای مردم محروم مناطق‌ جنوب تهران، چیزی شبیه به معجزه بود. این آب صرف شست‌و‌شو، پخت‌و‌پز، حمام و غیره می‌شد.

سرانجام مهندس خليل ارجمند در سال ١٣٢٣ در اثر سانحه فوت کرد. او در حالی که برای بازدید و بررسی وضعیت سیم‌های برق که در چاه نصب شده بود خودش وارد چاه شده بود، در اثر قطع کابل و برخورد سر به لبه‌ی چاه درگذشت.

پس از فوت مهندس خلیل ارجمند در سن ٣٥ سالگی، مهندس بازرگان در کانون مهندسان در رابطه با ایشان سخنرانی کرد. بازرگان در خصوص خلیلی گفت که او احسن‌الخالقین و شاهکار خلقت خداوند است.

✅ @karkhone
Forwarded from جرثقیل سقفی سهند نوین سازه
💥انواع بالابر از ۱ تا ۱۰۰ تن
💥جرثقیل سقفی
💥جرثقیل دروازه ای
💥جرثقیل بازویی
برای مشاوره رایگان با ما در تماس باشین.
@sns_crane
@sns_crane
@sns_crane
سقوط ارزش ریال در ۲ سال اخیر

✅ @karkhone
وقتی با افراد قدیمی بورس حرف می زنی و یا چرخی در فضای مجازی می زنی می بینی که همچنان ترسی از کرونا و افت اقتصاد جهانی در دل آنان وجود دارد که خود از نشانه های نقد بودن سرمایه های آنان است! آنها آنچنان ۵ دلار افت قیمت نفت و محصولات پتروشیمی را گزارش می کنند که تو مطمئن می شوی هیچ سهمی ندارند و این خود خبر خوبی است که بازار دچار خوشبینی فراگیر نشده است و بخشهای زیادی از فعالان آن نقد هستند! از زمانی باید ترسید که همه یکپارچه خوشبین شوند و همه بدبین ها و منتقدین امروز هم سهم خریده باشند!

✅ @karkhone
حاجی آقا: روایتی از جامعه اقتصادی ایران
(صادق هدایت، ۱۳۲۴ شمسی)

توی دنیا دو طبقه مردم هستند: بچاپ و چاپیده.

اگر نمی خواهی جزو چاپیده ها باشی، سعی کن دیگران را بچاپی. سواد زیادی لازم نیست، آدم را دیوانه می کنه و از زندگی عقب می اندازه. از من می شنوی برو بند کفش تو سینی بگذار و بفروش، خیلی بهتره تا بری کتاب جامع عباسی را یاد بگیری. پررو، وقیح و بی سواد باش. گاهی هم باید تظاهر به حماقت کرد تا کار بهتر درست بشه.
باید مردم مطیع و معتقد به قضا و قدر باشند، تا با اطمینان بشه از گرده آنها کار کشید. باید مرد روز شد. نان را به نرخ روز باید خورد. سعی کن با مقامات عالیه مربوط بشی. خیال کن تو سر گردنه داری زندگی می کنی. اگر غفلت کنی ترا می چاپند. فقط چند تا اصطلاح خارجی، چند تا کلمه قلنبه یاد بگیر، همین بسه. آسوده باش. چیزی که مهمه باید نشان داد که دزد زبردستی هستی که به آسانی مچت واز نمی شه و جزو جرگه آنهایی و سازش می کنی.
اما عمده مطلب پوله. اگر تو دنیا پول داشته باشی افتخار، اعتبار، شرف، ناموس و همه چیز داری. عزیز بی جهت می شی. باهوش هستی. تملقت را می گویند و همه کار هم برایت می کنند.

✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
بورس ایران توجه اکونومیست را به خود جلب کرد مجله اکونومیست در یادداشتی با عجیب و غریب خواندن بازار سرمایه ایران، این سوال را مطرح کرد که چه چیزی موجب شده است بورس ایران باوجود رشد منفی اقتصادی، تحریم ها و بیماری کرونا بهترین عملکرد را دربین بازارهای سرمایه…
اکونومیست ۲۳ می

بازاری عجیب

آیا بازار سهام ایران بهترین عملکرد را در میان بازارهای سهام جهان داشته است؟

به نظر می‌رسد پایانی برای رنج ایران وجود ندارد. این کشور با یکی از بدترین بیماری‌های واگیردار (ویروس کرونا) مبارزه کرده است و به نظر می‌رسد با بازگشایی مجدد کسب‌وکارها شاهد رخداد موج دوم قدرتمندی در این کشور باشیم. در سال گذشته، اقتصاد این کشور 8 درصد کوچکتر شد. ممکن است امسال، اوضاع بدتر نیز شود. تحریم‌های آمریکا سبب قطع ارتباط این کشور با بازار جهانی شده است. ویروس کرونا ضربه‌ای نهایی بود.

با این حال، بازار سهام ایران به سرعت در حال بزرگتر شدن است. شاخص اصلی آن (TEDPIX)، به پول محلی کشور، طی دو سال اخیر ده برابر شده است و از 27 ام مارس که کشور قرنطینه را اجرایی نمود، دو برابر شده است. حتی ارزیابی این شاخص با ارزی بهتر نیز بهترین عملکرد را در سراسر جهان نشان می‌دهد. Maciej Wojtal مدیر تنها صندوق اروپایی فعال در بازار سرمایه ایران گفته است که " ارزش یوروی خود را سه برابر کرده‌ایم."

دلیل اصلی این توسعه بی‌قیدوشرط این است که ایرانیان انتخاب کمتری برای نگهداری پول نقد خود دارند. با تورم بالای 30 درصد و با کاهش ارزش ریال ایران، انگیزه‌ی کمی برای باز کردن حساب‌های پس‌انداز و یا نگه داری وجه نقد در خانه دارند. حکومت خرید ارزهای خارجی را دشوار کرده است و تحریم‌های آمریکا، بازارهای سهام خارجی را غیرقابل دسترس نموده است. برخی ایرانیان زمین و یا اتومبیل می‌خرند ولی قیمت اغلب آن‌ها بسیار بالاست.

حتی تازه‌کارها نیز درگیر این بازارها هستند. در ماه آپریل، حاکمیت اجازه‌ی معامله سهام عدالت (سهامی از بنگاه‌ها که سال‌های پیش، حکومت به افراد فقیر تخصیص داده بود) را صادر نمود. حجم معاملات روزانه در طول دو سال از 100 میلیون دلار به 400 میلیون دلار رسیده است.

رهبران ایران این فعالیت را تشویق می‌کنند. آن‎ها همچنین این موقعیت را فرصتی برای افزایش درآمدهای دولتی می‌بینند که بر اثر تحریم‌های آمریکا افت کرده بود. دولت اخیرا صندوق قابل معامله در بازار سهام را عرضه نموده است که سهام بانک‌ها و نهادهای مالی را در بر دارد. احتمالا بزودی صندوق‌های قابل معامله در بورس برای بخش معدن، فولاد و پتروشیمی نیز عرضه شوند (هیچکدام از این فعالیت‌ها سبب بهبود اوضاع شرکت‌ها نمی‌شود).

حسن روحانی، رئیس جمهور ایران، این توسعه‌ی بی‌قید و شرط را سبب غرور ملی می‌داند و بیان داشته که "زمانیکه بازار بورس توسعه یابد، دشمنان ما نگران خواهند شد." اما سرمایه‌گذاران باتجربه و حتی برخی مقامات نگران از بین رفتن این حباب و بروز ناآرامی‌ها هستند. آقای Wojtal نصف داشته‌های خود را در ماه مارس فروخت.
ترجمه فائزه حشمتی

✅ @karkhone
خانِ مُصيّب!


آقا مصيب در زندگيش يك قانون طلائي داشت: "خان" اونه كه چاشتش كلّه باشه، ناهارش كوفيده، شومش قرمه پر دنبه.. خلاص!

از وقتي تونسته بود آفتابه ورداره، هدف مصيب از نفس كشيدن، يه چي شد: اينكه ”خان" بشه.

مصيب مثل آقاش، حمّال بازار بود. ولي حالا يك" رويا" داشت. دو برابر باباش كار كرد، سراغ منقل و ضعيفه جات هم نرفت. پول جمع كرد و سنه ٤٠ وانت خريد، سنه ٤٤ كاميون ... حلال حروم هر جور شده، سنه ٥٠، هف تا كاميون داشت. دستش زير سر شوما!

وقتي كاميوناش هف تا شد ، يه شبي نه گذاشت و نه برداشت و گفت: " عيال! دوره گدا گدولي تموم! گمونم خان شدم.. از فردا ، صباح كلّه- ناهاري كوفيده- شومم قرمه و دنبه. افتاد؟"
بلقيس هم كه يك عمر نخورده بود تا آقاش جمع كنه، از خدا خواسته، قر و قنبيلي اومده بود كه: چش، خان! اوفتاد!

سال اول خوب بود. همه پروار شدند. سال دوم نق و نال شروع شد. بچه حسرت كله جوش و كوكوي همسايه رو داشت و بلقيس، زهرماري، هوس ميرزا قاسمي و جغول پغول مي كرد. اما مرغ مصيب يه پا داشت: " مطبخ خان، دكّون زير بازارچه كه نيس! غذاش بقاعده اس! كلّه، كوفيده، قرمه.. اونم چي؟ پر دنبه! " بلقيس راه جلو پاش گذاشت كه اگه خاني، فاستوني بپوش، باغ بخر، اتول مرسندس سووار شو ، ينگه دنيا و ارووپ برو.. ولي مصيب اينا رو خان خاني نمي دونس.

زنك مستاصل هرچي آخوند و معلم و پير و پهلوون تو محل بود، ريسه كرد واسه مصيب رفتن منبر. ولي كسي حريف نشد. نه از جذبه قاعده زندگي يعني خان شدن، كاسته شد. نه در ايمانش به رابطه بديهي دو مقوله خانيت و سه وعده، خلل اوفتاد!

سال سوم بلقيس گذاشت رفت و ديگه بر نگشت. خان دختر ترشيده "حشمت كله پز" رو عقد كرد و داد شيخ، برنامه مطبخ رو شرط ضمن عقد كرد زير قباله! سال پنجم تك پسر خان از نقرس يا هرچي، باد كرد و مرد.

مصيب به چربي خون و فشار و سرگيجه و ضعف و تب و تهوع مبتلا شد. مشت مشت قرص مي خورد. فصد و تنقيه اش تعطيل نمي شد. پر بحلقش مي برد و بالا مي آورد. ولي مرام سه وعده اي خان و خان بازي را ول نكرد تا پنجاه سالگي، بي وارث مرد و كاميوناش موند دست راننده ها كه دعاگوي خان باشن.

حالا حكايت ماست و حكومتمان. اهداف راهبردي حكمراني ايراني، مثل خرد كردن دهان استكبار و پس گرفتن خاك مردم فلسطين ، بذاته هيچكدام بد نيستند. اما آيا بايد اولويت هاي يك ملت متوسط در حال رشد شوند، لو بلغ مابلغ ؟
آيا مردم ايران به صرف آنكه حكومتشان تعدادي اهداف ايدئولوژيك را اولويت ايران مي داند، از آنچه بر سر معيشت، اقتصاد، سلامت، آب، محيط زيست و آينده شان مي رود، چيزي نگويند ؟

نه چنين است به گمان من. با مصيب ها مان بايد از درد ها و اولويت هامان سخن بگوييم. بگوييم خاني به سه وعده نيست. بزرگي به مردي و مردانگي و آبادگري و بلندنظري و اعتدال و عدالت و رعيت پروري است. نشان دهيم آثار اين رژيم غذايي تمام جوارح بدن رنجور ايران را درگير كرده.

اينهمه سال، آنها را نبايد با توهماتشان وامي نهاديم. خود و ما را دارند دستي دستي، بباد مي دهند. حالا بايد آنقدر بگوييم تا برگردند، قبل از آنكه روزگار با طهران آن كند كه بر كابل و بغداد و حلب رفت.

وقت تنگ، است.
به اين گنبد طلا،
به اون سبييل همايوني، قسم!

به قلم: محمد حسین کریمی پور

✅ @karkhone
لبیک اللهم لبیک، لبیک لا شریک لک لبیک

لکن عربستان دو محل درامد عمده داره. نفت و حج. البته میانش عقلش رسیده و اینها رو هم داره.
صندوق سرمایه گذاری دولتی ۳۲۵ میلیارد دلاری عربستان سعودی
حجکم مقبول، سعیکم مشکور



✅ @karkhone
‍ زمستان و تابستان در آغوش ارج

روایتی از زندگی و فعالیت‌های "سیاوش ارجمند"، آخرین مدیرعامل "ارج"

در سال ۱۳۳۰ مهندس اسکندر ارجمند، برادر بزرگ‌ به کارخانه پیوست، اما در سال ۱۳۳۲ این مسئولیت به مهندس سیاوش ارجمند سپرده شد.

او فارغ‌التحصیل مهندسی الکترونیک رشته برق فشار‌قوی از آلمان بود که پس گذراندن دوره یک‌ساله کارآموزی‌اش در شرکت زیمنس به ایران آمد.

سیاوش متولد سال ١٣٠٧ بود و در دوران کودکی تحت تاثیر برادرش خلیل بود. وقتی خلیل ارجمند، کارخانه ارج را تاسیس کرد، سیاوش به دبستان تربیت می‌رفت. با این حال، هر روز برای دیدن کارگاه برادرش از مدرسه به کارخانه می‌رفت.

او از همان دوران کودکی به سه بخش اصلی کارخانه یعنی آهنگری، ریخته‌گری و جوشکاری علاقه داشت.

با شروع مدیریت سیاوش دوره توسعه سریع و مدرن کارخانه ارج شروع شد. خط تولید محصولات شرکت تغییر پیدا کرد و تولید محصولات خانگی در برنامه اصلی قرار گرفت. با استخدام کارگرانِ بیشتر، رفاه آن‌ها نیز مورد توجه قرار گرفت.

در دهه ۱۳۳۰ بخاری ارج از تولیدات اولیه شرکت بود. بعد از آن کولر ارج یکی از تولیدات مهم کارخانه شد. سیاوش در مسافرتی که به آریزونای امریکا داشت به کالایی برخورد که به سادگی می‌توانست حرارت را تا بیش از ۱۰ درجه کم کند بنابراین کولر آبی ارج بر اساس این محصول ساخته شد.

یک سال بعد از تولید کولر ارج، آبگرمکن برقی ۵۰ گالنی این کارخانه هم به بازار آمد. اگرچه ساخت آن توسط مهندس رهنما و در کارخانه پلار اصفهان انجام می‌شد اما تولید آن از سوی ارج به توسعه بهداشت شخصی مردم در خصوص نحوه استحمام و عدم استفاده از خزینه که عامل شیوع بسیاری از بیماری‌ها بود کمک زیادی کرد. کارخانه ارج نخستین شرکت ایرانی بود که شروع به تولید یخچال برقی کرد.

خصوصیات اخلاقی خلیل ارجمند و تجربه و دنیادیدگی سیاوش ارجمند، شرکت را از خدمات اجتماعی نظام‌یافته‌ای برخوردار کرد. در تفکر آن‌ها همیشه این موضوع مطرح بود که کارگر، ماشین و ابزار نیست بلکه روح دارد.

برادران ارجمند، انسان‌های منحصر‌به‌فردی بودند. آن‌ها برخلاف بسیاری از خانواده‌های صنعتگر، خاستگاه بازاری نداشتند. هرچند در خانواده‌ی معمولی به دنیا آمدند، اما تحصیلات مهندسی داشتند.

خاستگاه‌ برادران ارجمند، نظام تازه متولدشده بوروکراسی دولتی بود. ارج بر روی شانه‌های سه برادر یعنی خلیل، اسکندر و سیاوش بالا رفت و توسعه پیدا کرد. خلیل آن را بنیان گذاشت و سیاوش آن را به بزرگ‌ترین کارخانه‌ی صنعتی خاورمیانه تبدیل کرد.

هر چند خلیل زود از دنیا رفت، اما سیاوش ماند تا خاکستر شدن ارج را با چشمانش ببیند!

او ‌گفت که صاحبان فعلی کارخانه ارج، گویا برای فروش کارخانه مشتری پیدا نکرده و با او تماس گرفته‌ و حاضر شده‌اند کارخانه‌اش را با تخفیف به خودش بفروشند!

سیاوش با اینکه علاقه‌مند به فعالیت در ایران بود اما کهولت سن اجازه چنین کاری را به او نمی‌داد. سرانجام سیاوش ارجمند، دوم مرداد ١٣٩٧ و در سن ۹۰ سالگی در شهر نیویورک درگذشت.

✅ @karkhone
تهدید ترامپ به بستن توییتر در آمریکا

بعد از اينكه توييتر به توييتهاى ترامپ لينك جهت راستى آزمايى توييتها توسط رسانه ها را اضافه كرد تا مخاطبين از راست و دروغ بودن ادعاهاى ترامپ در توييتر اطمينان پيدا كنند

ترامپ تهديد كرد شبكه هاى اجتماعى بزرگ (فيسبوك و توييتر) را با قوانين سختگيرانه اى درگير ، يا حتى تعطيل كند ! (شاخص توئيتر ٢٪؜-)/دیدگاه های بنیادی در بازارهای مالی

توئیتر برای اولین بار به ترامپ به‌دلیل نشر ادعاهای نادرست درخصوص تقلب در انتخابات پیش‌رو در این کشور اخطار داد و لینک مرتبطی را در توئیت‌های ترامپ قرار داد تا مخاطبان بتوانند درباره این ادعا کسب‌ اطلاع کنند.

ادامه ماجرا:
https://t.me/Karkhoone/1211

✅ @karkhone
از گاراژداری تا ساخت "ماک"

مروری بر فعالیت های" اصغر قندچی" موسس نخستین کارخانه کامیون سازی ایران

او با اینکه فرزند خانواده‌ای اهل تحصیل بود، از مدرسه به بازار گریخت. از ۱۲ سالگی در گاراژهای تعمیر خودرو شروع به کار کرد و در جوانی، بدنه کامیون ماک آمریکایی را در تعمیرگاه‌اش ساخت.

اصغر قندچی در سال ۱۳۰۷ در تهران به دنیا آمد. شغل پدرش وکالت بود و می‌خواست فرزندانش هم پی تحصیل به دانشگاه بروند. پافشاری پدر بر تحصیل اصغر به جایی نرسید.

از ۱۲ سالگی وارد گاراژی مقابل کافه شکوفه تهران شد. آشنایی او با رضا نیازمند هم زندگی او را دگرگون کرد، هم فصلی نو در صنعت کشور گشود.

در سال ۱۳۴۰ فردی به نمایندگی از شرکت مرسدس بنز نزد معاون وزیر اقتصاد (در دوره وزارت عالیخانی) می‌رود و درخواست پروانه جهت مونتاژ خودروی آلمانی در ایران می کند.

اما وزارت اقتصاد پیش از آن تصمیم گرفته بود که دیگر به صنایع مونتاژ پروانه ندهد. از این‌رو، نیازمند از درخواست نماینده مرسدس بنز سرباز می‌زند. نماینده کمپانی آلمانی که پیش از مراجعه به وزارت اقتصاد، خواست خود را با شاه در میان گذاشته بود، از نیازمند پیش شاه شکایت می کند.

شاه نیز ۶ ماه وقت به نیازمند می‌دهد که یا خودرو را در ایران بسازد، یا از پست خود استعفا دهد.

این می‌شود که رضا نیازمند در کارگاه‌ها و گاراژهای تهران دنبال کسانی می‌گردد که بتوانند خودرو بسازند. به دروازه قزوین می‌رود و پس از پرس‌وجو، به اصغر قندچی می‌رسد. وقتی قندچی توانایی خود را اثبات می‌کند، نخستین پروانه ساخت کامیون را از دولت دریافت و کارخانه «ایران‌کاوه» را تاسیس می کند.

کارخانه‌ای که به سرعت گسترش می‌یابد و محصولات آن، جاده‌های ایران را درمی‌نوردد. از افتخارات او این بود که قطعه ایرانی با کیفیت بالا توليد مي كند. همچنین او کامیون‌های ماک را براساس شرایط آب هوایی ایران و شرایط جاده‌ای آن تقویت ‌کرد به همین دلیل مشتریان، قطعات و کامیون‌های ساخت ایران کاوه را به نمونه‌های خارجی آن ترجیح می دادند.

«اوستا اصغر آهنگر» پیچ و خم کار بر روی خودرو و کامیون را چنان آموخته بود که می‌توانست بدنه و شاسی کامیون ماک آمریکایی را خود بسازد و با سوارکردن موتور و گیربکس روی آن، کامیون بسازد.

آن زمان اصغر قندچی تعمیرکار همه‌فن‌حریفی بود که در خیابان قزوین مشغول فعالیت بود. ولی با فرایندهای اقتصادی- اجتماعی معمول جامعه ایران، تبدیل گاراژ اصغر قندچی به کارخانه «ایران‌کاوه» میسر نبود.

شرکت ایران کاوه تنها جایی بود که کار خودش را می‌کرد و به جایی متکی نبود. هیچ وقت هم از سختی‌های کار جا نزد و تحت هر شرایطی به کار خود ادامه داد.

در سال ١٣٥٧ اصغر قندچی برای لغو قرارداد بزرگی که مربوط به شرکت بود در آمریکا بسر می برد. خبر می رسد که در ایران انقلاب شده است. دوستان و آشنایان او به وی می گویند که همان جا بماند و برنگردد.

اما او می گوید تحت هر شرایطی بر‌می‌گردم. برمی گردد و مستقیم به کارخانه می رود. به کارکنان خود مي گويد، انقلاب تاثيري در فعاليت كارخانه ندارد و به تولید خود ادامه می دهد.

کار را شروع می کنند. چند نفری که از دولت در ایران‌ کاوه حضور داشتند به او می گویند: مي توانيد تولید کنید اما مدیریت و مالکیت را به فراموشی بسپارید.

در تیر ماه ۱۳۵۸، مالکیت کارخانه شامل قانون «حفاظت از صنایع» یا همان بند "ج" شد و مصادره گشت و داغی بر سینه قندچی گذاشت.

قندچی «ایران کاوه» را به مانند فرزند خود دوست داشت. نام پسر خود را «فریدون» نهاد و نام کارخانه‌اش را «کاوه». این نام‌گذاری نشانی از حس میهن‌دوستی‌ قندچی می باشد.

او هر روز می دید که ثمره تلاشش از بین می رود و در کارخانه پیشرفتی حاصل نمی شود. قندچی می گوید لب به لب دیوارهای «ایران ‌کاوه» اجناس مختلفی مانند شاسی‌ها، ریش تریلی، اتاق‌ها و … موجود بوده است که همه را در ١٥ سال می فروشند و انبار خالی می شود. چهار هزار ماشینی که سی‌کی‌دی سفارش داده شده بود، سرهم می کنند و انها را هم می فروشند.

برای ساکت کردن زبان مردم، نام «سایپا دیزل» را روی آن می گذارند. به عقیده قندچی صنعت در مملکت ما هرگز صاحب نداشته و ندارد.

با اینکه بعد از انقلاب در حق قندچی ظلم می شود، اما او در دوره جنگ تحمیلی، همچون یک سرباز می جنگد. زمانی که ارتش برای رساندن تانک‌های خود به جبهه های نبرد، نیاز به یاری داشت، اصغر قندچی دوباره برخاست.

ادامه مطلب:
https://bit.ly/3dkzvzC

✅ @karkhone
شریعتی؛ دشمن اقتصادآزاد
موسی غنی نژاد

روشنفکران به طور کلی، حتی در کشورهای پیشرفته میانه خوبی با سرمایه داری و اقتصاد بازار ندارند و وقتی شما به کشورهای جهان سوم می آیید این مشکل چندین برابر می شود. تفکرات روشنفکران ایرانی از سال های ۱۳۲۰ شمسی به بعد، عمدتاً چپ و ضد سرمایه داری بود. با گذر زمان در دهه های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ این مسئله تشدید هم شد. پدیده نسبتاً جدید در این دو دهه نفوذ اندیشه‌های چپ در جریان‌های سیاسی- مذهبی بود. نیروهای مذهبیِ سنتی همیشه با اندیشه های چپ‌گرایانه مرزبندی روشنی داشتند اما با رشد اسلام سیاسی در میان روشنفکران جوان و تحصلکرده غرب که به شدت تحت نفوذ اندیشه های مارکسیستی بودند، گرایش جدید پدید آمد که در واقع ترکیبی نامتجانس از تفکر چپ و اسلام بود. نمونه برجسته این نوع از روشنفکران علی شریعتی است.

تفکرات و تبلیغات گسترده ضد سرمایه داری علی شریعتی تأثیر مهمی روی مبارزان سیاسی در جریان انقلاب‌۵۷ گذاشت. درست است که او یکسال پیش از انقلاب فوت کرد اما جای تردید نیست که مهر تفکرات او بر ایدئولوژی انقلابیون به ویژه در حوزه اقتصادی خورده است. مصادره‌های اموال فعالان اقتصادی بخش خصوصی و تبدیل کردن سرمایه‌دار به ناسزای سیاسی، ریشه در ایدئولوژی تبلیغی شریعتی و دیگر روشنفکران همفکر او اعم از مذهبی و غیرمذهبی داشت. تبلیغات ضد سرمایه داری روشنفکران چپ‌گرا فضای عمومی جامعه را به قدری علیه بنگاه داری خصوصی یا به اصطلاح سرمایه‌داری تهییج و تحریک کرده بود که اوایل انقلاب نه تنها بازاریان و فعالان اقتصادی متدین و متشرع بلکه حتی وعاظ دینی هم جسارت دفاع علنی از مالکیت خصوصی را که از مشهورات شرعی اسلام است، نداشتند. این وضعیت زیانبار و تأسف انگیز البته نمی‌توانست مدت زیادی دوام آورد و خوشبختانه دوام هم نیاورد.

پس از فروکش کردن فضای پرالتهاب ناشی از انقلاب، عقلانیت و اعتدال به تدریج به جامعه بازگشت اما آثار تخریبی این تفکرات تا به امروز هم ادامه پیدا کرده است. هنوز هم بخش بزرگی از روشنفکران ایرانی اعم از دینی یا غیردینی بنگاهداری بخش خصوصی یا نظام سرمایه داری را مغایر با اصول انسانی و عدالت معرفی می کند و این بهترین بهانه را به دست طرفداران اقتصاد دولتی می دهد تا موقعیت خود را در نظام اقتصادی کشور موجه جلوه دهند.

✅ @karkhone
او یک جانماز یک بار مصرف است!

ترکیه این محصول را به کشورهای منطقه صادر می کند و آنطور که مسئول بازاریابی شرکت تولید کننده گفته در خواست ها برای صادرات رو به افزایش است.

اولین واردکنندگان عبارتند از: عربستان، امارات، عراق و قطر

سوال اینجاست که مگر این جا نمازهای یکبار مصرف چقدر با سفره های یکبار مصرف که ایران سال هاست تولید می کند، فرق دارد؟

چرا با سابقه ای طولانی در در تولید چنین محصولی، آنقدر خلاقیت نداشتیم که ترکیه گوی سبقت را از ما برباید

منبع: واکاوی عراق

✅ @karkhone
علم بهتر است یا تورم !؟


برای همه دهه شصتی ها که نگارنده نیز از همین نسل است ، خریدن و نفروختن و گران شدن و گران تر نیز شدن ، هدف اصلی زندگی و چه بسا مقصد راه رفتن و نفس کشیدن بوده و هنوز هم هست !

اینکه درس بخوانیم یا نخوانیم ، کار کنیم یا نکنیم ، شغل داشته باشیم یا نداشته باشیم ! متخصص باشیم یا نباشیم ، همه و همه در دنیای متورم این نسل و حتی نسلهای دیگر ، مفهوم واقعی نداشته و در تورم بی افسار تاریخی ، معنای واقعی پیدا می کرده و هنوز هم پیدا می کند !

تورمی که تا به یاد می داریم مهم ترین عامل ظاهرا سود دکان های محل تا تاجران قومی و فامیلی بوده و نیز شاخص رشد ابر بنگاه های ملی و صنعتی کشور هم بوده و باز هم هست !
و هم دلیل بسیاری از اختلافات خانوادگی با نسل گذشته که اگر فلان زمین و بهمان خانه را می خریدید و یا نمی فروختید ، الان اینقدر می ارزید !!

ترس و نیازی که از خرد تا کلان جامعه را در بر گرفته و از تولد تا مرگ ، در می نوردد.
مانند گرانی پراید تا سنگ مزار و ارتباط مستقیم آنها با یکدیگر ! که تمثیل ساده ی بودن یا نبودن است !

اینکه بخواهیم هرآنچه می خریم گران شود و خارج از چارچوب اقتصاد کلاسیک و مدرن سود کنیم ، جدا از فرهنگ تورم خواهی و تورم زایی خصوصی و دولتی نیست و اینکه تا چه میزان علاقه به افزایش قیمت داریم و هرآنچه در پستو نهان کرده ایم ، نباید ارزان شود ! سوال و بحران ویژه نسل ماست.

نسلی که انشاء معروفی را هزار بار نوشته و جرات هم نکرده که ثروت را انتخاب کند ، یقینا معنای واقعی ثروت را هم ندانسته و نمی داند ، ثروتی که در ساختار اقتصادی مناسب نه معنی پول می دهد و نه سرمایه و فقط بازتاب همان تورم و حبابیست که اگر نباشد و حداقل کم باشد ، می شود فهمید که پس انداز ، درآمد ، سود و سرمایه گذاری واقعی چیست و تا چه میزان می تواند در اقتصاد فردی ، سازمانی و ملی موثر و مفید واقع شود.

علم یا ثروت و به تعبیر درست علم با ثروت را چگونه می شود در جهان متورم این سالها ترسیم کرد ؟!
آیا نباید ترسیم کرد و باید هزار باره آن را به آینده پاس داد که تمامی سوالات را یکجا پاک کند ؟!

باید صفر ها را کم کرد و یک ها را حذف نمود ؟!

و یا همین امروز و در دوران کرونا به جواب رسید که آیا علم ، همانی که در نوشته ها نشناختیم ، می تواند جلوی تورم را بگیرد و ثروت واقعی خلق کند ؟

باید ماند و دید و علم با ثروت را به جای تورم انشاء کرد

به قلم علیرضا مهدیه

✅ @karkhone
حمایت مالی آلمان از صنایع در مقابل کرونا

هواپیمایی لوفتهانزا 9.8 میلیارد دلار
آدیداس 3.3 میلیارد دلار
گروه TUI (توریست) 2 میلیارد دلار
گروه Ceconomy (فروشگاه الکترونیک): 1.9 میلیارد دلار

جالب اینکه همزمان با تزریق نقدینگی سطح نظارت افزایش میابد ... مثلا دولت آلمان صاحب 3 صندلی هیات مدیره در لوفتهانزا خواهد بود و نظارت میکند که کمکهای مالی، صرف افزایش حقوق مدیران و پایمال شدن حقوق جامعه نشود ... همزمان با افزایش کنترل دولت، شرکتها ساختار خصوصی خود را حفظ میکند و اعضای هیات مدیره دولتی، در برخی موارد تخصصی، بدون رای خواهند بود

✅ @karkhone